Συνεντεύξεις

Αγορίτσα Οικονόμου: Καμιά φορά χαμογελώ στο «τραγικό» για να μη με καταπιεί…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Από έναν και μόνο ρόλο. Μπορείς να καταλάβεις το ταλέντο, να αισθανθείς τη δύναμη των συναισθημάτων, να μετρήσεις το εύρος της ερμηνευτικής δυνατότητας. Από έναν και μόνο ρόλο. Είχα δει πέρσι την παράσταση «Η δύναμη του σκότους» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, στο Σύγχρονο Θέατρο, δύο φορές. Και παρατήρησα. Και θαύμασα. Τις έντονες γραμμές του περιγράμματος στο χαρακτήρα της Ματριόνα, τη βαθιά μελέτη της προσωπικότητας, την εκπληκτική υποκριτική της Αγορίτσας Οικονόμου να αναδύεται και να αναδεικνύεται μέσα από τις φωτοσκιάσεις του Τολστόι. Και μου φάνηκε πως με έναν τρόπο συνάντησα σε αυτό το ρόλο μια μεγάλη συντροφιά, από την Άννα Μανιάνι μέχρι την Κατίνα Παξινού. Στο πνεύμα, στη συνέχεια, στη συνέπεια, στην πίστη, στο διαμέτρημα. Προβάλλοντας την πιο άγρια και νοσηρή όψη των ανθρώπινων συναισθημάτων και συμπεριφορών, όπως η υπεροψία, το συμφέρον, ο πόθος για εξουσία και ο φθόνος, η έξοχη ηθοποιός με χιούμορ και ρεαλισμό μάς έβαλε σε έναν κόσμο πυρακτωμένο από το πάθος μιας άλογης καταστροφικής μανίας για δύναμη. Πιθανότατα το άλλο πρόσωπο της φτώχειας και της απελπισίας.

Ματριόνα στη «Δύναμη του Σκότους»

Φέτος η Αγορίτσα Οικονόμου ξεδίπλωσε πάλι το ταλέντο της στο «Παιχνίδι της Σφαγής», στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Υποδύθηκε τη Μητέρα σε μια αλληγορική ιστορία για μια επιδημία που αποδεκατίζει τους κατοίκους μιας πόλης. Καθώς ο κοινωνικός ιστός καταρρέει και τα προσωπεία πέφτουν, ως ανίσχυρη ηρωίδα του Ευγένιου Ιονέσκο, οδηγείται σε ένα κρεσέντο τρόμου και αγωνίας.
Η τέχνη του θεάτρου είναι μελέτη, γνώση, μηχανισμός, φαινόμενο. Η Αγορίτσα, που έπαιξε με τρόπο μοναδικό την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (2013) του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, κάθε φορά που εμφανίζεται στη σκηνή μάς προσφέρει απλόχερα συγκίνηση. Αυτό δηλαδή που ονειρευόμαστε από αυτή την τέχνη. Και το κάνει πάντα με αγάπη, αγάπη γι’ αυτό που φτιάχνει και αγάπη γι’ αυτόν που θα τη δει. Μια βασίλισσα που βασίλειό της είναι το θέατρο!

«Συνέβη στην Ελλάδα». Με τον Λαέρτη Μαλκότση

Τι σε συγκινεί από τα παιδικά σου χρόνια;

* Από τα παιδικά μου χρόνια και γενικά από την τρυφερή παιδική ηλικία αυτό που με συγκινεί είναι η αθωότητα, η χαρά του παιχνιδιού, η χαρά της ανακάλυψης. Ο τρόπος που «υποδέχονται» τα παιδιά κάθε τι καινούργιο στη ζωή και στον κόσμο τους.

Τι δεν ξεχνάς από τους πρώτους σου δασκάλους;

* Θυμάμαι πάντα από τον δάσκαλό μου στη ΣΤ’ Τάξη του Δημοτικού την αγάπη, την αφοσίωση και την υπομονή που μας έδειχνε.

Τι σε έφερε στον χώρο του θεάτρου;

* Η ανάγκη μου να παρηγορήσω και να παρηγορηθώ.

Τι θυμάσαι από τους δασκάλους στη Δραματική Σχολή;

* Θυμάμαι ότι όλοι τους, πολύ πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, με τον τρόπο τους μου άνοιξαν ένα παράθυρο στη σκέψη.

«Όρνιθες»

Τι σε κάνει να χαμογελάς;

* Πολλά πράγματα με κάνουν να χαμογελώ, η εικόνα ή η σκέψη ενός αγαπημένου προσώπου, τα μεγάλα παιδικά μάτια και καμιά φορά χαμογελώ στο «τραγικό» για να μη με καταπιεί…

Τι σε θυμώνει;

* Η αδικία και το ψέμα.

Τι θέση έχει η φιλία στη ζωή σου;

* Η φιλία κατέχει πολύ σημαντική θέση στη ζωή μου, αυτό που λένε ότι «οι φίλοι είναι οι συγγενείς που επιλέγουμε» με βρίσκει πολύ σύμφωνη.

Τι σε τρομάζει;

* Η αρρώστια, η ανημπόρια, ο θάνατος.

Τι σε συγκινεί;

* Η καλοσύνη των ανθρώπων, η γενναιοδωρία, η μεγάλη καρδιά.

Τι σου λείπει;

* Η ανεμελιά.

Τι σημαίνει για σένα το χειροκρότημα;

* Το τέλος της παράστασης.

Τι δίνει στον ηθοποιό η τηλεόραση;

* Η τηλεόραση δίνει στον ηθοποιό αναγνωρισιμότητα, ένα επιπλέον εισόδημα, τη δυνατότητα να «παίξει» κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες και τρόπους, σε σχέση με το θέατρο εννοώ.

Τι διαφορές υπάρχουν στον ηθοποιό του θεάτρου και του κινηματογράφου;

* Στην ουσία της δουλειάς, της υποκριτικής τέχνης δηλαδή, νομίζω καμία. Οι διαφορές υπάρχουν και είναι αρκετές όσον αφορά τον τρόπο προβολής των εκφραστικών μέσων του ηθοποιού, το γεγονός ότι το ένα είναι ζωντανό, το άλλο μαγνητοσκοπείται και πολλά πολλά άλλα.

«Nine»

Πώς αποφασίζεις; Ποιο είναι το κριτήριο των επιλογών σου;

* Η απόφαση είναι μια συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Λαμβάνω υπ’ όψιν μου το έργο, τον ρόλο, τον σκηνοθέτη, τους ανθρώπους γενικά που θα αποτελέσουμε τη δημιουργική ομάδα, την παραγωγή κ.α.

Έχεις προγραμματίσει κάτι για το επαγγελματικό σου μέλλον;

* Στις μέρες μας είναι σχεδόν αστείο να προγραμματίζουμε το επαγγελματικό μας μέλλον. Υπάρχει μια αβεβαιότητα και μία ρευστότητα που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προχωρώ βήμα βήμα και να ελπίζω για το καλύτερο.

Πώς και πόσο επηρεάζουν τα οικονομικά μέσα το καλλιτεχνικό όραμα;

* Επηρεάζουν αναμφίβολα, αλλά από την άλλη πολλές φορές το «οικονομικό στρίμωγμα» γεννά ωραίες και ευφάνταστες ιδέες.

 

Πώς προετοιμάζεσαι για την παράσταση;

* Δεν έχω καμία συγκεκριμένη τελετουργία. Μου αρέσει όταν υπάρχει η δυνατότητα να οργανώνω το φροντιστήριό μου και τα κοστούμια μου. Αυτό με χαλαρώνει.

Πώς ανακαλύπτεις τα μυστικά κάθε ρόλου;

* Στα καλογραμμένα θεατρικά έργα, οι ρόλοι είναι σαφείς με αρχή, μέση και τέλος. Έχουν φροντίσει οι συγγραφείς να μας δίνουν όλες τις πληροφορίες και τα στοιχεία που θα χρειαστούμε. Τα έχουμε όλα εκεί, είναι όλα εκεί και περιμένουν εμάς και τη φαντασία μας να τα υποδεχτούμε. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μυστικά, υπομονή και αγάπη να έχεις και είναι όλα εκεί.

Πώς είναι να δουλεύεις με την Ομάδα ΝΑΜΑ και τη σκηνοθέτιδα Ελένη Σκότη;

* Με την Ομάδα ΝΑΜΑ και την Ελένη συνεργαστήκαμε υπέροχα. Ήταν πολύ μεγάλη χαρά και τιμή για μένα που βρεθήκαμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι στη «Δύναμη του σκότους». Δουλέψαμε με αγάπη, μεράκι, φαντασία και χαρά.

Τι εκπροσωπεί η Ματριόνα, η ηρωίδα που υποδύθηκες στη «Δύναμη του Σκότους»;

* Εκπροσωπεί την εξουσία, τον χειρισμό, την ιδιοτέλεια, τα σκοτάδια μας, το συμφέρον, την πάση θυσία επιβίωση, τη μάνα, όλους αυτούς τους ανθρώπους που πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον δεν βάζουν τίποτα και κανέναν.

Πώς μπορεί και γιατί μια γυναίκα να είναι τόσο εμπαθής και χειριστική;

* Ας σκεφτούμε μια μεγαλώνει που μεγαλώνει και ζει στα βάθη μιας επαρχίας κάτω από εξαιρετικά αντίξοες κλιματολογικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και ειδικά ανθρώπινες συνθήκες. Είναι αγράμματη, δεν έχει στην ουσία αγαπήσει, ούτε αγαπηθεί ή αν θέλετε δίνει την αγάπη που η ίδια γνώρισε. Το κυρίαρχό της αίσθημα είναι το αίσθημα της επιβίωσης, πρέπει να ζήσει. Η Ματριόνα, επιτρέψτε μου, δεν είναι εμπαθής, χειριστική ναι, σκληρή, απότομη, τραχιά, μακιαβελικής ψυχοσύνθεσης, «δουλεμένη γυναίκα» όπως λέμε, όχι ντελικάτη… με τίποτα, αλλά ταυτόχρονα έχει χιούμορ, είναι μια τεράστια προσωπικότητα. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για τη Ματριόνα. Έχει τα πάντα όπως τα έχουμε όλοι μας. Δεν αποτελεί εξαίρεση. Είμαστε όλοι οι άνθρωποι εν δυνάμει Ματριόνες. Τι επιλέγουμε είναι το θέμα. Πάντα αυτό είναι…

 

Τι συμβαίνει στο «Παιχνίδι της Σφαγής» του Ιονέσκο που παίζεις στο Εθνικό Θέατρο;

* Σε μια όμορφη καλογυαλισμένη πόλη και κάτω από αδιευκρίνιστους λόγους όλοι πεθαίνουν. Πλούσιοι και φτωχοί, άντρες και γυναίκες, μωρά, διανοούμενοι, αδαείς, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, απλός κόσμος, γέροι, νέοι, όλοι, όλοι, όλοι… Είναι ένα παιχνίδι μέσα στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, στις αντιθέσεις της με πολύ χιούμορ και ένα κλείσιμο ματιού ότι όλοι το ίδιο είμαστε κάτω από το άγρυπνο μάτι του θανάτου. Είναι ένα παιχνίδι του Ιονέσκο για την ίδια τη ζωή και μάλλον για τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι την αντιμετωπίζουμε. Στη δική μας παράσταση είναι μια σειρά χαριτωμένες σκηνές θανάτου, στημένες – όπως λέει και ο κομπέρ μας – αποκλειστικά για τα μάτια των θεατών μας και μόνο.

Τι έχεις να πεις για τους σκηνοθέτες και ειδικά τώρα για τον Γιάννη Κακλέα;

* Για τους σκηνοθέτες αυτό που μπορώ να πω είναι ότι είμαστε συνεργάτες και συνδημιουργοί. Υπάρχει άμεση ανάγκη του ενός για τον άλλον. Τώρα για τον Γιάννη τι να πρωτοπώ; Είναι ένας σκηνοθέτης που είναι μέσα στην καρδιά μου. Έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές και είναι πάντα χαρά να βρισκόμαστε κάτω από την ίδια θεατρική στέγη. Είναι πάρα πολύ καλός, είναι γενναιόδωρος, με πλούσια φαντασία, ανοιχτός στη σκέψη και στην ψυχή, δίκαιος, γεμάτος από έμπνευση. Αυτό όμως που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι η ειλικρίνεια και η γενναία καρδιά που έχει. Εύχομαι να είμαστε γεροί και να ανταμώνουμε ξανά και ξανά.

Τι προξενεί μεγαλύτερη απόγνωση; Το κωμικό ή το τραγικό;

* Πιστεύω πως είναι ακριβώς το ίδιο, είναι σαν δίδυμα παιδάκια πιασμένα χέρι χέρι.

Πώς βλέπεις τον ρόλο σου;

* Με αγάπη, με συμπόνια, με κατανόηση, με χιούμορ, όπως όλους τους ρόλους μου.

Τι λες σε όσους υποστηρίζουν ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται»;

* Θα τους πω ότι δυστυχώς θα με βρουν σύμφωνη. Μακάρι οι άνθρωποι να παίρναμε τα «μαθήματά» μας και να πορευόμασταν «εν ειρήνη»… Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δύσκολα κατανοούμε, δύσκολα αφομοιώνουμε, δύσκολα και μακρόχρονα.

Πώς παρουσιάζει το έργο την ανασφάλεια που επικρατεί στην εποχή μας;

* Μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές, τις κοινωνικοπολιτικές πτυχές της ζωής. Ο Ιονέσκο είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας και όπως όλοι οι σπουδαίοι συγγραφείς έτσι και αυτός βουτά, μέσα στον άνθρωπο και στη φύση του. Φέρνει στο φως ό,τι έχει και δεν έχει το μυαλό και η ψυχή του και ό,τι φέρει και η ίδια του η ζωή.

 

Ποια είναι η γνώμη σου για τα ζώα συντροφιάς; Έχεις κατοικίδιο;

* Δυστυχώς δεν έχω κάποιο κατοικίδιο. Η γνώμη μου είναι ότι όποιος μπορεί και θέλει να έχει ένα ζωάκι για συντροφιά πράττει τέλεια. Είναι τεράστια τα οφέλη που έχει ένας άνθρωπος από το κατοικίδιό του. Συντροφιά, αγάπη, τρυφερότητα, νοιάξιμο, χάδι, παρηγοριά και το ίδιο βεβαίως ισχύει και για το ζωάκι.

Ευχαριστώ πολύ, Αγορίτσα.

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

– Η Αγορίτσα Οικονόμου γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανώτερη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη (2001). Συμμετείχε μεταξύ άλλων στις θεατρικές παραστάσεις: «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» σκην. Γιάννης Κακλέας (2012 – 2013), «Όρνιθες» του Αριστοφάνη σκην. Γιάννης Κακλέας, «Συρανό Ντε Μπερζεράκ» σκην. Ν. Καραθάνου, «Λυσιστράτη» σκην. Γιάννης Κακλέας, «Προμηθέας Δεσμώτης» σκην. Σ. Χατζάκη, «Ματωμένος Γάμος» σκην. Σ. Χατζάκη, «Θεσμοφοριάζουσες» σκην. Σ. Χατζάκη, «Ηλέκτρα» σκην. Ε. Θεοδώρου, «Δρ. Φαούστους» σκην. Δημήτρη Λιγνάδη, «Ορέστεια» σκην. Δημήτρη Λιγνάδη, «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σκην. Σ. Χατζάκη, «Τρωάδες» σκην. Δ. Χρονόπουλος, «Ορέστης» σκην. Σταμάτη Φασουλή.

Επίσης:

Το παιχνίδι της σφαγής (2018) – Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»
Η δύναμη του σκότους (2017) Ματριόνα – Σύγχρονο Θέατρο
Η δύναμη του σκότους (2017) – Σύγχρονο Θέατρο
Συνέβη στην Ελλάδα (2017) – Εθνικό Θέατρο-Αίθουσα εκδηλώσεων
Nine (2015) – Πάνθεον
Βάτραχοι (2014) – Περιοδεία
Σκηνοβάτες (2011) – Εθνικό Θέατρο
Τρισεύγενη (2011) – Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Κεντρική σκηνή
Λυσιστράτη (2010) – Εθνικό Θέατρο
Συρανό Ντε Μπερζεράκ (2010) – Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Κεντρική σκηνή
Το τρίτο στεφάνι (2009) – Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»
Φορτουνάτος (2009) – Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»
Ρομπέρτο Τσούκο (2008) – Εθνικό Θέατρο-Κτίριο Τσίλλερ Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»

Τηλεόραση:

«Κάτω Παρτάλι» MEGA 2014 – Λάμπραινα
«Que Sera Sera» – ANT1 – Νοσοκόμα

Κινηματογράφος:

«Υγραέριο» ταινία μικρού μήκους (2006)
«Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» ταινία μεγάλου μήκους (2010)

Σεμινάρια:

«Αίας» του Σοφοκλή με τη Μάρθα Φριντζήλα (2005 – 2006)
«Αρχαία Χορικά» με τον Σταμάτη Κραουνάκη (2003 – 2004)

eirini aivaliwtouΑγορίτσα Οικονόμου: Καμιά φορά χαμογελώ στο «τραγικό» για να μη με καταπιεί…
Περισσότερα

Αλέξανδρος Μαυρόπουλος: Ο ηθοποιός πρέπει να είναι στη σκηνή… Σε ό,τι συμβαίνει εκεί

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Το θέατρο είναι αγάπη, τέχνη, τεχνική. Δεν μετριέται με όρους της παράδοσης ή του μοντερνισμού. Θα πρέπει να διαβάζουμε σ’ αυτό το ισχυρό συναίσθημα της φαντασίας, του ενθουσιασμού, της συγκίνησης. Το συναίσθημα που φωτίζει τα βάθη της ανθρώπινης ζωής. Χαίρομαι κάθε φορά που γνωρίζω καλλιτέχνες των οποίων οι επιλογές προέκυψαν από μια εσωτερική ανάγκη της ψυχής. Όπως ο ηθοποιός που σας παρουσιάζω σε τούτη τη συνέντευξη. Τον ξέρουμε από το «Στέλλα Κοιμήσου», όπου υποδύθηκε τον Μάριο την πρώτη χρονιά, από τον «Εξηνταβελόνη», την «Τάξη μας», τη «Μικρή μας Πόλη», τη «Νίκη» για την οποία κέρδισε και μια υποψηφιότητα για βραβείο Χορν. Τον θαυμάσαμε στην «Κολεξιόν» και στην «Εκδοχή του Μπράουνινγκ» αλλά και ως Κρέοντα σε περιοδεία της «Αντιγόνης», μιας παράστασης που παρουσιάστηκε σε γωνιές της Αθήνας, ακόμη και στις πιο ξεχασμένες και απόμακρες.

Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αυτή την εποχή τον βρίσκουμε στο Εθνικό Θέατρο στην παράσταση «Ψηλά από τη γέφυρα» να υποδύεται τον Ροντόλφο. Άλλες παραστάσεις που έχει παίξει είναι: «Συνέβη στην Ελλάδα», «Ολονυχτία Σαίξπηρ», «Ριχάρδος ο Γ΄», «Οι μεγάλοι αμαρτωλοί», «Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές», «Ηρακλής Μαινόμενος», «Συρανό Ντε Μπερζεράκ», «Πάχνη». Επίσης έχει συμμετάσχει στην ταινία «The Waiter» του Στηβ Κρικρή.

Το καλοκαίρι, στα Επιδαύρια, θα τον δούμε και πάλι σε μια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, να υποδύεται τον Ορέστη, στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του δεξιοτέχνη Θάνου Παπακωνσταντίνου.

Η Ηλέκτρα, έργο της όψιμης περιόδου του Σοφοκλή (γράφτηκε πιθανότητα το 412 ή 411 π.Χ.) δραματοποιεί ένα από τα πιο ζοφερά επεισόδια του μύθου των Ατρειδών: την εκδίκηση της Ηλέκτρας και του Ορέστη για τον φόνο του Αγαμέμνονα που διέπραξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγισθος. Κεντρική μορφή του δράματος, η Ηλέκτρα, διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του φόνου του πατέρα της παρακαλώντας τους θεούς να βοηθήσουν στην τιμωρία των δολοφόνων του. Η επιστροφή του αδελφού της, του εξόριστου Ορέστη, δρομολογεί το έργο της τιμωρίας που θα ολοκληρωθεί με την πράξη του διπλού φόνου.

Ο διακριτικός Αλέξανδρος, με την παλμώδη φωνή, τα πυκνά πυρόξανθα μαλλιά, τις οξείες -θαρρείς πελεκητές- γραμμές του προσώπου και τα μάτια που λάμπουν διεισδυτικά, απαντά με ταχύτητα και ετοιμότητα στο ερωτηματολόγιο του catisart.gr και φωτογραφίζεται για τους αναγνώστες μας.

 

Αλέξανδρε, θα ήθελες να μας περιγράψεις μια σκηνή ή ένα γεγονός από την παιδική σου ηλικία;

* Με θυμάμαι να παίζω και να μην σκέφτομαι το μετά.

Ποια ήταν τα παιδικά σου αναγνώσματα και οι πρώτες καλλιτεχνικές σου επιρροές;

* Λούκι Λουκ και Αστερίξ.

Εργαζόσουν σε πολυεθνική εταιρεία ως οικονομικό στέλεχος, μέχρι που εγκατέλειψες για να ασχοληθείς με το θέατρο. Φαντάζομαι πως από τότε η ζωή σου θα άλλαξε άρδην…

* Άρδην. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου αν συνέχιζα να εργάζομαι σε μια εταιρεία. Ευτυχώς τώρα ασχολούμαι με αυτό που αγαπάω.

 

Αισθάνεσαι τυχερός;

* Πολύ…

Αυτό τον καιρό σε βρίσκουμε να παίζεις σε ένα από τα εμβληματικότερα θεατρικά κείμενα του εικοστού αιώνα, το έργο του Άρθουρ Μίλερ «Ψηλά από τη γέφυρα». Ποιος είναι ο Ροντόλφο που υποδύεσαι;

* Ένας Ιταλός μετανάστης, που έχοντας ζήσει δύσκολα, καταφτάνει στην Αμερική γεμάτος λαχτάρα και επιθυμία για μια νέα αρχή. Για το καινούριο.

Νίκος Καραθάνος, Τάκης Τζαμαριάς, Βίκτωρας Αρδίτης, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Ελένη Σκότη, Μιχαήλ Μαρμαρινός,  Γιάννης Οικονομίδης, Λίλλυ Μελεμέ, Νικαίτη Κοντούρη. Στη μέχρι τώρα πορεία σου στο θέατρο έχεις παίξει υπό την καθοδήγηση όλων αυτών των σκηνοθετών. Τους θεωρείς -κατά κάποιο τρόπο- και δασκάλους σου;

* Όλες οι συνεργασίες αποτελούν ένα ξεχωριστό μάθημα.

 

Πώς νιώθεις που φέτος το καλοκαίρι θα παίξεις στην ορχήστρα της Επιδαύρου;

* Είναι μεγαλειώδες…

«Ηλέκτρα» του Σοφοκλή με το Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Τι θα ήθελες να πεις για τη συνεργασία σου με ένα σκηνοθέτη τόσο πρωτοποριακό, καινοτόμο και ταλαντούχο σαν τον Θάνο Παπακωνσταντίνου;

* Ανυπομονώ να συνεργαστώ με τον Θάνο. Τον εκτιμώ τόσο σαν άνθρωπο όσο και σαν καλλιτέχνη. Πιστεύω θα έχουμε μια όμορφη συνεργασία.

Έχεις μπει σε διαδικασία ψυχολογικής και καλλιτεχνικής προετοιμασίας γι’ αυτή την εμφάνιση;

* Όχι ακόμη. Προέχει η παράσταση που παίζω και η ταινία που κάνω γυρίσματα.

 

Θα υποδυθείς τον Ορέστη. Τι έχεις να πεις για το ρόλο;

* Δεν έχω λόγια (κυριολεκτικά).

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κάνει πιστευτή στους θεατές την πραγματικότητα της σκηνής;

* Μάλλον με την αναζήτηση της πραγματικής ύπαρξής του στη σκηνή. Να είναι εκεί… Σε ό,τι συμβαίνει εκεί.

Εκτός από το θέατρο, υπάρχει κάποια άλλη μορφή τέχνης που ασχολείσαι ή που θα ήθελες να ασχοληθείς;

* Τελευταία με συγκινεί το επάγγελμα του ράφτη. Θα μ’ άρεσε λοιπόν να ήμουν ράφτης.

 

Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σου, αναζητά ο θεατής όταν πηγαίνει στο θέατρο;

* Να επικοινωνήσει.

Αγάπησες περισσότερο κάποιον ήρωα από τους οποίους υποδύθηκες;

* Όλους!

Η εκπαίδευση προωθεί την τέχνη;

* Φυσικά.

 

Υπάρχουν Έλληνες ή ξένοι καλλιτέχνες των οποίων την πορεία θαυμάζεις;

* Πολλοί… Τόσο πολλοί.

Τι κοινό έχουν ο παίκτης και ο ηθοποιός;

* Και οι δύο παίζουν.

Η άσκηση της Τέχνης μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο;

* Προς το καλύτερο…

 

Κρατάς σημειωματάριο ή ημερολόγιο; Αν ναι, τι σημειώνεις;

* Πάντα. Έχω ένα από κάθε παράσταση. Το έχω μαζί μου όπου και αν βρίσκομαι και ό,τι μου έρχεται στο μυαλό το καταγράφω.

Το ταλέντο βαραίνει περισσότερο στη ζυγαριά για έναν επαγγελματία ηθοποιό; Ή η δράση, η εργατικότητα, η αφοσίωση;

* Θεωρώ το δεύτερο. Ή μάλλον με το δεύτερο έχεις περιθώρια εξέλιξης.

Η τέχνη -και ειδικά το θέατρο- πόση πειθαρχία χρειάζεται;

* Κόπος, θυσίες, πειθαρχία.

Το περιβάλλον στο οποίο κινείσαι επαγγελματικά, πόσο ανταγωνιστικό είναι;

* Παντού υπάρχει ανταγωνισμός, σε όλα τα επαγγέλματα. Έχεις όφελος αν μαθαίνεις να τον διαχειρίζεσαι.

Ποια θεωρείς ότι είναι τα αίτια και οι ρίζες της ρατσιστικής συμπεριφοράς κάποιων εις βάρος ευάλωτων ή ηττημένων συνανθρώπων τους;

* Η έλλειψη παιδείας, ο φόβος και η σύγχυση ταυτότητας.

Υπάρχει διάχυτη μια ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι πολύ σοβαρή και όλους μας αφήνει εμβρόντητους. Μετανάστευση, προσφυγιά. Σε ευαισθητοποιούν αυτά τα γεγονότα;

* Πέραν της ευαισθητοποίησης, προσπαθώ να βοηθάω όσο περισσότερο μπορώ.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς και τα αγαπημένα σου βιβλία;

* Ντοστογιέφσκι – «Αδελφοί Καραμάζοφ». Σελίν – «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας».

Οι σωστές επιλογές είναι ένας τομέας που επίσης απαιτεί ταλέντο;

* Δεν ξέρω τι ορίζουμε ως σωστή επιλογή. Μια μη θεμιτή επιλογή μπορεί να σε κάνει καλύτερο.

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Θετικά…

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

* Υγιής με την οικογένειά μου. Όλα τα άλλα έπονται.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς το δημόσιο χώρο;

* Θέλει δουλειά πολλή…

Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε όσους διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη;

* Αν έφτασαν μέχρι εδώ, μάλλον δεν βαρέθηκαν.

Μίλησέ μας για τη σχέση σου με τα ζώα! Έχεις κατοικίδιο;

* Έχω ένα λυκόσκυλο, τη Φρίντα. Μεγάλη αδυναμία.

Ευχαριστώ πολύ!

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

***

Ηλέκτρα – Ταυτότητα παράστασης

Η Ηλέκτρα, έργο της όψιμης περιόδου του Σοφοκλή −γράφτηκε πιθανότητα το 412 ή το 411 π.Χ.−, δραματοποιεί ένα από τα πιο ζοφερά επεισόδια του μύθου των Ατρειδών: την εκδίκηση για τον φόνο του Αγαμέμνονα που διέπραξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγισθος. Η Ηλέκτρα, κεντρική μορφή του δράματος, διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του φόνου του πατέρα της και παρακαλεί τους θεούς να βοηθήσουν στην τιμωρία των δολοφόνων του. Η επιστροφή του αδελφού της, του εξόριστου Ορέστη, αναπτερώνει τον πόθο της για εκδίκηση και δρομολογεί το έργο της τιμωρίας, που θα κορυφωθεί με την πράξη της μητροκτονίας. Το δράμα του Σοφοκλή εστιάζεται στο πρόσωπο της Ηλέκτρας και όχι στα ηθικά ζητήματα που επισύρει η πράξη της μητροκτονίας. Η εκδίκηση είναι συνειδητή επιλογή των ηρώων, και όχι πράξη επιβεβλημένη από τους θεούς. Το ανθρώπινο πάθος κυριαρχεί, αφήνοντας τους ήρωες εκτεθειμένους και απηχώντας το πνεύμα του ύστερου 5ου αιώνα, ο οποίος, υπό την επίδραση της σοφιστικής σκέψης, απομακρύνεται από τις βεβαιότητες και τις απλουστευτικές ερμηνείες της αρχαϊκής περιόδου.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:
Γραμμένη στη σκιά του Πελοποννησιακού Πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή είναι από τα πιο «άγρια» έργα του ποιητή. Από την πρώτη κιόλας σκηνή, της επιστροφής του μητροκτόνου Ορέστη, ως και τις επινίκιες ιαχές του χορού στην τελευταία, αναπτύσσεται ένας διαρκής διάλογος μεταξύ σκότους και φωτός. Μια μάχη αντιθέσεων με κεντρικό θέμα τη δίκη: τη διαταραγμένη ισορροπία και την αποκατάστασή της. Αποτυπώνοντας έναν κόσμο εμφύλιου σπαραγμού, ο ποιητής μάς προσκαλεί να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία ενός φυσικού νόμου: του νόμου της ανταπόδοσης. Ο ίδιος τοποθετείται πέρα από κάθε ηθική – δεν τον ενδιαφέρει αν η χαμένη ισορροπία θα επανέλθει με τρόπο καλό ή κακό· το θέμα είναι να επανέλθει. Η βία διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν γίνεται μια βίαιη προσβολή της δίκης, η απάντηση θα είναι επίσης βίαιη. Το ότι το μέτρο της εκδίκησης εδώ ξεπερνά τα συνήθη όρια για μια «πολιτισμένη» κοινωνία, οδηγώντας στη μητροκτονία, επίσης δεν ενδιαφέρει. Η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή κραυγάζει για ανταπόδοση, όχι για δικαιοσύνη.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική: Δημήτρης Σκύλας
Χορογραφία: Χαρά Κότσαλη
Ερμηνεύουν: Αλεξία Καλτσίκη (Ηλέκτρα), Μαρία Ναυπλιώτου (Κλυταιμνήστρα), Αλέξανδρος Μαυρόπουλος (Ορέστης), Χρήστος Λούλης (Αίγισθος), Ελένη Μολέσκη (Χρυσόθεμις), Μάριος Παναγιώτου (Πυλάδης), Νίκος Χατζόπουλος (Παιδαγωγός), Χορός: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σοφία Αντωνίου, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Νάντια Κατσούρα, Ελένη Κουτσιούμπα, Κλεοπάτρα Μάρκου, Μαρία Μηνά, Τζωρτζίνα Παλαιοθεοδώρου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Δανάη Τίκου, Μαρία Χάνου
Χορηγός παράστασης: Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών

Πληροφορίες

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
20-21 Ιουλίου 2018
21:00

eirini aivaliwtouΑλέξανδρος Μαυρόπουλος: Ο ηθοποιός πρέπει να είναι στη σκηνή… Σε ό,τι συμβαίνει εκεί
Περισσότερα

Κατερίνα Μαούτσου: Ανυπομονώ να συναντήσω τους συμπρωταγωνιστές μου κάθε βράδυ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ψάχνοντας το τυχαίο και το απροσδόκητο, αναζητώντας αυτήν τη μαγική στιγμή που μια ερμηνεία συμπυκνώνεται σε μια χειρονομία, μια χορευτική κίνηση ή μια θεατρική αφήγηση, πριν από τέσσερα χρόνια έπεσα πάνω στην Κατερίνα Μαούτσου. Παρακολουθούσα τον «Μέγα Ανατολικό» του Ανδρέα Εμπειρίκου, στο υπόγειο καλλιτεχνικό καταφύγιο του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων. Εκεί είδα μια καλλιτέχνιδα που, εκτός από χάρμα οφθαλμών, πρόσφερε στο κοινό μια βαθιά συναισθηματική ερμηνεία με ποιητικές ποιότητες και ξεχωριστή υποκριτική προσωπικότητα. Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει η κομψότητα, η φινέτσα και η διάφανη ομορφιά της. Ως παρουσία έμοιαζε να φλέγεται, να ίπταται, να αστράφτει. Εκφραστική, με σκηνική ευκρίνεια, ανέδειξε με λεπτότητα τις αποχρώσεις του τολμηρού έργου.

Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2010 και είναι επίσης απόφοιτος του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παίζει ακορντεόν, τραγουδάει με πάθος και τις ελεύθερες ώρες της διδάσκει τη γερμανική γλώσσα.

Έχει παίξει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου στις παραστάσεις «Εκκλησιάζουσες», «Ταξιδεύοντας με το μπαμπά μου» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και «Το αίνιγμα του Τρουλ» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Πήρε μέρος ακόμα στις παραστάσεις «All yesterday’s parties» σε σκηνοθεσία Μπάμπη Γαλιατσάτου (Knot gallery) και «Το φορτηγάκι της αγάπης» σε σκηνοθεσία Χάρη Γεωργιάδη. Στο «Enter Sandman» (2017), με σκηνοθέτη τον Θέμελη Γλυνάτση, μας έδωσε με την υποκριτική της τέχνη την αίσθηση του παραμυθιού, του τρόμου και της τρέλας αλλά και του γκροτέσκο και του χιούμορ. Σχεδόν παράλληλα την είδαμε στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, στην Επίδαυρο και στον «Φόβο», σκηνοθετημένη από την Έλενα Πέγκα (2015), στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Εν τω μεταξύ μαζί με τον Μπάμπη Γαλιατσάτο συνέχισαν να εξερευνούν τη λογοτεχνία μέσα στο θέατρο καταδυόμενοι στο σύμπαν του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, και συγκεκριμένα στο έργο του «Ομιλήματα», που η ίδια σκηνοθέτησε. Μια παράσταση για τη λαχτάρα της δημιουργίας, του λόγου, του έρωτα και της έκφρασης.

Για φέτος μας επιφύλαξε μια ακόμη ερμηνευτική έκπληξη, παίζοντας σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στη «Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» του Κόνορ ΜακΦέρσον στο Θέατρο Επί Κολωνώ, με την Ομάδα Νάμα. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία ιρλανδέζικου ρεαλισμού, που χειρίζεται ανάλαφρα αλλά και με συμπάθεια δραματικές καταστάσεις, οι οποίες φτάνουν ως την ακραία βία.

H «Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» του Κόνορ ΜακΦέρσον. Η Κατερίνα Μαούτσου με τον Δημήτρη Αλεξανδρή, στο θέατρο «Επί Κολωνώ». Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα κοντά στα πενήντα, τον Τόμι, που έχει αποχωριστεί την οικογένειά του και ζει μόνος πια σε ένα τμήμα του σπιτιού τού θείου του Μόρις, σε μια συνοικία του Δουβλίνου. Οι δουλειές του ποδαριού με τον κολλητό φίλο του Ντοκ, οι γκρίνιες του θείου Μόρις και οι τηλεφωνικοί καβγάδες με την πρώην γυναίκα του είναι η καθημερινότητα του αποτυχημένου και μοναχικού Τόμι. Το έργο αρχίζει με τον Τόμι να φέρνει στον εργένικο και εντελώς ακατάστατο χώρο του την Έιμι. Μια νεαρή κοπέλα, που μόλις έσωσε από άγρια επίθεση του Κένεθ, του συντρόφου της ο οποίος την έχει σπρώξει στην πορνεία. Τότε ξεκινά μια σχέση, η οποία θα διαταράξει την όποια ισορροπία της ζωής των πέντε χαρακτήρων και που ενδεχομένως θα εξελιχθεί σε ερωτική αλλά με εμπόδια, αναστολές και επιφυλάξεις από όλους. Άνθρωποι και χώρος, παρελθόν και παρόν, ζωή και τέχνη συνομιλούν σε μια κοινωνικοπολιτικά αιχμηρή παράσταση, που ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη.

Η Κατερίνα με μια φρέσκια και ανεπιτήδευτη υποκριτική προσέγγιση σκάβει διακριτικά κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, σκαλίζει ενοχλητικά τις παρορμήσεις ενός καθημερινού προσώπου και ψυχρά μα θαρραλέα τραβά τα σκεπάσματα από τις περίπλοκες, συχνά κάθε άλλο παρά ομαλές, ανθρώπινες σχέσεις.

«Η Amy -ο χαρακτήρας που υποδύεται- κουβαλάει πολύ πόνο, χωρίς να το φωνάζει όμως», μας εξηγεί η ίδια στη συνέντευξη που παραχώρησε στο catisart.gr. «Είναι μια υπενθύμιση πραγμάτων, φόβων, καταστάσεων, που ίσως θέλουμε να διώχνουμε από τη σκέψη μας, όμως είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι εκεί. Είτε στην πραγματικότητα, στην άκρη κάποιου δρόμου, είτε μέσα μας με τη μορφή καταχωνιασμένων φόβων».

Η παράσταση είναι ένα ταξίδι απρόβλεπτης κατάληξης, μια γλυκιά κίνηση σεβασμού και αγάπης, μια κατάθεση ειλικρινούς φιλίας… Μυστήριο, δραματικότητα, μαγικός ρεαλισμός και χιούμορ δημιουργούν ζωογόνο και γοητευτικό θέατρο. Η Κατερίνα Μαούτσου, την οποία η σκηνοθέτις Ελένη Σκότη ξεχώρισε ανάμεσα στις μαθήτριές της στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, διαπρέπει στον κομβικό ρόλο της κοπέλας, που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον φτώχειας και κακοποίησης. Μην τη χάσετε!

 

Τι θυμάσαι από τον καιρό που ήσουν παιδί;

* Επειδή δεν έχω πολύ καλή μνήμη, δεν έχω και τη συνήθεια να «βουτάω» σε αναμνήσεις και να ανασύρω μνήμες… Πιο πολύ θυμάμαι συναισθηματικά τα πράγματα, παρά σαν γεγονότα. Δεν καταλαβαίνω το πέρασμα του χρόνου. Όταν είμαι ας πούμε με τα αδέρφια μου, νιώθω σαν να είμαι 10 χρονών.

Τι ήταν εκείνο που σου κέντρισε το ενδιαφέρον στο θέατρο ώστε να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό τον χώρο;

* Η μεγάλη αγάπη του πατέρα μου για το θέατρο, και οι παραστάσεις που είχα την τύχη να δω σε πολύ μικρή ηλικία, ήταν σίγουρα η αφορμή. Σιγά σιγά έγινε σαν αυτονόητο για μένα… τίποτα δεν είχε περισσότερο ενδιαφέρον.

Ποιοι δάσκαλοί σου άφησαν τα ίχνη τους στη μετέπειτα πορεία σου;

* Ο Ακύλλας Καραζήσης και η Ελένη Σκότη είναι αυτοί που ξεχωρίζω. Για εντελώς διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Την Ελένη για τη μέθοδό της, και τον Ακύλλα για την ελευθερία που είχε σαν ζητούμενο. Νομίζω ότι ο συνδυασμός αυτών των τόσο αντίθετων φαινομενικά τρόπων, κάπου οδηγεί…

 

Το επαγγελματικό σου ξεκίνημα πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν;

* Με το που τελείωσα τη σχολή, πήγα στην ακρόαση που έκανε ο Παντελής Δεντάκης στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για την Παιδική Σκηνή, και με πήρε, οπότε άρχισα αμέσως να δουλεύω και έμεινα εκεί περίπου 6 χρόνια. Αυτό το ξεκίνημα ήταν πολύ σημαντικό για μένα, γιατί εκτός όλων των άλλων, μπόρεσα εξαρχής να βιοπορίζομαι από το θέατρο. Διαφορετικά δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά.

Παίζεις στο έργο «Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» («The Night Alive») του Ιρλανδού Κόνορ Μακ Φέρσον (Conor McPherson) στο θέατρο «Επί Κολωνώ». Τι έχεις να μας πεις για τη συγκεκριμένη παράσταση;

* Φανταστικό έργο. Δύσκολο, με την έννοια ότι παίζει σε λεπτές γραμμές, δεν είναι καθόλου χοντροκομμένο. Συνδυάζει φοβερά το κωμικό με το τραγικό, και το ανακαλύπτουμε κάθε βράδυ με πολλή χαρά.

Τι χαρακτήρας είναι η Amy, την οποία υποδύεσαι;

* Η Amy κουβαλάει πολύ πόνο, χωρίς να το φωνάζει όμως. Είναι μια υπενθύμιση πραγμάτων, φόβων, καταστάσεων, που ίσως θέλουμε να διώχνουμε από τη σκέψη μας, όμως είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι εκεί. Είτε στην πραγματικότητα, στην άκρη κάποιου δρόμου, είτε μέσα μας με τη μορφή καταχωνιασμένων φόβων.

Πώς είναι η εμπειρία να σε σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη;

* Η εμπειρία των προβών ήταν πολύ δύσκολη, αλλά και αποκαλυπτική για μένα. Ακριβώς για αυτά που προανέφερα. Δεν είχα άλλη επιλογή -γιατί έτσι δουλεύει η Ελένη- από το να ανοίξω όσο πιο πολλά σκοτεινά μου συρτάρια μπόρεσα. Και επειδή αυτή είναι μια διαδικασία που δεν είναι τόσο ευχάριστη, στην αρχή τουλάχιστον, είχα όλο αυτό τον καιρό την Ελένη κάθε πρωί, ακούραστη, εκεί, να μην το βάζει κάτω και να μου θυμίζει πόσο μεγάλη αντοχή έχω.

 

Πώς αισθάνεσαι ως μέλος της ομάδας ΝΑΜΑ;

* Νιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που η Ελένη Σκότη και ο Γιώργος Χατζηνικολάου με εμπιστεύτηκαν και μου πρότειναν αυτό το ρόλο. Και δεν το λέω σαν χαζοκουβέντα αυτό. Το εννοώ. Πέρα από το ότι είχα δασκάλα την Ελένη στη σχολή πριν από κάποια χρόνια, δεν είχαμε συνεργαστεί ξανά. Χτίστηκε μια σχέση σχεδόν από το μηδέν, και πέρα από την προσωπική μου χαρά γι’ αυτό, τους εκτιμώ γιατί είναι άνθρωποι που μέσα από όλες τις δυσκολίες -προσωπικές, οικονομικές, οτιδήποτε- δεν το βάζουν κάτω, στοχεύουν στο αποτέλεσμα, και δουλεύουν σοβαρά.

Τι θα ήθελες να πεις για τους συμπρωταγωνιστές σου, Δημήτρη Αλεξανδρή, Ερρίκο Λίτση, Γιώργο Τριανταφυλλίδη και Αργύρη Σαζακλή;

* Και μόνο που ακούω την ερώτηση, χαμογελάω!.. Είμαστε απίστευτα δεμένοι, με κρατούν ζωντανή, ανυπομονώ να τους συναντήσω κάθε βράδυ. Σαν συνέχεια και στην προηγούμενη ερώτηση, δεν έχω δει κανέναν άνθρωπο μέσα στο «Επί Κολωνώ», σε οποιοδήποτε πόστο, που να μη δίνει την ψυχή του, ό, τι έχει. Δεν έχω δει κανέναν να «κοροϊδεύει». Μπορεί αυτό να μην έχει να κάνει απαραίτητα με το αποτέλεσμα, αλλά για μένα είναι πολύ σημαντικό.

Τι επίδραση φέρνει η γυναικεία παρουσία σ’ έναν κόσμο ανδρικής μοναξιάς;

* Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση θα μπορούσε να είναι η περιγραφή του έργου μας. Ή τέλος πάντων να απαντηθεί μέσα από αυτό. Αντί για απάντηση, σας προσκαλώ να δείτε την παράσταση!

«Καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη», σύμφωνα με τον Γκορ Βιντάλ. Τι άποψη έχεις;

* Πιστεύω πως καμιά πράξη δεν μένει χωρίς επιπτώσεις. Με την έννοια ότι η ζωή, η ύπαρξη, είναι μια αλληλουχία δράσεων – αντιδράσεων. Τώρα, τα περί ηθικής, ποια είναι καλή πράξη, ποια κακή, τι είναι τιμωρία… Κατ’ εμέ η ηθική είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια και όπως επικρατεί είναι άχρηστη και σαχλή. Η πραγματικότητα από μόνη της επιβάλλει μια ηθική, για μένα. Αν βρίσκεσαι κάτω από τη χιονοστιβάδα και σε πλακώσει, η ηθική και η τιμωρία περιττεύουν. Τώρα, αν σε καίει να προφυλάξεις και τους νεότερους από τη χιονοστιβάδα, μάθε τους απλά Φυσική.

 

Τα γεγονότα του έργου διαδραματίζονται σε ένα παλιό σπίτι του Δουβλίνου, όπου συγκατοικούν οι ήρωες του έργου. Το γεγονός αυτό μπορούμε αλληγορικά να το ταυτίσουμε με την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη;

* Το προσφυγικό είναι ένα ζήτημα, που δεν θέλω να θίξω επιπόλαια και ακροθιγώς. Ένα σχόλιο σχετικά με τη συγκατοίκηση των ηρώων του έργου μας, είναι πως, όσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη, η όποια ανάγκη, από οικονομική έως σωματική, τόσο πιο κοντά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, έρχονται οι άνθρωποι. Και αυτό φυσικά επιφέρει τις όποιες επιπτώσεις, δυσκολίες, ευτυχίες, δυστυχίες… Σίγουρα η απόσταση δε βρωμάει ιδρωτίλα, μπορεί να περιέχει όμως αβάσταχτη μοναξιά.

Το χιούμορ, η αγάπη και ο ρομαντισμός τι θέση έχουν στην παράσταση;

* Το έργο έχει πάρα πολύ χιούμορ και είναι και πάρα πολύ ρομαντικό. Φοβερός συνδυασμός, κατ’ εμέ. Όσο για την αγάπη, νομίζω είναι κάτι που απελπισμένα ζητούν όσοι εμπλέκονται και στροβιλίζονται γύρω απ’ αυτό. Από τον συγγραφέα, τους ήρωες, εμάς, μέχρι και τις γάτες του «Επί Κολωνώ».

Το να μιλάς για τον έρωτα τι σημαίνει για σένα;

* Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για τον έρωτα. Μάλλον ο λόγος είναι πολύ πεπερασμένο εργαλείο για αυτή τη δουλειά.

 

Ποιος είναι ο πρώτος κανόνας στη δουλειά σου;

* Προσπαθώ να είμαι ήρεμη και συγκεντρωμένη. Να λειτουργεί το σύστημά μου και όχι να θέλω να αποδείξω κάτι ή να καταλαμβάνομαι από φόβους.

Αν η κρίση δεν είχε εμφανιστεί, πώς νομίζεις ότι θα λειτουργούσαν τα πράγματα;

* Δεν θα μπορούσε να μην εμφανιστεί ποτέ. Η χιονοστιβάδα που έλεγα πριν… Όλα υπόκεινται στους νόμους της φύσης.

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Δεν το κρίνω. Είναι ένα φαινόμενο. Όσο υπάρχουν γονείς που συντηρούν τα ενήλικα παιδιά τους, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τα ανεκπλήρωτα δικά τους όνειρα, θα υπάρχουν άπειρα θέατρα και παραστάσεις, με ανθρώπους που δεν αμείβονται καν πολλές φορές. Αλλά κι αυτό μια ανάγκη είναι. Προφανώς για τις επόμενες γενιές δεν θα ισχύει το ίδιο.

Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σου, ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Ο φόβος, και κατ’ επέκταση η ανάγκη για βεβαιότητα.

Σε ποια θεατρικά έργα θα ήθελες να παίξεις και ποιους ρόλους να υποδυθείς; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου θεατρικοί συγγραφείς;

* Στα πάντα. Θα ήθελα να παίξω όλους τους ρόλους του κόσμου, σε όλα τα θέατρα, και να μην πεθάνω ποτέ. Τι να πω: Ευρυδίκη, Λούλου, Ονειρόδραμα, Τζούλια, δεν έχει τελειωμό… (στο συνειρμό μου επικράτησε ο Στρίντμπεργκ απ’ ό,τι βλέπω).

H δημοσιότητα θεωρείς ότι βοηθά τον καλλιτέχνη;

* Δεν ξέρω, δεν έχω την εμπειρία της έντονης δημοσιότητας.

Ποια πράγματα στη ζωή έχουν σημασία για σένα;

* Ό,τι με κάνει να ξεχνάω, αλλά και να αντέχω το θάνατο, τη θλίψη, τη δυστυχία.

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Για όσα πιο πολλά μπορούμε. Συνθήματα, ρεμπέτικα, άριες, βρισιές, ερωτόλογα. Ό,τι μπορεί ο καθένας. Και βέβαια δεν υπάρχουν μόνο οι φωνές.

Έχεις κρύψει, έχεις καταχωνιάσει πρόσωπα και πράγματα που σε έχουν πικράνει;

* Φυσικά.

Η κοινωνία μας είναι πιο σκληρή για τους άντρες ή για τις γυναίκες;

* Η κοινωνία μας είναι πολύ σκληρή, ανεξαρτήτως φύλου.

 

Ποια από τις συμβουλές που έχεις πάρει, δεν την ξεχνάς ποτέ;

* Να αναπνέω και να χαλαρώνω το σώμα μου.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου και ποιες οι αγαπημένες σου συνήθειες;

* Τον περισσότερο καιρό δουλεύω όλη μέρα. Πρόβες ή παραστάσεις και όσο προλαβαίνω μαθήματα Γερμανικών. Έχω την τάση να γκρινιάζω, αλλά χαίρομαι που τα καταφέρνω και ζω, κάνοντας αυτό που αγαπώ. Όταν δε, υπάρχουν μέρες που μπορώ να ξυπνήσω και να μην έχω να πάω πουθενά, αλλά να κάτσω στο ηλιόλουστο σαλόνι μου, να πιω τον καφέ μου και να διαβάζω ή να ακούω μουσική, ή να λέω βλακείες στο τηλέφωνο με την Ηρώ, ή να απαντάω στο αγαπημένο μου cat is art, όπως σήμερα, τότε η ζωούλα απογειώνεται!

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;

* Τον «Επικίνδυνο οίκτο» του Στέφαν Τσβάιχ. Μπεν Χουρ το έχω κάνει.

Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Δεν θα τη διέκρινα από άλλους λαούς, παρά μόνο σε κοινωνικό επίπεδο, στο οποίο φυσικά πάσχουμε σοβαρά.

Τέλος, ποια είναι η δική σου σχέση με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Δυστυχώς όχι πλέον. Ακόμα πενθώ και η ζωή μου είναι πολύ φτωχότερη χωρίς μια κάποια γούνα… Αλλά θα έρθει η στιγμή που θα ζω σε ένα αγρόκτημα, παρέα με πολλά πολλά ζώα!

***

«Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» του Κόνορ ΜακΦέρσον (θέατρο «Επί Κολωνώ»). Δημήτρης Αλεξανδρής, Κατερίνα Μαούτσου

***

Λίγα λόγια για το έργο

Μια μαύρη κωμωδία ιρλανδέζικου ρεαλισμού, η οποία χειρίζεται με χιούμορ αλλά και τρυφερότητα τις δραματικές καταστάσεις, που φτάνουν ως την ακραία βία.

«Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» (The Night Alive, 2013) είναι το βραβευμένο έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Κόνορ Μακφέρσον το οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά σε σκηνοθεσία του ιδίου στο θέατρο Donmar Warehouse στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2013. Σε διάστημα λίγων μηνών μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη όπου και εξέπληξε κοινό και κριτικούς με τη Νew York Times και την Time Out να απονέμουν στην παράσταση αστέρια και σημαντικές διακρίσεις. Υπήρξε υποψήφιο για Βραβείο Ολίβιε στην κατηγορία καλύτερου έργου. Χαρακτηρίστηκε από την Independent on Sunday και το περιοδικό Time Out ως «ένας ακόμα θρίαμβος» και ως ένα «έργο μεγάλης δεξιοτεχνίας» αντίστοιχα, ενώ οι Financial Times έγραψαν ότι το έργο «δείχνει τον Ιρλανδό συγγραφέα πιο συμπονετικό από ποτέ». Την περίοδο που παίχτηκε στο Atlantic Theater της Νέας Υόρκης απέσπασε το βραβείο Καλύτερου Έργου 2014, ενώ ταυτόχρονα είχε υποψηφιότητα για τα βραβεία Drama Desk και Lucille Lortell.

Ο Conor McPherson είναι θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1971 στο Δουβλίνο και φοίτησε στο University College του Δουβλίνου (USD). Ονομάστηκε από τους New York Times ως «ο καλύτερος θεατρικός συγγραφέας της γενιάς του». Ο Conor κέρδισε το βραβείο George Devine το 1997 με το έργο του St Nicholas καθώς και το βραβείο Olivier για το καλύτερο νέο θεατρικό έργο το 1999 το The Weir. Το 2006 κέρδισε το βραβείο Tony για το Shining City και το βραβείο Olivier για το καλύτερο θεατρικό έργο, Seafarer (Ο Φάρος). Το 2011 έγραψε και σκηνοθέτησε το Veil για το Εθνικό Θέατρο και το 2012 διασκεύασε τον Χορό του Θανάτου του Strindberg για το θέατρο Donmar Trafalgar. Το The Night Alive (Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας) κέρδισε το βραβείο New York Drama Critics Circle για το 2013-14 και έκανε πρεμιέρα στο Donmar τον Ιούνιο του 2013 στο Λονδίνο ενώ μετέπειτα μεταφέρθηκε και στο Atlantic Theater στη Νέα Υόρκη, τον Νοέμβριο του 2013. Ο Conor γράφει επίσης σενάρια για τον κινηματογράφο και το 2008 ξεκίνησε την παραγωγή στην ταινία The Eclipse, η οποία σημάδεψε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης. Ο Conor εργάζεται επί του παρόντος στο σενάριο Double Cross για τον Paul Greengrass. Το αρχικό του τηλεοπτικό δράμα Paula, που διασκεύασε για την Cuba Pictures και το BBC NI για το BBC2, προβλήθηκε τον Μάιο του 2017 με εξαιρετικές κριτικές. Το Κορίτσι από τη Βόρεια Χώρα, με μουσική από τον Bob Dylan, είχε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο θέατρο Old Vic τον Ιούλιο του 2017 και μεταφέρθηκε στο West End τον Ιανουάριο του 2018. Ο Μακφέρσον ανακηρύχθηκε, τιμής ένεκεν, Διδάκτωρ της Λογοτεχνίας από το University College του Δουβλίνου, για τη συνεισφορά του στο παγκόσμιο θέατρο, τον Ιούνιο του 2013.

***

«Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας»

του Κόνορ ΜακΦέρσον

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

Διεύθυνση Παραγωγής, Σκηνικά και Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική: Στέλιος Γιαννουλάκης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Μούγιος

Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός Παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Παίζουν:

Δημήτρης Αλεξανδρής, Ερρίκος Λίτσης, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Κατερίνα Μαούτσου, Αργύρης Σαζακλής

***

Πληροφορίες

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 9.15 μ.μ. και Κυριακή στις 6 μ.μ.

Κράτηση θέσεων και πώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου «Επί Κολωνώ», Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός

Τηλ. 210 5138067, e-mail: xkolono@otenet.gr, site: www.epikolono.gr

Στάση Μετρό Μεταξουργείο

 

 

eirini aivaliwtouΚατερίνα Μαούτσου: Ανυπομονώ να συναντήσω τους συμπρωταγωνιστές μου κάθε βράδυ
Περισσότερα

Άντζελα Μπρούσκου: Η Έντα Γκάμπλερ είναι ένα χαρισματικό άτομο που έχει εγκλωβιστεί και διαφωνεί με όσα επέλεξαν γι’ αυτήν…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018, η δημοσιογράφος Λίτσα Τότσκα φιλοξένησε στο Δεύτερο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου της ΕΡΤ τη σκηνοθέτιδα Άντζελα Μπρούσκου με την οποία μίλησε για το ανέβασμα της Έντα Γκάμπλερ του Ερρίκου Ίψεν, στο «Μπάγκειον», στο ιστορικό ξενοδοχείο που χτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλερ στην πλατεία της Ομόνοιας.

Η Παρθενόπη Μπουζούρη, στον ρόλο της κλασικής ηρωίδας του Ίψεν.

Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης:

-Λίτσα Τότσκα: Ελάτε τώρα να ξεναγηθούμε σε ένα ιδιαίτερο γυναικείο σύμπαν, αυτό που έχει χτίσει ο Ίψεν για την ηρωίδα του, την Έντα Γκάμπλερ, μια μυστηριώδη γυναίκα με σκοτεινές σκέψεις εγκλωβισμένη σε ένα μικροαστικό περιβάλλον που την ωθεί στα άκρα. Αυτήν την ηρωίδα επέλεξε μια ιδιαίτερη και σημαντική σκηνοθέτιδα, η Άντζελα Μπρούσκου για να φωτίσει τις πτυχές της ψυχής της, τα γιατί και τα θέλω της με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο με τον οποίο αποκωδικοποιεί όλα αυτά τα χρόνια στα έργα που φέρουν τη σκηνοθετική της σφραγίδα. Έχουμε τη χαρά η Άντζελα Μπρούσκου να είναι στη ραδιοφωνική μας συντροφιά. Καλό σας μεσημέρι από το Δεύτερο Πρόγραμμα.

*Άντζελα Μπρούσκου: Καλό μεσημέρι και σε σας και στους ακροατές της εκπομπής σας.

-Θα ήθελα να ξεκινήσουμε κυρία Μπρούσκου από τον χώρο και όχι από το έργο. Θεωρώ ότι είναι πάντα ρηξικέλευθη η επιλογή των χώρων στους οποίους παρουσιάζετε τις θεατρικές σας προτάσεις. Από το 1994 με το «Θέατρο Δωματίου» και την ίδρυσή του επιλέξατε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο το Κτήριο Καλλιτεχνών ή Φωτείνιο, όπως είναι γνωστό, τώρα το «Μπάγκειον». Σας κάνει να λειτουργείτε πιο ελεύθερα αυτή η συγκεκριμένη συνθήκη των χώρων που επιλέγετε, σας βοηθά να μπείτε καλύτερα στο σύμπαν του έργου το οποίο επιλέγετε;

 

Ο χώρος υποδοχής στο «Μπάγκειον». Μια τελευταία ματιά στο λαμπερό καθρέφτη αριστερά και μέσω της επιβλητικής σκάλας άνοδος στον πρώτο όροφο, όπου και η μεγάλη αίθουσα του χορού, που περιμένει τους θεατές η κόρη του στρατηγού.

*Ναι, όλα αυτά ισχύουν. Επέλεξα το «Μπάγκειον» γιατί είναι από μόνο του ένα φυσικό σκηνικό όπου συναντιέται η Έντα Γκάμπλερ που γράφτηκε επίσης την ίδια εποχή που χτίστηκε και το ξενοδοχείο (1890 – 1894). Φυσικά είναι ένας χώρος οποίος έχει παρακμάσει επειδή είχε εγκαταλειφθεί και τώρα γίνονται προσπάθειες να ανακαινισθεί με έναν τρόπο αλλά υπάρχουν όλα αυτά τα σημάδια της παρακμής. Όπως συμβαίνει και μέσα στο έργο όπου η Έντα Γκάμπλερ πηγαίνει σε μια έπαυλη ανάλογη για να ζήσει εκεί τη ζωή της ως παντρεμένη πια γυναίκα.

-Βεβαίως περιβάλλον παρακμής είναι και αυτό – όπως υποστηρίζουν πολλοί – το οποίο βιώνουμε και θεωρώ ότι είναι πάντα διακριτή η προσπάθειά σας, ως σκηνοθέτις, να είστε ένας γεφυροποιός ανάμεσα στο περιεχόμενο του έργου και το κοινό σας αλλά και στη συνθήκη την πραγματική την οποία βιώνουν οι θεατές φέρνοντάς την κοντά με τις καταστάσεις και το περιβάλλον του έργου…

*Ναι, έτσι είναι όπως τα λέτε. Νομίζω ότι ο χώρος είναι και αυτός ένας συντελεστής του έργου. Έχει μια δύναμη η οποία δρα μέσα στην παράσταση ως ένας χώρος μνήμης που παίζει ένα σημαντικό ρόλο στο έργο, το οποίο είναι μοναδικό και ασφαλώς δεν θα μπορούσαμε να το ανεβάσουμε σε ένα κλασικό θέατρο.

-Να εστιάσουμε στην ηρωίδα του Ίψεν, κυρία Μπρούσκου. Είναι ένα πρόσωπο το οποίο αν και λατρεύει την ομορφιά λειτουργεί με μνησικακία και φθόνο και αναρωτιέμαι κατά πόσο είναι η ίδια υπεύθυνη για τις πράξεις της ή ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει.

*Δεν πιστεύω ότι έχει μνησικακία και φθόνο. Είναι ένα χαρισματικό άτομο που έχει εγκλωβιστεί και ασφυκτιά μέσα σε ένα περιβάλλον που της έχει δώσει ένα ρόλο που δεν θέλει να τον παίξει. Δηλαδή το να είναι μια σύζυγος, να είναι στη σκιά ενός άντρα και να μην μπορεί να εξελιχθεί ατομικά και δημιουργικά σαν ύπαρξη. Οπότε αυτό την κάνει να φέρεται – σε εισαγωγικά – «περίεργα» για τους άλλους και να δρα σαν ένα πρόσωπο αντιπαθητικό, θα λέγαμε…

 

-Πάντως η Έντα προβαίνει σε ακραία επιθετικές πράξεις. Θέλω να πω ότι η συμπεριφορά της φθάνει στα άκρα. Εσείς, μέσα από αυτό το πρίσμα, θα τη χαρακτηρίζατε ως μία πρώιμη φεμινίστρια;

*Η Έντα Γκάμπλερ είναι ένα πρόσωπο που δεν ανήκει στην εποχή της. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει να μην ανήκουμε στην εποχή μας, να μη μας καταλαβαίνουν, να μην μπορούμε να έχουμε πραγματική επαφή και επικοινωνία με το περιβάλλον επειδή βλέπουμε κάτι που δεν μπορούν να δουν οι άλλοι. Το ίδιο συμβαίνει με την Έντα Γκάμπλερ, η οποία είναι μια γυναίκα πολύ σύγχρονη που θα ήθελε να έχει σπουδάσει, θα ήθελε να έχει γίνει καλλιτέχνις, θα μπορούσε να γίνει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που έχουν επιλέξει οι άλλοι γι’ αυτήν…

-Θεωρείτε κυρία Μπρούσκου ότι ο Ίψεν αθωώνει κατά κάποιον τρόπο την ηρωίδα του;

*Ναι, φυσικά, εννοείται… Ο Ίψεν επειδή και ο ίδιος είχε ασχοληθεί με τα δικαιώματα των ανθρώπων, γενικότερα, και φυσικά των γυναικών και θεωρούσε τη γυναίκα ίση με τους άνδρες την εποχή που αυτό δεν ίσχυε κοινωνικά.

-Τι φόβους είχε η ηρωίδα του Ίψεν; Υπάρχει κάτι που το φοβάται περισσότερο από όλα τα άλλα;

*Δεν ξέρω αν έχει φόβους, με αυτή την έννοια, το σίγουρο είναι ότι έχει επιθυμίες και ακριβώς επειδή δεν μπορεί να εκφραστεί, οι επιθυμίες της αυτές την κάνουν να απομονωθεί και να κλειστεί σε ένα ιδεώδες το οποίο αντιπροσωπεύει την ομορφιά και μία αισθητική στην οποία καταφεύγει επειδή δεν αντέχει αυτό που συμβαίνει και αυτό που ζει.

-Μια σκηνοθέτις όπως εσείς κυρία Μπρούσκου, καταφεύγει στον χώρο της Τέχνης αναζητώντας αυτήν την ομορφιά των πραγμάτων και αυτή την αισθητική. Αν δεχτούμε όμως ότι ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει με την παρέμβαση που θα ασκήσει μια παράσταση, αναρωτιέμαι εσείς το προσδοκάτε από τη θεατρική πράξη πέρα από την αναζήτηση του ωραίου και του αληθινού.

*Πολύ ωραία ερώτηση είναι αυτή αλλά κοιτάξτε, ο καθένας κάνει αυτό που κάνει επειδή δεν μπορούμε να δράσουμε διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος αλλά σίγουρα μπορούμε να επηρεάσουμε τους άλλους με τη στάση μας και με το έργο μας.

-Ξεκινάτε από τον εαυτό σας και το λέτε αυτό; Θεωρείτε ότι η άσκηση της Τέχνης όλα αυτά τα χρόνια σας άλλαξε σαν άνθρωπο; Σας μετατόπισε από θέσεις και αντιλήψεις που είχατε;

*Σίγουρα μας επηρεάζει αφού είμαστε συνέχεια σε έναν διάλογο με τα πράγματα. Είναι σαν μια άτυπη ψυχανάλυση θα λέγαμε.

 

-Δική σας και δική μας θα έλεγα επειδή νιώθω μέσα από τις παραστάσεις σας ότι επιδιώκετε να δημιουργήσετε μια σχέση συνενοχής με το κοινό. Δεν είναι μια παράσταση αυτή η οποία προτείνετε, συνήθως είναι μια συνάντηση για να πούμε πράγματα ένθεν κακείθεν…

*Ναι, φυσικά, κι εγώ δεν μπορώ να εφησυχάσω και να τακτοποιήσω τα πράγματα όπως πρέπει να κάνουμε με έναν τρόπο. Δηλαδή αυτό που ζητάνε οι άλλοι από την Έντα Γκάμπλερ, είναι να τακτοποιηθεί σε μια ζωή και να λειτουργήσει μέσα σε αυτή. Αυτό είναι που την τρελαίνει. Δηλαδή, αυτό που κάνουμε όλοι είναι μέσα στον πυρήνα της οικογένειας να τακτοποιήσουμε τα πράγματα και να εφησυχάσουμε, όμως οι πραγματικές επιθυμίες και η δυνατότητά μας δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί μέσα σε ένα μόνον τέτοιο πυρήνα, μέσα σε αυτό το πράγμα το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας κοινωνίας, μιας χώρας ή ό, τι άλλο.

-Νιώθω λοιπόν ότι κάνατε αυτή την επιλογή για να μας προσκαλέσετε ώστε ο καθένας από το δικό του μετερίζι να κάνει την υπέρβασή του. Να προσπαθήσει να βγει πάνω από αυτά που τον κάνουν να αισθάνεται δέσμιος. Δέσμιος υλικών, δέσμιος αντιλήψεων, δέσμιος προσώπων και εν τέλει να προσπαθήσει να πετύχει αυτό που πραγματικά θα ήθελε να κάνει στη ζωή του…

*Ναι, πιθανόν…

-Φαντάζομαι ότι κάθε τόσο με τις παραστάσεις σας δέχεστε και πολλαπλές ερμηνείες αλλά νομίζω πως κάπως έτσι ανοίγει και ο διάλογος…

*Για την παράσταση σίγουρα είναι μια υπέρβαση ο χώρος που βρίσκεται, αλλά και το έργο είναι μια υπέρβαση. Φυσικά τα κίνητρα και τα αίτια που φτάνει κανείς στα άκρα πρέπει κανείς να τα δει και όχι να τα κρίνει μόνο…

-Να είναι καλοτάξιδη, κυρία Μπρούσκου, η παράστασή σας. Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο και τη σκέψη σας.

* Κι εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ…

-Καλό μεσημέρι από το Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

* Γεια σας…

Hedda Gabler, Μπάγκειον: Παρθενόπη Μπουζούρη, Ειρήνη Αϊβαλιώτου, Ανδρέας Κωνσταντίνου

 

*** 

Η διανομή

Παρθενόπη Μπουζούρη – Hedda Gabler, Ανδρέας Κωνσταντίνου – Jürgen Tesman, Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου – Tea Elvsted, Θάνος Παπακωνσταντίνου – Ejlert Lövborg, Φιντέλ Ταλαμπούκας – δικαστής Μπρακ, Ειρήνη Αϊβαλιώτου – Γιούλε Τέσμαν, Χριστίνα Παπαδοπούλου – Μπέρτα.

Οι συντελεστές

H μετάφραση είναι του Γιώργου Δεπάστα. Η σκηνοθεσία και η εικαστική άποψη ανήκουν στην Άντζελα Μπρούσκου. Η μουσική είναι της Nalyssa Green. Τους φωτισμούς επιμελείται ο Νίκος Βλασόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη είναι η Στέβη Κουτσοθανάση. Εκτέλεση παραγωγής: Constantly productions.

Σταθμός μετρό «Ομόνοια». Από την έξοδο «Αθηνάς – Σταδίου» φτάνετε ακριβώς στην είσοδο του ξενοδοχείου «Μπάγκειον» χωρίς περιττές μετακινήσεις.

***

Hedda Gabler, του Ίψεν – Μέχρι την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018
Συντελεστές παράστασης
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία – εικαστική άποψη: Άντζελα Μπρούσκου
Μουσική: Nalyssa Green
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Στέβη Κουτσοθανάση
Εκτέλεση παραγωγής: Ευάγγελος Κώνστας – Constantly Productions
Παίζουν: Παρθενόπη Μπουζούρη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Θάνος Παπακωνσταντίνου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Ειρήνη Αϊβαλιώτου, Χριστίνα Παπαδοπούλου.
***
Χρήσιμα στοιχεία
Μπάγκειον ξενοδοχείο
Πλ. Ομονοίας 18
Σταθμός μετρό Ομόνοια. Η έξοδος «Αθηνάς – Σταδίου» σας φέρνει ακριβώς στην είσοδο του ιστορικού ξενοδοχείου.
Παραστάσεις: από 10 Φεβρουαρίου έως 25 Μαρτίου:
Πέμπτη έως Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.30.
Τιμές: 10-15 ευρώ.
Προπώληση μέσω:

Link Προπώλησης:
https://www.viva.gr/tickets/theater/ksenodoxeio-mpagkeion/enta-gkampler/
Τηλεφωνικές κρατήσεις στο: 693.8500457
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

  • Επιμέλεια κειμένου: Παναγιώτης Μήλας
Παναγιώτης ΜήλαςΆντζελα Μπρούσκου: Η Έντα Γκάμπλερ είναι ένα χαρισματικό άτομο που έχει εγκλωβιστεί και διαφωνεί με όσα επέλεξαν γι’ αυτήν…
Περισσότερα

Βίβιαν Στεργίου: «Πολλά πράγματα αξίζουν στη ζωή που δεν έχουν καμία σχέση με το πόσα χρήματα κερδίζει κανείς»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Μέσα από το πρώτο της βιβλίο πλάθει ένα σύμπαν προσωπικό αλλά ταυτόχρονα συλλογικό, όπου ανώνυμοι ήρωες προβάλλουν τα δικά τους δικαιώματα και τη δική τους αυταξία απέναντι στο μακρύ χέρι της ανασφαλούς καθημερινότητας.
Η 25χρονη Βίβιαν Στεργίου, με το μαγνητικό, ζωντανό και καθηλωτικό «Μπλε υγρό» (Εκδόσεις «Πόλις») εκπροσωπεί τους συνομηλίκους της που ζουν στην τρίτη χιλιετία στην Αθήνα και σ’ αυτή την ανερμάτιστη πόλη αναζητούν την ταυτότητά τους και την ελευθερία τους από την οικογένεια και τον ρηχό καθωσπρεπισμό, διστάζουν να βγουν έξω από το προστατευτικό τους κέλυφος και, όταν τελικά τα καταφέρουν, δεν ξέρουν πώς ακριβώς να διαχειριστούν την ανεξαρτησία τους, επειδή ένας υποδόριος φόβος τούς εμποδίζει να τη ζήσουν. Άνθρωποι ευάλωτοι, μονόχνοτοι, τραυματισμένοι από φοβίες και νευρώσεις, αναποφάσιστοι, εσωστρεφείς.
Η συγγραφέας εισβάλλει ορμητικά στη διηγηματογραφία και παρασύρει τον αναγνώστη, αποτυπώνοντας τη φωνή των ανθρώπων της γενιάς της, τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους και τους έρωτές τους, δείχνοντας τον αποπνικτικό περίγυρο που συγκρατεί μια ολόκληρη γενιά από την πτήση που ολοκληρωτικά της ανήκει. Ήρωές της οι κομπάρσοι της ζωής, οι αληθινοί και μεγάλοι πρωταγωνιστές της λογοτεχνίας. Το αποτέλεσμα δικαιώνει την ίδια αλλά και τον αναγνώστη που επιλέγει το βιβλίο της. Ενδιαφέροντα διηγήματα, σύγχρονα ποιητικά, δοσμένα με ειλικρίνεια, σαφήνεια, άνεση, ορμή και νεανική αμεσότητα. Ένας μικρόκοσμος όπου όλα θα μπορούσαν να συμβούν και άλλα τόσα να ειπωθούν, με τρόπο καινοτόμο και ρηξικέλευθο, ιδιότητες που συνιστούν αληθινή λογοτεχνία.

«Χωρίς εσένα θα με καταπιεί το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Εσύ, εσύ είσαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Αν δεν ήσουν εσύ, θα ήταν κάτι άλλο. Όχι, λάθος. Εγώ είμαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Το μπλε υγρό είναι όλα. Η ζωή είναι ένα κολλώδες μπλε υγρό».

Ένας άντρας συναντιέται στην Κυψέλη με τη γυναίκα που κάποτε είχε ερωτευτεί. Μια εικαστικός ετοιμάζει μια έκθεση με όλα τα πράγματα που αγχώνουν τους ανθρώπους. Ο Ανδρέας γυρίζει απ’ το Παρίσι για να ζήσει με τον Βασίλη. Ένας βοηθός φωτογράφου φοβάται τους ανθρώπους, αλλά ερωτεύεται μία φοιτήτρια κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος. Ένας νέος δικηγόρος ζει με τον πατέρα του, που νομίζει ότι πρωταγωνιστεί σε ριάλιτι. Ένας απολυμαντής στα ενοικιαζόμενα δωμάτια των γονιών του οδηγεί έναν άγνωστο τουρίστα σε μια κρυφή παραλία.

Γύρω τους η Αθήνα. Τους παγιδεύει στο φως της και τους κάνει να ισορροπούν: άλλοτε τους παρηγορεί με οικειότητα και με μικρές στιγμές ευτυχίας κι άλλοτε τροφοδοτεί με δικές της εικόνες τη μελαγχολία και την αγωνία τους.

Δεκαέξι μικρές αυτοτελείς ιστορίες – ψήγματα πραγματικότητας, που τινάζουν τις στάχτες και τις γκριζάδες της γραφής όπως μέχρι τώρα την ξέραμε και διαβάζονται με πάθος. Περίεργοι και διαφορετικοί, συνεσταλμένοι αλλά και γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν, εντελώς απλοί και εντελώς τυχαίοι, οι πρωταγωνιστές των ιστοριών της Βίβιαν Στεργίου είναι οι διπλανοί μας και συχνά αγαπημένοι άνθρωποι.
Μέσα από μια συζήτηση φιλική και αυθόρμητη με τη Βίβιαν, αποκαλύπτονται οι προβληματισμοί πίσω από τον κόσμο της πνευματώδους και αναζωογονητικής συλλογής διηγημάτων «Μπλε υγρό», που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2017 και αναμένεται να κάνει πολλές επανεκδόσεις.

 

Ποια ήταν τα αναγνώσματα των πρώτων παιδικών σου χρόνων;

* Στην αρχή διάβαζα τα βιβλία του παιδικού τμήματος της τοπικής βιβλιοθήκης (στα Τρίκαλα). Θυμάμαι τον Ιούλιο Βερν, την Άλκη Ζέη και κάποιες ιστορίες μυστηρίου.

Υπάρχει κάποια… θρυλική ιστορία σχετικά με την παιδική σου ηλικία;

* Όχι, τίποτε ιδιαίτερο δεν συνέβη. Θυμάμαι ότι βαριόμουν αρκετά όταν ήμουν μικρή κι ότι έπαιζα πολύ έξω, ποδόσφαιρο και κρυφτό, ο καθένας κι η καθεμία θα μπορούσε να έχει την παιδική μου ηλικία.

Για να γράψεις, αντλείς έμπνευση ή υλικό και από προσωπικά σου βιώματα;

* Όπως όλοι, χρειάζεσαι βιώματα, για να γράψεις. Αλλά και διαβάσματα, παρατήρηση και πάρα πολύ σκληρή δουλειά, για να μάθεις να χρησιμοποιείς τις λέξεις όπως πρέπει.

 

Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί το «Μπλε υγρό»;

* Περίπου 6-7 μήνες.

Όταν πρωτοέγραψες, ποιο ήταν το ερέθισμα που σου δόθηκε;

* Τίποτα, ήθελα να γράψω. Αισθάνθηκα μια ανάγκη να γράψω και φαντάστηκα, ότι, αν τις αντισταθώ, δεν θα μου αρέσει, δεν θα είμαι χαρούμενη. Στην πορεία κατάλαβα ότι καλά το φαντάστηκα. Έχω ανάγκη και να διαβάζω και να γράφω για να ‘μαι καλά. Από ιδιοτελείς λόγους γράφω πρώτα πρώτα, για να ‘μαι εγώ όπως μού αρέσει.

Πώς βλέπεις την επιτυχία που σημείωσε το βιβλίο σου;

* Είναι πολύ ευτυχές ότι αρέσει σε τόσο πολύ κόσμο, χαίρομαι και νιώθω εγγύτητα με αγνώστους, ίσως βοηθάνε και τα social media βέβαια, όπου μου στέλνουν τόσο ωραία μηνύματα που νιώθω ευγνωμοσύνη.

Με τον εκδοτικό σου οίκο πώς προέκυψε η συνεργασία;

* Μού άρεσαν πολύ τα βιβλία που βγάζουν και έτσι διάλεξα να περάσω από το βιβλιοπωλείο μια μέρα και ν’ αφήσω εκεί μία δακτυλογραφημένη εκδοχή του «Μπλε Υγρού». Τους άρεσε και με πήρανε τηλέφωνο. Μού κάνανε πρόταση να τα εκδώσουν και φυσικά δέχθηκα.

 

Έχει καλή λογοτεχνία η εποχή μας, ιδιαίτερα στην Ελλάδα;

* Ναι, νομίζω ναι. Υπάρχουν φυσικά και πολλά κακά βιβλία, αλλά δεν βλάπτουν κανέναν, μπορούμε να τα αγνοούμε. Με συγκινεί επίσης που παρά τη φτώχεια μας ή κι εξαιτίας της πάμε σε βιβλιοπωλεία, θέατρα και σινεμά. Ίσως τώρα που δεν υπάρχουν λεφτά είναι μια καλή περίοδος να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλά πράγματα αξίζουν στη ζωή που δεν έχουν καμία σχέση με το πόσα χρήματα κερδίζει κανείς.

Τι πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος για να γίνει ήρωας του επόμενου βιβλίου σου ή, έστω, ενός διηγήματός σου;

* Δεν ξέρω καθόλου, μού τραβάνε την προσοχή πολύ ετερόκλητα πράγματα.

Ποια είναι η σημειολογία του «Μπλε υγρού»;

* Παραπέμπει σε διαφορετικές αισθήσεις και διαφορετικά νοήματα, αλλά το αφήνω σκοτεινό και ανοιχτό σε ερμηνείες, επειδή κάθε αναγνώστης διαβάζει άλλο βιβλίο, με βάση τα βιώματα και τα διαβάσματά του, τις προσδοκίες και τις σκέψεις του, άρα καλό είναι να δει και στο «Μπλε υγρό» αυτό που θέλει. Εγώ έχω τη δική μου ερμηνεία, αλλά έχει μικρή σημασία.

 

Η κρίση βιώνεται αλλιώς μέσα από το γράψιμο;

* Ναι, το γράψιμο αποφορτίζει διάφορες καταστάσεις μιζέριας ή ανησυχίας που δημιουργεί η κρίση.

Αν υποθέσουμε πως το «Μπλε υγρό» ήταν το πρώτο βήμα στη συγγραφική σου καριέρα, ποια δεύτερη ευκαιρία θα ήθελες να σου δοθεί;

* Δεν μπορώ να σκεφτώ.

Τι να υποθέσουμε πως κρύβεις στα συρτάρια σου;

* Διάφορα πολύ κακά κείμενα που τα καταστρέφω. Κάθε καλού κειμένου προηγούνται πολλές λάθος λέξεις.

Είσαι τύπος μοναχικός ή κοινωνικός;

* Δεν ξέρω.

Τι σου δημιουργεί αποστροφή στην ειδησεογραφία των ημερών;

* Όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με ρατσισμό και ξενοφοβία και με το πόσο ενσωματωμένα είναι αυτά τα κακά στον τρόπο που μιλάμε, σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε.

Τι ζητά, κατά τη γνώμη σου, η γενιά σου από την εποχή της;

* Ευκαιρίες.

Ως αναγνώστης, πώς ορίζεις ένα καλό βιβλίο και ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Γραμμένο λιτά, που σε κρατάει, που σε μαθαίνει κάτι για εσένα και τους γύρω σου. Αυτόν τον καιρό Auster, McBride, Roth.

 

Ποιοι συγγραφείς σε επηρέασαν;

* Παμούκ, Κάρβερ, Roth και πάρα πολλά άλλα που δεν μου έρχονται τώρα.

Η καλή γραφή είναι δώρο της Μούσας ή είναι αποτέλεσμα τεχνικής και γνώσης;

* Καθαρά αποτέλεσμα δουλειάς.

Τι σχέση έχει η πένα σου με τη λογική;

* Σε συνέχεια της παραπάνω απάντησης, το γράψιμο είναι τεχνική, απόσταση, σβήσιμο, σιωπές και στοχευμένη εστίαση της προσοχής. Είναι μία εγκεφαλική λειτουργία. Υπάρχουν συναισθήματα αλλά αφήνονται να μπουν στα σημεία που είναι απαραίτητα.

Η λογοτεχνία μπορεί να θεωρηθεί επαναστατική πράξη σήμερα;

* Το να σκέφτεται κανείς μάλλον πάντα ήταν και είναι. Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να το περιορίζουμε στη λογοτεχνία, ούτε καν να το περιορίζουμε στην τέχνη. Οι τεχνολογικές επαναστάσεις είναι επαναστάσεις.

Τελευταία η μικρή φόρμα βρίσκει όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση στο αναγνωστικό κοινό. Στο γράψιμο ποια ιδιαίτερη δυσκολία έχει;

* Έχεις λίγες σειρές να κάνεις τον αναγνώστη να νιώσει εγγύτητα με τον χαρακτήρα του διηγήματος και να τον κάνεις αφενός να νιώθει ότι τον ξέρει και αφετέρου να ενδιαφέρεται για την τύχη του.

Η γραφή είναι έρωτας ή αγάπη;

* Δεν έχω ιδέα.

Πότε θαυμάζεις και τι;

Τους ανθρώπους που όχι μόνο αντέχουν στα δύσκολα, αλλά τα ξεπερνάνε, τ’ αφήνουν πίσω τους και συνεχίζουν πιο σοφοί.

Τι αποτελεί πρόκληση για σένα και τι σε φοβίζει;

* Με φοβίζουν πάρα πολλά πράγματα. Η μόνιμη πρόκληση είναι να μην πηγαίνει χαμένος ο χρόνος μου.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να σε οδηγήσουν να χάσεις την υπομονή σου;

* Ναι, λίγα. Κυρίως οι κακοί άνθρωποι. Με ενοχλούν πάρα πολύ.

 

Τι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις και τι να χαμογελάσεις αυθόρμητα;

* Κλαίω και γελάω πανεύκολα. Άπειρα πράγματα.

Ποια θέματα σε ενδιαφέρουν λογοτεχνικά;

* Οτιδήποτε ανθρώπινο.

Εκτός από τη λογοτεχνία, ποια άλλα είναι τα ενδιαφέροντά σου;

* Αφιερώνω πολύ χρόνο στα νομικά επειδή είναι η κύρια ενασχόλησή μου, η ερευνητική, παράλληλα με το γράψιμο και το διάβασμα. Από τις άλλες τέχνες, μ’ ενδιαφέρει πολύ το σινεμά, τα εικαστικά και αρκετά συχνά πηγαίνω στο θέατρο.

Διαβάζεις / αγοράζεις εφημερίδα ή ενημερώνεσαι μόνο από το Διαδίκτυο;

* Αγοράζω εφημερίδα τουλάχιστον τρεις φορές το μήνα και διάφορα περιοδικά.

Η καθημερινότητά μας στην πόλη έχει πολιτισμό;

* Δεν ξέρω πώς το εννοούμε αυτό, αν έχει τη σημασία ότι σεβόμαστε τους γύρω μας, όχι. Καλλιτεχνικό ενδιαφέρον πάντως η κάθε μέρα στην πόλη έχει και μάλιστα πολύ.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Έχω τέλεια σχέση με τα ζώα. Δεν πέρασε σχεδόν κανένας χρόνος στη ζωή μου που να μην έχω σκύλο.

  • Η Βίβιαν Στεργίου γεννήθηκε το 1992 στα Τρίκαλα. Σπούδασε Νομική στη Νομική Αθηνών και Οικονομική Ανάλυση του Δικαίου στη Νομική της Ουτρέχτης. Είναι υποψήφια διδάκτωρ της Νομικής Αθηνών. Ζει στην Αθήνα.

«Μπλε υγρό»

Βίβιαν Στεργίου

Εκδόσεις Πόλις, 2017
272 σελ.
ISBN 978-960-435-574-7, [Κυκλοφορεί – Εκκρεμής εγγραφή]
Τιμή € 12,00

  • Τίτλοι διηγημάτων: Το πέρασμα ~ Σοκολάτα υγείας ~ Η απολύμανση ~ Φτερά χήνας ~ Η ξεφούσκωτη μπάλα ~ Ο Ανδρέας και ο Βασίλης δεν είναι νεκροί ~ Η Δήμητρα έχει αποφασίσει να είναι πολύ ευτυχισμένη ~ Η ξένη ~ Όταν ακούω ραδιόφωνο, μου λείπεις ~ Το ριάλιτι ~ Ένα τελάρο μήλα ~ Διακοπή ρεύματος ~ Το ψέμα ~ Αδύναμοι χαρακτήρες ~ Έκθεση ~ Μπλε υγρό
eirini aivaliwtouΒίβιαν Στεργίου: «Πολλά πράγματα αξίζουν στη ζωή που δεν έχουν καμία σχέση με το πόσα χρήματα κερδίζει κανείς»
Περισσότερα

Χριστόφορος Κατσαδιώτης: Οι ήρωές μου είμαστε όλοι εμείς, παραμορφωμένοι από το πέρασμα της ζωής…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Αντικρίζοντας σε μια έκθεση τα έργα του είχα την αίσθηση πως ακολουθούσα έναν παράξενο λαγό με γιλέκο και πέφτοντας άθελά μου μέσα στη φωλιά του, περνούσα από την επιφάνεια στο εσωτερικό της Γης για να βρεθώ σε μια ελεύθερη πτώση. Ένιωσα δηλαδή σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Γιατί πράγματι ο κόσμος του Χριστόφορου Κατσαδιώτη είναι ένας κόσμος θαυμάτων και απίστευτων καταστάσεων, όπου μπορείς να περιμένεις τα πάντα. Τα πρόσωπα, οι προοπτικές, οι γωνίες, η αίσθηση του χιούμορ και οι εμπνευσμένες ιδέες του σε οδηγούν σε μια μαγευτική περιήγηση.
Ένας κόσμος παιδικής αφέλειας και ανησυχίας, που περιέχει όλα τα ερωτήματα, τις αγωνίες και τα μυστήρια της εποχής μας και ταξιδεύει τον παρατηρητή των έργων του στη χώρα της φαντασίας, μια χώρα γεμάτη απορίες και περιέργεια.
Το όνομα του εικαστικού Χριστόφορου Κατσαδιώτη είναι σχεδόν απόλυτα συνυφασμένο με την οξυγραφία. Εκφράζει με αυτήν την προσωπική του ευαισθησία και την πλαστική πληρότητα των μορφών του. Όπως ο ίδιος ομολογεί στη συζήτησή μας, όταν πρωτοήρθε σε επαφή μαζί της και κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο, είπε στον εαυτό «αυτό το πράγμα είναι μαζοχιστικό, δεν θέλω να το ξαναπιάσω στα χέρια μου». Τελικά όμως… κόλλησε γοητευμένος από τις μεγάλες εκφραστικές δυνατότητες της μεθόδου, πειραματίστηκε με το είδος και τελειοποίησε βαθμιαία τη δύσκολη τεχνική της. Οι γραμμές στα τεχνικής και αισθητικής αρτιότητας δημιουργήματά του είναι σαφέστατα διαχωρισμένες η μία από την άλλη και γίνονται εξαιρετικά λεπτές, κομψές και αέρινες με πλούτο φωτοσκιάσεων. Αξίζει να σημειώσουμε πως η οξυγραφία είναι μια ιδιαιτέρως απαιτητική τέχνη που χρειάζεται πειθαρχία, στρατηγική και άπειρη υπομονή. Σ’ αυτήν έχουν εντρυφήσει ο Άλμπρεχτ Ντίρερ, ο Ρέμπραντ, ο Εντγκάρ Ντεγκά, ο Εντουάρ Μανέ, ο Καμίγ Πισαρό και άλλοι σπουδαίοι ζωγράφοι.
Τα έργα του τους τελευταίους μήνες έκαναν ένα μικρό ταξίδι από το Παρίσι, όπου ζει και εργάζεται μόνιμα, στην γκαλερί Ζουμπουλάκη και ύστερα στο «Φουγάρο» του Ναυπλίου για να επισκεφθούν την Ελλάδα αλλά και να δώσουν την ευκαιρία σε ειδήμονες του αντικειμένου αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται, να βουτήξουν βαθιά στο φανταστικό σύμπαν του. Στιγμές εφήμερες που μένουν χαραγμένες στο νου για πάντα, εικόνες μυθικών πλασμάτων και χαμένων ονείρων τις οποίες αναδομεί, συνθέτει, ράβει, κολλάει και απλώνει με εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα στη μεταλλική πλάκα.

Χριστόφορος Κατσαδιώτης

Ο Χριστόφορος, άνθρωπος εγκάρδιος και άμεσος, στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη που δίνει στο catisart.gr, μας μιλά για την εικαστική τέχνη και όχι μόνο. Αναφέρεται στην «κουζίνα» της οξυγραφίας, στα «ποιητικά περιστατικά» της ζωής του, σε «ρομαντικά δείπνα» στον Σηκουάνα αλλά και σε μια «Κοκκινοσκουφίτσα», που η εκδίκησή της τελικά ματαιώθηκε… Προβληματίζεται, αναλύει και μας ερμηνεύει τον χορό των ιδεών γύρω από τις δημιουργίες που συλλαμβάνει και φιλοτεχνεί, εκπλήττοντας τον θεατή.

Στο Θέατρο. Οξυγραφία – Ραφή 30Χ25 εκ., 2016

Θα ήθελες να μας περιγράψεις ένα «ποιητικό περιστατικό» από την παιδική σου ηλικία;

* Ποιητικό περιστατικό ίσως είναι και αυτό, θυμάμαι μικρός που έλεγα «καλά, όταν γίνω τριάντα χρονών….» και τώρα είμαι 47… Πάντως τίποτα από ό,τι έγινε στη ζωή μου, δεν ήταν αυτό που περίμενα. Αν και δεν θυμάμαι να περίμενα κάτι…! Μάλλον τίποτα από όλα αυτά που έχουν γίνει, δεν θα μπορούσα να φανταστώ…

Με τι καλλιτεχνικά ερεθίσματα μεγάλωσες;

* Με Μορμόλη και Ντενεκεδούπολη, Κλούβιο και Κλουβίτσα και Καραγκιόζη από την παιδική θεατρική σκηνή. Θυμάμαι τα βινύλια «Ο Πέτρος και ο λύκος», κλασική μουσική, όλα τα επαναστατικά τραγούδια, Λιλιπούπολη, Pink Floyd («echoes»… σε ένα ψυχεδελικό πράσινο – μπλε εξώφυλλο), Simon & Garfunkel, Παπακωνσταντίνου, Χατζιδάκι, City 1, Σαββόπουλο, Μικρούτσικο, B.B.King, Supertramp και ρεμπέτικα. Τηλεόραση μπήκε στο σπίτι όταν ήμουν 14 χρονών… Αντί για τα κάλαντα τα Χριστούγεννα, τα μπέρδευα και έλεγα στους γείτονες: «Καλὴν ἐσπέραν ἄρχοντες,… στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα…».

Στιγμή έμπνευσης 40X50 εκ. Οξυγραφία-ραφή, 2015

Πότε, πώς και με την παρότρυνση ποίου αποφάσισες να ασχοληθείς με τις καλές τέχνες;

* Νομίζω πως όλοι στην οικογένειά μου είχαν κάτι το καλλιτεχνικό, παρατηρητικοί όλοι τους, αλλά και ικανοί στις χειροτεχνίες. Λίγοι όμως καταφέραμε να το εξωτερικεύσουμε. Για παράδειγμα του παππού του Άγγελου του άρεσε να χορεύει με κλακέτες, φιγούρες του Φρεντ Αστέρ, ο άλλος ο παππούς με το όνομά μου μαστόρευε ό,τι έπεφτε στα χέρια του, ο πατέρας μου είχε απίστευτη υπομονή, έφτιαχνε αρχιτεκτονικές μακέτες και σπίτια από οδοντογλυφίδες, πόσο θα του πήγαινε η χαρακτική…;! Η μάνα μου έχει την οξύτητα και την παρατηρητικότητα ενός εικαστικού και αυτό φάνηκε και στην έκφρασή της, στα βιβλία της αργότερα. Και από εκείνην, διαβάζοντάς τα πλέον, βλέπω προεκτάσεις της στα έργα μου. Και όλοι μας στην οικογένεια, έχουμε μια έφεση στα φυτά… Δουλεύει ψυχοθεραπευτικά η ενασχόληση με τη φύση… Καλλιτέχνες πολύ συχνά, ήταν οικογενειακοί φίλοι και μπαινόβγαιναν στο σπίτι… Υπήρξε η παρότρυνση της μάνας μου για την Καλών Τεχνών στα 17 μου, αλλά τότε δεν καταλάβαινα την έννοια των σπουδών και δεν καταλάβαινα τι μου γίνεται γενικότερα. Από μικρό πάντως με έτρεχε στα μουσεία, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό…, τι έμεινε από όλα αυτά δεν ξέρω. Άργησα πολύ να πάρω μπρος. Από τα χρόνια στο σχολείο, αλλά και για πολλά χρόνια μετά, δεν ήταν καθόλου εύκολη η προσαρμογή μου με τον έξω κόσμο. Ήμουν τόσο μπερδεμένος, νομίζω πως στο σχολείο δεν έμαθα τίποτα και δεν πήρα καμία κατεύθυνση επαγγελματικού προσανατολισμού. Αντί να μαθαίνω, πιεζόμουνα και ξεμάθαινα. Μαθησιακές δυσκολίες και αναζήτηση μιας προσωπικής ταυτότητας… Χρόνια ολόκληρα που πέρασαν, δεν υπάρχουν μέσα στο κεφάλι μου, δεν με βλέπω καν. Στα 17 πήγα λοιπόν εθελοντής να τελειώσω τη στρατιωτική μου θητεία με τη σκέψη να μην έχω στο μέλλον κάτι άλλο ως υποχρέωση και να ελευθερωθώ μετά. Πάντα όμως ένιωθα την ανάγκη να κάνω κάτι με τα χέρια μου. Δεν ξέρω αν θα είχα την ίδια πορεία στη ζωή μου, αν είχα μπει στην Καλών Τεχνών τότε, στην κανονική ηλικία που πάνε όλοι οι νέοι στο Πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω αν θα έκανα τα ίδια έργα με αυτά που κάνω τώρα. Ίσως ποτέ να μην είχα γνωρίσει τη χαρακτική….

Για 15 χρόνια εργάστηκες ως δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, την τηλεόραση και στον περιοδικό Τύπο. Η ενασχόληση με τα εικαστικά υπήρξε παράλληλη ή κάποια στιγμή έγινε η μοιραία στροφή στη ζωή σου;

* Παράλληλα με τη δημοσιογραφία και το ραδιόφωνο, ασχολήθηκα με το σύρμα ως υλικό για να κάνω γλυπτά – κατασκευές και μετά ξεκίνησα να ζωγραφίζω, χωρίς να πάρω κάποια μαθήματα. Το 1999 έκανα την πρώτη μου ατομική έκθεση στην γκαλερί «Αιγόκερως» της Χριστίνας Πρέκα με συρμάτινα γλυπτά και αντικείμενα. Το 2006 έκανα τη δεύτερη ατομική μου έκθεση στην γκαλερί «Περιτεχνών». Εκεί μου πρότεινε ο Μιχάλης Μανουσάκης, καθηγητής της ΑΣΚΤ, να πάω στο εργαστήριό του ως ακροατής και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό. Ήταν η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τον χώρο των εικαστικών τεχνών… και στα 37 μου, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις και πέρασα στην Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου στη Θεσσαλονίκη. Οπότε εκεί έγινε και η μεγάλη στροφή, άφησα την Αθήνα και τράβηξα προς τον Βορρά. Ενδιάμεσα, για 9 μήνες πήγα στο Wroclaw της Πολωνίας, για το περιβόητο Erasmus… Αυτά τα πέντε χρόνια των σπουδών, ήταν τα καλύτερά μου χρόνια..! Νομίζω, επειδή, όλα αυτά έγιναν, ενώ ήμουν ήδη αρκετά μεγάλος, τα έζησα με άλλο μάτι. Δούλεψα πολύ, αλλά και πέρασα πολύ καλά… Στα πέντε αυτά χρόνια, έκανα 3 ατομικές εκθέσεις, εκ των οποίων η μία ήταν στο Μουσείο Χαρτιού στην Πολωνία, με τη νέα μου ανακάλυψη, τη χαρακτική. Στο δεύτερο έτος της σχολής, χτύπησα την πόρτα της Ελισάβετ Σακαρέλη, η οποία είχε τον Χώρο Τέχνης «24» στην Αθήνα και χωρίς να γνωριζόμαστε από πριν, υπήρξε αμοιβαία εκτίμηση και κάναμε δύο υπέροχες εκθέσεις μαζί, το 2011 και το 2013… Την ευχαριστώ θερμά για ό,τι μου πρόσφερε! Στην Ελισάβετ χρωστάω πολλά, είναι ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος και μια ξεχωριστή επαγγελματίας…!
Πάντως τη δημοσιογραφία δεν την αποχωρίστηκα τελειωτικά από ό,τι φάνηκε… Όταν επισκέπτομαι μουσεία τα οποία φιλοξενούν μεγάλες εκθέσεις στο Παρίσι, γράφω άρθρα σε ελληνικές εφημερίδες.

Σε ποιες σχολές τέχνης και σε ποιους μεγάλους καλλιτέχνες έστρεψες το βλέμμα, όταν ξεκίνησες την πορεία σου στα εικαστικά;

* Μελέτησα αρκετά, ένα μεγάλο φάσμα καλλιτεχνών από όλα σχεδόν τα εικαστικά ρεύματα. Με ενδιέφερε μέσα σε όλα, η ρώσικη πρωτοπορία, ο γερμανικός εξπρεσιονισμός, ο αφαιρετικός εξπρεσιονισμός, ο ντανταϊσμός, η ομάδα CoBrA, το ρεύμα των Fluxus αλλά και οι πιο ακαδημαϊκοί, κλασικοί ζωγράφοι, όπως οι ιμπρεσιονιστές αλλά και ότι είχε να κάνει με την ανθρώπινη φιγούρα. Πάντα στο σπίτι υπήρχαν βιβλία τέχνης, αλλά η μελέτη μου ξεκίνησε κυρίως στην πλούσια βιβλιοθήκη της Καλών Τεχνών στην Αθήνα και συνεχίζεται πάντα σε οποιαδήποτε βιβλιοθήκη. Τώρα στο Παρίσι, όταν έχω χρόνο, μελετώ στη βιβλιοθήκη της Beaux-Arts και δεν χάνω ευκαιρία πια, να επισκέπτομαι μουσεία, ξανά και ξανά να βλέπω τους ίδιους πίνακες που μου αρέσουν και κάθε φορά να ανακαλύπτω και πιο πολλά στοιχεία, να βλέπω επί της ουσίας πώς το ένα καλλιτεχνικό ρεύμα έφερνε το άλλο. Και τώρα ίσως διανύουμε μια διαφορετική εικαστική περίοδο, μπορεί ακόμη οι ιστορικοί τέχνης να μην της έχουν δώσει όνομα, γιατί δεν έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου, να καταγραφεί στην ιστορία.

Ρομαντικό δείπνο -οξυγραφία, ράψιμο 33Χ25 εκ., 2015

Πώς εκδικείται η… Κοκκινοσκουφίτσα;

* Αναφέρεστε στην ατομική έκθεση που έκανα στο Παρίσι το 2015, στην γκαλερί του μουσείου Brut Art, Halle Saint-Pierre. O τίτλος ήταν από κάποιο χαρακτικό «Η εκδίκηση της Κοκκινοσκουφίτσας» και συνέπεσε με τη νίκη του Τσίπρα την πρώτη φορά. Μετά το μετάνιωσα το υπονοούμενο… γιατί άλλαξαν και πάλι οι ρόλοι. Η εκδίκηση ματαιώθηκε… αλλά η έκθεση πέτυχε. Νομίζω πως αυτή, ήταν και η σημαντικότερη που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Σε ένα μήνα πέρασαν περισσότεροι από 2.000 επισκέπτες…

Τι σημαίνει για σένα «ρομαντικό δείπνο»;

* Ήταν η αμέσως επόμενη ατομική μου έκθεση, το 2016, στην γκαλερί De L΄Angle, στο Παρίσι. Ήταν πάλι ο τίτλος ενός χαρακτικού, που μετά έγινε τίτλος της έκθεσης. Νομίζω ότι ήταν περισσότερο ένα σχόλιο απέναντι στην εκλεπτυσμένη εικόνα που θέλουν να παρουσιάζουν οι Γάλλοι, για την ιστορία τους αλλά και για τους ίδιους. Το χαρακτικό είναι κάποιοι άνθρωποι μέσα σε ένα χαρακτηριστικό πλοιαράκι στον Σηκουάνα, που κάνουν μίνι κρουαζιέρες και προσφέρουν δείπνο, με φόντο το Παρίσι. Οι εκφράσεις τον ταξιδιωτών μέσα στο πλοίο αυτό, «χλευάζουν» κατά κάποιον τρόπο, την έννοια του ρομαντικού και τις χλιδής, που ένας Γάλλος, με το που ακούει τη λέξη και μόνον «ρομαντικό» λιώνει… Του αγγίζεις έτσι, τις καμουφλαρισμένες Λουδοβίκειες ρίζες του, κάνοντάς τον να εκστασιαστεί από μόνος του, από την υπερβολική δόση των παραποιημένων αισθήσεων που έχει. Είναι σαν πυροτέχνημα και όλο μαζί, ένα παραμύθι!

Ποια είναι η κύρια θεματολογία των έργων σου;

* Δεν ξέρω ούτε κι εγώ…! Είναι ένα ψυχαναλυτικό ρεπορτάζ δρόμου, από μια ονειρική οπτική, μέσα από την προσωπική μου ματιά. Όπου τελικά, με κάνει και εμένα να γνωρίσω καλύτερα τους ήρωές μου, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό. Πιστεύω τελικά, πως οι ήρωές μου, είμαστε όλοι εμείς, παραμορφωμένοι από το πέρασμα της ζωής από πάνω μας.

Μέσα στο καθρέφτη του μπαρ 27,5 X 32,5 εκ., 2015, Οξυγραφία-ραφή

Πώς και γιατί επέλεξες το Παρίσι για τόπο δουλειάς. Δίνει περισσότερη έμπνευση; Περισσότερες ευκαιρίες;

* Περισσότερες ευκαιρίες, νομίζω πως ναι. Αλλά είναι οι προσωπικοί δρόμοι και εδώ… Τις ευκαιρίες τις δημιουργούμε, αλλιώς από μόνες τους δεν έρχονται… Το Παρίσι ήρθε τυχαία στη ζωή μου. Στην Ελλάδα, στο πλοίο, γνώρισα τη μέλλουσα γυναίκα μου και έτσι ήρθα στο Παρίσι. Θα μπορούσα να βρεθώ οπουδήποτε αλλού. Έτυχε…

Θα συμβούλευες τους νεότερους εικαστικούς καλλιτέχνες να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα όπως αυτή είναι σήμερα;

* Ναι, είναι πολύ πιο πιθανό, εκτός Ελλάδας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον και να βρουν ένα πιο αξιοκρατικό πεδίο… Όχι πως στο εξωτερικό δηλαδή, δεν υπάρχουν κυκλώματα και κλίκες… Όμως σημασία έχει κυρίως, οι νέοι να αποχωριστούν εύκολες και δοκιμασμένες συνήθειες και να προχωρήσουν σε άγνωστα πεδία. Η ωρίμανση έρχεται μέσα από τέτοιες διαδικασίες και οι εμπειρίες αυτές είναι σημαντικές, γιατί σε διαμορφώνουν γρηγορότερα και πιο πολύπλευρα. Σε φέρνουν πιο άμεσα αντιμέτωπο με τον εαυτό σου. Και σίγουρα στο εξωτερικό, θα έχουν περισσότερα ερεθίσματα, η Ελλάδα είναι ένα μικρό χωριουδάκι, σαν τους Γαλάτες στον Αστερίξ…

Ποια τεχνοτροπία ακολουθείς στην τέχνη σου;

* Την οξυγραφία ακολουθώ…, πιστά! Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με μαζί της και κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο, είπα «αυτό το πράγμα είναι μαζοχιστικό, δεν θέλω να το ξαναπιάσω στα χέρια μου». Τελικά εκεί κόλλησα…

Θεατρικό-Οξυγραφία – ραφή 29.5 X 20.5 εκ., 2016

Τι αναζητάς καταστρέφοντας παλιά τυπώματα έργων σου και συνθέτοντας με αυτά καινούργια;

* Η όλη διαδικασία ξεκίνησε από τα πάρα πολλά αντίτυπα που είχα και θέλησα να τα αξιοποιήσω. Εδώ αξίζει να πω ότι ανήκω στους ανθρώπους που δεν πετούν εύκολα κάτι που προσωρινά φαίνεται άχρηστο… Από την άλλη έβρισκα ελκυστικό, να «σπάσω» το χαρακτηριστικό της χαρακτικής που είναι η πολλαπλότητα των αντιτύπων, επειδή υπάρχει η μήτρα. Βάζοντας χρώμα στη χαρακτική, αναγκαστικά μέχρι να πετύχω αυτό που θέλω, κάνω πολλά δοκιμαστικά. Στην παραδοσιακή χαρακτική, κάθε χρώμα, προέρχεται από διαφορετική μήτρα, τις οποίες τυπώνω, τη μία μετά την άλλη, στο ίδιο σημείο του χαρτιού. Οι αποχρώσεις και οι συνδυασμοί των χρωμάτων φαίνονται άπειροι… Μετά τη διαδικασία του τυπώματος λοιπόν, ξεκίνησα να κόβω τα χαρακτικά μου κομματάκια και να τα συνθέτω ξανά, ενώ τα πιο επιτυχημένα τυπώματα τα κράταγα ως έχουν. Με τα κομματάκια που κόβω, προσπαθώ να δημιουργήσω ένα διαφορετικό παζλ-χαρακτικό, από την πρωταρχική μήτρα. Αναζητώ δηλαδή, ακόμη μία εκδοχή αφήγησης, πάνω στην ήδη υπάρχουσα βάση του χαρακτικού. Αυτό μου διεγείρει το μυαλό!

Γιατί προτιμάς την οξυγραφία, τη χαλκογραφία, το κολλάζ και τη συρραφή από την ίδια τη ζωγραφική;

* Να διευκρινίσω εδώ, πως η χαλκογραφία και η τσιγκογραφία, υπάγονται στην οξυγραφία και είναι βαθυτυπία. Δηλαδή αυτό που τυπώνεται στο χαρτί, είναι το βαθούλωμα που δημιουργεί το οξύ πάνω στη μήτρα. Ενώ για παράδειγμα στην ξυλογραφία, τυπώνεται στο χαρτί το ύψος της χάραξης από αυτό που απομένει στη μήτρα και αυτό λέγεται υψιτυπία.
Γιατί μάλλον μου αρέσουν τα δύσκολα…; Νιώθω πως οι ποιότητες γραφής και οι υφές που μπορεί να μου δώσει η χαρακτική απλόχερα, δεν μπορεί να μου τις δώσει η ζωγραφική. Επίσης η χαρακτική θέλει ιδιαίτερη πειθαρχία, στρατηγική και έχει και πολλή κουζίνα. Πρέπει να είσαι ένα είδος μοναχού ή στρατιώτη για να ασχοληθείς μαζί της. Τέτοια πειθαρχία και τακτικότητα έχω μόνο στη δουλειά μου. Με την ιδιαίτερη προσοχή και υπομονή που απαιτείται, νιώθω πως ένα κομμάτι μου, είναι προέκταση τους πατέρα μου… Ο James Ensor έχει ορίσει τη χαρακτική ως εξής: «Η χαρακτική, τέχνη του σκαλίσματος, μετουσιωμένη από μυστήριο, πικάντικη τέχνη αλχημείας και απόσταξης, τέχνη διαβολική που μοσχοβολά θειάφι και υδράργυρο, τέχνη που την υπηρετούν ισχυρά οξέα, τέχνη που την τροφοδοτούν αναβράζοντας άλατα, τέχνη άυλων αποσταγμάτων, τέχνη καυστική, μεταλλική, αντι-ακαδημαϊκή, τέχνη των ευγενών και των ανδρείων στην καρδιά και στις αισθήσεις, τέχνη των παλαβών».

Επιδεξιότητες 35,3 X 25 εκ. Οξυγραφία, Μονότυπο 2016

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η οξυγραφία δίνει μια οξύτητα στο έργο;

* Δίνει οξύτητα! Ναι! Παράλληλα όμως, δίνει την αίσθηση της λεπτότητας και της έννοιας του απαλού, παρά τις τραχιές διαδικασίες… Μπορείτε, αν θέλετε βέβαια…, να δείτε ένα φουστάνι να φουσκώνει από αεράκι…, πάνω σε μια μεταλλική μήτρα. Σκεφτείτε από την άλλη όμως, πως κάθε γραμμούλα προήλθε, επειδή σε εκείνο το σημείο, άφησα το οξύ να «σκάψει» μέσα στο μέταλλο, περισσότερο ή λιγότερο χρόνο, κάτω από μια προστατευτική μεμβράνη, δημιουργώντας ένα είδος σκουριάς. Είναι αυτή η διαδικασία μπάνιου της μήτρας στο οξύ, η οποία μπορεί να επαναληφθεί, μέχρι και 150 φορές πριν ολοκληρωθεί ένα έργο, ενώ ενδιάμεσα ξεπλένεις τα προστατευτικά βερνίκια με νέφτι και μετά περιμένεις να στεγνώσουν τα καινούργια. Ξανά και ξανά. Όταν ολοκληρωθεί η μήτρα, την τυπώνεις σε χαρτί, στην πρέσα, η οποία μπορεί να δώσει δυνάμεις στην πίεση πολλών τόνων… Πώς μετά από όλα αυτά, να μην υπάρχει οξύτητα στο έργο;

Πρόσφατα πραγματοποίησες στο Ναύπλιο μια έκθεση με τίτλο «Ποιητικά περιστατικά». Τι απήχηση είχε και τι εμπειρία αποκόμισες από αυτήν;

* Ήταν μια πολύ καλή έκθεση, η ενδέκατη ατομική μου, στο «Φουγάρο», ένας υπέροχος χώρος πολιτισμού που έχει διαμορφώσει στο Ναύπλιο η κυρία Κυριακοπούλου και την ευχαριστώ πολύ για την πρότασή της, να εκθέσω στον χώρο αυτόν. Η έκθεση κράτησε τέσσερις μήνες και την επισκέφτηκε πολύς κόσμος από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η εμπειρία ήταν πολύ καλή και χρήσιμη γιατί κάναμε συζητήσεις περί χαρακτικής με τους επισκέπτες και άκουσα ιδιαίτερα λόγια για τη δουλειά μου. Είναι πολύ ωραία να ακούς τι βλέπει ο θεατής πάνω σε αυτό που εσύ έχεις κάνει. Επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι συζητήσεις με αυτούς που καταλαβαίνω, πως αυτά που κάνω δεν τους είναι και τόσο ευχάριστα… Εκεί η συζήτηση αποκτά άλλου είδους χαρακτήρα, πιο ψυχαναλυτικό… εξίσου ενδιαφέρουσα όμως.

Δύσβατα μέρη- 30,5 X 24 cm Μονότυπο – οξυγραφία, 2016

Στην έκθεση αυτή είδαμε και ένα έργο σου animation, το «Carousel». Τι σε έκανε να ασχοληθείς με αυτό το είδος; Σκέπτεσαι να συνεχίσεις;

* Ήταν μια μεγάλη έκπληξη και πρόκληση για μένα. Τα χάρτινα κομματάκια των χαρακτικών μου, άρχισαν να ψηφιοποιούνται και να κινούνται! Έψαχνα για καιρό έναν συνεργάτη που να παίζει την τεχνολογία στα δάχτυλα και μια μέρα, συμπτωματικά… έπεσε επάνω μου. Είναι ο εξαιρετικός χαράκτης Θάνος Τσιούσης, ο οποίος μπόρεσε αμέσως να «μπει» στην αισθητική των έργων μου. Το «Carousel» αποτελείται από εκατοντάδες κομματάκια τυπωμένων χαρακτικών και περιστρέφεται, καθώς ακούγεται ένα ηχητικό κολλάζ που φτιάξαμε με ήχους φαλαινών, παγωνιών, σήματα μορς, παραποιημένων φωνών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Βραβεύτηκε στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Animation στην Αθήνα και παρουσιάστηκε στο Portobello Film Festival το 2017 στο Λονδίνο. Φέτος θα παρουσιαστεί σε πολλά φεστιβάλ, σε Ευρώπη, Αμερική και αλλού. Φυσικά και σκέφτομαι να συνεχίσω το animation…

Στα έργα σου υπάρχει και μια ψυχαναλυτική ματιά;

* Νομίζω πως ναι, υπάρχει. Έπειτα από αυτή την πορεία και με πολλά χρόνια στα φροϋδικά και συστημικά «ντιβάνια». Ίσως ψυχαναλύομαι έτσι πλέον… Κι ο θεατής όμως μπορεί να κάνει και από την πλευρά του, μια ψυχαναλυτική ανάγνωση των έργων μου, είτε για μένα, είτε για τον ίδιον τον θεατή. Πολλοί και κυρίως Γάλλοι, με έχουν ρωτήσει γιατί τα έργα μου είναι τόσο «βαθιά» και «σκοτεινά»… Πιστεύω πως αρκετοί με γνώρισαν καλύτερα μέσα από τα έργα μου πάντως… Άλλοι διαβάζουν ποιητικά, χιουμοριστικά ή ακόμη και θανατερά περιστατικά σε αυτά. Άλλοι μου ‘χουν πει, «τα έργα σου δεν είναι του γούστου μου»… Κάθε άποψη έχει ενδιαφέρον για μένα και την αξιοποιώ με τα δικά μου μέτρα στη συνέχεια…

Ποια προσωπικά στοιχεία που δεν εκφράζονται στην καθημερινότητα βρίσκουν διέξοδο στην τέχνη;

* Αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, διέξοδο βρίσκει, σαν αυτόματη γραφή, όταν αφήνεις το ασυνείδητο να βγει προς τα έξω και κατατίθεται. Αυτό το πνευματικό υλικό, παίρνει μορφή. Κομμάτια αισθητικής και προσωπικής άποψης, το πώς και το γιατί βλέπεις τα πράγματα από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, αρχίζουν να φανερώνονται. Γνήσια, ατόφια συναισθήματα εκφράζω χωρίς φίλτρα, για αυτό και ποτέ δεν ξέρω τι τροπή θα πάρει η αφήγηση και ποια θα είναι η τελική μορφή ενός χαρακτικού μου, μέχρι την τελευταία στιγμή. Ακριβώς επειδή είναι αυθεντικό αυτό που θα βγει, είναι αυτό που έχει αγγίξει πάνω σε ευαίσθητες χορδές του θεατή, ακόμη και αν δεν είναι του γούστου του η δουλειά μου. Ιδιαίτερη εντύπωση μου ‘χει κάνει, που έχω δει θεατή να κλαίει μπροστά σε κάποιο έργο μου, αλλά έχω λάβει και γράμματα επεξηγήσεων και αναπάντητων προσωπικών ερμηνειών… Τους θεατές τους θεωρώ αναγνώστες, μιας που καλούνται να αναγνώσουν το έργο μου…

Ασημόχαρτο, οξυγραφία-ραφή- Etching, 2015

Πώς επιδρά ένα έργο τέχνης στον άνθρωπο;

* Φυσικά παίζει ρόλο τι είναι το έργο και αν ο θεατής είναι συμβατός με αυτό. Αν μπορεί πράγματι να δει ανοιχτά και να διαβάσει ένα έργο τέχνης, νομίζω πως μπορεί να δει μιαν άλλη πτυχή από κάτι. Πώς το είδε ένας άλλος άνθρωπος, ο καλλιτέχνης στην προκειμένη φάση. Και η άλλη περίπτωση είναι, αν ο θεατής είναι εκπαιδευμένος, ώστε να εισχωρήσει στην κυριολεξία μέσα στο έργο, δηλαδή να διαβάσει τη σύνθεση, τις σχεδιαστικές φόρμες και πώς αυτές ενώνονται μεταξύ τους, ή ακόμη περισσότερο να προσέξει παραδείγματος χάριν, την ανεπαίσθητη ροή του χρώματος και των αποτυπωμάτων των τριχών του πινέλου στην πάστα του χρώματος ενός πίνακα. Σε αυτή την περίπτωση, τα οφέλη του θεατή είναι ακόμη περισσότερα… Ένα έργο τέχνης μπορεί να αγγίξει το συναίσθημα του θεατή, έτσι επιδρά. Έχει ενδιαφέρον εδώ και η μεταφυσική σημασία ενός έργου τέχνης, όταν ο καλλιτέχνης έχει πεθάνει, σε αυτή την περίπτωση το έργο του γίνεται ένας μεσολαβητής, μεταξύ του Άλλου Κόσμου και του Εδώ Κόσμου. Ένα πέρασμα στον χώρο και στον χρόνο.

Κάποιοι λένε πως όταν ένα έργο τέχνης ολοκληρώνεται, παύει να ανήκει στο δημιουργό του. Ποια είναι η γνώμη σου;

* Όταν το έργο ολοκληρωθεί, απλά δεν αισθάνεσαι το ίδιο συναισθηματικά φορτισμένος όπως κατά τη στιγμή που είσαι πάνω στη διαδικασία της δημιουργίας. Και όταν και αν αυτό πουληθεί, σαν υλικό πλέον, ο καμβάς ή το χαρτί στο οποίο έχω τυπώσει ένα χαρακτικό, δεν ανήκει πλέον σε μένα, αλλά το έργο θα ανήκει σε μένα πάντα, κάτω από μιαν άλλη έννοια. Είναι σαν τη λεμονιά, παίρνεις τα λεμόνια και τρέχεις μακριά, αλλά η λεμονιά θα είναι πάντα εκεί.

Οι εικαστικές τέχνες πάντα έχουν ως ύλη τον άνθρωπο και τα βιώματά του και μόνον;

* Ναι, είναι ο καλλιτέχνης, ο δημιουργός που ορίζει τα πράγματα και όλα εξαρτώνται από τον άνθρωπο αυτόν, άρα είναι αποτέλεσμα των βιωμάτων του, του χαρακτήρα του, της συμπεριφοράς του και της οπτικής του. Με δυο λόγια είναι θέμα της προσωπικότητάς του.

Τι θεωρείς αυθεντικό; Αυτό που δεν περνάει από κριτική και φίλτρα.

* Νομίζω ότι είναι καλύτερα να σας πω πώς δημιουργείται μια αυθεντική εικόνα… Ένα εικαστικό έργο, γεννιέται όταν ο καλλιτέχνης δημιουργήσει μια εικόνα, η οποία υποσυνείδητα έχει να κάνει με κάποιον τρίτο, πρόσωπο, χώρο ή κατάσταση. Έτσι το συναίσθημα παίρνει μορφή και σχηματοποιείται. Έτσι γεννιέται ένα έργο. Και μην ξεχνάμε πως η λέξη «εικάζω» (εικαστική τέχνη) σημαίνει «νομίζω», άρα είναι μια αισθητική απόδοση, όπως ο καλλιτέχνης την έχει στο μυαλό του, ακολουθώντας το ένστικτό του.

Τι είναι εφήμερο και τι παντοτινό;

* Οι στιγμές είναι εφήμερες, αλλά μπορούν να αφήσουν παντοτινά σημάδια… Τίποτα δεν είναι παντοτινό και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί έτσι μας δείχνει η ίδια η ζωή, πως πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Η σημασία της έννοιας αυτής, μας κάνει να ζούμε το τώρα, όσο μπορεί ο καθένας, δηλαδή να είμαστε ουσιαστικά παρόν στη ζωή μας και να εκτιμάμε την κάθε στιγμή, κάθε φορά και περισσότερο. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Πάντως η δημιουργία είναι ένα καλό αντικαταθλιπτικό που νικάει τον θάνατο και μας δίνει μια πιο «παντοτινή» αίσθηση, μας κάνει να πατάμε πιο γερά στο έδαφος, άρα είμαστε και πιο «παντοτινοί». Είναι σαν τον έρωτα. Και ισχύει πως χωρίς τον θάνατο, δεν υπάρχει ζωή. Άσχετα αν δεν μπορούμε να το χωνέψουμε…

Διανυκτερεύουσες σκέψεις 40X55 Οξυγραφία, ραφή, 2016

Τι κάνει τη δουλειά ενός εικαστικού καλλιτέχνη αναγνωρίσιμη;

* Τα προσωπικά χαρακτηριστικά του καθένα, οι προσωπικές του δονήσεις δηλαδή, η αυθεντική γραφή του. Όπως υπάρχει γραφικός χαρακτήρας σε ένα χειρόγραφο, έτσι υπάρχει και ζωγραφικός χαρακτήρας στον καμβά, στο χαρακτικό, τη μουσική ή τη γλυπτική. Αν αρχίσεις να βλέπεις μια ρόδα για παράδειγμα σε κάθε έργο, τότε ο εγκέφαλός μας το διαβάζει ως μια αναγνωρίσιμη επανάληψη. Είναι σαν το χρώμα της φωνής μας. Είναι αναγνωρίσιμο σε αυτούς που μας ακούνε συχνά, παρόλο που λέμε κάθε φορά διαφορετικά πράγματα…

Ένας εικαστικός καλλιτέχνης σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει από την τέχνη του;

* Όχι βέβαια…, ούτε τις καλές εποχές, πόσο μάλλον τώρα. Πάντα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά αυτές είναι μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών…

Είσαι αγχωμένος ή ψύχραιμος με τη σημερινή κατάσταση;

* Όσο περισσότερο δουλεύω, τόσο πιο ψύχραιμος είμαι…

Ποιο είναι το αγαπημένο σου αντικείμενο;

* Δεν έχω αγαπημένο αντικείμενο. Έχω όμως αγαπημένες μυρωδιές και είναι πολλές. Τα άγρια φυτά στη Σέριφο που τις φέρνει κάποιο αεράκι και το ιώδιο της θάλασσας. Η μυρωδιά των χημικών της χαρακτικής. Η μυρωδιά σε κάποιες εκκλησίες… και όσες μου κάνουν συνειρμούς.

Ποιο το αγαπημένο σου υλικό εν γένει;

* Φυσικά ο τσίγκος, υλικό από το οποίο αποτελείται η μήτρα, στην οξυγραφία. Αλλά και η Γη… Μπορώ να σκάβω το χώμα, ώρες ατέλειωτες, όπως και να οξυδώνω τις μήτρες μου.

Τι τρόπο θα έβρισκες να δείξεις την πραγματική Ελλάδα στον κόσμο μέσω της τέχνης;

* «Carte Postale: from Greece with Love» 39,5 X 25 Οξυγραφία, 2015

Με τι ρυθμούς δουλεύεις τα έργα σου;

* Δουλεύω κάθε λεπτό που έχω λίγο χρόνο, από το να διαβάσω κάτι, να κόψω μια φωτογραφία από ένα περιοδικό ή να κάνω ένα πολύ απλό προσχέδιο στο βαγόνι του μετρό. Περιμένω τη στιγμή που θα ‘χω πολλές «ελεύθερες» ώρες, για να πέσω με τα μούτρα σε οξειδώσεις και διαδικασίες τυπώματος, όπου εκεί χρειάζεται καλύτερα να μην έχω την αίσθηση του χρόνου, ώστε να αφεθώ. Δουλεύω κάθε μέρα και τα Σαββατοκύριακα από το πρωί μέχρι τελικής πτώσεως. Για να μην πω για τη χαρτοκοπτική των χαρακτικών και το ράψιμο που ακολουθεί… Για κάθε κομματάκι χαρτιού, χρησιμοποιώ την ίδια χρωματική απόχρωση κλωστής, για να μην είναι ορατή… Πίσω από χαρακτικό είναι οι κόμποι, από μπροστά δεν είναι ορατό το ράψιμο.

Ποιες ώρες της ημέρας σε εμπνέουν συνήθως;

* Ή έμπνευση έρχεται με τη δουλειά, αρά όσο πιο πολύ δουλεύω, τόσο περισσότερες ιδέες έχω. Η ιδέα και η έμπνευση έρχεται παντού, μέσα στον ύπνο, στο φαγητό, σε ένα μπαρ… και κυρίως την ώρα της δουλειάς. Προτιμώ να δουλεύω από το μεσημέρι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες… Της νύχτας είμαι…

Τι διαβάζεις και ποιος είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας;

* Διαβάζω αρκετά, θυμάμαι λίγα. Πηδάω και εδώ σε διάφορα είδη, από ποίηση σε μυθιστόρημα, σπάνια ιστορικά θέματα αν και με ενδιαφέρουν κι αυτά. Θα σας πω τι είναι δίπλα μου αυτή τη στιγμή. Τσέχωφ «Ο μαύρος μοναχός», ποίηση του Ρουμί, Νικολάι Γκογκόλ «Το ημερολόγιο ενός τρελού», Λεονίντ Αντρέγιεφ «Η τρέλα», Ισμαήλ Κανταρέ «Ο αετός» και ένα βιβλίο που βρήκα στα σκουπίδια στο Παρίσι, με ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την Πάτμο, εκδόσεις «Αστήρ» του 1971.

Ο Έλληνας σέβεται το δημόσιο χώρο ή τον παραμελεί;

* Απλά δεν τον αφορά και ιδιαίτερα… Νομίζω ένα 10% νοιάζεται και όλοι οι άλλοι απλά παραπονιούνται για όλα… όταν δεν είναι αυτοί καλά. Δημόσιος χώρος είναι μια βιβλιοθήκη αλλά και ένα πάρκο… Στο Παρίσι θεωρώ στα πολύ μεγάλα του θετικά, τους δημόσιους χώρους. Εδώ τους σέβονται περισσότερο, αν και υπάρχουν εκατοντάδες κηπουροί, καθαριστές και φύλακες… Πάντως ο δημόσιος χώρος συμπεριλαμβάνεται σε αυτά που ορίζουν την «ποιότητα ζωής». Σπάνια βλέπεις έναν νέο άνθρωπο, να δείχνει πως απολαμβάνει έναν δημόσιο χώρο στην Ελλάδα. Μου αρέσει πια, που η Αθήνα έχει γεμίσει πράσινους παπαγάλους!

Place de la Republique. 24.4 X 28.5 Gravure – 2015

Υπάρχει αισθητική στην καθημερινότητά μας;

* Θέλω να πιστεύω πως ναι. Μιλάω για μια κοινή, συλλογική αισθητική… Υπάρχει μια μερίδα κόσμου που έχει διαφορετική αισθητική από κάποιους άλλους. Των μεν είναι κάπως καλύτερη από των δε… η αισθητική εκφράζεται και με τη συμπεριφορά και γι’ αυτό οι γενικεύσεις δεν ξεκαθαρίζουν το τοπίο. Πολλές φορές, αυτός με την «καλύτερη» αισθητική, μπορεί να σε απογοητεύσει, όταν ανοίξει το στόμα του ή το σπίτι του. Σίγουρα ο Γάλλος, είχε την ευκαιρία να εκπαιδεύσει την αισθητική του καλύτερα, όταν σε κάθε γειτονιά, υπάρχει το λιγότερο από ένα μουσείο, υπάρχει στην κουλτούρα του, το να επισκεφτεί μια γκαλερί, να δει με την κοπέλα του μια έκθεση, όπως στον Έλληνα να πάει στην καφετέρια. Εμείς έχουμε άλλα καλά που δεν έχει ο Γάλλος… Οι οικογένειές μας είναι πιο δεμένες και έχουμε μια ειδικότερη οικιακή παιδεία…

Je suis Aρνί 24×17 cm-Gravure, 2015

Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά του Έλληνα προς τα ζώα;

* Έχω πρόβλημα με τους ιδιοκτήτες των σκύλων που δεν φροντίζουν για την εκπαίδευσή τους για να μπορέσει και το σκυλί αλλά και οι άνθρωποι που κατοικούν κοντά του να περνάνε πιο όμορφα… και να μην υποφέρει κανείς, πόσο μάλλον οι γείτονες. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων έχουν μια αυταρχική συμπεριφορά και δεν σκέφτονται κανέναν άλλον εκτός από τους ίδιους. Δεν έχω πρόβλημα με τα ζώα, με τους ιδιοκτήτες τους όμως, έχω.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Στην Αεροπορία, έκανα εθελοντικά το θύμα για την εκπαίδευση των σκυλιών. Φόραγα ένα προστατευτικό στο χέρι και μου επιτίθεντο τα γερμανικά λυκόσκυλα. Θυμάμαι πως στο κολάρο τους είχαν σήμα βαθμοφόρου, ενώ εγώ ήμουν απλός στρατιώτης…
Είχα και δύο γάτους στη ζωή μου. Τον πρώτο δεν τον θυμάμαι, ήμουν μικρός. Τον τελευταίο όμως, που έχει πεθάνει 20 χρόνια, ακόμη τον σκέφτομαι… Μεγάλος έρωτας με αυτόν τον γάτο, έφυγε μια φορά και γύρισε ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο. Πριν όμως είχα φύγει εγώ και μάλλον μου τη φύλαγε… Όταν γύρισα από ένα ταξίδι, αρκετών μηνών και γύρισα πίσω, έκανε πως δεν με αναγνώριζε… μου κράταγε μούτρα… Ακόμη τον βλέπω στον ύπνο μου, εκείνη τη στιγμή που τον ξανά αντικρίζω, ήρθε σε μαύρα χάλια… Πια δεν ξέρω τι είναι αλήθεια και τι όνειρο με αυτόν τον γάτο… Πάντως μια που λέω για όνειρα… κρατάω ημερολόγιο ονείρων.

***

Από την έκθεση στην γκαλερί «Φουγάρο», Ναύπλιο

Ο Χριστόφορος Κατσαδιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971.

Σπουδές: 2006-2009 Ακροατής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Μιχάλη Μανουσάκη. 2009 Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, της Σχολής Καλών Τεχνών, του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, με καθηγητές τους Ξένη Σαχίνη, Γιώργο Τσακίρη, και Μανόλη Γιανναδάκη. 2011 Πρόγραμμα LLP-Erasmus: «Τhe Eugeniusz Geppert Academy of Art and Design» στο Wroclaw της Πολωνίας. (Καθηγητές: Ch. Nowicki, Prz. Tyszkiewicz, Kr. Skarbek)
201 Βραβείο Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης – Πρόγραμμα LLP- Erasmus.. Πριν από τη ζωγραφική ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία για μια 15ετία.

Για 15 χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία σε περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην τηλεόραση.

Ατομικές Εκθέσεις:
2017 Ποιητικά Περιστατικά, Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα. «Φουγάρο», Ναύπλιο.
2015 Έκθεση Χαρακτικής, «Η Εκδίκηση της Κοκκινοσκουφίτσας», Halle Saint Pierre, Παρίσι, Γαλλία.
2013 Έκθεση Χαρακτικής «Δούρειος Ίππος». Χώρος Τέχνης «24», Αθήνα.
2012 Μουσείο Χαρτιού. Έκθεση χαρακτικής. Duszniki Zdrόj, Πολωνία.
2011 Έκθεση Χαρακτικής. «Κριτική-Ανατροπή-Παραμόρφωση». Χώρος Τέχνης «24», Αθήνα.
2010 Zωγραφική – Χαρακτική. Κέντρο Χαρακτικής «Ήλιος». Δήμος Νεάπολης, Θεσσαλονίκη.
2009: «Τοπία της Σερίφου». Γυμνάσιο Σερίφου, υπό την αιγίδα του Δήμου Σερίφου.
2006: Ζωγραφική και κατασκευές «Όλα είναι αλήθεια». Γκαλερί Περιτεχνών, Αθήνα.
1999: Έκθεση γλυπτικής με σύρμα. Γκαλερί Αιγόκερως, Αθήνα.

Επί το έργον

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή):
2009: Ελληνική Εθνική Επιτροπή Unicef. «Αντισταθείτε». Δήμος Αθηναίων «Tεχνόπολις».
2009: Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων Mελίνα.«Σημειώσεις για ένα δέντρο».
2009: «Why cinema now» Έκθεση Φοιτητών των Σχολών Καλών Τεχνών. 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης. Μ.Ι Ε.Τ.
2012: Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα». «Ανθρώπινα Μέτρα»
2011: Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης, «Αrt-Athina»
2011: 1η Τριενάλε Χαρακτικής, Βελιγράδι, Σερβία.
2011: 5η Μπιενάλε de L΄Εstamble de Saint-Maur-des-Fosses, Γαλλία.
2011: Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα». «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης»
2011: Γκαλερί 96, Βοσνία – Ερζεγοβίνη.
2012: XVI Μπιενάλε Χαρακτικής Φοιτητών, Βελιγράδι, Σερβία.
2012: 12 Νέοι Εικαστικοί Καλλιτέχνες, από τις «Αναγνώσεις» της Κυριακάτικης Αυγής. Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα».
2012: Χρώμα στην «Πατρίδα των καιρών». Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης.
2012: Χαρακτική του Α.Π.Θ. Γκαλερί «Αrtis Causa»
2012: «Transform 2012″ Έκθεση Πανεπιστημίων Βαλκανικών Χωρών. Θεσσαλονίκη.
2012: 2o Διεθνές Φεστιβάλ Χαρακτικής «Αthens Print-Fest», Αθήνα.
2012 «Γαλάζιος Καβαλάρης», Γκαλερί Συναγωγής. Εθνικό Μουσείο της Νις. Σερβία
2012 1η Διεθνής Έκθεση Χαρακτικής Μικρής Διάστασης, Lauderhill Arts Center, Φλόριντα, HΠΑ
2013 1η Μπιενάλε Ελλήνων Σπουδαστών Χαρακτικής, Κρήτη.
2013 JU QI CUP – 1η Διεθνής Έκθεση Χαρακτικής – Εx Libris EXPO, Σανγκάη, Κίνα.
2014 «Κόδρα Fresh 2014», Θεσσαλονίκη.
2014 Αpparatus: Ideal Systems, Kalos & Klio Showroom, Θεσσαλονίκη.

  • Αρχική εικόνα: Ντελικάτοι εραστές 39,5 Χ49 εκ., 2017. Οξυγραφία – Ραφή.
eirini aivaliwtouΧριστόφορος Κατσαδιώτης: Οι ήρωές μου είμαστε όλοι εμείς, παραμορφωμένοι από το πέρασμα της ζωής…
Περισσότερα

Ανδρέας Κωνσταντίνου: «Η γνωριμία μου με την Άντζελα Μπρούσκου είναι κάτι πολύτιμο στη ζωή μου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλύτεροι Έλληνες σκηνοθέτες στο θέατρο και στον κινηματογράφο τον ήθελαν και τον θέλουν στην ομάδα τους.
Ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ο Νίκος Περάκης, ο Παντελής Βούλγαρης, ο Μανούσος Μανουσάκης, ο Γιώργος Λάνθιμος αναγνώρισαν τα προτερήματα και τις ερμηνευτικές του ικανότητες.

Ο «Αμφιτρύων», η ανολοκλήρωτη ταινία «Η άλλη θάλασσα», το ιδιαίτερο «Εχθροί εξ αίματος», το ανατρεπτικό «Πεθαίνω σαν χώρα», το «Λούφα και παραλλαγή – Σειρήνες στη στεριά», το «Ουζερί Τσιτσάνης», η «Μικρά Αγγλία», το «Τελευταίο σημείωμα» και ο «Πλατόνοφ» αποτελούν μια λαμπερή αλυσίδα στο βιογραφικό του.

 

«Ο Γέργκεν Τέσμαν γνωρίζει ότι είναι καλός μόνο στο να συλλέγει έγγραφα και να βρίσκει πληροφορίες, κάτι το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα δημιουργικό». (Φωτογραφία της Άντζελας Μπρούσκου).

 

Μια αλυσίδα στην οποία φέτος προστέθηκε άλλος ένας χρυσός κρίκος. Ο ρόλος του Γέργκεν Τέσμαν στη θρυλική «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν.
Αυτή τη φορά ο γοητευτικός και χαρισματικός Ανδρέας Κωνσταντίνου (*) ήταν επιλογή της σκηνοθέτιδας των ανατροπών και των εκπλήξεων, της Άντζελας Μπρούσκου, που κάθε δουλειά της – ασφαλώς – αποτελεί είδηση.

Στην Πλατεία Ομονοίας λοιπόν, από όπου ξεκίνησε η ελληνική πορεία της ηρωίδας του Ίψεν το 1903, στην ίδια πλατεία ύστερα από 115 χρόνια η Hedda Gabler επιστρέφει. Τότε, η Ειμαρμένη Ξανθάκη είχε στο πλευρό της, ως Τέσμαν, τον Μήτσο Μυράτ. Φέτος, η Παρθενόπη Μπουζούρη έχει τον Ανδρέα Κωνσταντίνου.

Σε μια γωνιά της μεγάλης αίθουσας χορού, στο ξεχασμένο και γεμάτο μνήμες ξενοδοχείο «Μπάγκειον», εκεί που δίνει τη δική της μάχη η κόρη του στρατηγού Γκάμπλερ, συναντήθηκα με τον… φιλόδοξο Γέργκεν Τέσμαν του 2018. Συζητήσαμε και για το έργο, και για τα επόμενα σχέδιά του αλλά κυρίως για τις απόψεις του.

***

«Ο Τέσμαν δεν είναι καιροσκόπος, ούτε καραδοκεί να αρπάξει κάποια ευκαιρία. Σίγουρα είναι περίεργος χαρακτήρας». (Φωτογραφία της Άντζελας Μπρούσκου).

 

Είναι κρίμα που δεν υπάρχει και εικόνα από αυτή τη συνέντευξη για να δείτε τον αέρινο και υπερκινητικό Ανδρέα να απαντά πρώτα με τη γλώσσα του σώματος και ύστερα με τη φωνή της ψυχής και του μυαλού του. Αν είχαμε εικόνα θα τον απολαμβάνατε όπως όσοι τον είδαν πρόσφατα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στο δικό του «Moth» και λίγα χρόνια πριν στο «Εργασία Βάκχες». Καλύτερα όμως να «ακούσουμε» τι κατέγραψε το μαγνητόφωνο του catisart.gr.

***

– Αυτή την εποχή σε βρίσκουμε στην «Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου. Τι θα πρέπει να ξέρουμε πριν δούμε την παράσταση;

* Οφείλει να απευθύνεται και σε ανθρώπους που δεν είναι ενημερωμένοι είτε για το ιστορικό πλαίσιο το οποίο αφορά το έργο, είτε για την υπόθεση, τους χαρακτήρες κ.λπ. Βέβαια θα είναι ευκολότερο για τον θεατή να ξέρει πέντε πράγματα και να «ταξιδέψει» πιο εύκολα, αλλά κατ’ εμέ δεν θα έπρεπε να ξέρει τίποτα και είναι ένας στόχος ο οποίος μπορεί να επιτευχθεί. Ένας άνθρωπος να πάει και να δει ένα θέαμα και να μπορέσει να ταξιδέψει μαζί του. Πάντα, θέλοντας και μη, πάντα θα περιμένεις κάτι. Μπορεί να μην είναι συγκεκριμένο, αλλά πάντα κάτι περιμένεις, γι’ αυτό και πας. Αν δεν περίμενες τίποτα δεν θα πήγαινες.

 

«Δεν είναι τυχαίο πως στο τέλος ο Γέργκεν Τέσμαν είναι ο μόνος που θριαμβεύει, ενώ οι ισχυροί καταστρέφονται»…

 

– Ποιος είναι η Γέργκεν Τέσμαν; Πώς σκιαγραφεί ο Ίψεν το σύζυγο μιας από τις διασημότερες ηρωίδες του;

* Ο Γέργκεν Τέσμαν είναι ένα περίεργο πρόσωπο που μου πήρε καιρό για να καταλάβω κάποια στοιχεία του. Ενώ φαίνεται ο ίδιος μιλώντας ότι είναι ένας πρώτου επιπέδου άνθρωπος και διαφαίνονται οι προθέσεις του, ίσως να υπάρχει και ένα δυσδιάκριτο σχεδόν αόρατο νήμα που διατρέχει τις σκέψεις του και τις πράξεις του το οποίο είναι πιο ισχυρό τελικά από ό,τι καταλαβαίνεις σε μια πρώτη ανάγνωση. Δεν είναι τυχαίο που στο τέλος είναι και ο μόνος που θριαμβεύει, ενώ οι φαινομενικά ισχυροί του έργου καταστρέφονται. Του προσδίδει χαρακτηριστικά που εύκολα θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει κανείς και ως γελοία ή στα όρια του γελοίου. Μιλάει με μία αφέλεια, τον έχει σχεδιάσει έτσι ο Ίψεν ώστε να έχει προσκολληθεί στις ηλικιωμένες γυναίκες της ζωής του, στις θείες του που τον έχουν μεγαλώσει. Του δίνει όμως και ένα στοιχείο που μπορεί να επηρεάσει πολύ έναν άνθρωπο. Ο Τέσμαν δεν έχει γνωρίσει γονείς, μεγάλωσε ορφανός σε αντίθεση με την Έντα Γκάμπλερ η οποία πάντα αναφέρεται στον πατέρα της αποκαλώντας τον στρατηγό αφού δεν υπάρχει μητέρα ενώ ο Γέργκεν από την άλλη έχει μόνο τις δύο θείες του. Ο ίδιος νομίζω πως γνωρίζει, έχει μια αυτογνωσία, σχετικά με το τι μπορεί να καταφέρει και επειδή ο ίδιος ξέρει ότι είναι καλός σε κάτι συγκεκριμένο, δηλαδή να συλλέγει, να βρίσκει πληροφορίες για πράγματα, να ταξινομεί έγγραφα, να κάνει μελέτες σχετικά με όλα αυτά, κάτι το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα δημιουργικό, σε αντίθεση με τον Λέβμποργκ ο οποίος είναι τόσο εμπνευσμένος και γράφει όντας πραγματικός δημιουργός, αυτός είναι μόνο συλλέκτης και αναγνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Γι’ αυτό και αναγνωρίζει τον Λέβμποργκ παραδεχόμενος πως ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να γράψει ένα τέτοιο κείμενο. Μάλιστα το λέει και στην Έντα, πως το βιβλίο του Λέβμποργκ είναι ό,τι πιο ιδιαίτερο έχει γραφτεί. Το αναγνωρίζει αυτό. Μια από τις ιδιότητές του είναι πως μπορεί εκείνη τη στιγμή που συμβαίνει ένα γεγονός να κινηθεί έτσι ώστε να είναι πιο ευνοϊκά γι’ αυτόν τα αποτελέσματα. Χωρίς όμως να είναι καιροσκόπος. Δεν καραδοκεί για να αρπάξει μια ευκαιρία. Απλά όταν παρουσιάζεται θα πάει μαζί της χωρίς να το έχει προμελετήσει. Είναι ένας περίεργος χαρακτήρας και σίγουρα είναι ένα ρόλος από τους πιο ξεχωριστούς που μου έχει ζητηθεί να κάνω. Νομίζω πως είναι ένα μεγάλο προτέρημα να ασχολούμαι καθημερινά με αυτόν και έτσι να γίνομαι ερμηνευτικά πιο πλούσιος.

 

«Το έργο δεν θα ήταν τόσο δραματικό αν εξέλιπαν τα κωμικά στοιχεία. Ο Ίψεν δίνει ανάσες στον θεατή».

 

– Υπάρχει κάποια λογική «εξήγηση» για τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της Έντα;

* Αυτός ο χαρακτήρας φτιάχτηκε για να δικαιολογήσει ο Ίψεν ακόμη και πράγματα αδικαιολόγητα. Φτιάχτηκε για να δικαιολογήσει τη μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης. Επινόησε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να έχει χαρακτηριστικά από τον στρατηγό Γκάμπλερ, ένα πρόσωπο που δεν το βλέπουμε μεν αλλά ξέρουμε ότι έχει αφήσει τα πιστόλια του τα οποία χρησιμοποιεί η κόρη του για να χτυπάει με έναν τρόπο το υπαρξιακό της κενό. Βέβαια ακόμη και για αυτό μπορεί να υπάρχουν χίλιοι δυο συμβολισμοί. Χρησιμοποιεί το όπλο αυτό και για να σκοτώσει την αγάπη της την πραγματική, τον Άιλερτ Λέβμποργκ, και για να δώσει τέλος στη ζωή της. Κάνει χρήση της κληρονομιάς του πατέρα της με έναν ανεξήγητο τρόπο. Η ίδια έχει ένα δικό της αξιακό σύστημα απαλλαγμένο από τις προσταγές της κοινωνίας και έτσι προσπαθεί να ζήσει μέσα από τα δικά της ιδεώδη. Δεν ξέρω αν υπάρχει μια λογική εξήγηση σε αυτή τη συμπεριφορά της.

– Ο Ίψεν μας παρουσιάζει την Έντα ως μια γυναίκα εγκληματικά ματαιόδοξη και χωρίς πραγματικό μεγαλείο ή ως μια παρεξηγημένη ηρωίδα;

* Έχει να κάνει τόσο πολύ με το πλαίσιο στο οποίο κρίνεις όλη αυτή την υπόθεση. Επειδή ακριβώς είναι ένας άνθρωπος που πάει κόντρα και διψάει τόσο πολύ για μια ζωή, για ένα «παραθυράκι» που να το χρησιμοποιήσει έστω και ηδονοβλεπτικά. Η Έντα θέλει πολύ ένα παράθυρο του κόσμου που είναι αθέατος, με την έννοια μιας ελεύθερης ύπαρξης. Θεωρώ ότι η Έντα αντικατοπτρίζει όλα αυτά τα στοιχεία που θα λέγαμε σήμερα ότι χαρακτηρίζουν έναν ελεύθερο άνθρωπο απαλλαγμένο από ένα σωρό «βάρη», φυσικά όμως η ίδια βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό της προσπαθώντας να ικανοποιήσει την όποια ματαιοδοξία της. Βέβαια δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Έντα δεν έχει ένα μεγαλείο. Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τα πράγματα είναι πολύ γοητευτικός και αυτή η γοητεία της ασκεί επιρροή σε όλους τους χαρακτήρες του έργου που βρίσκονται γύρω της. Αυτό δεν οφείλεται στη ματαιοδοξία της αλλά σε ένα μεγαλείο που την κινεί. Όμως το μεγαλείο αυτό αποδεικνύεται «μείον» και μπορεί να προκαλέσει φιλοσοφικές συζητήσεις για το τι σημαίνει να βάλεις τέρμα στη ζωή σου με έναν τέτοιο τρόπο ή τι σημαίνει να ωθήσεις κάποιον στην αυτοκτονία. Η Έντα είναι ένας πολυσύνθετος χαρακτήρας και όπως συμβαίνει με το ανθρώπινο ον γενικότερα και η ίδια αντιφάσκει. Μάλιστα οι αντιφάσεις της είναι πολύ μεγάλες.

«Όλοι οι χαρακτήρες είναι τέρατα σε αυτό το έργο. Βέβαια υπάρχουν χαραμάδες που φανερώνουν αυτή την τερατώδη διάστασή τους». Εδώ ο Ανδρέας Κωνσταντίνου με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου. (Φωτογραφία της Άντζελας Μπρούσκου).

 

Νομίζω δηλαδή πως στον κόσμο που η Έντα αντιλαμβάνεται και προσπαθεί να ζήσει, μόνον ένας άνθρωπος που αγαπάει τόσο πολύ τη ζωή θα μπορούσε να αυτοκτονήσει. Μόνον ένας άνθρωπος που είναι ερωτευμένος με τη ζωή θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Είναι αυτή η αντίφαση αυτής της ηρωίδας που διψάει για τη ζωή. Τον Άιλερτ Λέβμποργκ τον ωθεί να τα κάνει όλα. Όταν ο Άιλερτ πάει να γίνει κάτι μικρό -που ο Λέβμποργκ δεν είναι αυτό, είναι ένας ποιητής, μια καταραμένη ψυχή, που φέρνει τόσο αναβρασμό μέσα της και τόσο πολλή ζωντάνια – τον ωθεί ξανά σε αυτά, που αυτά είναι οι πόρνες και το κρασί. Αυτά που βέβαια είναι κατακριτέα από την κοινωνία αλλά είναι η πηγή της έμπνευσής του, είναι αυτό που του δίνει ζωντάνια και κινεί την ύπαρξή του. Τον ωθεί σε αυτό χωρίς να υπολογίζει τι κόστος μπορεί να έχει. Και όταν αυτό δεν γίνεται, του λέει: «Κοίταξε να δεις, τελείωσέ το…». Η ίδια είχε εγκλωβιστεί τόσο πολύ από εκεί που ενδεχομένως ονειρευόταν άλλα, ήταν μια απέλπιδα προσπάθεια, όμως προσπάθεια παρ’ όλα αυτά να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο γύρω της ο οποίος να καλύπτει το υπαρξιακό της κενό, μέχρι που αντιλαμβάνεται ότι δεν τα καταφέρνει και προχωρεί στην άλλη της απόφαση…

 

«Η Έντα – αν και δεν το αναγνωρίζει – χρησιμοποιεί το επώνυμο Τέσμαν μόνο για δικό της συμφέρον». Εδώ με την Παρθενόπη Μπουζούρη και την Ειρήνη Αϊβαλιώτου. (Φωτογραφία της Άντζελας Μπρούσκου).

 

– Η κόρη του στρατηγού γίνεται με το γάμο της Έντα Τέσμαν;

* Δεν νομίζω ότι γίνεται ποτέ Έντα Τέσμαν, ίσως γίνεται από ένα σημείο και μετά ερήμην της, αλλά η ίδια δεν το αναγνωρίζει αυτό το επώνυμο. Χρησιμοποιεί μόνο τον τίτλο για δικό της συμφέρον, για να βάλει τον Άιλερτ Λέβμποργκ στη θέση του. Παράλληλα «παίζει» με τον δικαστή Μπρακ, ώστε όποτε θέλει να τον μαζεύει και όποτε θέλει να τον απλώνει. Γι’ αυτό κάνει χρήση του τίτλου. Όμως κάποτε τα πράγματα ξεχειλίζουν, την υπερβαίνουν και οφείλει να αντιμετωπίσει την αλήθεια της οποίας το δίχτυ ύφανε η ίδια και έπεσε στο τέλος μέσα. Έτσι αναγκάζεται να βάλει τέλος σε όλο αυτό το σκηνικό, αν και δεν πιστεύω ότι η ίδια παραδίδεται ποτέ.

– Ποιος από τους χαρακτήρες του έργου ευνοείται τελικά;

* Σαφέστατα ο ευνοημένος είναι ο Γέργκεν Τέσμαν, ο οποίος ήταν και ο λιγότερο εμπλεκόμενος σε αυτή την ιστορία. Εμφανίζονται διάφορα πράγματα τα οποία συνεχίζουν να υπάρχουν και υπήρχαν και πριν από την Έντα. Δεν άλλαξε κάτι. Ο Γέργκεν Τέσμαν χρησιμοποιεί την Έντα Γκάμπλερ για να ανελιχθεί ο ίδιος. Όλοι οι χαρακτήρες είναι τέρατα σε αυτό το έργο. Βέβαια υπάρχουν χαραμάδες μέσα από τη συνύπαρξή τους σκηνικά που φανερώνουν αυτή την τερατώδη διάστασή τους που είναι συγκαλυμμένοι με όλο αυτό το τυπικό, το ευγενικό, τους καλούς τρόπους κ.λπ. Αλλά και η Τέα Έλβστετ ανήκει – κατά κάποιο τρόπο – στους ευνοημένους της υπόθεσης…

 

«Η Τέα Έλβστετ (Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου) ανήκει – κατά κάποιο τρόπο – στους ευνοημένους της υπόθεσης»…

 

– Ένα χρόνο μετά το τέλος της Έντα Γκάμπλερ, είναι πιθανό να διαβάσει κανείς στις τοπικές εφημερίδες την… αγγελία των γάμων του Γέργκεν Τέσμαν με την Τέα Έλβσετ;

* Ναι, είναι πολύ πιθανόν να συνεχίσουν την κοινή τους ζωή. Είναι το πιο πιθανό, κατά τη γνώμη μου.

– Αν και ο χαρακτήρας του έργου είναι δραματικός πέρα για πέρα, ωστόσο συνυπάρχουν και πιο ανάλαφρα στοιχεία σε αυτό;

* Ευτυχώς! Τίποτα δεν γράφει την πραγματική του διάσταση και το μεγαλύτερό του βάθος αν δεν υπάρχει μια αντίθεση σε όλο αυτό που συμβαίνει. Το έργο δεν θα ήταν τόσο δραματικό αν εξέλιπαν τα κωμικά στοιχεία. Είναι δραματικό ακριβώς επειδή υπάρχει αυτό το αντίβαρο το οποίο τελικά το κάνει και αριστούργημα. Επίσης – πολύ πρακτικά – δίνει κάποιες ανάσες στον θεατή για να μπορεί να παρακολουθήσει αυτή την πυκνή πλοκή του. Να παρατηρήσει όλες τις μεταβολές που συμβαίνουν, να δει τα γεγονότα σε όλο τους το εύρος μιας και μπορεί να είναι και μονοδιάστατα και πολυδιάστατα. Έτσι είναι και η ζωή, δεν είναι μια απλή κατάσταση και μια σταθερή συνθήκη. Είναι κάτι, συνυφασμένο με κάτι άλλο. Το κωμικοτραγικό και το τραγελαφικό, είναι κάτι που το ξέρουμε καλά. Είναι απαραίτητα στοιχεία για την ισορροπία της ζωής μας.

 

«Είμαι πολύ χαρούμενος που γνώρισα την Άντζελα Μπρούσκου. Το κρατάω σαν κάτι πολύτιμο στη ζωή μου ως τώρα. Είναι ένας ωραίος σταθμός»…

 

– Πώς είναι να δουλεύεις με τη σκηνοθέτιδα Άντζελα Μπρούσκου;

* Δεν είχα δουλέψει ξανά. Είναι η πρώτη φορά. Είμαι πολύ χαρούμενος που τη γνώρισα. Είναι πραγματική καλλιτέχνιδα με βαθιά ματιά στα πράγματα και έχει έναν πολύ πλούσιο κόσμο τον οποίο όμως τον μοιράζεται και με τους συνεργάτες της και με το κοινό. Έχει βέβαια τους κωδικές της, μιλάει με μια γλώσσα που δεν είναι αυτονόητο να την καταλαβαίνεις αρχικά. Όμως με την τριβή και το αμοιβαίο σκύψιμο πάνω σε μια δουλειά και την εξέταση του πράγματος φτάνεις σε ένα σημείο να μπορέσεις να επικοινωνήσεις με το όραμά της. Είμαι πολύ χαρούμενος που τη γνώρισα. Το κρατάω σαν κάτι πολύτιμο στη ζωή μου ως τώρα. Είναι ένας ωραίος σταθμός…

***

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου στη «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη.

– Σε έχουμε δει στη «Μικρά Αγγλία» αλλά και στο «Ουζερί Τσιτσάνης», ενώ πρόσφατα υποδύθηκες τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη στο «Τελευταίο σημείωμα». Πώς διαχειρίστηκες, ως ηθοποιός, έναν ρόλο βασισμένο σ’ έναν άνθρωπο – σύμβολο;

* Μέσα μου υπήρχαν διακυμάνσεις επειδή δεν τον γνώριζα, δεν ήξερα την ιστορία του. Ο Παντελής Βούλγαρης μιλώντας μου για την ταινία μου έδωσε πρώτος αυτή την πληροφορία και αργότερα, φυσικά, έψαξα και διάβασα πολλά μέχρι να καταλάβω το πλαίσιο, την τότε εποχή και το ποιος ήταν τελικά αυτός ο άνθρωπος. Είχα πολύ μεγάλο βάρος και άγχος σχετικά με το πού κυμάνθηκα ψυχικά και εν τέλει ερμηνευτικά. Υπήρχε συνεχώς μια αντίσταση από μεριάς μου για να καταλάβω και να απογυμνώσω τον ήρωα από τα χαρακτηριστικά που αργότερα του δόθηκαν. Ήταν απαραίτητο να δω την ανθρώπινη και καθημερινή διάσταση του Σουκατζίδη. Ήταν κομμουνιστής και αυτός και τόσοι άλλοι. Αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν σε κάτι και αυτή η πίστη τούς έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη και τους οδήγησε στο να θυσιάσουν το «εγώ» τους και να το αφιερώσουν στο «εμείς». Αυτό είναι έξω από τη σημερινή μας λογική. Η Ιωάννα Καρυστιάνη και ο Παντελής Βούλγαρης, που ήταν οι καθοδηγητές μου σε αυτή την πορεία, είχαν άλλες προσλαμβάνουσες από τον ήρωα και γι’ αυτό με βοήθησαν στη δύσκολη αποστολή μου. Από εκεί και πέρα ήταν μια προσωπική μου μάχη… Έπρεπε να τον δω ακριβώς όπως είναι όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Να δω απλά πράγματα, πώς μιλάει, πώς χαμογελάει, πώς σκέφτεται, πώς συγκινείται, τι ονειρεύεται… Πολύ απλές στιγμές δηλαδή. Τα υπόλοιπα προέκυπταν από το σενάριο. Η δουλειά μου ήταν να κρατήσω καθαρό έναν άνθρωπο και να επιτρέψω στα γεγονότα να αποτυπωθούν πάνω του.

 

Στο «Ουζερί Τσιτσάνης» του Μανούσου Μανουσάκη.

 

– Μπορούμε να διαχωρίσουμε τον ηθοποιό του θεάτρου από τον ηθοποιό του σινεμά;

* Ασφαλώς χρειάζεται μια πολύ διαφορετική προσέγγιση. Το κάθε είδος απαιτεί άλλους χειρισμούς. Είχα πολύ καιρό να κάνω θέατρο και φέτος είμαι πολύ τυχερός που κάνω ύστερα από τόσο καιρό. Και στην «Έντα Γκάμπλερ» και παράλληλα στο «Reservoir Dogs» του Quentin Tarantino στο «Σύγχρονο Θέατρο».

 

Στο δικό του «Moth» ο Ανδρέας Κωνσταντίνου παρουσιάζει μια άλλη πτυχή του ταλέντου του.

 

– Πρόσφατα δημιούργησες ένα ιδιαίτερο πρότζεκτ, μια σόλο περφόρμανς με τίτλο «Moth», που ανέβηκε στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Τι θα ήθελες να μας πεις για την παράσταση; Πρόκειται να συνεχιστεί;

* Αυτό ήταν μια πολύ προσωπική δουλειά. Το έφτιαξα με πολλή αγάπη με κάποιους φίλους και συνεργάτες μου που εκτιμώ πολύ τη δουλειά τους. Ήταν ο video artist Τζώρτζης Κόντος και ο Κωστής Κόντος που δημιούργησε το μουσικό περιβάλλον. Στην κινησιολογική έρευνα είχα μια παλιά δασκάλα μου και νυν συνεργάτιδά μου, τη Βίκυ Παναγιωτάκη, ενώ το ενδυματολογικό μέρος – όπως και στην προηγούμενη solo δουλειά μου – το κάλυψε η Ελεάνα Θαλασσούδη. Δουλέψαμε πάρα πολύ για να φτιάξουμε αυτή την ιδιόμορφη παράσταση. Πρόκειται για μια προσωπική ιστορία που έχει βίντεο, φωτογραφημένο υλικό, λόγο και μουσική. Σίγουρα το «Moth», η νυχτοπεταλούδα μας, θέλω να ξαναπαιχτεί και να συνεχίσει να πετάει. Υπάρχουν κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτή την πτήση…

***

«Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη προβλήθηκε τη φετινή σεζόν στους κινηματογράφους.

– Ποιος είναι ο πρώτος κανόνας στη δουλειά σου; Ποιο είναι το κριτήριο των επιλογών σου;

* Πρέπει κάτι να με κινεί και να με συγκινεί για να πω το «ναι». Ενώ το «όχι» θα το πω στις περιπτώσεις που κάτι μπορεί να σκοτώσει κάθε τι που θα μπορεί να συγκινήσει τον θεατή. Σχεδόν πάντα σε αυτό που έχει μια καλλιτεχνική αξία δεν λέω «όχι». Ασφαλώς αυτό είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Για μένα μπορεί να έχει καλλιτεχνική αξία και κάποιος άλλος να διαφωνεί. Προσπαθώ να με φανταστώ μέσα στην ιστορία πριν απαντήσω σε οποιαδήποτε πρόταση. Ενστικτωδώς πάντα καταλαβαίνω πώς θα είμαι και ανάλογα απαντώ. Εκεί λοιπόν βρίσκεται – κυρίως – και το κριτήριο των επιλογών μου. Ασφαλώς δεν παύω να είμαι ρεαλιστής και να βλέπω την πραγματικότητα. Σίγουρα σήμερα σκέπτομαι με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τότε που ξεκίνησα. Το επιβάλλουν οι συνθήκες…

– Πέρασε ποτέ από το μυαλό σου να φύγεις; Να πας έξω;

* Περνούσε από το μυαλό μου πιο παλιά και ψευτοεπιχείρησα να το κάνω χωρίς όμως επί της ουσίας να με συγκινεί κάτι. Το έκανα τότε για άλλους λόγους. Ήμουν λίγο μπερδεμένος. Ποτέ όμως δεν ονειρεύτηκα μια ζωή έξω από αυτό που καταλαβαίνω και το λέω «Ελλάδα», είτε είναι εδώ, είτε είναι στην Κρήτη, είτε στη Σαμοθράκη… Αλλά πάνω απ’ όλα μου αρέσει η γειτονιά μου, μου αρέσουν τα Εξάρχεια και οι παρέες μου εδώ. Φυσικά αγαπάω το επάγγελμά μου και θα ήθελα να κάνω μεγάλες ταινίες, με ωραίους σκηνοθέτες, να λέω όμορφες ιστορίες μέσα και από τις ερμηνείες μου. Όμως είναι σημαντικό για μένα να επιστρέφω σε ένα μέρος που το ξέρω και με ξέρει. Το όνειρό μου είναι – το προσπαθώ και το επιδιώκω – να είναι η βάση μου εδώ και να κάνω δουλειές έξω. Αυτό για μένα είναι το ιδεατό.

– Πριν κλείσουμε θα ήθελα να μας πεις αν έχεις προγραμματίσει τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα;

* Έχω διάφορα ανοιχτά μέτωπα αυτή τη στιγμή και μιλάω χωρίς να έχω καταλήξει ακόμη. Δεν υπάρχει κάτι οριστικό εκτός από μια συνεργασία στο θέατρο που θα έχω στο τέλος του χρόνου με τον Χάρη Φραγκούλη σε ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη

– Ανδρέα, για αυτή τη σύντομη συζήτηση σε ευχαριστώ πολύ.

* Κι εγώ ευχαριστώ.

***
(*) O Ανδρέας Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1982 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ έχει και πτυχίο κοινωνικού λειτουργού.

Κινηματογράφος

2007 Ψυχραιμία
2010 ArTherapy
2010 Ο θάνατος που ονειρεύτηκα
2011 Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά
2011 Παράδεισος
2013 Μικρά Αγγλία
2015 Όχθες
2015 Ουζερί Τσιτσάνης
2016 Γυρίζοντας τον κόσμο
2017 Virus
2017 Το τελευταίο σημείωμα

Θέατρο

2008 Εχθροί εξ αίματος
2009 Πεθαίνω σαν χώρα
2010 Γλυκό πουλί της νιότης
2011 Πλατόνοφ
2012 Αμφιτρύων
2012 Ο Ορφέας στον Άδη
2014 Εργασία Βάκχες

***

«Έντα Γκάμπλερ», στο ξενοδοχείο «Μπάγκειον». Το χειροκρότημα του κοινού για την Άντζελα Μπρούσκου…

 

Ταυτότητα παράστασης / «Hedda Gabler» – Χένρικ Ίψεν

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Σκηνοθεσία – εικαστική άποψη: Άντζελα Μπρούσκου
Μουσική: Nalyssa Green
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Στέβη Κουτσοθανάση
Εκτέλεση παραγωγής: Ευάγγελος Κώνστας – Constantly Productions

***
Παίζουν: Παρθενόπη Μπουζούρη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Θάνος Παπακωνσταντίνου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Ειρήνη Αϊβαλιώτου, Χριστίνα Παπαδοπούλου.

Σταθμός μετρό «Ομόνοια». Από την έξοδο «Αθηνάς – Σταδίου» φτάνετε ακριβώς στην είσοδο του ξενοδοχείου «Μπάγκειον».

***

Πληροφορίες

«Μπάγκειον» ξενοδοχείο

Πλατεία Ομονοίας 18
Σταθμός μετρό «Ομόνοια»
Έξοδος: Αθηνάς – Σταδίου
Παραστάσεις: Από 10 Φεβρουαρίου 2018 έως 25 Μαρτίου 2018. Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.30.
Τιμές: 10 – 15 ευρώ.
Προπώληση μέσω: viva.gr και στο 11876
Link Προπώλησης:
https://www.viva.gr/tickets/theater/ksenodoxeio-mpagkeion/enta-gkampler/
Επίσης τηλεφωνικές κρατήσεις: 693.8500457 (Από 16.00 έως 20.00, καθημερινά).
***
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
***
Πληροφορίες για τα Μ.Μ.Ε.
Μαρία Μπινίκου, Θεατρολόγος
Μ.maribinik@gmail.com

  • Η αρχική φωτογραφία είναι της Άντζελας Μπρούσκου
Παναγιώτης ΜήλαςΑνδρέας Κωνσταντίνου: «Η γνωριμία μου με την Άντζελα Μπρούσκου είναι κάτι πολύτιμο στη ζωή μου»
Περισσότερα

Ιώβη Φραγκάτου: «Το ιδανικό είναι το ταλέντο να συνδυάζεται με την ηθική»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Μια από τις περισσότερο υποσχόμενες ηθοποιούς της γενιάς της, που το έχει ήδη αποδείξει περίτρανα. Ένα τρισχαριτωμένο πλάσμα με ποιότητα και σαγήνη. Με γνώσεις και εφόδια γερά. Με πίστη αταλάντευτη σ’ αυτό που κάνει.

Καλός ηθοποιός είναι αυτός που του περισσεύει ψυχή να τη ρίξει στην άδεια σκηνή. Της Ιώβης Φραγκάτου όχι μόνο της περισσεύει ώστε να τη μοιραστεί μαζί μας, αλλά ξέρει και πώς να διαχειρίζεται αυτό το περίσσευμα. Είναι ένα ξανθό αεράκι, που ενσωματώνει στοιχεία απ’ τη βαθιά και τη νεότερη παράδοση, απ’ το κλασικό και από το σύγχρονο.

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σπούδασε επίσης Ενδυματολογία Θεάτρου στη Σχολή Βελουδάκη. Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στις δράσεις αλληλεγγύης με την ομάδα της Ρηνιώς Κυριαζή. Συνεργάστηκε, επίσης, με το Εθνικό Θέατρο στις Τρωάδες (σκην. Σωτήρης Χατζάκης, Φεστιβάλ Αθηνών 2015), καθώς και στο Ημερολόγιο ενός απατεώνα (σκην. Γιάννης Κακλέας). Ακόμα δούλεψε για δύο χρόνια με τον Κωνσταντίνο Ρήγο στη Φρουτοπία, στο Rocky Horror Show και στο Cabaret (Μέγαρο Μουσικής Aθηνών, 2013-2015). Επίσης, με τη Σοφία Σπυράτου στην παράσταση Θησέας και Αριάδνη στο νησί των Ταύρων (Θέατρο Badminton). Ως σολίστ τραγούδησε στην παράσταση Ένα ταξίδι στη Λιλιπούπολη (σκην. Ρ. Καπετανάκη, Ωδείο Ηρώδου Αττικού, 2013). Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τον Α. Αμπάζογλου και το κανάλι arte, στην ταινία The History behind the collapse και με τον Π. Σεβαστίκογλου στην ταινία Attractive Illusion.

Φέτος υποδύεται την Καρολίνα στο «Κάζιμιρ και Καρολίνα» του Έντεν φον Χόρβατ στο θέατρο Bios σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

Ο Κάζιμιρ κι η Καρολίνα ζουν σε κάποιον τόπο, σε κάποια εποχή, στα χρόνια της Κρίσης. Ξεκινάνε να πάνε στη Γιορτή Μπίρας, δεν θα φτάσουν όμως ποτέ, καθώς πολύ γρήγορα θ’ ανακαλύψουν ότι η αγάπη τους ήταν μέχρι ενός σημείου. Ενώ ο Κάζιμιρ έχει μείνει άνεργος και βουλιάζει στο θυμό και την αυτολύπηση, η Καρολίνα ονειρεύεται να βελτιώσει τη ζωή της και ν’ ανέβει μερικά σκαλοπάτια στη σκάλα της κοινωνικής ανέλιξης. Γύρω της, σαν καρουζέλ του λούνα παρκ, περιστρέφονται φιλόδοξοι υπάλληλοι, διευθυντές και σύμβουλοι, κορίτσια που πουλάνε τη συντροφιά τους για να βγάλουν το ενοίκιο, ένας μικροκακοποιός και η καταθλιπτική φίλη του. Ανάμεσα στο όνειρο και την ωμή πραγματικότητα, η Καρολίνα θα αναρριχηθεί κι ύστερα θα κατρακυλήσει πίσω στην όχθη των ηττημένων της καθημερινότητας. Ποιος φταίει; Οι άνθρωποι που είναι κακοί; Όχι, οι άνθρωποι δεν είναι ούτε καλοί, ούτε κακοί, λέει ο Χόρβατ. Απλώς με την οικονομική κρίση αναγκάζονται να γίνουν λίγο περισσότερο εγωιστές.

Στιβαρό και περίτεχνο, το έργο εκθέτει την ψυχική κατάσταση των  πρωταγωνιστών με ακρίβεια, ενάργεια, απλές έννοιες και λέξεις, οδηγώντας τον θεατή με ασφάλεια στον λαβύρινθο του Χόρβατ.

Το αυθεντικό δεν φοβάται να πάρει τους δρόμους με την ομορφιά. Αντίθετα βγαίνει και ξεπερνά πρώτα τον ίδιο τον εαυτό του. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιώβη που κάθε φορά που τη βλέπουμε επί σκηνής μια αίσθηση πληρότητας μας κατακλύζει. Μιλάμε για όρους ποιητικής συμπύκνωσης. Σε γνήσιο χώμα καλλιεργεί, με μια πρέζα μυστηρίου όπου απαιτείται. Σαν να τινάζει την ψυχή της στο μπαλκόνι και να πέφτουν εικόνες. Φαντασία, θέληση, καθαρότητα.

Το καλοκαίρι τη θαυμάσαμε στο Φεστιβάλ Επιδαύρου στο ρόλο της Ισμήνης, στην εξαιρετικά επίκαιρη πολιτική τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», που σκηνοθέτησε ο διεθνούς φήμης Λιθουανός Τσέζαρις Γκραουζίνις. Φέτος θα τη χαρούμε στον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου από την τριλογία της «Ορέστειας», ως Κασσάνδρα.

Μια μαγική ζωγραφιά, μια γεννήτρια οριζόντων. Ας μη χάσουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε αυτό το θεατρικό διαμάντι. Το ταξίδι με την ταλαντούχα Ιώβη Φραγκάτου μόλις αρχίζει.

Φωτογραφία: Θεόφιλος Τσιμάς

* Γεννήθηκα στο Μαρούσι, αλλά η καταγωγή μου είναι από την Κεφαλονιά. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι έντονα μία σκηνή στο σπίτι του παππού μου. Εκεί υπήρχε μία τεράστια συκιά και ο παππούς είχε φτιάξει μία «κατασκευή» για να φτάνει τα σύκα που ήταν πολύ ψηλά. Την έπαιρνα λοιπόν κι εγώ στα κρυφά κι ανέβαινα μέχρι το ύψος που με άντεχαν τα κλαριά, την ώρα που εκείνος έβγαινε για ψωμί και εφημερίδα. Μια φορά όμως ήρθε αναπάντεχα νωρίς ο παππούς, με έκανε τσακωτή κι εγώ από τον τρόμο μου έπεσα κάτω, μαζί με τα σύκα που είχα μαζέψει. Θυμάμαι όμως ότι ποτέ δεν πτοήθηκα και συνέχισα τις προσπάθειές μου κάθε φορά που επισκεπτόμουν το σπίτι του παππού!

Ποια ήταν τα παιδικά σου αναγνώσματα και οι πρώτες καλλιτεχνικές σου επιρροές;

* Παρόλο που μικρή διάβαζα αρκετά, στο μυαλό μου έρχονται πρώτα οι εικόνες που υπήρχαν στα βιβλία της εποχής εκείνης παρά οι ιστορίες. Ίσως επειδή η μαμά μου -η οποία άσκησε και τις πρώτες καλλιτεχνικές επιρροές πάνω μου- πάντοτε ζωγράφιζε καταπληκτικά και φτιάχναμε συνέχεια πράγματα μαζί, απέκτησα τη συνήθεια να επικεντρώνομαι περισσότερο στα εικαστικά μέρη των βιβλίων. Το αγαπημένο μου ανάγνωσμα λοιπόν ήταν ο Μόμπι Ντικ.

Ποιοι ήταν οι δάσκαλοι που σε καθόρισαν;

* Ο Ακύλλας Καραζήσης, ο Δημήτρης Καταλειφός και η Σοφία Σεϊρλή. Με έχουν βοηθήσει και οι τρεις, ο καθένας με τον τρόπο του.

Πρόσφατα έκανες τη μουσική διδασκαλία στην παράσταση «Χελιδόνι», που είδαμε στο «Μικρό Γκλόρια». Επίσης, σε άλλες παραστάσεις, όπως στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», σε έχουμε θαυμάσει να παίζεις πιάνο. Ποια είναι η σχέση σου με τη μουσική και το τραγούδι;

* Η σχέση μου με το τραγούδι και γενικότερα με τη μουσική αποδείχθηκε μία από τις πιο σημαντικές της ζωής. Πέντε ετών ξεκίνησα να παίζω πιάνο αλλά αργότερα το εγκατέλειψα για ένα διάστημα. Όταν όμως χρειάστηκε να ερμηνεύσω τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» στην ομώνυμη παράσταση, ένιωσα ότι με το που έβαλα και πάλι τα χέρια μου πάνω στις νότες ήταν σαν να μην είχε περάσει μία μέρα! Αμέσως μετά ήρθε «Το Ταξίδι Μίας Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα», όπου έπρεπε να ενσωματώσω στο παίξιμό μου εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής, blues και country, τα οποία ενώ με ταλαιπώρησαν αρκετά τελικά τα λάτρεψα. Μέσα από αυτές τις διαδρομές συνειδητοποίησα ότι η μουσική υπήρχε ανέκαθεν μέσα μου. Σε αυτήν την προσπάθειά μου επανασύνδεσης με τη μουσική είχα την πολύτιμη βοήθεια του Διονύση Μαλλούχου και του Κώστα Γιαξόγλου, τους οποίους κι ευχαριστώ από καρδιάς.

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Τι σε τράβηξε στην ενδυματολογία και έκανες παράλληλες σπουδές σ’ αυτό τον τομέα;

* Όπως είπα και νωρίτερα, με τη μητέρα μου, η οποία μεταξύ άλλων, έφτιαχνε και κοσμήματα, ζωγραφίζαμε πολύ όταν ήμουν παιδί. Ήταν αναμενόμενο συνεπώς να με τραβήξει η ενδυματολογία. Μάλιστα, υπήρξε μία εποχή που σκεφτόμουν να συνεχίσω τις σπουδές σε αυτόν τον τομέα στο εξωτερικό. Αυτό δεν έγινε ποτέ βέβαια, αφού μόλις τελείωσα τη σχολή ενδυματολογίας πέρασα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και εκεί έγινε πλέον σαφές ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η υποκριτική. Έχω δουλέψει όμως κι ως ενδυματολόγος σε μία θεατρική παραγωγή αφού με γοητεύει πολύ η ιδέα του να οπτικοποιείς τον εσωτερικό κόσμο του χαρακτήρα σε μια παράσταση.

Το «Κάζιμιρ και Καρολίνα» του Έντεν φον Χόρβατ, στο οποίο πρωταγωνιστείς, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, είναι ένα εμβληματικό έργο για την κρίση. Τι έχουν να περιμένουν οι θεατές από το έργο, σε αυτό το πλαίσιο ζωής και επιβίωσης; Είναι μια επίκαιρη παράσταση;

* Το έργο του Χόρβατ είναι άμεσο και λαϊκό έργο. Πρόκειται για μία ιστορία αγάπης, που έχει σαν στόχο να απελευθερώσει τη μικροαστική συνείδηση. Οι πρωταγωνιστές γεφυρώνουν τις ταξικές διαφορές τους μέσα από την αγάπη και την ερωτική έλξη. Όταν τους σφίγγει η οικονομική ανασφάλεια όμως, οι διαφορές τους οξύνονται και αυτοί εξωθούνται στα άκρα. Παρά το ότι γράφτηκε για την κρίση του 1930, το έργο αντικατοπτρίζει και τις δυσκολίες που βιώνουμε σήμερα.

Με την οικονομική κρίση οι άνθρωποι αναγκάζονται να γίνουν κάπως περισσότερο εγωιστές;

* Αρκετά εγωιστές θα έλεγα και πιο αποξενωμένοι. Όπως ακριβώς κι οι ήρωες του Χόρβατ που αντί να δείξουν κατανόηση ο ένας για τον άλλο, απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Ελάχιστοι δρουν για το καλό του συνόλου και οι περισσότεροι αδιαφορούν μπροστά στο μαρτύριο και τον πόνο. Ο καθένας περνά τη δική του ηθική δοκιμασία από την οποία λυτρώνεται όταν πια ενσωματωθεί στο κοινωνικό περιβάλλον που του ταιριάζει περισσότερο. Εκεί που τα πράγματα είναι πιο εύκολα και βολικά για τον καθένα δηλαδή!

Φωτογραφία: Θεόφιλος Τσιμάς

 

Σε εποχές δύσκολες, η ανεργία και η φτώχεια υπαγορεύουν ακόμη και τα πιο μυστικά παιχνίδια της καρδιάς;

* Φυσικά! Υπάρχει μια φράση που συνοδεύει το έργο: «Και ο έρωτας δεν τελειώνει ποτέ». Ο Καζιμίρ όμως, στις πρώτες σκηνές του έργου θα πει πως «ο έρωτας δεν τελειώνει ποτέ, φτάνει να μην είσαι άνεργος». Οι οικονομικές δυσχέρειες φέρνουν γκρίνια και αυτή με τη σειρά της προβλήματα. Ένα τέτοιο ζευγάρι είναι ο Καζιμίρ και η Καρολίνα οι οποίοι κατά βάση χωρίζουν από τα απόνερα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στη σχέση τους. Η οικονομική κρίση όμως ξεκαθαρίζει και τις ανθρώπινες σχέσεις αφού κάνει τους ανθρώπους να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο που το κάλυπτε τόσο καιρό η επίπλαστη ευημερία.

Το «Κάζιμιρ και Καρολίνα» συνήθως περιγράφεται ως ένα απλό, λιτό και λαϊκό έργο. Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο δημοφιλές;

* Το έργο αυτό είναι ιδιαίτερα δημοφιλές γιατί θίγει ζητήματα απλά αλλά παράλληλα ουσιώδη και διαχρονικά. Κοινώς, τα ήθη λυγίζουν μπροστά σε μια μεγάλη οικονομική κρίση και η συμπεριφορά των ανθρώπων καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από την ικανοποίηση των προσωπικών τους συμφερόντων. Επίσης, οι άνθρωποι κατασκευάζουν δικούς τους κόσμους και παγιδεύονται σε αυτούς προκειμένου να αποφύγουν την αντιμετώπιση της θλιβερής πραγματικότητας. Ο Καζιμίρ στην εσωστρέφεια της θλίψης του και η Καρολίνα στην ψευδαίσθηση της μεγάλης ζωής. Ένα ακόμα στοιχείο που κάνει το έργο αυτό δημοφιλές είναι οι γρήγορες εναλλαγές μεταξύ των σκηνών και χώρων οι οποίες κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση και τον βοηθούν να εστιάσει και να εμβαθύνει στα νοήματα που θέτει ο συγγραφέας.

Τι θα ήθελες να πεις για το σκηνοθέτη σου Γιάννη Χουβαρδά;

* Έχει πάντα όρεξη και κέφι για δουλειά και επιμένει μέχρι να μείνει απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Πραγματικά, θαυμάζω αυτήν την επιμονή! Πιστεύω ότι αυτό το στοιχείο κάνει τους ηθοποιούς να αισθάνονται ασφαλείς στη συνεργασία μαζί του.

Φωτογραφία: Θεόφιλος Τσιμάς

 

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κάνει πιστευτή στους θεατές την πραγματικότητα της σκηνής;

* Με σκληρή δουλειά, βιώματα, εσωτερική αναζήτηση, σκάψιμο και οι φτέρνες να πατούν στη γη.

Με τι μετριάζεται η θλίψη;

* Η δράση και η αυτοσυγκέντρωση σε συγκεκριμένους στόχους πιστεύω ότι αποτελούν μια μορφή ήπιου αντικαταθλιπτικού. Κοινώς να έχεις τον τσαμπουκά να ζεις. Η παραίτηση και η αυτολύπηση αντίθετα ισοδυναμούν με έναν μικρό θάνατο.

Πώς αισθάνεσαι που για τέταρτο καλοκαίρι θα πατήσεις την ορχήστρα της Επιδαύρου;

* Λαχτάρα και ευγνωμοσύνη!

Μετά τις «Τρωάδες» και το «Επτά επί Θήβας», ετοιμάζεσαι για τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου από την τριλογία της «Ορέστειας». Είναι γεγονός πια ότι θα υποδυθείς την Κασσάνδρα. Τι έχεις να πεις για το ρόλο;

* Είναι μια ευχάριστη συγκυρία. Θα δουλέψω ξανά με ανθρώπους που γνωρίζω καλά, υποδυόμενη έναν πολύ ελκυστικό, αλλά απαιτητικό ρόλο, σε ένα λατρεμένο έργο. Η Κασσάνδρα είναι φοβισμένη και βρίσκεται σε παροξυσμό. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στον παραλογισμό της, μιλά με ορθολογικά επιχειρήματα.

Πώς είναι να σε σκηνοθετεί ο Τσέζαρις Γκραουζίνις;

* Είναι μια απελευθερωτική εμπειρία! Συνδυάζει εξαιρετικά την παιδική αθωότητα με την καλλιτεχνική μαεστρία.

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Η άσκηση της Τέχνης μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο;

* Η τέχνη σε φέρνει αντιμέτωπο με συναισθήματα που προέρχονται από το υποσυνείδητό σου. Μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια πράγματα που θα σε κάνουν να τρομάξεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι κάτι αντίστοιχο με την ψυχανάλυση.

Τι ρόλο παίζει η προσωπικότητα του ηθοποιού κατά τη διάρκεια των δοκιμών μιας παράστασης;

* Τον πιο σημαντικό. Στο παρελθόν, οι σκηνοθέτες επικεντρώνονταν μόνο στο ταλέντο των ηθοποιών που επέλεγαν. Τώρα οι περισσότεροι ψάχνουν συνεργάσιμους ανθρώπους με ταλέντο και διάθεση για δουλειά. Το ιδανικό, κατά την άποψή μου, είναι το ταλέντο να συνδυάζεται με την ηθική και να υπάρχει καλή χημεία και συνεργασία με τον θίασο και τον σκηνοθέτη.

Υπάρχει διάχυτη μια ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι πολύ σοβαρή και όλους μας αφήνει εμβρόντητους. Μετανάστευση, προσφυγιά. Σε ευαισθητοποιούν αυτά τα γεγονότα;

* Όλοι είμαστε μάρτυρες πολύ ζοφερών γεγονότων τα τελευταία χρόνια που έχουν συγκλονίσει την ανθρωπότητα. Το μεταναστευτικό δράμα που ζει η Ελλάδα είναι η σημαντικότερη ανθρωπιστική κρίση στη χώρα από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματικά με θλίβει η απόγνωση και η απελπισία των ανθρώπων αυτών και θεωρώ επιτακτική την προώθηση δράσεων ανθρωπιστικής βοήθειας, ιδιαίτερα από τον καλλιτεχνικό κόσμο. Ελπίζω ότι όλο αυτό θα μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε από τη λήθη και την αδράνεια στην οποία βρισκόμαστε τόσα χρόνια κι ότι θα αυξήσει το αίσθημα αλληλεγγύης μας.

Ποιο είναι το δικό σου σύνθημα που θα ήθελες να ακουστεί;

* Παύση! Η σιωπή έχει μεγάλη δύναμη. Η σιγή είναι πολλές φορές πολύ πιο εκφραστική από την οχλαγωγία. Δίνει χώρο στους ανθρώπους να σκεφτούν καλύτερα και ενισχύει την πάλη του συνειδητού με το ασυνείδητο. Αυτή η άποψη εκφράζεται και μέσα από το «Κάζιμιρ και Καρολίνα».

Οι σωστές επιλογές είναι ένας τομέας που επίσης απαιτεί ταλέντο;

* Ταλέντο αλλά και ένστικτο! Οι προηγούμενες λάθος επιλογές μας όμως είναι αυτές κυρίως που θα μας οδηγήσουν στις μετέπειτα σωστές!

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

* Έχω πολλές σκέψεις για το μέλλον αλλά επειδή είναι αβέβαιο προσπαθώ να ζω το τώρα στο 100%.

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Κάποιες γρήγορες σκέψεις: Ντοστογιέφσκι, Γκαίτε, Έγκον Σίλε, Κιούμπρικ, Μπέργκμαν, Χάινερ Μίλερ, Χόρβατ κ.α.

Μίλησέ μας για τη σχέση σου με τα ζώα! Έχεις κατοικίδιο;

*Δεν έχω, αλλά έχουν οι περισσότεροι φίλοι μου οπότε δεν μου λείπει. Έχω ιδιαίτερο κόλλημα με τον στρουμπουλό κεραμιδόγατο μίας φίλης μου, τον Γιάγκο.

***

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

«Καζιμίρ και Καρολίνα»

Όταν το «Κάζιμιρ και Καρολίνα» ανέβηκε για πρώτη φορά το 1932 στο Βερολίνο, ο Τύπος έγραψε ότι το έργο είναι μία σάτιρα για την πόλη του Μονάχου και τη Γιορτή Μπίρας, που γίνεται εκεί. Πρόκειται για τεράστια παρεξήγηση των προθέσεών μου. Παρεξήγηση ως προς το έργο και το περιεχόμενό του. Το έργο δεν είναι καθόλου σάτιρα.

Είναι η μπαλάντα του άνεργου οδηγού Κάζιμιρ και της φιλόδοξης αρραβωνιαστικιάς του Καρολίνας, μια μπαλάντα γεμάτη σιωπηλή θλίψη, που μετριάζεται με χιούμορ, δηλαδή με την καθημερινή παραδοχή ότι «όλοι θα πεθάνουμε». (Έντεν φον Χόρβατ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

***

Το Κάζιμιρ και Καρολίνα του Έντεν φον Χόρβατ είναι ένα εμβληματικό έργο για την κρίση. Τόσο την οικονομική (την εποχή που γράφεται το έργο, δηλαδή το 1932, η Κεντρική Ευρώπη βιώνει μεγάλη ανέχεια, ύφεση και ανεργία) και την πολιτική (στο έργο υπάρχουν πολλά προανακρούσματα της επερχόμενης φασιστικής λαίλαπας), αλλά επίσης την κοινωνική και υπαρξιακή.

Τοποθετημένο στο περιβόητο Oktoberfest, με φόντο μεταξύ άλλων τη φαντασμαγορική πτήση του αερόστατου Ζέπελιν (που αναγγείλει μια καινούργια εποχή), φαντασμαγορικές ρόδες λούνα παρκ και ένα κωμικοτραγικό τσίρκο τεράτων, το αριστούργημα του Χόρβατ εκτυλίσσεται μέσα σε ένα και μόνο βράδυ, σε 117 κινηματογραφικού τύπου σκηνές, διατρέχοντας τις ζωές μιας ομάδας νέων ανθρώπων, που θεωρητικά θα έπρεπε να βρίσκονται στη βιολογική και δημιουργική ακμή τους, αλλά στην πραγματικότητα οδεύουν ολοταχώς προς την παρακμή και τον όλεθρο.

Η παράσταση θα απλωθεί τόσο στους εσωτερικούς χώρους του Bios, μετατρέποντάς το σε ένα είδος κινηματογραφικού στούντιο, σε διαφορετικές γωνιές του οποίου λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα τα πιο παράξενα -ελκυστικά αλλά και απωθητικά- συμβάντα, καθώς και στους δρόμους έξω από το Bios. Και όλα αυτά με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής.

Η παράσταση θα αποτελεί όμως μία πρωτότυπη, ολοκληρωμένη εμπειρία για τον θεατή. Το κοινό θα γίνεται μέρος του πλήθους του Oktoberfest  και θα μπορεί να καταναλώνει φαγητό και ποτά που σερβίρει η καντίνα της πολύβουης γιορτής. Οι θεατές με το εισιτήριό τους, θα μπορούν να καταναλώνουν παγωτό της μηχανής, λουκάνικα, μπίρα και ψητό κοτόπουλο.

Στην παράσταση συμμετέχουν 19 νέοι ηθοποιοί και 4 μουσικοί.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Επιμέλεια μουσικής: Jan van de Engel

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Επιμέλεια Κίνησης: Όλγα Σπυράκη

Βοηθοί σκηνοθέτη: Πολυξένη Καλαντζή, Κωνσταντίνος Κεσσίδης

Βοηθοί Δραματουργίας: Αλκίνοος Δωρής, Σοφία Πολυχρονίδου

Βοηθοί σκηνογράφου: Ερμίνα Αποστολάκη, Μύριαμ Κουρούβανη

Βοηθός ενδυματολόγου: Ήρα Καραγκούνη

Παίζουν: Βασίλης Αθανασόπουλος, Αλέξανδρος Βάρθης, Ευάγγελος Βογιατζής, Έκτωρ Γασπαράτος, Παναγιώτης Γεωργούλας, Κάτια Γκουλιώνη, Θωμάς Καζάσης, Παναγιώτης Καμμένος, Νίκος Καμόντος, Μάγδα Κόρπη, Νάντια Μαργαρίτη, Έλενα Μεγγρέλη, Νικόλας Μίχας, Δημήτρης Μπίτος, Κέλλυ Νικηφόρου, Σοφία Πριόβολου, Γιώργος Σαββίδης, Ναταλί-Τερέζα Τσάβεζ, Ιώβη Φραγκάτου

Μουσικοί: Μικές Γλύκας, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Νίκος Νικολακόπουλος, Νικολάια Τριανταφύλλου

Πληροφορίες

Κτήριο Bios (μπαρ, main, πρώτος όροφος)

Πειραιώς 84, Γκάζι
Τηλ.: 2103425335

Διάρκεια παραστάσεων: Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου – Κυριακή 1 Απριλίου 2018

Παραστάσεις: Τετάρτη έως Κυριακή

Ώρα έναρξης: 20.30

Τιμή Εισιτηρίου: 26 ευρώ (περιλαμβάνει κουπόνια αξίας 6 ευρώ για την κατανάλωση του φαγητού και των ποτών)

Εισιτήρια

26€ (περιλαμβάνει φαγητό και ποτό: κοτόπουλο, λουκάνικα, μπίρα και παγωτό της μηχανής)

eirini aivaliwtouΙώβη Φραγκάτου: «Το ιδανικό είναι το ταλέντο να συνδυάζεται με την ηθική»
Περισσότερα

Η Σάρα Τοσκάνo της ομάδας «Anumati» μας μιλά για την πρώτη θεατρική εμπειρία των μωρών σας…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: catisart.gr

Κι όμως θέατρο μπορούν να παρακολουθήσουν και τα βρέφη. Υπάρχει μια παράσταση που απευθύνεται αποκλειστικά σ’ αυτά! Σ’ αυτήν την παράσταση, οι θεατές θηλάζουν, ίσως δεν έχουν πει καν την πρώτη τους λέξη, μπορεί ακόμη να μην έχουν σταθεί στα πόδια τους. Ξέρουν όμως να ακούν, να αγγίζουνν, να αισθάνονται, να εκδηλώνουν τη χαρά και τη δυσαρέσκειά τους χωρίς δεύτερες σκέψεις… Είναι το πιο απαιτητικό κοινό του κόσμου όλου. Όμως αξίζει να δώσεις τα πάντα για να τους ικανοποιήσεις!
Αυτό σκοπεύει να κάνει για τρίτη χρονιά η ομάδα «Anumati» μέσα από την ειδικά σχεδιασμένη για μωρά 4 έως και 18 μηνών παράσταση «Θα Βγω από τ’ Αυγό».
Οι μικροί -οι πολύ μικροί- θεατές θα ταξιδέψουν σ’ έναν κόσμο παραμυθένιο, με την πολύτιμη βοήθεια του Λευτέρη, ενός νεογέννητου περιστεριού που κάνει τα πρώτα του… φτερουγίσματα εξερεύνησης, αναζητώντας την ευτυχία και την αγάπη.

Η παράσταση «Θα Βγω από τ’ Αυγό» είναι 45 λεπτά, στη διάρκεια των οποίων βρέφη, γονείς αλλά και συγγενείς μοιράζονται μια μοναδική διαδραστική εμπειρία. Οι άρτια εκπαιδευμένοι περφόρμερ δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον για τα μωρά. Επιστρατεύουν στοχευμένα οπτικά ερεθίσματα, σχήματα, ήχους, μουσική, χρώματα και φυσικά την κίνηση, ώστε να διασκεδάσουν τους μικρούς θεατές, αλλά και να ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις τους. Να αυξήσουν την παρατηρητικότητά τους, να διεγείρουν τη φαντασία τους, να τα βοηθήσουν να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον, με το καινούριο τους «σπίτι» που είναι απείρως μαγικότερο και σίγουρα πιο σύνθετο από τη ζεστή, οικεία κοιλιά της μαμάς τους.

Γονείς με βρέφη σπεύσατε! Είναι μια εμπειρία που θα μοιραστείτε με τα μωρά σας. Μια από τις πρώτες κοινές μνήμες μαζί του, που θα σας μείνει αλησμόνητη.

Προσεγγίσαμε την ομάδα «Anumati» και μιλήσαμε με ένα από τα μέλη της, τη Σάρα Τοσκάνο, για την ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη ιδέα τους.

 

Είναι η τρίτη χρονιά που παρουσιάζεται η παράστασή σας. Έχουν περάσει πολλά μωρά και πολλοί γονείς. Παρατηρείτε τα μωρά να φεύγουν με διαφορετική διάθεση απ’ ό,τι έρχονται;

* Τα μωρά απ’ ό,τι έχουμε δει έρχονται και φεύγουν χαρούμενα. Η παράσταση δεν στοχεύει στο να αλλάξει τη διάθεση του μωρού αλλά στο να τους δώσει μια νέα εμπειρία χρησιμοποιώντας όλα τα μαγικά στοιχεία του θεάτρου. Μια ωραία ιστορία, αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, ζωντανή μουσική, φώτα, σκηνικά κ.α. Το «Θα βγω από το Αυγό» είναι η πρώτη θεατρική εμπειρία των μωρών. Όχι ένα θεατρικό παιχνίδι αλλά μια ολοκληρωμένη παράσταση που μπορούν να μοιραστούν με τους γονείς τους.

Ποιο είναι πιο δύσκολο κοινό, τα μωρά ή οι γονείς;

* Δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάποιο διαχωρισμό με βάση τη δυσκολία. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι όταν οι γονείς συμμετέχουν και ευχαριστιούνται την παράσταση, το μωρό την απολαμβάνει ακόμα πιο πολύ. Κάποιοι γονείς απλά κρατάνε το μωρό στην αγκαλιά, άλλοι του ψιθυρίζουν λέξεις στο αυτί, άλλοι αντιδρούν δυνατά σε αυτό που γίνεται και ενεργοποιούν και το μωρό. Οι γονείς ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να κάνουν για το μωρό τους. Οι γονείς είναι οι παρτενέρ μας και μαζί κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ευχαριστηθούν τα μωρά την παράσταση.

 

Μέσα στην παράστασή σας έχετε ενσωματώσει πρωτότυπη μουσική που συνοδεύει όλη την παράσταση. Βλέπετε τα μωρά να ανταποκρίνονται σ’ αυτή;

* Φυσικά! Η μουσική δίνει το ύφος κάθε σκηνής και βοηθάει τα παιδιά να ταξιδέψουν μέσα από την ιστορία και τα συναισθήματα. Η Δάφνη Φαραζή που έχει συνθέσει τη μουσική, εκτός από τα τραγούδια, ντύνει την παράσταση και ηχητικά με εφέ πουλιών, νερού που τρέχει κ.α. Όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια πολύ όμορφη και χαλαρωτική ατμόσφαιρα για τα μωρά και τους γονείς.

Είναι εύκολο να παρακολουθήσουν; Κι επειδή τα μωρά μπορεί να είναι μέχρι 18 μηνών, δεν αισθάνονται την ανάγκη να σηκωθούν, να αγγίξουν τα αντικείμενα;

* Τα μωρά είναι από τη φύση τους δραστήρια και με μεγάλη περιέργεια. Είναι φυσικό να θέλουν να συναναστραφούν με εμάς και το περιβάλλον γύρω τους. Όμως όταν η παράσταση ξεκινάει οι εικόνες και οι ήχοι, τότε τα καθηλώνουν και παρακολουθούν την παράσταση. Και στο τέλος φυσικά υπάρχει και χρόνος για εξερεύνηση. Για να παίξουν και να αγγίξουν τα αντικείμενα.

 

Ποια ήταν η πιο ιδιαίτερη στιγμή στη μέχρι τώρα πορεία σας; Και από πλευράς επιτυχίας αλλά και ανταπόκρισης από κάποιο μωρό-ά;

* Η μεγάλη επιτυχία είναι ότι αυτό το εγχείρημα πέτυχε. Ότι η σκέψη μας να δημιουργήσουμε μια παράσταση αποκλειστικά για βρέφη ήταν κάτι που ήθελαν οι γονείς. Ένα ακόμα κομμάτι της επιτυχίας είναι ότι πολλοί γονείς έρχονται για πάνω από μια φορά και το ότι πολλοί γονείς που έρχονται είναι επειδή κάποιος φίλος τους είπε καλά λόγια για την παράσταση.
Όσον αναφορά στις αντιδράσεις των μωρών έχουμε μαζέψει τόσες πολλές που είναι δύσκολο να απομονώσω μια. Κάθε παράσταση είναι μοναδική και κάθε μωρό αντιδρά με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Δύο αντιδράσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι αυτή μιας μητέρας που έκλαιγε βλέποντας το πώς αντιδρούσε το μωρό της στην παράσταση και ένα κοριτσάκι που για όλη τη διάρκεια της παράστασης φώναζε «ουαου» σε κάθε τι που κάναμε. Πολλές φορές τα μωρά έρχονται στο τέλος και μας αγκαλιάζουν, γεγονός το οποίο είναι πραγματικά πανέμορφο για εμάς.

 

Είπαν για την παράσταση:

Μικρός Κωνσταντίνος και οι γονείς του…
Εξαιρετική παράσταση με άριστη μουσική επένδυση και υπέροχα κοστούμια και σκηνικά. Φεύγουμε μικροί και μεγάλοι με ένα μεγάλο και μόνιμο χαμόγελο.
Δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω σας!

Δημήτρης Καραγιάννης
Υπέροχα χρώματα και χαμόγελα. Είναι τόσο όμορφο. Φεύγω με τόση χαρά! Και θαυμάσιες μελωδίες! Της άρεσε πολύ! Παρατηρούσε και χαμογελούσε χαρούμενη.

Βασιλική
Πολύ όμορφη εμπειρία. Πραγματικά μια εξαιρετική εισαγωγή στο παιδικό θέατρο! Για πρώτη φορά έμεινε προσηλωμένη για τόση ώρα παρατηρώντας όσα έβλεπε με προσοχή.

Γιάννης
Ανέλπιστα όμορφη! Ιδιαίτερη και πραγματικά ιδανική για βρέφη. Συγχαρητήρια στους συντελεστές! Παρατηρούσε την παράσταση δείχνοντας ενδιαφέρον σε ηλικία 13ών μηνών!

Κριτικές του Τύπου:

Η παράσταση καταφέρνει έναν… άθλο για τις συγκεκριμένες ηλικίες: να κερδίσει το ενδιαφέρον των μικρών θεατών από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Γωγώ Καρκάνη/ELLE

Αν θέλετε να κάνετε ένα ξεχωριστό πράγμα για το μωρό σας, τότε να κάνετε αυτό. Μυρτώ Κάζη/giatimama.gr

Ταυτότητα Παράστασης

Τίτλος: Θα Βγω από τ’ Αυγό
Εμπνευσμένο από το παραμύθι «Ο Λευτέρης, ένα περιστέρι δίχως ταίρι» της Μαρίνας Πλεμμένου
Ιδέα-Σκηνοθεσία: Ομάδα Anumati
Μουσική: Δάφνη Φαραζή
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτογραφίες-Αφίσα: Νίκος Καρανικόλας
Παίζουν: Νάντια Δαλκυριάδου, Έλενα Ζάχου, Σάρα Τοσκάνο

Πληροφορίες

Διάρκεια: 45 λεπτά
Έναρξη: 21 Οκτωβρίου 2017
Έως: Τέλος Μαρτίου 2018
Παραστάσεις κάθε Σάββατο στις 10:30, 12:00 και 13:30
Εισιτήρια: 15 ευρώ (1 γονιός και μωρό), 20 ευρώ (2 γονείς και μωρό)
Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3 Γκάζι, μετρό Κεραμεικός
Κρατήσεις: 210-3412689, www.theatroavaton.gr

  • Δείτε το τρέιλερ για να πάρετε μια ιδέα. Μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ

 

 

eirini aivaliwtouΗ Σάρα Τοσκάνo της ομάδας «Anumati» μας μιλά για την πρώτη θεατρική εμπειρία των μωρών σας…
Περισσότερα

Ιωάννα Αγγελίδη: «Είναι ωραίο να υπάρχει πλουραλισμός στην τέχνη, να βλέπεις έκρηξη έμπνευσης και ταμπεραμέντου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Την είδα το 2016 στη δραματική ηθογραφία «Οι γειτόνισσες» του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία της συμφοιτήτριας της στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου Αλεξάνδρας Βουτζουράκη, στο θέατρο «Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη». Ένα έργο χαμένο για 70 χρόνια, που παρουσιάστηκε ξανά στο θέατρο, μετά την πρώτη του παρουσίαση το 1924 από τον θίασο της Κυβέλης με την ίδια την Κυβέλη και τον Αιμίλιο Βεάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Στο ρόλο της Μέλπως έπαιξε με απαράμιλλη φινέτσα και καθηλωτική θεατρικότητα. Τόσο η εντυπωσιακή παρουσία της όσο και η εναργής θηλυκότητά της, η θελκτικότητά της, η ζωντάνια της αλλά και η δεινότητα των υποκριτικών χαρισμάτων της τής προσέδιδαν αναντίρρητα τη στόφα της αυριανής σπουδαίας πρωταγωνίστριας.
Στην ίδια σκηνή έπαιξε και στο αριστουργηματικό έργο της ελισαβετιανής και ιακωβιανής περιόδου «Εδουάρδος ο Β’» του Κρίστοφερ Μάρλοου, μια παράσταση που υποδέχτηκε πολύ θερμά το θεατρόφιλο κοινό την περασμένη Άνοιξη και το Φθινόπωρο όταν επαναλήφθηκε, κρατώντας το ρόλο της Βασίλισσας Ισαβέλας.
Οι ερμηνείες της μοιάζουν με ζωγραφικά κάδρα τοπίων γεμάτων κίνηση που καταλαμβάνουν ολόκληρο το καναβάτσο με ένα χαρακτηριστικό παλμό και αυτοπεποίθηση.
Θυμάμαι πως από το «Τολμάς;» ακόμα της ομάδας Repente, σε σκηνοθεσία Χάρη Χιώτη, το 2014, την είχα θαυμάσει και την είχα βρει πολύ ώριμη υποκριτικά. Συγκεκριμένα είχα γράψει για την Ιωάννα Αγγελίδη τότε: «Έχει εσωτερικότητα και πάθος. Επιπλέον η παρουσία της αποπνέει κομψότητα, φυσικότητα και μια ιδιαίτερη προραφαηλίτικη ομορφιά. Ενδιαφέρον και κινηματογραφικά το εκφραστικό πρόσωπό της».

Φέτος τη βλέπουμε στο «Zyklon ή Το Πεπρωμένο», το ενδέκατο κατά σειρά θεατρικό έργο του Θανάση Τριαρίδη που ανεβαίνει στη σκηνή, και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό στο θέατρο «Faust». Δύο παίχτες σε μια διπλή κάψουλα θα καλούνται να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και να κοιτάξουν κατάματα τον καθρέφτη της ψυχής τους με οδηγό το σκοτάδι. Χωρίς να το γνωρίζουν θα ανακαλύψουν τα όρια του εαυτού τους, και θα αποδεχτούν τη δύναμη της αγάπης που δεν κατόρθωσαν να βιώσουν ποτέ στην πραγματικότητά τους.

Η Ιωάννα Αγγελίδη έχει παίξει επίσης στις παραστάσεις «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» (2015), «Έλα να παίξουμε» 2013, «Η Νύχτα της Ιγκουάνα» (2012), «Χωρίς Μουσική» (2008).

Πολλές φορές έχουμε σημειώσει ότι η ηθοποιία δεν είναι μία ρηχή ψυχική εκτόνωση του καλλιτέχνη. Είναι μία τέχνη στην οποία ο δημιουργός βασανίζεται μέσα σε πειραματισμούς με τις λέξεις, τις κινήσεις, τις εκφράσεις, τους τόνους και τα συναισθήματα. Και τούτο αντικατοπτρίζεται στη δουλειά και την προσωπικότητα της Ιωάννας. Ο συνδυασμός ωραιότητας και ταλέντου στην υποκριτική της, ξαφνιάζει μα και γοητεύει με την ισορροπία έκφρασης και φόρμας.
Η δυναμική, η όλο θέρμη και ευαισθησία ερμηνεία της, η λεπτότητά της, μας χαρίζουν την τρυφερότητα του λυρισμού της, που έχει ρίζες στον ρεαλισμό και την αναζήτηση. Μια γλυκιά γεύση που αποτυπώνει ολόκληρη μια υποσχόμενη γενιά, τη γενιά της.

 

Τι αναμνήσεις έχεις από τον καιρό που ήσουν παιδί;

* Παιχνίδια στην αυλή, άπειρες σκανταλιές, 12 ράμματα, κουκλοθέατρο, κατασκήνωση, θαλπωρή κι αγάπη.

Τι ήταν εκείνο που σου κέντρισε το ενδιαφέρον στο θέατρο ώστε να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτό τον χώρο;

* Το ότι μπορείς να ζεις 1.000 ζωές.

Ποιοι δάσκαλοί σου άφησαν τα ίχνη τους στη μετέπειτα πορεία σου;

* Ο κόσμος του θεάτρου και της υποκριτικής είναι σύνθετος, πολυδιάστατος. Κάθε δάσκαλος έβαλε ένα πολύτιμο λιθαράκι, μου χάρισε μυστικά που με βοήθησαν να χαράξω τη δική μου θεατρική διαδρομή.

Το επαγγελματικό σου ξεκίνημα πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν;

* Στάθηκα τυχερή. Τελειώνοντας το τρίτο έτος της δραματικής σχολής με συμβούλευσε μια κοπέλα να στείλω βιογραφικό στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Έτσι βρήκα την πρώτη μου θεατρική δουλειά στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, ως Ανθούλα στο «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη, σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά. Έπειτα η μία δουλειά έφερε την άλλη.

 

Μίλησέ μας για την παράσταση «Zyklon ή Το Πεπρωμένο», στην οποία παίζεις.

* Πρόκειται για ψυχολογικό θρίλερ. Δύο παίκτες, η Δ και ο Ω, εγκλωβίζονται στην κάψουλα ενός παιχνιδιού, στο οποίο παίρνουν μέρος. Χωρίς να μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον -τους χωρίζει ένα παραπέτασμα- έρχονται αντιμέτωποι με τους φόβους τους, επινοούν διαφορετικές ταυτότητες και παρασύρονται σε ένα παιχνίδι χωρίς επιστροφή.

Ποιο είναι το επίκεντρο του έργου;

* Η ανάγκη μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Ποια είναι η Δ, η ηρωίδα στο έργο, την οποία υποδύεσαι;

* Είναι μια γυναίκα εξωστρεφής, δυναμική και παρορμητική φαινομενικά, που όμως προβάλλει τον δυναμισμό της προκειμένου να κρύψει την ευάλωτη πλευρά της, την ανάγκη της για αποδοχή και αγάπη.

Γιατί στο έργο λέγεται πως «αγάπη είναι το αντίθετο της αλήθειας»;

* Διότι είμαστε διατεθειμένοι να φτιάξουμε όποια αλήθεια θέλουμε και να την πιστέψουμε κι εμείς οι ίδιοι, προκειμένου να νιώσουμε ψευδώς ότι μας αγαπούν.

Πόσο μικρή, τελικά, είναι η απόσταση ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και στην πραγματικότητα;

* Η ίδια η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση. Υπάρχουν τόσες αναγνώσεις γι’ αυτό που διαβάζεται τώρα όσο και τα ζευγάρια μάτια που το διαβάζουν. Έχουμε ανάγκη από την ψευδαίσθηση ότι η πραγματικότητα είναι κάτι αναντίρρητα κοινό για όλους, όμως ακόμα και η αντίληψη της ύλης, του χώρου και του χρόνου, του εγώ και του εμείς, είναι πολύ σχετική.

Το χιούμορ και ο ρομαντισμός τι θέση έχουν στην παράσταση;

* Είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Ο ρομαντισμός δίνει έμφαση στο συναίσθημα και το χιούμορ έρχεται να αποφορτίσει το συναισθηματικό βάρος, κλείνοντάς μας το μάτι, θυμίζοντάς μας την πιο παιγνιώδη διάσταση της ζωής.

 

Ποιος είναι ο πρώτος κανόνας στη δουλειά σου;

* Η πειθαρχία στους υπόλοιπους κανόνες της δουλειάς μου.

Αν η κρίση δεν είχε εμφανιστεί, πώς νομίζεις ότι θα λειτουργούσαν τα πράγματα;

* Ιδανικές κοινωνίες και συνθήκες δεν υπάρχουν, που σημαίνει ότι σίγουρα δε θα λύνονταν ως δια μαγείας τα θέματά μας. Ίσως οι συσχετισμοί δυνάμεων και συμφερόντων να επέτρεπαν περισσότερες διεξόδους σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Πώς κρίνεις το μεγάλο αριθμό θεάτρων και παραστάσεων στην Αθήνα;

* Συγκινητικό. Είναι πολύ ωραίο να υπάρχει πλουραλισμός στην τέχνη, να βλέπεις έκρηξη έμπνευσης και ταμπεραμέντου. Ωστόσο οι θεατρικές παραγωγές είναι πολύ περισσότερες σε σχέση με αυτό που μπορεί να αντέξει η αγορά.

Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σου, ο εχθρός της σκέψης, της ικανότητας για δημιουργία;

* Το να αφηνόμαστε σε μια αίσθηση ματαιότητας, η οποία μοιραία επικρατεί σε μια περίοδο κρίσης που όλο και εντείνεται. Το να αρκούμαστε σε εύκολους αφορισμούς, αντί να εξασκούμε την πνευματική μας εγρήγορση.

Σε ποια θεατρικά έργα θα ήθελες να παίξεις και ποιους ρόλους να υποδυθείς; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου θεατρικοί συγγραφείς;

* Οτιδήποτε εξαρτάται από το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει. Θα ήθελα λοιπόν να συμμετέχω σε παραγωγές που να με εκφράζουν καλλιτεχνικά και να δίνουν χώρο και χρόνο στα κείμενα και στους εκάστοτε ρόλους να ανθούν.

H δημοσιότητα βοηθά τον καλλιτέχνη;

* Εξαρτάται από το πώς διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα του.

Ποια πράγματα στη ζωή έχουν σημασία για σένα;

* Αυτά που μου επιτρέπουν να έχω μια καλή ποιότητα ζωής. Αναγνωρίζω την ομορφιά και την αξία που κρύβουν τα μικρά πράγματα, δεν ξεχνώ και τα μεγάλα.

Διογένης Τριανταφυλλίδης – Ιωάννα Αγγελίδη. «Γειτόνισσες»

Για ποια πράγματα σήμερα χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή;

* Δυστυχώς πολλές φορές για τα αυτονόητα. Χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή κόντρα στον ίδιο μας τον εαυτό που βολεύεται κι επαναπαύεται, ενάντια στα παιχνίδια εξουσίας και τους προσβλητικούς θεσμούς που μας επιφυλάσσουν, ενάντια στην ανθρωπιστική και σε κάθε είδους κρίση.

Η κοινωνία μας είναι πιο σκληρή για τους άντρες ή για τις γυναίκες;

* Παρά την προσπάθεια να καταργηθούν τα πατροπαράδοτα στερεότυπα ανάμεσα στα δύο φύλα, η κοινωνία είναι πιο σκληρή για τις γυναίκες, οι οποίες εξακολουθούν να υστερούν σε οικονομικό και σε εργασιακό επίπεδο, καθώς και ως προς την πολιτική τους εκπροσώπηση.

Υπάρχει διάχυτη μια ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι πολύ σοβαρή και σχεδόν όλους μας βρίσκει θορυβημένους. Μετανάστευση, προσφυγιά. Σε ευαισθητοποιούν αυτά τα γεγονότα;

* Βεβαίως. Προσπαθώ να προσφέρω ό,τι και όπως μπορώ, να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις. Θεωρώ ότι είναι υπόθεση όλων μας.

Ποια από τις συμβουλές που έχεις πάρει, δεν την ξεχνάς ποτέ;

* Ότι το χιούμορ σώζει ζωές.

Με τον Διογένη Τριανταφυλλίδη στις «Γειτόνισσες»

Πώς είναι η καθημερινότητά σου και ποιες οι αγαπημένες σου συνήθειες;

* Αυτό τον καιρό είμαι σε μεταβατικό στάδιο, οπότε δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα η καθημερινότητά μου. Απολαμβάνω βόλτες και περιπάτους με αγαπημένους φίλους, σινεμά, μουσική, χουχούλιασμα στο σπίτι.

Ποιο θεωρείς το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα της εποχής μας;

* Την ανθρωπιστική κρίση και ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;

* «Το σπίτι μόνο», μυθιστόρημα του Κοραή Δαμάτη.

Τι θα ήθελες να πεις για το catisart.gr;

* Καταρχάς ότι συμφωνώ κι επαυξάνω με τον τίτλο. Πράγματι οι γάτες είναι καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες, τις αγαπώ. Συνεχίστε δυναμικά να ασχολείστε με την τέχνη!

Πώς κρίνεις τη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τα ζώα;

* Ξέρω ανθρώπους που αγαπούν πολύ τα ζώα, τα φροντίζουν και μάλιστα περιποιούνται και τα αδέσποτα της περιοχής. Από την άλλη έχω ακούσει και για κακομεταχείριση ζώων. Δε γνωρίζω τι υπερτερεί.

Τέλος, ποια είναι η δική σου σχέση με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Τα αγαπώ και τα σέβομαι. Συμβιώνω με την Τζίβα, ένα αξιολάτρευτο μακρύτριχο γατάκι.

***

Με τον Ουσίκ Χανικιάν στο «Zyklon»

Zyklon ή Το Πεπρωμένο – Ταυτότητα παράστασης

Συντελεστές

Zyklon ή Το Πεπρωμένο
Ψυχολογικό Θρίλερ
Κείμενο: Θανάση Τριαρίδη
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κοντούλη
Μουσική: Αχιλλέας Στέλιος
Κατασκευή Σκηνικού: Σάκης Ασημακόπουλος
Κοστούμια: Πένυ Κορρέ
Video/Sound Design: Γιώργος Μπισδίκης
Ειδικά Εφέ: Δημήτρης Γκερπίνης
Σχεδιασμός φωτισμών: Μαριάννα Τομσάι
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Νίκη Καρνάτσου
Σχεδιασμός αφίσας: Μαριάννα Γιαννακοπούλου
Φωτογραφίες: Γιώργος Βουτσινάς
Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη – Κωνσταντίνος Πλατής

Παίζουν: Ιωάννα Αγγελίδη, Ουσίκ Χανικιάν

Πληροφορίες 

Από 15 Ιανουαρίου έως 27 Μαρτίου 2018
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Δευτέρα: 21:00
Τρίτη: 21:00

Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ

Διάρκεια παράστασης
90 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Faust
Καλαμιώτου 11 και Αθηναΐδος 12
Σύνταγμα
Τηλέφωνο: 2103234095

Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr

Facebook Page
http://bit.ly/2klN3o3

***

Βιογραφικό

Ιωάννα Αγγελίδη: Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και πτυχιούχος του τμήματος Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παρακολούθησε τρεις φορές τη Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου, μαθήματα αγωγής λόγου με τη Μίρκα Γεμεντζάκη και σύγχρονου τραγουδιού με τη Χαρά Κεφαλά, καθώς επίσης το «Σεμινάριο τεχνικής προσέγγισης ενός ρόλου» με τον Θωμά Μοσχόπουλο και το «Σεμινάριο Υποκριτικής στην κάμερα» με τον Βασίλη Θωμόπουλο. Στο θέατρο συμμετείχε στις παραστάσεις: «Χοηφόροι» του Αισχύλου (σκηνοθεσία Ρεγγίνα Καπετανάκη, Αισχύλεια 2003, Χορός), «Μνήμες Δημοκρατίας» του Γιώργου Ρεμούνδου (σκηνοθεσία του ίδιου, Πνύκα, Χορός), «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη (σκηνοθεσία Κερασία Σαμαρά, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, Ανθούλα), «Γυναίκα από παλιά» του Ρόλαντ Ζίμμελπφέννιγκ (σκηνοθεσία Άσπα Τομπούλη, Θέατρο Χυτήριο, Τίνα), «Τι είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ: γιατί το σχήμα των πραγμάτων είναι υποκειμενικό…» (σκηνοθεσία Αλεξάνδρα Βουτζουράκη, Θεατρικός χώρος Nixon), «Πέντε σιωπές» της Σήλα Στήβενσον (σκηνοθεσία Άσπα Τομπούλη, Εθνικό Θέατρο), «Χωρίς μουσική» (σκηνοθεσία Κώστας Γάκης, Θύρα Τέχνης / Θέατρο του Νέου Κόσμου / 104 Κέντρο Τέχνης και Λόγου), «Πολύ κακό για το τίποτα» του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Αλέξανδρος Κοέν, θέατρο Αργώ), «Τα ημερολόγια ενός διαβόλου (μια παράσταση βασισμένη σε κείμενα και ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη και Φερνάντο Πεσσόα, σε συνεργασία με το μουσικό σύνολο Guitarte ensemble, θέατρο Βαφείο), «Historia de un amor» (σκηνοθετική επιμέλεια Χαρά Κεφαλά, Αγγέλων Βήμα), «Η νύχτα της Ιγκουάνα» του Τέννεσση Γουίλιαμς (σκηνοθεσία Αλέξανδρος Κοέν, θέατριο Αργώ) και «Έλα να παίξουμε» της Κερασίας Σαμαρά (σκηνοθεσία της ίδιας, θέατρο Αργώ / Θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών).
Συμμετείχε στις ταινίες μικρού μήκους: «Ο Ών, ο Ήν και ο Ερχόμενος» του Γιάννου Αχιλλέως και «4 Εποχές» του Βασίλη Μαρτσέκη, καθώς και στις τηλεοπτικές σειρές «Τα 4 μάτια» (σκηνοθεσία Βασίλης Νεμέας, Alpha) και «Γιούγκερμαν» (σκηνοθεσία Γρηγόρης Καραντινάκης, ANT-1). Συμμετείχε στο θεατρικό αναλόγιο «Ταξίδι μακριά» της Λούλας Αναγνωστάκη (σκηνοθεσία Άσπα Τομπούλη, Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών) και «Δεσποινίς Δυστυχία» του Τσιμάρα Τζαννάτου (σκηνοθεσία Άσπα Τομπούλη, Θέατρο Τέχνης).

Zyklon – Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση

eirini aivaliwtouΙωάννα Αγγελίδη: «Είναι ωραίο να υπάρχει πλουραλισμός στην τέχνη, να βλέπεις έκρηξη έμπνευσης και ταμπεραμέντου»
Περισσότερα