Κάρτα Μνήμης

Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Ιωάννου χωρίς λόγια απο 15 γελοιογράφους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Ηλία Μακρή.

 

Βασίλης Παπαγεωργίου: Ήταν ο Δάσκαλος όλων μας

Soter Tas: Μου θύμιζε δωρική κολόνα, ξέρω γιατί!

Του Τάσου Αναστασίου.

 

Του Ανδρέα Πετρουλάκη. [Ο Γιάννης Ιωάννου δεν είναι πια μαζί μας. Όπως δεν είναι και τα έντυπα με τα οποία συνεργάστηκε]…

Του Μιχάλη Κουντούρη.

 

Του Πάνου Ζάχαρη.

 

Του Δημήτρη Γεωργοπάλη.

 

Του Πέτρου Ζερβού.

Του Κώστα Γρηγοριάδη.

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου.

Του Ιάκωβου Βάη.

 

Του Βαγγέλη Χερουβείμ.

 

Του Σπύρου Δερβενιώτη.

 

Δεν έλειπε ποτέ από τις συναντήσεις της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων. Εδώ στα γραφεία της Ένωσης Συντακτών την ημέρα που αποφασίστηκε το θέμα της τελευταίας έκθεσης: “Δημοκρατία σε κρίση”. (Φωτογραφία της Ειρήνης Αϊβαλιώτου).

 

Σε χρόνο “μηδέν” ο Γιάννης Ιωάννου έδινε με τρόπο μοναδικό δεκάδες εικόνες από την καθημερινή ζωή. Εδώ μια σκηνή στον εκθεσιακό χώρο του Μετρό στο Σύνταγμα στην πρόσφατη (1 – 7 Απριλίου 2019) έκθεση της Λέσχης.

 

Με την παρουσία του και το χαμόγελό του πάντα μας στήριζε. Εδώ και πάλι στο Μετρό με τους προσκεκλημένους μας Ιταλούς γελοιογράφους Marilena Nardi και Giovanni Sorcinelli – Giox (δεύτερο από δεξιά). Στη μέση ο Παναγιώτης Μητσομπόνος και δεξιά ο Δημήτρης Γεωργοπάλης.

Παναγιώτης ΜήλαςΑποχαιρετισμός στον Γιάννη Ιωάννου χωρίς λόγια απο 15 γελοιογράφους
Περισσότερα

Η ελληνική γελοιογραφία φτώχυνε με την απώλεια του Γιάννη Ιωάννου…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Πάνου Ζάχαρη

 

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Γιάννη Ιωάννου που έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 9 Μάη 2019.

Αποχαιρετάμε έναν κορυφαίο δημιουργό που επί δεκαετίες σχολίαζε την επικαιρότητα με μοναδικό τρόπο, βαθιά πολιτικό και παράλληλα διασκεδαστικό και εκτονωτικό. Τον άνθρωπο που μας χάρισε τον εμβληματικό Τρίτο Δρόμο, τον πατέρα του Κοσμά του Ευρωπαίου και δημιουργό χιλιάδων γελοιογραφιών που αποτύπωναν απαράμιλλα την επικαιρότητα αλλά και το κλίμα της εποχής τους. Κόμιξ και γελοιογραφίες που «έσκαβαν» τον φλοιό της επικαιρότητας και έβγαζαν στην επιφάνεια τον πυρήνα της εποχής. Έναν από τους σπουδαιότερους και δημοφιλέστερους Έλληνες σκιτσογράφους.

Αποχαιρετάμε έναν δάσκαλο που άφησε βαθιά, γιγαντιαία χνάρια στα οποία πατήσαμε δειλά στο ξεκίνημά μας όλοι σχεδόν οι νεότεροι σκιτσογράφοι, τόσο στη γελοιογραφία όσο και στο πολιτικό κόμικ. Που άνοιξε δρόμους για την Τέχνη μας, δρόμους τους οποίους ακολουθάμε και παλεύουμε να κάνουμε δικούς μας.

Αποχαιρετάμε έναν συνάδελφο, που πονούσε πολύ την ελληνική γελοιογραφία, που μοιραζόταν γενναιόδωρα ιδέες και σκέψεις για το πώς θα μείνουμε όρθιοι παρά την Κρίση του Τύπου. Για το πώς η Γελοιογραφία θα συνεχίσει να υπάρχει, πώς θα εξελιχθεί, πώς θα διαδοθεί. Που αγωνιούσε για τις πρωτοβουλίες, τις εκδηλώσεις και τις εκθέσεις μας.
Αποχαιρετάμε έναν φίλο που έφυγε νωρίς. Έναν σπάνιο άνθρωπο βαθιά ευγενή, αξιοπρεπή και σεμνό, γύρω από τον οποίο μαζευόμασταν για να πιούμε ένα ποτήρι κρασί και να τα πούμε.

Εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

Η ελληνική γελοιογραφία φτώχυνε κι άλλο με την απώλεια του Γιάννη Ιωάννου. Έχουμε όμως για παρηγοριά τις αναμνήσεις αλλά και το πλούσιο, εμβληματικό έργο του. Θα είναι πάντα δίπλα μας, μέσα μας. Στις καρδιές, στο μυαλό, αλλά και στα σκίτσα μας.

Καλό ταξίδι, Γιάννη…

 

***

Γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου από την πρόσφατη έκθεση της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων στο Μετρό Συντάγματος με θέμα: “Δημοκρατία σε κρίση”.

 

 

Ο Γιάννης Ιωάννου γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη, όπου και πήρε το δίπλωμα Αρχιτεκτονικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 1968. Ως το 1975, εργάστηκε σε αρχιτεκτονικά γραφεία στο Παρίσι και πήρε το δίπλωμα Πολεοδομίας του I.U.P. Στη Γαλλία επηρεάστηκε από την Αναγέννηση στην πολιτική Γελοιογραφία μετά το Μάη του ’68 και από τότε ασχολήθηκε με την κοινωνική σάτιρα.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, δούλεψε και επαγγελματικά πλέον τη γελοιογραφία και το σατυρικό κόμικ. Ξεκινώντας από το περιοδικό «ΑΝΤΙ», εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και περιοδικά.

 

Ο Γιάννης Ιωάννου με τον Ιταλό γελοιογράφο Altan, δίπλα του η Νίκη Τζούδα, εκδότρια του ιστορικού περιοδικού “Βαβέλ” και αριστερά η Ιταλίδα γελοιογράφος Marilena Nardi, στο Μετρό Συντάγματος στις 2 Απριλίου 2019.

Ο Γιάννης Ιωάννου είχε εκδώσει πολλά άλμπουμ με γελοιογραφίες και κόμικ, όπως τη σειρά «Ο τρίτος δρόμος», ο «Ευρωπαίος», «Το Θαύμα» κ.λπ.
Τελευταία δημοσίευε γελοιογραφίες στην εφημερίδα «Εφημερίδα των Συντακτών» και στα social media.

*

Ο αποχαιρετισμός του Γιάννη Ιωάννου θα γίνει στο Κοιμητήριο Καισαριανής, το Σάββατο 11 Μαΐου 2019 το πρωί στις 11.30.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ ελληνική γελοιογραφία φτώχυνε με την απώλεια του Γιάννη Ιωάννου…
Περισσότερα

“Έφυγε” η μεταλλογλύπτρια Μαρία Καλλιπολίτη – Η εικαστικός των νομισμάτων της Γαλλίας 

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

“Η ανάγλυφη γλυπτική, το μετάλλιο και η ακουαρέλα είναι οι τρεις τρόποι με τους οποίους εκφράζομαι. Το ελαφρό ανάγλυφο των γλυπτών και των μεταλλίων βασίζεται στη φωτοσκίαση και όχι στον όγκο. Όσο για τις ακουαρέλες, αυτές δομούνται γλυπτικά από τις αδρές χρωματικές επιφάνειες”. – Μ.Κ.

 

 

Έφυγε από τη ζωή, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο, η σπουδαία εικαστικός Μαρία Καλλιπολίτη.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αγία Παρασκευή Λέσβου και στη Μυτιλήνη, η Μαρία Καλλιπολίτη σπούδασε Σχέδιο, Γλυπτική και Χαρακτική με υποτροφία του Ελληνικού Οργανισμού Χειροτεχνίας στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού με εξειδίκευση στη μεταλλογλυπτική, μαθητεύοντας στα εργαστήρια των διασήμων Περέν και Κορμπέν. Επίσης σπούδασε Αισθητική της Τέχνης στη Σορβόνη.

 

 

Το 1978 τοποθετήθηκε επιμελήτρια του ατελιέ μεταλλίων του Εθνικού Νομισματοκοπείου της Γαλλίας, ενώ απέσπασε σειρά τιμητικών διακρίσεων σε μεγάλες εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.

Τη Μυτιλήνη κοσμούν έργα της, όπως οι προτομές του Γεωργίου Παπανδρέου, του Κλεάνθη Παλαιολόγου, του Απόστολου Αποστόλου και άλλων.

 

 

Εδώ και χρόνια και, παρά τη διεθνή της σημαντική πολιτισμική διαδρομή, επέλεξε να ζει και να δουλεύει για μεγάλα διαστήματα στο χωριό της, την Αγία Παρασκευή Λέσβου.

Η τελευταία της επιθυμία, το σπίτι της, στο χωριό της, να λειτουργήσει ως μουσείο των έργων της και δημοτική πινακοθήκη.

Η κηδεία της Μαρίας Καλλιπολίτη θα γίνει την Πέμπτη 9 Μαΐου 2019 στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου.

 

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου“Έφυγε” η μεταλλογλύπτρια Μαρία Καλλιπολίτη – Η εικαστικός των νομισμάτων της Γαλλίας 
Περισσότερα

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για την απώλεια του Τάσου Πεζιρκιανίδη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η οικογένεια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος πενθεί για τον χαμό του Τάσου Πεζιρκιανίδη, ενός σπουδαίου ρολίστα, αγαπημένου ηθοποιού, αλλά και ενός σεμνού και καλλιεργημένου ανθρώπου που υπηρέτησε με συνέπεια το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Εν ενεργεία ηθοποιός του ΚΘΒΕ, ο Τάσος Πεζιρκιανίδης συμμετείχε σε παραστάσεις του από το 1971, με τελευταία την κωμωδία «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον που παιζόταν έως τα τέλη Αυγούστου του 2018.

Η κηδεία του Τάσου Πεζιρκιανίδη θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 6 Μαΐου, στις 11:00, στον Άγιο Παντελεήμονα Πολίχνης. Με κοινή απόφαση του προέδρου του ΔΣ του ΚΘΒΕ Άρη Στυλιανού και του καλλιτεχνικού διευθυντή Γιάννη Αναστασάκη όλες οι σημερινές παραστάσεις της Κυριακής 5 Μαΐου 2019 του ΚΘΒΕ αφιερώνονται στη μνήμη του.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, στο Conservatoire National Superieur D’ Art Dramatique του Παρισιού και στη Σχολή Θεάτρου Jacques Lecoq. Δάσκαλοί του ήταν μεταξύ άλλων οι: Α. Vittez, Γ. Σεβαστίκογλου, Debos, M. Bouquet, P. Rocheler.

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης συνεργάστηκε στη θεατρική του διαδρομή με τουλάχιστον τρεις γενιές άξιων σκηνοθετών μεταξύ των οποίων: Μ. Βολανάκης, Σ. Ευαγγελάτος, Σ. Ντουφεξής, Γ. Ρεμούνδος, Γ. Μιχαηλίδης, Α. Βουτσινάς, Δ. Χρονόπουλος, Σ. Φασουλής, Θ. Τερζόπουλος, Κ. Τσιάνος, Σ. Χατζάκης, Ν. Μιλβόγιεβιτς, Γ. Χουβαρδάς, Γ. Αναστασάκης κ.ά.

Στο ελεύθερο θέατρο έχει παίξει σε όλα τα είδη, συμμετέχοντας στις παραστάσεις: «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» στο Θεσσαλικό Θέατρο, «Άννυ» στον θίασο Α. Βουγιουκλάκη, «Το σώσε» στην Ελεύθερη Σκηνή, «Πυξ Λαξ» και «Δον Ζουάν στο Σικάγο» στο θέατρο Μουσούρη, στην επιθεώρηση «Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε» στην Ελεύθερη Σκηνή.

Συμμετείχε επίσης στις παραστάσεις: «Πλούτος» στο Θέατρο Αιγαίου, «Ελένη» στο Θέατρο του Νότου, «Το χρήμα στο λαιμό σου» στο Θέατρο Ακάδημος, «Κούκου» στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη, «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, «Ο Φιάκας» και «Λα μοσκέτα» στο ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, «Δον Ζουάν», «Ο Σέντζας», «Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» στο Εθνικό Θέατρο, «Αριστοφανειάδα» στο Θέατρο Τέχνης κ.α.

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ραδιοφωνικές εκπομπές καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες. Ένας από τους ρόλους που αγαπήθηκαν πολύ ήταν εκείνος του «Χάμπου» στο πετυχημένο σίριαλ του Mega, «Εμείς και Εμείς».

Με το ΚΘΒΕ συνεργάστηκε στις εξής παραστάσεις:
• «Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Παπαδόπουλου (2018)
• «Ψύλλοι στ’ αυτιά» του Ζωρζ Φεντώ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη (2016)
• «Του Κουτρούλη ο γάμος» του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου (2015)
• «Ωχ τα νεφρά μου» του ΜπάμπηΤσικληρόπουλου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιουρτσίδη (2015)
• «UP ΟΛΑ Summer ΚΘΒEdition», σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη (2014)
• «Έλα απόψε στου… Μελά» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου (2012)
• «Τρομπόνι» του Μάριου Ποντίκα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή (2012)
• «Τέλος καλό, όλα καλά» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (2005)
• «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου (2000)
• «Ένα ευτυχές γεγονός – Απογευματινή περιπέτεια» των Νίκου Ζακόπουλου και Σλαβομίρ Μρόζεκ, σε σκηνοθεσία Νίκου Περέλη και Θόδωρου Τερζόπουλου (1978)
• «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ρεμούνδου (1978)
• «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ (1978)
• «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Νίκου Περέλη (1977)
• «Ο άγιος πρίγκηψ» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, σε σκηνοθεσία Σταύρου Ντουφεξή (23/07/1977)
• «ΦουέντεΟβεχούνα» του Βέγα ντε Λόπε, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1977)
• «Τα ίδια και τα ίδια» του Γεωργίου Σουρή, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου, Νίκου Παπαδάκη, Πάνου Παπαϊωάννου (1976)
• «Κατσούρμπος» του Γεωργίου Χορτάτση, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου (1976)
• «Η αγωγή των σκουλικιών – Η επιδημία» των Γαβριήλ Γαβριήλογλου και Γεωργίου Σουρή, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου (1976)
• «Ο κύριος Πούντιλα και ο άνθρωπός του ο Μάττη» του Μπρεχτ Μπέρτολτ, σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκης (1976)
• «Οι εχθροί» του ΜαξίμΓκόργκυ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη (1975)
• «Δεσποινίς Τζούλια/ Η πιο δυνατή» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη (1975)
• «Δύσκολος – Σαμία» του Μένανδρου, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου και Μιχάλη Μπούχλη
• «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1973)
• «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου (1973)
• «Τα παντρολογήματα/ Ο γάμος» των Νικολάι Γκόγκολ και ΑντόνΤσέχωφ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1973)
• «Κάπταιν Μπράσμπαουντ» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1973)
• «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Πιερ Πεϊρού (1972)
• «Ένα ονειρόδραμα» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου (1972)
• «Μάκβεθ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1972)
• «Ο ψεύτης» του Κάρλο Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδης (1971)
• «Οι βάτραχοι» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1971)
• «Ο προεστώς του χωριού» του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1971)

 

Μια ανάμνηση του Γιάννη Καλατζόπουλου

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για την απώλεια του Τάσου Πεζιρκιανίδη
Περισσότερα

Τάσος Περζικιανίδης. Δάκρυα για το γελαστό παιδί του ελληνικού θεάτρου…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Αγαπημένε μου αδερφέ το τελευταίο χειροκρότημα το πήρες το καλοκαίρι από τη γενέτειρά σου στην τιμητική εκδήλωση που σου έκανε ο Δήμος Παύλου Μελά στο θέατρο Κρύας Βρύσης. Ήσουν πολύ χαρούμενος εκείνη την ημέρα. Καλό σου ταξίδι πολυαγαπημένε μου… Έφυγες ήρεμα με μια πνοή»…

***

Με το παραπάνω μήνυμα μάθαμε το κλείσιμο της αυλαίας για το γελαστό παιδί του ελληνικού θεάτρου: Τον Τάσο Περζικιανίδη που «λύγισε» ύστερα από σκληρή μάχη το βράδυ του Σαββάτου 4 Μαΐου 2019.

***

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, Γιάννης Αναστασάκης, δήλωσε: «Το ΚΘΒΕ πενθεί απόψε. Χάσαμε ένα σπουδαίο ηθοποιό κι έναν ωραίο άνθρωπο… Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης πάλεψε πολύ με τον καρκίνο, αλλά σήμερα Σάββατο στις 9 το βράδυ μας αποχαιρέτησε με μια πνοή».

***

 

Ως Μαθιός, στην παράσταση «Ο Σέντζας» (2003) του Παντελή Χορν. Σκηνοθεσία Κωστή Τσιάνου, Εθνικό Θέατρο, Νέα Σκηνή.

 

 

Ο Τάσος Πεζιρκιανίδης σπούδασε στη Δραματική Σχολή Μακεδονικού Ωδείου, Conservatoire National Superieur D’ Art Dramatique του Παρισιού, με δασκάλους τους: Α. Vittez, Γ. Σεβαστίκογλου, Debos, M. Bouquet, p. Rocheler. Σχολή Lecoq.
Στέλεχος του ΚΘΒΕ επί επτά χρόνια, συμμετείχε στις παραστάσεις: Ονειρόδραμα, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Η κωμωδία των παρεξηγήσεων, Φουέντε Οβεχούνα, Ο κατά φαντασίαν ασθενής, Ο Ψεύτης, Ο κύκλος με την κιμωλία, Ο κύριος Πούντιλα και ο άνθρωπός του Μάτι, Τα Παντρολογήματα, Ένα ευτυχές γεγονός, Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία, Κατσούρμπος, Ο Άγιος Πρίγκηψ, Τέλος καλό όλα καλά, καθώς και στις παραστάσεις αρχαίου δράματος: Οι Βάτραχοι, Όρνιθες, Νεφέλες, Πλούτος.

Συμμετείχε επίσης στις παραστάσεις: Πλούτος στο Θέατρο Αιγαίου, Ελένη στο Θέατρο του Νότου, Το χρήμα στο λαιμό σου στο Θέατρο Ακάδημος, Κούκου στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, Ο Φιάκας και Λα μοσκέτα στο ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, Δον Ζουάν, Ο Σέντζας, Το φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο στο Εθνικό Θέατρο, Αριστοφανειάδα (αποσπασματικές σκηνές από όλα τα έργα του Αριστοφάνη) στο Θέατρο «Τέχνης» και πολλά άλλα.

 

***

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Ένας από τους ρόλους που αγαπήθηκαν πολύ ήταν εκείνος του «Χάμπου» στο πολύ πετυχημένο σίριαλ του Mega, «Εμείς και Εμείς», τον οποίο ενσάρκωσε ο Τάσος Πεζιρκιανίδης.
Άλλες σειρές: Όλα τα κακά της μοίρας μου, Αληθινές ιστορίες, Εμείς κι εμείς, Ζωή πατίνι, Η γενιά των 40, Η γυναίκα στη μονόπρακτη κωμωδία, Η γυναίκα στη μονόπρακτη κωμωδία: Τρεις γαμβροί και μία νύφη, Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια, Η μεγάλη αθηναϊκή επιθεώρηση, Ιστορία γραμμένη με νότες, Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, Και οι τέσσερεις ήταν υπέροχες, Καπιταλιστής, Με δυο μαμάδες, Μια μέσα, μια έξω, Μπαμπάς και φιλαράκος, Ναυτικές ιστορίες, Οι ακροβάτες, Οι εργένηδες, Πολίτης Κλυνν, Τα εφτά κακά της μοίρας μου, Το κόκκινο δωμάτιο: Το δις εξαμαρτείν, Φρουτοπία, Χάρρυ Κλυνν show, Καρναβάλι στο τρίγωνο των παππούδων, Τα χαμόγελα της τύχης, Το σωστό να λέγεται.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΕΣ, ΒΙΝΤΕΟ

Κατάσκοπος Νέλλη, Σιδηρά κυρία, Χώμα και νερό, Ένας απίθανος Ρωμιός, Κλέψαν τα δις την κάλπη να δεις, Λαγωνικό για κλάματα, Ο θείος τα θεία και τα μπουζούκια, Οι τελευταίοι Πασοκράτορες, Πώς τη λεν τη βαζελίνη τούρκικα.

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες, Αθήνα 2000… με τα τέσσερα, Είπα ξείπα και μαύρη τρύπα, Ελλάς στο…παραπέντε, Η πανοραμική θέα μιας νυχτερινής εργασίας, Καβγάδες στην Κιότζα, Κούκου, Νου Δου η άσχημη, Το μελτεμάκι, Το χρήμα στο λαιμό μου.

ΘΕΑΤΡΟ

Όρνιθες , Βαζελληνίδες, Βαζέλληνες, Πίτσες μπλε, Πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές, Τι σου κάνουν μάνα μου.

 

Ως Σγκαναρέλ, στον «Ντον Ζουάν» (2001) του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς. Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή .

 

Στο ελεύθερο θέατρο έχει παίξει σε όλα τα είδη. Συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις μεταξύ των οποίων: Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας στο Θεσσαλικό Θέατρο, Άννυ στον θίασο Αλίκη Βουγιουκλάκη, Το σώσε στην Ελεύθερη Σκηνή, Πυξ Λαξ και Δον Ζουάν στο Σικάγο στο θέατρο Μουσούρη, στην επιθεώρηση Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε στην Ελεύθερη Σκηνή.
Στη θεατρική του διαδρομή συνεργάστηκε με τουλάχιστον τρεις γενιές σκηνοθετών: Μ. Βολανάκης, Σ. Ευαγγελάτος, Σ. Ντουφεξής, Γ. Ρεμούνδος, Γ. Μιχαηλίδης, Α. Βουτσινάς, Δ. Χρονόπουλος, Σ. Φασουλής, Θ. Τερζόπουλος, Κ. Τσιάνος, Σ. Χατζάκης, Ν. Μιλβόγιεβιτς, Γ. Χουβαρδάς κ.ά.

 

***

Ο αποχαιρετισμός του Τάσου Περζικιανίδη θα γίνει τη Δευτέρα 6 Μαΐου 2019 στις 11.00 το πρωί, στον Άγιο Παντελεήμονα Πολίχνης. Σταδίου 1, Πολίχνη, Θεσσαλονίκη. Τηλέφωνο: 2310-65.40.62

 

Παναγιώτης ΜήλαςΤάσος Περζικιανίδης. Δάκρυα για το γελαστό παιδί του ελληνικού θεάτρου…
Περισσότερα

Βασίλης Διαμαντόπουλος: «Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή», έλεγε ο Βασίλης Διαμαντόπουλος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης».
Έλεγε μάλιστα: «Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Όμως αυτό δεν με πειράζει. Πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας… Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη».

Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος ήταν διακεκριμένος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου και δάσκαλος υποκριτικής. Παράλληλα, ήταν γνωστός και για την έντονη συνδικαλιστική και αριστερή του δράση.

***

 

«Έντα Γκάμπλερ» (1957). Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης. Εθνικό Θέατρο. Κεντρική Σκηνή: Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ως ανιψιός Γέργκεν Τέσμαν με τη Ρίτα Μυράτ, ως θεία Γιουλιάνε Τέσμαν.

 

Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1920 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά δεν άργησε να τον κερδίσει η υποκριτική. Σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, με τον οποίο έκανε και την πρώτη του θεατρική εμφάνιση στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν το 1942. Παρέμεινε στο Θέατρο Τέχνης μέχρι το 1949, όπου έπαιξε πάνω από τριάντα ρόλους σε έργα σπουδαίων συγγραφέων όπως «Το φιόρε του Λεβάντε» του Ξενόπουλου, «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ και «Λεωφορείο ο πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς.

Λίγο αργότερα έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα που σκηνοθετούσε κυρίως ο Κάρολος Κουν. Το 1958 ίδρυσε με τη σύντροφό του και ηθοποιό Μαρία Αλκαίου το δικό του «Νέο Θέατρο», στο οποίο μέχρι το 1966 ανέβαζε έργα του Ξενόπουλου, Μπρεχτ, Καμπανέλλη, Ντε Φίλιπο και άλλων σπουδαίων συγγραφέων.

 

 

«Οθέλλος» (1959). Σκηνοθεσία: Αλέξης Σολομός. Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή. Θάνος Κωτσόπουλος (Οθέλλος), Βασίλης Διαμαντόπουλος (Ιάγος).

 

Για τη συνεισφορά του στο θέατρο τιμήθηκε με το «Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Ά». Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που εμφανίστηκε ζωντανά στην ελληνική τηλεόραση από το κρατικό φορέα της ΕΙΡ το 1966, με το μονόπρακτο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Αυτός και το παντελόνι του».

Με την επιβολή της δικτατορίας, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος μαζί με τη σύζυγό του αποφασίζουν να αυτοεξοριστούν στο Παρίσι.

Στις αρχές του 1970 επέστρεψε στην Ελλάδα – συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας και αργότερα με το «Θέατρο Σάτιρα» και τον ηθοποιό Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Τότε ήταν η αρχή της συνεργασίας του διδύμου που αγαπήθηκε από τον κόσμο λόγω του ρόλου τους στην σειρά «Εκείνος και εκείνος», αφού μετέφεραν στην τηλεόραση τα αντιχουντικά αισθήματα του λαού. Μαζί έκαναν και την πολιτική σάτιρα «Ω, τι κόσμος, μπαμπά», του Κώστα Μουρσελά.

 

***

 

Η θεατρική του καριέρα συνεχίστηκε με επιτυχία και τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, έπαιξε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, όπως η «Τελευταία αποστολή» του Τσιφόρου, «Το αμαξάκι» του Ντίνου Δημόπουλου, «Νόμος 4000» του Δαλιανίδη και «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θεόδωρου Μαραγκού, για την οποία τιμήθηκε με το 1981 με βραβείο Ά Ανδρικού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Διαμαντόπουλος παντρεύτηκε δύο φορές με τις ηθοποιούς Τώνια Κάραλη και Μαρίνα Γεωργίου.

 

***

 

Ήδη πέρασαν 20 χρόνια από τότε που «έφυγε» ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Ήταν χαράματα της 5ης Μαΐου του 1999. Από πτώση υπέστη κάταγμα του αριστερού μηριαίου που είχε ως συνέπεια καρδιοαναπνευστική ανακοπή. Ο ηθοποιός έπασχε από χρόνια, βαριά καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια.
Η σύζυγός του Μαρίνα Γεωργίου δεν δέχθηκε την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης να γίνει η κηδεία του δημοσία δαπάνη. Είχε δηλώσει πως «η κηδεία του θα είναι λιτή και απέριττη, όπως ο ίδιος ήθελε».

 

***

 

Στη βασική φωτογραφία: «Τέσσα» (1958), Σκηνοθεσία: Αλέξης Σολομός. Εθνικό Θέατρο. Κεντρική Σκηνή. Βάσω Μανωλίδου (Τερέζα Σάνγκερ), Βασίλης Διαμαντόπουλος (Λιούης Ντοντ).

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΒασίλης Διαμαντόπουλος: «Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή»
Περισσότερα

Πέγκυ Αγγούρη. Μεγάλο γλέντι από το Σοποτό των Καλαβρύτων μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

«Η κόρη μου η Πέγκυ από σήμερα αναλαμβάνει τη θέση της Αντιπροέδρου στο αμερικανικό πανεπιστήμιο William and Mary».

Αυτή τη χαρμόσυνη είδηση θα μας ανακοίνωνε με βουρκωμένα μάτια ο Γιάννης Αγγούρης έχοντας στην αγκαλιά την άλλη του κόρη, την Τζίνα, μόλις θα είχε ολοκληρώσει την τηλεφωνική επικοινωνία του με την Πέγκυ.

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Αγγούρης ήταν ο αρχισυντάκτης μου στη «Ναυτεμπορική» με διευθυντή τον Νίκο Σαρανταένα όταν πήγα στη Λένορμαν το 1992.

Ο κύριος Γιάννης – μετά το «κλείσιμο» της ύλης της εφημερίδας – μαζί με την αγαπημένη του κυρία Φωτεινή, θα διοργάνωνε γλέντι που θα άρχιζε από το λατρεμένο του Σοποτό των Καλαβρύτων και θα έφτανε μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια.

Δεν είναι λίγο να βλέπεις το παιδί σου στην κορυφή του δεύτερου παλαιότερου ακαδημαϊκού ιδρύματος στις ΗΠΑ, μετά το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αναφέρομαι στο Πανεπιστήμιο William and Mary που βρίσκεται στο Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια το οποίο ιδρύθηκε το 1693.

 

***

 

Στη «Ναυτεμπορική» από εκείνα τα χρόνια ο Γιάννης Αγγούρης και η Τζίνα συχνά πυκνά μοιράζονταν μαζί μας τις επιτυχίες της κόρης και αδελφής.

Η Πέγκυ Αγγούρη μετά το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο προχώρησε στο Swiss Federal Institute of Technology της Ζυρίχης. Μετά ήρθε το Ohio State University και το Πανεπιστήμιο του Maine. Στη συνέχεια η Πέγκυ έγινε πρύτανης του Κολεγίου Επιστημών στο George Mason University και τώρα από την 1η Ιουλίου 2019 η βραβευμένη Ελληνίδα ερευνήτρια θα αναλάβει τα νέα της καθήκοντα ως Αντιπροέδρου (Provost) στο αμερικανικό πανεπιστήμιο William and Mary.

 

***

 

Η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη. Είναι παντρεμένη με τον καθηγητή Αντώνη Στεφανίδη. Κόρη τους η Χλόη που πάει στο Γυμνάσιο και ενώ έχει γεννηθεί και μεγαλώνει στις ΗΠΑ, μιλάει πολύ καλά ελληνικά και έχει ήδη πάρει τρία πτυχία ελληνομάθειας. Μοναδικό μειονέκτημα της Πέγκυς; Υποστηρίζει την ΑΕΚ…

Στην επίσημη ανακοίνωση του Πανεπιστημίου η Κάθριν Ρόουι, Πρόεδρος του William and Mary, αναφέρει πως «η Δρ. Αγγούρη φέρνει ένα τεράστιο εύρος εμπειριών ως καθηγήτρια, ακαδημαϊκός και ερευνήτρια. Θα είναι μια εξαιρετική αντιπρόεδρος και την καλωσορίζουμε με ενθουσιασμό στην πανεπιστημιούπολη».

 

***

 

Τον ίδιο ενθουσιασμό νιώθουμε σήμερα και όλοι εμείς που ζήσαμε από κοντά τις προσπάθειες του Γιάννη Αγγούρη να δώσει στις κόρες του ό,τι καλύτερο μπορούσε. Τον ίδιο ενθουσιασμό νιώθει και η ίδια η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη, η οποία δήλωσε:

«Είναι τιμή μου που επιλέχθηκα να ηγηθώ του ακαδημαϊκού τμήματος ενός τέτοιου εξαιρετικού ιδρύματος, το οποίο είναι αφοσιωμένο στη διδασκαλία και την έρευνα και του οποίου το ταλαντούχο εκπαιδευτικό προσωπικό μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δύναμη των σπουδαστών του. Η οικογένειά μου και εγώ είμαστε ενθουσιασμένοι που γινόμαστε μέρος της κοινότητας του William & Mary».

 

***

 

Κλείνοντας αυτή τη μικρή αναφορά στην επιτυχία της, αξίζει να βάλω εδώ δυο λόγια από τη συνέντευξη που έδωσε η Πέγκυ Αγγούρη στον δημοσιογράφο Αχιλλέα Κουρεμένο στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ» της Νέας Υόρκης, στις 30 Απριλίου 2019.

«Ε.Κ.»: Θα μπορούσατε να συγκρίνετε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με το αντίστοιχο αμερικανικό;

Δρ Πέγκυ Αγγούρη: Η μεγαλύτερη διαφορά που βλέπω μεταξύ του ελληνικού και του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι ενώ στις ΗΠΑ η πορεία των μαθητών προς τα πανεπιστήμια και την ολοκλήρωση της μάθησης είναι μαραθώνιος, στην Ελλάδα είναι αγώνας sprint, με μόνο σκοπό τη βαθμολογία των πανελλήνιων και την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα, στις ΗΠΑ η επιλογή γίνεται με βάση τις συνολικές (πολυετείς) επιδόσεις των μαθητών κατά τη διάρκεια της σχολικής τους πορείας καθώς και τις δραστηριότητές τους εκτός της τάξης (μουσική, αθλητισμός, εθελοντισμός). Έτσι τα πανεπιστήμια αποκτούν μια ολοκληρωμένη εικόνα της προσωπικότητας του μαθητή-υποψηφίου και οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να χτίσουν γερά πολύπλευρη και βαθύτερη γνώση. Στην Ελλάδα αντίθετα, η προσπάθεια του μαθητή επικεντρώνεται στην τελευταία τάξη και ο υποψήφιος καταλήγει να κριθεί από την επίδοσή του σε 4-5 μαθήματα σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτός ο τρόπος εισαγωγής και αξιολόγησης δεν επιτρέπει στα ελληνικά πανεπιστήμια να εισάγουν πολύπλευρους φοιτητές και είναι επιπλέον άδικος για τους μαθητές που έχουν διαγράψει σταθερή και αξιοσημείωτη πορεία μέσα και έξω από την τάξη σε όλη τη διάρκεια των σχολικών σπουδών τους.

 

Η Πέγκυ και ο Αντώνης έχουν άλλα δύο παιδιά στην οικογένεια:  Τον Ronny ή “Μπάτλερ” με τις λευκές πατουσίτσες του και την ήρεμη δύναμη, τη Luna.

 

Τέλος σε ερώτηση του Αχιλλέα Κουρεμένου για την απώλεια ικανών επιστημόνων (brain drain) από το δυναμικό της χώρας μας η Δρ. Πέγκυ Αγγούρη είπε μεταξύ άλλων πως αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται «στην ηθελημένη κατά το πλείστον απροθυμία της χώρας μας να αξιοποιήσει εποικοδομητικά το τεράστιο πνευματικό δυναμικό που παράγει».

 

 

Η Luna και ο Ronny περιμένουν να δουν τη μαμα – Πέγκυ στην τηλεόραση.

 

 

Πρόσθεσε δε κλείνοντας πως: «Είμαι σίγουρη ότι όλοι οι Έλληνες επιστήμονες εντός και εκτός Ελλάδας, έχουμε την πρόθεση και τη θέληση να συμβάλουμε και πιο συστηματικά και οργανωμένα στην πρόοδο της πατρίδας μας όπως και όταν μας ζητηθεί. Αυτό που πρέπει να διερωτηθούμε όμως είναι αν η Ελλάδα έχει τη διάθεση να δεχθεί τη συμβολή μας και με ποιο τρόπο. Η δικαιολογία της ιδιαίτερης «ελληνικής πραγματικότητας» έχει παλιώσει, αλλά ατυχώς τα εμπόδια στη συμμετοχή μας στην ανάπτυξη της χώρας παραμένουν ακόμα αξεπέραστα».

 

***

Πέγκυ, σε ευχαριστούμε που μας έκανες υπερήφανους με την επιτυχία σου. Συγχαρητήρια και ευχές για ένα γλέντι τον Δεκαπενταύγουστο, τη μέρα της γιορτής σου, στο Σοποτό.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΠέγκυ Αγγούρη. Μεγάλο γλέντι από το Σοποτό των Καλαβρύτων μέχρι το Ουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια
Περισσότερα

Κώστας Γραμματόπουλος. Ο Μάιος μας έφθασε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Άννα, η Λόλα, η Έλλη και ο Μίμης συντρόφεψαν χιλιάδες παιδιά. Η παρέα αυτή μιλούσε στην ψυχή δασκάλων, μαθητριών, μαθητών και γονιών. Η Νίνα, η Λιλή, ο Ρήγας κι ο Γιωργάκης έδωσαν σε όλους χαρά και ελπίδα και μέχρι σήμερα παραμένουν οικείοι και αγαπητοί, συνεχίζοντας την πορεία τους στον χρόνο. Είναι «Τα καλά παιδιά» του Κώστα Γραμματόπουλου ο οποίος πριν από 70 χρόνια έκανε την εικονογράφηση στο ομώνυμο Αλφαβητάριο του δημοτικού του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. Το 1956 πήρε το πρώτο βραβείο, μεταξύ 44 χωρών, στη Διεθνή Έκθεση Διδακτικού Βιβλίου στο Λέκεν του Βελγίου. Αυτό το Αναγνωστικό διδάχτηκε μέχρι το 1978, με εξαίρεση την περίοδο της δικτατορίας.

Τα χρώματα του Γραμματόπουλου είναι γαλάζια, γκρίζα και γαιώδη, «χρώματα εγκεφαλικά» κατά τον Παντελή Πρεβελάκη, αυτό όμως που χαρακτηρίζει τα έργα του καλλιτέχνη είναι η χρήση του λευκού. Όπως έλεγε ο Γραμματόπουλος: «Η καινοτομία στη δουλειά μου και στη ζωγραφική και στην ξυλογραφία είναι η ανακάλυψη του λευκού χρώματος. Ως τότε το χρησιμοποιούσαν σε ανάμειξη μαζί με άλλα χρώματα. Εγώ το χρησιμοποιώ αυτούσιο για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για να εκφράσω το ελληνικό φως και το ελληνικό τοπίο».

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Γραμματόπουλος. Ο Μάιος μας έφθασε…
Περισσότερα

Αλέκος Παναγούλης. O άνθρωπος που έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Υπήρξε ο άνθρωπος που προχώρησε στην κορυφαία αντιδικτατορική ενέργεια, στις 13 Αυγούστου 1968, όταν επιχείρησε να δολοφονήσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, στη λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου, κοντά στο Λαγονήσι, όπου βρισκόταν η πολυτελής βίλα στην οποία διέμενε ο δικτάτορας.
Το ηλιόλουστο μεσημέρι της Πρωτομαγιάς του 1976, ο Αλέκος Παναγούλης βρισκόταν στο τιμόνι του Fiat Mirafiori που του είχε κάνει δώρο η σύντροφός του, η διάσημη Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Οριάνα Φαλάτσι. Προορισμός του ένα φιλικό σπίτι στη Γλυφάδα, κοντά στο πατρικό του, όπου ήταν καλεσμένος.

 

Εδώ έκλεισε ο κύκλος της ζωής του Αλέκου Παναγούλη.

 

Στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος του Αγίου Δημητρίου, το αυτοκίνητο ξαφνικά εκτρέπεται από την πορεία του, βγαίνει από τον δρόμο και συντρίβεται καθώς καρφώνεται στη ράμπα ενός υπόγειου συνεργείου αυτοκινήτων. Ο θάνατος του ήρωα ήταν ακαριαίος.

Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαΐου στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Το σεντόνι που σκέπαζε το φέρετρο ήταν κεντημένο από τα χέρια της ηρωίδας μάνας του και σε μία ταινία γραφόταν: «Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε».

 

***

 

Ο Αλέκος Παναγούλης με την Οριάνα Φαλάτσι.

Οι πρώτοι νεκροί

(Πάλης ξεκίνημα) – 1974

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης

*

Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.

*

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.

*

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί.

*

Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί.

***

ΕΔΩ ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ

 

Παναγιώτης ΜήλαςΑλέκος Παναγούλης. O άνθρωπος που έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε…
Περισσότερα

Μιχάλης Γεωργιάδης. «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ταινία «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας» είναι διάρκειας 94 λεπτών. Συγκεντρώθηκε υλικό 1.700 λεπτών στη διάρκεια ενός χρόνου από τον σκηνοθέτη Μιχάλη Γεωργιάδη (στη φωτογραφία). Την έρευνα έκανε ο Χρύσανθος Χρυσάνθου και ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων 1974 Βάσος Χρήστου, άναψε το πράσινο φως για να υλοποιηθεί αυτό το μεγαλεπήβολο όνειρο. Όσοι είδαν την ταινία αυτή έχουν την πίστη ότι: «Δεν ήταν πόλεμος, ήταν προδοσία. Δεν ήταν μόνο προδοσία, αλλά και ένα καλοστημένο σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου». Λένε ακόμη ότι «τον Ιούλιο του 1974 έγινε η αρχή της αιχμαλωσίας της χώρας, που βιώνει την προδοσία μέχρι και σήμερα».

 

Μιλούν αιχμάλωτοι στον τόπο που είχαν συλληφθεί τότε.

 

***

 

Στο ντοκιμαντέρ ακούμε αφηγήσεις που προκαλούν ανατριχίλα. Μαρτυρίες που κόβουν την ανάσα.

Παναγιώτης ΜήλαςΜιχάλης Γεωργιάδης. «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας»
Περισσότερα