Κάρτα Μνήμης

Τουρκία: “Έφυγε” από απεργία πείνας o Ibrahim Gökçek, ένα ακόμα μέλος του Grup Yorum

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος.
Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. Τον κρατάς
όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου, και μετράς το σφυγμό του,
πάνω σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες.
Κανονικός σφυγμός. Σίγουρο χέρι.
Κανονικός σφυγμός. Σίγουρος δρόμος.

Καπνισμένο Τσουκάλι, Γ. Ρίτσος

***

Ένα ακόμα μέλος του συγκροτήματος Grup Yorum, ο μέχρι πρότινος απεργός πείνας Ibrahim Gökçek, άφησε την τελευταία του πνοή στην εντατική.

Η κατάστασή του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Πριν από μόλις δύο 24ωρα, ο Gökçek σταμάτησε την απεργία πείνας ύστερα από 323 ημέρες, με αίτημα την απελευθέρωση των μελών του συγκροτήματος και την ελεύθερη πραγματοποίηση συναυλιών.

Ο Ibrahim Gökçek μεταφέρθηκε στην εντατική, όπου και κατέληξε σε άσχημη κατάσταση.

Πρόκειται για ένα ακόμα μέλος του συγκροτήματος Grup Yorum που πεθαίνει, καθώς η επίσης απεργός πείνας, Helin Bolek, κατέληξε στις αρχές Απριλίου.

 

 

 

Το Μέτωπο – Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (Τομέας Ελλάδας) αναφέρει σε ανακοίνωσή του:

“Η κατάστασή του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Δύο μέρες πριν, στις 323 μέρες απεργίας πείνας διέκοψε την απεργία μέχρι να δούμε τις συναυλίες του Grup Yorum να γίνονται και τα μέλη του να απελευθερώνονται. Ο σύντροφος İBRAHİM GÖKÇEK μεταφέρθηκε στην εντατική, όπου και κατέληξε, καθώς, πλέον, το σώμα του δεν μπορούσε να δεχθεί τους όρους. Το αίμα ήταν ήδη ελάχιστο στο σώμα του συντρόφου μας”.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤουρκία: “Έφυγε” από απεργία πείνας o Ibrahim Gökçek, ένα ακόμα μέλος του Grup Yorum
Περισσότερα

“Έφυγε” η ιστορικός και σκηνοθέτις Ελένη Πατρικίου, κόρη του ποιητή Τίτου Πατρίκιου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την τελευταία της πνοή, χτυπημένη από τον καρκίνο, άφησε στις 6 Μαΐου 2020, η ιστορικός και σκηνοθέτις Ελένη Πατρικίου, κόρη του ποιητή Τίτου Πατρίκιου, η οποία ήταν διδάκτωρ ιστορίας του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και κλασικής φιλολογίας.

Η Ελένη Πατρικίου, μεταξύ άλλων, δίδαξε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο.

Υπήρξε μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ως τον Αύγουστο του 2015, οπότε και αποχώρησε.

Το επιστημονικό της έργο επικεντρώθηκε στην ανθρωπολογική και θεατρολογική ερμηνεία της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, καθώς επίσης σε θέματα πρόσληψης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού από τη νεότερη ποίηση και το θέατρο και στην ιστορία της διαμόρφωσης της νεοελληνικής συνείδησης τον 19ο και 20ό αιώνα. Υπήρξε τακτική συνεργάτιδα της “Αυγής”, όπου αρθρογραφούσε για θέματα τέχνης και πολιτισμού. Επίσης, στο έργο της συγκαταλέγονται και μεταφράσεις έργων λογοτεχνίας.

Ανάμεσα στα θεατρικά έργα που είχε σκηνοθετήσει ήταν και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το οποίο είχε ανέβει στη σκηνή το 2008.

Η κηδεία της θα γίνει 9/5/2020, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Έφυγε” η ιστορικός και σκηνοθέτις Ελένη Πατρικίου, κόρη του ποιητή Τίτου Πατρίκιου
Περισσότερα

«Ήρθε η ώρα να δείξουμε σοβαρότητα»: Προσωπικότητες απευθύνουν έκκληση να σωθεί ο πλανήτης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Αλέν Ντελόν, η Πάτι Σμιθ, η Κατρίν Ντενέβ, ο Σαρλ Αζναβούρ, η Σιλβί Γκιλέμ και ο Ανίς Καπούρ βρίσκονται μεταξύ των 200 προσωπικοτήτων από τον κόσμο της τέχνης, του θεάματος και της επιστήμης που απευθύνουν σήμερα επείγουσα έκκληση να σωθεί ο πλανήτης.

Κάτι το οποίο αποτελεί «τη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία της ανθρωπότητας», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Ανταποκρινόμενοι σε αίτημα της ηθοποιού Ζιλιέτ Μπινός (φωτογραφία) και του αστροφυσικού Ορελιέν Μπαρό «μερικές ημέρες μετά την παραίτηση του Νικολά Ιλό» από τη θέση του υπουργού Περιβάλλοντος της Γαλλίας, οι 200 ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, φωτογράφοι και επιστήμονες υπογραμμίζουν σε άρθρο που δημοσιεύει σήμερα η γαλλική εφημερίδα Le Monde ότι «ήρθε η ώρα να δείξουμε σοβαρότητα».

«Ζούμε έναν πλανητικό κατακλυσμό», υπενθυμίζουν οι υπογράφοντες το άρθρο, με την κλιματική αλλαγή και τη μείωση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη.
«Είναι πολύ αργά για να μην κάνουμε τίποτα: η κατάρρευση συμβαίνει», υπογραμμίζουν. «Αλλά δεν είναι πολύ αργά για να αποφύγουμε το χειρότερο».
«Απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία της ανθρωπότητας, η πολιτική εξουσία θα πρέπει να ενεργήσει σθεναρά και άμεσα», αξιώνουν.
«Θεωρούμε ότι μια κυβέρνηση που δεν θα καταστήσει τη διάσωση αυτού που μπορεί ακόμη να σωθεί προτεραιότητα και απαίτησή της δεν θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη», προειδοποιούν.

«Προτείνουμε την επιλογή της πολιτικής -μακριά από λόμπι- και μέτρα εν δυνάμει αντιδημοφιλή που θα προκύψουν από αυτήν».
Πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης. Δεν μπορεί να θεωρηθεί δευτερεύον, επισημαίνουν και τονίζουν: «Πολλές άλλες μάχες είναι νόμιμες. Αλλά αν αυτή χαθεί, δεν θα υπάρχει άλλη να δώσουμε».

Πολλοί ηθοποιοί υπογράφουν την έκκληση αυτή, Ιζαμπέλ Ατζανί, Εμανουέλ Μπεάρ, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Ρομέν Ντουρίς, Τζουντ Λο, αλλά και σκηνοθέτες, όπως οι Ολιβιέ Ασαγιάς, Ίβο Βαν Χόβε, Κλερ Ντενί, Βιμ Βέντερς και Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ.

Συνυπογράφοντες είναι επίσης η τραγουδίστρια Μαριάν Φέιθφουλ, όπως και ο συγγραφέας Εμανουέλ Καρέρ ή ακόμη ο μαθηματικός Μιχαήλ Γκρόμοφ.

  • Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ – (Πληροφορίες και από τη Le Monde)
Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Ήρθε η ώρα να δείξουμε σοβαρότητα»: Προσωπικότητες απευθύνουν έκκληση να σωθεί ο πλανήτης
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο Α’ Χορευτής του Μπαλέτου της ΕΛΣ, Αλεξάνταρ (Σάσα) Νέσκωβ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με βαθιά οδύνη η Εθνική Λυρική Σκηνή ανακοίνωσε, στις 4 Μαΐου 2020, τον αιφνίδιο θάνατο του Α΄ Χορευτή του Μπαλέτου Αλεξάνταρ (Σάσα) Νέσκωβ σε ηλικία 50 ετών.

“Ο εμβληματικός πρωταγωνιστής του Μπαλέτου ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία για πάνω από 20 χρόνια στην Εθνική Λυρική Σκηνή όλους τους μεγάλους ρόλους του ρεπερτορίου. Το κοινό τον ξεχώρισε από νωρίς για τη στιβαρή τεχνική του, την εκφραστικότητα και την ευαισθησία των ερμηνειών του. Οι συνάδελφοί του στην ΕΛΣ θα τον θυμόμαστε πάντα για την ευγένεια, τη σεμνότητα και τον μοναδικό χαρακτήρα του”, αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Γεννημένος στη Σερβία, σπούδασε χορό στην Εθνική Σχολή Χορού του Νόβι Σαντ (Σερβία) και εργάστηκε στο Εθνικό Μπαλέτο Σερβίας. Το 1991 έγινε Α΄ Χορευτής του Εθνικού Μπαλέτου Ουγγαρίας (Πετς) και συμμετείχε ως φιλοξενούμενος χορευτής στην Εθνική Όπερα της Ουγγαρίας. Το 1996 έγινε μέλος του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ από το 1998 υπήρξε Α΄ Χορευτής.
Ο ίδιος είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα και με τη διδασκαλία του χορού. Τα τελευταία χρόνια στην ΕΛΣ εργαζόταν ως répétiteur (διδασκαλία χορογραφίας), καθώς επίσης ως βοηθός και καθηγητής στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Επιπλέον, είχε διδάξει και στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ).
Για την Εθνική Λυρική Σκηνή είχε χορέψει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολυάριθμα εμβληματικά μπαλέτα. Ενδεικτικά αναφέρονται: Κοππέλια, Ζιζέλ, Δον Κιχώτης, Ο καρυοθραύστης, Η ωραία κοιμωμένη, Η κακοφυλαγμένη κόρη, Νάπολη, Nτιβερτιμέντο, Πακίτα, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ζορμπάς, Ευγένιος Ονιέγκιν.
Επιπλέον, είχε ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα σπουδαίων χορογράφων. Και πάλι ενδεικτικά σημειώνονται οι: Μίλκο Σπάρενμπλεκ, Βλαντίμιρ Λογκούνοφ, Ίστβαν Χέρτσογκ, Ανασέχ Πάρταϋ, Ζερμινάλ Κασσαντό, Λεωνίδας Ντε Πιαν, Λόρκα Μασίν, Πιερ Λακότ, Κάρολ Άρμιτατζ, Σοφία Σμαΐλου, Χάρης Μανταφούνης, Αντώνης Φωνιαδάκης, Φώτης Νικολάου, Ρέυ Μπάρρα, Ρούντι Βαν Ντάντσιχ, Ίγκορ Ζελένσκι, Ιρέκ Μουχαμέντοφ, Κένεθ ΜακΜίλλαν, Φρέντερικ Άστον, Ρενάτο Τζανέλλα κ.ά.
Το 2003 τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας από το ΥΠΠΟ.

Η Διοίκηση και το προσωπικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στην οικογένεια και στους οικείους του.

Ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης του σπουδαίου ταλέντου και της σπάνιας προσωπικότητας του πολυαγαπημένου μας Σάσα, η Εθνική Λυρική Σκηνή θα καλύψει τα έξοδα της κηδείας του.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο Α’ Χορευτής του Μπαλέτου της ΕΛΣ, Αλεξάνταρ (Σάσα) Νέσκωβ
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο ευπατρίδης του θεάτρου μας, Πάρις Τακόπουλος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένας ευπατρίδης του ελληνικού θεάτρου, ο Πάρις Τακόπουλος, έφυγε από τη ζωή.

“Αν μπορούσα να αυτοσυστηθώ θα με αποκαλούσα, ο Πάρις Τακόπουλος, o μαθητής, μέσω του δασκάλου μου και φίλου Eddie Duckworth, του Σαίξπηρ, του T.S. Eliot, του Samuel Beckett, και του James Joyce. Για να με αναγνωρίζετε φορώ στο πέτο μου ένα τριαντάφυλλο, το οποίο και ανανεώνω καθημερινά, μετά από την πτώση της Χούντας…”.

Ο θεατρικός συγγραφέας Πάρις Τακόπουλος αποχαιρέτησε τη ζωή την Κυριακή 3 Μαΐου 2020.

 

 

Αυτοβιογραφικό σημείωμα

Ο Πάρις Τακόπουλος γεννήθηκε το έτος της Οικονομικής Κρίσεως του 1930, τον λεοντικό μήνα του Αυγούστου, από πατέρα Κωνσταντινουπολίτη με καταγωγή από το Βογατσικό, και μητέρα Αραχωβίτισσα, από τις Καρυές Λακεδαίμονος, το γένος Διαμαντούρου.

Τελείωσε το Δημοτικό στη Σχολή Τυχοπούλου, παρά την πλατεία Αγάμων (νυν Αμερικής) απ’ όπου μετεπήδησε, με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γιώργο, εις το Λεόντειον Λύκειο Πατησίων, των Φρερ Μαρίστ, αρκετά χρόνια προ Χριστόδουλου. Εκεί χάρις στον Φρερ Προσπέρ κι ιδιαίτερα τον Φρερ Νταμασέν έμαθε ν’ αποστηθίζει Ρασίν, Κορνέιγ αλλά και Μολιέρο.

Τη μουσική του εκπαίδευση, προ Φρερ Πασκάλ, είχε αναλάβει περισσότερο ο πατέρας του, ο οποίος ήταν, μικρός, αριστερός ψάλτης στην Αγία Τριάδα της Πόλης, και λιγότερο η σοπράνο μητέρα του, μαθήτρια του Φαραντάτου, που έπαψε να τραγουδάει και να παίζει πιάνο μετά τον γάμο της, με αποτέλεσμα να παραμείνει ο γιος της βαρύτονος και λιγάκι παράφωνος.

Από το 1946 ο Πάρις Τακόπουλος εφοίτησε εις τη μεγάλη του αγγλικού γένους σχολή, φιλίας και ποιήσεως, του Eddie Duckworth, στην οποία παρέμεινε επί πενήντα πέντε χρόνια έως την ημέρα του θανάτου του Eddie, που τον εμύησε, όχι μόνο στον Σαίξπηρ και τον T.S. Eliot, αλλά και στη σύγχρονη τζαζ και ζωγραφική.

Το 1948 μετέβη για ένα χρόνο στην Αγγλία, όπου μετά από φροντιστηριακές σπουδές πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις που έδωσε στο London University, στο οποίο όμως δεν φοίτησε ποτέ, γιατί προτίμησε να γυρίσει στην Ελλάδα, όχι τόσο για να σπουδάσει εκεί, όσο για να συνεχίσει τη συγγραφική του δουλειά. Από το Λονδίνο έστελνε καλλιτεχνικές ανταποκρίσεις με το ψευδώνυμο Π.Ο.Τ. στην Ελληνική Δημιουργία (ίδε τόμος Γ’ σελ. 650-654 και 843-846 και τόμος Ε’ σελ. 394-396).

Το 1950 μπήκε στην Πάντειο και μετά από τριετείς επιτυχείς σπουδές την τέλειωσε χωρίς να πάρει δίπλωμα, πρώτον γιατί η στρατιωτική του αναβολή λόγω σπουδών δεν ανανεώθηκε, και δεύτερον γιατί προείχε γι’ αυτόν η συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματός του Κλεινόν Άστυ, πράγμα που επλήγωσε τους γονείς του περισσότερο απ’ όσο η Ελλάδα τον Σεφέρη.

Από το 1953 έως το 1956 υπηρέτησε στο Ναυτικό, ως σημαιοφόρος στη θέση διερμηνέως-αλληλογράφου του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, στον οποίο προσέφερε έκτοτε τη βοήθειά του, παραμείνας συνεργάτης και φίλος του, ιδιαίτερα τα χρόνια της Επταετίας, μέχρι και την παραμονή της μέρας του θανάτου του, όταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπέγραψε στο γραφείο του την τελευταία ξένη επιστολή του.

Από το 1950 και μετά εργάστηκε ως αντιπρόσωπος και ασφαλιστικός πράκτωρ, μέχρι το 1963, οπότε του ανετέθη η διεύθυνσις μιας επιχειρήσεως, θέση στην οποία παρέμεινε (σχεδόν ανελλιπώς) έως το 1995. Το 1965 αντιμετώπισε μια δική του κρίση, με μουσική του συντροφιά τον Ulysses του Τζόυς, την Alice in Wonderland του Λούις Κάρολλ, και μερικές φίλες φιάλες. Χάρις στη συγγραφή του «Μόνικιν» και στη μετάβασή του επί ένα τρίμηνο στην Αφρική (όπου τον είχαν καλέσει οι αδελφικοί του φίλοι, Billie, αδελφή του Eddie Duckworth, κι ο άντρας της Captain Newton), κατόρθωσε να ξεπεράσει κι αυτή την κρίση.

Διετέλεσε επί ένα έτος, από το 1966 έως τον Απρίλιο του 1967, εργαζόμενος καθημερινώς επί δεκαοκταώρου βάσεως, γενικός γραμματεύς των Νέων Ελληνικών, των Ηρακλή και Ρένου Αποστολίδη, όπου κρατούσε και την κριτική στήλη θεάτρου. Το 1974, μετά την επανέκδοση της Καθημερινής, του ανετέθη η διεύθυνσις των καλλιτεχνικών σελίδων της. Στη θέση αυτή έμεινε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εκτός από τη συντονιστική εργασία, και καθημερινή συνεργασία, που είχε με το επιτελείο, το οποίο είχε διαλέξει ο ίδιος (Στάθης Δρομάζος, Αλέξης Διαμαντόπουλος, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Σούλα Αλεξανδροπούλου, Μάρκος Δραγούμης, Καίτη Ρωμανού, Βεατρίκη Σπηλιάδη, Μαρία Πρωτογύρου, Έλλη Σολομωνίδη-Μπαλάνου, Σοφία Ζαραμπούκα και Γιώργος Γκίκας), έγραφε και την καλλιτεχνική αρθρογραφία. Από την καλλιτεχνική διεύθυνση της Καθημερινής απεχώρησε, ο ίδιος, διά να μπορέσει ως Πάρις να παραμείνει – όπως και παρέμεινε – φίλος της Ελένης και του εαυτού του. Κατά την περίοδο εκείνη και μέχρι σήμερα, συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν και το Θέατρο Τέχνης, στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου είναι και σήμερα μέλος, χωρίς να γνωρίζει εάν θα είναι αύριο.

Το 1974 γνωρίστηκε με τον Graham Greene και τον αδελφό του Sir Hugh, του οποίου υπήρξε μοναδικός μάρτυς στα Αγγλικά και best man στα Ελληνικά, στον τελευταίο του γάμο. Έκτοτε έγινε επίτιμο μέλος και φίλος όλης της οικογένειας των Greenes. Από το 1974 έως σήμερα κρατάει, όποτε μπορεί, τη θέση του κριτικού θεάτρου στα Πολιτικά Θέματα του Κώστα Κύρκου. Εκεί έγραψε, τα πρώτα έτη, και τα «Αντιακαδημαϊκά» του, με την υπογραφή «Λέων».

Το 1992 ίδρυσε, μαζί με τον Βασίλη Παπαβασιλείου, τον Μέντη Μποσταντζόγλου, τον Γιώργο Διαλεγμένο, τον Δημήτρη Μυταρά και τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, το Νέο Θέατρο, με Πρόεδρο τον τελευταίο, και Διευθύνοντα Σύμβουλο τον εαυτό του. Σκοπός αυτού του Θεάτρου ήταν η προώθησις του ελληνικού λόγου και καθετί νέου στο θέατρο απ’ όλη την Ελλάδα, και ιδιαίτερα, όπως είχε παρατηρήσει ο Eddie Duckworth (ίδε Το Νεοελληνικό Θέατρο και Πώς να το Αποκτήσετε): η προώθησις του δικού του έργου. Η δουλειά του Νέου Θεάτρου και των συνεργατών του παρουσιάστηκε επί δύο χρόνια στο Θέατρο Κολλεγίου, στο Αμερικανικό Κολλέγιο απ’ όπου ξεκίνησε την προσπάθεια και τους αγώνες του ο Κάρολος Κουν. Το Νέο Θέατρο δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει χωρίς την παραχώρηση του θεάτρου του από τον Διευθυντή του Κολλεγίου Walter Mc Cann και την ποιήτρια γυναίκα του, Alba, και τη συμπαράσταση του Νικηφόρου Διαμαντούρου, ο οποίος τότε είχε την πρώτη του επιτυχία, ως συνήγορος του Θεάτρου.

Το 2000 γνωρίζεται με τον Χάρολντ Πίντερ, με τον οποίο τον ενώνει όχι μόνο το κοινό έτος γεννήσεως και των δύο, και το θέατρο, αλλά και μια κοινή διαμαρτυρία κατά ενός διάφορου θεάτρου του παράλογου, των Bush και Blaire, τζούνιορ και σούπερ τζούνιορ.

Το 2002, ένα άλλο έτος κρίσεως, τον βρίσκει όρθιο, προ μιας νέας αρχής του, ή καθιστόν, προ του γραφείου του, γράφοντα τον τρίτο απόκρυφο τόμο της Κενής Διαθήκης του, κι απέ κι άλλο θέατρο.

Τα Θεατρικά του έργα έχουν δημοσιευτεί σε δύο ογκώδεις τόμους το 2002, και το 2018 σε επανέκδοσή τους, από τα Ελληνικά Γράμματα, στη σειρά «Τα Θεατρικά» του Δημήτρη Τσατσούλη. Έκτοτε έχει ξαναγράψει την «Εννάτη», μια κλωνοποιημένη θεατροποίηση της δικής του «Ενάτης Εντολής» η οποία παρουσιάστηκε από τη Μάγια Λυμπεροπούλου στην Πειραματική Σκηνή του Στάθη Λιβαθινού στο Εθνικό Θέατρο. Και «πρωτογράψει» χωρίς να έχει παρουσιαστεί ακόμα το «Θού Κύριε Φυλακήν» μια τρίπρακτος θεατρική πρόκλησις, με 16 γυναίκες και 4 άντρες τον Φρανσουά Βιγιόν, τον Καραβάτζιο, τον Μαρκί νε Σαντ και τον Ζαν Ζενέ, που έχουν περάσει όλες και όλοι, μέρος από τη ζωή τους στη φυλακή. (Το «Θού Κύριε Φυλακήν» είναι γραμμένο σε στίχο). Δουλεύει και τελειώνει τώρα τους «Αυτοεξόριστους», εν ανυπολόγιστον άπρακτον εις πολλάς πράξεις στο οποίο πρωταγωνιστούν ένα Κομπιούτερας, ένας Μέγας Υπολογιστής, μια Θηλυκή Πλαγγών, ένας Διασωληνομένος και ένας Νεονόβιος. Μόλις τελείωσε επίσης «Το Γαμοπίλαφο» ή «Περιμένοντας την Βήτα», ένα ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις δύο πράξεις με τέσσερα πρόσωπα, τον Άλφα, τον Γάμα, την Βήτα και την Δημητρούλα, έναν «δορυφόρο» τιμής, του Πάρι Τακόπουλου, στον Σάμιουελ Μπέκετ.

Στη συνέχεια αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο βοήθημα προς τους αναγνώστες της Κενής του Διαθήκης, «Η Κενή Μου Διαθήκη δι’ Αναρχαρίους», στο οποίο εξηγεί όπως ο ίδιος γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Τι εστί και προς τι, και προς τίνας καταπευθύνεται «ούτιος» ο ανακατανόητος οδύσσειος παραλογισμός μου;», καθώς επίσης και το πώς κατενόησαν το κείμενο της Κενής Διαθήκης εκείνοι που «δεν» το διάβασαν.

Το 2017 εκδίδεται το βιβλίο «Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο φίλος μου και ο πολιτικός, αυτός ο άγνωστός σας» από τις εκδόσεις Καλλιγράφος, ένα έργο το οποίο το δούλευε χρόνια και περιγράφει τα όσα έζησε ο Πάρις Τακόπουλος δίπλα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ως διερμηνεύς του από το 1953, που ξεκίνησε τη θητεία του, και έληξε, ως φίλος πλέον, στις 11 Σεπτεμβρίου 1986, ημέρα που απεβίωσε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Τα υπόλοιπα είναι ο χωρίς σιωπή τρίτος και όχι τελευταίος τόμος της Κενής Διαθήκης του.

Ο Πάρις Τακόπουλος, αν και ζήσας σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πλατεία Αγάμων, ζει τώρα το υπόλοιπόν της, έγγαμος και ανανεωμένος στο Νέο Ψυχικό με τη Μαρίνα Προυσιάνου, η οποία του χάρισε και μια τρίτη ολόκληρη οικογένεια.

 

 

Το ελληνοτρόπως κοσμοπολίτικο θέατρο του Πάρι Τακόπουλου*

Τα έργα του Τακόπουλου υποβάλλουν στο θεατή μια ανοίκεια σχέση με το οικείο, η οποία εκπλήσσει, δηλαδή τον εκτοξεύει έξω από κάθε γνωστή ερμηνευτική, με μια φυγόκεντρη δύναμη. Η κίνηση, η κατάσταση, το πρόσωπο, η γλώσσα – τόσο στον διάλογο, όσο και στον μονόλογο –, τα πάντα είναι εκρηκτικά και απρόβλεπα σ’ αυτό το ιδιότυπο θέατρο, που απειλεί ακροβατώντας, και αυτοδιακυβεύεται επιχειρώντας μια πλήρη ανατροπή κάθε υπόθεσης ή βεβαιότητας. Χωρίς νεορεαλιστικές υστερίες, χωρίς μελοδραματικές φιοριτούρες, χωρίς σπαρακτικές θυμικές κορυφώσεις, οι συνήθως δισυπόστατες φιγούρες του συγγραφέα κινούνται μέσα σε μια ατμόσφαιρα «υπερλογισμού», θα έλεγε κανείς, η οποία, μολονότι δεν φορτίζεται από καμιά μεταφυσική, εξωπραγματική, ονειρική δύναμη, και μολονότι τροφοδοτείται από απτές πραγματικότητες, παρασύρει το θεατή σε μια υπερπραγματική βίωση του γεγονότος. Η εικόνα που ξεπερνάει τα όρια του δυνατού δεν είναι ασύλληπτη: ένα ταξίδι με υπερηχητικό αεροπλάνο, μια τυφλή δακτυλογράφος, ένας επικίνδυνα ιδιόρρυθμος επιστήμονας, ένα παιδί ωριμότερο από τον παππού του, μια γυναίκα που συμπεριφέρεται σαν παραχαϊδεμένο μωρό, η ομοφυλοφιλία ως αποτέλεσμα ανίας, το γεύμα του ζευγαριού που διανθίζεται με αψιμαχίες, είναι καταστάσεις και πρόσωπα που μπορούμε σήμερα να φανταστούμε, Δεν έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με «φανταιζίστικες» συλλήψεις, ούτε με θέματα επιστημονικής φαντασίας. Δεν πρόκειται για κάτι αδιανόητο και, σε τελευταία ανάλυση, τίποτε δεν είναι καινούργιο στον κόσμο μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι το πώς επεξεργάζεται ο Τακόπουλος τα ερεθίσματα που δέχεται απ’ τον κόσμο του και πώς τα μεταπλάθει σε έντεχνη σύνθεση.

Εδώ, πρέπει να πούμε πως εκείνο που προεξάρχει είναι η αναμέτρηση του συγγραφέα με τη γλώσσα. Ωστόσο, ο Τακόπουλος δεν αρκείται στο να τη γελοιοποιεί και να την εξαρθρώνει, μέχρι τελικής πτώσης της (και απαλοιφής του νοήματος), όπως κάνει ο Ιονέσκο, αλλά ταυτόχρονα την ανασυνθέτει περαιτέρω, αποκαλύπτοντας μια άλλη σημασιολογική διάσταση της λέξης, παίζοντας με ομόηχους όρους, υπερκαλύπτοντας την κυριολεξία με τη μεταφορά και προκαλώντας έναν λεκτικό πανικό που, όμως, βρίσκεται πολύ μακριά από την ιδέα του μηδενός της γραφής ή της ζωής. Η λειτουργία της γλώσσας αποκαλύπτει, βέβαια, μέσα από φαινομενικώς ασύνδετα μεταξύ τους στοιχεία, τον παραλογισμό της ανθρώπινης νόησης, ακόμη και τις έσχατες εκδοχές της πραγματικότητας καθαυτήν και, φυσικά, της ίδιας της γλώσσας. Αλλά ό,τι δεν είναι στέρεο, δεν έχει απαραίτητα ως σημείο αναφοράς του το μηδέν.

Ο γλωσσικός κώδικας μεταξύ των προσώπων, που εξασφαλίζει εναλλάξ τη συνεννόηση και την παρανόηση, είναι ένα τολμηρό σύνθεμα από λέξεις της καθαρεύουσας και της δημοτικής, που εμπλουτίζεται σποραδικά από ξένους όρους. Η κωμική κομψότητα και η επιτήδευση της γλώσσας προσβάλλεται απροσδόκητα από λαϊκές ή περιθωριακές λέξεις (αργκό), που αντιστέκονται στις επιταγές της ευπρέπειας, πέφτοντας σαν κεραυνός εν αιθρία, με τον τρόπο ενός καλοανατεθραμμένου παιδιού που μας αφήνει άναυδους, όταν παραβεί τους κανόνες καλής συμπεριφοράς που του έχουν μάθει καλά.

Οικείος και ανοίκειος, απλός και επιτηδευμένος, μονοσήμαντος και πολύσημος, ανάλογα με τη στιγμή, ο θεατρικός διάλογος του Τακόπουλου προβάλλει τη σχέση του σημαντικού με το ασήμαντο, του βάθους με την επιφάνεια, του κωμικού με το δραματικό, του φωτός με το σκοτάδι. Τα ανθρώπινα εγχειρήματα και έργα, όσο σοβαρά κι αν είναι, χάνουν το αυστηρό τους περίγραμμα και τη βαρύτητα που διαθέτουν μέσα στον μικρόκοσμο της περιορισμένης γεωγραφικής, ιδεολογικής ή και συναισθηματικής περιοχής, αν ιδωθούν από μια απόσταση κι από μια ορισμένη οπτική.

Η οπτική του Τακόπουλου είναι μια οπτική «φιλικής αποστασιοποίησης» από τα δήθεν σημαντικά πράγματα του σημερινού κόσμου, που έχουν καταντήσει μορφές δίχως περιεχόμενο, κινήσεις χωρίς τελειότητα. Αν η ζωή μας έχει καταντήσει μια καρικατούρα από πολλές απόψεις, αν οι καθιερωμένοι κώδικες έχουν καταστεί ανενεργοί, τίποτε δεν εμποδίζει τον συγγραφέα να ζωγραφίσει την εκτυφλωτική ελαφρότητα της ζωής με τον δικό του εκτυφλωτικό, παράδοξο και συνάμα ιλαρό τρόπο, που προκαλεί στον θεατή ένα γέλιο που ξεπηδάει απ’ τη νόηση, μαζί με μια αμηχανία μπροστά σ’ εκείνο που απομένει ως απειλή πίσω απ’ τον κωμικό διάλογο.

*(Απόσπασμα από το βιβλίο της Χαράς Μπακονικόλα, Ομότιμης Καθηγήτριας Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών: «Το ελληνοτρόπως κοσμοπολίτικο θέατρο του Πάρι Τακόπουλου»)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από τη ζωή ο ευπατρίδης του θεάτρου μας, Πάρις Τακόπουλος
Περισσότερα

Έφυγε από κορονοϊό ο διάσημος Ιταλός τεχνοκριτικός Τζερμάνο Τσέλαντ, επινοητής του όρου Arte Povera

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο διάσημος Ιταλός τεχνοκριτικός Τζερμάνο Τσέλαντ, επινοητής του όρου Arte Povera, που χρησιμοποιήθηκε για να καθορίσει ένα νέο, πρωτοποριακό, εικαστικό κίνημα στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή, έφυγε από τη ζωή χθες στα 80 χρόνια του στο Μιλάνο, συνεπεία της προσβολής του από κορονοϊό.

«Ο κόσμος του πολιτισμού και της δημιουργίας θρηνεί την απώλεια ενός ακόμη από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του. Ο Τζερμάνο Τσέλαντ, ο κριτικός τέχνης και επιμελητής εκθέσεων, στον οποίον οφείλουμε μία από τις πιο γόνιμες ιταλικές πρωτοπορίες του 20ου αιώνα, αφήνει μια Ιταλία φτωχότερη, χωρίς τη μεγαλοφυΐα και το ταλέντο του», αναφέρει στην αντίδρασή του για την είδηση ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι.

Ο «πολύς» Τσέλαντ αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης από τη δεκαετία του 1970. Είναι εκείνος που εισήγαγε στο διεθνές λεξιλόγιο της ιστορίας της τέχνης τον παγκοσμίου φήμης όρο Arte Povera (Φτωχή Τέχνη), για να ορίσει τα καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά μιας ομάδας Ιταλών δημιουργών, οι οποίοι είχαν επιλέξει να χρησιμοποιήσουν μια καινοτόμο και ποιητική εικαστική γλώσσα, χρησιμοποιώντας ακατέργαστα φυσικά ή πεπαλαιωμένα υλικά και φυσικά στοιχεία, προτείνοντας έτσι μία εναλλακτική και πιο χοϊκή κι ανθρώπινη καλλιτεχνική έκφραση στη φορμαλιστική σχολή του μινιμαλισμού και της εννοιολογικής τέχνης.

Μεταξύ των πρωταγωνιστών αυτού του πρωτοποριακού κινήματος ήσαν οι Αλιγκέρο Μποέτι, Μάριο Μερτζ, Τζιλμπέρτο Τζόριο, Μικελάντζελο Πιστολέτο, Τζουζέπε Πεόνε, Λουτσάνο Φάμπρο, Πίνο Πασκάλι και ο Ελληνοϊταλός Γιάννης Κουνέλης.

Κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας καριέρας του, ο Τσέλαντ διοργάνωσε σημαντικές εκθέσεις για διάφορα διεθνή πολιτιστικά ιδρύματα όπως το Guggenheim στη Νέα Υόρκη, το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών στο Λονδίνο και το Ίδρυμα Pinault στη Βενετία. Το 1997 επίσης χρημάτισε επιμελητής στην Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας.

Από το 1995, η πορεία του Τσέλαντ συνδέεται με το Ίδρυμα Prada, μία πολιτιστική οντότητα που εδρεύει στο Μιλάνο και τη Βενετία και χρηματοδοτείται από τον διάσημο οίκο μόδας και ειδών πολυτελείας. Στο ίδρυμα αυτό είχε διοργανώσει περίπου σαράντα εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας αναδρομικής έκθεσης του Γιάννη Κουνέλλη το 2019.

«Μας θλίβει ιδιαίτερα ο θάνατος ενός φίλου και συνοδοιπόρου», ήταν η αντίδραση των προέδρων του Ιδρύματος, της Μιούτσα Πράντα και του συζύγου της Πατρίτσιο Μπερτέλι.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈφυγε από κορονοϊό ο διάσημος Ιταλός τεχνοκριτικός Τζερμάνο Τσέλαντ, επινοητής του όρου Arte Povera
Περισσότερα

“Έφυγε” από επιπλοκές του Covid-19 o διάσημος τραγουδιστής του γκόσπελ, Troy Sneed

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Troy Sneed, διάσημος τραγουδιστής του γκόσπελ, έχασε τη μάχη με τον κορονoϊό, και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 53 ετών, τη Δευτέρα 27 Απριλίου 2020.

Από τη χορωδία του σχολείου και τα γήπεδα του αμερικανικού φούτμπολ κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μουσικής γκόσπελ, ο οποίος ήταν και υποψήφιος για βραβείο Grammy.

Εμφανίστηκε μάλιστα με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον και τη Γουίτνεϊ Χιούστον στο 1996 στην ταινία «The Preacher’s Wife». Ήταν η ψυχή, ο παραγωγός και ο στιχουργός πολλών αγαπημένων κομματιών της γκόσπελ κοινότητας.

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Έφυγε” από επιπλοκές του Covid-19 o διάσημος τραγουδιστής του γκόσπελ, Troy Sneed
Περισσότερα

Ο Σουηδός συγγραφέας Περ Όλοβ Ένκβιστ άφησε μόνο τον πιστό σύντροφό του Negro…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με δύο βραβεία August Strindberg, με ένα Όσκαρ, με το αξεπέραστο μεγάλο βραβείο της αγάπης του κοινού και τη μοναδική λατρεία του αγαπημένου του Negro, «έφυγε» από τη ζωή στα 85 του ο Σουηδός συγγραφέας Περ Όλοβ Ένκβιστ (Per Olov Enquist), το Σάββατο 25 Απριλίου 2020.

Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε κυρίως από το έργο του «Η ώρα του λύγκα», που ανέβηκε το 1993 στο «Θέατρο του Νότου-Αμόρε». Νωρίτερα είχαν παρουσιαστεί τα έργα: «Από τη ζωή των σκουληκιών» (Καθρέφτες, 1985) και «Η νύχτα των τριβάδων» από το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας το 1989.

Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: «Πρόβα Στρίντμπεργκ», «Η ώρα του λύγκα», «Άγγελος πεπτωκώς», «Ο γιατρός του βασιλιά και η βασίλισσα», και τα τέσσερα από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Επίσης το «Μπλανς και Μαρί», από τις εκδόσεις Πάπυρος.

 

***

 

 

Ο Περ Όλοβ Ένκβιστ ήταν μία από τις φυσιογνωμίες που σημάδεψαν τη σκανδιναβική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Υπήρξε μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος. Τα γραπτά του μεταφράσθηκαν σε δέκα γλώσσες -από το «Κρυστάλλινο μάτι» που εκδόθηκε το 1961 μέχρι το «Βιβλίο των παραβολών», το 2013.

Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο August Strindberg: Την πρώτη φορά το 1999 με το μυθιστόρημά του για την τρέλα του βασιλιά Χριστιανού 7ου της Δανίας, «Ο γιατρός του βασιλιά και η βασίλισσα». Στο βιβλίο αυτό αφηγείται τη ρομαντική ιστορία μεταξύ του γιατρού του τρελού Βασιλιά της Δανίας Christian VII και της βασίλισσας, της νεότερης αδελφής του Γιώργου Γ ‘της Αγγλίας. Το βραβείο αυτό του έδωσε ευρεία διεθνή αναγνώριση. Για το ίδιο έργο τιμήθηκε και το 2001 στη Γαλλία με το βραβείο Καλύτερου Ξένου Βιβλίου.

Βραβείο August Strindberg κατέκτησε για δεύτερη φορά το 2008 με την αυτοβιογραφία του, «Μια άλλη ζωή» [A Different Life].
Αξίζει να αναφέρουμε ότι το βραβείο August Strindberg, δημιουργήθηκε το 1994 προς τιμήν του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, του «τρομερού παιδιού» της σουηδικής λογοτεχνίας στον οποίο ο «POE», όπως αποκαλούσαν τον Περ Όλοβ Ένκβιστ στη Σουηδία από τα αρχικά του, έλεγε ότι όφειλε πολλά.
Επίσης το 1987 κέρδισε το Όσκαρ σεναρίου καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το «Pelle the Conqueror».

 

***

 

O Περ Όλοβ Ένκβιστ με τον πιστό σύντροφό του, τον Negro.

 

Ο Περ Όλοβ Ένκβιστ (Per Olov Enquist) γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1934 στη Σουηδία. Σπούδασε ιστορία της λογοτεχνίας στην Ουψάλα και εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες και στην τηλεόραση μέχρι το 1976. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες [UCLA], και από το 2005 ήταν επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.
Τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά του έργα έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από έναν προσωπικό τρόπο γραφής, που συγγενεύει πολύ με τη δημοσιογραφική έρευνα. Τα μυθιστορήματά του «Η έξοδος των μουλικάντηδων» (1978), «Άγγελος πεπτωκώς» (1985) και «Η βιβλιοθήκη του πλοιάρχου Νέμο» (1991), έγιναν διεθνείς εκδοτικές επιτυχίες.
Ο Περ Όλοβ Ένκβιστ παρήγαγε ένα έργο δυνατό, βυθιζόμενος στις σκιές της Ιστορίας και της ίδιας της ζωής του. Έγραψε περισσότερα από 20 μυθιστορήματα, έργα και δοκίμια που έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα γλώσσες
Στα νιάτα του υπήρξε, αθλητής υψηλού επιπέδου και άντλησε μεγάλο μέρος της έμπνευσής του από τη μοναχική παιδική ηλικία του στον σουηδικό βορρά, σε μια ατμόσφαιρα αυστηρή και μπεργκμανική.
Για τον Μπγιόρν Βίμαν, υπεύθυνο των πολιτιστικών σελίδων της εφημερίδας Dagens Nyheter, ο Ένκβιστ «σημάδεψε τη σουηδική πολιτιστική ζωή από τα χρόνια του 60» και «επηρέασε γενιές νέων συγγραφέων».

 

 

Η καριέρα του διήρκεσε περισσότερο από μισό αιώνα, και το έργο του κέρδισε όχι μόνο στη χώρα του αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, ιδίως τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Τα έργα και τα μυθιστορήματα του Enquist – που περιγράφονται ως απαισιόδοξα στην άποψή τους – συχνά ασχολούνται με ζητήματα αλήθειας και τις θολές γραμμές μεταξύ γεγονότων και μυθοπλασίας.

Παναγιώτης ΜήλαςΟ Σουηδός συγγραφέας Περ Όλοβ Ένκβιστ άφησε μόνο τον πιστό σύντροφό του Negro…
Περισσότερα

Η διακεκριμένη υψίφωνος Ζανέτ Πηλού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Πιστεύω στην τύχη», είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στα «Νέα» η Ζανέτ Πηλού, η σπουδαία καλλιτέχνις της λυρικής τέχνης που έφυγε χθες από τη ζωή. «Πιστεύω στην τύχη του καλλιτέχνη να βρει τον σωστό άνθρωπο να τον διδάξει, στην τύχη τού να έχεις ούριο άνεμο στα πανιά σου».

Βέβαια για να κάνεις μια καριέρα στα μεγαλύτερα θέατρα και φεστιβάλ του κόσμου, δίπλα στον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, στο Ζούμπιν Μέτα και σε τόσους άλλους σημαντικούς μαέστρους και σκηνοθέτες, διαγράφοντας μία λαμπρή τροχιά στα καλλιτεχνικά πράγματα, δεν χρειάζεται μόνο τύχη.

 

 

Η διακεκριμένη υψίφωνος Ζανέτ Πηλού, η οποία διέγραψε μια σπουδαία σταδιοδρομία τόσο στην Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) όσο και σε μεγάλα λυρικά θέατρα του εξωτερικού, ερμηνεύοντας δεκάδες πρωταγωνιστικούς ρόλους του ρεπερτορίου, πέθανε χθες σε ηλικία 83 ετών.

Γεννημένη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ξεκίνησε σπουδές φωνητικής στη γενέτειρά της, ενώ συνέχισε σπουδές στην Ιταλία πλάι στην Κάρλα Καστελλάνι.

Σε νεαρή ηλικία πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Σμεράλντο του Μιλάνου ως Βιολέττα στην όπερα Τραβιάτα.

Με την ΕΛΣ συνεργάστηκε την περίοδο 1969-1985 σε παραγωγές τόσο στο Θέατρο Ολύμπια όσο και στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Διέπρεψε ως Λιου (Τουραντότ), Σουζάννα (Οι γάμοι του Φίγκαρο), Τσο-Τσο-Σαν (Μαντάμα Μπαττερφλάι), Ντόννα Ελβίρα (Ντον Τζοβάννι), Δυσδαιμόνα (Οθέλλος) και Μαργαρίτα (Φάουστ).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εμφανίστηκε στο Θέατρο Ο Φοίνικας της Βενετίας ως Μιμή (Μποέμ) και Βιολέττα (Τραβιάτα), ενώ το 1964 ερμήνευσε και πάλι τη Μιμή στην Κρατική Όπερα της Βιέννης. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε σπουδαία ευρωπαϊκά και αμερικανικά λυρικά θέατρα (Λονδίνο, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Άμστερνταμ, Αμβούργο, Αννόβερο, Κολωνία, Γένοβα, Βουδαπέστη, Παρίσι, Βαρκελώνη, Λισαβόνα, Σικάγο, Νέα Ορλεάνη, Χιούστον, Φιλαδέλφεια, Μπουένος Άιρες), καθώς και σε διεθνή φεστιβάλ (Αιξ της Προβηγκίας, Βησμπάντεν, Βερόνας και Αθηνών).

Συνεργάστηκε με σημαντικούς αρχιμουσικούς και σκηνοθέτες. Το ρεπερτόριό της περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα ρόλων λυρικής και δραματικής υψιφώνου της ιταλικής και γαλλικής εργογραφίας όπως Ιουλιέττα (Ρωμαίος και Ιουλιέττα), Μανόν, Σουζάννα (Οι γάμοι του Φίγκαρο), Μελισσάνθη (Πελλέας και Μελισσάνθη), Νέντα (Παλιάτσοι) κ.ά.

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τιμήθηκε επανειλημμένα. Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση με τον τίτλο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών, ενώ το 1998 τής απονεμήθηκε το Βραβείο «Απόλλων» της Εταιρείας Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το 1998 πρωταγωνίστησε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην πρώτη πανελλήνια παρουσίαση της όπερας Πελλέας και Μελισσάνθη του Ντεμπυσσύ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», ενώ ασχολήθηκε συστηματικά και με τη φωνητική διδασκαλία.

Η Διοίκηση και το προσωπικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής εξέφρασαν τη λύπη και τη βαθιά συγκίνησή τους για το θάνατό της.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ διακεκριμένη υψίφωνος Ζανέτ Πηλού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών
Περισσότερα

Πάνος Γεραμάνης. Μεγάλο αφιέρωμα μέσα από το Αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από τη Δευτέρα 27 Απριλίου 2020 έως και την Παρασκευή 1η Μαΐου 2020, στις 6 μ.μ. το Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας θα κάνει αφιέρωμα στον Πάνο Γεραμάνη.

Από το Αρχείο της εκπομπής «Λαϊκοί βάρδοι» θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον δημιουργό τους Πάνο Γεραμάνη να συνομιλεί με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον Άκη Πάνου.

Το αφιέρωμα γίνεται με αφορμή τα 15 χρόνια που πέρασαν από τότε που ο αγαπημένος δημοσιογράφος «έφυγε» ξαφνικά από τη ζωή λίγο πριν από την Ανάσταση, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου 30 Απριλίου του 2005, σε ηλικία 59 ετών.

***

•Τη Δευτέρα 27 Απριλίου, την Τρίτη 28 και την Τετάρτη 29 στις 6 το απόγευμα θα μεταδοθούν οι τρεις εκπομπές που παρουσίασε ο Πάνος Γεραμάνης στους «Λαϊκούς βάρδους», λίγες μέρες μετά το θάνατο του Άκη Πάνου, τον Απρίλιο του 2000. Οι συγκεκριμένες εκπομπές περιέχουν εκτενή αποσπάσματα -που ακούστηκαν τότε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο- από τις εμφανίσεις του Άκη Πάνου και των συνεργατών του στη μουσική σκηνή «Εννέα όγδοα» από τον Μάρτιο του 1994, καθώς και σύντομη συνέντευξή του που αναφέρεται σ’ αυτές.

•Την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 6 το απόγευμα θα παιχτεί μία έκτακτη εκπομπή του Πάνου Γεραμάνη από τον Απρίλιο του 2005, αφιερωμένη στη μνήμη του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Στην εκπομπή ακούγονται κάποια μέρη από μεγάλη συνέντευξη του Γρηγόρη Μπιθικώτση στον Πάνο Γεραμάνη, καθώς, μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ήταν οι καλλιτέχνες που εγκαινίασαν τους «Λαϊκούς βάρδους» στο Δεύτερο Πρόγραμμα την άνοιξη του 1990.

•Επίσης την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 7 το απόγευμα (την ώρα που για δεκαετίες ξεκινούσαν οι «Λαϊκοί βάρδοι») ο Πάνος Γεραμάνης αυτοβιογραφείται μέσα από μονταρισμένα αποσπάσματα των αφηγήσεών του σε δύο εκπομπές της σειράς «Ο καλεσμένος του Δεύτερου Προγράμματος» σε παραγωγή Έφης Μεταλληνού τον Ιούνιο του 2003.

•Τέλος την Πρωτομαγιά, την Παρασκευή 1 Μαΐου στις 6 το απόγευμα θα μεταδοθεί μία εκπομπή-ανθολόγιο με καλεσμένους του Πάνου Γεραμάνη που είχε παιχτεί τον Μάρτιο του 1999, όταν οι «Λαϊκοί βάρδοι» συμπλήρωναν 9 χρόνια στον αέρα του Δεύτερου Προγράμματος.

***

Επιλογή εκπομπών και επιμέλεια αφιερώματος: Σιδερής Πρίντεζης. Θα τις ακούσουμε από το Δεύτερο Πρόγραμμα στους 103,7 FM και στους 102,9 FM.

Παναγιώτης ΜήλαςΠάνος Γεραμάνης. Μεγάλο αφιέρωμα μέσα από το Αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας
Περισσότερα