Κάρτα Μνήμης

Με την Ιουλία Σταυρίδου τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου ακόμα ένα …το τελευταίο ποτηράκι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έδωσε σκληρή μάχη αλλά τελικά λύγισε. Όμως δεν λύγισε ποτέ στον μεγάλο αγώνα της δημιουργίας, της τέχνης και της διδασκαλίας.

Η Ιουλία Σταυρίδου έχτισε και έντυσε τα όνειρά μας. Τις δουλειές της στο θέατρο και στον κινηματογράφο θα τις έχουμε σαν ακριβό φυλακτό.

 

 

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

Τελευταία της δουλειά στο σινεμά ήταν τα κοστούμια για την «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή για την οποία κέρδισε το Βραβείο Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Η Ιουλία Σταυρίδου ήταν Ομότιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου δίδασκε σκηνογραφία από το 2005.

 

 

Την ευχαριστούμε για όλα… Τι να πρωτοθυμηθούμε;

Μερικές ελάχιστες σταγόνες: «Πέτρινα Χρόνια», «Ακροπόλ», «Θεόφιλος», «Το λιβάδι που δακρύζει», «Η ψυχή στο στόμα», «Ζουβέ Ελβίρα», «Ο θάνατος του Εμποράκου», «Αγγέλα», «Καρυωτάκης», «Χωρικά ύδατα», «Χαμένη άνοιξη», «Μακαρισμοί», «Παντρολόγημα», «Έντουαρντ»

 

 

Τελευταία συνεργασία της Ιουλίας Σταυρίδου με τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη ήταν τα σκηνικά για την ταινία του «Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς». Το 2011 κέρδισε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου το Βραβείο Σκηνογραφίας για την ταινία του Οικονομίδη «Μαχαιροβγάλτης».

 

 

Ευτυχώς από τα χέρια της πέρασαν πολλά αγόρια και κορίτσια που έμαθαν τα μυστικά της σκηνογραφίας και της ενδυματολογίας από αυτή τη μοναδική δασκάλα. Από αυτή τη μεγάλη καρδιά και τη ζεστή αγκαλιά. Αυτά τα παιδιά απόκτησαν βαθιές ρίζες γνώσης από την Ιουλία Σταυρίδου. Αυτά τα παιδιά είναι η ζωντανή κληρονομιά που μας άφησε στο σύντομο πέρασμά της από τη ζωή.

 

***

Όμως η ώρα για ένα τελευταίο ποτηράκι έφτασε. Θα είναι πικρό αλλά θα το πιούμε.
Θα τη συναντήσουμε και θα την αποχαιρετίσουμε τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020 το μεσημέρι στις 12.30 στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΜε την Ιουλία Σταυρίδου τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου ακόμα ένα …το τελευταίο ποτηράκι
Περισσότερα

Έσυραν την Ηρώ Κωνσταντοπούλου έξω από αυτό το σπίτι στο Κουκάκι και την οδήγησαν στο απόσπασμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 1944. Με 17 σφαίρες εκτέλεσαν οι Γερμανοί κατακτητές την 17χρονη Ηρώ Κωνσταντοπούλου. 17 σφαίρες. Μία για κάθε άνοιξη της ζωής της. «Γάζωσαν» την ηρωίδα για παραδειγματισμό επειδή τους έκανε τη ζωή δύσκολη κρύβοντας όπλα και προκηρύξεις κάτω από τη σχολική της ποδιά.
Την ώρα που την εκτελούσαν αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάνες του αποσπάσματος φωνάζοντας: «Χτυπάτε! Κτήνη»… Δίπλα της έπεσαν νεκροί άλλοι 50 Έλληνες αντιστασιακοί που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.

 

***

 

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Οι γονείς της είχαν καταγωγή από τη Σπάρτη. Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση.
Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο δυναμικά στελέχη της ΕΠΟΝ. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από τη σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.

 

***

 

Ποίημα του ποιητή Γιάννη Ρίτσου για τη γενναία Ηρώ: «Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου. Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ γιατί γνωρίζω γιατί σου λέω ευχαριστώ γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου».

Την Κυριακή 16 Ιουλίου 1944, την ώρα που η Ηρώ, φορώντας τα γιορτινά της, έσβηνε τα 17 κεράκια των γενεθλίων της, οι φασίστες έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της που ήταν στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι.
Είναι το σπίτι που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία, έτσι όπως έχει καταντήσει σήμερα.

 

***

 

Για την Ηρώ, μάς είχαν μιλήσει στο Γυμνάσιο δύο μοναδικοί δάσκαλοι:

*Ο καθηγητής της Ιστορίας Γιάννης Σιδέρης όταν είμαστε στη Γ’ Γυμνασίου, στο κτήριο του ΣΤ’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, στην οδό Φαλήρου. Μάλιστα μια μέρα, την ώρα που σχολάσαμε, μας συνόδευσε μέχρι την οδό Βεΐκου, για να δούμε το σπίτι της νεαρής αγωνίστριας.

Τότε μας διηγήθηκε πολλά από τα κατορθώματα της ηρωίδας, αλλά και από τα αίσχη των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Όσα μας είπε, ασφαλώς (!) ήταν εκτός μαθήματος. Ανεπίσημα…

*Περισσότερα για την Ηρώ, μάς είπε ένα χρόνο αργότερα ο Γυμνασιάρχης μας Σπήλιος – Σπυρίδων Πολυδώρου, στο νέο κτήριο του Γυμνασίου, στην οδό Ζεύξιδος.

Ο Πολυδώρου είχε ζήσει τη βία των Γερμανών κατακτητών τότε που ως νεαρός καθηγητής στα Καλάβρυτα με τη σθεναρή του στάση έσωσε (*) από τη φωτιά των χιτλερικών 250 μαθητές του Γυμνασίου. Και εδώ όσα μάθαμε, ασφαλώς (!) ήταν εκτός μαθήματος. Ανεπίσημα…

 

***

 

Στις 16 Ιουλίου 1944 λοιπόν, μια ομάδα ανδρών (;) των Ταγμάτων Ασφαλείας «μπούκαρε» μέσα στο σπίτι της οδού Βεΐκου 57. Αυτά τα φοβερά «παλικάρια» έσυραν έξω το κορίτσι τραβώντας το από τα μαλλιά. Από εκεί το μετέφεραν στο Αρχηγείο τους όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», τον πασίγνωστο συνεργάτη των Γερμανών.
Οι σκληροί βασανιστές ύστερα από πολλές ημέρες παραιτήθηκαν από το θεάρεστο έργο τους αφού δεν κατάφεραν να αποσπάσουν από την Ηρώ ούτε μισή λέξη.
Τότε οι γονείς της ηρωίδας με κάποιες γνωριμίες που είχαν κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν. Όμως η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες-Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά.
Τη μετέφεραν τότε στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν 6 [το κτήριο αυτό δεν υπάρχει σήμερα]. Εκεί με νέου τύπου βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων.
Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα.
Δυστυχώς οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν.
Οι Γερμανοί τη μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο «Μπλοκ 15» συνέχιζε τον αγώνα της.
Εκεί η Ηρώ γνώρισε τη Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της.
Βλέποντας κάποιες περίεργες κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο, η Λέλα Καραγιάννη κατάλαβε τι θα επακολουθούσε. Ρώτησε έναν φύλακα ο οποίος με σπαστά ελληνικά και νοήματα είπε πως το επόμενο πρωί θα ήταν το τελευταίο για την Ηρώ.

 

***

 

 

Ξημέρωσε η Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 1944 και η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη – που δεν είχε καν δικαστεί – και τη δολοφόνησαν επειδή -όπως έλεγαν: «Τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς».

***

Όλα αυτά έγιναν μόλις 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα… Από τότε έχουν περάσει 76 χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνει κάποια κίνηση για να σωθεί το σπίτι της μικρής ηρωίδας. Το σπίτι αυτό θα αποτελέσει μια λαμπερή ψηφίδα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

***

Διάβασα ότι η Ελένη Κωνσταντοπούλου, η μητέρα της 17χρονης ηρωίδας, με τη διαθήκη της προσέφερε στο σπίτι της οικογένειας και προσωπικά αντικείμενα της κόρης της στον Δήμο Καισαριανής ώστε να γίνει ένα μικρό Μουσείο στη μνήμη της αγωνίστριας. ΑΣΦΑΛΩΣ δεν πιστεύω ότι ο Δήμος Καισαριανής ύστερα από τόσα χρόνια δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Όμως η εικόνα του σπιτιού που ρημάζει στο Κουκάκι μάλλον επιβεβαιώνουν την παντελή αδράνεια των δημοτικών αρχόντων (;). Συγχαρητήρια…

 

 

***

 

ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΗΛΙΟ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Παναγιώτης ΜήλαςΈσυραν την Ηρώ Κωνσταντοπούλου έξω από αυτό το σπίτι στο Κουκάκι και την οδήγησαν στο απόσπασμα
Περισσότερα

Θέατρο Μαξίμ Γκόρκι του Βερολίνου: Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Μπιρόλ Ουνέλ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Τουρκογερμανός ηθοποιός Μπιρόλ Ουνέλ, ο οποίος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες «Soul Kitchen» και «Head-On», πέθανε στο Βερολίνο σε ηλικία 59 ετών.

Η ανακοίνωση έγινε από το θέατρο Μαξίμ Γκόρκι του Βερολίνου, στο Γαλλικό Πρακτορείο.

«Δυστυχώς, μπορώ να επιβεβαιώσω τον θάνατο του Μπιρόλ Ουνέλ. Πέθανε χθες (Πέμπτη) στο Βερολίνο από τις συνέπειες μιας σοβαρής ασθένειας», δήλωσε στο AFP εκπρόσωπος του θεάτρου.

Ο γνωστός ηθοποιός γεννήθηκε στην Τουρκία το 1961 και μετανάστευσε στη Γερμανία μαζί με τους γονείς του.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ανόβερου και και έπειτα από την εμφάνισή του σε αρκετές σειρές και θέατρα έγινε πιο γνωστός ειδικά από την αστυνομική σειρά “Tatort”.

«Αναπαύσου εν ειρήνη, φίλε μου. Είχες ένα φως μέσα σου που πάντοτε με εξέπληττε», έγραψε ο σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν στο Instagram.

Στο «Head-on» (2004) ο Ουνέλ ενσαρκώνει έναν περιθωριακό αλκοολικό που δέχεται να παντρευτεί μια νεαρή Γερμανίδα τουρκικής καταγωγής η οποία θέλει με κάθε τρόπο να ξεφύγει από την παραδοσιακή, θρησκευόμενη οικογένειά της.

Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου (Μπερλινάλε) και πήρε αρκετά βραβεία και διακρίσεις για την ερμηνεία που έπαιξε.

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΘέατρο Μαξίμ Γκόρκι του Βερολίνου: Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Μπιρόλ Ουνέλ
Περισσότερα

Μια τοιχογραφία για τον Παύλο Φύσσα και η απόφαση του δικαστηρίου που έρχεται έπειτα από 5,5 χρόνια…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Περίπου 5,5 χρόνια μετά την έναρξη της δίκης για τη «Χρυσή Αυγή» το δικαστήριο θα ανακοινώσει την τελική ετυμηγορία του για τους 68 κατηγορούμενους της υπόθεσης. Ο 69ος κατηγορούμενος πέθανε και δεν θα ακούσει την απόφαση στις 7 Οκτωβρίου του 2020.

Η άγρια δολοφονία του Παύλου Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 στο Κερατσίνι ήταν η σταγόνα που «ξεχείλισε το ποτήρι».

Την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013 η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» δημοσίευσε μια συγκλονιστική φωτογραφία στην πρώτη σελίδα της.

***

Όλες οι επιβαρυντικές [32] υποθέσεις με πρωταγωνιστές μέλη, στελέχη και βουλευτές της Χ.Α. έγιναν «πακέτο» με αποτέλεσμα να διευκολυνθεί η επίσπευση της προφυλάκισης. Έτσι οκτώ ημέρες μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας, την 1η Οκτωβρίου του 2013 [από την Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά] άρχισαν μέλη, στελέχη και βουλευτές της Χ.Α. να περνούν την πύλη των Φυλακών Κορυδαλλού.
Την Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013 προφυλακίστηκε ο Γενικός Γραμματέας της Χ.Α. Νίκος Μιχαλολιάκος.

Οι προφυλακίσεις όλων των στελεχών που είχαν κατηγορηθεί ολοκληρώθηκαν στις 10 Ιουλίου 2014.

 

***

 

 

Η συγκλονιστική φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013. Μια φωτογραφία που δείχνει πεντακάθαρα το πρόσωπο της Χρυσής Αυγής. Μια φωτογραφία άξια για βραβείο.

 

 

Όμως λόγω παρέλευσης του χρόνου κράτησης ακολούθησαν οι αποφυλακίσεις όλων των στελεχών της Χ.Α. οι οποίες ολοκληρώθηκαν στις 20 Μαρτίου 2015 [επί Κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα] οπότε όταν άρχισε η δίκη τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2015 ήταν όλοι στα σπίτια τους…
Χαλαρά, με το τηλεκοντρόλ…

 

***

 

Οι μέρες περνούσαν, οι μήνες περνούσαν, τα χρόνια περνούσαν και η απόφαση δεν φαινόταν πουθενά…
Φίλοι δικηγόροι και νομικοί με διαβεβαίωσαν ότι «αν έσπαγε η υπόθεση και ξεχώριζαν τον “Φάκελο Φύσσα” τότε όλα θα προχωρούσαν με ταχύτητα».

Καθηγητής Πανεπιστημίου με διαβεβαίωσε επίσης ότι αυτό το «σπάσιμο» είναι μια συνήθης τακτική διεθνώς σε μεγάλες υποθέσεις που όλοι θέλουν – και κυρίως η κοινή γνώμη – να υπάρξει γρήγορη λύση.

 

***

 

Δυστυχώς αυτό δεν έγινε. Έτσι η δίκη προχώρησε με πολύ αργούς ρυθμούς. Πότε επειδή δεν έβρισκαν την κατάλληλη αίθουσα, πότε επειδή στους ίδιους δικαστές είχαν δοθεί και άλλες υποθέσεις, πότε επειδή οι δικηγόροι [δικαίως για θέματά τους] απεργούσαν για 4,5 μήνες…

 

***

 

Ευτυχώς το θέμα Φύσσα κρατούσε «ζεστό» η οικογένεια και οι φίλοι του με συνεχείς δράσεις.
Μια από αυτές έγινε τον Σεπτέμβριο του 2019 [από τις 13 έως και τις 15] όταν πραγματοποιήθηκε το αντιφασιστικό Φεστιβάλ «Παύλος Φύσσας Killah P» στο εργοστάσιο Καχραμάνογλου, στο Κερατσίνι. Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ το οποίο διοργάνωσε η οικογένεια και οι φίλοι του Παύλου, ξεχώρισαν οι συζητήσεις «ΜΜΕ και φασισμός» και «Η δίκη της Χ.Α. και η δράση του αντιφασιστικού κινήματος, καθοριστικοί παράγοντες στη συρρίκνωση της Χ.Α.». Επίσης πραγματοποιήθηκαν εκθέσεις αντιφασιστικού βιβλίου και φωτογραφίας, street art και προβολές αντιφασιστικών/αντιρατσιστικών ταινιών μικρού μήκους.
Την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου η οικογένεια Φύσσα διοργάνωσε τη συναυλία μνήμης «Σιγά μη φοβηθώ» ενώ την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου φορείς, συλλογικότητες, σωματεία και αντιρατσιστικές οργανώσεις έκαναν πορεία από το μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι και μέχρι το κέντρο του Πειραιά με βασικό σύνθημα το: «Όλοι μαζί, να σβήσουν οι ναζί».

 

***

 

Στη βασική φωτογραφία δικό μου σκίτσο – προσχέδιο – πρόταση για να γίνει τοιχογραφία στο πλαίσιο του αντιφασιστικού Φεστιβάλ «Παύλος Φύσσας Killah P», στο Κερατσίνι. Η τοιχογραφία [δυστυχώς] τελικά δεν έγινε…

 

Παναγιώτης ΜήλαςΜια τοιχογραφία για τον Παύλο Φύσσα και η απόφαση του δικαστηρίου που έρχεται έπειτα από 5,5 χρόνια…
Περισσότερα

Απεβίωσε ο διεθνής μετρ του σκακιού Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την απώλεια του διεθνούς μετρ Νίκου Σκαλκώτα θρηνεί από χθες το ελληνικό σκάκι. Ο Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα, γεννήθηκε στην Αθήνα μία ημέρα μετά τον θάνατο του πατέρα του. “Θα τον θυμόμαστε για την πολύ μεγάλη προσφορά του στο σκάκι της χώρας μας”, σημειώνει η Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία.Έλληνας σκακιστής

Πέθανε χθες ο διεθνής μετρ του σκακιού Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα, γεννημένος το 1949. Υπήρξε μέλος της εθνικής ανδρών από το 1967 έως το 1990, δίνοντας συνολικά 185 αγώνες. Συμμετείχε σε 34 διεθνείς διοργανώσεις. Ήταν ο πρώτος Έλληνας σκακιστής που κατέκτησε πρώτη θέση σε διεθνές τουρνουά (Αλμπένα 1978).

Η Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία σε ανακοίνωσή της αναφέρει:

«Την απώλεια του διεθνούς μετρ Νίκου Σκαλκώτα θρηνεί από χθες το ελληνικό σκάκι. Ο Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα, γεννήθηκε στην Αθήνα μία ημέρα μετά τον άδοξο θάνατο του πατέρα του. Με βαθιά γνώση της μουσικής και μεγάλο ταλέντο και ο ίδιος, δεν εξάσκησε ποτέ το μουσικό επάγγελμα.

Ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος, βαθιά καλλιεργημένος, υπήρξε σπουδαίος σκακιστής και με την αγωνιστική παρουσία σχεδόν 60 χρόνων, πρόσθεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού σκακιού.

Έμαθε σκάκι σε ηλικία 9 ετών και από το 1962 αγωνιζόταν σε επίσημες διοργανώσεις. Ήταν ο πρώτος Έλληνας σκακιστής που πήρε πρώτη θέση σε διεθνές τουρνουά (Αλμπένα 1978).

Συμμετείχε πολλές φορές στους τελικούς του πρωταθλήματος Ελλάδας και αναδείχθηκε πρωταθλητής το 1982. Την ίδια χρονιά πήρε την πρώτη θέση στο 6ο Διεθνές Τουρνουά Ακρόπολις. Το 1985 έγινε Διεθνής Μετρ. Ήταν βασικό μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών από το 1967 έως το 1990, με την οποία έδωσε συνολικά 185 αγώνες και συμμετείχε σε 34 διεθνείς διοργανώσεις (Ολυμπιάδες, Κύπελλα Εθνών, Βαλκανιάδες και φιλικές συναντήσεις).

Θα τον θυμόμαστε για την πολύ μεγάλη προσφορά του στο σκάκι της χώρας μας.

Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του και στον σύλλογό του, τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο».

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑπεβίωσε ο διεθνής μετρ του σκακιού Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Ιουλία Σταυρίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της σπουδαίας ενδυματολόγου και σκηνογράφου Ιουλίας Σταυρίδου, που με το ταλέντο της, το πάθος της για τη δουλειά, την εκπληκτική ενεργητικότητά της, στάθηκε ένας εξαιρετικός συνεργάτης τόσο στις παραστάσεις όπου συμμετείχε όσο και στην επιμέλεια της μόνιμης έκθεσης κοστουμιών «Ίχνη του εφήμερου», που φιλοξενείται στο Βασιλικό Θέατρο.

Η Ιουλία Σταυρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Σπούδασε ζωγραφική, σκηνογραφία και ενδυματολογία στην École National Superieure des Beaux Arts και στο Conservatoiredu Theatre στο Παρίσι.
Δημιούργησε τα σκηνικά και τα κοστούμια πολλών σημαντικών κινηματογραφικών ταινιών σε συνεργασία με σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως ο Παντελής Βούλγαρης («Πέτρινα Χρόνια», «Η φανέλα με το Νο 9», «Ακροπόλ», «Όλα είναι δρόμος»), ο Λάκης Παπαστάθης («Θεόφιλος»), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος «Το λιβάδι που δακρύζει», ο Τάσος Ψαρράς («Η άλλη όψη», «Οι αριθμημένοι», «Η σκόνη που πέφτει»), ο Γιάννης Οικονομίδης («Η ψυχή στο στόμα», «Μαχαιροβγάλτης»), η Κατερίνα Ευαγγελάκου («Ιαγουάρος», «Θα το μετανιώσεις», «Ώρες Κοινής Ησυχίας»), Γ. Μπακόλας («Στο Χάνι»), Α. Αντωνίου «Έντουαρτ».
Παράλληλα, φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια, σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, όπως: «Καρυωτάκης» του Τ. Ψαρρά (κοστούμια), «Κων. Καραμανλής» του Γ. Μαλούχου, «Χωρικά ύδατα» του Γ. Διαμαντόπουλου (κοστούμια), «Χαμένη άνοιξη» Χρ. Χριστόφης (κοστούμια).
Μακρά και σημαντική ήταν επίσης η πορεία της στο ελληνικό θέατρο. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον Ζυλ Ντασσέν, τον Βασίλη Παπαβασιλείου, τον Σπύρο Βραχωρίτη, τον Ανδρέα Στάικο κ.ά.
Τελευταίες της δουλειές στο σινεμά ήταν τα σκηνικά για την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, «Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» και τα κοστούμια για την «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή για την οποία κέρδισε τον περασμένο Απρίλιο και το Βραβείο Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το πιο πρόσφατο σε μια σειρά διακρίσεων.
Ήταν Ομότιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, όπου δίδασκε σκηνογραφία από το 2005.
Είχε πολλές διακρίσεις στην καλλιτεχνική της πορεία:

1987 Βραβείο ενδυματολογίας για την ταινία «Θεόφιλος» του Λ. Παπαστάθη – Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
1996 Βραβείο ενδυματολογίας για την ταινία «Ακροπόλ» του Π. Βούλγαρη – Κρατικά βραβεία ποιότητας του ΥΠΠΟ
2006 Βραβείο ενδυματολογίας και σκηνογραφίας για την ταινία «Έντουαρντ» της Α. Αντωνίου. Κρατικά Βραβεία ποιότητας του ΥΠΠΟ
2011 Βραβείο Σκηνογραφίας για την ταινία «Μαχαιροβγάλτης» του Γ. Οικονομίδη από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου

Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ:

• «Το φιντανάκι» του Παντελή Χορν. Σκηνοθεσία Θοδωρής Γκόνης (1996) (Σκηνικά-Κοστούμια)

• «Το μήλον της Μήλου» του Ανδρέα Στάικου. Σκηνοθεσία: Ανδρέας Στάικος (1996) (Σκηνικά)
• «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης (1996) (Σκηνικά-Κοστούμια)
• «Ανυπακοή» της Μαρίας Ευσταθιάδη. Σκηνοθεσία: Χρήστος Δήμας (2003) (Σκηνικά-Κοστούμια)
• «Στιγμές δημιουργίας στο χρόνο: 55 χρόνια ΚΘΒΕ» (2016)(Σχεδιασμός έκθεσης, Επιμέλεια έκθεσης)
• «Μόνιμη Έκθεση κοστουμιών: Ίχνη του εφήμερου» (2017) (Επιμέλεια έκθεσης)
• «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου (2017). Σκηνοθεσία: Άσπα Κυρίμη (Κοστούμια)/ Μετάκληση
• «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος (2017) (Σκηνικά, Κοστούμια)
• ΣεμινάριοΣκηνογραφίαςστοπλαίσιοτου SKG: Bridges – Uprising Art and Culture Festival. (2018)
• «Η Γυναίκα της Ζάκυ(ν)θος του Διονύσιου Σολωμού. Σκηνοθεσία: Σπύρος Βραχωρίτης (2019) (Σκηνικός χώρος, Κοστούμια)/ Μετάκληση

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Ιουλία Σταυρίδου
Περισσότερα

Βίκυ Ψαλτίδου. Έσβησε ένας φάρος ρεαλισμού και ηθικού προσδιορισμού…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Αποχαιρετούμε έναν σπάνιο, έναν ακριβό άνθρωπο, έναν φάρο ρεαλισμού και ηθικού προσδιορισμού».

Με αυτά τα λόγια αποχαιρέτισε την ηθοποιό Βίκυ Ψαλτίδου ο σύζυγός της Παναγιώτης Κουτσάφτης, δήμαρχος Ζαγοράς Μουρεσίου.
Η ηθοποιός άφησε την τελευταία της πνοή την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020 έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση του θανάτου της βύθισε στο πένθος την οικογένεια, τους φίλους της, τους συναδέλφους της, αλλά και την τοπική κοινωνία.

Σε ανάρτησή του στη σελίδα του στο Facebook ο Παναγιώτης Κουτσάφτης αναφέρει:

«Σε κλίμα οδύνης, με τις καρδιές μας βαριές από τη δυσαναπλήρωτη απώλεια, αποχαιρετάμε τον άνθρωπό μας, τη Βίκυ μας. Σύζυγο και μητέρα, με ατέλειωτο δόσιμο σε όλους, στην οικογένεια, στην κοινωνία, στο θέατρο, στα παιδιά.
Η απουσία της είναι μια απώλεια επώδυνη για όσους τη γνώρισαν.
Το αποτύπωμά της θα μείνει ανεξίτηλο για πάντα στο βιβλίο της μνήμης μας.
Αποχαιρετούμε σήμερα έναν σπάνιο, έναν ακριβό άνθρωπο, έναν φάρο ρεαλισμού και ηθικού προσδιορισμού».

***

Η Βίκυ Ψαλτίδου είχε μια μεγάλη πορεία στο χώρο του θεάτρου. Μια από τις πρώτες τις εμφανίσεις ήταν το 1974 με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στις «Θεσμοφοριάζουσες» σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη.

Το 1985, στη Θεατρική Λέσχη Βόλου στην «Αντιγόνη», σε σκηνοθεσία Σπύρου Βραχωρίτη. Έπαιζαν οι ηθοποιοί: Ιωάννης Τράντας, Βίκυ Ψαλτίδου, Αιμιλία Παγώνα, Πάτης Κουτσάφτης, Παντελής Σταυρινός, Απόστολος Κουτσάφτης, Λάκης Καράλης, Νίκος Σκυλοδήμος, Γιώργος Ταμπακόπουλος. Σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Σάββας Χαρατσίδης.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 «Το Φιντανάκι», σε μια αυλή στον Άναυρο.

Το 1996, στη «Στέλλα Βιολάντη» σε σκηνοθεσία  Βασίλη Νικολαίδη.

Το 2001 συμμετείχε στην παράσταση του έργου των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, «Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία», σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου.

Το 2010 ήταν βοηθός σκηνοθέτης στην παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν», σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου.

Το 2017 συμμετείχε στην ταινία «Πολυξένη», σε σκηνοθεσία της Δώρας Μασκλαβάνου.

***

 

«Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία», σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου. Η Βίκυ Ψαλτίδου (αριστερά) με τις: Καλλιόπη Ταχτσόγλου, Όλγα Πρωτονοταρίου και Μαρία Πατριαρχέα.

 

 

Οι οικείοι της Βίκυς Ψαλτίδου παρακάλεσαν όλους τους φίλους της αντί στεφάνων να ενισχύσουν τη «Φλόγα» στους παρακάτω λογαριασμούς:
1. ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ με Αρ. Λογ.: 5015020641423, Δικαιούχος «Φλόγα».
2. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΟΣ με Αρ. Λογ.: 192/480000-10, Δικαιούχος «Φλόγα».

 

Παναγιώτης ΜήλαςΒίκυ Ψαλτίδου. Έσβησε ένας φάρος ρεαλισμού και ηθικού προσδιορισμού…
Περισσότερα

“Αντίο” στην πολυβραβευμένη ενδυματολόγο και σκηνογράφο Ιουλία Σταυρίδου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πέθανε σε ηλικία 68 ετών η πολυβραβευμένη σκηνογράφος και ενδυματολόγος Ιουλία Σταυρίδου.

 

 

 

Γεννημένη στις Σέρρες, με σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Conservatoire du Theatre του Παρισιού, η Ιουλία Σταυρίδου ξεκίνησε να δουλεύει στο σινεμά σε ταινίες όπως το «Χάππυ Νταίη» του Παντελή Βούλγαρη και το «Δι’ Ασήμαντον Αφορμήν» του Τάσου Ψαρρά, που αποτέλεσαν την αρχή μιας σπουδαίας καριέρας με πολλές συνεργασίες με τους παραπάνω σκηνοθέτες, αλλά και με άλλους δημιουργούς όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Λάκης Παπαστάθης, η Κατερίνα Ευαγγελάκου, ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Κώστας Γαβράς και πολλοί άλλοι.

Η τελευταία της δουλειά στο σινεμά ήταν τα σκηνικά για την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, «Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» και τα κοστούμια για την «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή για την οποία κέρδισε τον περασμένο Απρίλιο και το Βραβείο Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το πιο πρόσφατο σε μια σειρά διακρίσεων που συνόδευσαν τη μακροχρόνια πορεία της τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο.

Μήνυμα Λίνας Μενδώνη για την απώλεια της Ιουλίας Σταυρίδου

Συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια της πολυβραβευμένης καλλιτέχνιδος απέστειλε και η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνα Μενδώνη.

«Η Ιουλία Σταυρίδου φιλοτέχνησε επί δεκαετίες για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Βρισκόταν διαρκώς πίσω από την κάμερα, πίσω από τη σκηνή. Η δουλειά της όμως στη σκηνογραφία και στα κοστούμια, διαμόρφωσε τους χώρους, την εικόνα και την προσωπικότητα των ηρώων που πρωταγωνίστησαν στις παραστάσεις και στις ταινίες που φέρουν την υπογραφή της. Τους έδωσε ζωή, χρώμα, υφή. Αγαπητή συνεργάτις στις κινηματογραφικές και στις θεατρικές παραγωγές, αγαπημένη καθηγήτρια για τους μαθητές της, η πολυβραβευμένη Ιουλία Σταυρίδου είχε καθοριστική συμβολή στην αισθητική πρόταση δεκάδων ταινιών και παραστάσεων. Η απουσία από τον πρόωρο χαμό της, θα είναι αισθητή. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους πολλούς φίλους της», σημειώνει η Λίνα Μενδώνη.

 

 

H Ιουλία Σταυρίδου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Σωτηρία με προβλήματα καρδιάς. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ο θάνατός της, σύμφωνα με το “Βήμα”, να οφείλεται σε επιπλοκές της νόσου COVID 19.

Aναλυτικό βιογραφικό

Ιουλία Σταυρίδου

Ομότιμη Καθηγήτρια Σκηνογραφίας, Ενδυματολογίας

Σπουδές

1977-1983 École National Superieure des Beaux Arts, Ζωγραφική, Παρίσι, Conservatoire du Theatre Σκηνογραφία και Ενδυματολογία Παρίσι. 1975-1978 Υποτροφία του Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ. για τη μελέτη της tapisserie, Παρίσι.

Κινηματογραφικές Ταινίες

Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος, ενδυματολόγος σε πολλές ταινίες.

Αναφέρονται επιλεκτικά:

Π. Βούλγαρης:

1985 «Πέτρινα Χρόνια»
1987 «Η φανέλα με το Νο 9»
1995 «Ακροπόλ»
1998 «Όλα είναι δρόμος»

Λ. Παπαστάθης

1986 «Θεόφιλος»

Θ. Αγγελόπουλος

2003 «Το λιβάδι που δακρύζει»

Τ. Ψαρράς

1992 «Η άλλη όψη»
1998 «Οι αριθμημένοι»
2004 «Η σκόνη που πέφτει»

Γ. Οικονομίδης

2005 «Η ψυχή στο στόμα»
2010 «Μαχαιροβγάλτης»

Κ. Ευαγγελάκου

1994 «Ιαγουάρος»
2002 «Θα το μετανιώσεις»
2006 «Ώρες Κοινής Ησυχίας»

Γ. Μπακόλας

2003 «Στο Χάνι»

Α. Αντωνίου

2006 «Έντουαρτ»
και με πολλούς άλλους

Θέατρο

Β. Παπαβασιλείου

2003 «Κατά λάθος πρόβα» Μολιέρος Μαριβώ
1993 «Κύων» του Α. Γκαιρέν
1991 «Ο θρίαμβος του Έρωτα» Μαριβώ
1991 «Το καλοκαίρι» του Μποντ
1989 «Ζουβέ Ελβίρα» της Μπρ. Ζακ
1988 «Κληρονομιά» του Μαριβώ
1987 «Κλυταιμνήστρα» του Α. Στάικου

Σ. Βραχωρίτη

1994 «Ουτοπίες» Σπ. Βραχωρίτη
1997 «Χριστός πάσχων» Γ. Νανζιανζινού
1998 «No man’s land ή ο Μπρεχτ της εξορίας»
2006 «Αντιγόνη» του Ευριπίδη
2009 «Η φυλλάδα του Μ. Αλέξανδρου»

Α. Στάικος

1990 «1843» Στάικου
1992 «Το μικρό δακτυλάκι της Ολυμπιάδας» Στάικου
2005 «Καπνοκράτωρ» Στάικου
2007 «Ναπολέοντα» Στάικου

Ζ. Ντασσέν

1993 «Ο θάνατος του Εμποράκου» του Α. Μύλλερ

Π. Βούλγαρης

1996 «Αγγέλα» Σεβαστίκογλου
και με πολλούς άλλους

Τηλεοπτικές παραγωγές

2009 «Καρυωτάκης» του Τ. Ψαρρά ως ενδυματολόγος

2007 «Κων. Καραμανλής» δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Γ. Μαλούχου

1998 «Χωρικά ύδατα» του Γ. Διαμαντόπουλου ως ενδυματολόγος

1995 «Χαμένη άνοιξη» Χρ. Χριστόφης ως ενδυματολόγος και άλλα

Δίδασκε από το 2005 έως σήμερα στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, Σκηνογραφία-Ενδυματολογία

 

 

Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις της, οι κάτωθι:

1987 Βραβείο ενδυματολογίας και ενδυματολογίας για την ταινία «Θεόφιλος» του Λ. Παπαστάθη – Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

1996 Βραβείο ενδυματολογίας για την ταινία «Ακροπόλ» του Π. Βούλγαρη – Κρατικά βραβεία ποιότητας του ΥΠΠΟ

2006 Βραβείο ενδυματολογίας και σκηνογραφίας για την ταινία «Έντουαρτ» της Α. Αντωνίου. Κρατικά Βραβεία ποιότητας του ΥΠΠΟ

2011 Βραβείο Σκηνογραφίας για την ταινία «Μαχαιροβγάλτης» του Γ. Οικονομίδη από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου

Από το 2005 δίδασκε Σκηνογραφία – Ενδυματολογία στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Αντίο” στην πολυβραβευμένη ενδυματολόγο και σκηνογράφο Ιουλία Σταυρίδου
Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο Ευτύχιος Βορίδης, επιστήμονας ευρυμαθής και πρωτοποριακός, λάτρης της τέχνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 95 ετών, ο γνωστός καθηγητής καρδιολογίας Ευτύχιος Βορίδης, πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας και πρώην πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Η Διοίκηση και το προσωπικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε ανακοίνωσή τους, εκφράζουν τη λύπη και τη βαθιά θλίψη τους για τον θάνατο του Καθηγητή.
Ο Ευτύχιος Βορίδης γεννήθηκε το 1925 στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε το 1952 από την Ιατρική Σχολή Αθηνών, στην οποία εξελέγη Καθηγητής Α΄ Βαθμίδος το 1982.
Μετά τη σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, το 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανεδείχθη σε πρωτεργάτη και θεμελιωτή της καρδιολογικής επιστήμης στην πατρίδα μας. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, Πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας, αλλά και μέλος της Γαλλικής Καρδιολογικής Εταιρείας.
Υπηρέτησε ως Διευθυντής Καρδιολογικής Κλινικής στον «Ευαγγελισμό», το Λαϊκό Νοσοκομείο και το Θεραπευτήριο «Υγεία».
Τιμήθηκε επανειλημμένα για το επιστημονικό του έργο στη Γαλλία, με αποκορύφωμα την ανάδειξή του σε Αντεπιστέλλον Μέλος της Ιατρικής Ακαδημίας των Παρισίων.
Υπήρξε πολύτιμος αρωγός και υποστηρικτής του έργου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, λάτρης της μουσικής και της λυρικής τέχνης.

Στο βιβλίο του “Ο Άρχοντας της Καρδιάς” έγραφε:

Στην περιπέτεια της ζωής του ο γιατρός αισθάνεται την ανάγκη όχι μόνο να ξεφύγει από την καταπίεση του καθημερινού, αλλά και να προσπαθήσει, με τη νηφαλιότητα που παράγουν οι γνώσεις των βημάτων της Ιστορίας και των αλλαγών που ακολουθούν, με την υπέρβαση που γεννά η ποίηση και η μουσική, ν’ αποβάλει την αλαζονεία και τη λατρεία τού εγώ που μας διακατέχουν. Με τις κατακτήσεις του αυτές θα αποκτήσει ηθικές αρχές που θα έχουν ως βάση τον οίκτο και που θα καταστήσουν τον βίο του ανεκτό, κρατώντας τον κοντά στον άνθρωπο που τον χρειάζεται τόσο για το σώμα του όσο και γι’ αυτό που λέγεται ψυχή του.

Αναλυτικό βιογραφικό σημείωμα

Ο Ευτύχιος Βορίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, από μητέρα Ηπειρώτισσα και πατέρα Μικρασιάτη. Ακολούθησε την οικογένειά του στις διαδοχικές μετακινήσεις σε πόλεις της Μακεδονίας και από τα τέλη του Δημοτικού Σχολείου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Αριστούχος του Βαρβακείου και της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έγινε διδάκτωρ επίσης με άριστα το 1957 και Υφηγητής Καρδιολογίας το 1962. Τη διδακτορική του διατριβή με θέμα τον “Αιματοκρίτη και τα κρυφά του ελαττώματα” εκπόνησε στη Γερμανία, για να μεταβεί εν συνεχεία στη Γαλλία, στην Καρδιολογική Κλινική του καθηγητή Lenegre, όπου έγινε εσωτερικός βοηθός και κατόπιν Chef de Clinique.

Το 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ανεδείχθη εκ των πρωτεργατών και θεμελιωτών της καρδιολογικής επιστήμης. Υπεύθυνος για την οργάνωση εργαστηρίων και κλινικών, του προτάθηκε το 1969 η διεύθυνση της Καρδιολογικής Κλινικής του “Λαϊκού” Νοσοκομείου, και εν συνεχεία εξελέγη μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής στην έδρα του Φαίδωνος Φέσσα.

Το 1975 εξελέγη Διευθυντής της Β΄ Καρδιολογικής Κλινικής του “Ευαγγελισμού”, θέση την οποία διατήρησε επί δεκαετία, και το 1982 προήχθη σε Τακτικό Καθηγητή. Παραιτήθηκε το 1985, διαφωνών με την εφαρμογή του νέου τότε Συστήματος Υγείας. Διετέλεσε μέλος και πρόεδρος σε πολλές επιστημονικές εταιρείες και συμβούλια, και το 1980 εξελέγη Αντεπιστέλλον Μέλος της Ιατρικής Ακαδημίας των Παρισίων.

Το 1998 έγινε Πρόεδρος της “Ευρωκλινικής Αθηνών”. Ως διδάσκαλος της Ιατρικής καθοδήγησε πλήθος μαθητών του προς υψηλές θέσεις της καρδιολογικής ιεραρχίας. Τιμημένος με πολλές διακρίσεις και παράσημα, ευρυμαθής, πνευματώδης και πρωτοποριακός στις αντιλήψεις του, ο Ευτύχιος Βορίδης κατείχε επί σειρά ετών κορυφαία θέση στην πυραμίδα της ελληνικής επιστήμης.

Παναγιώτης ΜήλαςΈφυγε από τη ζωή ο Ευτύχιος Βορίδης, επιστήμονας ευρυμαθής και πρωτοποριακός, λάτρης της τέχνης
Περισσότερα

Αποχαιρετούμε τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» Γιώργο Βούρο την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το τελευταίο χειροκρότημα στον σπουδαίο θεατράνθρωπο, τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» Γιώργο Βούρο, την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020.

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και μεταφραστής, νικημένος από τον καρκίνο, άφησε την τελευταία του πνοή την Πέμπτη 27 Αυγούστου στις 8 το βράδυ στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου νοσηλευόταν.

Αντί στεφάνων, όποιος το επιθυμεί, μπορεί να συνδράμει το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΤΑΣΕΗ),

στην Τράπεζα Eurobank, Αριθμός Λογαριασμού: 0026 0215 4001 0039 2909

και στο

IBAN: GR 4202 6021 5000 0400 1003 92909.

Ευχαριστώντας τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» – όπως τον αποκαλούσαμε οι φίλοι του – για όσα προσέφερε στην Τέχνη, θα τον αποχαιρετίσουμε στις 12 το μεσημέρι της Τρίτης 1ης Σεπτεμβρίου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

 

***

 

ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΒΟΥΡΟ…

 

 

***

 

…ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΘΒΕ

Παναγιώτης ΜήλαςΑποχαιρετούμε τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» Γιώργο Βούρο την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020
Περισσότερα