Γράφει ο Κωστής Μεγάλης
Στο νέο της βιβλίο «Υπουργείο Μοναξιάς», η Έλενα Καρακούλη καταπιάνεται με πολλά καινούργια θέματα, αλλά αγγίζει κι όσα την απασχόλησαν στο προηγούμενο της έργο «Δέκα τρόποι να εκτεθείς».
Φυσικά, κεντρικό κομμάτι του βιβλίου είναι η μοναξιά – ίσως το μεγαλύτερο βάρος του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. Το βιβλίο δείχνει μια τρομακτική πραγματικότητα αυτής της πτυχής της ζωής μας. Μέσω της τεχνολογίας η επικοινωνία είναι ευκολότερη από ποτέ.
Ταυτόχρονα, ευκολότερη από ποτέ είναι και η μη επικοινωνία, αφού πλέον σχεδόν όλοι είμαστε σοβαρά εθισμένοι από τα κινητά μας (κάθε άλλο παρά εξαιρώ τον εαυτό μου) και είναι ευκολότερο από ποτέ να χανόμαστε σε μια οθόνη, για να γλιτώσουμε τις αβεβαιότητες, τους πόνους και τα άγχη του πραγματικού Κόσμου.
Όλα αυτά απεικονίζονται στο βιβλίο συμβολικά με την αλληγορία μιας δυστοπικής μελλοντικής κοινωνίας, που μέσα από την υπερβολή της δείχνει εμφατικά τον δικό μας κόσμο.
Σε αυτόν τον αλληγορικό κόσμο, λοιπόν, οι ανθρώποι που δεν έχουν την αγάπη στη ζωή τους είναι τόσοι πολλοί, έτσι που το κράτος αναγκάζεται να φτιάξει το «Υπουργείο Μοναξιάς», έναν πλασματικό χώρο, όπου «εκπαιδευόμενοι της υγείας» μαθαίνουν να ακούνε τους μοναχικούς ανθρώπους.
Κι αυτή η σχέση καταλήγει να γίνεται υποκατάστατα κάθε μορφής πραγματικής σύνδεσης, κάθε μορφής αγάπης.
Μια ξαφνική κίνηση του κύριου Κ. σοκάρει τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Πρόκειται ίσως για έναν ήρωα, που λυγίζει από το Παράλογο του Κόσμου, ακριβώς όπως ο κύριος Κ. της δίκης του Κάφκα; Το κεφαλαίο Κ. συνδέεται με το ίδιο το επίθετο της κυρίας Καρακούλη;
Το μυστηριώδες Κ. απλώς ενισχύει το ενδιαφέρον γύρω από έναν μυστήριο χαρακτήρα, που ζει σε έναν ακόμη πιο μυστήριο Κόσμο. Έναν Κόσμο, που φαινομενικά διαφέρει τόσο από τον δικό μας.
Κι όμως δεν είναι διόλου απίθανο αυτοί οι δύο Κόσμοι να τέμνονται…
