Κάρτα Μνήμης

Τάκης Β. Λαμπρόπουλος. Είδε το θάνατο του έργου του 15 χρόνια πριν πεθάνει ο ίδιος…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Ήταν 44 ετών όταν έφυγε από τη ζωή. Γεννήθηκε το 1962 και στις 30 Απριλίου 1991 «η καρδιά σταμάτησε να χτυπάει». Πέθανε οριστικά το 2006…

***

Αναφέρομαι στην Columbia. Την ελληνική δισκογραφική εταιρεία στην οποία ηχογραφήθηκαν παραπάνω από 180.000 ελληνικά τραγούδια.

Η Columbia ήταν το μονάκριβο, πολύτιμο και πανάξιο παιδί του Τάκη Β. Λαμπρόπουλου. Του ανθρώπου που «έχτισε από το μηδέν» τη δισκογραφική βιομηχανία στη χώρα μας.

*Οι ζωγράφοι Γιάννης Τσαρούχης, Γιάννης Μόραλης, Νίκος Εγγονόπουλος, Μποστ και Μίνως Αργυράκης, με έργα τέχνης φιλοτεχνούσαν τα εξώφυλλα των δίσκων…

*Οι ποιητές Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Νίκος Γκάτσος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Λευτέρης Παπαδόπουλος με τα ποιήματά τους άλλαξαν το τοπίο…

*Οι συνθέτες Βασίλης Τσιτσάνης, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Σταύρος Ξαρχάκος, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Δήμος Μούτσης, Γιώργος Ζαμπέτας άνοιξαν νέους δρόμους… Κάτω από τη σφραγίδα «πρώτη εκτέλεση» όλοι οι συνθέτες είδαν το έργο τους να αποκτά ιδιαίτερο κύρος.

*Για χάρη του η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Έλλη Λαμπέτη, ο Δημήτρης Χορν και η Μελίνα Μερκούρη μπήκαν στο στούντιο ηχογράφησης.

*Την ίδια εποχή φρόντισε να ηχογραφηθούν και πολλές θεατρικές παραστάσεις.

*Έδωσε επίσης την ευκαιρία στον Ευγένιο Σπαθάρη και στον «Καραγκιόζη» του να επικοινωνήσουν με μικρούς και μεγάλους.

*Ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Μανώλης Χιώτης ως συντονιστής και διευθυντής των ηχογραφήσεων, ανακάλυψε νέες φωνές: Βίκυ Μοσχολιού, Μανώλης Αγγελόπουλος, Στράτος Διονυσίου, Μαρία Φαραντούρη, Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Μητσιάς, Νίκος Ξυλούρης ήταν οι σκαπανείς της νέας εποχής…

*Όμως επανέφερε στο προσκήνιο το ρεμπέτικο τραγούδι, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, την Πόλυ Πάνου, τον Πάνο Γαβαλά και τη Γιώτα Λύδια.

*Καθιέρωσε τα ημίωρα των δισκογραφικών εταιρειών στο ραδιόφωνο και επέβαλε ως σήμα της Columbia την εισαγωγή της «Συννεφιασμένης Κυριακής» με το ιστορικό ταξίμι του Βασίλη Τσιτσάνη.

***

Καθιέρωσε επίσης τις πρώτες λαϊκές συναυλίες στο «Θέατρον Κεντρικόν» της Πλατείας Κολοκοτρώνη. Αξέχαστη η συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη και του Σταύρου Ξαρχάκου. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά τον παθιασμένο, αεικίνητο [αλλά αθόρυβο] δημιουργό: Τον Τάκη Β. Λαμπρόπουλο…

***

 

Ο χώρος που ηχογραφήθηκαν παραπάνω από 180.000 ελληνικά τραγούδια έμεινε τελικά ένας σωρός από μπάζα.

 

 

Για το παραπάνω έργο του «η πατρίς ευγνωμονούσα» φρόντισε δια της πλήρους αδιαφορίας της να αφήσει το ιστορικό εργοστάσιο της Columbia να μεταβληθεί σε πλίνθους και κέραμους ατάκτως ερριμμένους…
Κανένας δήθεν ευαίσθητος για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής ιστορίας αυτού του τόπου δεν προσπάθησε να σωθεί το λαμπρό και μοναδικό έργο του που άρχισε να το δημιουργεί από τα 28 του χρόνια ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος.
Η λαμπρή διαδρομή του ολοκληρώθηκε το 1983. Τότε σταμάτησαν οι φωνοληψίες ενώ στις 30 Απριλίου 1991 μπήκε λουκέτο στο εργοστάσιο όταν οι ψηφιακοί δίσκοι, τα άχρωμα, άοσμα και ψυχρά CD πήραν τη θέση που είχε στην καρδιά μας το βινύλιο.
Το 2006 κατεδάφισαν τα μη διατηρητέα κτήρια του εργοστασίου. Οι υποσχέσεις για δημιουργία πολιτιστικού πάρκου έμειναν στα χαρτιά.

***

Έτσι ακριβώς ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος είδε τον θάνατό του εκείνη τη χρονιά, το 2006… Δηλαδή 15 χρόνια πριν πεθάνει επισήμως...

***

 

 

Το μόνο που θύμιζε την ιστορία της Columbia ήταν η επιγραφή στην πύλη του εργοστασίου, στη Λεωφόρο Ηρακλείου 127 στη Ριζούπολη. Ίσως υπάρχει μέχρι σήμερα αν δεν την έχουν κλέψει…

 

Κανείς μεγαλόσχημος δεν φρόντισε να χαρακτηριστούν διατηρητέα τα κτήρια της Columbia. Μάλιστα έκλεισαν τα μάτια όταν τα δύο κτήρια που διασώθηκαν παρέμειναν χωρίς φύλαξη με αποτέλεσμα να κλαπούν πολλά, σημαντικά, μοναδικά και σπάνια αρχεία που διατηρούνταν μέχρι τότε.
Σήμερα το μόνο που θυμίζει την ιστορία της Columbia είναι η επιγραφή στην πύλη του εργοστασίου, στη Λεωφόρο Ηρακλείου 127 στη Ριζούπολη.

 

***

 

 

Τάκης Β. Λαμπρόπουλος. Έγραψε με χρυσά γράμματα την ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.

 

 

Ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος γεννήθηκε το 1930. Ήταν μέλος της γνωστής επιχειρηματικής οικογένειας των Αδελφών Λαμπρόπουλων. Υπήρξε η ψυχή και η υπόσταση της Columbia, ο ενορχηστρωτής, παραγωγός και κύριος χρηματοδότης της. Ανέλαβε τα ηνία της δισκογραφικής εταιρείας το 1958 σε ηλικία μόλις 28 χρονών διαδεχόμενος τον θείο του Θεμιστοκλή Λαμπρόπουλο και τον Νίκανδρο Μηλιόπουλο, τον παραγωγό των επιτυχιών της περιόδου 1930 – 1960.
Και όμως πέτυχε το απρόσμενο: Να δημιουργήσει τις βάσεις για το ελληνικό τραγούδι ανανεώνοντας το λαϊκό και στηρίζοντας το έντεχνο. Με τις εμπνευσμένες κινήσεις του άλλαξε την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Παράλληλα όρθωσε το ανάστημά του στη λογοκρισία των συνταγματαρχών.
Ο θρύλος της Columbia, ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, ο άνθρωπος που έγραψε τη δική του ιστορία στην ελληνική δισκογραφία, άφησε – και επισήμως – την τελευταία του πνοή, την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2021.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΤάκης Β. Λαμπρόπουλος. Είδε το θάνατο του έργου του 15 χρόνια πριν πεθάνει ο ίδιος…
Περισσότερα

Θύμα της Covid-19 και o Σουηδός θεατρικός συγγραφέας Λαρς Νόρεν

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα ακόμα θύμα του Covid-19 θρηνεί ο κόσμος του θεάτρου. Πέθανε προχτές σε ηλικία 76 χρόνων ο Σουηδός θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και ποιητής Λαρς Νόρεν. Γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1944 στη Στοκχόλμη, ασχολήθηκε με το γράψιμο από πολύ νέος – η πρώτη του έκδοση ήταν μια συλλογή ποιημάτων το 1963.

Θεωρείται πνευματικό παιδί του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Όπως και εκείνος, διερευνούσε τα σκοτεινά βάθη των οικογενειακών δεσμών και κυρίως των σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα. Αψηφώντας τα ταμπού του θανάτου, της μοιχείας ή της αιμομιξίας, παρακολουθεί τους ήρωές του μέσα στο τέλμα μιας αδιέξοδης ανθρώπινης κατάστασης. Τα έργα του («Η δύναμη του να σκοτώνεις», «Η νύχτα είναι μητέρα της μέρας», «Το χάος είναι γείτονας του Θεού», «Δαίμονες», «Αγρυπνία», «Φθινόπωρο και Χειμώνας», «Εβριάνα», «Κρύο», «Λεπτομέρειες», «Πόλεμος», «Στη μνήμη της Άννας Πολιτκόφσκαγια» κ.ά.) είναι ρεαλιστικά και συχνά περιστρέφονται γύρω από οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, είτε μεταξύ εκείνων που είναι φτωχοί και αποσυνάγωγοι είτε μεταξύ εκείνων που ζουν με υλική άνεση αλλά και συναισθηματική ανασφάλεια.

 

 

Ο Λαρς Νόρεν υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής του εκδοτικού οίκου Riks Drama που ανήκει στο Riksteatern (Εθνικός Οργανισμός Θεάτρου της Σουηδίας) αλλά και του Folkteatern στο Γκέτεμποργκ. Το 1971 τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο του Aftonbladet και το 2003 κέρδισε το βραβείο Nordic Academy της Σουηδίας.

Στην Ελλάδα έχουν ανεβεί τα έργα του Λαρς Νόρεν «Φυλλωσιές» σε σκηνοθεσία Σήφη Βαρδάκη, «Δαίμονες» σε σκηνοθεσία Λέανδρου Ταλιώτη, «Αγρυπνία» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη, «20 Νοεμβρίου» σε σκηνοθεσία Δήμητρας Αράπογλου. Το έργο του «Φθινόπωρο και Χειμώνας» ήταν προγραμματισμένο να ανεβεί φέτος στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη με ερμηνευτές τους Μπέττυ Αρβανίτη, Αλέξανδρο Μυλωνά, Μαρία Καλλιμάνη και Άννα Καλαϊτζίδου.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΘύμα της Covid-19 και o Σουηδός θεατρικός συγγραφέας Λαρς Νόρεν
Περισσότερα

Μιράντα Κουνελάκη. «Το κορίτσι με το κορδελάκι» ταξιδεύει σε άλλους ουρανούς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αυτό το γλυκό πλάσμα με τα πανέμορφα μάτια και το λαμπερό χαμόγελο. Αυτό “Το κορίτσι με το κορδελάκι” που το γνωρίσαμε το 1964 στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη στο Πεδίο του Άρεως, ταξιδεύει σε άλλους ουρανούς…

Η Μιράντα Κουνελάκη κατέβασε την “αυλαία” στα 82 της χρόνια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1961. Επίσης έκανε αρκετά χρόνια σπουδές μουσικής και πιάνου. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1962 με το Θίασο Κατερίνας Ανδρεάδη.

Μερικές από τις σημαντικότερες παραστάσεις που έλαβε μέρος: “Τα παιδιά μας οι κέρβεροι”, “Κόκκινα φανάρια”, “Τελευταίο φθινόπωρο”, “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, “Πραματευτής”, “Καληνύχτα Μαργαρίτα”, “Ο έμπορος της Βενετίας”, “Ιούλιος Καίσαρ”, “Η κυρία με το σκυλάκι”, “Το κορίτσι με το κορδελάκι” (Θίασος Μάνου Κατράκη) κ.ά. Πολύπλευρο ταλέντο διακρίθηκε στο δράμα, την κωμωδία αλλά και τη μιμική και συγκρότησε αρκετές φορές θιάσους οπερέτας, μουσικών κωμωδιών καθώς και επιθεωρήσεων, με μεγάλα ονόματα.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε σειρές: “Άγνωστος πόλεμος”, “Ισιδώρα” κ.ά. Υπήρξε εξαιρετική μίμος.

 

“Η απαγωγή της Σμαράγδως”. Το 1995, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Αδαμάντιου Λεμού. Στη φωτογραφία, καθιστοί: Γιώργος Μούτσιος (Λάμπρος), Μιράντα Κουνελάκη (Θεανώ), Κώστας Ρηγόπουλος (Χατζηφώτης), Βίκυ Σταύρακα (Καλυψώ). Όρθιοι: Ρέα Φορτούνα (Γραμματούλα), Τάσος Πολυχρονόπουλος (Χαραλάμπης), Τάκης Λουκάτος (Διονύσης), Χρήστος Ευθυμίου (Θάνος), Τατιάνα Παπαμόσχου (Αννέτα).

 

Στο Εθνικό Θέατρο έπαιξε το 1995 στο πλευρό του Κώστα Ρηγόπουλου και σε σκηνοθεσία του Αδαμάντιου Λεμού στην παράσταση “Η απαγωγή της Σμαράγδως”.

 

***

Στον κινηματογράφο την είδαμε στις ταινίες: Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995), Ο Μεγαλέξανδρος (1980), Ισιδώρα (1975), Αντάρτες των πόλεων (1972), Η χαραυγή της νίκης (1971), Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969), Ζήσε για την αγάπη μας (1968), Τόσα όνειρα στους δρόμους (1968), Ο νικητής (1965), Παιδί μου δεν αμάρτησα (1964), Πικρή μου, Αγάπη (1964), Ο λουστράκος (1962), Ο χρυσός και ο τενεκές (1962), Η υπέροχη οπτασία (1962), Η απολύτρωση (1961), Άτλας (1961), Για σένα την αγάπη μου (1960) και Η λίμνη των στεναγμών (1959).

 

***

Τη Μιράντα Κουνελάκη, θα αποχαιρετήσουμε το Σάββατο 30 Ιανουαρίου στις 10.30 π.μ. από τον Ιερό Ναό του Κοιμητηρίου Ζωγράφου.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΜιράντα Κουνελάκη. «Το κορίτσι με το κορδελάκι» ταξιδεύει σε άλλους ουρανούς
Περισσότερα

Μνήμη ολοκαυτώματος. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον εκατομμυρίων αθώων…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Με δέος, σεβασμό και βαθιά συγκίνηση απέτισα σήμερα τιμή στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Το Ολοκαύτωμα είναι η πιο ακραία εκδήλωση του κακού στην ανθρώπινη ιστορία και η πιο οδυνηρή κληρονομιά του εικοστού αιώνα. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον εκατομμυρίων αθώων, που εξοντώθηκαν όχι για κάτι που έκαναν, αλλά γι’ αυτό που ήταν, για τη φυλετική τους ταυτότητα. Μια γενοκτονία εκτελεσμένη με τη μεγαλύτερη ψυχρότητα και συστηματικότητα.
Το Ολοκαύτωμα μας αφορά όλους, όχι μόνο τον εβραϊκό λαό. Θέτει συνεχώς σε δοκιμασία την ιστορική μας συνείδηση, την ηθική μας συνείδηση. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο απέναντι στη βαρβαρότητα. Η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης, η θωράκιση απέναντι στη ρητορική του μίσους και η επαγρύπνηση για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξίας, είναι το ανάχωμά μας στην επέλαση του κακού».

***

Την παραπάνω δήλωση έκανε την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021 η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, τιμώντας τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, μετά την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο Ολοκαυτώματος Ελλήνων Εβραίων.

***

«Ολοκαύτωμα», Έργο του Ervin Abadi. Σχέδιο με μολύβι. © Photo Credit United States Holocaust Memorial Museum.

Ο Έρβιν Αμπάντι, ένας Ούγγρος Εβραίος από τη Βουδαπέστη. Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1918. Ήταν επίδοξος καλλιτέχνης όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Υπηρέτησε στην ουγγρική υπηρεσία εργασίας στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Kατάφερε να δραπετεύσει, αλλά συνελήφθη και απελάθηκε αμέσως στο Μπέργκεν – Μπέλσεν.
Όταν απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο, η κατάσταση της υγείας του ήταν τέτοια που απαιτούσε πολύχρονη νοσηλεία. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του, δημιούργησε δεκάδες έργα τέχνης για το Ολοκαύτωμα με μολύβι, σινική μελάνη και ακουαρέλες.
Μετά την ανάρρωση, ο Abadi επέστρεψε στη Βουδαπέστη, όπου δημοσίευσε το 1946 μια συλλογή από τις υδατογραφίες του. Πέθανε στο Ισραήλ στις 3 Μαΐου 1979.

Παναγιώτης ΜήλαςΜνήμη ολοκαυτώματος. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον εκατομμυρίων αθώων…
Περισσότερα

Απεβίωσε η σπουδαία Εβραία και… Κυπρία συγγραφέας Elsie Slonim

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Σε ηλικία 103 ετών έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Δευτέρας η Αυστριακή συγγραφέας, εβραϊκής καταγωγής, Έλσι Σλόνιμ, που από το 1939 κατοικούσε στην Κύπρο. Η Σλόνιμ διέμενε από τη δεκαετία 1960 στο οικογενειακό της σπίτι στην κατεχόμενη Λευκωσία, εντός της τουρκικής στρατιωτικής ζώνης, κοντά στο ξενοδοχείο «Λήδρα Πάλας», μέσα στην απαγορευμένη Τουρκική Στρατιωτική Ζώνη.

Η κηδεία και η ταφή της θα γίνει στο εβραϊκό κοιμητήριο της Λάρνακας, δίπλα στον τάφο του συζύγου της, του γεωπόνου Δαυίδ Σλόνιμ (David Slonim), ιδρυτή της μεγάλης φυτείας εσπεριδοειδών στο Φασούρι Λεμεσού, ο οποίος απεβίωσε το 2007 στα 101 του χρόνια.

Τα δυο παιδιά τους πέθαναν λίγα χρόνια μετά τον πατέρα τους – η κόρη τους Rachel Daphne το 2009 στα 61 της χρόνια από καρκίνο και ο γιος τους Reuven το 2011 στα 69 του χρόνια από ανακοπή καρδιάς. Η Elsie Slonim έχει τρία εγγόνια και πέντε δισέγγονα που ζουν όλα στο εξωτερικό – τα περισσότερα στις ΗΠΑ και κάποια στο Ισραήλ όπου διαμένει και η μεγαλύτερη αδελφή της Stella που είναι 105 χρόνων. Μαζί της μέχρι το θάνατο της ήταν μόνο ο σκύλος της Schatzi…

 

 

Γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1917 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Μπάντεν της Αυστρίας απ’ όπου υποχρεώθηκε να φύγει λόγω της ανόδου των ναζί, πριν μετακομίσει στην Κύπρο το 1939 όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής της.

Έζησε μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις, που χαρακτηρίζεται από εκτοπισμούς, εξορίες και προσωπικές αναποδιές, με την ίδια όμως να βρίσκει πάντοτε το κίνητρο για να ξεκινά εκ νέου, να είναι αισιόδοξη για το μέλλον και αυτοσαρκαστική με τον εαυτό της.

Υπήρξε μια αξιοθαύμαστη αυτόπτης μάρτυς της Ιστορίας: οι αναμνήσεις και τα βιώματά της από τη ζωή που πέρασε στην Αυστρία, τη Ρουμανία, τις ΗΠΑ, την Παλαιστίνη/ Ισραήλ, τη Γαλλία και την Κύπρο αποτέλεσαν τον πυρήνα των αυτοβιογραφικών βιβλίων της με τίτλο «Lemons from Paradise» που εκδόθηκε το 2012 και «Ahead of Time – The First Century of My Life» που εκδόθηκε το 2017.

 

 

Απόσπασμα από το «Lemons from Paradise»

«Αποφάσισα να μην εγκαταλείψω το σπίτι μου λόγω των εχθροπραξιών. Το επόμενο πρωί ξύπνησα νωρίς ως συνήθως και κοίταξα έξω από το παράθυρο του υπνοδωματίου μου. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν είδα έναν ουρανό γεμάτο με Τούρκους αλεξιπτωτιστές που κατευθύνονταν στον κήπο του σπιτιού μου και στα διπλανά χωράφια… Προηγήθηκε μια στιγμή απόλυτης σιωπής και ύστερα ήχησαν με δαιμονισμένο θόρυβο σειρήνες και εκρήξεις από όλες τις κατευθύνσεις…

Ο πόλεμος μαινόταν πάνω από τα κεφάλια μας για τρεις βδομάδες που τις βγάλαμε στο υπόγειο καταφύγιο του σπιτιού… Ένα απόγευμα, στις 24 Αυγούστου 1974, ακούσαμε φωνές στα Τουρκικά και μετά κάποιος να φωνάζει στα Αγγλικά αν είναι κανείς στο σπίτι. Ήταν ένας οπλισμένος Τούρκος αξιωματικός και ένας επίσης βαριά οπλισμένος Τουρκοκύπριος νεαρός με πολιτικά ρούχα που γνώριζε τον άντρα μου, γιατί ο πατέρας του δούλεψε για χρόνια στη φυτεία στο Φασούρι και ο άντρας μου τον φρόντισε όταν αρρώστησε. Ο αξιωματικός μάς διαβεβαίωσε ότι στρατιώτες θα προσέχουν το σπίτι επί 24ωρης βάσης για να μη μας ενοχλήσει κανείς.

Για μας ο πόλεμος τέλειωσε εκείνη τη μέρα, όχι όμως και οι επιπτώσεις του. Το σπίτι μας είχε διαλυθεί. Όλα τα τζάμια και γυαλιά είχαν κομματιαστεί, υπήρχαν παντού τρύπες από σφαίρες και θραύσματα από βλήματα στους τοίχους και στις πόρτες. Ό,τι είχε απομείνει από τα έπιπλα ήταν κατάλληλο μόνο για καυσόξυλα, ενώ το σπίτι έβραζε σαν φούρνος, αφού το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν κομμένο και δεν δούλευε το σύστημα κλιματισμού.

 

 

Πιστέψαμε ότι αυτή η κατάσταση θα ήταν προσωρινή και νιώσαμε τυχεροί που μας επιτράπηκε να μείνουμε στο σπίτι μας που ήταν και εξακολουθεί να είναι στην Τουρκική Στρατιωτική Ζώνη, απαγορευμένη για τους Ελληνοκύπριους και γι’ αυτούς που έφυγαν πριν αρχίσει ο πόλεμος. Από τους πρώην γείτονές μας, μόνο στους Camerons επιτράπηκε να μείνουν. Τώρα, περισσότερα από τριάντα χρόνια αργότερα, οι Camerons έχουν πεθάνει πριν από λίγα χρόνια και είμαστε η μοναδική οικογένεια μη Τούρκων που ζούμε στην περιοχή, βόρεια της «Πράσινης Γραμμής». Έχουμε επιδιορθώσει τις ζημιές στο σπίτι και το επιπλώσαμε πιθανόν καλύτερα από πριν, αλλά είναι ένα μοναχικό σπίτι. Γύρω του, σχεδόν σε κάθε κατεύθυνση, υπάρχουν πράγμα που θυμίζουν το προάστιο της Λευκωσίας που ήταν κάποτε. Τα σπίτια εκείνων που ήταν φίλοι μας και γείτονές μας, παραμένουν ακατοίκητα και προοδευτικά καταρρέουν. Εκεί που κάποτε υπήρχαν υπέροχοι ευωδιαστοί κήποι, τώρα υπάρχουν μόνο αγριόχορτα και ερείπια, ενώ η σιωπή που βασιλεύει μέρα νύχτα εκεί που άκουγες μόνο μουσική και γέλια, είναι η σιωπή του νεκροταφείου. Αυτή η σιωπή, υποθέτω, θα διαρκέσει για πολύ καιρό ακόμη».

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑπεβίωσε η σπουδαία Εβραία και… Κυπρία συγγραφέας Elsie Slonim
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο ζωγράφος Enrique Tábara, μια μορφή του κονστρουκτιβισμού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο ζωγράφος Ενρίκε Τάβαρα (Enrique Tábara), μορφή του κινήματος του κονστρουκτιβισμού, που θεμελίωσαν τον 20ό αιώνα ο Rώσος εικαστικός Βλαντίμιρ Τάτλιν, ο Oυρουγουανός καλλιτέχνης Χοακίν Τόρες Γκαρσία και ο Iσπανός καλλιτέχνης Μανουέλ Ρεντόν, πέθανε σε ηλικία 90 ετών, ανακοίνωσε χθες η οικογένειά του.

 

 

«Πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια εδώ και χρόνια», εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένα από τα παιδιά του, ο Εδουάρδο, διευκρινίζοντας ότι ο ζωγράφος «βρισκόταν στο σπίτι του στην Κεβέδο» (νοτιοδυτικά) όταν πέθανε, το βράδυ της Δευτέρας.

 

 

«Η τέχνη στον Ισημερινό πενθεί», ανέφερε μέσω Twitter ο πρόεδρος της χώρας Λενίν Μορένο, εκφράζοντας συλλυπητήρια στους οικείους του καλλιτέχνη, «το πινέλο του οποίου βρισκόταν πάντα στην πρωτοπορία».

Γεννημένος την 21η Φεβρουαρίου 1930 στη Γουαγιακίλ (νοτιοδυτικά), όπου σπούδασε καλές τέχνες προτού συνεχίσει τη μόρφωσή του στη Βαρκελώνη κι επιστρέψει στον Ισημερινό το 1964, ο Ενρίκε Τάβαρα συγκαταλεγόταν στους σημαντικότερους εικαστικούς της χώρας.

 

 

Ήταν γνωστός για το έργο «Pata pata», σειρά τεσσάρων πινάκων που άρχισε να φιλοτεχνεί το 1968.

Θέματά του γίνονταν συχνά οι φτωχοί, οι περιθωριοποιημένοι, οι γυναίκες του δρόμου.

 

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο ζωγράφος Enrique Tábara, μια μορφή του κονστρουκτιβισμού
Περισσότερα

«Οι επτά νάνοι του Άουσβιτς» μάς θυμίζουν τα θύματα του Ολοκαυτώματος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το παραμύθι της Χιονάτης και των Επτά Νάνων χρησιμοποίησαν οι Ναζί για την αντισημιτική προπαγάνδα τους.
Ο ηθοποιός Warwick Davis παρουσιάζει την ιστορία των πραγματικών εφτά νάνων, της οικογένειας καλλιτεχνών Ovitz οι οποίοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς γνώρισαν τον διαβόητο Josef Mengele και αποτέλεσαν υποκείμενα των βασανιστικών πειραμάτων του μέχρι την απελευθέρωσή τους το 1944.
Παράλληλα με την ιστορία των Όβιτζ, ο Warwick διηγείται το δικό του προσωπικό ταξίδι ως νάνος στον χώρο του θεάματος, σε μία συναρπαστική ιστορία ανθρώπινης αντοχής.

***

«Οι επτά νάνοι του Άουσβιτς» έγιναν βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πηγή. Όμως έγιναν και ντοκιμαντέρ από την Ursula Macfarlane σε παραγωγή από τη Μεγάλη Βρετανία.

***

Πρόκειται για την απίστευτη ιστορία της Πέρλα Όβιτς και των αδελφών της, μιας οικογένειας που επέζησε από το ολοκαύτωμα του Άουσβιτς. Έγιναν, ωστόσο, πειραματόζωα του Γιόζεφ Μένγκελε.
Η Πέρλα γεννήθηκε το 1921 στη Ροζάβλεα, στην Τρανσυλβανία. Όπως και τα έξι αδέλφια της, η Πέρλα είναι νάνος. Με ταλέντο στη μουσική, οι Όβιτς έκαναν το συγκρότημα Lilliput. Έπαιξαν με επιτυχία τα μουσικά τους θεάματα, επί 15 χρόνια, και εμφανίστηκαν ακόμη και ενώπιον του βασιλιά Καρόλου ΙΙ της Ρουμανίας.
Το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ εκλέγεται καγκελάριος και δίνει εντολή να τεθεί σε λειτουργία το πρόγραμμα Aktion T-4, η δολοφονία όλων των ατόμων με ειδικές ανάγκες και ψυχικά προβλήματα. Επτά από τα αδέλφια Όβιτς είναι νάνοι και είναι όλοι Εβραίοι.
Στις 19 Μαΐου 1944, δύο μήνες μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Ουγγαρία, μεταφέρονται στο Άουσβιτς και οδηγούνται αμέσως στους θαλάμους αερίων.
-Ξαφνικά, μυρίσαμε αέριο. Αναπνέαμε βαριά και κάποιοι λιποθύμησαν. Πέρασα πολλά λεπτά και τότε ακούμε μια φωνή, θυμωμένη να λέει απ’ έξω: «Πού είναι η οικογένειά μου με τους νάνους;» διηγήθηκε η Πέρλα στον Guardian.

 

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

Ο ηθοποιός Warwick Davisayout 1

Η ελληνική έκδοση του βιβλίου από τις "Εκδόσεις Πηγή".

 

Είναι η φωνή του Γιόζεφ Μένγκελε. Αποκαλούμενος ο «άγγελος του θανάτου», αυτός ο γιατρός ναζί χρησιμοποιεί τους έγκλειστους στο Άουσβιτς για να κάνει απάνθρωπα πειράματα.
Εκείνη την ημέρα οι επτά νάνοι, οι δύο αδελφές τους κανονικού ύψους, η νύφη τους και δύο από τα παιδιά τους, γίνονται πειραματόζωα. Δύο οικογένειες που κατάγονται από το ίδιο χωριό ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην οικογένεια Όρβιτς για να γλιτώσουν από τους θαλάμους αερίων. Η οικογένεια Όρβιτς αποτελείται στο εξής από 22 άτομα.
Οι Όβιτς υπόκεινται σε βίαια πειράματα από τον Μέγκελε, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι ο ιουδαϊσμός οδηγεί στον …νανισμό.

***

Όμως τι απέγιναν, τελικά, οι επτά νάνοι; Τι έγινε μέσα στην κόλαση του Ολοκαυτώματος;

***

Την ιστορία τους ολοκληρωμένη μπορούμε να τη διαβάσουμε στο βιβλιο «Οι 7 νάνοι του Άουσβιτς», των Yehuda Koren και Eilat Negev, από τις «Εκδόσεις Πηγή», σε μετάφραση της Φλώρας Μίχτη.

***

Μπορούμε όμως και να δούμε αυτή τη σύγχρονη τραγωδία…

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«Οι επτά νάνοι του Άουσβιτς/The seven dwarfs of Auschwitz»

Της Ursula Macfarlane
Ντοκιμαντέρ παραγωγής Μεγάλης Βρετανίας
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021
Στις 11 μ.μ.
Από την ΕΡΤ3

Παναγιώτης Μήλας«Οι επτά νάνοι του Άουσβιτς» μάς θυμίζουν τα θύματα του Ολοκαυτώματος
Περισσότερα

Ο Νίκος Ορφανός νέος καλλιτεχνικός διευθυντής στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

«Ως ηθοποιός είναι καταδρομέας, κομάντο σε επικίνδυνη αποστολή. Δεν σταματά αν δεν τη φέρει εις πέρας. Ως άνθρωπος είναι από αυτούς που δεν αρκούνται στα συνηθισμένα, στις έτοιμες απαντήσεις και στις προσφερόμενες λύσεις».

Με αυτά τα λόγια άρχιζε ο πρόλογος της Ειρήνης Αϊβαλιώτου για τη συνέντευξη του Νίκου Ορφανού, στο Catisart.gr.

Και συνέχιζε ως εξής:

«Ο Νίκος Ορφανός ψάχνεται, πεισμώνει, κάνει σχέδια, προβληματίζεται, αξιολογεί και δίνει προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αγαπά τις αλλαγές και τις αναζητήσεις».

 

***

 

Όλα τα παραπάνω δικαιολογούν απόλυτα την επιλογή του Νίκου Ορφανού ως νέου Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης.

Μάλιστα ο Δήμαρχος Λαμιέων και Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Θύμιος Καραΐσκος ανακοινώνοντας την απόφαση που πήρε το ΔΣ του Πολιτιστικού Οργανισμού δήλωσε:
«Ας αγκαλιάσουμε τη νέα προσπάθεια που ξεκινάει σήμερα, ας ξανακάνουμε το Θέατρό μας, κομμάτι της ζωής μας. Η επιλογή του Καλλιτεχνικού Διευθυντή από το Δ.Σ. σηματοδοτεί και τη νέα εποχή ενός ιστορικού θεσμού για την πόλη μας, του Δημοτικού Περιφερειακού μας Θεάτρου Ρούμελης, ενός θεσμού, που έχει συμβάλει με μοναδικό τρόπο μέχρι σήμερα στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας της Λαμίας, αφήνοντας αντίστοιχο στίγμα στον πολιτιστικό χάρτη ολόκληρης της χώρας μας.
Το γεγονός ότι στο σύνολο της ξεκάθαρης και ανοιχτής διαδικασίας, συμμετείχαν εξαιρετικοί υποψήφιοι, πιστοποιεί ακριβώς την εμπιστοσύνη του καλλιτεχνικού χώρου, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης.
Η επιλογή μας στο πρόσωπο του Νίκου Ορφανού, ως νέου Καλλιτεχνικού Διευθυντή για το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης σε καμία περίπτωση δε μειώνει κανέναν άλλον από τους συμμετέχοντες, αλλά συγκλίνει και ταυτίζεται με το περίγραμμα της επόμενης περιόδου για το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης».

 

***

 

 

Από τον Κορυδαλλό και τη Λαμία… επιστροφή στη Λαμία

 

Ο Νίκος Ορφανός γεννήθηκε στον Κορυδαλλό Αττικής το 1969. Μεγάλωσε στον Ρέντη και κατάγεται από τη μητέρα του από τον Άγιο Δημήτριο Ευρυτανίας και τη Λαμία και από τον πατέρα του από την Κρήτη.
Απόφοιτος της Δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης (1992) και της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών (τομέας παιδαγωγικής – ψυχολογίας-1995). Το 2021 ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στον τομέα Διοίκησης Πολιτιστικών Μονάδων (cultural management).
Εργάστηκε ως υπεύθυνος της θεατρικής ομάδας στη «Θεραπευτική Κοινότητα Νόστος», στη Σαλαμίνα.
Υπήρξε καθηγητής υποκριτικής τη διετία 2008 – 2010 στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου στον Πειραιά.
Είναι ιδρυτικό μέλος του σωματείου «Διάζωμα» για την αναστήλωση και επαναλειτουργία όλων των αρχαίων ελληνικών θεάτρων.
Υπηρέτησε τις γειτονιές που μεγάλωσε ως βουλευτής της Β’ Περιφέρειας Πειραιά, με το «Ποτάμι» για επτά μήνες, από Ιανουάριο μέχρι Σεπτέμβριο του 2015.
Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο/επικοινωνιολόγο Αντιγόνη Παφίλη και έχουν ένα γιο.

Είναι φιλόζωος με ενεργή δράση.

 

***

 

Νίκος Ορφανός: «Θα φανώ αντάξιος με όλο μου το είναι»

 

Μετά την ανακοίνωση του Δημάρχου Λαμιέων, ο Νίκος Ορφανός αμέσως δήλωσε:
«Μια νέα σελίδα στη ζωή και την καριέρα μου… Το 1992 στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της Ρούμελης στη Λαμία, δούλεψα πρώτη φορά ως επαγγελματίας ηθοποιός. Σχεδόν 29 χρόνια μετά αξιώνομαι να αναλάβω το τιμόνι ενός Θεάτρου με σημαντική ιστορία, σε μια πόλη εμβληματική, που έχω συνδέσει τόσο με την εφηβεία, τα καλοκαίρια μου όσο και με αναρίθμητες στιγμές και ανθρώπους αγαπημένους. Θα φανώ αντάξιος με όλο μου το είναι».

 

***

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟ CATISART

Νίκος Ορφανός

 

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Νίκος Ορφανός νέος καλλιτεχνικός διευθυντής στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης
Περισσότερα

Γιώργος Ζαμπέτας: Λεβεντόπαιδο Αρίστο, εσύ μας διασκέδασες απόψε και όχι εμείς εσένα…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

«Κάποια ξημερώματα – ύστερα από τρικούβερτο γλέντι – ο Γιώργος Ζαμπέτας με κανένα λόγο δεν δέχτηκε να πληρώσει τον λογαριασμό ο Αριστοτέλης Ωνάσης και όταν εκείνος αναρωτήθηκε «γιατί», ο Ζαμπέτας του είπε:

– Γιατί λεβεντόπαιδο Αρίστο, εσύ μας διασκέδασες απόψε κι όχι εμείς εσένα…

 

***

 

Ζαμπέτας, Ωνάσης. Μπουζούκι και τραγούδι μέχρι το ξημέρωμα… ©Αρχείο Δημήτρη Λιμπερόπουλου.

Του Ωνάση του άρεσε πάντα να μιλάει με απλούς ανθρώπους, ώστε να μην αποκόβεται από τις ρίζες της παλιάς του καθημερινότητας, τότε που πήγε άφραγκος στην Αργεντινή…
Όταν ανακάλυπτε ανάμεσα στους συνομιλητές του κάποιον που είχε να πει κάτι διαφορετικό από τους «ξερόλες», τον άκουγε με προσοχή… Ένας από αυτούς ήταν ο Γιώργος Ζαμπέτας που τον γούσταρε ο Μεγάλος Σμυρνιός όχι μόνο για τα τραγούδια του αλλά και για την αθυροστομία, τη σοφία και τη μαγκιά του…

 

***

 

 

Ο Ωνάσης δεν είχε αποκοπεί από τις ρίζες του και έλεγε ότι αν ήταν μεροκαματιάρης ή μισθοσυντήρητος, θα πήγαινε στο καφενείο, όχι για να παίζει τάβλι και πρέφα αλλά για να μιλάει με θαμώνες που θυμίζουν αρχαίους Έλληνες της αγοράς.

Του άρεσε η κουβεντούλα και δεν έχανε ευκαιρία να πετάει παροιμίες, αλλά κυρίως δικά του «αμπελοφιλοσοφήματα» όπως τα χαρακτήριζε.

«Ρε Γιώργη – είχε πει του Ζαμπέτα – αν ζούσες την εποχή του Σωκράτη και του Αριστοφάνη, θα σε κάνανε παρέα οι σοφοί»…

 

***

 

Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά το ελληνικό γλέντι έγινε παγκόσμια μόδα και μεταδόθηκε στα πέρατα της Γης…
Ήταν τότε που ο Ζαμπέτας χτύπησε στα τέλια του τη μουσική του Χατζιδάκι σε εκείνο το τρελό πάρτι των Κανών. Όταν άρχισε να προβάλλεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο το «Ποτέ την Κυριακή», οι θεατές στις σκοτεινές αίθουσες παλάβωσαν. Και μεμιάς τα «Παιδιά του Πειραιά», γίνανε παγκόσμιο σουξέ στις ορχήστρες και στους ραδιοσταθμούς.

 

***

Ο Γιώργος Ζαμπέτας γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1925 στην Ακαδημία Πλάτωνος, ενώ άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Μαρτίου 1992, σε ηλικία 67 ετών.

 

Παλιά το μπουζούκι βρισκότανε σε διωγμό, τον καιρό δηλαδή του Μάρκου Βαμβακάρη, ακόμη και του Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Χατζιδάκις, δια χειρός Ζαμπέτα, το έκανε από μουσικό όργανο της κατώτατης τάξης, ψυχαγωγικό μέσο της καλλιεργημένης λεγομένης κοινωνίας, που της δείξανε τις ρίζες της κι αγαλλίασε: Είδε ο γύφτος τη γενιά του, καθώς λένε…
Ο Μάνος Χατζιδάκις, με τη μουσική αυτή κέρδισε και Όσκαρ. Ένα Όσκαρ όμως που ο συνθέτης δεν το χώνευε, γιατί δεν είχε σε υπόληψη τα «Παιδιά του Πειραιά». Απόδειξη ότι στην παρουσίαση του μιούζικαλ, στο Μπροντγουέι, εξαφάνισε το βασικό τραγούδι της ταινίας. Οι θεατές όμως απαιτούσαν να το ακούσουν, πράγμα που έκανε έξω φρενών τον Χατζιδάκι, μέχρι σημείου να μην παραστεί στην πρεμιέρα της Νέας Υόρκης»…

 

***

 

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από κείμενα του δημοσιογράφου Δημήτρη Λιμπερόπουλου που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Εικόνες» την εποχή του Αλέκου Φιλιππόπουλου και του Ανδρέα Μπόμη, από το 1984 έως και το 1990.

 

***

 

Η βασική φωτογραφία είναι πίνακας του ζωγράφου Κώστα Ι. Σπυριούνη για τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και για την αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων του 2010 με τον τίτλο «Αφιέρωμα στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι».

 

Παναγιώτης ΜήλαςΓιώργος Ζαμπέτας: Λεβεντόπαιδο Αρίστο, εσύ μας διασκέδασες απόψε και όχι εμείς εσένα…
Περισσότερα

Νόρα Βαλσάμη. Με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιορτάζουμε το κρινάκι που άνθισε στον Λυκαβηττό…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Την Πέμπτη 24 Ιουνίου του 1965 ένα κρινάκι άνθισε στα βράχια του Λυκαβηττού. Ανάμεσα σε ευωδιαστά λουλούδια ξεφύτρωσε μια 17χρονη μαθήτρια που έκανε τα πρώτα της βήματα στο θέατρο.
Η δεσποινίς Νόρα Βαλσαμίδου είδε το όνομά της δίπλα σε φτασμένους Έλληνες ηθοποιούς: Άννα Συνοδινού, Δέσπω Διαμαντίδου, Κώστας Καζάκος, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Γρηγόρης Βαφιάς, Νίκος Καζής, Δέσποινα Νικολαΐδου, Σαπφώ Νοταρά, Κούλα Αγαγιώτου, Μίρκα Καλαντζοπούλου, Γιώτα Σοϊμίρη, Ε. Ρήγα, Α. Τριανταφύλλου, Γ. Ολυμπίου, Μ. Δημητριάδου, Λ. Ιωαννίδου, Δ. Ψαράκης. Στον χορό: Ελένη Ερήμου, Σοφία Ρούμπου, Θεοδώρα Σιτζάνη, Φ. Αραβαντινού, Ρ. Βενιέρη, Β. Βουλγαράκη, Κ. Μενέγα, Κ. Μητροπούλου, Αικ. Μπόμπου, Κ. Σπυροπούλου, Μ. Ταραντινού.

Όλοι αυτοί άνοιξαν την αγκαλιά τους στη Νόρα.

Η «Ελληνική Σκηνή» της Άννα Συνοδινού δημιουργούσε το Θέατρο Λυκαβηττού και ξεκινούσε με τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη. Σκηνογραφία – Ενδυμασίες: Μαρίνας Καρέλλα. Μουσική σύνθεση: Γιάννη Μαρκόπουλου και Χορογραφίες: Αγάπης Ευαγγελίδου. Το δεύτερο έργο ήταν η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου.

Το αντίπαλον δέος του Εθνικού Θεάτρου ήταν ήδη εδώ…

 

***

 

[Πατήστε «κλικ» επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

Το πανταλόνι (1981). Εθνικό Θέατρο. Νόρα Βαλσάμη (Νέα καμαριέρα), Νίκος Τζόγιας (Λέων Σαιν Πε).

Ένας ιδανικός σύζυγος (1992). Νόρα Βαλσάμη (Λαίδη Τσίλτερν), Άγγελος Αντωνόπουλος (Ρόμπερτ Τσίλτερν).

 

 

Η μικρή Νόρα έλαμψε εκεί στον Λυκαβηττό με αποτέλεσμα να την ανακαλύψει ο Φιλοποίμην Φίνος και ο κινηματογράφος. Έτσι στη συνέχεια μάς μάγεψε στη μεγάλη οθόνη: Πρώτα στο «Τζένη Τζένη», το 1965, όπου είχε τον ρόλο της τραγουδίστριας [με τη φωνή της Καίτης Χωματά]. Τον επόμενο χρόνο, το 1966, έρχονται «Οι κυρίες της αυλής» όπου η κόρη του λατερνατζή, η «ντροπαλή Αννούλα», κερδίζει την αγάπη μας και υποκύπτει στα γλυκόλογα του Αλέκου Αλεξανδράκη.

Με αυτό τον ρόλο καθιερώνεται η Νόρα με το νέο της επώνυμο: Βαλσάμη.

Στον κινηματογράφο έπαιξε κυρίως μέχρι και το 1974 και την είδαμε στις ταινίες:

Ο Καζανόβας (1963) [στην ταινία του Κλέαρχου Κονιτσιώτη, η Νόρα είναι …15χρονη και κάνει γυμναστική με τον Κώστα Χατζηχρήστο], Τζένη Τζένη (1965), Η Στεφανία (1966) [Εσθήρ], Οι κυρίες της αυλής (1966) [Άννα Μπόσικου].

Ακολουθεί η ταινία: Τα δύο πόδια σ’ ένα… παπούτσι! (1967) [ως Μάρω Αγραφιώτου]. Σε αυτή την ταινία η Νόρα Βαλσάμη γνώρισε και παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Ερρίκο Ανδρέου ο οποίος σκηνοθέτησε αυτή την ταινία με το ψευδώνυμο «Δημήτρης Μήκας». Η Νόρα και ο Ερρίκος έχουν έναν γιο, που ονομάζεται κι αυτός Ερρίκος.

Στη συνέχεια είδαμε τη Νόρα Βαλσάμη στις ταινίες: Πυρετός στην άσφαλτο (1967) [Βασιλική Ζήκα], Κάτι κουρασμένα παλικάρια (1967) [Κορίνα Μαλτέζου], Γαμπρός απ’ το Λονδίνο (1967) [Μαίρη], Πολύ αργά για δάκρυα (1968) [Νόρα], Ο ψεύτης (1968) [Ρένα Αργυρίου], Γοργόνες και μάγκες (1968) [Χρύσα], Για ποιον χτυπά η …κουδούνα (1968) [Αλίκη Λαμπιρίκου], Το λεβεντόπαιδο (1969) [Φιλιώ], Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969) [Χαρά], Τα δυο πόδια σ’ ένα… παπούτσι! (1969) [Μάρω Αγραφιώτου], Ο γόης (1969) [Έλλη Μπελίρη], Η θεία μου η χίπισσα (1970) [Κάθριν], Εν ονόματι του νόμου (1970) [Μυρτώ Αλεβίζου], Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1971) [Νόρα], Ο κατεργάρης (1971) [Εύα Βαρνή], Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης (1971) [Ελπίδα], Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972) [Φωτεινή], Μέδουσα (1973), Οι βάσεις και η Βασούλα (1974) [Βασούλα].

 

 

***

 

[Πατήστε «κλικ» επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

Ματωμένος Γάμος. (1981). Εθνικό Θέατρο. Κώστας Καστανάς (Γαμπρός), Νόρα Βαλσάμη (Νύφη).

Ο υπάλληλος (1980). Εθνικό Θέατρο. Νόρα Βαλσάμη (Κλεοπάτρα), Βασίλης Κανάκης (Στεφανάκης).

Ο αρχοντοχωριάτης (1980). Εθνικό. Νόρα Βαλσάμη (Δεσποινίς Ντεμπρύ), Κώστας Καστανάς (Κλεόντης).

 

 

Η Νόρα Βαλσάμη γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και γιορτάζει τα γενέθλιά της στις 24 Ιανουαρίου. Σπούδασε χορό και ρυθμική στην Αίγυπτο ενώ όταν ήρθε στην Ελλάδα σπούδασε το 1967 στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1967.

Ήταν στην ίδια τάξη με τον Βασίλη Βασταρδή, την Κυριακή Δόλια, τον Χρήστο Ισκούδη, τον Νίκο Μακρή, τον Γιώργο Μπαγιώκη, τον Μανώλη Ραφαηλάκη και την Υβόνη Τζανακάκη – Μεταξάκη.

 

***

 

[Πατήστε «κλικ» επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

Ένας ιδανικός σύζυγος (1992). Θέατρο Κάππα. Πάνω: Νόρα Βαλσάμη, Γιώργος Κροντήρης. Κάτω: Άννα Μπράτσου, Χριστίνα Θεοδωροπούλου.

Αντιγόνη (1992). Εθνικό Θέατρο. Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Η Νόρα Βαλσάμη ως Ισμήνη και η Μαρία Σκούντζου ως Αντιγόνη.

 

 

Συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου:

 

1966-1968. Ήταν ένας playboy [Λάμπρος Κωνσταντάρας] 1968-1969. Η όμορφη και ο τζαναμπέτης [Μάρω Κοντού] 1969. (καλοκαίρι) Ο Στρατής παραστράτησε [Κώστας Βουτσάς] 1969-1970. Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας [Σταύρος Παράβας] 1970-1971. Οδός Ευκαιρίας [Κώστας Καρράς] 1972-1973. Φου! [Έλενα Ναθαναήλ] 1973. (καλοκαίρι) Θέλω έρωτα… Όχι πόλεμο [Κώστας Βουτσάς] 1973-1974. Ξενοδοχείο για τρεις [Νίκος Βασταρδής] 1974-1975. Ταμπούρλα στην νύχτα [Νίκος Κούρκουλος] 1975-1976. Αθήνα μου, τρελάρα μου [Γιώργος Πάντζας] 1976-1977. Ο φίλος μου το φάντασμα [Ντίνος Ηλιόπουλος] 1976-1977. Πολύ ωραίο στυλ! [Ντίνος Ηλιόπουλος] 1977-1978. Ένας Ρωμαίος χωρίς Ιουλιέτα [Ντίνος Ηλιόπουλος] 1978. Φροντιστήρια Γυναικών [Ντίνος Ηλιόπουλος] 1984-1985. Ξυπόλυτοι στο Πάρκο [Βασίλης Τσιβιλίκας] 1985-1986. Πικ Νικ στο Πάτωμα [Βασίλης Τσιβιλίκας] 1986. (καλοκαίρι) Λυσιστράτη [Αλίκη Βουγιουκλάκη] 1986-1987. Η Μπανανία πάει σύννεφο [Δάνης Κατρανίδης] 1987-1988. Το κορίτσι της καμπίνας 15 [Δάνης Κατρανίδης] 1988-1989. Ένα κουτό κορίτσι [Κώστας Ρηγόπουλος] 1989-1990. Πονηρό Πνεύμα [Κώστας Καρράς] 1990. (καλοκαίρι) Με το ίδιο νόμισμα [Στράτος Τζώρτζογλου] 1990-1991. Πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [Αλέκος Αλεξανδράκης] 1991. (καλοκαίρι) Ένας τρελός έρωτας [Κώστας Σπυρόπουλος] 1991-1992. Γεια σου!/ Tribute [Νίκος Κούρκουλος] 1995. (καλοκαίρι) Είπα, ξείπα, μαύρη τρύπα [Κώστας Καρράς] 1995-1997. Ξυπόλυτοι στο Πάρκο [Χρήστος Νομικός] 1997-1998. Έξι δωμάτια με θέα [Γιάννης Βούρος] 1998-2000. Χορεύοντας στη Λουνάσα [Βάσια Παναγοπούλου] 2004-2006. Ο βιολιστής στην στέγη [Γρηγόρης Βαλτινός]

Τελευταία της μέχρι στιγμής θεατρική εμφάνιση η κωμωδία «Η κλήση σας προωθείται» (2006).

 

***

 

Το ταξίδι - Τα χειρόγραφα - Οι αρσενικοί - Το θαύμα (1982). Εθνικό Θέατρο. Νόρα Βαλσάμη (Γυναίκα), Χρήστος Πάρλας (Άντρας).

Ματωμένος γάμος (1981). Εθνικό Θέατρο. Η Τζόλλυ Γαρμπή στο ρόλο της Δούλας και η Νόρα Βαλσάμη στο ρόλο της νύφης.

 

 

Σημαντική πορεία είχε και στο Εθνικό Θέατρο. Πήρε μέρος στις παραστάσεις:

 

Ο αρχοντοχωριάτης (1979), Πλατόνωφ (1980), Ο υπάλληλος (1980), Ματωμένος γάμος (1981), Το πανταλόνι (1981), Εκκλησιάζουσαι (1981), Το ταξίδι – Τα χειρόγραφα – Οι αρσενικοί – Το θαύμα (1981), Καζιμίρ και Καρολίνα (1981), Ένας ιδανικός σύζυγος (1991), Τα βρώμικα χέρια (1992), Αντιγόνη (1992), Σχολείον σκανδάλων (1993).

 

***

 

Στην Τηλεόραση την είδαμε:

 

Η ταβέρνα [1972], Η γειτονιά μας [1972], Στησιχόρου 73 [1972], Ρωμαίος και Ιουλιέτα ’75 [1975], Η δικαιοσύνη μίλησε [1976], Η Αφροδίτη [1977], Η ετυμηγορία [1978], Η Αναδυόμενη [1978], Οι μυστικοί αρραβώνες [1979], Αστροφεγγιά [1980], Δόνα Ροζίτα [1984], Μέσα από το πλήθος [1984], Η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη [1985], Η ιστορία της κωμωδίας [1990], Και εύθυμη και χήρα [1991], Μια γυναίκα από το παρελθόν [1992], Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα [1993], Έλλη και Άννα [1995].
Πιο πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνιση η σειρά του Κώστα Κουτσομύτη «Τρεις Χήρες» (2001).

 

***

 

Τηλεοπτικό θέατρο

 

Ο πειρασμός [1972], Ιδιωτική ζωή [1973], Πικ νικ [1980], Εκκλησιάζουσαι [1981], Δόνα Ροζίτα [1985], Με το ίδιο νόμισμα [1994], Είπα ξείπα και μαύρη τρύπα [1994].

 

***

 

 

 

 

Σήμερα η αγαπημένη μας Νόρα Βαλσάμη ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στη Ραφήνα.

Με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιορτάζουμε το κρινάκι που άνθισε στον Λυκαβηττό…

Περιμένουμε να επιστρέψει. Το αξίζει…

 

 

***

 

[*] Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στο Οπτικοακουστικό Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου.

Παναγιώτης ΜήλαςΝόρα Βαλσάμη. Με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιορτάζουμε το κρινάκι που άνθισε στον Λυκαβηττό…
Περισσότερα