Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, έχω ακούσει πράγματα που δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα ακούσω. Βιασμοί υποβαθμισμένοι, σφαγές δικαιολογημένες, θύματα αγνοημένα, πρόσωπα ξεχασμένα… Τα χρόνια περνούν και γίνεται όλο και χειρότερο. Άκουσα ότι αυτό που συνέβη δεν θα δικαιολογούσε μια «γενοκτονία» (ποια γενοκτονία;) στη Γάζα, ή ακόμα ότι το να είσαι αντισιωνιστής είναι συνώνυμο του να είσαι ανθρωπιστής.
«Never Again». «Never Again», επειδή ποτέ ξανά οι βιασμοί δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως όπλα πολέμου, ποτέ ξανά τα παιδιά δεν πρέπει να μεγαλώνουν μέσα στον τρόμο, ποτέ ξανά ένα πάρτι δεν πρέπει να τελειώνει με κραυγές και ποτέ ξανά η βαναυσότητα δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως «δικαιοσύνη». Από τις 7 Οκτωβρίου, κατάλαβα ότι το να θυμίζουμε τα εγκλήματα, να τιμάμε τα θύματα ή να υπερασπίζουμε τη μνήμη τους θεωρείται τρόπος να υποστηρίζουμε μια εκδίκηση ή να τροφοδοτούμε το μίσος. Η δουλειά μου λέει ακριβώς το αντίθετο. Γράφω ώστε τα θύματα να μην ξεχνιούνται, επειδή το να αναγνωρίζεις τον πόνο ενός θύματος δεν σήμαινε ποτέ να εύχεσαι τον πόνο κάποιου άλλου. Ας αποτίσουμε ένα φόρο τιμής σε όλους τους ανθρώπους που συνεχίζουν, παρά τις προσβολές, τις απειλές ή την παρενόχληση, να καταπολεμούν τον αντισημιτισμό, να υπερασπίζονται τη μνήμη των θυμάτων της 7ης Οκτωβρίου και να αρνούνται να εξαφανιστούν τα ονόματά τους. Never Again.
ΕΙΡ.Α.
