Κάρτα Μνήμης

Περιπλάνηση στα «Δωμάτια Μνήμης» της Λούλας Αναγνωστάκη δύο χρόνια μετά το φευγιό της…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με αφορμή τη συμπλήρωση δύο χρόνων από τη μέρα που έφυγε από τη ζωή η Λούλα Αναγνωστάκη, την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017, κάνουμε μια μικρή περιπλάνηση στα «Δωμάτια Μνήμης»…

Ήταν η αναδρομική έκθεση – σκηνική εγκατάσταση που αφιερώθηκε το καλοκαίρι του 2018 από το Φεστιβάλ Αθηνών στη μεγαλύτερη Ελληνίδα δραματουργό.

Ήταν μια «θεατρική πόλη» με δώδεκα ξεχωριστά δωμάτια, όσα και τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη: Η πόλη, Η διανυκτέρευση, Η παρέλαση, Η συναναστροφή́, Αντόνιο ή Το μήνυμα, Η νίκη, Η κασέτα, Ο ήχος του όπλου, Διαμάντια και μπλουζ, Το ταξίδι μακριά, Ο ουρανός κατακόκκινος, Σ’ εσάς που με ακούτε.

 

(Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες).

 

 

Η κυριαρχία του κλειστού, ονειρικού χώρου –πολύ έντονη και στο Θέατρο του Παράλογου, με το οποίο η Αναγνωστάκη συνομιλεί στα πρώτα της, ιδίως, έργα– οδήγησε στη σύλληψη αυτής της σκηνογραφικής εγκατάστασης.

Το «δωμάτιο» είναι ο ένας πόλος της εγκατάστασης – η περίκλειστη σκηνή όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Ο άλλος πόλος είναι η «μνήμη» – η σκηνή της φαντασίας, ο αγωγός μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, συλλογικού και ατομικού, που ενεργοποιείται από το ίχνος των εικόνων, των ήχων, των αντικειμένων, των ποιητικών τοπίων που κάθε δωμάτιο περιέχει.

 

 

(Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες).

 

 

Αποσυνθέτουμε το έργο στον χώρο για να το διαβάσουμε με τα μάτια της φαντασίας, που ξέρει, όπως έλεγε ο Κουν, να διακρίνει «χρώματα, κινήσεις, στάσεις σωμάτων, σχέσεις ακόμη απροσδιόριστες.

Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα τον μηχανισμό της μνήμης – πότε ξυπνάει, πότε χάνεται, πότε οδηγεί στη σύνθεση, πότε στην αποσύνθεση, πότε στη συνάντηση και πότε στον αποχωρισμό. Και σε κανένα κοινό βίωμα η μνήμη των προσώπων που σφράγισε δεν ταυτίζεται».

 

***

 

(Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες).

 

 

 

«Το πιο σημαντικό στη μνήμη –και γι’ αυτό τον λόγο η μνήμη λειτουργεί με τόσο μεγάλη δύναμη– είναι το τραύμα». Αγγίζοντας την περιοχή του τραύματος, το θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη αποσιωπά και αποκαλύπτει, φέρνει στην επιφάνεια την παραμόρφωση όπου έχει οδηγήσει η ταύτιση με παρωχημένα κοινωνικά μοντέλα, απονεκρωμένες ιδεολογίες, ματαιωμένες σχέσεις, ανθρωποφαγίες οικογένειες. Αναδιατάσσει με τον τρόπο του τραύματος το χθες και το σήμερα, πλησιάζει το ανείπωτο εκείνο σημείο που πονάει περισσότερο, σαρκάζει τον φόβο, την ατολμία, την υποκρισία μας, ξεδιπλώνει τον πόθο για ζωή που κάθε φορά διαψεύδεται ή καίγεται άδοξα στη συνάντηση της προσωπικής με τη μεγάλη Ιστορία.

 

***

 

 

Η Λούλα Αναγνωστάκη πέρασε στην απέναντι όχθη, σαν σήμερα 8 Οκτωβρίου 2017.

 

***

 

ΔΩΜΑΤΙΑ ΜΝΗΜΗΣ

για τη Λούλα Αναγνωστάκη

 

Επιμέλεια έκθεσης: Δήμητρα Κονδυλάκη
Αρχειακή έρευνα – Δραματουργική συνεργασία: Γρηγόρης Ιωαννίδης – Μάνος Καρατζογιάννης
Σκηνογραφική μελέτη: Λουκία Μάρθα – Αλέξανδρος Βαζάκας
Σχεδιασμός φωτισμού: Γιάννης Δρακουλαράκος
Μοντάζ οπτικού υλικού: Νίκος Γαβαλάς
Ηχητικό περιβάλλον: Πάνος Αγγελοθανάσης
Παραγωγή: Art EMIS PRODUCTIONS

Παναγιώτης ΜήλαςΠεριπλάνηση στα «Δωμάτια Μνήμης» της Λούλας Αναγνωστάκη δύο χρόνια μετά το φευγιό της…
Περισσότερα

Τιμή στη μνήμη του επιφανή Ρόδιου λυρικού καλλιτέχνη Δημήτρη Παπαϊγνατίου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια ολόκληρη ζωή πίστη στον πολιτισμό της πατρίδας

Μουσικοφιλολογική συνεστίαση διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης στη μνήμη του επιφανή Ρόδιου λυρικού καλλιτέχνη, πρωτοψάλτη, μουσικοδιδάσκαλου, λαογράφου και ποιητή Δημήτρη Παπαϊγνατίου.

Στον άνθρωπο και το έργο του αναφέρθηκε η κόρη του Κική Παπαϊγνατίου – Σαλαμαστράκη, με ιδιαίτερη μνεία στη λαογραφική και ποιητική συγγραφική προσφορά του, ενώ αποσπάσματα μελουργικών κειμένων του ερμήνευσαν ο οφικίαλος Υμνωδός του Οικουμενικού Πατριαρχείου Γιώργος Χατζηχρόνογλου, ο ομογενής Καθηγητής της Ιατρικής και Πρωτοψάλτης της Μητρόπολης Pittsburgh Δρ. Νίκος Γιαννουκάκης, ο χοράρχης-μουσικοδιδάσκαλος Αθανάσιος Παϊβανάς και ο χορωδός του Βυζαντινού Χορού της Μητρόπολης Pittsburgh Βασίλης Παπαζέκος.

 

 

Ο Δημήτρης Παπαϊγνατίου γεννήθηκε το 1921 στο ιστορικό χωριό Κοσκινού της Ρόδου. Το 1933 ανέβηκε στο αναλόγιο του πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού Ευάγγελου Μουτάφη. Το 1937 αποφοίτησε από τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής Ρόδου με άριστα και πήρε τα πρώτα μαθήματα ευρωπαϊκής μουσικής στη Scuola Musicale di Rodi. Έκτοτε θητεύει στο Μητροπολιτικό Ναό ως Λαμπαδάριος και αργότερα Πρωτοψάλτης.
Το 1946 εγγράφεται στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ’ όπου και αποφοίτησε με άριστα και παράλληλα σπουδάζει ευρωπαϊκή μουσική (θεωρία) και τραγούδι (τενόρος) και συμπληρωματικά Βυζαντινή μουσική με τον καθηγητή Νικόλαο Παπά. Στα χρόνια των σπουδών του συμμετέχει σε τέσσερις χορωδίες ευρωπαϊκής μουσικής: στη Χορωδία Αθηνών με καθηγητή τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη, στην Εθνική Χορωδία της Ελλάδος με καθηγητή τον Μιχάλη Βούρτση, στη Φοιτητική Χορωδία του Πανεπιστημίου Αθηνών με τον Κώστα Χαραλαμπίδη και στην τετράφωνη χορωδία του Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου με διευθυντή τον Πλάτωνα Ρούγκα. Το 1951 επιστρέφει στη Ρόδο όπου εργάζεται ως οδοντίατρος και ταυτόχρονα διδάσκει για πέντε χρόνια ευρωπαϊκή μουσική διορισμένος από τον Μανώλη Καλομοίρη στο Εθνικό Ωδείο Ρόδου. Στα 1977 αναλαμβάνει πρωτοψάλτης στο Μητροπολιτικό Ναό μέχρι το τέλος του 2010.
Το 1989 του απονέμεται ο τίτλος του «Άρχοντος Πρωτοψάλτου» από το Μητροπολίτη Απόστολο, το 1997 τιμητικό δίπλωμα για τις επί σειράν ετών υπηρεσίες του ως ιεροψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού και το 2011 τιμητική πλακέτα από τον μητροπολίτη Κύριλλο. Επίσης το 2012 τιμήθηκε από το Σύλλογο Ιεροψαλτών Ρόδου.
Έγραψε:
-«Μουσικόν Καλλώπισμα» (Βυζαντινομουσικές συνθέσεις), 1986
-«Τόνοι και στόνοι» (Ποιήματα), 1996
-«Το χωριό Κοσκινού της Ρόδου» (Ιστορία, λαογραφία, διαβίωση), 2002

Ο Δημήτρης Παπαϊγνατίου έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 αφήνοντας σημαντικό ανέκδοτο έργο της Δωδεκανησιακής νεότερης ιστορίας και μουσικής παράδοσης.

Το 2019 τιμήθηκε με συναυλία αφιερωμένη στη μνήμη του, στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, που διοργανώθηκε από το Δημοτικό Οργανισμό Πολιτισμού-Αθλητισμού Ρόδου με τη σύμπραξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου.

 

 

Φωτογραφίες:
1. Αθανάσιος Παϊβανάς, Νίκος Γιαννουκάκης (όρθιος), Γιώργος Χατζηχρόνογλου
2. Από αριστερά: Η Κική Παπαϊγνατίου – Σαλαμαστράκη με τη Ράνια Βισβάρδη του Τρίτου Προγράμματος ΕΡΤ και τον Βασίλη Παπαζέκο

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤιμή στη μνήμη του επιφανή Ρόδιου λυρικού καλλιτέχνη Δημήτρη Παπαϊγνατίου
Περισσότερα

Ελένη Χατζηαργύρη. Αποκάλυψις, έξοχη, συγκλονιστική, με ευσυνειδησία, χωρίς προσποίηση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Ελένη Χατζηαργύρη (Χαλκίδα, 9 Νοεμβρίου 1923 – 1 Οκτωβρίου 2004), το γένος Γαρυφαλλίδου, ήταν ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Η οικογένειά της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε θέατρο με καθηγητή τον Κάρολο Κουν. Διακρίθηκε για τις ερμηνείες της κυρίως σε δραματικούς θεατρικούς ρόλους.
Την καριέρα της στο θέατρο ξεκίνησε ως φοιτήτρια, τον Νοέμβριο του 1942, και έχοντας ήδη παντρευτεί τον Κώστα Χατζηαργύρη, του οποίου το επίθετο κράτησε στην υπόλοιπη ζωή της. Πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης στο θεατρικό έργο Rosmersholm του Ίψεν στο ρόλο της Rebecca West.

***

Άλκηστις (1968) Εθνικό Θέατρο, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Άλκηστις”. Από αριστερά: Άννα Παναγιωτοπούλου (Αδελφή του Εύμηλου), Ελένη Χατζηαργύρη (Άλκηστις), Σταμάτης Φασουλής (Εύμηλος).

 

ΡΟΣΜΕΡΣΧΟΛΜ, του Ερρίκου Ίψεν
Από το Θέατρο Τέχνης, το 1942

«Αποκάλυψις η χαριτωμένη κ. Χατζηαργύρη. Πλήθος προσόντα θεατρικά. Παράστημα, μορφή, φωνή, αλλά και ταλέντο υποκριτικό μιας θαυμασίας λιτότητος. Προβλέπω μεγάλο μέλλον».

Σπύρος Μελάς

***

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ, του Άντον Τσέχοφ
Από το Εθνικό Θέατρο, το 1951

«Η Κα Χατζηαργύρη, ήταν έξοχη, συγκλονιστική, και στις σκηνές του βουβού σπαραγμού, και στις σκηνές των εκρήξεων».

Άλκης Θρύλος

***

ΗΛΕΚΤΡΑ, του Σοφοκλέους
Από το Εθνικό Θέατρο, το 1978

«Στον επώνυμο ρόλο η κ. Ελένη Χατζηαργύρη, με την ευσυνειδησία που χαρακτηρίζει την κάθε εργασία της, έσπασε το φράγμα των καλλιτεχνικών ειδικοτήτων της και μας έδωσε την καλύτερη έως σήμερα προσφορά της στην αρχαία τραγωδία».

Άλκ. Μαργαρίτης

***

 

Άλκηστις (1968) Εθνικό Θέατρο, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Άλκηστις”. Από αριστερά: Άννα Παναγιωτοπούλου (Αδελφή του Εύμηλου), Ελένη Χατζηαργύρη (Άλκηστις), Σταμάτης Φασουλής (Εύμηλος).

 

Ο ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ, του Μοντερλάν
Από το Εθνικό Θέατρο, το 1981

«Η κ. Χατζηαργύρη έδωσε τον καλύτερο, ίσως, ρόλο της με την Ιωάννα την τρελή με λόγο μέσα στο λόγο, με σιωπή μέσα στη σιωπή, χωρίς ίχνος προσποίηση, απλά, όχι απλοϊκά, έφτασε στο βάθος της τρέλας, δηλαδή στο βάθος της αθωότητας, εκεί που συναντιέται το άγιο με το μιαρό και η σοφία με τη νήπια σκέψη».

Κ. Γεωργουσόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΕλένη Χατζηαργύρη. Αποκάλυψις, έξοχη, συγκλονιστική, με ευσυνειδησία, χωρίς προσποίηση…
Περισσότερα

Τζέσι Νόρμαν. Έσβησε το «παγκόσμιο αστέρι της όπερας»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Με βαθιά θλίψη και οδύνη ανακοινώνουμε τον θάνατο της Τζέσι Νόρμαν, παγκόσμιου αστεριού της όπερας», ανέφερε η οικογένεια στην ανακοίνωση που διένειμε ο εκπρόσωπός της.

Η θρυλική Αμερικανίδα ερμηνεύτρια της όπερας Τζέσι Νόρμαν πέθανε τη Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2019 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 74 ετών, εξαιτίας πολυοργανικής ανεπάρκειας και σηψαιμικού σοκ, επιπλοκών του τραυματισμού της στη σπονδυλική στήλη που είχε υποστεί πριν από τέσσερα χρόνια, ανακοίνωσε εκπρόσωπος της οικογένειάς της.

Η σοπράνο, γεννημένη στην Τζόρτζια, άρχισε την καριέρα της τη δεκαετία του 1960 στην Ευρώπη. Ήταν ήδη παγκοσμίως διάσημη πολύ πριν κάνει το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, το 1983.

Υπήρξε μια από τις δημοφιλέστερες και διαπρεπέστερες οπερικές ερμηνεύτριες των δεκαετιών του 1980 και του 1990, τραγούδησε στις τελετές ορκωμοσίας των προέδρων Ρόναλντ Ρίγκαν και Μπιλ Κλίντον, στη Μασσαλία το 1989 για τα 200 χρόνια από τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά και στα 60ά γενέθλια της Ελισάβετ, της βασίλισσας της Βρετανίας.

Η οικογένεια εξέφρασε την «υπερηφάνειά της» για «τα επιτεύγματά της στη μουσική και την έμπνευση που προσέφερε στο κοινό σε όλο τον κόσμο, που θα συνεχίσει να αποτελεί πηγή χαράς», καθώς και για την «ανθρωπιστική δράση της», τις πρωτοβουλίες της εναντίον «της πείνας», για να αμβλυνθούν τα δεινά «των αστέγων», για την «ανάπτυξη της νεολαίας», για τη «μόρφωση στα πεδία της τέχνης και του πολιτισμού».

«Η ομορφιά, η δύναμη, η μοναδικότητα της φωνής της» ήταν κάτι που «δεν είχε όμοιό του», θα δήλωνε το 2014 η Τόνι Μόρισον, η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας Αφροαμερικανίδα συγγραφέας — έφυγε κι εκείνη το καλοκαίρι — σε μια βραδιά για την απότιση φόρου τιμής στην Αφροαμερικανίδα τραγουδίστρια που σφράγισε μια εποχή.

Όταν ήταν ακόμη παιδί, η Νόρμαν άρχισε να τραγουδάει τα «σπιρίτσουαλς», τα θρησκευτικά τραγούδια της αφροαμερικανικής κοινότητας στην Ογκάστα, όπου μεγάλωσε και όπου οι γονείς της ήταν αγωνιστές στις τάξεις της οργάνωσης NAACP εναντίον του φυλετικού διαχωρισμού και υπέρ της αναγνώρισης ίσων δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών.

Από το 1968 — δεν ήταν ακόμη παρά 23 ετών — στην Deutsche Opera του Βερολίνου, θα έκανε το ντεμπούτο της στη Γαλλία πέντε χρόνια αργότερα, με την Αΐντα του Βέρντι. Τα χρόνια που ακολούθησαν, έκανε σειρά εμφανίσεων σε όλη την Ευρώπη, επιβλήθηκε ως μια από τις πιο διαπρεπείς δραματικές σοπράνο, ιδίως με τις ερμηνείες της σε έργα του Βάγκνερ.

Γυναίκα με ισχυρές πεποιθήσεις, η Νόρμαν ίδρυσε στη γενέτειρά της το Jessye Norman School of the Arts για να υποστηρίζονται κοινωνικά αποκλεισμένοι και μη προνομιούχοι νέοι καλλιτέχνες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

***

 

ΕΔΩ ΤΟ «AVE MARIA» ΜΕ ΤΗΝ ΤΖΕΣΙ ΝΟΡΜΑΝ

Παναγιώτης ΜήλαςΤζέσι Νόρμαν. Έσβησε το «παγκόσμιο αστέρι της όπερας»
Περισσότερα

Ελισάβετ Ναζλίδου. Για τη Λάρισα ήταν η πολυαγαπημένη «μπέμπα» της γειτονιάς…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Με όποιους συνεργάστηκε, όπου και να έζησε, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα, η Ελισάβετ Ναζλίδου ήταν πάντα το αγαπημένο παιδί…

Η Ελισάβετ – ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο – πέρασε στην απέναντι όχθη την Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019.
Άφησε πίσω τη μητέρα της Φανή Παπαευθυμίου, τους θείους, τα εξαδέλφια και τα αγαπημένα της ανίψια.

Η Ελισάβετ που τη φώναζαν, στη Λάρισα, Έλλη και «Μπέμπα» ήταν ένα μεγάλο παιδί που αγαπούσε τους πάντες και έδινε και την ψυχή της σε όλους.

Ειδικά είχε μεγάλη αγάπη στα ανίψια της αλλά και στα γειτονόπουλά της. Εκεί μάθαινε στα παιδιά όλα όσα ήθελαν για τις γιορτές που ετοίμαζαν στο σχολείο τους. Όμως οι καλύτερες στιγμές για τα πιτσιρίκια ήταν όταν η θεία Έλλη έκανε μιμήσεις.

Τότε -όπως στα παλιά χρόνια- άλλοι άνοιγαν τα παράθυρα, άλλοι έβγαιναν στις πόρτες των σπιτιών και έφτιαχναν μια δυναμική «σκηνή» όπου η «Μπέμπα» έδινε την παράστασή της.

 

 

 

Όλοι και όλες θυμούνται αυτές τις «παραστάσεις» και δεν μπορούν να πιστέψουν πως έφυγε αυτό το κορίτσι.

Την Ελισάβετ Ναζλίδου, τη γνώρισα το 1989 όταν έκανε πρόβες για το «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο. Η παράσταση ανέβηκε στην Κεντρική Σκηνή της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Σεμνή και ταπεινή – από τότε – η Ελισάβετ δεν θέλησε να κουβεντιάσουμε στο πολυδιαφημισμένο ποτάδικο στον πεζόδρομο στην αρχή του Παγκρατίου. Προτίμησε ένα ταπεινό ταβερνείο που ήταν εκεί κοντά. Μαζί μας και ο σκηνοθέτης της και συμμαθητής μου στο γυμνάσιο, Γιάννης Διαμαντόπουλος.

Από τότε με την Ελισάβετ κρατήσαμε μια φιλία. Πάντα παρακολουθούσα κάθε της δραστηριότητα, όποτε ήταν δυνατό.
Η Ελισάβετ ήταν γεννημένη για να δίνει τη χαρά. Γι’ αυτό κράτησε και μυστικό το πρόβλημα που είχε με την υγεία της.
Πάλεψε, αγωνίστηκε, έχασε…

***

 

Την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019, στις 9.30 π.μ., θα γίνει το 40ήμερο μνημόσυνο για την Ελισάβετ, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αχιλλείου, στη Λάρισα.

***

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αχιλλείου
Πολυκάρπου 9, Λάρισα 412 21
Τηλέφωνο: 2410537159 και 6936181666

 

***

ΠΡΩΤΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΝΑΖΛΙΔΟΥ

 

***

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΘΒΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΕλισάβετ Ναζλίδου. Για τη Λάρισα ήταν η πολυαγαπημένη «μπέμπα» της γειτονιάς…
Περισσότερα

Αφιέρωμα – “Σταθμός” στη Χρύσα Σπηλιώτη για το Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019 υπό την καλλιτεχνική και επιστημονική εποπτεία της Σίσσυς Παπαθανασίου, φέτος έχει ως θεματικό άξονα τη «Μνήμη».

Παρουσιάζει λοιπόν ένα συγκεντρωτικό αφιέρωμα στο συγγραφικό έργο της Χρύσας Σπηλιώτη, σε επιμέλεια της Ναταλίας Κατσού.

Σε μία ξεχωριστή βραδιά, το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019 θα παρουσιαστούν όλα τα πολυπρόσωπα έργα της συγγραφέως στο Θέατρο Σταθμός, σκηνοθετημένα από επτά εξέχουσες σκηνοθέτιδες: Μιχαέλα Αντωνίου, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Μαρία Ξανθοπουλίδου, Χρύσα Καψούλη, Ρούλα Πατεράκη, Αναστασία Ρεβή και Δήμητρα Χατούπη.

Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν επτά θεατρικά κείμενα της Χρύσας Σπηλιώτη που διακρίνονται για τον γήινο και τον άμεσο χαρακτήρα τους, ενώ συνδιαλέγονται με το όνειρο και τον μύθο, γεμάτα δραματική ένταση και χιούμορ, και μία διαρκώς υποφώσκουσα αισιοδοξία.

Τα έργα πραγματεύονται σύγχρονα θέματα όπως το τραύμα, οι προσωπικές σχέσεις, η κοινωνική έκπτωση, ο εξτρεμισμός, η μετανάστευση, η φιλία, η επανάσταση. Η αισθητική της Σπηλιώτη χαρακτηρίζεται από την ίδια ευγένεια και την ίδια διαύγεια που χαρακτήριζε το πρόσωπό της, χαρίζοντας ένα ρεπερτόριο αξιοθαύμαστο.

Έναν χρόνο μετά την αιφνιαδιστική απώλεια της συγγραφέως μεταξύ δεκάδων άλλων ανθρώπων στο Μάτι, το Φεστιβάλ Αναλόγιο παρουσιάζει το συγγραφικό της έργο και μας προσκαλεί όλους να τιμήσουμε τη δημιουργία και να γιορτάσουμε τον πολιτισμό και το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Αυτή η ολονύκτια εκδήλωση δεν αποτελεί ελεγεία, αλλά διθύραμβο για το πνεύμα και την τέχνη.

***

Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019
In Memory We Trust
Ολονύκτιο Αφιέρωμα στη Χρύσα Σπηλιώτη
Επιμέλεια Αφιερώματος: Ναταλία Κατσού
*
Πρόγραμμα Παρουσιάσεων: 18:00 – 02:00
«Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;», σκηνοθεσία: Νικόλ Δημητρακοπούλου
«Αγκά- σφι και φι», σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου
«Σκοτσέζικο Ντους», σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
«Φωτιά και Νερό», σκηνοθεσία: Αναστασία Ρεβή
«Ποιος κοιμάται απόψε;», σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη
«Το μάτι της Τίγρης», σκηνοθεσία: Δήμητρα Χατούπη
«Πόρτες», σκηνοθεσία: Μιχαέλα Αντωνίου
*
Σκηνική επιμέλεια: Αφροδίτη Αναστοπούλου
Βοηθοί Σκηνοθεσίας – Διεύθυνσης Σκηνής: Τατιάνα Αγγελάκογλου, Αιμιλία Βασιλακάκη, Ίλια Γιακουμάκη, Αμέλια Ελευθεριάδου, Λένα Μποζάκη, Νίκος Άγγελος Παγώνης, Άρτεμις Παπαδάκη, Αλεξάν Σαριγιάν, Εύα Τριανταφυλλάκη
Σύνθεση Συνόψεων Υπερτιτλισμού: Αργυρώ Βώβου
Μετάφραση Υπερτιτλισμού στα αγγλικά: Αγγελική Μπούρα

Είσοδος δωρεάν, απαραίτηση η προκράτηση θέσεων:

ticketsanalogio@gmail.com

*
Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019
Θέατρο Σταθμός
Βίκτωρος Ουγκώ 55, 10437
Σταθμός μετρό Μεταξουργείο
Τηλέφωνο: 210-52.30.267

* Στα σύντομα διαλείμματα μεταξύ των παρουσιάσεων θα προβάλλονται αποσπάσματα από την παράσταση του τελευταίου έργου της Χρύσας Σπηλιώτη «Ο γιος μου, Νικόλαος Μάντζαρος» σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου, όπου πρωταγωνιστούσε η ίδια η συγγραφέας κατά την περίοδο 2017-18.
** Τα θεατρικά έργα και τα διηγήματα της Χρύσας Σπηλιώτη θα διατίθενται προς πώληση στο φουαγιέ του θεάτρου από τις εκδόσεις Σοκόλη και Κέδρος.

Παναγιώτης ΜήλαςΑφιέρωμα – “Σταθμός” στη Χρύσα Σπηλιώτη για το Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019
Περισσότερα

“Έφυγε” ο φημισμένος ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτης και κλωστοϋφαντουργός Francisco Toledo

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Francisco Toledo, γνωστός Μεξικανός καλλιτέχνης και ακτιβιστής, «έφυγε» σε ηλικία 79 ετών

Άλλη μία απώλεια για τον κόσμο της τέχνης. Ο ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτης και κλωστοϋφαντουργός Francisco Toledo έφυγε από τη ζωή στις αρχές του μήνα σε ηλικία 79 ετών. Αν η μεξικανική τέχνη κατά τα μεσοπολεμικά χρόνια κυριαρχείται από το διάσημο τρίο των τοιχογραφιών του Diego Rivera, του José Clemente Orozco και του David Alfaro Siquieros, τότε το τελευταίο μέρος του 20ου αιώνα ανήκε στον Francisco Toledo. Ο καλλιτέχνης αναφέρεται σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική ως “El Maestro” και ήταν γνωστός για τα έργα του με τα σύμβολα-έντομα, τους αλιγάτορες, τους πίθηκους· οι ρίζες από την πατρίδα του την Oaxaca και η αγάπη του για αυτή, φαίνονται στα έργα του ακτιβιστή που κάποτε παραλίγο να αποκλείσει ένα McDonald’s από το να ανοίξει στην κεντρική πόλη της Oaxaca.

Ήταν ένα από τα επτά αδέλφια που γεννήθηκαν από μια οικογένεια που καταγόταν από πολλές αυτόχθονες κοινότητες στην περιοχή. Η ικανότητά του να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει εντοπίστηκε όταν ήταν εννιά, σε μια εποχή που ήταν πολυτέλεια για τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο, πόσω μάλλον να σπουδάσουν τέχνη. Σπούδασε υπό τον Arturo García Bustos και τον Rufino Tamayo, πριν μεταφερθεί στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών της πόλης του Μεξικού. Στα μόλις 19 του χρόνια ο Toledo πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην πρωτεύουσα του Μεξικού, η οποία θα ταξίδευε στο Fort Worth του Τέξας.

Με τη συμβουλή του γκαλερίστα Antonio Souza, ο Toledo αποφάσισε να επεκτείνει τους ορίζοντές του και να ταξιδέψει στη Γαλλία, όπου επανασυνδέθηκε με τον Tamayo και επίσης εργάστηκε στο αριστοτεχνικό εργαστήριο του Άγγλου χαράκτη Stanley William Hayter. Η πρώτη του εμφάνιση στο Παρίσι, το 1963, ήταν μια επιτυχία, αλλά μίλησε αργότερα για το πόση μοναξιά ένιωθε ήταν στη Γαλλία οπότε μέχρι το 1965 είχε επιστρέψει στο Μεξικό. Επιστρέφοντας στην Oaxaca, προχώρησε σε χρηματοδότηση του Ινστιτούτου Γραφικών Τεχνών, του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης, τριών βιβλιοθηκών, συμπεριλαμβανομένου μίας για τους τυφλούς και πολλά άλλα ιδρύματα.

Ο Τολέδο πειραματίστηκε ευρέως. Είναι ίσως πιο γνωστός για τα έργα του σε καμβά, φλοιό και χαρτί και για τις εκτυπώσεις του, αλλά επίσης δούλεψε με κεραμικά και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα. Αν και η φήμη του εκτός της πατρίδας του δεν ισοδυναμούσε με τη φήμη που κέρδιζε στο Μεξικό, κέρδισε διεθνές προφίλ με εκθέσεις όπως το 2000 στο Whitechapel Gallery στο Λονδίνο.

Μια αναδρομική έκθεση του έργου του βρίσκεται στο Museum of Popular Cultures στην Πόλη του Μεξικού μέχρι και τα τέλη Σεπτεμβρίου.

  • Εικόνα: ©ΑP photo
Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Έφυγε” ο φημισμένος ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτης και κλωστοϋφαντουργός Francisco Toledo
Περισσότερα

Αποχαιρετισμός στον ζωγράφο και σκηνογράφο Κώστα Δημητριάδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το 1961 με την ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος ήταν από τους πρώτους συνεργάτες του ιδρυτή του, Σωκράτη Καραντινού, έχοντας την ευθύνη του ζωγραφικού μέρους των σκηνογραφιών των πρώτων του παραστάσεων.

Στη διάρκεια της 60χρονης καριέρας του συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες, όπως τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τιμήθηκε για τη δουλειά του στην ταινία του δημιουργού “Η αιωνιότητα και μία ημέρα”.

Τα τελευταία χρόνια δίδαξε ζωγραφική σκηνικών στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Σεμνός και ταπεινός έως το τέλος της ζωής του ήταν πάντα κοντά στους φοιτητές τους, βοηθώντας αφιλοκερδώς στις παραστάσεις που ανέβαζαν.

Ανακοίνωση του ΚΘΒΕ για την απώλεια του Κώστα Δημητριάδη

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος πενθεί για την απώλεια του Κώστα Δημητριάδη, ενός σπουδαίου ζωγράφου και σκηνογράφου που υπηρέτησε με αφοσίωση και συνέπεια την Τέχνη. Το 1961, με την ίδρυση του ΚΘΒΕ ήταν από τους πρώτους συνεργάτες του ιδρυτή του, Σωκράτη Καραντινού, έχοντας την ευθύνη του ζωγραφικού μέρους των σκηνογραφιών. Επί σειρά ετών διετέλεσε Διευθυντής Τεχνικών Υπηρεσιών του Θεάτρου.

Ο Κώστας Δημητριάδης, στη διάρκεια της 60χρονης πορείας του στο χώρο, συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες. Το 1957, εργάστηκε στο Θέατρο Μετροπόλ, και στη συνέχεια δούλεψε με σημαντικούς θιάσους, όπως του Αλέκου Αλεξανδράκη και του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

Συνεργάστηκε με τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και τιμήθηκε για τη δουλειά στη πολυβραβευμένη ταινία «Η αιωνιότητα και μια ημέρα» (1998).

Τα τελευταία χρόνια δίδαξε ζωγραφική σκηνικών στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ ως σκηνογράφος, ενδυματολόγος και ζωγράφος στις εξής παραστάσεις:
• «Χορός μεταμφιεσμένων» του Τζουζέπε Βέρντι, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Καρατζά (2004)
• «Το τρομπόνι» του Μάριου Ποντίκα, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπαδημητρίου (2000)
• «Πουγαλεμέναψήα» των Φίλωνα Κτενίδη & Πόλυ Χάιτα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιαπανίδη (2000)
• «Η κωμωδία της τσουκάλας» του Πλαύτου, σε σκηνοθεσία Διονύση Καλού (1999)
• «Η σπασμένη στάμνα» του Χάινριχ φον Κλάιστ, σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη (1997)
• «Ο υποψήφιος βουλευτής» του Σοφοκλή Καρύδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1993)
• «Προς κατεδάφισιν, Λαίδη Φθερόζολ, Μίλα μου σαν τη βροχή, Χαιρετισμούς από την Μπέρτα» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Αναστασίας Πανταζοπούλου (1993)
• «Το γαλάζιο πουλί» του Μωρίς Μαίτερλινκ, σε σκηνοθεσία Τομ Στόουν (1991)
• «Το λεωφορείο» του Στανισλάβ Στρατίεβ, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου (1989)
• «Κύκλωπας» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη (1988)
• «Το μαγικό μαργαριτάρι» (Πουκ) του Βαλερύ Πετρώφ, σε σκηνοθεσία Κυριάκου Αργυρόπουλου (1987)
• «Πρόσωπα του περιθωρίου» των Μάριου Ποντίκα, Κώστα Μουρσελά & Κωστούλας Μητροπούλου, σε σκηνοθεσία Μπάμπη Φορτοτήρα, Νίκου Βρεττού, Αλέκου Ουδινότη (1985)
• «Το πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Λάμπρου Κωστόπουλου (1984)
• «Δον Κιχώτης» του Αρτύρ Φωκέζ, σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαδάκη (1981)
• «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά, σε σκηνοθεσία Νίκου Περέλη (1979)
• «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Φρήντριχ Ντύρρενματ, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου (1979)
• «Παθήματα» του Γιώργου Μανιώτη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου (1977)
• «Τα ίδια και τα ίδια» του Γεωργίου Σουρή, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου, Νίκου Παπαδάκη, Πάνου Παπαϊωάννου (1976)
• «Αντάρα στ’ Ανάπλι» του Γιώργου Θεοτοκά, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μίγκα (1976)
• «Η αγωγή των σκουληκιών – Η επιδημία» των Γαβριήλ Γαβριήλογλου & Γεωργίου Σουρή, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου (1976)
• «O Φιάκας» του Δημοσθένη Μισιτζή, σε σκηνοθεσία Κούλας Αντωνιάδη (1974)
• «Αίας» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1972)
• «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1970)
• «Αγαμέμνων» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1969)
• «Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1968)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑποχαιρετισμός στον ζωγράφο και σκηνογράφο Κώστα Δημητριάδη
Περισσότερα

Φαίδων Ματθαίου. Ένας «πατριάρχης» του μπάσκετ χωρίς θρόνο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Τη Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010 στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» και στη σελίδα 69 είχα γράψει το παρακάτω κείμενο:

 

«Το κλειστό γήπεδο μπάσκετ των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων είναι ανώνυμο. Πρέπει επιτέλους να αποκτήσει ένα όνομα. Ας τιμήσει η πολιτεία τον «πατριάρχη» του ελληνικού μπάσκετ: Τον κύριο Φαίδωνα Ματθαίου. Τον άνθρωπο που πρόσφερε στα γήπεδα ως παίκτης και προπονητής για 60 χρόνια περίπου.
Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε από τον Άρη και το 1949 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό. Στη συνέχεια σε Πανιώνιο, Σπόρτιγκ, «Στορμ Βαρέζε» για να τελειώσει στον Άρη. Κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος 44 φορές και σημείωσε 539 πόντους (μ.ο. 12). Για πρώτη φορά έπαιξε στην Εθνική το 1949 στο Ευρωμπάσκετ της Αιγύπτου. Υπήρξε προπονητής της Εθνικής Ανδρών, Ενόπλων Δυνάμεων, Γυναικών, Πανιωνίου, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακού, Άρη Περιστερίου, της Μεικτής Ευρώπης, της Εθνικής Ιορδανίας κ.ά.
Στην Ευρώπη για πρώτη φορά έλαμψε το όνομά του όταν η Εθνική μας κατέκτησε το Trofeo Mairano το 1952. Μετείχε των Ολυμπιακών Αγώνων το 1948 στο Λονδίνο στην Κωπηλασία και το 1952 στο Ελσίνκι με την Εθνική Μπάσκετ. Πρέπει κάποτε η Ελλάδα να αρχίσει να εκτιμά και να τιμά τα παιδιά της. Ας κάνει την αρχή με τον Ματθαίου»…

 

***

 

Ο Φαίδων Ματθαίου πανηγυρίζει με τους παίκτες του ΠΑΟΚ στα αποδυτήρια του Αλεξάνδρειου την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 1984 ύστερα από τη νίκη επί του Άρη στον τελικό των «ξυρισμένων κεφαλιών». Διακρίνονται οι παίκτες (από αριστερά) Μπακόπουλος, Πολυχρονάκος, Φασούλας, Μ. Κατσούλης, Σταυρόπουλος, Πολίτης, Ζ. Κατσούλης, Αλεξανδρής και μπροστά ο Αγγελίδης.

 

Ένα χρόνο αργότερα ο Φαίδων Ματθαίου έφυγε από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 2011 σε ηλικία 87 ετών, έχοντας αφήσει το στίγμα του βαθιά χαραγμένο στο ελληνικό μπάσκετ.

 

***

 

Εν τω μεταξύ, πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, δόθηκε το όνομα «Νίκος Γκάλης» στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, τον Μάιο του 2016.

 

***

 

Το 1949 ο Φαίδων Ματθαίου (αριστερά), ως αρχηγός της εθνικής μας στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ που διεξήχθη στην Αίγυπτο.

 

Μπορεί η πολιτεία να μην τίμησε τον Ματθαίου, όμως οι φίλοι του μπάσκετ δεν τον ξεχνούν ποτέ…
1949: Πέρασαν εβδομήντα χρόνια από εκείνο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ, που πραγματοποιήθηκε στην …Αίγυπτο (!), στο Κάιρο μεταξύ 15 και 22 Μαΐου με τη συμμετοχή 7 ομάδων. Σε εκείνη τη διοργάνωση η εθνική μας ομάδα μπάσκετ πήρε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο. Μέλος και αρχηγός εκείνης της ομάδας ήταν ο Φαίδωνας Ματθαίου ο οποίος αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ του τουρνουά με 10,8 πόντους μ.ο.

 

***

 

Ύστερα από προπόνηση της Εθνικής το 1964 ποζάρει με τους παίκτες του (από αριστερά) Αίαντα Λαρεντζάκη, Γιώργο Κολοκυθά, Βασίλη Γκούμα, Στέλιο Βασιλειάδη, Γιώργο Οικονόμου και Γιώργο Τρόντζο.

 

1960: Ο Ματθαίου προπονητής της ομάδας των Ενόπλων Δυνάμεων την οποία καθοδήγησε για 25 χρόνια σημειώνοντας πολλές μεγάλες νίκες ακόμη και επί των Αμερικανών. Για την προσφορά του μάλιστα του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του ταγματάρχη. Ο Φαίδων Ματθαίου υπήρξε πρωτοπόρος στην προπονητική στη χώρα μας καθώς ήταν ο πρώτος Έλληνας που ταξίδεψε στις ΗΠΑ για επιμόρφωση. Αρκετά χρόνια μετά είχε δηλώσει: «Όταν πήγα για πρώτη φορά στις ΗΠΑ είπα στον εαυτό μου ότι Φαίδωνα δεν ξέρεις τίποτα για το μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι απλό, δεν είναι πολύπλοκο».

 

***

 

Με την πεντάδα του αήττητου Πρωταθλητή Ελλάδας για την αγωνιστική χρονιά 1975-76 Ολυμπιακού. Διακρίνονται από αριστερά οι Γιατζόγλου, Καστρινάκης, Σισμανίδης, Μελλίνι και Διάκουλας.

 

Ο Ματθαίου εργάστηκε στη ΧΑΝ Νικαίας (κατέκτησε την 6η θέση στην Α’ Εθνική την σεζόν 1965-66), στον Ολυμπιακό (τον ανέβασε στην Α’ Εθνική το ’67 και τον οδήγησε στην κατάκτηση του νταμπλ το ’76), στην ΑΕΚ, στο Παγκράτι, στον Πανιώνιο (τον ανέβασε στην Α’ Εθνική και το 1977 τον οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας για πρώτη φορά στην ιστορία του), στο Σπόρτιγκ, στον Άρη, στο Περιστέρι (άνοδος στην Β’ Εθνική), στον Έσπερο (άνοδος στην Α’ Εθνική το ’82), στον ΠΑΟΚ (τον οδήγησε στο Κύπελλο το 1984 στον περίφημο τελικό των «ξυρισμένων κεφαλιών»), στον Ηλυσιακό, στην Παναχαϊκή, στον Αστέρα Εξαρχείων κ.α., ενώ ήταν ο δημιουργός της γυναικείας ομάδας του Άρη, με την οποία κατέκτησε τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης ’47 και ‘48.

***

Από τις κορυφαίες διακρίσεις της καριέρας του ήταν ότι δύο φορές επιλέχθηκε να κοουτσάρει τη Μεικτή Ευρώπης.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΦαίδων Ματθαίου. Ένας «πατριάρχης» του μπάσκετ χωρίς θρόνο…
Περισσότερα

Ο δημοσιογράφος Αλέξης Οικονομίδης έσβησε ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Αλέξης Οικονομίδης έχασε τελικά στα 67 του χρόνια ύστερα από σκληρή και αξιοπρεπή μάχη.

Ήταν δημοσιογράφος, πολιτικός συντάκτης, αρθρογράφος, σχολιαστής. Υπήρξε μέλος της ιδρυτικής ομάδας του πρώτου μη κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9.84, ενώ είχε εργαστεί επίσης στον Flash 9.61 και την ΕΡΑ1 και συνεργαστεί με δεκάδες ραδιοφωνικούς σταθμούς της περιφέρειας.

Συνεργάστηκε στη δημιουργία τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ με θέμα την έρευνα στην Ελλάδα, τις δομές και τα προγράμματα διά βίου μάθησης, καθώς και τα προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων.

Εργάστηκε, παράλληλα, στον χώρο της επικοινωνίας, στους τομείς της έρευνας και τεκμηρίωσης, ανάλυσης και στρατηγικού σχεδιασμού. Ήταν μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και δραστηριοποιούνταν στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας.

***

Για τον Αλέξη το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα εξής:

«Ο Αλέξης Οικονομίδης γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου έφτασε έως τις πτυχιακές εξετάσεις για να γίνει γιατρός. Η δημοσιογραφία, όμως, ήταν αυτή που τον κέρδισε καθώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία το 1977 στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» ως πολιτικός συντάκτης.

Στη συνέχεια, εργάστηκε στην εφημερίδα «Πρώτη», τον «Αθήνα 9.84», τον «Flash», την «ΕΡΑ», ενώ διετέλεσε Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα «Αυγή» και τον «Αδέσμευτο της Κυριακής».

Ο Αλέξης Οικονομίδης διέγραψε μια σημαντική πορεία στην ελληνική δημοσιογραφία και άφησε το αποτύπωμά του στην αξιόπιστη ενημέρωση. Απόλυτα καταρτισμένος στο αντικείμενο του, ευπρεπής, ευαίσθητος και ευγενής προς όλους κέρδισε την εκτίμηση των συναδέλφων. Εργάστηκε πάντοτε με όρους επαγγελματικής αξιοπρέπειας και προσωπικής ανεξαρτησίας χωρίς ποτέ να κάνει έκπτωση στις αξίες που πρέσβευε.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τους οικείους του και ιδιαίτερα την αγαπημένη του σύζυγό και συνάδελφό μας Δέσποινα Μακρινού καθώς και τη λατρεμένη του κόρη».

***

Η πολιτική κηδεία του Αλέξανδρου Οικονομίδη θα γίνει αύριο Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019, στις 12.30 μ.μ. στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παναγιώτης ΜήλαςΟ δημοσιογράφος Αλέξης Οικονομίδης έσβησε ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο
Περισσότερα