Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Το 2015 ήταν που τον πρωτοείδα στην κωμωδία της Ρούλας Γεωργακοπούλου «Καρφίτσες στα γόνατα» στο πλευρό της Σοφίας Φιλιππίδου, σε σκηνοθεσία της ίδιας της σπουδαίας μας ηθοποιού, στο Από Μηχανής Θέατρο. Ήταν και η πρώτη φορά εμφανιζόταν στη σκηνή.
Μέσα σε ένα σύμπαν ονειρικής αμφισημίας υποδυόταν σουρεαλιστικά μια γυναίκα. Δεν προσποιείτο όμως τη γυναίκα, δεν έπαιζε ως θηλυπρεπής φιγούρα, ούτε μιμείτο ό,τι δεν ήταν. Έβλεπες ένα αγόρι που απλά, άμεσα και αναπάντεχα ερμήνευε ένα γυναικείο ρόλο. Αυτή η επιλογή προέκτεινε ευρηματικά το χαρακτήρα της παράστασης, και ο νεοεμφανιζόμενος ηθοποιός κατάφερνε να ισορροπεί ευφάνταστα στην πρόκληση του άφυλου. Επρόκειτο -θα τολμούσα να πω- για μια αριστοφανική προσέγγιση.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, παρακολουθώντας τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία του τολμηρού Δημήτρη Καραντζά, αναγνωρίζω ανάμεσα σε όλους τους σημαντικούς ηθοποιούς της παράστασης και τον χαρισματικό Πάνο Παπαδόπουλο.
Έχουν μεσολαβήσει βέβαια το νεανικό επίτευγμα «O Θείασως πέζη Κάφκα», η κρυφή γοητεία του Φεντώ στο «Έξυπνο πουλί» -με το οποίο ήταν υποψήφιος για το θεατρικό βραβείο “Δημήτρης Χορν” το 2018 για την ερμηνεία του ως Βατλέν, η ερωτική επιθεώρηση «Το Μεγάλο Κρεβάτι» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, ο ιψενικός «Πέερ Γκυντ», το κυνικά φαρσικό «Παιχνίδι της Σφαγής» του Ιονέσκο, στα οποία ο φρέσκος φρέσκος Πάνος Παπαδόπουλος διαπρέπει και δρέπει τους απόλυτους επαίνους.
Το 2018 έρχεται ο «Επιθεωρητής» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου και επιβεβαιώνει πλέον αδιαπραγμάτευτα την αξία του. Αμέσως μετά υποδύεται τον Βαλέριο υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Κατσή στο έργο του Γκέοργκ Μπίχνερ «Λεόντιος και Λένα». Κατόπιν μαζί με τη Νάνσυ Μπούκλη δοκιμάζει τις δυνάμεις του και στη σκηνοθεσία με το «Γελώντας άγρια» του Κρίστοφερ Ντουράνγκ.
Σε αυτή την περίπτωση ξεχνάς τα πάντα και βουτάς σε αυτή την υπέροχη τρέλα των ηρώων σχεδόν δίχως να αναπνέεις. Βγαίνοντας από την αίθουσα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, όπου παιζόταν η παράσταση, ακούω μια συντροφιά νέων θεατών να τον αποκαλούν «φετίχ».
Σαρωτική ενέργεια, μαγευτική παιδικότητα, αίσθηση της προσμονής και ακριβώς την κομβική στιγμή που σπαρταράς στα γέλια, σου κάνει απότομη μεταστροφή στη συγκίνηση ή σου δίνει με ένα του αστείο δύναμη και κουράγιο.
Αναμφισβήτητα έχει μια διαβολεμένη σκηνική χάρη και έμφυτη πλούσια κωμική φλέβα, με την έκπληξη να καραδοκεί σε κάθε του βήμα επί σκηνής. Συνδυάζει τον κωμικό διασκεδαστή με τον οιστρήλατο ηθοποιό, τον μίμο με την τραγική φιγούρα.
Τη θεατρική σεζόν που έρχεται θα τον δούμε στον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, που επαναλαμβάνεται στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις και στον «Ρινόκερο» του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο Θέατρο Κιβωτός.
Χυμώδης και αεικίνητος, ποιητικός, λυρικός και γήινος, άνθρωπος σεμνός, φιλικός, συνεπέστατος και σεβαστικός, ο Πάνος είναι από τους νέους ηθοποιούς μας που μπορούν να συνδέσουν, να διευθύνουν, να οδηγήσουν μια παράσταση. Περιμένουμε πολλά να δούμε από αυτόν στο μέλλον!
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Όμως όλες μου σχεδόν οι παιδικές αναμνήσεις, είναι από τα καλοκαίρια μας στις Σπέτσες. Ήμασταν μια μεγάλη παρέα εκεί, που στήναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις στην αυλή, παίζαμε αμμοπόλεμο, και τρέχαμε μ’ ένα ποδήλατο πίσω από τις άμαξες με τ’ άλογα, πιστεύοντας πως δεν θα γεράσουμε ποτέ.
Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε έκαναν να μπεις στην περιπέτεια του θεάτρου;
* Κάπου διάβασα ότι οι ηθοποιοί είναι εύθραυστα πλάσματα που δεν αγαπούν αρκετά τον εαυτό τους και γι’ αυτό επιζητούν κάθε φορά να γίνονται “ένας άλλος”. Από την άλλη, εγώ ήμουν πάντα ένα παιδί που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Αισθάνομαι ότι δεν βίωσα ποτέ μου «εφηβεία». Βλέπω ακόμα παιδικά και συγκινούμαι και στεναχωριέμαι που τώρα πια οι παρέες μου δεν παίζουν κυνηγητό. Συνεπώς πιστεύω πως με κάποιον τρόπο ήθελα να συνεχιστεί αυτή η πρώτη χαρά του παιχνιδιού που βίωσα στην πολύ μικρή ηλικία. Είναι σα να μην το χόρτασα αυτό το πράγμα αρκετά.
Τι έχεις να θυμάσαι από τα χρόνια της σχολής;
* Δεν μπορώ να πω ότι τα χάρηκα όσο περίμενα. Είχα μεγάλη αγωνία να με αποδεχτούν, και να με καταλάβουν. Δούλεψα αρκετά με τον εαυτό μου και επένδυσα στα χαρίσματά μου. Προσπάθησα να τα καλλιεργήσω και να τα εξελίξω. Δεν πιστεύω ότι ταίριαξα πολύ εν τέλει στη σχολή, ούτε και αυτή σε μένα.
Τι κρατάς από τους συμμαθητές και τους καθηγητές σου;
* Από τους συμμαθητές μου κρατάω τη συνενοχή και τη χαρά που πήρα βλέποντάς τους να κάνουν πράγματα σπουδαία. Και θα ήθελα να σταθώ σε δύο καθηγητές απ’ τη σχολή που πιστεύω πως μ’ ενέπνευσαν και με πήγαν λίγο παραπέρα. Τη Χαρά Κεφαλά και τον Δημήτρη Λιγνάδη.
Τι σημαίνει για σένα θέατρο;
* Δεν έχω ιδέα, πάντως μαζί με τον έρωτα προσφέρουν τα δύο πιο συναρπαστικά συναισθήματα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, η ιδανική σχέση ηθοποιού – σκηνοθέτη;
* Είμαι τρομερά ανασφαλής ως άνθρωπος. Δεν μπορώ να δουλέψω αν αισθάνομαι ότι ο απέναντί μου δεν με πιστεύει και δεν με αποδέχεται. Συνεπώς χρειάζομαι και αναζητώ μια σχέση αλληλοσυμπλήρωσης και αλληλοεκτίμησης.
Στο θέατρο ονειρεύεσαι ρόλους ή συνεργασίες;
* Ενίοτε και τα δύο.
Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει ή έχει διαφοροποιηθεί μέσα σου από τότε που ξεκίνησες να κάνεις θέατρο;
* Η λαχτάρα μου να αφηγηθώ στον κόσμο κάποιες ιστορίες που αγαπώ, να τους φέρω σ’ επαφή μαζί τους και λιγότερο πια το να με δουν και να πουν ότι είμαι καλός.
Στην τηλεόραση θα έλεγες “ναι”;
* Η τηλεόραση είναι ένα ισχυρότατο μέσο το οποίο τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας βρίσκεται σε τρομερή παραζάλη. Μου κάνει πραγματικά εντύπωση ότι οι τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του ’90, είναι πολύ καλύτερες από τις σημερινές, σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Ωστόσο δεν την υποτιμώ καθόλου και ελπίζω σε μια καλύτερη περίοδο γι’ αυτήν. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήθελα κι εγώ να είμαι μέρος της.
Πώς θα χαρακτήριζες τη δική σου γενιά ηθοποιών και καλλιτεχνών;
* Δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν με μανία ότι η δική μας η γενιά τα κάνει καλύτερα από τις παλιότερες. Πιστεύω πως κάθε μία στην εποχή της, με τα μέσα που διαθέτει προσπαθεί για το καλύτερο. Δεδομένου όμως ότι εμείς σκάσαμε πάνω σε μια πολύπλοκη κατάσταση, θα έλεγα με σιγουριά ότι είμαστε δραστήριοι και δημιουργικοί. Γιατί με ελάχιστα πλέον μέσα και χρήματα καταφέρνουμε αρκετές φορές, με τα λάθη μας και τα στραβά μας, να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρες και κόσμους στους οποίους κανείς μπορεί για λίγο να ακουμπήσει.
Αν ήσουν θεατρικός ήρωας, ποιος θα ήθελες να είσαι;
* Ο Αλαντίν! Δεν είναι θεατρικός ήρωας, είναι όμως συγκινητικός και έχει βγει το πιο συναρπαστικό ραντεβού του κόσμου, πετώντας πάνω σ’ ένα μαγικό χαλί με την πριγκίπισσα.
Πόσο απλό είναι να έχουμε νέες ιδέες σήμερα;
* Έως και ακατόρθωτο θα έλεγα. Τα πάντα έχουν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ειπωθεί. Το θέμα όμως, είναι να κλέβει κανείς και να επηρεάζεται από τους καλύτερους.
Η τέχνη -και η ειδικά η τέχνη του θεάτρου- πόση πειθαρχία χρειάζεται;
* Χρειάζεται σίγουρα πειθαρχία όμως αυτό αποτελεί και παγίδα για τον καλλιτέχνη. Το να επαναπαυτεί δηλαδή, στο να εκτελεί οδηγίες, χωρίς να βρίσκει τη χαρά και την ειλικρίνειά του μέσα σ’ αυτές. Θεωρώ για παράδειγμα παρεξηγημένη την έννοια του αυτοσχεδιασμού… Την μπερδεύουμε πολλές φορές με την έλλειψη πειθαρχίας. Εγώ πάντα γοητευόμουν να βλέπω ηθοποιούς να δρουν και να μην ξέρω αν αυτά που κάνουν γίνονται πρώτη φορά μπροστά στα μάτια μας, ή είναι σχεδιασμένα έτσι σε κάθε παράσταση. Αυτό είναι κάτι που το κυνηγώ και στον εαυτό μου κάθε φορά.
Έχει σημασία να λειτουργούμε ομαδικά; Κυρίως στο θεατρικό χώρο;
* Σαφώς. Και είναι μαγικό όταν το βλέπεις να συμβαίνει. Συχνά σκέφτομαι ότι θέλει αρκετή τρέλα να φοράει κανείς κάθε βράδυ τα ίδια ρούχα και να προσπαθεί μαζί με άλλους έτσι επίμονα, να σε πείσει ότι όλες αυτές οι γραπτές σελίδες, μπορούν να σηκωθούν όρθιες και να γίνουν πραγματικότητα.
Πώς θα χαρακτήριζες την περίοδο που διανύουμε;
* Απελπιστική, αλλά αυτή είναι η εποχή μας και αυτήν έχουμε για να παλέψουμε.
Όταν δεν παίζεις στο θέατρο, με τι σου αρέσει να ασχολείσαι;
* Συνήθως με ό,τι και να ασχολούμαι, δεν σταματώ να παρατηρώ τον εαυτό μου και να σκέφτομαι πως μπορώ να εντάξω αυτό που μου συμβαίνει κάθε φορά στη δουλειά. Θα ήθελα λοιπόν να μπορώ να ασχολούμαι πιο αγνά και πιο ουσιαστικά μαζί του.
Πιστεύεις ότι έχουμε ικανή θεατρική παιδεία στην Ελλάδα;
* Θα ήθελα να πιστεύω πως ναι.
Πού θα σε βρει θεατρικά και καλλιτεχνικά ο φετινός χειμώνας;
* Θα επαναλάβουμε τον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις και θα είμαι και στον «Ρινόκερο» του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο Θέατρο Κιβωτός.
Υπάρχει κάτι που να έχει σφραγίσει τη ζωή σου;
* Η ευγένεια και η καλοσύνη του παππού μου.
Πώς κρίνεις τη στάση του Νεοέλληνα απέναντι στη φύση;
* Αγενέστατη, όπως και απέναντι στους συνανθρώπους του. Λειτουργούμε λες και δεν γνωρίζουμε τόσα χρόνια ότι είμαστε όλοι μας περαστικοί και φιλοξενούμενοι.
Τι σε ενοχλεί στην εικόνα της πόλης μας;
* Η κακή αρχιτεκτονική της, οι βρώμικοι δρόμοι της και άλλα πολλά. Όμως τα ξεχνάω καμιά φορά τα βράδια, όταν τύχει και βρεθώ μπροστά σε ανοιχτά παράθυρα σπιτιών. Στέκομαι για λίγο και φαντάζομαι τη ζωή που κάνουν εκεί όλα αυτά τα πρόσωπα που δεν γνωρίζω και που προσπαθούν να επιβιώσουν όπως κι εγώ.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα το καλοκαίρι;
* Ανατριχίλες…
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου δημιουργοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, ζωγράφοι;
* Η Glenn Close, ο Roman Polanski, ο David Lynch, η Stevie Nicks, o Tom Waits, ο Walt Disney, ο Van Morrison και άλλοι πολλοί…
Τέλος, ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;
* Τα αγαπώ τρομερά και τα χαίρομαι πολύ όταν τα συναντάω σε φιλικά σπίτια. Μικροί με τον αδελφό μου παρακαλούσαμε τους γονείς μας να πάρουμε ένα σκυλάκι αλλά δεν καταφέραμε να τους πείσουμε για την υπευθυνότητά μας. Τώρα μεγαλώνοντας πιάνω τους γονείς μου να το ζητούν περισσότερο απ’ ό,τι εμείς τότε…
∼•∼
Ο Πάνος Παπαδόπουλος είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και φοιτητής της Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.). Υπήρξε υποψήφιος για το Βραβείο Δημήτρης Χορν (2018), για την παράσταση «Έξυπνο Πουλί» του Φεντώ, σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη και Γιώργου Κατσή.
- Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου
