Κάθε φορά που κάποιος λέει «1948», παίρνουμε μόνο το μισό της ιστορίας. Οπότε, ιδού ολόκληρη η ιστορία. Στον Νοέμβριο του 1947, ο ΟΗΕ ψήφισε να χωρίσει τη γη σε δύο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό. Ο ΟΗΕ δεν έδωσε στους Εβραίους μια χώρα. Αναγνώρισε έναν λαό με 3.000 χρόνια ρίζες στη γη, που του είχαν υποσχεθεί ένα σπίτι από το 1917. Οι Εβραίοι πήραν ένα μικρό, κατακερματισμένο έδαφος, και η Ιερουσαλήμ δεν ήταν καν μέρος του. Πάντως είπαν ναι. Οι Άραβες ηγέτες είπαν όχι. Την επόμενη μέρα της ψηφοφορίας, εβραϊκά λεωφορεία δέχτηκαν επίθεση, και η χώρα γλίστρησε στον πόλεμο. Και σε όσους λένε ότι το Ισραήλ έκλεψε μια χώρα. Δεν υπήρχε παλαιστινιακό κράτος να κλαπεί. Η γη είχε κυβερνηθεί από τους Οθωμανούς για 400 χρόνια και μετά από τους Βρετανούς. Το Ισραήλ πήρε το μερίδιό του μέσω του ΟΗΕ. Το υπόλοιπο ήρθε από έναν πόλεμο που ξεκίνησε η άλλη πλευρά. Στις 14 Μαΐου 1948, το Ισραήλ κήρυξε την ανεξαρτησία του. Την επόμενη μέρα, πέντε αραβικοί στρατοί εισέβαλαν από την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο στόχος δεν ήταν ένα παλαιστινιακό κράτος. Ο στόχος ήταν να μην υπάρχει εβραϊκό κράτος. Το Ισραήλ δεν είχε πραγματικό στρατό και είχε ελάχιστα όπλα, και πολλοί από τους στρατιώτες του ήταν επιζώντες του Ολοκαυτώματος που είχαν φτάσει στην ακτή μόνο λίγους μήνες νωρίτερα. Κέρδισαν επειδή η εναλλακτική ήταν να πεθάνουν. Ναι, γύρω στους 700.000 Παλαιστίνιους έχασαν τα σπίτια τους σε εκείνον τον πόλεμο. Κάποιοι εκδιώχθηκαν από ισραηλινές δυνάμεις. Αυτό είναι τεκμηριωμένο, και δεν πρέπει να το αρνείται κανείς. Άλλοι έφυγαν από τις μάχες, και κάποιοι επειδή τους είπαν οι ίδιοι τους οι ηγέτες να αφήσουν τα χωριά τους μέχρι να νικήσουν οι αραβικοί στρατοί. Δεν νίκησαν. Αλλά υπήρξε και μια άλλη εκδίωξη που κανείς δεν συζητά. Γύρω στους 850.000 Εβραίους εκδιώχθηκαν ή απωθήθηκαν από αραβικές χώρες όπως το Ιράκ, η Αίγυπτος, η Υεμένη και το Μαρόκο. Οικογένειες που ζούσαν εκεί για αιώνες έχασαν τα πάντα. Οι Εβραίοι της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ εκδιώχθηκαν από την Ιορδανία. Το Ισραήλ τους δέχτηκε και τους έδωσε νέες ζωές. Οι αραβικές χώρες έκαναν το αντίθετο με τους Παλαιστίνιους. Τους κράτησαν σε κατασκηνώσεις και σε καθεστώς πρόσφυγα που τώρα μεταβιβάζεται στην τέταρτη γενιά, οπότε σήμερα υπάρχουν σχεδόν έξι εκατομμύρια εγγεγραμμένοι πρόσφυγες. Στον Λίβανο, εξακολουθεί να απαγορεύεται η πρόσβαση σε μια μεγάλη λίστα επαγγελμάτων. Και από το 1948 έως το 1967, η Ιορδανία κατείχε τη Δυτική Όχθη και η Αίγυπτος κατείχε τη Γάζα. Καμία από αυτές δεν δημιούργησε παλαιστινιακό κράτος. Θα μπορούσαν να το είχαν κάνει οποτεδήποτε. Το Ισραήλ δέχτηκε πρόσφυγες, αποξήρανε έλη και έχτισε μια υπέροχη χώρα χωρίς πετρέλαιο και με εχθρούς σε κάθε της σύνορο. Στους παλαιστινιακούς ηγέτες προσφέρθηκε η ίδια ευκαιρία, και επέλεξαν τον πόλεμο αντί γι’ αυτό. Φανταστείτε τι θα μπορούσε να είχε χτιστεί αν είχαν πει ναι. Οι περίπου 160.000 Άραβες που έμειναν στο Ισραήλ έγιναν Ισραηλινοί πολίτες. Σήμερα αριθμούν γύρω στα δύο εκατομμύρια, με δικαίωμα ψήφου, δικά τους κόμματα και έδρες στο κοινοβούλιο. Οπότε, όταν κάποιος λέει ότι το Ισραήλ χτίστηκε πάνω σε διώξεις, θυμηθείτε ολόκληρη την εικόνα. Στους Παλαιστίνιους προσφέρθηκε κράτος πριν καν υπάρξει το Ισραήλ. Η αραβική πλευρά επέλεξε τον πόλεμο. Το Ισραήλ υπερασπίστηκε τον εαυτό του. Το Ισραήλ δεν ξεκίνησε αυτό τον πόλεμο. Απλώς αρνήθηκε να τον χάσει.
ΕΙΡ.Α.
