Cat Is Art

«Μικρός Σερίφης», Ντιάνα Μόρισον, Πεπίτο Γκονζάλες και Τσιπιρίπο αποχαιρετούν τον Πότη Στρατίκη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο 18χρονος Τζιμ Άνταμς ή Δημήτρης Αδαμόπουλος, η όμορφη Ντιάνα Μόρισον, ο Μεξικανός Πεπίτο Γκονζάλες και το μικρό Ινδιανάκι, ο θρυλικός Τσιπιρίπο, αποχαιρετούν τον κύριο «Κώστα Φωτεινό».

Ο αντιστασιακός, εκδότης, συγγραφέας και δημοσιογράφος, που υπέγραφε ως «Κώστας Φωτεινός», στο αγαπημένο περιοδικό «Μικρός Σερίφης», ο Παναγιώτης (Πότης) Στρατίκης έφυγε από τη ζωή, στα 93 χρόνια του.

 

 

Πότης Στρατίκης. Η ποιότητα ήταν το κυρίαρχο υλικό σε όλες του τις δημιουργίες.

 

 

Ο Πότης Στρατίκης γεννήθηκε το 1926 και μεγάλωσε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. Ήταν άριστος μαθητής και όταν φοιτούσε στο Γυμνάσιο Κυπαρισσίας, ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Στρατίκης χωρίς να διστάσει προσχώρησε στην ΕΠΟΝ, λαμβάνοντας έτσι ενεργό ρόλο στην Εθνική Αντίσταση.

Όταν ο πόλεμος τελείωσε και άρχισαν οι εμφύλιες διαμάχες, ο Πότης Στρατίκης έφυγε από τη γενέτειρά του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπως χιλιάδες άλλοι αριστεροί αναζητώντας ασφάλεια στο ανώνυμο πλήθος της πρωτεύουσας.

 

 

Το 1946, πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις της Παντείου Σχολής, αλλά διέκοψε τα μαθήματα λίγους μήνες μετά επειδή δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις των σπουδών.
Ανήσυχο πνεύμα, ξεκίνησε να μαθαίνει μόνος του ξένες γλώσσες. Παράλληλα, άρχισε να χτυπά την πόρτα στα περιοδικά της εποχής.

Με την επιμονή του, κατάφερε να γνωριστεί με σημαντικούς ανθρώπους του Τύπου, όπως ο Στέλιος Ανεμοδουράς, ο Θέμος Ανδρεόπουλος, ο Απόστολος Μαγγανάρης, ο Νίκος Θεοφανίδης, ο Γιάννης Μαρής και ο Ηλίας Μπακόπουλος, ενώ ξεκίνησε να εργάζεται στον εκδοτικό χώρο, τον οποίο λάτρευε από παιδί.

 

 

Η αρχή έγινε με τις μεταφράσεις που έκανε για τα περιοδικά «Χτυποκάρδι» και «Τραστ του γέλιου», ενώ δούλεψε και στην παραγωγή του «Μικρού Ήρωα».

Ακολούθησε η «Μάσκα» του Απόστολου Μαγγανάρη, στην οποία εργάστηκε αρχικά σαν διορθωτής κειμένων, όμως αργότερα μετέφραζε αστυνομικά και γουέστερν διηγήματα. Η οξυδέρκειά του τον οδήγησε στο να γράφει και ο ίδιος κείμενα με πρωταγωνιστές τους γνωστούς ήρωες του περιοδικού, όπως ο «Ζορό» και το «Τσακάλι».

Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με διάφορα μεγάλα περιοδικά της εποχής όπως τα «Ρομάντσο», «Πρώτο», «Θεατής», «Γυναίκα», «Φαντασία», «Ελληνίδα», «Πάνθεον», «Βεντέττα», πότε ως συντάκτης, πότε ως μεταφραστής και πότε ως μόνιμος συνεργάτης στα κείμενα.

Ο Πότης Στρατίκης υπήρξε αγωνιστής της ζωής. Δεν υποχώρησε, δεν συμβιβάστηκε…

Παράλληλα ασχολήθηκε πολύ και με τη μετάφραση λογοτεχνικών κειμένων.
Το 1962, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να προχωρήσει ο ίδιος στην έκδοση ενός παιδικού περιοδικού. Είχε έτοιμη την ιδέα, απλώς έπρεπε να βρει και τον κατάλληλο συνεργάτη.

Ο «Μικρός Σερίφης» ήταν τυχερός. Γεννήθηκε Τρίτη και 13…

Όταν συζήτησε το θέμα με τον φίλο του και σχεδιαστή, Θέμο Ανδρεόπουλο, εκείνος του ζήτησε να κάνουν μαζί αυτό το εγχείρημα. Έτσι την Τρίτη 13 Νοεμβρίου του 1962 σε όλα τα περίπτερα της Αθήνας εμφανίστηκε το νέο περιοδικό, ο «Μικρός Σερίφης».

Ήταν το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό και ολοκλήρωσε την εκδοτική του διαδρομή τον Δεκέμβριο του 1991, με την κυκλοφορία του τεύχους 1468. Όμως ο «Μικρός Σερίφης» το 2012 και το 2015 κυκλοφόρησαν δύο ακόμη τεύχη (1469 και 1470) με τις περιπέτειες του Τζιμ Άνταμς στο Φαρ Ουέστ.
Το τεύχος 1.469 έφερε τον τίτλο «Κόκκινο Βουνό» που ήταν μια ακυκλοφόρητη ιστορία του Πότη Στρατίκη.

Τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το τεύχος 1.470 με τίτλο «60 λεπτά αγωνίας» και περιελάμβανε αδημοσίευτη ιστορία με όλα τα χαρακτηριστικά που αγάπησαν οι αναγνώστες καθώς και άρθρο του δημιουργού.

Η επιτυχία του «Σερίφη», του οποίου τα κείμενα υπέγραφε σαν «Κώστας Φωτεινός», ήταν μεγάλη και αυτό ανάγκασε τους δύο συνεταίρους να προχωρήσουν στην έκδοση και ενός δεύτερου περιοδικού με τους ίδιους ήρωες.
Έτσι γεννήθηκε ο «Μικρός Καουμπόυ» ο οποίος κυκλοφορούσε μέχρι και το 1989.

Οι ιστορίες σε αυτά τα περιοδικά ήταν αυτοτελείς κυρίως, ωστόσο κατά καιρούς δημοσιεύτηκαν και κάποιες σε συνέχειες που κρατούσαν δύο ή ακόμα και δέκα τεύχη.
Το 1973 κυκλοφόρησε και τρίτο περιοδικό, ο «Μικρός Αρχηγός» το οποίο κυκλοφόρησε σε μόλις 838 τεύχη.
Η συνεργασία Στρατίκη και Ανδρεόπουλου κράτησε μέχρι και το 1971. Τότε ο Ανδρεόπουλος ανέλαβε την έκδοση του «Μικρού Καουμπόυ», συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς.

Η θεματολογία των περιοδικών ήταν γουέστερν. Περιελάμβαναν στην πλειονότητά τους αυτοτελείς ιστορίες. Οι ήρωες του Στρατίκη τα έβαζαν με τους κακούς και φυσικά πάντα νικούσαν. Βέβαια δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς και ιστορίες σε συνέχειες, οι οποίες διαρκούσαν από δύο έως και δέκα τεύχη.

 

***

 

 

Στη συνέχεια ο Στρατίκης κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα για την ελληνική έκδοση ενός επιτυχημένου ξένου κόμικ, του «Λούκυ Λουκ».

Λίγα χρόνια αργότερα, θα ιδρύσει τον Εκδοτικό Οίκο «Αδελφοί Στρατίκη», σε συνεργασία με τα αδέλφια του Πέτρο και Χρήστο. Από τότε μέχρι τέλους, ο Πότης Στρατίκης δεν έπαψε ποτέ να ασχολείται με τα εκδοτικά πράγματα. Είχε γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία με θέμα την Αρχαία Ελληνική Ιστορία, ενώ συχνά σε συζητήσεις φιλολογικού περιεχομένου έδινε τη δική του συνταγή για την επιτυχή πορεία νέων εκδόσεων.

Τον Ιούνιο του 2006, τιμήθηκε από την Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου για την προσφορά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 2007), το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Β. Μπότση τον τίμησε για την επιτυχημένη διαδρομή του στον Περιοδικό Τύπο, αλλά και για το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο.

Εκτύπωση
Παναγιώτης Μήλας«Μικρός Σερίφης», Ντιάνα Μόρισον, Πεπίτο Γκονζάλες και Τσιπιρίπο αποχαιρετούν τον Πότη Στρατίκη

Related Posts