Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Ο Τσβάιχ είχε σταθεί σε δύο κόσμους και τους δύο τους έζησε στο έπακρο. Τον κόσμο πριν από το 1914, την μπελ επόκ, και τον κόσμο του Μεσοπολέμου, των νέων συνόρων και της ναζιστικής απειλής. Το 1942 αυτοκτόνησε μαζί με τη γυναίκα του στη Βραζιλία. Η δραματική κορύφωση μιας δημιουργικής ζωής, τόσο αρχετυπικά ευρωπαϊκής, έφερε όλον τον συμβολισμό για το τέλος του παλιού κόσμου, των παλιών τρόπων και των παλαιών αξιών. Ενδεχομένως και εμείς να βιώνουμε με μια άλλη μορφή την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε δύο κόσμους. Είναι πολλές οι ενδείξεις που μας πείθουν ότι και οι δικές μας γενιές ζουν τη βίαιη μετατόπιση ή την ιλιγγιώδη διολίσθηση.
Ο συγγραφέας έκανε τέχνη το μεγαλείο μα και την άβυσσο του ανθρώπινου αισθήματος, την ανάταση της ανθρώπινης καρδιάς και τον καταποντισμό της.
Τα τελευταία χρόνια, ο Στέφαν Τσβάιχ έχει γίνει και πάλι αντικείμενο ενδιαφέροντος και θαυμασμού. Πράγματι, παρατηρείται μια αναβίωση του έργου του, ένα αυξανόμενο ολοένα ενδιαφέρον γι’ αυτόν τον λογοτεχνικό κοσμοπολίτη της Mitteleuropa, ενός όρου που φέρνει στη μνήμη τις νοσταλγικές -για κάποιους- μέρες της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, μιας εποχής που η σκιά της Ιστορίας έπεφτε βαριά πάνω της. Είναι, στην πραγματικότητα, σαν να τον ανακαλύπτουν έκπληκτοι για πρώτη φορά οι αναγνώστες και οι θεατές ως «κλασικό συγγραφέα».
Η πρόζα του Τσβάιχ είναι υπέροχη και εκλεπτυσμένη. Ως ευαίσθητος ανατόμος της γυναικείας ψυχής, περιγράφει την ανατροπή της ήρεμης, προβλέψιμης ζωής μιας καθωσπρέπει γυναίκας σε μία από τις νουβέλες του. Ο «Φόβος» του είναι μια σύνθετη, καθηλωτική, τρομακτικά αληθινή αλλά καθόλου ηθικολογική σπουδή στον συναισθηματικό εκβιασμό και την καταρράκωση.
«Μικρή ή μεγάλη, η τιμωρία είναι πάντα καλύτερη από το αβέβαιο, το ατελείωτο μαρτύριο του φόβου». Στέφαν Τσβάιχ
To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας ανέθεσε σε μια καινοτόμο σκηνοθέτη, την Έλενα Πέγκα, την κεντρική του παραγωγή. Η συγγραφέας και σκηνοθέτις με τη σημαντική πορεία στον χώρο του πρωτοποριακού θεάτρου, διασκεύασε και σκηνοθέτησε τη θαυμάσια νουβέλα του μεγάλου Αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ, “Φόβος”, με μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών της νεότερης γενιάς, που κατ’ επανάληψιν τα τελευταία χρόνια έχουμε θαυμάσει στη σκηνή, τους Διαμαντή Καραναστάση, Κατερίνα Μισιχρόνη, Κατερίνα Μαούτσου και Παναγιώτη Σούλη. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα με επιτυχία στις 27 Νοεμβρίου 2015 στην Καλαμάτα, ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη, για να καταλήξει στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 2016, στο θέατρο “Βασιλάκου”.
Τις ημέρες που παρουσιαζόταν στο άνετο και κομψό της θέατρο της Καλαμάτας, βρέθηκα στη σαγηνευτική παραλιακή πόλη και δεν έχασα την ευκαιρία να διανθίσω την παραμονή μου με μια θεατρική έξοδο. Άλλωστε γνώριζα καλλιτεχνικά τους συντελεστές, οπότε η προοπτική μιας θεατρικής βραδιάς μαζί τους ήταν εξόχως δελεαστική. Είχα, μάλιστα τη σπάνια τύχη, μιας και έφτασα νωρίς στο θέατρο, να παρακολουθήσω -μαζί με περίπου δέκα ακόμη θεατές- τη δράση κατευθείαν από τη σκηνή, καθότι είχαν στηθεί κι εκεί καθίσματα.
Είδα μια παράσταση μεστή, δυνατή, με μοναδική αφηγηματικότητα, καθαρή και αποκαλυπτική. Μέσα από τις τεχνικές του ευρωπαϊκού σύγχρονου θεάτρου, προσεγγίστηκαν τα συναισθήματα δίνοντας σημασία στη σωματική ερμηνεία των ηθοποιών, την εξάσκηση και εξερεύνηση των εκφραστικών τους μέσων. Η σκηνοθετική διδασκαλία της Έλενας Πέγκα κινήθηκε πολυσυλλεκτικά, μένοντας ανοικτή στα ερεθίσματα της εποχής, χρησιμοποιώντας βασικά στοιχεία του χορού τη στιγμή όμως που ευφυώς απέφυγε να παγιώσει μια παράσταση με μουσική και χορό μόνο. Απεναντίας επιμελήθηκε την παράσταση εμμένοντας στην έννοια της υποκριτικής κι όχι στην επίτευξη μιας απλής σωματικής δεξιοτεχνίας. Παρακολουθήσαμε λοιπόν μια δουλειά που επικεντρώνεται στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του σώματος, στην προσέγγιση, στην κατάκτηση και την ορθή απόδοση ενός ρόλου. Έγιναν οι απαραίτητες δραματουργικές παρεμβάσεις όσον αφορά τον αριθμό των προσώπων που εμφανίζονται και όλο το διαλογικό μέρος του κειμένου παρέμεινε σχεδόν αυτούσιο, ώστε η παράσταση απέκτησε πύκνωση και ρυθμό. Η κλιμάκωση των συναισθημάτων και των εικόνων δίνεται τόσο αριστοτεχνικά από τον Τσβάιχ, ώστε η ανάδειξη της υφέρπουσας ατμόσφαιρας ήταν πρόκληση. Το στοίχημα κερδήθηκε από τους συντελεστές και είδαμε ολοζώντανα το βλέμμα, τις χειρονομίες, την έκφραση, την κυκλωτική κίνηση του ψυχολογικού παιχνιδιού. Την ανησυχία, το χτυποκάρδι, την ανυπομονησία, την αγωνία, την απόγνωση. Εισήλθαμε σε έναν κόσμο σκοτεινό, όπου ο κάθε ένας από εμάς, αν ήταν πρωταγωνιστής, δεδομένων των καταστάσεων, μπορούσε να βλάψει τον εαυτό του.
Η απειλή
Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής. Ο “Φόβος” του Τσβάιχ, ένα κλασικό κείμενο γραμμένο την ίδια εποχή των σπουδαίων ψυχαναλυτικών κειμένων του Φρόυντ, ανοίγει την πόρτα στον θεατή σε μια κατάσταση αμείωτης δραματικής έντασης. Η απειλή αλλάζει μορφές, αλλά παραμένει μπροστά του σε όλο το φάσμα των συναισθημάτων που τη συνοδεύουν. Ο έρωτας, ο γάμος, η πίστη, η ζήλια, η ίντριγκα, η απόρριψη, η επώδυνη αναμονή, ο κίνδυνος που ελλοχεύει, η επικείμενη καταστροφή στροβιλίζονται στη σκηνή ανάμεσα στο γοητευτικό κουαρτέτο των εξαιρετικά χτισμένων χαρακτήρων.
Η ντροπή
Η Ιρένε, μια νέα και όμορφη γυναίκα, παντρεμένη, λαχταρά την περιπέτεια, τη συγκίνηση, την ερωτική αυτοδιάθεση και τον ενθουσιασμό. Βρίσκει ένα νεαρό πιανίστα για εραστή. Κάθε φορά που φεύγει από το σπίτι του εραστή της λέει μέσα της πως αυτή είναι η τελευταία φορά. Δε θέλει να διακινδυνεύσει την οικογενειακή ζωή της, το ασφαλές σπίτι της, τα δυο της παιδιά, ούτε να χάσει το σύζυγό της, που της είναι αφοσιωμένος. Την τελευταία φορά που βγαίνει από το σπίτι του εραστή της, στην εξώπορτα, έρχεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο, η ζωή της αλλάζει και οδηγείται σε μια δυσοίωνη διαδρομή με παράξενο τέλος. Ένα δαχτυλίδι, το δαχτυλίδι του γάμου της, παίζει έναν αναπάντεχο ρόλο. Ο Στέφαν Τσβάιχ με χειρουργική ακρίβεια περιγράφει και μας αναλύει το φόβο ως ατομικό βίωμα, αλλά και τις κοινωνικές συνιστώσες του.
Από την άλλη η ντροπή, που νιώθει η ηρωίδα για τις πράξεις της, είναι μια οδυνηρή ψυχολογική κατάσταση που ορίζεται από άβολα συναισθήματα ανεπάρκειας, ενοχής και αμηχανίας. Στην ουσία, όταν ντρεπόμαστε να γίνουμε «ορατοί» στους άλλους, διεκδικώντας, λέγοντας ή κάνοντας κάτι, θεωρούμε ότι δεν είμαστε αρκετά αρεστοί, άξιοι και ικανοί. Η ντροπή, λοιπόν, είναι ένα κατεξοχήν κοινωνικό συναίσθημα που πηγάζει από την αίσθηση ότι μας βλέπουν, μας παρατηρούν, μας παρακολουθούν και συνδέεται άμεσα με το περιφρονητικό βλέμμα των άλλων, την απομόνωσή μας και την αποπομπή μας από το κοινωνικό μας καταφύγιο.
Πώς η Ιρένε θα διαφυλάξει την ολότελα δική της ψυχή και την ύλη που ανήκει μόνο σε αυτήν, την αρτιμέλειά της, την υγεία της, την αξιοπρέπειά της, τα νεύρα της, τις σκέψεις της, τα συναισθήματά της, το μυστικό της μπροστά σε έναν εκβιασμό που φαίνεται σαρωτικός και έναν εγκλωβισμό δίχως έξοδο κινδύνου; Τι σημαίνει να σου στερούν τη μοναδική πηγή ανάσας;
Οι εμμονές
Το περιβάλλον του Τσβάιχ είναι ένας τόπος λαμπερής επιφάνειας, μια ψευδαισθητική σκηνογραφία, μια βιτρίνα, στην οποία η αστική τάξη κατορθώνει να αναγάγει την αιώνια επιχείρηση του «φαίνεσθε» σε σκοπό της ύπαρξής της. Για να διαρρήξει την υποκριτική επίφαση αυτής της κοινωνίας, ο Τσβάιχ ανέπτυξε μια ενδιαφέρουσα λογοτεχνική και ψυχολογική μέθοδο -την ανάλυση των πολλών εκφάνσεων της εμμονής. Οι ήρωές του είναι άνδρες και γυναίκες κυριαρχημένοι από έναν τρελό έρωτα ή ένα εφηβικό πάθος ή μιαν ανεξίτηλη ενοχή ή από μιαν αγάπη. Ακονισμένοι σαν λεπίδες από την επίμονη τριβή με ένα και μόνο θέμα, γίνονται τα εργαλεία με τα οποία ο συγγραφέας κατακρεουργεί την επιφάνεια των πραγμάτων για να διεισδύσει στη ζοφερή καρδιά ενός αστραφτερού και μάταιου κόσμου. Η φιλία με τον Φρόυντ και η απερίφραστη αναγνώριση των οφειλών του στην ψυχαναλυτική θεωρία εξηγεί γιατί όλα σχεδόν τα έργα του Τσβάιχ είναι κατασκευασμένα σαν γρίφοι που λύνονται μέσα από μια εξομολόγηση, ανακαλώντας το ντιβάνι του ψυχαναλυτή.
Οι συντελεστές
Οι ικανότατοι συντελεστές με το γεμάτο κατανόηση, ευαισθησία και διεισδυτικό τους κοίταγμα στα εσώτερα της ψυχής της γυναίκας, μάς παρουσίασαν το λαβύρινθο του φόβου στον οποίο εισέρχεται η Ιρένε παρασυρμένη από μιαν επικίνδυνη δίνη συναισθημάτων. Τα σπασμωδικά λάθη, η τραυματική ανεπάρκεια, οι ελλείψεις, οι αδυναμίες, ο φαύλος κύκλος του ψέματος, η απογοήτευση, το παρανοϊκό άγχος είναι καταστάσεις και προβλήματα που παρουσιάζονται με τρόπο σαφή και εντυπωσιακό.
Η Έλενα Πέγκα σκηνοθετεί αυτό την ψυχολογική προσωπογραφία της ηρωίδας αλλά και σκιαγραφεί τους άλλους ήρωες, το σύζυγο, την εκβιάστρια, τον μποέμ εραστή, με ρυθμούς ατμοσφαιρικού αστυνομικού θρίλερ. Φαντασία, φαντασιώσεις και πραγματικότητα εναλλάσσονται, ώσπου ενώνονται, δημιουργώντας για τους θεατές τον νεφελώδη, απροσδιόριστο, γεμάτο αδρεναλίνη και ανατριχίλα κόσμο του Τσβάιχ.
Απέριττα και ουσιαστικά τα σκηνικά, κομψά και επιμελώς ατημέλητα τα κοστούμια του Αντώνη Δαγκλίδη. Η μουσική του Ορέστη Τάνη και τα επιλεγμένα τραγούδια δίνουν υπόσταση στη φρίκη, την κατάθλιψη, την κατάρρευση αλλά και στη λυτρωτική αποκάλυψη.
Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου είχαν διάχυτη τη χροιά μιας καλαίσθητης μελαγχολίας.
Η επιμέλεια κίνησης ήταν της Ίριδος Νικολάου, η οποία με την ξεχωριστή πλαστικότητα της κίνησης που δίδαξε, έδωσε καθοριστική κατεύθυνση στην παράσταση.
Όσο για τους ηθοποιούς, ήταν συγκλονιστικοί. Εξαίρετος ο Διαμαντής Καραναστάσης στο ρόλο του μειλίχιου, σοβαρού, αρχοντικού και προστατευτικού συζύγου Fritz. Ο άνθρωπος γνωρίζει τα μυστικά υλικά της τέχνης του, βρίσκει τα χαρακτηριστικά του ρόλου και του δίνει μια δεύτερη ζωή, αυτή τη φορά πάνω στη σκηνή.
H Κατερίνα Μισιχρόνη ως Ιρένε έδωσε μια ερμηνεία συναρπαστική. Με μια υπέροχη δύναμη να ρέει από το κορμί της, μια οφθαλμαπάτη να συντρέχει, να κορυφώνεται, να εκρήγνυται και όλο αυτό να μεταφράζεται σε μια απερίγραπτα έντονη μουσικότητα ερμηνείας.
Η Κατερίνα Μαούτσου με μέριμνα, με διαισθητική πρόθεση, με καλή προαίρεση επεξεργάστηκε την ύλη της, σωματικά, φωνητικά, εκφραστικά. Η Εκβιάστριά της είχε το ανεξιχνίαστο, το δυσερμήνευτο, το βασανιστικό στοιχείο του τρόμου, τον σαρκασμό κι ένα δεύτερο επίπεδο που, χάρη στο σωστό της ένστικτο, το κράτησε κρυφό. Συνειδητή, νηφάλια και αναλυτική ερμηνεία.
Ο Παναγιώτης Σούλης με ορθή κρίση και ευγλωττία, με σωματική νοημοσύνη και αποθηκευμένη εμπειρία έπλασε τον εραστή Eduard. Πολύ καλός, πολύ πειστικός.
Στα χαρακτηριστικά της παράστασης «Φόβος», μεταξύ άλλων, συγκαταλέγονται η κλιμάκωση του συναισθήματος, η κορύφωση της εσωτερικής πάλης, το αίσθημα της ντροπής, της ενοχής, της απειλής και της υπακοής στους άγραφους κοινωνικούς κανόνες. Με σύγχρονους όρους επίσης ζωντανεύει το μάλλον παρωχημένο θέμα της απιστίας, που γίνεται τόσο άμεσο, τόσο αποκαλυπτικό, τόσο καίριο. Η Έλενα Πέγκα δίνει σταθερό στίγμα και ραφιναρισμένο δείγμα σκηνοθετικής γραφής με αυτή την παράσταση.
* Μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας και του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου.
* H Καλαμάτα, διεκδικώντας δυναμικά την υποψηφιότητά της για Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2020-2021, έχει ξεκινήσει σειρά σημαντικών δράσεων στο χώρο του πολιτισμού, μέσα στις οποίες εντάσσονται και οι δύο παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ της πόλης. Ο «Φόβος» είναι μία εκ των δύο παραγωγών που θα παρουσιάσει φέτος το ΔΗΠΕΘΕ. Η δεύτερη είναι «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου.
Ταυτότητα Της Παράστασης
ΦΟΒΟΣ του Στέφαν Τσβάιχ
Μετάφραση/Διασκευή: Έλενα Πέγκα
Στη μετάφραση συνεργάστηκε με τη Μαριλένα Καβάζη, στη διασκευή με την Ορσία Σοφρά.
Σκηνοθεσία: Έλενα Πέγκα
Σκηνικό-Κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης
Μουσική: Ορέστης Τάνης
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Επιμέλεια Κίνησης: Ίρις Νικολάου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη
Κιθάρες: Αλέξανδρος Καραδήμος
Φωτογραφίες: Τάσσος Βρεττός
Μακιγιάζ: Αχιλλέας Χαρίτος
Ηθοποιοί:
Διαμαντής Καραναστάσης
Κατερίνα Μισιχρόνη
Κατερίνα Μαούτσου
Παναγιώτης Σούλης
Σημείωμα της σκηνοθέτιδας
Στο έργο «Φόβος» του Τσβάιχ με ενδιαφέρουν τα κλασικά ερωτήματα που θέτει. Γιατί η ηρωίδα φοβάται την τιμωρία; Ποιες κοινωνίες εκθρέφουν τον φόβο; Πρόκειται για τον φόβο του σώματος; Το έργο γράφτηκε στη Βιέννη του 1913 σε μια κοινωνία που καλλιεργούσε την άρνηση των ενστίκτων. Σήμερα εκατό χρόνια μετά είμαστε λιγότερο συντηριτικοί; Τι ρόλο παίζει η κοινωνία στην επιλογή μας να είμαστε ή να μην είμαστε με έναν άνθρωπο και πώς; Τι κάνουμε με τις απαγορευμένες ερωτικές μας επιθυμίες; Πόσο διακινδυνεύουμε να διαταράξουμε την κανονικότητα της ζωής; Πώς ορίζουμε την απαγόρευση; Τι φοβόμαστε; | Έλενα Πέγκα
* Ο Στέφαν Τσβάιχ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 28 Νοεμβρίου 1881. Ήταν γιος του Μόριτς Τσβάιχ, Εβραίου βιομηχάνου και σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου το 1904 απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα. Ασχολήθηκε με πολλά λογοτεχνικά είδη, αλλά οι νουβέλες τον κατέστησαν παγκοσμίως γνωστό, αναπαριστώντας τον κλειστό κόσμο της βιεννέζικης κοινωνίας των αρχών του 20ου αιώνα. Υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής, και είναι πιο πολυμεταφρασμένος συγγραφέας στον κόσμο. Ως το 1935 ζει στην Αυστρία αν και πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας. Παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή, τασσόμενος υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης. Μεταφράζει Βερλαίν, Μπωντλαίρ και Βεράρεν, δημοσιεύει ποίηση (“Ασημένιες χορδές”, “Τα πρώτα στεφάνια”), νουβέλες (“Φόβος”, “Αμόκ”, “Σύγχυση των αισθήσεων” κ.ά.), θεατρικά (“Βολπόνε”), δοκίμια, καθώς και τα περισσότερα έργα μια μεγάλης σειράς βιογραφικών μελετών και λογοτεχνικών πορτρέτων για μεγάλες προσωπικότητες του παρελθόντος (“Τρεις δάσκαλοι: Μπαλζάκ-Ντίκενς-Ντοστογιέφσκι”, “Ρομαίν Ρολάν”, “Μαρία Αντουανέτα”, “Μαρία Στιούαρτ”, “Θρίαμβος και τραγωδία του Εράσμου του Ρότερνταμ” κ.ά.). Το 1933, με την ανάληψη της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές στη Γερμανία, τα βιβλία του Τσβάιχ γίνονται στόχος της ναζιστικής προπαγάνδας. Το 1934, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κατέφυγε στην Αυστρία κι έπειτα στην Αγγλία. Στις 23 Φεβρουαρίου 1942 ο ίδιος και η δεύτερη σύζυγός του, Lotte, αυτοκτόνησαν απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της στην Πετρόπολη, κοντά στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά του εξηγούσε τους λόγους της πράξης του: “Αφού είδα την πτώση της χώρας, της ίδιας μου της γλώσσας και αφού είδα την πνευματική μου πατρίδα, την Ευρώπη, να καταστρέφεται και αφού είμαι εξήντα χρόνων, θα χρειαζόμουν τεράστια δύναμη για να ξαναχτίσω τη ζωή μου και η ενέργειά μου εξαντλήθηκε όλα αυτά τα χρόνια περιπλανήσεων σαν άπατρις. Έτσι, νομίζω πως ήρθε η ώρα να τερματίσω μια ζωή αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στην πνευματική εργασία, πιστεύοντας ότι η ανθρώπινη ελευθερία και προσωπική μου είναι ο μεγαλύτερος πλούτος στον κόσμο. Φεύγω, αποχαιρετώ γλυκά όλους τους φίλους μου”.
* Η Έλενα Πέγκα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε θέατρο και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Wesleyan στο Κονέτικατ των ΗΠΑ και σενάριο – συγγραφή θεατρικών έργων στο University of Southern California του Λος Άντζελες. Στις ΗΠΑ έζησε 10 χρόνια, οπου ξεκίνησε την καριέρα της ανεβάζοντας έργα της σε πρωτοποριακά θέατρα της Νέας Υόρκης. Στην Ελλάδα επέστρεψε τη δεκαετία του ’90, και συνέχισε να γράφει θέατρο, πεζογραφία και σενάρια αλλά και να σκηνοθετεί. Ξεχώρισε γρήγορα για τις νεωτεριστικές, ανατρεπτικές και προκλητικές δουλειές της. Γράφει και σκηνοθετεί έργα με σύγχρονο λόγο και προβληματισμό και έχει συνεργαστεί με το Φεστιβάλ Αθηνών, το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, τους Δελφούς, το Αμόρε, το Θέατρο Του Νέου Κόσμου, τα Δημήτρια και πρόσφατα με το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Έργα της έχουν μεταφραστεί (και κάποια έχουν επίσης εκδοθεί) στα Ολλανδικά, Σουηδικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά και έχουν παρουσιαστεί στο Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Υόρκη, στη Λισαβόνα, στην Ολλανδία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη Γαλλία, στο Λονδίνο. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε πολλά Φεστιβάλ στο εξωτερικό. Ήταν υπότροφος στην Μπιενάλε της Βόννης το 1998, στο TheaterTreffen στο Βερολίνο το 2001 και στο IMEC στην Καέν της Γαλλίας το 2014. Έχει συνεργαστεί για δύο χρονιές με το Kitchen Center for Performing Arts της Νέας Υόρκης και τη βραβευμένη χορογράφο RoseAnne Spradlin το 1996 & 1997. Επίσης, έχει συνεργαστεί με το Menagerie Theatre του Cambridge της Αγγλίας το 2005 & 2011. Έγραψε το σενάριο για τη βραβευμένη ταινία του Λάκη Παπαστάθη “Το Μόνον της ζωής του Ταξίδειον” (Επίσημη συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ του Τορόντο το 2001). Έχει διδάξει γραφή θεατρικού έργου στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, στο Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, στο Ίδρυμα Κακογιάννη και αλλού. Τα θεατρικά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Νεφέλη και από τις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν τα πεζά της. Το 2012 τιμήθηκε με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τα διηγήματά της με τίτλο Σφικτές Ζώνες και Άλλα Δέρματα (Εκδόσεις Άγρα). To Φεβρουάριο του 2015 ανέλαβε καλλιτεχνική διευθύντρια της Καλαμάτας Υποψήφια Πόλη για Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα.
Πληροφορίες
Στέφαν Τσβάιχ
“Φόβος”
Διασκευή και Σκηνοθεσία: Έλενα Πέγκα
~ μια παράσταση για τις απαγορευμένες επιθυμίες ~
Πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα
Καλαμάτα – Θεσσαλονίκη – Αθήνα
Πρεμιέρα: 27 Νοέμβρη
27.11-27.12 ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας
7.1-17.1 Θεσσαλονίκη ~ Θέατρο Αυλαία
και από 21.1 στην Αθήνα στο θέατρο Βασιλάκου
