Κάρτα Μνήμης

Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Γιάννης Γούτης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιάννης Γούτης, ο οποίος το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ρίου.

Τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου έκανε γνωστή η ηθοποιός Καίτη Φίνου, ενώ το προφίλ του στο facebook γέμισε από ευχές για «καλό παράδεισο».

 

 

«Τον Γιάννη τον γνώριζα από τη δεκαετία του ’80. Ηθοποιός και τραγουδιστής. Πολλές φορές βρεθήκαμε στο πλατό και σε πίστα.

Ήρεμος, λιγομίλητος… Χαθήκαμε και τον είδα όταν πήγα να μείνω στο σπίτι του ηθοποιού.

Και εκεί λιγομίλητος να κερδίζει την κιθάρα του, να τραγουδάει και μόνος του πολλές φορές… Και πριν λίγο καιρό μαθαίνουμε πως είναι βαριά… Και σήμερα Γιάννη Γούτη βύθισες το Σπίτι του Ηθοποιού στο πένθος… Καλό ταξίδι Γιάννη μου», έγραψε η ηθοποιός αποχαιρετώντας τον καλό της φίλο και συνάδελφο.

Τα τελευταία χρόνια, ο Γιάννης Γούτης έμενε στο “Σπίτι του Ηθοποιού” που έχει δημιουργήσει η Άννα Φόνσου με σκοπό να παρέχει στέγη σε πολλούς ηθοποιούς που δυσκολεύονται οικονομικά να τα βγάλουν πέρα.

 

 

Ο Γιάννης Γούτης έπαιξε σε αρκετές κινηματογραφικές επιτυχίες της δεκαετίας του ’80, όπως «Ο μεγάλος παραμυθάς», ενώ στην τηλεόραση συμμετείχε σε σειρές, όπως «Της Ελλάδος τα παιδιά» και «Ελλάς το μεγαλείο σου».

Η κηδεία του έγινε την Παρασκευή στη γενέτειρά του, την Πάτρα, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

 

 

  • Οι φωτογραφίες είναι από το χρονολόγιο της Καίτης Φίνου στο F/B
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Γιάννης Γούτης
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ για την απώλεια της Ελισάβετ Ναζλίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Ελισάβετ Ναζλίδου, μιας αγαπημένης ηθοποιού που διακρίθηκε για το ήθος και το ταλέντο της.

Η Ελισάβετ Ναζλίδου στη διάρκεια της καριέρας της είχε έντονη παρουσία στο Θέατρο. Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ (από το 1974 έως το 1989) και με πολλές θεατρικές σκηνές στην Αθήνα και την περιφέρεια. Το ευρύ κοινό την αγάπησε μέσα από τηλεοπτικές σειρές στις οποίες συμμετείχε, όπως: «Η φόνισσα» (1993 – ΕΤ1), «Η αίθουσα του θρόνου» (1998 – Mega), «Οι φρουροί της Αχαΐας» (1992 – Mega). Επίσης, πήρε μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες: «Γυναίκες δηλητήριο» (1993), «Η επιστροφή» (2007), «Κρύο-Ζεστό» (2002), «Το φως που σβήνει» (2000).

Το 2013, είχε τιμηθεί στο Φεστιβάλ Δράμας με το βραβείο ερμηνείας για την ταινία μικρού μήκους «Όχι πια ιστορίες αγάπης» της Στρατούλας Θεοδωράτου.

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ στις εξής παραστάσεις:
• «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου (1989)
• «Το όνειρο του σκιάχτρου» του Ευγένιου Τριβιζά, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου (1989)
• «Ο λόφος με το συντριβάνι» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Πέπης Οικονομοπούλου (1988)
• «Ο Κατσούρμπος» του Γεωργίου Χορτάτση, σε σκηνοθεσία Χαράς Κανδρεβιώτου (1987)
• «Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας» του Γιώργου Θεοτοκά, σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη και Χαράς Κανδρεβιώτου (1987)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη (1986)
• «Ο Λεπρέντης» του Μιχαήλ Χουρμούζη, σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη (1985)
• «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Πέπης Οικονομοπούλου (1984)
• «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου (1984)
• «Καθημερινές ιστορίες» (Ένα πρόγραμμα με ελληνικά μονόπρακτα) των Μάριου Ποντίκα, Κώστα Μουρσελά, Σοφοκλή Νάσκου, Κωστούλας Μητροπούλου, σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη (1983)
• «Αγάπης αγώνας άγονος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου (1983)
• «Ο ανακριτής έρχεται» του Τζων Μπόυντον Πρίσλεϋ, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1983)
• «Τα δημιουργημένα συμφέροντα» του Υάκινθου Μπεναβέντε, σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου (1982)
• «Η προξενεία» του Γεωργίου Κ. Φωτιάδη, σε σκηνοθεσία Ερμή Μουρατίδη (1980)
• «Τα σκοτάδια ή Ο Λαζάραγας» του Γεωργίου Κ. Φωτιάδη, σε σκηνοθεσία Ερμή Μουρατίδη (1979)
• «Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου (1978)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου (1978)
• «Δεσποινίς ετών 39…» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, σε σκηνοθεσία Παύλου Παγανόπουλου (1978)
• «Ο θάνατος του Διγενή» του Άγγελου Σικιελιανού, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου (1975)
• «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» του Δημητρίου Κορομηλά, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1974)

  • Φωτογραφία: Από την παράσταση “Δεσποινίς ετών 39…” των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, σε σκηνοθεσία Παύλου Παγανόπουλου (1978). Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ελισάβετ Ναζλίδου, Αντώνης Μπαμπούνης

Διαβάστε επίσης:

Αντίο στην αξιαγάπητη ηθοποιό Ελισάβετ Ναζλίδου

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο ΚΘΒΕ για την απώλεια της Ελισάβετ Ναζλίδου
Περισσότερα

“Έφυγε” η Τασούλα Λαζοπούλου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης Λάκης Λαζόπουλος βιώνει μια τραγική απώλεια. Η σύζυγός του, Τασούλα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Όπως γράφει το Altsantiri.gr δίπλα της όλο το προηγούμενο διάστημα, κατά τη διάρκεια της θεραπείας της, ήταν σιωπηρά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας ο Λάκης Λαζόπουλος, η κόρη τους, Μαριέλλη Λαζοπούλου, συγγενείς και φίλοι.

Τα τελευταία τρία χρόνια έδωσε σκληρή μάχη με τον καρκίνο και παρά τις προσπάθειες των γιατρών του νοσοκομείο «Υγεία» και του επικεφαλής, κ. Αθανασιάδη, δεν κατέστη δυνατόν να βγει νικήτρια. Το τελευταίο διάστημα μεγάλη συμβολή στη θεραπεία της είχε και η ογκολόγος, Αντωνία Διγκλία, που εργάζεται σε ένα από τα δέκα καλύτερα νοσοκομεία του κόσμου, στο Chuv της Λοζάνης.

 

 

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει το Σάββατο στο Πρώτο Νεκροταφείο, ενώ σύμφωνα με επιθυμία της θα ταφεί στη γενέτειρά της, στην πόλη της Δράμας.

Όλοι οι αληθινοί φίλοι της οικογένειας, συγγενείς και παλιοί συμφοιτητές καλούνται να είναι εκεί.

Επιθυμία της οικογένειας είναι να μην καλυφθεί η τελετή δημοσιογραφικά ή φωτογραφικά.

Η οικογένεια δεν επιθυμεί καμία δημοσιότητα και καλούνται όλοι οι εκπρόσωποι του Τύπου και οι φωτογράφοι να σεβαστούν το πένθος της οικογένειας.

  • Η Τασούλα Λαζοπούλου και ο Λάκης Λαζόπουλος γνωρίστηκαν στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, όταν οι δυο τους σπούδαζαν Νομική. Έγιναν ζευγάρι και στη συνέχεια, το 1983, παντρεύτηκαν στη Λάρισα.

 

  • Πηγή πληροφοριών και φωτογραφιών: altsantiri.gr

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Έφυγε” η Τασούλα Λαζοπούλου
Περισσότερα

Αντίο στην αξιαγάπητη ηθοποιό Ελισάβετ Ναζλίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έφυγε από τη ζωή σε ηλίκία 64 ετών η γνωστή και αγαπητή στο κοινό ηθοποιός Ελισάβετ Ναζλίδου έπειτα από σκληρή τετράμηνη μάχη με τον καρκίνο. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της είχε έντονη παρουσία στα εγχώρια θεατρικά, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά δρώμενα και συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και πολλές ακόμη θεατρικές σκηνές της Αθήνας και της περιφέρειας.

 

Το 1978, με το ΚΘΒΕ, στο “Δεσποινίς, ετών …39”. Στον ρόλο της Χρυσάνθης.

 

Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της σε δεκάδες δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, όπως η «Η αίθουσα του θρόνου», «Λίτσα.com», “Τύχη Βουνό” κ.α. Παράλληλα, έπαιξε και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες γνωστών Ελλήνων σκηνοθετών, όπως οι «Γυναίκες Δηλητήριο» (1993) του Νίκου Ζερβού, με πρωταγωνιστές τους Σπύρο Παπαδόπουλο, Βλάση Μπονάτσο, Νάντια Μουρούζη κ.α., «Επιστροφή» (2007) του Βασίλη Δούβλη κ.α.

 

 

 

Ο αποχαιρετισμός της θα γίνει στις 11 το πρωί της Παρασκευής 23 Αυγούστου 2019, στο Α’ Κοιμητήριο Λάρισας.

Το θλιβερό γεγονός έγινε γνωστό από ανάρτηση στο F/B συγγενικού της προσώπου. Η Ελισάβετ Ναζλίδου τα τελευταία χρόνια διέμενε στη Λάρισα.

 

 

Βραβείο ερμηνείας στην Ελισάβετ Ναζλίδου για την ταινία «Οχι πια ιστορίες αγάπης».

 

 

Η Ελισάβετ Ναζλίδου είχε τιμηθεί το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2003 στο 26ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας με το βραβείο ερμηνείας για την ταινία μικρού μήκους «Όχι πια ιστορίες αγάπης» της Στρατούλας Θεοδωράτου.

 

Δείτε την ταινία:

 

 

 

***

 

 

 

Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει:

 

 

Dr Τζούλια και Ms Χάιδω 1994|1994 Star

Safe sex: Η απαγωγή 2008|2008 Mega

Διπλή αλήθεια: Αγνώστου πατρός 1997|1997 ΕΤ1

 

Η Ελισάβετ Ναζλίδου το 1993 ως κωφάλαλη στην “Αίθουσα του θρόνου” με τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

 

Η αίθουσα του θρόνου 1998|1998 Mega

Η φόνισσα (1993) 1993|1993 ΕΤ1

Κλεμμένη ζωή 2007|2007 ΑΝΤ1

 

Η Ελισάβετ Ναζλίδου (ως Χαρά), στην τηλεοπτική σειρά “Λίτσα.com”. Με την Γιάννα Σταυράκη (Ελένη, γιαγιά της Λίτσας) και τον Γιώργο Χαλακατεβάκη (Τάκης, μπαμπάς της Λίτσας).

 

Λίτσα.com 2008|2008 ΑΝΤ1

Μαμά και γιός 2002|2002 ΝΕΤ

Οι μεν και οι δεν 1993|1993 ΑΝΤ1

Οι τελευταίοι εγγονοί 1991|1991 Mega

Οι φρουροί της Αχαϊας (1992) 1992|1992 Mega

Παππούδες εν δράσει 2000|2000 ΕΤ1

Στη χώρα των φευγάτων 1993|1993 ΑΝΤ1

Στο δρόμο της καρδιάς 2001|2001 Alpha

Τα χρυσά κορίτσια 2007|2007 ΕΤ1

Το 10 2007|2007 Alpha

Το φάντασμα 1990|1990 ΕΤ2

Τύχη βουνό 2006|2006 ΑΝΤ1

Χορεύοντας στη σιωπή 2002|2002 Alpha

Χωρικά ύδατα 1998|1998 ΕΤ1

Ψιτ, sweety 1995|1995 ΑΝΤ1

 

 

Μια διαφορετική εικόνα: Η Ελισάβετ και το σκυλάκι.

 

 

Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες έχει παίξει:

 

Γυναίκες δηλητήριο 1993

Η επιστροφή (2007) 2007

Κρύο-Ζεστό 2002

Το φως που σβήνει 2000

 

 

Εδώ η Ελισάβετ Ναζλίδου στο “Χαμάμ γυναικών” του Νελ Νταν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου, το 1996, στο Θέατρο “Μπροντγουαίη”. Από αριστερά: Τασσώ Καβαδία, Μάρθα Καραγιάννη, Χριστίνα Θεοδωροπούλου και Άννα Παϊτατζή. Κάτω: Τατιάνα Παπαμόσχου και Ελισάβετ Ναζλίδου.

 

 

 

 

Συνεργασίες της με το ΚΘΒΕ

*Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα / Φιλίππο Εντουάρντο ντε (Συγγραφέας) / Διαμαντόπουλος Γιάννης (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (10/03/1989)

*Το όνειρο του σκιάχτρου / Τριβιζάς Ευγένιος (Συγγραφέας) / Καλατζόπουλος Γιάννης (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (06/01/1989)

*Ο λόφος με το συντριβάνι / Ρίτσος Γιάννης (Συγγραφέας) / Οικονομοπούλου Πέπη (Σκηνοθεσία) – Βασιλικό Θέατρο (15/04/1988)

*Ο Κατσούρμπος / Χορτάτσης Γεώργιος (Συγγραφέας) / Κανδρεβιώτου Χαρά (Σκηνοθεσία) – Κομοτηνή, Εθνικό Στάδιο (04/07/1987)

*Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας / Θεοτοκάς Γιώργος (Συγγραφέας) / Βολανάκης Μίνως, Κανδρεβιώτου Χαρά (Σκηνοθεσία) – Βασιλικό Θέατρο (11/02/1987)

*Νεφέλες / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Βασιλικιώτη Έρση (Σκηνοθεσία) – Θέατρο Δάσους (31/07/1986)

*Ο Λεπρέντης / Χουρμούζης Μιχαήλ (Συγγραφέας) / Βασιλικιώτη Έρση (Σκηνοθεσία) – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Κήπου (25/07/1985)

*Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα / Λόρκα Φεντερίκο Γκαρθία (Συγγραφέας) / Οικονομοπούλου Πέπη (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Υπερώο (20/12/1984)

*Ειρήνη / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Τσιάνος Κώστας (Σκηνοθεσία) – Πλαταμώνας, Κάστρο (14/07/1984)

*Καθημερινές ιστορίες (Ένα πρόγραμμα με ελληνικά μονόπρακτα) / Ποντίκας Μάριος, Μουρσελάς Κώστας, Νάσκος Σοφοκλής, Μητροπούλου Κωστούλα (Συγγραφέας) / Γούτης Στέλιος (Σκηνοθεσία) – Σέρρες (10/12/1983)

Αγάπης αγώνας άγονος / Σαίξπηρ Ουίλλιαμ (Συγγραφέας) / Αποστόλου Κανέλλος (Σκηνοθεσία) – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Κήπου (30/07/1983)

*Ο ανακριτής έρχεται / Πρίσλεϋ Τζων Μπόυντον (Συγγραφέας) / Καλφόπουλος Τάκης (Σκηνοθεσία) – Σέρρες, Θέατρο ‘Ορφέας’ (02/04/1983)

*Τα δημιουργημένα συμφέροντα / Μπεναβέντε Υάκινθος (Συγγραφέας) / Αρμάος Νίκος (Σκηνοθεσία) – Σέρρες, Θέατρο ‘Ορφέας’ (18/12/1982)

*Η προξενεία / Φωτιάδης Γεώργιος Κ (Συγγραφέας) / Μουρατίδης Ερμής (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (01/03/1980)

*Τα σκοτάδια ή Ο Λαζάραγας / Φωτιάδης Γεώργιος Κ (Συγγραφέας) / Μουρατίδης Ερμής (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (10/02/1979)

*Το ημέρωμα της στρίγκλας / Σαίξπηρ Ουίλλιαμ (Συγγραφέας) / Σεβαστίκογλου Γιώργος (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (16/11/1978)

*Νεφέλες / Αριστοφάνης (Συγγραφέας) / Ρεμούνδος Γιώργος (Σκηνοθεσία) – Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (22/07/1978)

 

 

Το 1978, με το ΚΘΒΕ, στο “Δεσποινίς, ετών …39”. Στον ρόλο της Χρυσάνθης.

 

 

*Δεσποινίς ετών 39… / Σακελλάριος Αλέκος, Γιαννακόπουλος Χρήστος (Συγγραφέας) / Παγανόπουλος Παύλος (Σκηνοθεσία) – Κομοτηνή (16/02/1978)

*Ο θάνατος του Διγενή / Σικελιανός Άγγελος (Συγγραφέας) / Αποστόλου Κανέλλος (Σκηνοθεσία) – Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (19/07/1975)

*Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας / Κορομηλάς Δημήτριος (Συγγραφέας) / Μιχαηλίδης Κωστής (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – Κεντρική Σκηνή (25/01/1974)

 

 

 

Το 1993, στην “Αίθουσα του θρόνου”.

 

***

 

Και στην Πάτρα

 

Η Ελισάβετ Ναζλίδου είχε συνεργαστεί με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, πρωταγωνιστώντας στην παράσταση «Παραμύθι χωρίς όνομα» [στο ρόλο της Φτωχομάνας, τον Απρίλιο του 2000, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη]. Επίσης είχε παίξει και στο «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» της Χρύσας Σπηλιώτη στο θέατρο “Αγορά” [Στις 26 Νοεμβρίου 2000, σε σκηνοθεσία Πέπης Οικονομοπούλου].

 

Απρίλιος 2000. Η Ελισάβετ Ναζλίδου στο “Παραμύθι χωρίς όνομα”.

 

 

 

***

 

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το σίριαλ του ΑΝΤ1 «Τύχη βουνό», όπου η ηθοποιός τραγουδά ένα ποντιακό τραγούδι με τον Παύλο Κοντογιαννίδη.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑντίο στην αξιαγάπητη ηθοποιό Ελισάβετ Ναζλίδου
Περισσότερα

«Δημήτρη, υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Μαρίας Αντωνιάδου, Προέδρου της ΕΣΗΕΑ (*)

Αγαπητέ μας Δημήτρη,

Κάθε φορά που φτάνει αυτή η στιγμή η συγκίνηση είναι μεγάλη. Αποχαιρετούμε σήμερα έναν εκπρόσωπο από την παλιά χρυσή εποχή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ένα συνάδελφο που άφησε βαθύ το αποτύπωμά του, που έχαιρε καθολικής αναγνώρισης, που κατάφερε να έχει παγκόσμιες αποκλειστικότητες.

Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος είδε το φως της ζωής στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1925. Τη δημοσιογραφία ξεκίνησε αμέσως μετά τον πόλεμο, στην αρχή ως αθλητικός συντάκτης στο «Εμπρός» και από το 1959 στο «Έθνος». Αργότερα ήλθαν πολλές συνεργασίες με περιοδικά αλλά και ο «Ελληνικός Βορράς» και η «Απογευματινή».

Η καριέρα σου υπήρξε μυθική. Έζησες, συνεργάστηκες και πήρες συνεντεύξεις από προσωπικότητες παγκοσμίου φήμης. Σου εμπιστεύτηκαν ειδήσεις, αποκλειστικότητες, πληροφορίες και παρακολούθησες τη δράση τους από κοντά. Ήσουν έτσι όχι απλά ένας δημοσιογράφος αλλά ένας αυτόπτης μάρτυρας σε γεγονότα που τώρα πια για εμάς είναι μυθικά.

Παρ’ όλα αυτά υπήρξες ευγενής, συναδελφικός, πρόθυμος να μοιραστείς όσα γνώριζες, όσα είδες και να διδάξεις πάνω απ’ όλα ότι για να βγει η είδηση χρειάζεται μεράκι και σθένος. Υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου.

 

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Μια ολόκληρη ζωή εφημεριδάς. Ο θρυλικός “Αντιμόνιος”…

 

Μετά τα ρεπορτάζ ήλθε η συγγραφική σου παραγωγή όπου παρουσίασες τις μεγάλες προσωπικότητες που γνώρισες στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Το πλούσιο αρχείο σου παρουσιάζει όσα με πολύ κόπο κατάφερες και είναι ιστορική πηγή που παρουσιάζει πτυχές της κοινωνικής ζωής στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης σε τίμησε για τη μακρόχρονη πορεία σου σε ειδική τιμητική εκδήλωση στις 28 Φεβρουαρίου 2018.

 

Τρεις Πριγκίπισσες και δύο πρίγκιπες. Από δεξιά: Στο θρόνο η Γκρέις Κέλλυ, στο πάλκο η Μαίρη Λίντα, στη σκηνή η Μαρία Κάλλας, στις πενιές ο Μανώλης Χιώτης και στην ελεύθερη πένα του ρεπορτάζ ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος.

 

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Οι συνάδελφοι που σε γνώρισαν και το αναγνωστικό κοινό που παρακολούθησε τη σπάνια πορεία σου γνωρίζουν καλά ότι υπήρξες ένας από τους πλέον πετυχημένους ρεπόρτερ της εποχής σου.

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενώσεως υποκλινόμαστε με σεβασμό στη μνήμη σου και σου απευθύνουμε το στερνό αντίο.

Καλό ταξίδι Δημήτρη!

***

(*) Ο επικήδειος λόγος – αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Λιμπερόπουλο, την Πέμπτη 22 Αυγούστου, στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, στις 5 μ.μ.

 

 

 

Παναγιώτης Μήλας«Δημήτρη, υπήρξες ακάματος. Όταν όλοι απελπίζονταν εσύ επέμενες και στο τέλος πετύχαινες το στόχο σου»
Περισσότερα

Ρένα Γεωργιάδου. Δίδαξε με αγάπη και ήθος βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Νωρίς το απόγευμα της Κυριακής 18 Αυγούστου 2019 ένα έμφραγμα έριξε μαύρο στην πολύχρωμη ζωή της Ρένας Γεωργιάδου.

Άφησε την τελευταία της πνοή στην ακρογιαλιά. Δίπλα στη θάλασσα που τόσο λάτρευε…
Έτσι έκλεισε η αυλαία της αγαπημένης σκηνογράφου – ενδυματολόγου η οποία με αγάπη και ήθος δίδαξε βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση.

Ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνογράφος η οποία σχεδίασε σκηνικό παράστασης που παρουσιάστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού («Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη, με το ΚΘΒΕ, το 1972).

 

 

Αγάπης αγώνας άγονος / Σαίξπηρ Ουίλλιαμ (Συγγραφέας) / Αποστόλου Κανέλλος (Σκηνοθεσία) – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Κήπου (30/07/1983)

 

***

 

Οι φίλοι, οι συνεργάτες και οι μαθητές της έλεγαν πως ήταν: «Μια έντονη προσωπικότητα, ζωντανή εγκυκλοπαίδεια της τέχνης και της ενδυματολογίας. Μέσα από την αυστηρότητα του λόγου της πάντα μοίραζε απλόχερα στους νεότερους τις ατέλειωτες θεωρητικές, αλλά και τις πολύτιμες εμπειρικές γνώσεις της για κάθε θέμα που αφορούσε την πολύπλευρη τέχνη του θεάτρου, την ιστορία της Αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής, της σκηνογραφίας, της ενδυματολογίας και της κατασκευής των σκηνικών».

***

Η Ρένα Γεωργιάδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνογραφία, ενδυματολογία και ιστορία της τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης και ξένες γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.

Η πρώτη της επαγγελματική σκηνογραφία στο θέατρο χρονολογείται το 1966, χρονιά κατά την οποία σχεδίασε τα σκηνικά του έργου του Λουίτζι Πιραντέλλο «Κυρία Μάρλι» (σκηνοθεσία: Αλέξης Σολομός), για λογαριασμό της Ελληνικής Σκηνής της Άννας Συνοδινού. Έκανε επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια για την παράσταση «Παράβαση καθήκοντος» του Σωτήρη Πατατζή, πάλι για τον θίασο της Συνοδινού.

Στη συνέχεια σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια για περισσότερες από 120 παραστάσεις, σε έργα τόσο του διεθνούς όσο και του ελληνικού δραματολογίου.

Συνεργάστηκε επίσης με τον μέχρι τέλους φίλο της, τον Κώστα Τσιάνο. Επίσης με τον Σπύρο Ευαγγελάτο και τον Ανδρέα Βουτσινά.

Δίδαξε Σκηνογραφία – Ενδυματολογία για 3 χρόνια στη Σχολή Δοξιάδη (1965-1968) και για 20 χρόνια στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1988-2008) σε όλους τους σημερινούς πρωταγωνιστές που βγήκαν εκείνη την 20ετία.

***

Μερικές χαρακτηριστικές δουλειές της στο Εθνικό Θέατρο ήταν: Η βεγγέρα, Η φωλιά του κούκου, Συζυγικές σκηνές, Κάσπαρ, Πειρασμός, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι, Η γειτονιά του Τσέχωφ, Λυσσασμένη γάτα.

 

***

 

Λυσσασμένη γάτα (1998). Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή. Φώτης Αρμένης (Γιατρός Μπάου), Γιάννης Καρατζογιάννης (Γκούπερ), Ρένια Λουιζίδου (Μαίη), Δημήτρης Ζακυνθινός (Αιδεσιμότατος Τούκερ), Κώστας Σαπουντζιδάκης (Υπηρέτης), Όλγα Γκάτζιου (Υπηρέτρια), Δάνης Κατρανίδης (Μπρικ), Ρέα Φορτούνα (Λάσση), Φιλαρέτη Κομνηνού (Μάγκη), Άγγελος Αντωνόπουλος (Πατέρας), Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μάνα).

 

Από το 2001, ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως υπεύθυνη του τεχνικού τομέα του Εθνικού Θεάτρου.

Όπως γράφει ο σκηνογράφος – ενδυματολόγος Νίκος Σαριδάκης, στη σελίδα του στο facebook, «στις μέρες εκείνες, τις πολύτιμες για όλους όσοι βρεθήκαμε με κάποιον τρόπο γύρω της, αλλά και για το Εθνικό Θέατρο, εφόσον τότε για πρώτη φορά καταγράφηκε, αναδύθηκε, συντηρήθηκε και παρουσιάστηκε ο ασύλληπτος πλούτος των κοστουμιών που ήταν καταχωνιασμένος στα υγρά υπόγεια του κτηρίου του Τσίλλερ στην Αγ. Κωνσταντίνου, όπου κρυβόταν το βεστιάριό του.

Ήταν όραμα μεγαλόπνοο της Ρένας Γεωργιάδου να γίνει μια μεγάλη έκθεση, με παρουσίαση για πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου, των σημαντικότερων ενδυματολόγων, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί ως τότε με το Εθνικό, με αντιπροσωπευτικά κοστούμια τους. Το όραμα αυτό βρήκε άξια ανταπόκριση από τον ανοιχτόμυαλο διευθυντή τότε, τον Νίκο Κούρκουλο.

Έτσι η έκθεση έγινε στα πλαίσια της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, στην Εθνική Πινακοθήκη, την άνοιξη του 2003, με τίτλο: «Ένδυμα Θεάτρου» και είχε τεράστια ανταπόκριση. Με αφορμή αυτή την έκθεση δημιουργήθηκε από τότε το «Ιστορικό» τμήμα του βεστιαρίου όπου φυλάσσονται απείραχτα ως σήμερα τα πολύτιμα δημιουργήματα των ταλαντούχων ενδυματολόγων, μέρος των οποίων τα επόμενα χρόνια, το Υπουργείο Πολιτισμού, χαρακτήρισε «Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς».

***

Ένας άλλος τομέας δράσης για τη Ρένα Γεωργιάδου ήταν και η τηλεόραση. Εκεί χάρισε την αισθητική μέσα από τις υπέροχες σκηνογραφικές και κυρίως ενδυματολογικές συνεργασίες της στις μεγαλύτερες μεταφορές σημαντικών μυθιστορημάτων που έγιναν στην ιδιωτική τηλεόραση, στις δεκαετίες 1980-1990 κυρίως σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη («Ο Κίτρινος Φάκελος», η «Πρόβα Νυφικού», «Η Αγάπη άργησε μια μέρα» κ.α.). Για την «Αγάπη» τιμήθηκε με το βραβείο σκηνογραφίας και ενδυματολογίας στα «Πρόσωπα του ’97» της εφημερίδας «Έθνος».

***

 

Το «παρών» της είχε δώσει όμως η Ρένα Γεωργιάδου και στη Θεσσαλονίκη μέσα από τη συνεργασία της με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος είχε δουλέψει σε πάνω από 15 παραγωγές της δεύτερης κρατικής σκηνής.

Με ανακοίνωσή του ο οργανισμός εκφράζει τη βαθιά θλίψη του.

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος στις εξής παραγωγές:
•«Σέντζας» του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου (2003)
•«Δόνα Ροζίτα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1991)
•«Πάρτυ γενεθλίων» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη (1989)
•«Δάφνες και πικροδάφνες» των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένη Χαβιαρά, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1988)
•«Τα ξαδέλφια» του Κώστα Θλιμμένου, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαϊωάννου (1985)
•«Η βέρα – Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1984)
•«Αγάπης αγώνας άγονος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου (1983)
•«Ο ανακριτής έρχεται» του Τζων Μπόυντον Πρίσλεϋ, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1983)
•«Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1981)
•«Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νηλ, σε σκηνοθεσία Κούλας Αντωνιάδη (1981)
•«Στη γέφυρα του Λουλέ-Μπουργκάζ» του Στέφανου Ιωαννίδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1980)

 

Πράξη Β, Εικόνα 2: Η αυλή του σπιτιού της νύφης. Ματωμένος Γάμος, Στο ΚΘΒΕ το 1978.

 

•«Ο ματωμένος γάμος» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαϊωάννου (1978)
•«Ο Ταρτούφος» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου (1978)
•«Η δοκιμασία» του Άρθουρ Μίλλερ, σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου (1976)
•«Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1974)
•«Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1973)
•«Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1972)
•«Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1969)

 

Λυσσασμένη γάτα (1998). Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή. 06/02/1998 – 24/05/1998
Φώτης Αρμένης (Γιατρός Μπάου), Δημήτρης Ζακυνθινός (Αιδεσιμότατος Τούκερ), Ρένια Λουιζίδου (Μαίη), Γιάννης Καρατζογιάννης (Γκούπερ), Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μάνα).

 

***

Συνεργάστηκε επίσης με την Εθνική Λυρική Σκηνή και με Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Επίσης με τους θιάσους: Αντιγόνης Βαλάκου – Αλέκου Αλεξανδράκη, Γιώργου Κιμούλη, Βάσιας Παναγοπούλου.

Δούλεψε με τους περισσότερους Έλληνες σκηνοθέτες: Κωστή Μιχαηλίδη, Θάνο Κωτσόπουλο, Ανδρέα Φιλιππίδη, Νίκο Χατζίσκο, Μήτσο Λυγίζο, Αλέξη Σολομό, Σπύρο Ευαγγελάτο, Κώστα Τσιάνο, Ανδρέα Βουτσινά, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Ντίνο Δημόπουλο, Γιώργο Μεσσάλα, Γιώργο Ρεμούνδο, Στέλιο Παπαδάκη, Νίκο Ραφτόπουλο, Κανέλλο Αποστόλου, Πέρη Μιχαηλίδη κ.ά.

Το 1975 ορίστηκε υπεύθυνη τεχνικού τομέα της κρατικής μονάδας στο περιοδεύον Άρμα Θέσπιδος.

***

Ο αποχαιρετισμός της Ρένας Γεωργιάδου θα γίνει την Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019, το μεσημέρι στις 12, στο Β´ Νεκροταφείο Αθηνών (Λεωφ. Ηρακλείου 120, Αθήνα 111 42. Τηλέφωνο: 210 – 29.11.763).

 

Παναγιώτης ΜήλαςΡένα Γεωργιάδου. Δίδαξε με αγάπη και ήθος βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση
Περισσότερα

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο ελεύθερος ρεπόρτερ «επιστρέφει» στους φίλους του…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με τη Μαρία Κάλλας και τον Αλέξη Μινωτή.

Με επίσημη ανακοίνωση η Ένωση Συντακτών (ΕΣΗΕΑ) μας ενημέρωσε για την ημερομηνία και την ώρα αποχαιρετισμού του Δημήτρη Λιμπερόπουλου.

Θυμίζουμε ότι ο ακηδεμόνευτος ελεύθερος ρεπόρτερ, στις 3 Ιουλίου 2019, έγραφε στο χρονολόγιό του facebook:

 

«Ξυπνάω και πετάω σαν πουλάκι, απίστευτο μετά κάποιες ημέρες που περπατούσα με δυσκολία από δωμάτιο σε δωμάτιο… Σας ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές και το ενδιαφέρον σας. Θα ξεκουραστώ ακόμη για λίγο και θα συνεχίσω τα φτερουγίσματα»…

 

***

Η ώρα γι’ αυτό το «φτερούγισμα» στην απέναντι όχθη έφθασε…

Ο αποχαιρετισμός του Δημήτρη Λιμπερόπουλου θα γίνει την Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019, το απόγευμα στις 5, στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου (Αγίας Σοφίας και Αγίου Πέτρου, Παλαιό Φάληρο, 17563. Τηλέφωνο: 210-98.11.309)

 

 

***

  • Διαβάστε επίσης:

Δημήτρης Λιμπερόπουλος – Αποχαιρετισμός στα όπλα για τον “ελεύθερο ρεπόρτερ”

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Δώρο – έκπληξη από γερμανικό κανάλι για τα 93α γενέθλιά του…

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο μαραθωνοδρόμος που έτρεχε σαν σπρίντερ «τερμάτισε» στα 94…

“Χριστουγεννιάτικο δώρο”. Ένα πρωτότυπο αθλητικό διήγημα του Δημήτρη Λιμπερόπουλου από το 1958

Παναγιώτης ΜήλαςΔημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο ελεύθερος ρεπόρτερ «επιστρέφει» στους φίλους του…
Περισσότερα

Δημήτρης Λιμπερόπουλος – Αποχαιρετισμός στα όπλα για τον “ελεύθερο ρεπόρτερ”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Έφυγε” σε ηλικία 94 χρόνων ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Υπήρξε από τους πιο διάσημους ρεπόρτερ, κοσμικογράφους και φίλος με διεθνείς προσωπικότητες της δεκαετίας του ΄60.

«Γνώρισα διασημότητες, που μόνο ως ρεπόρτερ θα μπορούσα να πλησιάσω. Κάποιες, όπως ο Αριστοτέλης Ωνάσης, η Μαρία Κάλλας, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Μελίνα Μερκούρη, ο Τέλης Σαβάλας, με τίμησαν με τη φιλία τους» είχε πει σε συνέντευξή του.

«Υπήρξα ένας ρεπόρτερ που κωπηλάτησε σε ήρεμες θάλασσες με γοργόνες και δελφίνια, αλλά και σε επικίνδυνα περάσματα με πιράνχας και σε αγριεμένους ωκεανούς με καρχαρίες»… έγραφε ο ίδιος στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Έχει γράψει αρκετά βιβλία, ανάμεσά τους και τις βιογραφίες των Ωνάση και Νιάρχου.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο Νίκος Μαστοράκης στο fb.

Ξεκίνησε τις αρχές της δεκαετίας του ’50 κάνοντας σκίτσα και γράφοντας στην Αθλητική Ηχώ των Θ. Σέμπου – Γ. Γεωργαλά.

Δημιούργησε αθλητική σελίδα στο Εμπρός του Καλαποθάκη.

Ταξίδεψε με εθνικές ομάδες στίβου και ποδοσφαίρου στο εξωτερικό και γράφει εντυπώσεις από τις χώρες που έχει επισκεφτεί. Το 1951 σκιτσάρει και παίρνει συνέντευξη από τον Μορίς Σεβαλιέ στην Αλεξάνδρεια.

Τον Σεπτέμβριο του 1959, όταν ο Ωνάσης έχει απαγάγει τη Μαρία Κάλλας (οικειοθελώς) και τον πολιορκούν στη Γλυφάδα δεκάδες ρεπόρτερ και παπαράτσι από όλο τον κόσμο, κατορθώνει και ανεβαίνει στη θαλαμηγό του “Χριστίνα” και παίρνει από τον Έλληνα κροίσο παγκόσμια αποκλειστική συνέντευξη, για την εφημερίδα Έθνος.

Το 1960 πηγαίνει στη Νάπολη (χωρίς την αρχική έγκριση της εφημερίδας του), κάνει καθημερινή περιγραφή των επτά ολυμπιακών ιστιοδρομιών του διαδόχου Κωνσταντίνου και μετά την τελευταία, το Έθνος βγάζει παράρτημα.

Το 1962 είναι ο μοναδικός Έλληνας δημοσιογράφος, ανάμεσα στους ελάχιστους ξένους, καλεσμένος της Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ, στα γυρίσματα της Κλεοπάτρας με την Λιζ Τέιλορ στην Σινετσιτά.

Το 1966, μεσολαβεί η Μις Υφήλιος Κορίνα Τσοπέη και τον καλεί ο τσέρμαν της FOX Σπύρος Σκούρας να επισκεφθεί το Χόλιγουντ, αλλά στο Μπρόντγουεϊ γίνονται οι πρόβες του μιούζικαλ των Ντασέν – Χατζιδάκι “Ίλυα Ντάρλινγκ” και κολλάει στην παρέα του Μάνου και της Μελίνας. Μένει στη Νέα Υόρκη, όπου κάνει παρέα με γίγαντες ως τον Οκτώβριο του 1968. Τότε ο Ωνάσης του λέει ότι σε λίγες ημέρες όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία θα στείλουν απεσταλμένους στο Σκορπιό που θα πλημμυρίσει από παπαράτσι. Επιστρέφει στην Ελλάδα για τον «γάμο του αιώνα».

Εργάζεται σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά, αλλά συνεννοείται απόλυτα μόνο με δύο «εφημεριδάδες»: τον Στέφανο Κρανιώτη στο Έθνος των Νικολόπουλου – Κυριαζήδων και τον Αλέκο Φιλιππόπουλο στην Απογευματινή του Μπότση και αργότερα στο νέο Έθνος και στις Εικόνες του Μπόμπολα.

Τι έγραψε ο Νίκος Μαστοράκης στο FB:

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ

Για τον φίλο της νιότης μου, φοβερό ρεπόρτερ, ανταγωνιστή μου αλλά ποτέ εχθρό, συναγωνιστή μου στην αποκλειστικότητα, αντί για επικήδειο, η τελευταία μας συνομιλία, μέρες πριν.

Δ: Νίκο μου, τότε μπορούμε να πούμε ότι ζήσαμε τη χρυσή εποχή της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης… Αλλά και της ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ που στερείται σήμερα αναγνωστών… Ετοιμάζω ένα αφιέρωμα για εκείνη την εποχή, φόρο τιμής στο επάγγελμά μας που ξέπεσε όπως τα πάντα…

Ν: Όταν το κάνεις πες μου, να σου βρω φωτό και από το δικό μου αρχείο. Εδώ και καιρό βρήκα κι αγόρασα όλους τους τόμους της Μεσημβρινής και έκανα όλα τα ρεπορτάζ μου ψηφιακά.

Δ: Νίκο είσαι κατ πολύ μικρότερός μου, θα ζήσεις και τα χειρότερα.

Ν: Μπα, εδώ θα είσαι κι εσύ φίλε. Δεν το κουνάς ρούπι

Δ: Δυστυχώς ζούμε σε εποχή από ημιμαθείς ξερόλες.
Ρε γαμώτο, πώς καταλήξαμε στριμωγμένοι ανάμεσα σε τόσο μεγάλο πλήθος ατάλαντων;
Προσπαθώ να πετύχω τον αποχαιρετισμό μου στα όπλα, αλλά επαγγελματικά με βαρβάτο χορηγό. Εσύ παρουσιαστής κι εγώ σκυφτός κι αδύναμος, ανάμεσα σε υπάρχοντα μυθικά και θρυλικά πρόσωπα από το παρελθόν. Αν σου πω ονόματα που δέχονται να ρθούν δεν θα το πιστέψεις…

Ν: Σκυφτός κι αδύνατος; Ποτέ! Ψηλό παιδί, χαρά γεμάτο.

Δ: Ναι πάω για τα 95 το πνεύμα πρόθυμο η σαρξ αδύναμη.

Ν: Στα 100 και βάλε σε βλέπω με πνεύμα τριαντάρη.

∼∼

  • Στη φωτογραφία με τον Αριστοτέλη Ωνάση

Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο μαραθωνοδρόμος που έτρεχε σαν σπρίντερ «τερμάτισε» στα 94…

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΔημήτρης Λιμπερόπουλος – Αποχαιρετισμός στα όπλα για τον “ελεύθερο ρεπόρτερ”
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο ερευνητής και συλλέκτης κειμηλίων του Πόντου, Στέργιος Θεοδωρίδης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έφυγε από τη ζωή ο Στέργιος Θεοδωρίδης, σκορπίζοντας θλίψη στον ποντιακό ελληνισμό. Ο εκλιπών ήταν ερευνητής και συλλέκτης κειμηλίων του Πόντου.

Είχε συμμετάσχει και σε αρκετές εκδηλώσεις με θέμα τον Πόντο ως ομιλητής.

Το 2014 στο Μουσείο Μπενάκη είχε φιλοξενηθεί έκθεση από προσωπική του συλλογή με τίτλο «Εν Πόντω – Συμβολή στη μνήμη – Επιστολικά δελτάρια 1890-1920». Η έκθεση παρουσίαζε την καθημερινότητα, την παιδεία, τον πολιτισμό, τη θρησκευτική ζωή, το εμπόριο και πολλές άλλες δραστηριότητες, καθώς και τα σπουδαία κτήρια της περιοχής του Εύξεινου Πόντου.

 

 

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης έφυγε στις 14/8/2019, ύστερα από μια δίχρονη και άνιση μάχη με τον καρκίνο. Σε ηλικία μόλις 58 χρόνων, σε μια ώριμη και αποδοτική φάση της ζωής του. Όσοι τον γνώρισαν ξέρουν καλά πόσο σημαντικός και εξαιρετικός άνθρωπος ήταν.

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης, απλός και σεμνός, άνθρωπος με πεποιθήσεις, διαμορφώθηκε μέσα στο ποντιακό περιβάλλον, αγάπησε και υπηρέτησε τον ποντιακό ελληνισμό με σημαντικό έργο και προσφορά.

Πήρε μέρος σε όλους τους μεγάλους και μικρούς αγώνες του λαού μας, διαμορφώθηκε στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια μέσα από τις γραμμές της ΠΠΣΠ και έζησε από κοντά και με ενδιαφέρον όλες τις περιπέτειες του ελληνικού αριστερού κινήματος.

Στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια ήταν καθημερινά παρών με το μεγάλο νταούλι του, χωρίς να κουραστεί ούτε στιγμή.

Στον δήμο που έδρασε και ήταν κάτοικος, στο Γαλάτσι, ήταν η ψυχή και ο ακούραστος εργάτης του συνεταιρισμού «χωρίς μεσάζοντες» και του κέντρου «Αμπάριζα», ενώ στήριξε όλες τις δημοτικές κινήσεις που προσπάθησαν να εκφράσουν κάτι ποιοτικά διαφορετικό για την πόλη.

Βαθιά πατριώτης, αλλά και συνάμα διεθνιστής στην πράξη, είχε πολλούς φίλους στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

Στην εφημερίδα «Δρόμος» επιμελήθηκε πολλά αφιερώματα για τον Πόντο και τις γενοκτονίες στην Τουρκία.

Ενεργό μέλος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας, πήρε μέρος σε όλες τις διαδικασίες της εκφράζοντας με σαφήνεια και συνέπεια την ανάγκη διαμόρφωσής της σε έναν οργανισμό αναζήτησης, συμβολής και συμμετοχής σε ενδιαφέροντα κινήματα. Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής, ουσιαστικός πάντα, χωρίς ίχνος γκρίνιας, θετικός με διάθεση προσφοράς.

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης δεν ήταν ο γνωστός εκπρόσωπος, ο συνδικαλιστής, ο πολιτευτής, η φιγούρα του κλασικού πολυλογά και ξερόλα αριστερού. Ήταν ο αφανής, ουσιαστικός, μαζικός, εργάτης και δουλευτής που έκανε αυτό που έπρεπε, αυτό που νόμιζε σωστό, φροντίζοντας να είναι χρήσιμος. Δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν και όλοι όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί του έχουν να πουν έναν καλό λόγο γι’ αυτόν. Με τη στάση του έδωσε έναν άλλο υπόδειγμα και παράδειγμα σύγχρονου αγωνιζόμενου ανθρώπου: Δραστήριος, ανήσυχος, ήρεμος και θετικός μπροστά σε δυσκολίες και εμπόδια. Καθόλου παθητικός και σε πόλεμο με τη μοιρολατρία.

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης σπούδασε Οικονομικά και εργάστηκε ως λογιστής. Ήρθε σε επαφή με εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπους στον χώρο δουλειάς του και όσοι συνεργάστηκαν μαζί του νιώθουν πως έχασαν ένα στήριγμα και έναν τίμιο άνθρωπο που βοηθούσε όλους τους πολίτες στις σχέσεις που είχαν με την εφορία και την κρατική διοίκηση.

Η παραγωγή του Στέργιου δεν σταματά εδώ. «Παρήγαγε», μαζί με τη σύντροφό του Γιάννα Κουμερτά, δύο εξαιρετικούς γιους και σίγουρα –παρά το ότι έφυγε πρόωρα και νωρίς– πρόλαβε να πάρει την ικανοποίηση πως συνέβαλε στη διαμόρφωση δύο νέων ανθρώπων με πλούσιο περιεχόμενο και ενδιαφέροντα. Η συμβολή του και σε αυτό ήταν μεγάλη.

Εκφράζουμε τα βαθιά συλλυπητήρια στη μητέρα του, στην αδελφή του και όλους τους συγγενείς του, στη σύζυγό του Γιάννα και στα παιδιά του Ιάσονα και Αλέξη.

Σε ανακοίνωσή της, στην εφημερίδα “Δρόμος” η ΚΟΕ δηλώνει πως “αισθάνεται πιο φτωχή με την απώλεια του Στέργιου Θεοδωρίδη. Συναισθάνεται τη δυσκολία και τον κόπο να διαμορφωθούν άνθρωποι σαν τον Στέργιο, αλλά το παράδειγμά του δείχνει ότι αυτό είναι μπορετό και ίσως πιο απλό από ό,τι μας φαίνεται, όταν υπάρχει η αρετή και η τόλμη, οι πεποιθήσεις και τα οράματα”.

Και συνεχίζει:

“Να’ ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, Στέργιο,

Θα αγαπάμε τον τόπο μας όπως τον αγάπησες εσύ Στέργιο,

Γεια σου Στέργιο!”.

* Η κηδεία του Στέργιου Θεοδωρίδη θα γίνει τη Δευτέρα 19/8/2019, στις 13:00, στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου (Νέα Φιλαδέλφεια).

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο ερευνητής και συλλέκτης κειμηλίων του Πόντου, Στέργιος Θεοδωρίδης
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Μπράμος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πέθανε σε ηλικία 67 ετών ο Γιώργος Μπράμος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. Ο θάνατός του επήλθε καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο, ύστερα από δυσφορία που αισθάνθηκε το βράδυ της Τετάρτης 14 Αυγούστου 2019.

Μεταξύ των σημαντικών θέσεων που υπηρέτησε ήταν και αυτή του ειδικού συμβούλου για θέματα πολιτιστικού και ψυχαγωγικού περιεχομένου στην ΕΡΤ.

Ο Γιώργος Μπράμος γεννήθηκε το 1952 στην Τρίπολη και σπούδασε Νομικά και Κινηματογράφο στην Αθήνα και την Ιταλία.

Ήταν μαθητής στο ΣΤ’ Γυμνάσιο Αρρένων της Αθήνας, στην τάξη του 1970.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου σε εφημερίδες -Αυγή, Καθημερινή, Ελευθεροτυπία- και περιοδικά -Σύγχρονος Κινηματογράφος, Τέταρτο, Αντί κ.ά.

Συνεργάστηκε στα σενάρια των ταινιών «Ήταν ένας ήσυχος θάνατος» της Φρίντας Λιάππα, «Καλή πατρίδα, σύντροφε» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, «Κλοιός» του Κώστα Κουτσομύτη, «Ξένια» του Πατρίς Βιβανκός, «Terra incognita» του Γιάννη Τυπάλδου.

Έγραψε δοκίμια για τον κινηματογράφο, μονογραφίες σκηνοθετών και συμμετείχε σε πολλές συλλογές διηγημάτων.

Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Ότσι τσιόρνιγια [Μαύρα μάτια] (1999) και Το ψέμα του λύκου (2013) και τις συλλογές διηγημάτων Βρεγμένο ρούχο (1993) και Άσπρα γένια (2006), όλα στις Εκδόσεις Καστανιώτη.

***

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ανακοίνωσε ότι η πολιτική κηδεία του Γιώργου Μπράμου θα γίνει την Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019, στις 16:00, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Μπράμος
Περισσότερα