Κάρτα Μνήμης

Η Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τον Ρήγα και τον Λουδάρο για τις «Εκκλησιάζουσες»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα (*)

Τη Δευτέρα 2 Ιουλίου στο Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη», στα Άνω Βριλήσσια, παρακολούθησα τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, σε διασκευή / σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα. Μια παράσταση με «ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

Μια παράσταση που άρχισε στις 9.30 μ.μ. και τέλειωσε… τα ξημερώματα στη 1.30. Εκείνη την ώρα ολοκληρώθηκε η συζήτηση που έκανε ο Ρήγας με τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες του. Δηλαδή αμέσως μετά το φινάλε και την απαραίτητη μικρή ανάπαυλα όλων, ο σκηνοθέτης κάλεσε στους συνεργάτες του και για μία ώρα μέχρι τη 1.30 π.μ. συζητούσαν, πρότειναν, διόρθωναν και αποφάσιζαν κάποιες τελικές επιλογές τους.

 

Βριλήσσια, Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη»: Ο σκηνοθέτης με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές, αριστερά πίσω από το σκηνικό, μέχρι τη 1.30 π.μ. συζητούν, προτείνουν, διορθώνουν…

 

Αυτή η κίνηση του Ρήγα μου θύμισε τις αντίστοιχες συσκέψεις κάθε πρωί στις εφημερίδες όπου γίνονταν οι επισημάνσεις των λανθασμένων κινήσεων και προγραμματίζονταν τα θέματα της επόμενης ημέρας.
Ο Αλέξανδρος Ρήγας θα μπορούσε να αποφύγει αυτή τη μεταμεσονύχτια σύσκεψη και έχοντας στη φαρέτρα του τα λαμπερά ονόματα των πρωταγωνιστών του να προχωρήσει στην επόμενη «πιάτσα».
Όμως ο καλός καπετάνιος θέλει να έχει τους ναύτες του και με καθαρό μυαλό και με γερά χέρια μιας και αυτοί οι ναύτες κωπηλατούν και φέρνουν το σκάφος με επιτυχία στο λιμάνι.
Εκεί, «στο κάθε λιμάνι», σε κάθε θεατρική πιάτσα, ο Ρήγας και το… τσούρμο του χαρίζουν μια μοναδική εμπειρία στους θεατές τους.

 

***

Ασφαλώς είναι εμπειρία να καμαρώνεις τον αγέρωχο Γιώργο Κωνσταντίνου (στον ρόλο του Έλληνα) να συμβουλεύει τον νεαρό συντοπίτη του λέγοντας: «Μικρέ τα καράβια δεν θέλουν μόνο καλό καπετάνιο. Ναύτες θέλουν. Τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια»!

Η παράσταση είναι μια γιορτή λόγου και μουσικής. Ο λόγος του Αριστοφάνη, ο καθημερινός λόγος του Έλληνα, οι μουσικές μνήμες από όλες τις γωνιές της πατρίδας μας και από τους αγαπημένους μας συνθέτες. Μια πλούσια παράσταση που σκοπό έχει να χαρίσει και όχι να πάρει.

 

Αν το ήθελε ο σκηνοθέτης, στη σκηνή της σημαίας με το αστέρι της Βεργίνας θα μπορούσε να «λαϊκίσει» και να εκβιάσει το χειροκρότημα. Δεν το έκανε όμως. Δεν είχε αυτή την πρόθεση. Ο Αλέξανδρος Ρήγας από τη θητεία του στην τηλεόραση ξέρει πολύ καλά τη συνταγή για να διεκδικήσει και να πάρει από τον θεατή του και το γέλιο, και το χάχανο, και τον χαβαλέ, και το δάκρυ και τον θρήνο. Εδώ δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά.

 

Σέβεται τον λόγο του Αριστοφάνη και δεν ξεχνά ούτε τη Μαίρη Αρώνη, ούτε τον Ανδρέα Βουτσινά στους οποίους μαζί με τον Λουδάρο αφιέρωσαν την παράσταση.

Σίγουρα η Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τις «Εκκλησιάζουσες» του Αλέξανδρου Ρήγα επειδή έχουν «ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

 

***

 

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, στο ξεκίνημα της παράστασης εξηγεί ότι «τα καράβια δεν θέλουν μόνο καλό καπετάνιο αλλά θέλουν ναύτες τίμιους, με καθαρό μυαλό και γερά χέρια».

 

 

Όλο το εγχείρημα στηρίχτηκε σε ιδανικούς καλλιτέχνες: Στο σχεδιασμό των φωτισμών, έκπληξη από τον Πέτρο Γάλλια. Στα σκηνικά ο Γιάννης Σπανόπουλος και στα κοστούμια η Έβελιν Σιούπη ακολούθησαν με συνέπεια την παράδοση. Δύσκολη η αποστολή για τη Λία Βίσση που είχε τη μουσική διδασκαλία, και για τον Ιβάν Σβιτάιλο που σχεδίασε τις χορογραφίες: Και οι δύο πέτυχαν απόλυτα.

***

Όπως στις εφημερίδες οι αφανείς ήρωες είναι οι διορθωτές, έτσι και στο θέατρο αυτό τον τόσο άχαρο αλλά και τόσο χρήσιμο ρόλο τον έχουν οι βοηθοί σκηνοθέτη. Στις «Εκκλησιάζουσες» του Ρήγα δύο ηθοποιοί με πολύ ταλέντο σήκωσαν αυτό το βαρύ φορτίο: Η Αγνή Χιώτη και η Αναστασία Μανιάτη.

***

Πριν πάω παρακάτω αξίζει να πω άλλα δύο ονόματα που με αγάπη και φροντίδα στήριξαν από την πρώτη πρόβα αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για τον κύριο Χρήστο Αρβανίτη και την κυρία Γιώτα – Νούλα Αρβανίτη, στο «Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών». Ήταν όλοι τους παιδιά τους στο ταξίδι της προετοιμασίας…

***

Ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχάσω ότι ο Αρκάς έκανε αυτή την καταπληκτική μετάφραση. Εκεί στήριξε ο Ρήγας τις ιδέες του. Ασφαλώς δεν είναι ο γνωστός γελοιογράφος Αρκάς ο μεταφραστής αλλά ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864 – 1922), ο οποίος ήταν θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, εκδότης και μεταφραστής. Έγινε διάσημος εκείνη την εποχή με το φιλολογικό ψευδώνυμο Πολ Αρκάς (Paul Arcas). Είχε γεννηθεί στην Κυπαρισσία. Ο Δημητρακόπουλος ήταν από τους πρώτους που έκαναν μετάφραση των έργων του Αριστοφάνη. Αυτό στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τότε που η διαμάχη για τα συγκεκριμένα έργα ήταν έντονη, αν και αρκετά χρόνια πριν ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων (1780—1857) είχε βρει το κουράγιο να αναγνωρίσει στον Αριστοφάνη μια σειρά προτερήματα: Όπως «κομψότητα στη χρήση της Αττικής διαλέκτου, αγχίνοια, ζωντανά και ενεργητικά «σκώμματα», πατριωτισμό και πολιτική αρετή».

***

Εντυπωσιακή η Πραξαγόρα του Αντώνη Λουδάρου. Εξαιρετική η κίνηση όλου του θιάσου επί σκηνής.

 

Παρόμοια προτερήματα – δώρα μπορώ να αναγνωρίσω και στη δουλειά του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Ρήγα.

  • Πρώτο δώρο, τα χορευτικά συγκροτήματα που συμμετέχουν. Το ποντιακό και το κρητικό και εντυπωσιάζουν, και μας θυμίζουν πολλούς ελληνικούς χορούς που είχαμε ξεχάσει.

 

  • Δεύτερο δώρο του Ρήγα στο κοινό είναι το «σπάσιμο» του χορού σε ρόλους. Έδωσε έτσι την ευκαιρία σε όλους τους νέους ηθοποιούς του θιάσου να δείξουν το ταλέντο τους μέσα από τη δική τους εμφάνιση.
    Κάθε ηθοποιός πρόσφερε και ένα διαμαντάκι: Ο Βασίλης Παπαδόπουλος ως αέρινη «Μυτιληνιά». Πανούργα «Σμυρνιά» ο Γιώργος Καρατζιώτης.  Διαβολική «Καλαματιανή» ο Μάρκος Μπούγιας με το ηχόχρωμα γνωστής ηθοποιού. Μοναδική «τσιγγάνα» – Μπαχτάλω ο Δημήτρης Διακοσάββας. Χωρίς αντίπαλο η «Πόντια» έτσι όπως τη ζωγράφισε ο Τάκης Βαμβακίδης. Πανέμορφη «Νέα», ο Βασίλης Παπαδημητρίου. Ακαταμάχητη «Κρητικιά» ο Γιάννης Κρητικός, ο οποίος πρωταγωνιστούσε και με τη λύρα του. Μοσχοβολιστό μπουγαρίνι η «Ζακυνθινιά» του Γιώργου Μπανταδάκη.  Φόβος και τρόμος η «Αμαζόνα» του Ησαΐα Ματιάμπα. Χωρίς υπερβολές ο Τιμόθεος Θάνος από τη Μακεδονία. Ούτε σκέψη για να αστειευτείς με τη «Σπαρτιάτισσα» του Μάριου Δερβιτσιώτη. Χάρμα οφθαλμών η «Κύπρια» θεά από τον Γιάννη Κουκουράκη. Από τη Δωδώνη ο Αστέρης Κρικώνης, από τη Θεσσαλία ο Στέφανος Οικονόμου και ο Θανάσης Τούμπουλης.  Από τη Λήμνο ο Δημήτρης Τσέλιος και από την Κάτω Ιταλία ο Δημήτρης Παπαδάτος συμπλήρωσαν τον πανέμορφο χάρτη του Αλέξανδρου Ρήγα ενώ είχε και μια ατάκα ο νεαρός Δημήτρης Κρίτας στο δικό του ξεκίνημα.

 

Από αριστερά: Γιάννης Κρητικός, Ησαΐας Ματιάμπα, Σοφία Μουτίδου, Ιβάν Σβιτάιλο, Μελέτης Ηλίας, Τάκης Βαμβακίδης και Χάρης Γρηγορόπουλος.

 

  • Τρίτο δώρο του Ρήγα είναι η μετρημένη διαχείριση των ηθοποιών του. Έτσι τους απολαμβάνουμε όλους τόσο όσο χρειάζεται και όχι παραπάνω. Ενώ θα μπορούσε  – με κάποια σκηνοθετικά τερτίπια – να …εκβιάσει το χειροκρότημα δεν το κάνει, με αποτέλεσμα οι θεατές να απολαμβάνουν τις εξαιρετικές παρουσίες: Ως «Νεοκλής» ιδανικός ο Θανάσης Πατριαρχέας. Άψογος ως «Αγλαΐα», χαρίζει γέλιο ο πολύπειρος Κωνσταντίνος Ζαμπάρας. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση: «Μοσκόρφω» ο ανεξάντλητός Τάκης Βαμβακίδης. Η «Πασιφάη» δικαιωματικά πάει στον Γιάννη Κρητικό. Εκρηκτικός «Φιλόδωρος» ο Ιβάν Σβιτάιλο και όταν χορεύει και στη σκηνή με τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Κλασική φιγούρα ο «Χρέμης» του Χάρη Γρηγορόπουλου. Σαρώνει στο πέρασμά του ο «Κέφαλος» με τον Ησαΐα Ματιάμπα. Ακριβώς το ίδιο πετυχαίνει η πανέμορφη, καυστική και φαρμακερή αλλά κατά βάθος καλόκαρδη πεθερά, όπως είναι η «Μελπομένη» που «έχτισε» η Σοφία Μουτίδου. Δυναμική εμφάνιση, αεικίνητο πλάσμα, με αξιοπρόσεκτες ακόμη και τις σιωπές της, τότε που έπαιζε μόνο με τα μάτια.

 

Το χειροκρότημα του κοινού στο φινάλε για όλο τον θίασο. Από αριστερά: Ο Τιμόθεος Θάνος, ο Μάριος Δερβιτσιώτης, ο Δημήτρης Τσέλιος και ο Αστέρης Κρικώνης.

 

Άλλη μια γιαγιά, η «Ευφροσύνη», επιβάλλεται λόγω ερμηνευτικού όγκου: Ο Δημήτρης Σταρόβας υπέροχος και κυρίως λακωνικός. Πολυεργαλείο ο Μελέτης Ηλίας, ένας «Βλέπυρος» του σήμερα με όλες τις αρετές του χτες. Τέλος η «Πραξαγόρα» του Αντώνη Λουδάρου ασφαλώς θα κέρδιζε το χειροκρότημα της δασκάλας του, της Μαίρης Αρώνη και σίγουρα θα δεχόταν το αίτημα από τον Ανδρέα Βουτσινά για ένα αυτόγραφο και μια selfie…

 

***

 

  • Τέταρτο δώρο, ο ρόλος του Έλληνα στον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ήταν απόλαυση να παρακολουθείς τον έμπειρο ηθοποιό ο οποίος αποδεικνύει πως είναι εξαιρετικά δημιουργικό όταν επιλέγεις να είσαι ίσος μεταξύ όλων. Ο Κωνσταντίνου δεν χρησιμοποιεί τις ευκολίες του, που θα τον έκαναν περισσότερο αρεστό στο κοινό. Αντιθέτως, με τη λιτή του ερμηνεία δίνει μαθήματα προς όλους (μας).

 

  • Αντίδωρο για τη διασκευή και σκηνοθεσία μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ. Κάτι περισσότερο δεν έχω να πω για τον Αλέξανδρο Ρήγα. Αξίζει φυσικά να θυμίσω το βασικό του ελάττωμα: Είναι τελειομανής… Και αυτό αρκεί…

 

***

 

Σεβασμός για την παρουσία και την ερμηνεία του Γιώργου Κωνσταντίνου. Το κρητικό και το ποντιακό συγκρότημα των χορευτών του χαρίζει το πρώτο χειροκρότημα.

 

***

 

«Εκκλησιάζουσες»
Του Αριστοφάνη

Μετάφραση: Πολύβιος Δημητρακόπουλος
Διασκευή / Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας
Σκηνικά: Γιάννης Σπανόπουλος
Κοστούμια: Έβελιν Σιούπη
Μουσική Διδασκαλία: Λία Βίσση
Χορογραφίες: Ιβάν Σβιτάιλο
Ενορχήστρωση Τραγουδιών: Αποστόλης Στίκας
Κομμώσεις: Τρύφωνας Σαμάρας by Bergmann Kord
Κοσμήματα: Viki ‘s Workshop by Viki Dasouki
Ραφή κοστουμιών: Ρούλα Ζαχαράκη και Πανωραία Πολυζωγοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγνή Χιώτη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη
Φωτογραφίες παράστασης: Τζοάννα Βρακά
Βοηθός χορογράφου: Αρετή Παλούκη
Λύρα κρητική: Γιάννης Κρητικός
Λαούτο: Αντώνης Αναδρανιστάκης
Ενορχήστρωση κρητικών τραγουδιών: Γιάννης Κρητικός.

Τα τραγούδια της παράστασης είναι βασισμένα στην ελληνική δημοτική μουσική παράδοση.

***

Διανομή

Πραξαγόρα: Αντώνης Λουδάρος
Βλέπυρος: Μελέτης Ηλίας
Ευφροσύνη: Δημήτρης Σταρόβας
Μελπομένη: Σοφία Μουτίδου
Κέφαλος: Ησαΐας Ματιάμπα
Χρέμης: Χάρης Γρηγορόπουλος
Φιλόδωρος: Ιβάν Σβιτάιλο
Πασιφάη: Γιάννης Κρητικός
Μοσκόρφω: Τάκης Βαμβακίδης
Αγλαΐα: Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Νεοκλής: Θανάσης Πατριαρχέας

 

***

 

Στον ρόλο του «Έλληνα» ο Γιώργος Κωνσταντίνου

 

***

Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά)

 

Μάριος Δερβιτσιώτης, Δημήτρης Διακοσάββας, Τιμόθεος Θάνος, Γιώργος Καρατζιώτης, Γιάννης Κουκουράκης, Αστέρης Κρικώνης, Δημήτρης Κρίτας, Γιώργος Μπανταδάκης, Μάρκος Μπούγιας, Στέφανος Οικονόμου, Δημήτρης Παπαδάτος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Βασίλης Παπαδόπουλος, Θανάσης Τούμπουλης, Δημήτρης Τσέλιος, Γιώργος Φλωράτος.

 

***

 

Απολαυστικός ο Αντώνης Λουδάρος, σε όλες του τις εμφανίσεις.

 

***

 

Το «μαραθώνιο» Πρόγραμμα της περιοδείας με τις 59 παραστάσεις σε 47 πόλεις άρχισε από το «Κατράκειο» στη Νίκαια.

Στη συνέχεια η ομάδα του Αλέξανδρου Ρήγα επισκέφθηκε: Άργος, Βριλήσσια, Πετρούπολη, Χίο, Βύρωνα, Βόλο, Έδεσσα, Βέροια και Μυτιλήνη.

Εκεί στη Μυτιλήνη σημειώθηκε άλλο ένα sold out και τότε ακούστηκε…

ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ: Παναγία μου!!!
ΟΛΟΙ: Τι;
ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ: Τίποτα! Κάτι μεταφυσικά!!! Συνεχίζουμε…

 

***

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

 

ΙΟΥΛΙΟΣ

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.30 μ.μ.]

ΤΡΙΤΗ 17 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 18 – ΔΙΟΝ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 21 – ΚΩΣ, ΝΕΟ ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΤΑΓΟΡΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 22 – ΡΟΔΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΤΑΦΡΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 23 – ΡΟΔΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΤΑΦΡΟΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 25 – ΠΑΤΡΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ
ΠΕΜΠΤΗ 26 – ΠΑΤΡΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 28 – ΔΕΛΦΟΙ, ΘΕΑΤΡΟ ΦΡΥΝΙΧΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 – ΙΩΑΝΝΙΝΑ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ Ε.Η.Μ.
ΔΕΥΤΕΡΑ 30 – ΛΕΥΚΑΔΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΕΥΚΑΔΑΣ
ΤΡΙΤΗ 31 – ΠΡΕΒΕΖΑ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

***

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.30 μ.μ.]

ΠΕΜΠΤΗ 2 – ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ALEX
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 – ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 4 – ΗΛΙΔΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 5 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 6 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
ΤΕΤΑΡΤΗ 8 – ΣΠΑΡΤΗ, ΣΑΙΝΟΠΟΥΛΕΙΟ
ΠΕΜΠΤΗ 9 – ΑΙΓΙΟ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 – ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 11 – ΛΑΥΡΙΟ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 – ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ, ΑΜΘΙΘΕΑΤΡΟ ΒΑΣΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 18 – ΚΟΖΑΝΗ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19 – ΜΟΥΔΑΝΙΑ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΝΕΩΝ ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20 – ΚΙΛΚΙΣ, ΘΕΑΤΡΟ ΛΟΦΟΥ
ΤΡΙΤΗ 21 – ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΑ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 22 – ΚΟΜΟΤΗΝΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΠΕΜΠΤΗ 23 – ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 25 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 – ΞΑΝΘΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ 27 – ΞΑΝΘΗ, ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 29 – ΚΑΒΑΛΑ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ
ΠΕΜΠΤΗ 30 – ΔΡΑΜΑ, ΦΑΡΑΓΓΙ ΠΕΤΡΟΥΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 – ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ, ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

 

***

 

Η σκηνή του Χρέμη (Χάρη Γρηγορόπουλου) με τον Έλληνα (Γιώργο Κωνσταντίνου).

 

Εδώ ο Χρέμης θα μπορούσε να πει:

Τραβάτε εσείς παιδιά μου. Εγώ δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα. Γεράματα… Ααααααχ! Να ‘χα τα νιάτα σας ! Να σαν τα νιάτα δύο φορές τα γηρατειά καμία…

Όμως κάτι τέτοιο ούτε που θέλει να το σκεφτεί. Οπότε η περιοδεία συνεχίζεται…

 

***

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

 

[Ώρα έναρξης όλων των παραστάσεων στις 9.15 μ.μ.]

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 – ΛΑΡΙΣΑ, ΑΛΚΑΖΑΡ
ΚΥΡΙΑΚΗ 2 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΒΕΑΚΕΙΟ
ΤΡΙΤΗ 4 – ΑΜΜΟΥΔΑΡΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 – ΑΜΜΟΥΔΑΡΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΜΠΤΗ 6 – ΡΕΘΥΜΝΟ, ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ ΦΟΡΤΕΤΣΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 – ΡΕΘΥΜΝΟ, ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ ΦΟΡΤΕΤΣΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 – ΧΑΝΙΑ, ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 – ΧΑΝΙΑ, ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ
ΤΕΤΑΡΤΗ 12 – ΠΑΠΑΓΟΥ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 15 – ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ, ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

***

Προπώληση εισιτηρίων στο Viva.gr και στο τηλέφωνο 11876.

***

(*) Ο Παναγιώτης Μήλας, είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών και ΔΕΝ είναι κριτικός θεάτρου.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Αρώνη και ο Βουτσινάς θα χειροκροτούσαν τον Ρήγα και τον Λουδάρο για τις «Εκκλησιάζουσες»
Περισσότερα

Και ο Αλμπέρ Καμύ με πασατέμπο «στις εξέδρες» του Σταδίου «Λουζνίκι» για τον τελικό του Μουντιάλ 2018

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Γεννήθηκε την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 1913, στο παραθαλάσσιο χωριό Dréan, στην Αλγερία. Πέθανε, έπειτα από ένα σκληρό τροχαίο, τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 1960, στο ειδυλλιακό Villeblevin, στη Γαλλία. Στην τσάντα του, που βρέθηκε στον τόπο του δυστυχήματος, υπήρχαν έτοιμες 144 σελίδες από το χειρόγραφο του μυθιστορήματος με τίτλο «Ο Πρώτος Άνθρωπος», το οποίο δεν πρόλαβε να τελειώσει.

Ο Αλμπέρ Καμύ, πορτιέρο της αγαπημένης του ομάδας Racing Universitaire d’Alger. Πάντα κομψός, με τραγιάσκα και φουλάρι – πετσέτα…

Άρχισε να παίζει μπάλα στον Αθλητικό Σύνδεσμο Montpensier (A.S.M.) και από το 1928, όταν ήταν 15χρονος, συνέχισε στην Racing Universitaire d’Alger. Για δύο χρόνια ήταν ο τερματοφύλακας της ομάδας. Το 1930 η ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ανακόπηκε όταν προσβλήθηκε και ασθένησε από φυματίωση. Στα 27 του χρόνια, το 1940, φόρεσε και πάλι τα ποδοσφαιρικά παπούτσια αλλά οι δυνάμεις του δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει. Όπως έλεγε: «Νομίζω πως ήταν χτες, όταν άρχισα να παίζω. Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι… δεν ήταν χτες. Ήδη πριν φτάσουμε στο πρώτο εξάμηνο προπονήσεων και αγώνων είχα εξαντληθεί, αναγκάστηκα λοιπόν να σταματήσω οριστικά το ποδόσφαιρο».

***

Μιλάω βέβαια για τον νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ και τα εντός εισαγωγικών κείμενα σε αυτό το θέμα προέρχονται από ένα δικό του κείμενο που για πρώτη φορά δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 15 Απριλίου του 1953 στη μικρή εφημερίδα που εξέδιδε η Racing Universitaire d’Alger στην οποία έπαιζε. Το ίδιο κείμενο με κάποιες προσθήκες, δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 1957 στο εβδομαδιαίο αθλητικό περιοδικό France football, το οποίο κυκλοφορούσε από το 1946 μέχρι και το 1982. Ο Καμύ όταν έδωσε αυτό το κείμενο στο France football είχε ήδη κατακτήσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1957.

***

 

Ο Αλμπέρ Καμύ με την μπάλα στα χέρια…

…και εδώ «οκλαδόν» με τη μπάλα στην αγκαλιά του.

Όταν ο Καμύ εγκαταστάθηκε στο Παρίσι παρακολουθούσε κυρίως τους αγώνες της Racing Club de Paris επειδή είχε τα ίδια χρώματα με την Racing Universitaire d’Alger με την οποία είχε ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.

 

Όπως έγραφε ο Καμύ: «Ο λόγος που αγάπησα τόσο πολύ την ομάδα μου ήταν το ότι σε συνδυασμό με την κούραση και την άσκηση, με έκανε να νιώθω πολύ έντονα δύο συναισθήματα: Το ένα ήταν η χαρά της νίκης και το άλλο – όσο κι αν ακούγεται ηλίθιο – ήταν ο θρήνος και το κλάμα μετά τις ήττες».

Ο Νομπελίστας αρθρογραφεί την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 1957 στο εβδομαδιαίο αθλητικό περιοδικό France football.

Όπως είχε γράψει σε αυτό το άρθρο του ο Καμύ: «Τα λίγα που ξέρω για την ηθική, τα έμαθα στα γήπεδα του ποδοσφαίρου και στις σκηνές των θεάτρων. Αυτά ήταν τα αληθινά πανεπιστήμια για μένα».

«What little I know on morality, I learned it on football pitches and theater stages. Those were my true universities».

***

 

Έγραφε ακόμη: «Στο γήπεδο μαθαίνεις ότι η μπάλα ποτέ δεν έρχεται στο σημείο που την περιμένεις. Αυτή η γνώση ήταν πολύ χρήσιμη αργότερα στη ζωή μου, ειδικά στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, όπου οι άνθρωποι συνήθως δεν ήταν αυτό που ισχυρίζονταν ότι είναι».

Κλείνοντας το άρθρο αυτό ο Καμύ εξηγούσε με μια απλή φράση τον λόγο για τον οποίο είναι ευτυχής που ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο.

Όπως έλεγε: «Ήμουν ευτυχής δίπλα στους συμπαίκτες μου. Ήταν το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Περίμενα με ανυπομονησία από την Κυριακή έως την Πέμπτη για την προπόνηση και από την Πέμπτη έως την Κυριακή για τον αγώνα».

Μάλιστα όταν ένας στενός του φίλος τον ρώτησε τι θα προτιμούσε, το θέατρο ή το ποδόσφαιρο, ο Καμύ του απάντησε: «Ποδόσφαιρο, χωρίς ενδοιασμό. Είναι ένα παιχνίδι που σου επιτρέπει καλύτερα από κάθε τι άλλο να καταλάβεις τον χαρακτήρα των ανθρώπων».

***

Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι περισσότερες από 5.000 στολές τερματοφύλακα με το όνομα «Καμύ» αγοράζονται κάθε χρόνο στη Μεγάλη Βρετανία.

***

Την Κυριακή 15 Ιουλίου 2018 το απόγευμα στις 6, ο Αλμπέρ Καμύ με ένα σακουλάκι πασατέμπο στα χέρια «θα παρακολουθήσει» τον τελικό του Μουντιάλ 2018 μεταξύ Γαλλίας και Κροατίας στο Στάδιο Luzhniki. Το Στάδιο βρίσκεται στη Μόσχα και έχει 78.360 θέσεις. Χτίστηκε το 1956 και ανακαινίσθηκε πέντε φορές (1979, 1996, 1999, 2008, 2013 – 2017).

 

Ο Αλμπέρ Καμύ, στις εξέδρες του γηπέδου, καλοντυμένος και με γραβάτα, δίνει τη συνέντευξη που μπορείτε να δείτε και να ακούσετε παρακάτω…

Ο ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Παναγιώτης ΜήλαςΚαι ο Αλμπέρ Καμύ με πασατέμπο «στις εξέδρες» του Σταδίου «Λουζνίκι» για τον τελικό του Μουντιάλ 2018
Περισσότερα

Memory στο Catisart από τον Andrew Lloyd Webber και την τρυφερή γατομαμά Gillian Lynne

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Όταν τον Μάρτιο του 2010 το catisart έκανε τα πρώτα του βήματα είχε στην παρέα του μια τρυφερή μελωδία. Όταν έμπαινες στη σελίδα άκουγες το θέμα με τον τίτλο Memory από το διάσημο μιούζικαλ Cats του Andrew Lloyd Webber, το 1981.

Όμως στη συντροφιά ήταν και άλλη μια γατομαμά που τη γνωρίσαμε μέσα από τη δουλειά της στην ταινία Cats το 1998. Ήταν η χορογράφος Gillian Lynne η οποία είχε μεταμορφώσει σε τρυφερές, άγριες, γκρινιάρες και στριμμένες γατούλες αλλά και σε ερωτικούς, φασαριόζους, επιθετικούς και μαχμουρλήδες γάτους όλες και όλους τους συντελεστές και στο μιούζικαλ και στην ταινία.

 

Η Τζίλιαν Λιν μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτις της τηλεόρασης και του θεάτρου…

 

 

Την Κυριακή 1η Ιουλίου 2018 η γατομαμά Gillian Lynne στα 92 της άλλαξε γειτονιά…

Είχε γεννηθεί στις 20 Φεβρουαρίου του 1926. Η Τζίλιαν Λιν ήταν μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτις της τηλεόρασης και του θεάτρου. Έγινε γνωστή για τις δημοφιλείς θεατρικές χορογραφίες της σε δύο από τα καλύτερα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ: το Cats και το Φάντασμα της Όπερας. Σε ηλικία 87 ετών, έγινε DBE (Dame Commander of the Order of the British Empire) στην New Year Honours List του 2014.

Η Τζίλιαν Μπάρμπαρα Πυρκ γεννήθηκε στο Κεντ και από μικρή ηλικία ανέδειξε το ταλέντο της στον χορό, δημιουργώντας μια ομάδα με την παιδική της φίλη Beryl Grey και χορεύοντας για να ξεχάσει την τραγωδία του βίαιου θανάτου – σε αυτοκινητικό δυστύχημα – της μητέρας της στις 8 Ιουλίου 1939 στο Coventry, όταν η Λιν ήταν μόλις 13 ετών.

Ένας γιατρός ανακάλυψε το χάρισμα της Λιν στον χορό. Οι επιδόσεις της στο σχολείο δεν ήταν καλές και έτσι η μητέρα της την πήγε στον γιατρό ώστε να ανακαλύψει την αιτία της έλλειψης προσοχής που επιδείκνυε η νεαρή Λιν. Ο γιατρός αυτός, αφού άκουσε όσα είχε να του πει η μητέρα, ζήτησε από τη Λιν να μιλήσει στη μητέρα της για ένα λεπτό ιδιαιτέρως.

 

Η Λιν έγινε γνωστή για τις δημοφιλείς θεατρικές χορογραφίες της σε δύο από τα καλύτερα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ: το Cats και το Φάντασμα της Όπερας.

 

Άνοιξε το ραδιόφωνο και βγήκε από το δωμάτιο. Ενθάρρυνε τη μητέρα να κοιτάξει τη Λιν, η οποία χόρευε μπροστά στο ραδιόφωνο. Ο γιατρός δήλωσε ότι η Λιν ήταν χορεύτρια και πρότεινε στη μητέρα της να την πάει σε μια σχολή χορού.
Ενώ χόρευε για την εταιρεία της Molly Lake στο People’s Palace, η Λιν έγινε αντιληπτή από την Ninette de Valois και μπήκε στην ομάδα του Sadler’s Wells Ballet κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με το άνοιγμα της Royal Opera House μετά το τέλος του πολέμου, η Λιν έλαβε τον πρώτο της βασικό σόλο ρόλο στο Sleeping Beauty τη νύχτα των 20ών γενεθλίων της. Έγινε μια δραματική μπαλαρίνα σε αυτό που σύντομα ονομάστηκε Royal Ballet και ανέλαβε τον ρόλο της Μαύρης Βασίλισσας στο έργο Checkmate, της Βασίλισσας του οίκου Wilis στο έργο Giselle και σε ρόλους που δημιούργησαν γι’ αυτήν ο Frederick Ashton και ο Robert Helpmann.

 

Η Τζίλιαν Λιν εμφανίστηκε ως χορεύτρια και ως ηθοποιός στις πρώτες παραγωγές της Βρετανικής Τηλεόρασης…

 

Μόλις εγκατέλειψε το Sadler’s Wells Ballet το 1951, εισήχθη στο London Palladium ως η πρώτη χορεύτρια του χορού και αργότερα στο West End σε ρόλους όπως της Claudine στο Can Can στο Coliseum Theatre. Εμφανίστηκε στην ταινία The Master of Ballantrae ως Mariane, στην οποία συμπρωταγωνίστησε με τον Errol Flynn, σε σκηνοθεσία του William Keighley. Εμφανίστηκε επίσης ως χορεύτρια και ως ηθοποιός στις πρώτες παραγωγές της Βρετανικής Τηλεόρασης.
Η Τζίλιαν Λιν, που είχε ξεκινήσει τη σταδιοδρομία της ως χορεύτρια κλασικού χορού, συνέβαλε σε περισσότερα από 50 έργα.

 

 

Κυρίως, είχε επεξεργαστεί τη χορογραφία σε δύο από τα πιο διάσημα μιούζικαλ που συνέθεσε ο Βρετανός Άντριου Λόιντ Βέμπερ: «Cats» (1981), εμπνευσμένο από ποιήματα του Άγγλου ποιητή Τ. Σ. Έλιοτ και το οποίο αφηγείται την ιστορία μιας συμμορίας από γάτες, και το «Φάντασμα της όπερας» (1986), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού.
Tα δύο μιούζικαλ κατέκτησαν εκατομμύρια θεατές στον κόσμο και εξακολουθούν να παίζονται στο Λονδίνο, για τρεις και πλέον δεκαετίες.

 

***

 

Η Τζίλιαν Λιν είχε λάβει δύο Βραβεία Όλιβερ…

 

Η Τζίλιαν Λιν, η Βρετανίδα χορογράφος επιτυχημένων μιούζικαλ όπως τα «Cats» και «Το φάντασμα της όπερας», πέθανε σε ηλικία 92 ετών, ανακοίνωσε ο σύζυγός της στο Twitter.
«Με ραγισμένη καρδιά», ο ηθοποιός Πίτερ Λαντ έγραψε πως η σύζυγός του, η Τζίλιαν Λιν, απεβίωσε το βράδυ της Κυριακής στο νοσοκομείο «Πριγκίπισσα Γκρέις» του Λονδίνου.

 

***

 

Το New London Theatre, μετονομάστηκε παίρνοντας το όνομά της. Είναι το πρώτο θέατρο του Γουέστ Εντ, στο οποίο δόθηκε όνομα γυναίκας…

 

Η Τζίλιαν Λιν είχε λάβει δύο Βραβεία Όλιβερ, τα βρετανικά θεατρικά βραβεία. Τον Ιούνιο του 2018 ένα λονδρέζικο θέατρο, το New London Theatre, μετονομάστηκε παίρνοντας το όνομά της – το πρώτο θέατρο του Γουέστ Εντ, της λονδρέζικης θεατρικής συνοικίας, που παίρνει το όνομα μιας γυναίκας.

***

Εδώ μάθημα στην Finola Hughes το 1981 για το ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ CATS

***

Και εδώ από το catisart των πρώτων χρόνων του, με το MEMORY

Παναγιώτης ΜήλαςMemory στο Catisart από τον Andrew Lloyd Webber και την τρυφερή γατομαμά Gillian Lynne
Περισσότερα

Στο Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς η ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Το κεφάλαιο «ελληνικό αυτοκίνητο» στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί σήμερα μια μακρινή και θλιβερή ανάμνηση. Πόσοι γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα κάποτε κατασκευάζαμε -είτε εξολοκλήρου, είτε μερικώς- αυτοκίνητα;

Στον θαυμάσιο υπαίθριο χώρο του Ιστορικού Αρχείου του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), στον Ταύρο, παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση – ντοκουμέντο, με τίτλο «Κούρσα Γκρέκα», σε κείμενο Δημήτρη Μπαμπίλη και σκηνοθεσία Τάσου Πυργιέρη.

 

Η είσοδος του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, στον Ταύρο.

 

Αφού ακολουθήσαμε – σίγουρα από δική μας λανθασμένη επιλογή – μια ανησυχητική διαδρομή μέσα από μια έρημη πρώην βιομηχανική ζώνη της πόλης που πριν από κάποια χρόνια έσφυζε από ζωή αλλά τώρα βρίσκεται σε παρακμή, φτάσαμε στο κομψό κτήριο του ΠΙΟΠ με τη μινωική πρόσοψη. Στο χρώμα της ώχρας με τρεις κίονες σε χρώμα κεραμιδί και ένα χρυσό μας αιχμαλώτισε αμέσως το βλέμμα.

Το κτήριο

Μπήκαμε από την πλαϊνή είσοδο και μας υποδέχτηκε μεμιάς μια καμινάδα ύψους 12 μέτρων η οποία στέκει αγέρωχη στον περιβάλλοντα χώρο του Ιστορικού Αρχείου, ως κατάλοιπο του βιομηχανικού παρελθόντος του συγκροτήματος. Το βιομηχανικό κτήριο της δεκαετίας του ’50, όπου οι παλαιότεροι θυμούνται από την παλιά Χυμοποιία «Κρόνος», στη γωνία της οδού Δωρίδος και της Λεωφόρου Ειρήνης, ζωντάνεψε θεατρικά. Στον κατάφυτο κήπο του με το γλυπτό έργο του Takis, «Σινιάλο του Δία», ανακαλύψαμε δείγματα φυτών της αττικής γης, ενώ οι μυρωδιές από τις λεμονιές, τις ροδιές και κυρίως τα δεντρολίβανα και τους δυόσμους ξεχύνονταν παντού. Επίσης ένα φιλόξενο καφέ με κομψές κίτρινες καρέκλες, μια τεράστια βεράντα με μακρόστενα τραπέζια και ένα ενδιαφέρον κατάστημα τράβηξαν την προσοχή μας.

 

Δύο αυτοκίνητα φτιαγμένα από ελληνικά χέρια, σε ελληνική βιομηχανία. Αριστερά απορριμματοφόρο και δεξιά Λεωφορείο – Υποκατάστημα της Αγροτικής Τράπεζας.

 

Κυρίως όμως μας εντυπωσίασαν τα δύο μνημειακά αυτοκίνητα που αντικρίσαμε στο βάθος του χώρου και αποτελούσαν ουσιαστικά το σκηνικό της παράστασης, που επρόκειτο σύντομα να παρακολουθήσουμε.

Με την παράσταση «Κούρσα Γκρέκα» δόθηκε η μοναδική δυνατότητα στο κοινό να επισκεφτεί τον χώρο του Αρχείου, το οποίο πληροί τις απαραίτητες υποδομές για την υποδοχή του κοινού και σύγχρονες συνθήκες φύλαξης αρχειακού υλικού.

 

Το Attica Carmel του 1966. Φωτογράφιση στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη. Ασφαλώς με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που ήταν το κορυφαίο χαρτί στην ελληνική βιομηχανία του κινηματογράφου.

Οι «φωνές»

Υπήρξε άραγε ποτέ ελληνικό αυτοκίνητο; Κι όμως υπήρξε, όσο κι αν σήμερα μας φαίνεται σαν αποκύημα επιστημονικής φαντασίας.

 

Το Enfield ήταν από τα εμβληματικά αυτοκίνητα που είχαν φτιαχτεί στην Ελλάδα. Το εργοστάσιο ήταν στη Σύρο και από εκεί βγήκαν και… 4Χ4. Ανάπτυξη με έργα και όχι με λόγια.

 

Τι σημαίνει ΕΛΕΤΚΑ; Ποιοι θυμούνται το PONY, το ZEBRA, το FARMOBIL και το FARMA σχεδιασμένο από τον Γιώργο Μιχαήλ, τα τρίτροχα ALTA, ATTICA, TONACO και ΜΕΒΕΑ, το πρωτότυπο του πρώτου αυτοκινήτου στον κόσμο ενός όγκου (monospace) σχεδιασμένο από τον Αντώνη Βολάνη, το NISSAN SUNNY συναρμολογημένο στο Βόλο από την Θεοχαράκης ΑΕ;

Πόσες και ποιες απόπειρες μαζικής παραγωγής οχημάτων από ελληνικές εταιρείες καταγράφονται;

 

Το Enfield εκείνη την εποχή είχε «επισκεφθεί» και τον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας στην κατοικία του στο Λονδίνο, στον αριθμό 10 της οδού Ντάουνινγκ.

 

Και σήμερα; Υπάρχει ελληνικό αυτοκίνητο σήμερα; Μια σειρά από ανάλογα ερωτήματα που αφορούν αυτόν τον ιδιαίτερο κλάδο της ελληνικής βιομηχανικής ιστορίας, την ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, ερευνώνται μέσα από τα εργαλεία του θεάτρου – ντοκουμέντο. Τα τεκμήρια του Ιστορικού Αρχείου ΠΙΟΠ γίνονται οι «φωνές» που οδήγησαν στην παράσταση «Κούρσα Γκρέκα», με το κείμενο του Δημήτρη Μπαμπίλη και τη δραματουργία του Τάσου Πυργιέρη να αξιοποιεί τμήματα ιστορικών αρχείων αντίστοιχων βιομηχανιών και να περιλαμβάνει πρωτότυπα τεκμήρια, μαρτυρίες ειδικών και συμπεράσματα ερευνητών, παλιά ελληνικά μοντέλα, καινοτόμους μηχανικούς, τις δυσκολίες και τις επιτυχίες του κλάδου του ελληνικού αυτοκινήτου, σε ένα απίστευτα χαριτωμένο τελικά σκηνικό αποτέλεσμα.

 

 

Χαμόγελα για την επιτυχία τους. Το πρώτο Pony πανέτοιμο για να κυκλοφορήσει.

 

Η οικονομική ιστορία

 

Το Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς έχει ενσωματώσει και διατηρεί τα ιστορικά αρχεία τραπεζών τις οποίες απορρόφησε ο Όμιλος Πειραιώς, καθώς και αρχεία σημαντικών οργανισμών και εταιρειών που συνδέθηκαν μαζί τους. Με τον τρόπο αυτό, συμβάλλει στην τεκμηρίωση και μελέτη της ελληνικής οικονομικής ιστορίας του 20ού αιώνα, αγροτικής, βιομηχανικής και τραπεζικής, καθώς και παραμέτρων της κοινωνικής ιστορίας της περιόδου.

Η διάσωση ενός αρχείου αποτελεί μία ουσιαστική πολιτιστική πρωτοβουλία. Όλο αυτό το ανεκτίμητο υλικό είναι σπουδαία παρακαταθήκη και γι’ αυτό οι καλλιτέχνες φρόντισαν να το αναδείξουν με τα καλλιτεχνικά τους μέσα, την έμπνευση, τη φαντασία, την αισθητική και το ταλέντο τους.

Επίσης το κοινό έχει την ευκαιρία να εξοικειωθεί με τις αρχειακές πηγές, και να ταξιδέψει στο βιομηχανικό παρελθόν της Ελλάδας με «όχημα» μια όμορφη και καλοδομημένη ιστορία. Μια σειρά από παράλληλες δράσεις επεκτείνουν τη συζήτηση γύρω από το «ελληνικό αυτοκίνητο», ολοκληρώνοντας τη διαδρομή της παράστασης.

 

Το θρυλικο Pony είχε ιστορική παρουσία στο χώρο της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

 

 

Το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας γράφεται μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ευρώπη προσπαθούσε να στηθεί ξανά στα πόδια της. Τότε που ο ελληνικός λαός χωριζόταν σε «εχθρούς» και «φίλους». Όταν πια αποκτήσαμε μια ισορροπία ως κράτος, οι άλλοι είχαν ήδη ανασυγκροτηθεί και σχεδίαζαν το μέλλον που στήριζαν στο βιομηχανοποιημένο παρελθόν τους. Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Βρετανοί κυριαρχούσαν ήδη εμπορικά στη Γηραιά Ήπειρο.

Η πρώτη σκέψη αφορούσε τη δημιουργία ελληνικών αυτοκινήτων αρχικά για τους Έλληνες και μετά για εξαγωγή σε μη ευρωπαϊκές χώρες.

Ωστόσο, μια τόσο φιλόδοξη προσπάθεια όσο η μαζική παραγωγή αυτοκινήτων δεν μπόρεσε να ανθήσει σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Οι πολιτικές παλινωδίες, ο κακώς νοούμενος επιχειρηματικός ανταγωνισμός, η νομοθετική υπονόμευση, η πολιτειακή αφασία και αδιαφορία και τα κάθε είδους παρασκηνιακά παιχνίδια ήταν στην ημερήσια διάταξη και αποτελούσαν τροχοπέδη. Αν και το επίπεδο τεχνογνωσίας αναβαθμιζόταν διαρκώς, το επιχειρείν στον χώρο του ελληνικού αυτοκινήτου βυθιζόταν ανεπιστρεπτί σε τέλμα.

 

***

 

Ακόμη και για έναν καφέ μπορείτε να πάτε στο «Αρχείο» του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου της Τραπέζης Πειραιώς.

 

***

 

Στο Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ επίσης φυλάσσονται πολυάριθμες συλλογές, μεταξύ των οποίων:

  • ιστορικά αρχεία τραπεζών του Ομίλου Πειραιώς (Τράπεζα Πειραιώς, Τράπεζα Χίου, Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, Γενική Τράπεζα της Ελλάδος, Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως, Τράπεζα Μακεδονίας-Θράκης, Πανελλήνια Τράπεζα) και αρχεία Οργανισμών που συνδέθηκαν οργανικά με την ιστορική διαδρομή των τραπεζών αυτών.
  • αρχεία εταιρειών που ιδρύθηκαν από τράπεζες του Ομίλου, δανειοδοτήθηκαν από αυτές ή περιήλθαν σε αυτές.
  • αρχεία βιομηχανικών επιχειρήσεων.
  • αρχεία συλλογικών σωμάτων.
  • προσωπικά αρχεία.

Το υλικό του Ιστορικού Αρχείου ΠΙΟΠ εμπλουτίζεται συνεχώς με νέες προσκτήσεις από τον Όμιλο Πειραιώς, καθώς και με δωρεές ιδιωτών.

Το Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ, το οποίο ακολουθεί ως προς την πρόσβασή του από τους ερευνητές την πολιτική του «ανοικτού αρχείου», είναι οργανωμένο σύμφωνα με τα διεθνή αρχειονομικά πρότυπα και μέλος των ελληνικών και διεθνών συναφών ενώσεων. Οι ψηφιοποιημένες συλλογές του (Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας») είναι προσβάσιμες στη διεύθυνση http://archives.piop.gr

Με την ευκαιρία πρόσκτησης του σημαντικού αρχειακού υλικού της Αγροτικής Τράπεζας και με τη φιλοδοξία το Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες διεθνείς καλές πρακτικές, ολοκληρώθηκε τόσο η ανακατασκευή ενός πρώην βιομηχανικού κτηρίου στην περιοχή του Ταύρου όπου στεγάζεται, όσο και η αναδιοργάνωσή του ακολουθώντας σειρά καλών πρακτικών (πιστοποίηση ποιότητας λειτουργίας, περιβαλλοντική πιστοποίηση, αστική ασφάλιση και ασφάλιση περιεχομένου, σχέδιο αντιμετώπισης κρίσεων για φορείς που φυλάσσουν πολιτιστικό απόθεμα). Στους χώρους του Αρχείου αναπτύσσονται αρχειονομικές εργασίες αλλά και λειτουργίες που αφορούν την ερευνητική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα και το ευρύτερο κοινό, επιδιώκοντας τη διάχυση της ιστορικής και της αρχειακής κουλτούρας.

***

Άλλο ένα εμβληματικό ελληνικό αυτοκίνητο. Είναι τρίτροχο, το έλεγαν Attica και εκείνη την εποχή δεν είχε γεννηθεί ακόμα αυτός που σχεδίασε τα Smart…

Διεύθυνση του Αρχείου

Δωρίδος 2 & Λεωφόρος Ειρήνης 14

177 78 Ταύρος

Τηλέφωνο: 210-341.80.51

Fax: 210-957.10.28

Πρόσβαση:

-Μετρό: γραμμή 3, στάση Κεραμεικός και στη συνέχεια από τη στάση Φωταέριο (οδός Πειραιώς) με το λεωφορείο 815 (αποβίβαση στάση Παλαιό Τέρμα επί της Λεωφ. Ειρήνης) ή τα λεωφορεία Β18, Γ18 ή το τρόλεϊ 21 (αποβίβαση στάση ΑΣΤΥ επί της οδού Π. Ράλλη).

-Λεωφορεία: με τα λεωφορεία 815 (αποβίβαση στάση Παλαιό Τέρμα επί της Λεωφ. Ειρήνης), Β18, Γ18 (αποβίβαση στάση ΑΣΤΥ επί της οδού Π. Ράλλη) από την πλατεία Ομονοίας.

-Τρόλεϊ: αρ. 21 από την πλατεία Ομονοίας (αποβίβαση στάση ΑΣΤΥ επί της οδού Π. Ράλλη).

-Προαστιακός σιδηρόδρομος: γραμμή Πειραιάς-Χαλκίδα, στάση Ταύρος (οδός Κωνσταντινουπόλεως).

Το e-mail του Αρχείου: archivespiop@piraeusbank.gr

 

Παναγιώτης ΜήλαςΣτο Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς η ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία
Περισσότερα

Οι γελοιογράφοι και οι σεναριογράφοι που μας «ταξίδεψαν», τώρα και στην Τηλεόραση της Βουλής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Μαζί τους έχουμε περάσει αμέτρητες ώρες γέλιου, συγκίνησης και προβληματισμού. Το έργο τους μας έχει δώσει τροφή για συζητήσεις, αναλύσεις και διαφωνίες.

Οι γελοιογράφοι με το πενάκι τους ξέρουν να ξεσκεπάζουν τα κακώς κείμενα και να τα φέρνουν στο φως.

Οι σεναριογράφοι με την πένα τους δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα και για να ξεδώσουμε, αλλά κυρίως για να στοχαστούμε και με γέλιο και με δάκρυ.

Αναμνηστική φωτογραφία με τον πρόεδρο της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος Αλέξανδρο Κακαβά (στη μέση) και τον Αδαμάντιο Πετρίτση (αριστερά). Δεξιά ο στιχουργός Αρίσταρχος Παπαδανιήλ.

 

Τους άξιζε λοιπόν ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα έτσι ώστε να καταγραφεί η προσφορά τους στον ελληνικό πολιτισμό. Η ιδέα ανήκει στον Αλέξανδρο Κακαβά, Πρόεδρο της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος, ο οποίος δημιούργησε της σειρά «Από το μικρό στο μεγάλο». Η σειρά αυτή προβάλλεται από τις αρχές Μαΐου 2018 στο Κανάλι της Βουλής κάθε Σάββατο το απόγευμα στις 7.30.

***

 

Ο Νίκος Φώσκολος ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης μας μάγεψε και με τα κείμενά του, με τις ταινίες του και με τις τηλεοπτικές σειρές του, αλλά και με τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων στα νιάτα του.

 

Θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε αφιερώματα για τους σεναριογράφους:

Γιάννη Δαλιανίδη, Γιώργο Λαζαρίδη, Κώστα Μουρσελά, Γιάννη Κακουλίδη, Νίκο Φώσκολο, Νίκο Τσιφόρο, Αλέκο Σακελλάριο, Ασημάκη Γιαλαμά, Λάκη Μιχαηλίδη, Κώστα Πρετεντέρη, Ιάκωβο Καμπανέλλη, Πάνο Κοντέλλη, Γιώργο Παπακυριάκη, Βαγγέλη Γκούφα, Ναπολέοντα Ελευθερίου.

 

Τα μαύρα χρόνια της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα, απεικόνισε με τα σχέδιά του ο γελοιογράφος Φωκίων Δημητριάδης.

Επίσης αφιερώματα για τους γελοιογράφους:

Μέντη Μποσταντζόγλου, Θέμο Άννινο, Βασίλη Χριστοδούλου, Ηλία Σκουλά, Αρχέλαο, Σταμάτη Πολενάκη, Φωκίωνα Δημητριάδη, Κωνσταντίνο Μπέζο, Αλή Ντίνο Μπέη, Μίνω Αργυράκη, Μιχάλη Νικολινάκο, Κίμωνα Μαραγκό, Μάριο Αγγελόπουλο, Δημήτρη Γαλάνη, Ηλία Κουμετάκη.

***

Η σειρά «Από το Μικρό στο Μεγάλο» ήταν ιδέα του Αλέξανδρου Κακαβά και Παραγωγή από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος. Στην ομάδα εργάστηκαν ακόμη: Βοηθός Παραγωγής Κατερίνα Καταμπελίση, Ηχολήπτης Κωνσταντίνος Καρδακάρης, Τίτλοι αρχής Ελευθέριος Κατσαρός, Λογιστήριο Αθηνά Μαρούλη.

Για τους «Σεναριογράφους» εργάστηκαν:

-Στο σενάριο: Θάνος Τσάμπρας, Ανδρεάνα Σαπρίκη, Όλγα Μπακοπούλου, Αλεξάνδρα Μπελεγράτη και Ηλίας Φλωράκης, Νατάσα Μποζίνη, Γιώργος Μυλωνάς, Τάσος Γεωργίου, Θανάσης Σκρουμπέλος και Πάνος Κοκκίδης.
-Στη σκηνοθεσία: Ελευθέριος Κατσαρός, Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, Όλγα Μπακοπούλου, Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, Αλέξανδρος Κακαβάς και Αδαμάντιος Πετρίτσης, Βασίλης Κεσίσογλου, Γιώργος Μυλωνάς και Νίκος Μυλωνάς, Ηλίας Φλωράκης, Θανάσης Σκρουμπέλος.
-Στη Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αδαμάντιος Πετρίτσης.
-Στα συμπληρωματικά γυρίσματα: Μαριάννα Πλωμαρίτη, Βασίλης Κεσίσογλου.
-Στη Μουσική/Μουσική Τίτλων: Μάριος Τσάγκαρης.
-Στο μοντάζ: Αδαμάντιος Πετρίτσης, Ελευθέριος Κατσαρός, Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, Βασίλης Κεσίσογλου, Νίκος Μυλωνάς.

***

Για τους «Γελοιογράφους» εργάστηκαν:

Ο αγαπημένος γελοιογράφος Ηλίας Σκουλάς, σε αυτοπροσωπογραφία του.

-Στην έρευνα: Αλέξης Γιαννούλης
-Στο σενάριο: Νατάσα Μποζίνη, Αδαμάντιος Πετρίτσης, Κλεοπάτρα Σβανά, Θάνος Τσάμπρας, Ελευθέριος Κατσαρός, Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, Όλγα Μπακοπούλου, Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, Νατάσα Μποζίνη και Ηλίας Φλωράκης, Ανδρεάνα Σαπρίκη.
-Στη σκηνοθεσία: Αδαμάντιος Πετρίτσης και Αλέξανδρος Κακαβάς, Τάσος Γεωργίου, Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, Ελευθέριος Κατσαρός και Μαρία Ελισάβετ Κόντου, Βασίλης Κεσίσογλου, Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, Κλεοπάτρα Σβανά.
-Στη μουσική: Μάριος Τσάγκαρης, Αδαμ Παναγόπουλος.
-Στη Μουσική Τίτλων: Δημήτρης Μαραμής.
-Στους Στίχους ο Αρίσταρχος Παπαδανιήλ.
-Στην Ερμηνεία: Αναστάσιος Μιχελής και Θανάσης Χουλιαράς.
-Στο μοντάζ: Αδαμάντιος Πετρίτσης, Μαρία Ελισάβετ Κόντου, Αλέξανδρος Μαυρόγιαννης, Ελευθέριος Κατσαρός, Βασίλης Κεσίσογλου.

***

Λεζάντα βασικής φωτογραφίας: Ανάμνηση από τη δεκαετία του ’60 με 15 γελοιογράφους (από αριστερά προς τα δεξιά): Φωκίων Δημητριάδης, Μίνως Αργυράκης (με τα μαύρα γυαλιά), Παύλος Παυλίδης (με το άσπρο μουστάκι), Ανδρέας Βλασόπουλος (ο αριστερόχειρ με το τσιγάρο), Μιχάλης Γάλλιας (ο μύωψ με το μαύροι μουστάκι), Μάριος Αγγελόπουλος (με το μουστακάκι σελοτέιπ), Βασίλης Μητρόπουλος, Γιώργος Γκέιβελης (με το παπιγιόν), Βασίλης Χριστοδούλου, Ηλίας Σκουλάς, Σταμάτης Πολενάκης (με τα γυαλιά), ΚΥΡ (με τα μαύρα γυαλιά και το τσιγάρο), Αρχέλαος (με τα γυαλιά και το μουστάκι), Κώστας Βλάχος (ο πρώτος Πρόεδρος της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων) και Μποστ.

***

ΤΟ ΤΡΕΪΛΕΡ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ: «ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ»

Παναγιώτης ΜήλαςΟι γελοιογράφοι και οι σεναριογράφοι που μας «ταξίδεψαν», τώρα και στην Τηλεόραση της Βουλής
Περισσότερα

Ερρίκος Μπριόλας. Στα 85 έκανε μόνος το τελευταίο δρομολόγιο της πολύχρωμης ζωής του

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αγάπησε και αγαπήθηκε. Παντρεύτηκε τρεις φορές αλλά στα 85 του είχε μείνει μόνος. Όταν δούλευε ως οδηγός ταξί είχε ένα δρομολόγιο που του άλλαξε τη ζωή.

Μια πελάτισσα του πρότεινε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Η κοπέλα αυτή από φανατική θαυμάστριά του, έγινε η δεύτερη σύζυγός του. Μαζί της μοιράστηκε τη δόξα που του χάρισε η μεγάλη οθόνη.

Η ζωή του από ασπρόμαυρη έγινε πολύχρωμη από τη μια μέρα στην άλλη.

Ο Ερρίκος Μπριόλας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Ο πατέρας του ήταν αυτοκινητιστής γι’ αυτό τον ακολούθησε στο επάγγελμα και κάθισε στο τιμόνι του ταξί.

 

Σκηνή από την ταινία «Πειραιάς 7.30» (1967) σε σκηνοθεσία Νίκου Αβραμέα. Εδώ με την Κάκια Αναλυτή και τον Γιώργο Λουκάκη.

 

Ο κινηματογράφος όμως του άλλαξε τη ζωή. Έπαιξε σε πολλές ταινίες ως ζεν πρεμιέ. Μερικοί τίτλοι: Ένοχος (1989), Ένας πιλότος για πέταμα (1987), Ο στόχος (1983), Κολασμένη φύση (1972), Η κραυγή της αλήθειας (1971), Μια γυναίκα φεύγει (1971), Οι μαυρόλυκοι του βουνού και του κάμπου (1971), Γύρω μας γκρεμίστηκαν όλα (1970), Κατηγορώ τους δυνατούς (1970), Σταυραετοί στα μετέωρα (1970), Για την τιμή και για τον έρωτα (1969), Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969), Επίσημη αγαπημένη (1969), Κυνηγημένη προσφυγοπούλα (1969), Μαριώ η κατατρεγμένη βοσκοπούλα (1969), Η λυγερή (1968), Κατηγορουμένη απολογήσου (1968), Λάουρα (1968), Μεγάλες αγάπες (1968), Στη ζωή μαζί σου πόνεσα (1968), Ωραία αιγιώτισσα (1968), Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου (1967), Δροσώ, η αρχοντοπούλα (1967), Η κόρη μου η ψεύτρα (1967), Νόμος της ζωής (1967), Πειραιάς ώρα 7.30 (1967), Ουδείς αναμάρτητος (1967), Προξενήτρα πράκτωρ 017 (1966), Πλήγωσες την αγάπη μου (1966), Μαζί σου για πάντα (1966), Δοσατζού: επιχείρησις γαμπρός (1966), Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου (1966), Βάνα (1965), Το λάθος (1965), Το ρομάντζο μιας καριέρας (1965), Η πρώτη αγάπη (1964), Κάθε λιμάνι και καημός (1964), Κατατρεγμένοι της μοίρας (1964), Στη σκιά της άλλης (1964), Θύελλα σε παιδική καρδιά (1964), Αμαρτωλά χέρια (1963), Το μεγάλο μυστικό – Η αποκάλυψη μιας μάνας, Ανήσυχα νιάτα (1963), Ίλιγγος (1963), Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963), Λαφίνα (1962), Ο χρυσός και ο τενεκές (1962), Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961), Διαβόλου κάλτσα (1961).

***

Ο Ερρίκος Μπριόλας εδω στη «Σταχτοπούτα» που σκηνοθέτησε η Κάρμεν Ρουγγέρη το 2008 για την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Υπήρξε ένας από τους πιο γοητευτικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Έπαιξε όμως και στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Συμμετείχε στις σειρές «Δέκα λεπτά κήρυγμα» το 2000 και «Η Ώρα η καλή» το 2004. Επίσης στην εκπομπή «Το θέατρο στην τηλεόραση». Στα χρόνια της βιντεοταινίας (1985-1990) συμμετείχε σε 19 παραγωγές.

***

Το 2008 ο Ερρίκος Μπριόλας πήρε μέρος στο γνωστό και αγαπημένο παραμύθι της Σταχτοπούτας που παρουσίασε η Εθνική Λυρική Σκηνή σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη. Ο χορογράφος αυτής της παράστασης Πέτρος Γάλλιας δήλωσε στο News 24/7: «Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας πρίγκιπας. Στις παραγωγές που είχαμε συνεργαστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή θυμάμαι πόσο αγαπούσε τους νέους συνεργάτες, στήριζε τα νέα παιδιά. Ας είναι ευλογημένη η τρυφερή ψυχή του».

***

Πρόσφατα, νοσηλευόταν σε νοσοκομείο και ήταν ιδιαίτερα καταπονημένος. Το τελευταίο «δρομολόγιο» για τον Ερρίκο Μπριόλα έγινε το πρωί της Τετάρτης 20 Ιουνίου 2018. Ο αποχαιρετισμός του θα γίνει την Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018 στις 5 μ.μ. στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου. (Αναπαύσεως & Τήνου, Χαλάνδρι – Πάτημα, 15235, τηλέφωνο: 210-80.42.926).

 

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΕρρίκος Μπριόλας. Στα 85 έκανε μόνος το τελευταίο δρομολόγιο της πολύχρωμης ζωής του
Περισσότερα

Παύλος Γιαννακόπουλος: Για κάθε τι που αξίζει, χωρίς να καθυστερήσω πάντα εγώ ανάβω το «πράσινο» φως

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Την εποχή που το Διαδίκτυο δεν είχε αναπτυχθεί όσο σήμερα οι εφημερίδες ήταν το μόνο μέσο για να πληροφορήσει κάποιος τον δικό του κόσμο για κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» ήμουν τότε αρχισυντάκτης και η λίστα με τις νέες τιμές των φαρμάκων ήταν ένα απαραίτητο εργαλείο για όσους κινούνται σε αυτόν τον χώρο.
Για να κυκλοφορήσει αυτό το αποκλειστικό θέμα της εφημερίδας χρειαζόταν ένα πολυ-πολυσέλιδο ένθετο αφιέρωμα. Το κόστος υψηλό και μόνο αν το αναλάμβανε κάποιος –ως χορηγός – θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

Ανακατεύτηκα και τότε [ως συνήθως εκεί που δεν με σπέρνουν] και είπα σε μια σύσκεψη ότι μπορώ να βρω άκρη.
Αναζήτησα, βρήκα και κάλεσα τον Παύλο Γιαννακόπουλο στο απόρρητο κινητό του. Του είπα το θέμα και μου απάντησε:

«Για κάθε τι που αξίζει, χωρίς να καθυστερήσω ούτε λεπτό πάντα εγώ ανάβω το «πράσινο» φως»…

Στη συνέχεια μου έδωσε κάποιες συμβουλές για το πώς θα κινηθώ. Τον ευχαρίστησα. Ακολούθησα όλα όσα μου είχε πει. Μετά από λίγες ημέρες μου τηλεφώνησε ο ίδιος. Όχι η γραμματέας του… Με ρώτησε ποια ήταν η εξέλιξη… Τον στενοχώρησε το γεγονός ότι η υπόθεση αυτή – που ενδιέφερε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους – δεν προχώρησε. Το αφιέρωμα αυτό δεν δημοσιεύθηκε ποτέ… Ενώ η μια πλευρά «έτρεχε με χίλια», η άλλη έκανε σημειωτόν…

«Αν θέλεις να μάθεις οτιδήποτε για οποιοδήποτε φάρμακο, έναν άνθρωπο στην Ελλάδα θα ρωτήσεις: τον Παύλο Γιαννακόπουλο».

Η φράση αυτή ακολουθούσε εδώ και δεκαετίες τον γνωστό μεγαλοβιομήχανο, που μαζί με τα αδέλφια του Θανάση και Κώστα έκτισαν μια αληθινή αυτοκρατορία στο χώρο της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας.

***

Είπα την παραπάνω ιστορία για να θυμίσω πως παραμένει πάντα στην κορυφή όποιος κρατάει το τιμόνι της επιχείρησής του και δεν το παραχωρεί «εν λευκώ» σε δήθεν ειδικούς και «στολισμένους» με ντοκτορά και μεταπτυχιακά…

***

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος, γεννήθηκε το 1929 και πέθανε την Κυριακή 10 Ιουνίου 2018, μόλις 40 ημέρες μετά τον θάνατο του αδελφού του Κώστα, την Κυριακή 30 Απριλίου 2018.

Την Τετάρτη 13 Ιουνίου στις 3 μ.μ. στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών θα πραγματοποιηθεί η νεκρώσιμος ακολουθία. Όπως ανακοίνωσε η οικογένειά του όσοι επιθυμούν να αποδώσουν φόρο τιμής θα έχουν την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσουν στο λαϊκό προσκύνημα στο Ναό Θεοτόκου Γοργοεπήκοου και Αγίου Ελευθερίου (εντός του περιβάλλοντος χώρου της Ιεράς Μητρόπολης Αθηνών) από τις 8 π.μ. έως και 1 μ.μ. Η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών σε αυστηρά οικογενειακό κύκλο.

 

***

Ο Νίκος Γκάλης την ημέρα της υπογραφής του στον Παναθηναϊκό. Αυτή τη φωτογραφία έβαλε ο ίδιος στη σελίδα του στο facebook με το παρακάτω κείμενο: «Σήμερα αποχαιρετούμε με θλίψη τον Παύλο που γνώρισα πρόεδρο, τον έκανα φίλο και τον ένιωθα πατέρα. Αγαπούσε την ομάδα του όσο κανείς και κρατούσε τον λόγο του όσο λίγοι. Θα λείψει σ’ εμένα, όπως και σε ολόκληρο τον χώρο του αθλητισμού, αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Τα βαθιά συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του».

***

Ο κύριος Παύλος ήταν ο μεγάλος μας αντίπαλος. Με την απόκτηση του Νίκου Γκάλη, σηματοδότησε την αναγέννηση του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ και έφερε κατά καιρούς στον ΠΑΟ μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκοσμίου μπάσκετ τόσο αθλητές, όσο και προπονητές. Μερικοί από αυτούς του θρύλους: Παναγιώτης Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου, Ζάρκο Πάσπαλι, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Μπάιρον Σκοτ, Ντίνο Ράτζα, Ντομινίκ Γουΐλκινς, Αλεξάντερ Βολκώφ, Ντέγιαν Μποντίρογκα, Ζέλικο Ρέμπρατσα, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Δημήτρης Διαμαντίδης, Ραμούνας Σισκάουσκας, Ζέλικο Ομπράντοβιτς…

Επί προεδρίας του ο Παναθηναϊκός έχει κατακτήσει μεταξύ άλλων:

Διηπειρωτικό Κύπελλο, το 1996
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης: 1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011
Πρωταθλήματα Ελλάδος: 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011
Κύπελλα Ελλάδας: 1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2012

Το καλοκαίρι του 2012 μεταβίβασε τις μετοχές του στον γιο του και νυν πρόεδρο του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Το Σεπτέμβριο του 2015 ελήφθη απόφαση από τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό, για μετονομασία του κλειστού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας του ιστορικού «Τάφου του Ινδού» σε γήπεδο «Παύλος Γιαννακόπουλος».

 

***

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με τα αδέλφια του Κώστα (δεξιά) και Θανάση (87 ετών). Οι δύο πρώτοι «έφυγαν» μέσα σε 40 ημέρες…

 

 

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της φαρμακευτικής, όπου και ήταν ιδιοκτήτης της ΒΙΑΝΕΞ μαζί με τα δύο αδέλφια του.
Ασχολήθηκε με τα διοικητικά του «τριφυλλιού» από το 1972. Το 1973 εκλέχθηκε πρόεδρος του «Παναθηναϊκού Συναγερμού» διεκδικώντας μαζί με άλλα στελέχη την ηγεσία της ομάδας.
Όπως έχει πει χαριτολογώντας: «Από τότε που έγινα πρόεδρος σαν να… ψήλωσα και όλοι με προσέχουν»!
Από το 1987 έως το 1997 υπήρξε πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού. Από το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αυτονομήθηκε και αυτή ως επαγγελματική ανέλαβε τη διοίκησή της σε συνεργασία με τον αδερφό του Θανάση. Το 2008 εισχώρησε στο πολυμετοχικό διοικητικό σχήμα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.

***

1924: Ο μπαμπάς Δημήτρης Γιαννακόπουλος από τη Λακωνία ανοίγει για πρώτη φορά φαρμακείο, ένα από τα πρώτα στην Αθήνα, στην οδό Πειραιώς. Τα τρία αγόρια του, ο Παύλος, ο Θανάσης και ο Κώστας, μαθαίνουν τη δουλειά από τον πατέρα τους με τον Παύλο να ξεχωρίζει και να επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο.
1951: Ο Παύλος Γιαννακόπουλος ιδρύει την εταιρεία ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ, η οποία σύντομα γίνεται αποκλειστικός αντιπρόσωπος όλων των μεγάλων παραγωγών φαρμάκων του εξωτερικού της εποχής.
1971: Η ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ μετατρέπεται σε ΑΕ και μετονομάζεται σε ΒΙΑΝΕΞ.
1974: Μετά την πτώση της δικτατορίας, οι αδελφοί Γιαννακόπουλου αποφασίζουν να ασχοληθούν με το εμπόριο μπανάνας, προϊόν ουσιαστικά άγνωστο στον μέσο Έλληνα εκείνη την εποχή. Η κίνηση αυτή, παρά το μεγάλο ρίσκο που εμπεριείχε, τους δικαίωσε απόλυτα.
1979: Η οικογένεια Γιαννακόπουλου δεν καταφέρνει να μπει στο χώρο του ποδοσφαίρου, αφού η οικογένεια Βαρδινογιάννη είναι αυτή που αγοράζει την ΠΑΕ.
1974: Κατασκευάζεται το πρώτο εργοστάσιο στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας.
1983: Ο Παύλος Γιαννακόπουλος κάνει την αρχή στην αγορά φθηνών εργοστασίων από πολυεθνικές με την Winthrop-Sterling να γίνεται το νέο «μέλος» της οικογένειας.
1985: Αγοράζεται η Upjohn.

 

Πάντα στις εξέδρες με τον αδελφό του Θανάση. Κοντά στους φιλάθλους. Κοντά στους αθλητές.

 

1987-1997: Ο Παύλος Γιαννακόπουλος διατελεί πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού.
1997: Αγοράζονται οι εγκαταστάσεις της Hoechst στη Βαρυμπόμπη, όπου στεγάζονται η κεντρική διοίκηση και το κέντρο διανομής.
1999: Αγοράζεται η μονάδα παραγωγής αντιβιοτικών του Ινστιτούτου Φαρμακευτικής Έρευνας και Τεχνολογίας στη Βιομηχανική Ζώνη Πατρών, η οποία ανακαινίζεται και αναβαθμίζεται.
2007: Ιδρύεται η Eldrug με σκοπό την παραγωγή του πρώτου πρωτότυπου φάρμακου made in Greece.
2010: Παρά την κρίση, η ΒΙΑΝΕΞ παρείχε αυξήσεις 6% στους εργαζομένους, κίνηση που προκάλεσε αίσθηση.
2014: Το Νοέμβριο του 2014, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη θέση του προέδρου και πως μεταβιβάζει το σύνολο των μετοχών του στον Μάνο Παπαδόπουλο.

***

Σε παλιότερη συνέντευξή του ο Παύλος έλεγε ότι ως έφηβος, σπαταλούσε μεγάλο μέρος από το βδομαδιάτικο χαρτζιλίκι του για να αγοράσει με δυόμισι δραχμές ένα εισιτήριο στην κερκίδα των ορθίων και να θαυμάσει από κοντά τα ινδάλματά του: Τον Πανάκη, τον Νεμπίδη, τον Λινοξυλάκη, τον Βουτσαρά, τον Παπαντωνίου και τα υπόλοιπα αστέρια της δεκαετίας του ΄50.

***

Επίσης μιλώντας στην εφημερίδα «Το Βήμα» ερωτηθείς για το εάν αποκόμισε κάποιο οικονομικό κέρδος λόγω της ενασχόλησής του με τον Παναθηναϊκό, ήταν σαφής αναφορικά με τις οικονομικές θυσίες του ιδίου και της οικογενείας του:

 

30 Νοεμβρίου 1984, του Αγίου Ανδρέα. Ο Παύλος με τον γιο του Δημήτρη, την εποχή που τους γνώρισα στο σπίτι του δημοσιογράφου Ανδρέα Μπόμη, που είναι και ο νονός του Δημήτρη. (Η φωτογραφία ΔΕΝ είναι από εκείνη την ημέρα)

 

«Είναι η ακριβή τρέλα μου. Γιατί για μένα είναι χόμπι και όχι οικονομική επιχείρηση. Όποιος πει ότι από τα αθλήματα αυτά βγάζεις χρήματα, θα πει ψέματα. Είμαι 27 χρόνια στον Παναθηναϊκό και δυστυχώς δεν υπήρξε μια χρονιά που να είχα οικονομικό κέρδος. Εγώ έχω πελάτες 10 εκατομμύρια Έλληνες, δεν μπορώ να χρησιμοποιώ το άθλημα αυτό σαν μοχλό πίεσης. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος το κάνει, εγώ τουλάχιστον αυτό το απορρίπτω αναφανδόν. Δεν είχα, ούτε έκανα σκέψη ποτέ μου να χρησιμοποιήσω το άθλημα για οτιδήποτε άλλο. Με τη βοήθεια του Θεού, δεν χρειάστηκε να το κάνω».

***

Ο Παύλος με τη σύζυγό του Δέσποινα απέκτησαν έναν γιο και του έδωσαν το όνομα Δημήτρης, το όνομα του πατριάρχη της οικογένειας.

Παναγιώτης ΜήλαςΠαύλος Γιαννακόπουλος: Για κάθε τι που αξίζει, χωρίς να καθυστερήσω πάντα εγώ ανάβω το «πράσινο» φως
Περισσότερα

Θόδωρος. Έφυγε ο καλός μας «γείτονας» που μας έλεγε την ώρα όσες φορές τον ρωτούσαμε…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Μικρό παιδί, στην Α΄ Δημοτικού, βρέθηκα σε μια συνάντηση μεγάλων. Δίπλα στο πατρικό μου σπίτι (Πλατεία Κυνοσάργους 1Β) ήταν το σπίτι του ζωγράφου Δημητρίου Καφή (1897-1985). Πολύ κοινωνικός ο (κυρίως) αγιογράφος από τη Σάμο είχε πάντα επισκέπτες στο ατελιέ του (Πλατεία Κυνοσάργους 5).
Εκείνη την ημέρα στην παρέα ήταν η νεαρή γλύπτρια από τη Ζάκυνθο Ειρήνη Πραμαντιώτη – Χαριάτη (1918 – 2009) που είχε σπίτι και ατελιέ στην Πλατεία Κυνοσάργους 4, ο επίσης Ζακυνθινός ζωγράφος Δημήτρης Πελεκάσης (1881 – 1973) και ο γλύπτης Γιάννης Παππάς (1913 – 2005) ο οποίος το 1953 είχε εκλεγεί καθηγητής των Εργαστηρίων Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Την ομήγυρη συμπλήρωνε κι ένας πιτσιρικάς. Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση τότε ήταν ότι όλες οι προσφωνήσεις γίνονταν με το επώνυμο του καθενός. Μόνο τον «μικρό» τον αποκαλούσαν όλοι Θόδωρο

Στην παρέα αυτή είχα… τρουπώσει επειδή ο Γιάννης Παππάς επρόκειτο να φτιάξει κάποια έπιπλα για τα εργαστήρια της γλυπτικής και ήθελε τη γνώμη των ομοτέχνων του και του μαθητή του Θόδωρου, πριν τα παραγγείλει στον πατέρα μου Θανάση Μήλα (1910-2002) που ήταν επιπλοποιός και βρέθηκε εκεί επειδή ήδη είχε κάνει κάποια παρόμοια έπιπλα για τον επίσης διάσημο γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο (1889 – 1974) ο οποίος -όπως κι ο πατέρας μου- καταγόταν από το Κόρθι της Άνδρου.

Από τότε παρακολουθούσα το έργο όλων όσων προανέφερα και κυρίως του «μικρού».

 

 

Τα χρόνια πέρασαν και ο Θόδωρος (Παπαδημητρίου) – ο για μια ημέρα «γείτονας» των παιδικών μου χρόνων – έγινε πιστός φίλος όλων όσων περνούσαν τρέχοντας από τον Σταθμό Μετρό στο Σύνταγμα με άγχος για να προλάβουν όλες τους τις δουλειές. Όλοι έριχναν μια ματιά στο ρολόι του Θόδωρου.

Για μένα και τους συναδέλφους της Λέσχης των Ελλήνων Γελοιογράφων, ο Θόδωρος έγινε ο καθημερινός μας γείτονας που τον καλημερίζαμε κάθε πρωί και τον καληνυχτίζαμε κάθε βράδυ τα τρία τελευταία χρόνια (2016, 2017 και 2018) στη διάρκεια των εκθέσεων της Λέσχης μας στο Μετρό.

Ο Θόδωρος, ο καλός γείτονας, όλων αυτών των χρόνων, σε ηλικία 87 ετών, πέθανε την Πέμπτη 7 Ιουνίου 2018.

***

Ο Θόδωρος γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1931 όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ενώ έλκει την καταγωγή του από το ορεινό χωριό Άγιος Βλάσης. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες, από τα παιδικά του χρόνια, οδηγήθηκε στη γλυπτική καθώς εκεί, όπως έλεγε ο ίδιος «μπορούσε να αποδώσει καλύτερα επειδή εκεί έβρισκε τον εαυτό του». Τελείωσε το γυμνάσιο στο Αγρίνιο το 1949 και έπειτα έφυγε για την Αθήνα. Κάνοντας πολλές και διάφορες δουλειές το 1951 πέτυχε στις εξετάσεις για την είσοδο στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.

Σπούδασε Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με Καθηγητή τον Μιχάλη Τόμπρο. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) στην Εcole des Beaux Arts στο Παρίσι, με Καθηγητή στη γλυπτική τον Μαρσέλ Ζιμόντ, για να περάσει σε μία συστηματική έρευνα για ζητήματα της γλυπτικής στον δημόσιο χώρο, δημιουργώντας και τις πρώτες ανεικονικές συνθέσεις του σε μέταλλο, σαν προ­τάσεις σύγχρονης γλυπτικής στον δημόσιο χώρο.

Το 1961 πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση του έργου του στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού. Η περίοδος που ακολουθεί (1962-65) είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον γλύπτη, ενώ το 1965 συμμετέχει στη Μπιενάλε Νέων στο Παρίσι και κέρδισε το βραβείο Ροντέν.

Μετά στην επιβολή της Χούντας στην Ελλάδα έφυγε για το Σαν Φρανσίσκο όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο California State.

Από το 1977 έως το 1983 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Ιταλία, τις ΗΠΑ, το Βέλγιο, την Κίνα, τη Βουδαπέστη κ.ά.

Το 1980 γίνεται Καθηγητής Πλαστικής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το 1983 η Εθνική Πινακοθήκη διοργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση, με έργα της περιόδου 1953-1983. Ακολούθησαν εκθέσεις, εκδηλώσεις, εγκαταστάσεις σε Τουρκία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα.

Το 2007 αναγορεύτηκε Ομότιμος Καθηγητής του Ε.Μ.Π. και στις 22 Μαΐου 2013, αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδος στο Αγρίνιο.

 

Το «Ωρολόγιον», το περίφημο έργο του Θόδωρου στο Μετρό του Συντάγματος

 

Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις. Έργα του υπάρχουν σήμερα σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε αρκετούς δημόσιους χώρους της Ελλάδας.
Γλυπτά του Θεόδωρου έχουν τοποθετηθεί στις προσόψεις πολλών κτηρίων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Παρισιού, των Βρυξελλών κ.ά. ενώ το δικό του «Ωρολόγιον» μετρά τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και τις ώρες στο Μετρό Συντάγματος, σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της πόλης.

Είναι ο συγγραφέας επτά βιβλίων που αφορούν τον πολιτισμό και τις τέχνες.

***

Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 11 Ιουνίου, στις 12 το μεσημέρι, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Ρηγίλλης.

***

ΕΔΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ

Παναγιώτης ΜήλαςΘόδωρος. Έφυγε ο καλός μας «γείτονας» που μας έλεγε την ώρα όσες φορές τον ρωτούσαμε…
Περισσότερα

Κώστας Πολυχρονίου: Εκείνο που με τραβούσε στην μπάλα ήταν οι συγκινήσεις, η νίκη, τα γκολ, ο θρίαμβος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Όταν την Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018, έμαθα για τον θάνατο του Κώστα Πολυχρονίου, θυμήθηκα αμέσως τις πρώτες του ραδιοφωνικές «εμφανίσεις» τότε που ο δημοσιογράφος – εκφωνητής Μιχάλης Γιαννακάκος, τη μια φορά τον έλεγε …Πολυχρονίδη και λίγα λεπτά αργότερα τον έλεγε Πολυχρονίου.

Εκείνη την εποχή η μετάδοση γινόταν μόνο από ένα γήπεδο και όχι από όλα, όπως είναι σήμερα. Έτσι είχα την ευκαιρία να ακούω ολόκληρο τον αγώνα και την επομένη να διαβάζω στην «Αθλητική Ηχώ» ή στο «Φως των Σπορ» τις λεπτομέρειες και το παρασκήνιο.

 

Το εξώφυλλο του περιοδικού «Τα σπορ». Είναι το 8ο τεύχος του Μαρτίου 1957. Το περιοδικό κυκλοφορούσε μέχρι και το 1962. Όλοι οι μεγάλοι δημοσιογράφοι έκαναν τα πρώτα του βήματα σε αυτό το περιοδικό.

 

Μια φορά όμως είχα την ευκαιρία να πάω για πρώτη φορά και στο γήπεδο. Ήταν ο αγώνας που καθόρισε την τελική επιλογή μου στο θέμα της ομάδας που θα υποστήριζα από τότε μέχρι και σήμερα.
Στο γήπεδο της Λεωφόρου λοιπόν για το ντέρμπι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα 1955 – 1956. Γηπεδούχος ο Ολυμπιακός. Ημέρα Τετάρτη 23 Μαΐου 1956. Τότε στο γήπεδο πήγαιναν και οικογένειες. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Έτσι πήγα κι εγώ συνοδευόμενος από τον θείο μου Γιώργο Μήλα. Κατάμεστο το γήπεδο.

Ενθουσιασμός, όμορφη ατμόσφαιρα και ένα γκολ από τον Παναθηναϊκό στο 40ο λεπτό «ξυπνάει» την Αθήνα. Ο Λάκης Πετρόπουλος άνοιξε το σκορ με ένα φοβερό σουτ. (Ο Πετρόπουλος – ως προπονητής – κέρδισε τρία πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό τις χρονιές 1972, 1973 και 1974).

 

Η εφημερίδα «Το φως των σπορ» της Πέμπτης 24 Μαΐου 1956. Η ιστορική εφημερίδα του Θόδωρου Νικολαΐδη, που υπήρξε «σχολείο» εκατοντάδων δημοσιογράφων, κυκλοφορεί μέχρι σήμερα.

 

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ολυμπιακός ανασυντάχθηκε και με ένα γκολ – κεφαλιά του πανύψηλου Μπάμπη Κοτρίδη, ισοφάρισε στο 62ο λεπτό. Όμως όλα έδειχναν πως οι «ερυθρόλευκοι» θα φύγουν από το γήπεδο με τους τρείς βαθμούς της νίκης. Έτσι κι έγινε. Στο 84ο λεπτό με άπιαστο σουτ του Κώστα Πολυχρονίου νίκησαν με 2-1. Από τότε καμάρωνα όταν με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι…

***

Λίγους μήνες νωρίτερα είχα διαβάσει στην «Αθλητική Ηχώ» για το πρώτο κατόρθωμα του Πολυχρονίου με τον Ολυμπιακό. Αυτή τη φορά οι «ερυθρόλευκοι» ήταν γηπεδούχοι αλλά στη …Νέα Φιλαδέλφεια. Ο αγώνας ήταν για το Πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά της χρονιάς 1955 -1956. Αντίπαλός τους ο Ατρόμητος Πειραιά. Εύκολο κυριακάτικο απομεσήμερο με 7-0 τελικό σκορ και χατ-τρικ από τον 19χρονο Πολυχρονίου που έπαιζε για πρώτη φορά στη βασική ενδεκάδα. Ο Ολυμπιακός είχε δυο προπονητές στον πάγκο του. Τα αδέλφια Γιάννη και Βαγγέλη Χέλμη. Στη σύνθεση της ομάδας ήταν οι: Κώστας Καραπατής, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης Σούλης-Κίνλεϊ, Βασίλης Ξανθόπουλος, Κώστας Πολυχρονίου, Μπάμπης Κοτρίδης, Θέμης Μουστακλής, Γιώργος Δαρίβας, Ηλίας Υφαντής, Θανάσης Μπέμπης, Μπάμπης Δρόσος. Αναπληρωματικοί: Σάββας Θεοδωρίδης, Μάκης Γερμενής, Γιάννης Ιωάννου, Γιώργος Κανσός, Νίκος Μυτώσης.

***

Αυτά τα λίγα από μένα ως πρόλογο στο θέμα. Αυτά όμως που πραγματικά αξίζουν είναι τα δύο παρακάτω κείμενα…

***

Το πρώτο έχει την υπογραφή του δημοσιογράφου Γιάννη Βανδώρου, ο οποίος είχε κάνει το «αθλητικό πορτραίτο» του Κώστα Πολυχρονίου στο μηνιαίο περιοδικό «Τα σπορ», τον Μάρτιο του 1957 και στην σελίδα 16. Από αυτό το κείμενο [που δημοσιεύεται εδώ στο catisart με την ορθογραφία της εποχής] πήρα και τον βασικό τίτλο του θέματος…

 

***

 

-Πολύ φυσικό θα ήταν ο Πολυχρονίου να είναι Αεκτζής. Τα ξανθά του μαλλιά ταιριάζουν πιο πολύ με τα χρώματα του Δικεφάλου Αετού παρά με το κόκκινο – άσπρο της πρωταθλητρίας Ελλάδος.
Ήρθαν όμως έτσι τα πράγματα και ο ξανθόμαλλος παίκτης από την Παιανία αποτελεί σήμερα βασικό στέλεχος του Ολυμπιακού. Και των εθνικών μας ομάδων. Στον πληθυντικό; Βεβαίως. Γιατί έχει φορέσει την φανέλλα και τη Εθνικής Νέων και της Α΄Εθνικής και των Ενόπλων Δυνάμεων μιά που τώρα υπηρετεί σαν λιμενοφύλακας.

*

Ο Κώστας Πολυχρονίου είναι σήμερα μια από τις γερές μονάδες του ελληνικού φουτ-μπωλ και τα νειάτα του όπως και η τεχνική του αποτελούνε μια καλή εγγύηση για την γραμμή των χαφ τόσον της Εθνικής όσον και της πειραϊκής ομάδος. Ο μικρόσωμος αυτός ξανθομάλλης παίκτης κατέκτησε την συμπάθεια του ελληνικού κοινού εδώ και πολύ λίγα χρόνια όταν για πρώτη φορά εμφανίσθηκε στα μεγάλα γήπεδα. Και από τότε ξέρει να ανανεώνει θαυμάσια αυτόν τον δεσμό του με το πλατύ κοινό αγωνιζόμενος με πείσμα και θέληση σε κάθε του ματς.
«Το ποδόσφαιρο το αγαπώ σαν την ίδια την ζωή μου», λέει ο ίδιος και συμπληρώνει: «Όχι για χάρις σ΄ αυτό αναδείχθηκα. Θα ήταν πολύ εγωϊστικό να σκέπτομαι έτσι. Δηλαδή ν’ αγαπώ κάτι μόνον και μόνον γιατί κατάλαβα πόσα μού προσέφερε. Λατρεύω το ποδόσφαιρο από τα πρώτα χρόνια που ένοιωσα τον εαυτόν μου και το όνειρό μου ήταν μια μέρα να παίξω μπάλλα. Δεν με πολυενδιέφερε να γίνω μεγάλος παίκτης με δόξες και τιμές. Εκείνο που με τραβούσε στην μπάλλα ήταν οι συγκινήσεις της. Η νίκη, τα γκολ, ο θρίαμβος…»

*

Έτσι με αυτή την αγάπη για τον «βασιληά των σπορ» άρχισε την ποδοσφαιρική του καρριέρα ο Κώστας Πολυχρονίου στην Παιανία. Γεννήθηκε βέβαια στο Πλατανιστό της Εύβοιας. Μα πιτσιρίκος επτά χρονών έφυγε με την οικογένειά του για την Στερεά.
Όλος ο κόσμος μαθαίνει γράμματα για να μορφωθεί. Ο Πολυχρονίου πήγαινε σχολειό μόνο και μόνο για να μάθη γράμματα και έτσι να μπορή να διαβάζη τις …αθλητικές εφημερίδες. Ήθελε να ρουφά κυριολεκτικά ό, τι γραφόταν για το σπορ αυτό που το ένοιωθε μέσα στο αίμα του. Περίμενε με αγωνία να έλθουν οι εφημερίδες και να τις διαβάση ακόμη και μέσα στην τάξη παρά τις όχι και τόσον ευχάριστες επεμβάσεις του δασκάλου.
«Και ποιοι είναι οι παίκτες που στο ξεκίνημά σου στάθηκαν σάν είδωλά σου; Οι παίκτες πού την θέση τους θα ήθελες να είχες;» Χωρίς κανένα δισταγμό ο συνομιλητής μας θα απαντήσει.
«Ο Μπέμπης και ο Δαρίβας. Ήσαν οι πιο αγαπημένοι μου ποδοσφαιρισταί στα πρώτα μου χρόνια. Μάζευα φωτογραφίες των και διάβαζα δύο και τρείς φορές κάθε τι που γραφόταν γι αυτούς».
Να μπορούσε να γίνη μια μέρα ένας παίκτης της αξίας του Δαρίβα ή του Μπέμπη… Το όνειρο του μικρού της Παιανίας που φορούσε ακόμα κοντά παντελόνια.

 

Η σελίδα 16 του περιοδικού «Τα σπορ» παρουσιάζει το «αθλητικό πορτρέτο» του Κώστα Πολυχρονίου με την υπογραφή του Γιάννη Βανδώρου, ο οποίος την ίδια χρονιά έγινε ο πρώτος διευθυντής της θρυλικής εβδομαδιαίας αθλητικής εφημερίδας «Ομάδα» που εκδόθηκε από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη.

Για όλα τα πράγματα χρειάζεται μια αρχή. Δεν μπορείς να φάσης στο Ω εάν δεν περάσης από το Α. Έτσι σκέφθηκε-και πολύ σωστά- ο Πολυχρονίου και πήρε μια μέρα τον δρόμο που ωδήγησε – έτος 1951 – στα γραφεία του Παμπαιανικού. Υπογράφει το πρώτο του δελτίο και αρχίζει τις προπονήσεις κάτω από την επίβλεψη ενός μεγάλου άσσου, του Αλέξη Χατζησταυρίση. Τον χρησιμοποιεί ο προπονητής του Παμπαιανικού στη θέση του μέσου αριστερού. Δύο χρόνια θα περάσουν και έπειτα θα γίνη το μεγάλο σάλτο. Ο έμπειρος προπονητής του καταλαβαίνει πως ο Πολυχρονίου είναι ένα μεγάλο ταλέντο που του λείπουν τα φτερά για να πετάξη. Το 1953 αποκτά αυτά τα φτερά. Έχουν χρώμα κόκκινο και άσπρο. Παίζει για πρώτη φορά με την Β’ ομάδα του Ολυμπιακού σ’ ένα ματς κατά του Πανερυθραϊκού, όπου αφίνει καλές εντυπώσεις σημειώνοντας μάλιστα το πρώτο γκολ.
Δύο ακόμη χρόνια θα περάσουν στη Β’ ομάδα. Και έπειτα, το 1956, θα γίνη το νέο άλμα. Η μεγάλη στιγμή που χρόνια ωνειρευόταν ο πιτσιρικάς με τα ξανθά μαλλιά. Παίζει στην Α’ ομάδα του Ολυμπιακού στο ματς εναντίον του Ατρομήτου που γίνεται στην Νέα Φιλαδέλφεια. Με 7-0 τελειώνει το ματς αυτό και ο Πολυχρονίου που έχει αγωνισθεί σαν χαφ, σημειώνει τρία γκολ. Ένα ντεμπούτο, οπωσδήποτε θριαμβευτικό. Και κερδίζει με το σπαθί του μια θέση κάτω από τον ήλιο … – μόνιμα της Α’ ομάδας του Ολυμπιακού. Και έπειτα όλα τα άλλα έρχονται σαν φυσική εξέλιξη. Καλείται στην Εθνική Νέων και παίζει στα ματς του Βελιγραδίου, της Βουδαπέστης και της Αθήνας. Και η πορεία προς την επιτυχία συνεχίζεται. Η Α’ Εθνική ομάδα του «ανοίγει τις πύλες της» και παίζει σε πέντε ματς. Από δύο φορές εναντίον των Γιουγκοσλάβων και των Ρουμάνων και μία εναντίον των Γάλλων. Μα ανοίγει και μια Τρίτη πύλη: Της Εθνικής Ενόπλων Δυνάμεων που του δίνει την ευκαιρία να αγωνισθή στα ματς εναντίον των Ούγγρων, των Ιταλών, των Βέλγων και των Γάλλων.
Και έτσι σήμερα ο Κώστας Πολυχρονίου σε ηλικία 22 ετών βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας του ελληνικού φουτ-μπωλ με συντροφιά βέβαια πολλούς άλλους.
Ένα ύψος που αντί να του καλλιεργήση τον εγωϊσμό αντίθετα τον έχει κάνει να καταλάβη ποιές είναι και πόσο μεγάλες είναι οι υποχρεώσεις του τόσο προς την ομάδα του όσο και προς το φίλαθλο κοινό, γι’ αυτό έρχεται πρώτος και φεύγει τελευταίος στις προπονήσεις. Καταλαβαίνει μόνος του πως πολλά ακόμη πρέπει να μάθη από την τέχνη του ποδοσφαίρου. Και θα τα μάθη γιατί και θέληση διαθέτει και ταλέντο μεγάλο.

*

«Είσαι ευχαριστημένος που παίζεις σαν χαφ και όχι σαν μέσος αριστερός κυνηγός;».
«Την αλήθεια θα την πω. Πιο πολύ μου αρέσει να παίζω μπροστά γιατί είναι «γκολτζίδικη» θέση. Έχει όμως και ένα μειονέκτημα. Πρέπει για να αποδώσης να σε τροφοδοτούνε. Ενώ σαν χαφ αποδίδεις με την προσωπική σου προσπάθεια».
«Έχεις παρακολουθήσει ξένες ομάδες. Ποιόν θεωρείς σαν τον πιο μεγάλο παίκτη από όσους έχεις δει;»
«Τον ακραίο Ούγγρο κυνηγό Τζίμπορ που όμοιός του στην ταχύτητα και στην τέχνη δεν νομίζω πως υπάρχει στον κόσμο».

*

Το πρωτάθλημα Ελλάδος έχει αρχίσει από καιρό και οι πρώτες μάχες απέδειξαν πως θα παρουσιάσει εφέτος τεράστιο ενδιαφέρον. Τον τίτλο όμως ποιος θα τον κερδίση;
Κατηγορηματική είναι εδώ η απάντηση του δημοφιλούς παίκτου της πειραϊκής ομάδος:
«Ο Ολυμπιακός και μάλιστα νομίζω με πιότερη ευκολία από πέρυσι»
Και το παγκόσμιο κύπελλο; Ποια είναι η ομάδα που πιστεύει ο Πολυχρονίου πώς θα στεφθή πρωταθλήτρια κόσμου για το 1958;
«Νομίζω – και συγχρόνως θέλω – πώς το Κύπελλο αυτό θα το πάρη η Εθνική Γιουγκοσλαβίας»
Ας περιμένουμε πέντε μήνες και τότε θα αποδειχθή εάν είναι καλός ή κακός προφήτης ο Πολυχρονίου.

***

Το θέμα στο περιοδικό συνοδεύεται και από μία φωτογραφία. Είναι από αγώνα του Ολυμπιακού με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Λέει λοιπόν η λεζάντα: «Ο Πολυχρονίου έχει όλα τα προτερήματα ενός εξαιρετικού παίκτου. Εδώ σημειώνει με ισχυρό σουτ τέρμα εναντίον του τερματοφύλακος του Απόλλωνος Θεσσαλονίκης Αυγητίδη». Να σημειώσω εδώ ότι το μικρό όνομα του Αυγητίδη είναι Παράσχος και ο ποδοσφαιριστής αυτός το 1962 πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό στον οποίο έπαιξε 5 χρόνια, μέχρι και το 1967. Προπονητής της ομάδας τότε ήταν ο Μάρτον Μπούκοβι.

***

Στο δεύτερο κείμενο ο Κώστας Πολυχρονίου μιλάει στον δημοσιογράφο Σπύρο Τσάμη, το 2015, για τον πιο δύσκολο αντίπαλό του, στη διάρκεια της καριέρας του. Ο τίτλος είναι δικός μου…

***

Το βράδυ της 4ης Ιουλίου 1961, στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο Βραζιλιάνος άσος της Σάντος και ο Κώστας Πολυχρονίου σε αναμνηστική φωτογραφία, πριν από την έναρξη του αγώνα. Μετά τον αγώνα χαμογελούσε μόνο ο Έλληνας διεθνής,ο οποίος είχε πετύχει το γκολ της νίκης των «ερυθρολεύκων».

«Ακολουθούσα τον Πελέ και …στον πάγκο»

«Ο πιο δύσκολος αντίπαλός μου ήταν αυτός που «λέει» η λογική! Ο Πελέ, στο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη Σάντος, την Τρίτη 4 Ιουλίου 1961… Στη νίκη μας 2-1, που έχει μείνει στην ιστορία! Προπονητής ήταν ο Σιμονόφσκι και είχα εντολή να τον ακολουθώ παντού. Αυτό έκανα. Ανεπανάληπτη η τεχνική του, συνεχείς οι προσποιήσεις του…

 

Τετάρτη 5 Ιουλίου 1961. «Το φως των σπορ» καταγράφει την ιστορική νίκη του Ολυμπιακού επί της ανίκητης Σάντος, «που εσώθη από πανωλεθρία»,  υπογραμμίζοντας ότι «ο Κ. Πολυχρονίου διέλυσε τον Πελέ». Επίσης προσθέτει: «Ο γίγας Μίμης Στεφανάκος υπήρξεν ημίθεος!»

 

Προσπαθούσα να βγαίνω πρώτος στην μπάλα, γιατί ήξερα ότι αν είχε αυτός την πρωτοβουλία και γυρνούσε πρόσωπο με πρόσωπο, θα ήταν δύσκολα… Τον ακολουθούσα παντού! Εκνευρίστηκε, γιατί τον ακολουθούσα ακόμη και σε στιγμές που είχε διακοπεί το παιχνίδι και πήγαινε στον πάγκο της Σάντος…
Ακόμη και τότε, εγώ από πίσω του! Με τιμά το γεγονός ότι, χρόνια μετά, οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι έλεγαν ότι μόνο εγώ και ο Τραπατόνι, μεγάλος αμυντικός της εποχής του, πριν γίνει επίσης μεγάλος προπονητής, τον είχαμε αντιμετωπίσει τόσο καλά».

***

Κλείνω με ένα σύντομο βιογραφικό για τον μεγάλο άσο του Ολυμπιακού.

***

Κώστας Πολυχρονίου

Γεννήθηκε στον Πλατανιστό Εύβοιας, στις 12 Νοεμβρίου 1936. Πέθανε στην Παιανία, την 1η Ιουνίου 2018.
Ως ποδοσφαιριστής κατέκτησε:
Έξι (6) Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1956, 1957, 1958, 1959, 1965-66, 1966-67.
Οκτώ (8) Κύπελλα Ελλάδας: 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1964-65, 1967-68.
Πέντε (5) Πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς: 1954-55, 1955-56, 1956-57, 1957-58, 1958-59 και
Ένα (1) Βαλκανικό Κύπελλο: 1961-1963.

Τον Μάιο του 2005, ο Πελέ επισκέφθηκε την Ελλάδα και συναντήθηκε για πάλι με τον Κώστα Πολυχρονίου.

Συμπλήρωσε 305 συμμετοχές και πέτυχε 37 τέρματα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, στην Α’ κατηγορία, στο Κύπελλο, στο Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιώς και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Στην εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, έχοντας 27 συνολικά συμμετοχές.
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ακολούθησε καριέρα προπονητή, σε πολλές ομάδες. Κάθισε επίσης στον πάγκο Ολυμπιακού (1993-94) και της Εθνικής Ελλάδας (1994-1998), με απολογισμό σε 34 αγώνες, 17 νίκες, 6 ισοπαλίες και 11 ήττες (τέρματα 56-32).

***

Η κηδεία του Κώστα Πολυχρονίου θα γίνει τη Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018 στις 5.30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Γέννησης Χριστού στην Παιανία. Στρατηγού Δάβαρη, Παιανία 190 02. Τηλέφωνο: 210-66.43.021

Παναγιώτης ΜήλαςΚώστας Πολυχρονίου: Εκείνο που με τραβούσε στην μπάλα ήταν οι συγκινήσεις, η νίκη, τα γκολ, ο θρίαμβος
Περισσότερα

Μιχάλης Δεσύλλας. Έσβησε για πάντα το χαμόγελο ενός ακούραστου εργάτη του θεάτρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Τι να πω ρε φίλοι μου. Πέρασα και περνάω πολύ δύσκολα. Με τη βοήθεια του Θεού και των ιατρών είμαι εδώ ακόμη. Ευχαριστώ το Θεό, τον μπάρμπα Σπύρο (τον Άγιο Σπυρίδωνα), την αγάπη όλων σας και μια απίστευτη ύπαρξη: Τη  γυναίκα μου».

Με αυτά τα τρυφερά λόγια ο Μιχάλης Δεσύλλας χαιρετούσε τους φίλους του την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2018, στο facebook, ύστερα από πολλές μέρες απουσίας. Αυτός ήταν ο επίλογος μιας μεγάλης ανάρτησής του με την οποία άνοιγε την καρδιά του και προσπαθούσε να πάρει δύναμη από τη συμπαράσταση όλων των φίλων.

Τελικά, λίγους μήνες μετά από αυτό το μήνυμα, έσβησε το ζεστό χαμόγελο του ακούραστου εργάτη του θεάτρου μας. Ο Μιχάλης λύγισε την Τρίτη 29 Μαΐου 2018.

Είχε γεννηθεί στην Κέρκυρα, την Παρασκευή 19 Μαρτίου 1943, στο Καντούνι του Αγίου Νικολάου των Γερόντων, στο Καμπιέλο.

Θα τον αποχαιρετήσουμε την Παρασκευή 1 Ιουνίου, στις 4 το απόγευμα, στο Κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου.

Ο Μιχάλης ζούσε στην Αθήνα με τη γυναίκα του Μαίρη, με την οποία παντρεύτηκαν το 1973. Ο 35χρονος γιoς τους, ο Αντώνης, είναι Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Τηλεπικοινωνιών.

 

1980 Θέατρο Διονύσια. «Σοκολατένιος Στρατιώτης», του Μπέρναρ Σο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Διακρίνεται από αριστερά Μιχάλης Δεσύλλας, Κάτια Δανδουλάκη, Δημήτρης Παπαμιχάηλ, Σταμάτης Φασουλής και Δέσπω Διαμαντίδου.

 

Από μικρός, ο Μιχάλης Δεσύλλας, έδειξε μεγάλη αγάπη για το θέατρο, ιδιαίτερα για την όπερα. Δεν έχανε παράσταση όταν στο νησί του έφτανε κάποιος θίασος.

Σε όσες παραστάσεις έδινε ο κάθε θίασος, ο Μιχάλης ήταν παρών, για να μάθει το κάθε τι γύρω απ’ το έργο και τους ηθοποιούς, και όχι μόνο. Γινόταν η «μασκότ» του θιάσου, κάθε φορά, έτσι η «παρασκηνιακή» ζωή μπήκε από πολύ νωρίς στο πετσί του, δίνοντάς του τη γνώση και το σεβασμό που έδειχναν πάντα οι ηθοποιοί για το χώρο.
Έτσι άρχισε να αγκαλιάζει κι αυτός το θέατρο, στην αρχή με τον τοπικό καλλιτεχνικό σύλλογο Ιόνιος Πνοή, και στη συνέχεια με την «Καλλιτεχνική Κερκυραϊκή Σκηνή» παίζοντας σε διάφορα θεατρικά έργα σαν ερασιτέχνης ηθοποιός.

Την ίδια αγάπη έδειξε για το τραγούδι και τη μουσική. Έτσι, στην αρχή, και σε πολύ μικρή ηλικία, έκανε σεκόντα στη μητέρα του, όταν εκείνη τραγουδούσε, προς μεγάλη απόλαυση της γειτονιάς, στη συνέχεια με τους παιδικούς του φίλους γυρνώντας στα «καντούνια» τα βράδια, έκαναν καντάδες, και μετά στις κερκυραϊκές χορωδίες και στις κερκυραϊκές ταβέρνες, και όχι μόνο, συνέχισε να τραγουδάει, όπως τραγουδούσε όσο μπορούσε ως επαγγελματίας, παράλληλα πάντα με όλες τις άλλες καλλιτεχνικές του «ανησυχίες». Θέατρο, Κινηματογράφο, Τηλεόραση, Ζωγραφική, συγγραφή τραγουδιών, ποίησης, θεατρικών έργων, αφηγημάτων, αλλά και μουσικής σύνθεσης.

Η εγγραφή στην 1η Δημοτικού, και στην 1η θεωρία της Μουσικής σε κάποια Φιλαρμονική της Κέρκυρας, ήταν τότε δεδομένο για τα παιδιά. Έτσι και ο Μιχάλης «γράφτηκε», στην 1η Δημοτικού, και συγχρόνως και στη Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος», που με πρώτο του δάσκαλο στη θεωρία τον Δημήτρη Ζερνιώτη, άρχισε την πορεία του στον ατελείωτο χώρο της Μουσικής απ’ τα 6 του χρόνια. Το αρχικό του όνειρο ήταν η Λυρική Σκηνή.
Το όνειρο όμως έμεινε μόνο όνειρο, γιατί έχασε τον πατέρα του πολύ νωρίς, στα 14 του, και έπρεπε να σταθεί στα πόδια του. Αυτό ακριβώς έκανε λοιπόν, και αυτό έκανε σε όλη του τη ζωή.

Στη Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος» γνώρισε τον μεγάλο του δάσκαλο, τον Κερκυραίο μουσουργό Αλέκο Γκρεκ, όπου και κοντά του έμαθε πιάνο και κλασικό τραγούδι. Ο Μιχάλης παίζει πιάνο, κιθάρα, κλαρίνο, φλάουτο, ξυλόφωνο και vibraphone. Κατάφερε μόνος του να μάθει να μιλάει από λίγα: Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά.

 

Στην επιθεώρηση «Δεν θέλω ου» των Κώστα Νικολαΐδη-Γιάννη Καλαμίτση που παρουσιάστηκε με μουσική του Σάκη Τσιλίκη στο θέατρο Ρεξ τη σεζόν 1981-82. Στην πρώτη σειρά: Όρθιος ο Φώτης Μεταξόπουλος. Καθιστοί: Ν. Παπαγεωργίου, Α. Ξηρόπουλος, Έφη Κοσμά, Γ. Σταυρόπουλος, Μ. Νίκα. Στη δεύτερη σειρά: D. Brown, Νίκος Ρίζος, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Ελένη Σανίου. Και στην τρίτη σειρά: Κ. Πολίτης, Μιχάλης Δεσύλλας, Έλσα Ρίζου, Α. Δαφνίδου, Ν. Κοκκίνου, Γιώργος Βασιλείου, Α. Νικολαΐδης, Στάμυ Σακαρά, Ντάνος Λυγίζος.

Μετά το Στρατιωτικό του έφυγε απ’ την Κέρκυρα και ήρθε στην Αθήνα (1969) και συνέχισε τις σπουδές του, στο Ωδείο, στη Δραματική Σχολή, στη Σχολή Καλών Τεχνών (σκηνοθεσία), δουλεύοντας πάντα (βιοποριστικά) σαν τραγουδιστής. Το 1975 του εγκρίνεται η άδεια Ηθοποιού, και δουλεύει για πρώτη φορά σαν επαγγελματίας στο θέατρο «Μετροπόλιταν» του θεατρικού επιχειρηματία Τάκη Μακρίδη, όπου και έμεινε κοντά του σαν συνεργάτης και φίλος μέχρι το θάνατό του (3.9.1987).

Ο Μιχάλης με την Έφη Θεοχάρη, στις «1000 + 1 Συνταγές» ππου παρουσίαζαν στον ΑΝΤ1. Εδώ μας χαρίζουν μια συνταγή για ΑΡΝΑΚΙ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Έχει παίξει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, video ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, διαφημίσεις κ.α. Τελευταία παρουσία του στην τηλεόραση ήταν η εκπομπή του Αntenna, «1.000 και 1 Συνταγές» που παρουσίαζαν με την Έφη Θεοχάρη, (1989-1994).

 

Κινηματογράφος / Βίντεο

ης νύχτας (1972), Ο τσαρλατάνος (1973), Αστερισμός της Παρθένου (1973), Ένας νομοταγής πολίτης (1974), Οι βάσεις και η Βασούλα (1975), Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας (1976), Ένα γελαστό απόγευμα (1979), Οι φανταρίνες (1979), Γεύση από Ελλάδα (1980), Ο Κώτσος στην Ε.Ο.Κ. (1980), Καθένας με την τρέλλα του… (1980), Πολίτες δεύτερης κατηγορίας (1981), Άγριες κότες (1981), Η μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος (1982), Κέρατο στο κέρατο (1982), Το παιδί του σωλήνα (1982), Γύφτικη κομπανία (1983), Ζωή (1995)

Τηλεόραση

Αξέχαστες κωμωδίες 1996 ΕΤ1 Απόρρητος φάκελος 27 1972 ΥΕΝΕΔ Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης 1990 ΑΝΤ1 Βραδυά επιθεώρησης 1984 ΕΡΤ Εύθυμες ιστορίες 1977 ΕΡΤ Η γειτονιά μας 1972 ΥΕΝΕΔ Η μπλόφα 1992 ΕΤ2 Ιστορία αγάπης 1993 ΑΝΤ1 Ιστορίες χωρίς δάκρυα 1977 ΕΡΤ Ο άγνωστος πόλεμος 1971 ΥΕΝΕΔ Ο ονειροπαρμένος 1973 ΥΕΝΕΔ Ορκιστείτε παρακαλώ 1982 ΥΕΝΕΔ Τα αρραβωνιάσματα 1983 ΕΡΤ Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα 1980 ΕΡΤ Το ημερολόγιο ενός θυρωρού 1979 ΥΕΝΕΔ Το ρετιρέ 1990 Mega Τρεις στο γύρο 1978 ΥΕΝΕΔ Χαρούμενη Κυριακή 1972 ΕΙΡΤ.

***

Όλες οι φωτογραφίες και οι λεζάντες, είναι από τη σελίδα του Μιχάλη Δεσύλλα στο face book.

***

Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή 1 Ιουνίου στις 4 μ.μ. στο Κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου. Φιλαδέλφειας 396, Αχαρνές 136 71 – Τηλέφωνο: 2102313205

Παναγιώτης ΜήλαςΜιχάλης Δεσύλλας. Έσβησε για πάντα το χαμόγελο ενός ακούραστου εργάτη του θεάτρου
Περισσότερα