Κάρτα Μνήμης

Βασίλης Κεκάτος. Η ελληνική φωνή στο Σάντανς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η μικρού μήκους ταινία «Η Σιγή των Ψαριών Όταν Πεθαίνουν» ήταν η μοναδική ελληνική συμμετοχή στο Φεστιβάλ του Σάντανς με την υπογραφή του σκηνοθέτη Βασίλη Κεκάτου. Εκεί προβλήθηκαν 121 ταινίες σε 10 ημέρες. Η αυλαία έπεσε την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019. Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής ήταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. «Η σιγή» με πρωταγωνιστή τον Ανδρέα Κωνσταντίνου, πήρε: Πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ της Βιλερμπάν. Δεύτερο βραβείο Καλύτερης Ταινίας στις «Νύχτες Πρεμιέρας». Βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Δράμας. Προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Το Φεστιβάλ Σάντανς είναι το μεγαλύτερο για ανεξάρτητους παραγωγούς στις ΗΠΑ. Διεξάγεται στις πόλεις Παρκ Σίτι, Σολτ Λέικ Σίτι, Όγκντεν και στο χιονοδρομικό κέντρο Σάντανς.

 

***

 

ΔΥΟ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ «ΣΙΓΗ»

Παναγιώτης ΜήλαςΒασίλης Κεκάτος. Η ελληνική φωνή στο Σάντανς
Περισσότερα

Ρόζαμουντ Πίλτσερ – Η συγγραφέας του «Ψάχνοντας για κοχύλια» έφυγε από τη ζωή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Στα 94 της χρόνια κι έπειτα από 80 χρόνια συγγραφικής σταδιοδρομίας, έφυγε από τη ζωή η Ρόζαμουντ Πίλτσερ ύστερα από εγκεφαλικό. Η συγγραφέας νοσηλευόταν στην Νταντί της Σκοτίας καθώς το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας, ενώ, όπως ανακοίνωσε ο γιος της Ρόμπιν Πίλτσερ, η μητέρα του υπέστη εγκεφαλικό, ως επιπλοκή από βρογχίτιδα.

 

 

Ξεκίνησε την επιτυχημένη καριέρα της στη δεκαετία του 1940 και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόκληρο τον κόσμο.

To πιο επιτυχημένο βιβλίο της ήταν το «Ψάχνοντας για κοχύλια».

Η πρωτόγνωρη επιτυχία του μυθιστορήματός της «Ψάχνοντας για κοχύλια» («The Shell Seekers»,1988), που συνάρπασε τους αναγνώστες, την έκανε γνωστή στο διεθνές κοινό σαν μια από τις πιο πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους της εποχής μας. Το βιβλίο πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και διασκευάστηκε για το θέατρο.

***

Η Ρόζαμουντ Πίλτσερ (Rosamunde Pilcher) γεννήθηκε στην Κορνουάλη το 1924, με πατρικό όνομα Rosamunde E.M.L. Scott. Στη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε στο γυναικείο σώμα του Βρετανικού Ναυτικού (1943-1946). Άρχισε να γράφει από πολύ μικρή και δημοσίευσε το πρώτο της διήγημα σε ηλικία 18 χρονών. Από τότε αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και γρήγορα έγινε γνωστή και αγαπητή, κυρίως στο γυναικείο κοινό. Πολυγραφότατη, έγραψε κυρίως μυθιστορήματα, αλλά και διηγήματα και θεατρικά έργα. Δημοσίευσε επίσης δέκα μυθιστορήματα, μεταξύ 1949-1963, με το ψευδώνυμο Jane Fraser. Η πρωτοφανής επιτυχία του μυθιστορήματος «Ψάχνοντας για κοχύλια» («The Shell Seekers»,1988), που συνάρπασε τους αναγνώστες, την έκανε γνωστή στο διεθνές κοινό σαν μια από τις πιο πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους της εποχής μας. Το βιβλίο πούλησε 5 εκ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και διασκευάστηκε για το θέατρο. Την ίδια επιτυχία είχαν και τα μυθιστορήματα «Σεπτέμβρης», «Ο γυρισμός» (Romantic Novel of the Year Award, 1996), «Στον αστερισμό των διδύμων», «Το μοναχικό λιοντάρι», «Το έρημο σπίτι», «Χειμερινό ηλιοστάσιο», «Το άγριο θυμάρι», «Το τέλος του καλοκαιριού», «Η μέρα της καταιγίδας», «Η άλλη όψη», «Λουλούδια στη βροχή», «Το γαλάζιο δωμάτιο», «Το καρουζέλ», «Χιόνι τον Απρίλη», «Φωνές το καλοκαίρι» (στα ελληνικά κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις «Ωκεανίδα»). Μετά το μυθιστόρημα «Winter Solstice» («Χειμερινό ηλιοστάσιο»), που εκδόθηκε στην Αγγλία το 2000, σταμάτησε να γράφει λόγω ηλικίας. Το 2002 της απονεμήθηκε από τη βασίλισσα ο τίτλος Officer of the Order of the British Empire (OBE). Ήταν μητέρα του συγγραφέα Robin Pilcher. Έφυγε από τη ζωή στις 6 Φεβρουαρίου 2019, σε ηλικία 94 ετών.

 

 

 

Εκδόσεις στα ελληνικά

(2018) Μαζεύοντας κοχύλια, Ψυχογιός
(2018) Μαζεύοντας κοχύλια, Ψυχογιός
(2017) Στον αστερισμό των διδύμων, Ωκεανίδα
(2017) Χιόνι τον Απρίλη, Ωκεανίδα
(2016) Η άλλη όψη, Ωκεανίδα
(2016) Λουλούδια στη βροχή, Ωκεανίδα
(2016) Το γαλάζιο δωμάτιο, Ωκεανίδα
(2016) Το τέλος του καλοκαιριού, Ωκεανίδα
(2016) Φωνές το καλοκαίρι, Ωκεανίδα
(2015) Η μέρα της καταιγίδας, Ωκεανίδα
(2015) Ο γυρισμός, Ωκεανίδα
(2015) Ο γυρισμός, Ωκεανίδα
(2014) Σεπτέμβρης, Ωκεανίδα
(2014) Χειμερινό ηλιοστάσιο, Ωκεανίδα
(2014) Ψάχνοντας για κοχύλια, Ωκεανίδα
(2009) Φωνές το καλοκαίρι, Ωκεανίδα
(2007) Το καρουζέλ, Ωκεανίδα
(2006) Το γαλάζιο δωμάτιο, Ωκεανίδα
(2005) Λουλούδια στη βροχή, Ωκεανίδα
(2004) Η άλλη όψη, Ωκεανίδα
(2003) Η μέρα της καταιγίδας, Ωκεανίδα
(2002) Το τέλος του καλοκαιριού, Ωκεανίδα
(2001) Το άγριο θυμάρι, Ωκεανίδα
(2000) Το έρημο σπίτι, Ωκεανίδα
(1999) Ο γυρισμός, Ωκεανίδα
(1999) Ο γυρισμός, Ωκεανίδα
(1999) Το μοναχικό λιοντάρι, Ωκεανίδα
(1998) Στον αστερισμό των Διδύμων, Ωκεανίδα

eirini aivaliwtouΡόζαμουντ Πίλτσερ – Η συγγραφέας του «Ψάχνοντας για κοχύλια» έφυγε από τη ζωή
Περισσότερα

Καίτη Ντιριντάουα: «Μετά το παραμύθι, θέλω και σκυλάκια για τη Μαριαλένα μου»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

Δέχθηκα ένα τηλεφώνημα όταν εργαζόμουν ως γελοιογράφος στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Ήταν μια κυρία με λίγο βραχνή φωνή που μου ζήτησε να πω στο σπίτι της στην Κυψέλη. Θα με περίμενε εκεί με την κόρη της.

Κλείσαμε το ραντεβού για τη συνάντηση και ένα πρωινό Σαββάτου πήγα στην οδό Φυλής, στον αριθμό 43. Ήταν μια αριστοκρατική πολυκατοικία της δεκαετίας του ’60 με καλλιτεχνική καγκελωτή πόρτα. Ανέβηκα στον 5ο όροφο. Ήταν Νοέμβριος του 1979, πριν από 40 χρόνια. Μητέρα και κόρη με περίμεναν στο σαλόνι ενώ η μυρωδιά από το αχνιστό τσάι ήταν μεθυστική.

Στους τοίχους πολλές φωτογραφίες από μέρες χαρά και από μέρες λύπης. Η βασική φωτογραφία του θέματος και η τελευταία ήταν από την εποχή που η Καίτη Ντιριντάουα έλαμπε στις επιθεωρήσεις του ελληνικού θεάτρου.

 

 

Η δεύτερη φωτογραφία, (η παραπάνω…) ήταν επιμελώς κρυμμένη. Ήταν εκεί μόνο για να θυμίζει κάτι που είχε οριστικά τελειώσει 4 χρόνια πριν από αυτή τη συνάντησή μας.

 

***

 

Μου έδωσαν κάποια χειρόγραφα πρώτα στα χέρια μου, πριν πιω λίγο τσάι. Διάβασα και είδα πως ήταν ένα παραμύθι. Μου είπε τότε η Καίτη Ντιριντάουα πως θα ήθελε να εικονογραφήσω αυτό το παραμύθι που επρόκειτο στη συνέχεια να εκδοθεί από έναν γνωστό εκδοτικό οίκο. Συμφωνήσαμε να παραδώσω τη δουλειά μου ύστερα από 15 ημέρες. Έτσι κι έγινε. Το υλικό για το βιβλίο – παραμύθι της Μαριαλένας Χατζηχρήστου ήταν έτοιμο έτσι ώστε στη συνέχεια να βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

Όλα πήγαν πολύ καλά με την πρώτη συνεργασία μας. Ένα χρόνο αργότερα επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό. Τηλεφώνημα στην εφημερίδα. Κλείσιμο ραντεβού. Επίσκεψη στην οδό Φυλής 43. Άνοδος στον 5ο όροφο. Η Καίτη Ντιριντάουα, η κόρη της, το τσάι και τα χειρόγραφα. Φαντάστηκα πως θα ήταν παραμύθι. Όμως είχα κάνει λάθος…
«Μετά το παραμύθι, θέλω και σκυλάκια για τη Μαριαλένα μου»… είπε η κυρία Καίτη. Πήρα τα χειρόγραφα και είδα πως ήταν κείμενα που αναφέρονταν στις διάφορες ράτσες σκύλων. Κείμενα γραμμένα με ευφάνταστο τρόπο για τους αγαπημένους και πιστούς φίλους του ανθρώπου. Εκεί λοιπόν «τα βρήκα μπαστούνια». Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα τα κατάφερνα και με ευγενικό τρόπο εξήγησα αυτή μου την αδυναμία. Έτσι η συνεργασία με την Καίτη Ντιριντάουα έμεινε μόνο στο πρώτο βιβλίο και δεν συνεχίστηκε…

***

Η Καίτη Οικονόμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1920. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αικατερίνη Οικονόμου. Σε παιδική ηλικία έχασε τον πατέρα της και αναγκάστηκε να μετακινηθεί στην Αθήνα όπου από το 1935 δούλευε στο «Μικρό Ζάππειο» και αργότερα σε διάφορα βαριετέ και μπουλούκια. Ο Αττίκ, διακρίνοντας το ταλέντο της, την εντάσσει στην περίφημη «Μάνδρα» του. Σε μια περιοδεία στην Αίγυπτο ο σκηνοθέτης και ποιητής Ορέστης Λάσκος και ο Αττίκ τη «βάφτισαν» Ντιριντάουα. Όπως έλεγε η ίδια: «Είχε τελειώσει ο πόλεμος των Ιταλών στην Αβησσυνία και οι μάχες στην πόλη Ντιριντάουα. Ήμουνα μικρή, ακόμα, ευλύγιστη και μαυροτσούκαλο και μ’ έβγαλαν …Ντιριντάουα». Μετά την επιστροφή της, με το νέο όνομα πια, συνεχίζει τη συνεργασία της με τον Αττίκ αλλά σύντομα γίνεται πρωταγωνίστρια στο θίασο του θεατρικού επιχειρηματία της εποχής Ανδρέα Μακέδου. Εκεί δούλεψε μέχρι το 1942.

Νωρίτερα γνώρισε τον Κώστα Πετρουτσόπουλο, ο οποίος όπως αποδείχθηκε είχε μια περίεργη δεύτερη σκοτεινή ζωή. Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ο Πετρουτσόπουλος υπηρέτησε στο Β’ Γραφείο του Α’ Σώματος Στρατού λίγο έξω από το Αργυρόκαστρο. Φεύγοντας οι Άγγλοι τον Απρίλιο του 1941, άφησαν πίσω τους ορισμένους πυρήνες για να κάνουν σαμποτάζ και κατασκοπεία εναντίον των Ιταλών και των Γερμανών. Μεταξύ αυτών, ήταν ο υπολοχαγός Πρέστον που τον σκότωσαν Ιταλοί καραμπινιέροι στη συμπλοκή που έγινε στην οδό Ακομινάτου, απέναντι από το Εθνικό Θέατρο, όταν πήγαν να τον συλλάβουν. Μαζί με τον Πρέστον ήταν οι αξιωματικοί Μακ Ναμπ και Ρίκετ, που είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του ο Πετρουτσόπουλος. Με τους δύο αξιωματικούς συνελήφθησαν άλλοι 32 Άγγλοι στρατιωτικοί κι αρκετοί Έλληνες που συνεργάζονταν μαζί τους. Για τις συλλήψεις αυτές θεωρήθηκε υπεύθυνη τότε και η Ντιριντάουα.

Μάλιστα, Αθηναίοι που γέμιζαν κάθε φορά το θέατρο «Αλκαζάρ» (απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης) το καλοκαίρι του 1942, δημιουργούσαν σε βάρος της επεισόδια και κάθε εμφάνισή της, τη συνόδευαν με σφυρίγματα αποδοκιμασίας στέλνοντας παράλληλα και υβριστικές επιστολές. Ένα βράδυ, καθώς εκτελούσε κάποιο νούμερο στη σκηνή, ακούστηκαν έντονες αποδοκιμασίες και η λέξη «Βουλγάρα»
Η Καίτη Οικονόμου αμέσως διέκοψε την σκηνή και φώναξε δυνατά: «Είμαι Ελληνίδα. Ζήτω η Αγγλία!»
Το ίδιο βράδυ συνελήφθη από τους Ιταλούς. Δικάστηκε σε φυλάκιση ενός χρόνου και μπήκε φυλακή.

 

Αποό τις λαϊκές συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας μετά την Απελευθέρωση. Στην άκρη αριστερά της φωτογραφίας, η Καίτη Ντιριντάουα με τους συναδέλφους της στο «μπλοκ» του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Δίπλα της η Άννα Λώρη και μετα ο Σπύρος Πατρίκιος, Πρόεδρος του ΣΕΗ, πατέρας του ποιητή Τίτου Πατρίκιου.

 

 

Στη φυλακή έμεινε τελικά για έξι μήνες. Μετά την κατάρρευση των Ιταλών ξανάρχισε να παίζει, αλλά και να αγωνίζεται μέσα από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ Θεάτρου. Μετά τα Δεκεμβριανά βρέθηκε σ’ έναν ΕΑΜίτικο θίασο – μπουλούκι με τους: Γιάννη Γιαννίδη, Αιμίλιο Βεάκη, Ασπασία Παπαθανασίου, Αλέκα Παΐζη, Φραγκίσκο Μανέλη, Άλκη Ζέη, Γιώργο Οικονομίδη, που γύριζε την Ελλάδα. Με τη «Συμφωνία της Βάρκιζας» γύρισαν στην Αθήνα και εξαφανίστηκαν όλοι από προσώπου γης.

Η Καίτη Ντιριντάουα κρυβόταν επτά μήνες, μέχρι που ο επιχειρηματίας του θεάτρου «Ερμής» – το σημερινό «Βέμπο» – της πρότεινε να δουλέψει μαζί του. Από εκείνη την περίοδο η ηθοποιός, πάντα συγκινημένη, θυμόταν την επίθεση των χιτών μέρα πρεμιέρας.

«Μπαίνοντας στο θέατρο, αντί για καλή επιτυχία, άκουγα να μου λένε καλή ψυχή».

Η Καίτη Ντιριντάουα εκείνο το βράδυ, από σκηνής, για δεύτερη φορά μετά την Κατοχή – οπότε και συνελήφθη από τους κατακτητές – είπε το μεγάλο «Όχι» όταν κάποιοι θεατές την αποκάλεσαν «Βουλγάρα». Αφού σταμάτησε την παράσταση φωνάζοντας δυνατά για να «σκεπάσει» αυτούς που την έβριζαν τους είπε:

«Είμαι Ελληνίδα πολύ περισσότερο από σας».

 

 

 

Στη συνέχεια άρχισαν οι διώξεις και η Ντιριντάουα βγήκε στην παρανομία. Το 1947, τη Μεγάλη Εβδομάδα, βρέθηκε στο Μεταγωγών. Υπήρξε αγωνίστρια στο ΕΑΜ. Καταδικάστηκε από τους Γερμανούς σε φυλάκιση 3 ετών. Για τη συμμετοχή της στην Αντίσταση εξορίστηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς στη Μακρόνησο, μετά στη Χίο και έπειτα στο Τρίκερι. Εκεί τα πόδια της σακατεύτηκαν. Έπαθε οξεία ρευματική αρθρίτιδα και για αρκετά χρόνια δεν μπορούσε να παίξει παρά τις προσπάθειές της.

 

***

 

Εδώ μαζί στη σκηνή η Καίτη και ο Κώστας. (Από το βιβλίο: «Ο Χατζηχρήστος τα λέει όλα!» Εκδόσεις. Σμπίλιας, 1991).

 

Το 1953 επανέρχεται στο θέατρο και συνεργάζεται στον Θίασο Κούλη Στολίγκα – Κώστα Χατζηχρήστου. Με τον διάσημο «Θύμιο» παντρεύτηκε το 1955 και απέκτησε μια κόρη, τη Μαριαλένα. Η Καίτη Ντιριντάουα συνέχισε τις εμφανίσεις και μετά τη γέννηση της κόρης της, ως συνθιασάρχης, μέχρι το 1966 οπότε αποσύρεται από το σανίδι, έχοντας και προβλήματα υγείας λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσης στις εξορίες.

Το τελευταίο θεατρικό που πρωταγωνίστησε ήταν η επιθεώρηση «Γελάτε Ανένδοτα», καλοκαίρι του 1965, μαζί με τους Κώστα Χατζηχρήστο, Βασίλη Αυλωνίτη και Νίκο Σταυρίδη.

Με τον Κώστα Χατζηχρήστο χώρισε και τυπικά το 1975.

 

***

 

Τον Απρίλιο του 1988 στην πρώτη, μετά τη μακρόχρονη απουσία της από τη σκηνή, σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» είχε δηλώσει: «Είμαι ευχαριστημένη που μπόρεσα να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στον αγώνα του λαού μας για τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία που πιστεύουμε εμείς, την πραγματική. Είμαι περήφανη που κάτι πρόσφερα σ’ αυτό τον αγώνα».

 

Η Καίτη Ντιριντάουα την εποχή που εμφανιζόταν στο θερινό «Αλκαζάρ».

 

 

 

Στην ίδια συνέντευξη είχε πει: «Είναι η μοίρα του ηθοποιού να τον λησμονούν όταν αποσύρεται. Βγήκα στη σκηνή 6 – 7 χρονών παιδί και πέρασα τόσα και τόσα… Κάποιοι έκαναν πολύ θόρυβο γύρω από το όνομά μου. Ήταν οι αντίπαλοι του αγώνα του λαού μας. Όμως εγώ αγάπησα τον αγώνα περισσότερο απ’ το θέατρο».

***

Ταλαιπωρούμενη από αναπνευστικά προβλήματα, η Καίτη Ντιριντάουα πέθανε στα 76 της από ανακοπή της καρδιάς.

 

***
Το παραπάνω κείμενο με αφορμή την επέτειο του θανάτου (Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 1996) της λαϊκής αγωνίστριας, ηθοποιού και εξαιρετικής μητέρας Καίτης Ντιριντάουα.

Παναγιώτης ΜήλαςΚαίτη Ντιριντάουα: «Μετά το παραμύθι, θέλω και σκυλάκια για τη Μαριαλένα μου»…
Περισσότερα

Ανακοίνωση του Ιδρύματος Ά. και Λ. Κατακουζηνού για την απώλεια της Νίκης Γουλανδρή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ανακοίνωση εξέδωσε το Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού με το άγγελμα του θανάτου της επί χρόνια Προέδρου του, Νίκης Γουλανδρή.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού εκφράζει τη θλίψη του για την απώλεια της επί χρόνια Προέδρου του Νίκης Γουλανδρή.

Αντιπροσωπεία του Δ.Σ. θα παραστεί στο τελευταίο της ταξίδι και θα κατατεθεί ποσό στη μνήμη της σε φιλανθρωπική οργάνωση.

Οι σκέψεις μας, στους ανθρώπους του Μουσείου Γουλανδρή».

Περισσότερα για τη Νίκη Γουλανδρή διαβάστε ΕΔΩ

 

***

 

 

Η Νίκη Γουλανδρή (1925–9 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Ελληνίδα ευεργέτιδα και επιτυχημένη βοτανική ζωγράφος.
Βοήθησε στην εικονογράφηση αρκετών βοτανολογικών βιβλίων, όπως τα Wild Flowers of Greece (Άγρια άνθη της Ελλάδας) από τους Κ. Γουλιμή και W.T. Stearn, και and Peonies of Greece (Παιώνιες της Ελλάδας) από τους U.T. Stearn και P.H. Davies.
Ήταν αντιπρόεδρος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή και του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης Γουλανδρή. Στο παρελθόν διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1974)[5], Γενική Γραμματέας Υγείας (1974), επίτιμη αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (1975–80), και μέλος της Διεθνούς Επιτροπής για τον Πολιτισμό και την Εξέλιξη της UNESCO. Είχε κερδίσει βραβείο Global 500 του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών το 1990, ενώ το 1991 ονοματίστηκε Γυναίκα της Ευρώπης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κίνημα.
Υπήρξε παντρεμένη με τον Άγγελο Γουλανδρή, της οικογενείας των εφοπλιστών, με τον οποίον ίδρυσαν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή το 1965.
Αφού αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, η Νίκη Γουλανδρή σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και τη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Φρανκφούρτης υπό την επίβλεψη των φιλοσόφων Τέοντορ Αντόρνο και Μαξ Χορκχάιμερ. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Επίσης, ήταν επίτιμη διδάκτωρ φιλοσοφίας στην επιστήμη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία.
Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στην Αθήνα.

eirini aivaliwtouΑνακοίνωση του Ιδρύματος Ά. και Λ. Κατακουζηνού για την απώλεια της Νίκης Γουλανδρή
Περισσότερα

Σήφης Μάινας, Γιάννης Τζουβελέκης. Cine Συμπόσιο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια πρόσκληση για πρωινό ή brunch. Μια πρόσκληση σε γεύμα, απογευματινό τέιον ή δείπνο είναι πάντα ευπρόσδεκτη όταν μάλιστα δεν πρόκειται να μετακινηθείς από το σπίτι σου και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις μπροστά στην οθόνη σου να απολαύσεις με παρέα ή ολομόναχος όλα όσα σου σερβίρουν δύο φίλοι: Ο Σήφης Μάινας και ο Γιάννης Τζουβελέκης. Οι δύο καλλιτέχνες μας καλούν οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου να απολαύσουμε την κριτική τους για κινηματογραφικές ταινίες. Μια εξαιρετική ιδέα που φέρνει δίπλα μας τους πρωταγωνιστές και τα έργα τους. Το Cine Συμπόσιο είναι η καλύτερη συντροφιά για τους λάτρεις του κινηματογράφου. Μπράβο Σήφη και Γιάννη.

ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟ CINE – ΣΥΜΠΟΣΙΟ

Παναγιώτης ΜήλαςΣήφης Μάινας, Γιάννης Τζουβελέκης. Cine Συμπόσιο
Περισσότερα

Κίμων Λάσκαρις. Ο αρχιτέκτονας του μέλλοντος

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Με νέο διαγωνισμό η πολιτεία ζητεί και πάλι ιδέες αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων για ανανέωση εννέα περιοχών του κέντρου, ανάμεσα στις οδούς Σταδίου, Πειραιώς και Ερμού, με ζητούμενο την ανάκτηση του δημόσιου χώρου και την περιβαλλοντική αναβάθμιση».
Όμως αντί διαγωνισμού το κράτος θα μπορούσε να αναζητήσει το αρχείο του Κίμωνα Λάσκαρι (Λαμία 1905 – Αθήνα 1978), του εμβληματικού αρχιτέκτονα της γενιάς του Μεσοπολέμου. Επίσης θα μπορούσε να βρει τις προτάσεις του στο περιοδικό «Τεχνικά Χρόνια» τεύχος 171/1939 και στα «Τεχνικά Χρόνια» τεύχος 308/1950. Οι πρωτοποριακές ιδέες του Λάσκαρι μιλάνε για την Αθήνα του 2070. Τόσο απλά, κύριοι γραφειοκράτες των αρμοδίων Υπουργείων.

***

Το σκίτσο – αυτοπροσωπογραφία (1971), είναι του Κίμωνα Λάσκαρι.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΚίμων Λάσκαρις. Ο αρχιτέκτονας του μέλλοντος
Περισσότερα

Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Αριστοτέλη Αποσκίτη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Αριστοτέλη Αποσκίτη, ενός αγαπημένου ηθοποιού, ενός ανθρώπου σεμνού, καλλιεργημένου με ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ που υπηρέτησε με βαθιά συναίσθηση την Τέχνη του και ξεχώρισε για το ήθος και το ερμηνευτικό του ταλέντο.
Ο Αριστοτέλης Αποσκίτης έπαιξε σε σπουδαίες παραστάσεις στο Θέατρο και συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές επιτυχίες. Με το ΚΘΒΕ συνεργάστηκε μία φορά στην παράσταση «Φοιτητές» του Γρηγορίου Ξενόπουλου που παρουσιάστηκε το 1988, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη.

eirini aivaliwtouΤο ΚΘΒΕ αποχαιρετά τον Αριστοτέλη Αποσκίτη
Περισσότερα

Στην αγκαλιά του σκύλου του Ακμπάρ άφησε την τελευταία του πνοή ο Αριστοτέλης Αποσκίτης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κρατώντας αγκαλιά τον αγαπημένο του σκύλο Ακμπάρ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 63 ετών ο ηθοποιός Αριστοτέλης Αποσκίτης. Οι φίλοι του τον βρήκαν λίγες ώρες μετά τον θάνατό του πάνω στο κρεβάτι και τον τετράποδο φίλο του να στέκεται δίπλα του και να θρηνεί. Ο Αριστοτέλης Αποσκίτης είχε μία υπέροχη σχέση με τον σκύλο του και του είχε ιδιαίτερη αδυναμία.

Ο Αριστοτέλης Αποσκίτης είχε συμμετάσχει σε γνωστές και επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως: «Η συμφωνία της σιωπής», «Οι μεν και οι δεν» , «Φρούτα εποχής» και «Ακροβατώντας».

Στο θέατρο συμμετείχε σε σπουδαίες παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου ενώ το 2017 συμμετείχε στην παράσταση «Καλιγούλας» με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Στάνκογλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Στη σελίδα Facebook του ηθοποιού έχουν ήδη αρχίσει να γράφουν μηνύματα φίλοι και συνεργάτες οι οποίοι είναι σοκαρισμένοι με τον ξαφνικό θάνατο του Αριστοτέλη Αποσκίτη.

Η αιτία του αιφνίδιου θανάτου του είναι άγνωστη μέχρι στιγμής και δεν είναι γνωστό αν ο ηθοποιός αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, φίλοι του τον βρήκαν λίγες ώρες μετά τον θάνατό του πάνω στο κρεβάτι με τον Ακμπάρ να παραστέκεται κλαίγοντας.

H είδηση του ξαφνικού θανάτου του καλλιτέχνη με το αριστοκρατικό παρουσιαστικό, που μαθήτευσε δίπλα στον Κάρολο Κουν και είχε στο βιογραφικό του σπουδαίους θεατρικούς ρόλους, προκάλεσε θλίψη στους καλλιτεχνικούς κύκλους και όχι μόνο.

Η οικογένειά του, οι δύο αδερφές του, Ρενέ και Σέλμα, και επίσης η ανιψιά του Ηλέκτρα, υπέστησαν σοκ και δεν μπορούν ακόμα να συνειδητοποιήσουν τον απρόσμενο χαμό του δικού τους ανθρώπου. Όπως δήλωσαν, φαινόταν υγιέστατος, μάλιστα πήγαινε κάθε μέρα έξι ώρες βόλτα με τον Ακμπάρ, από τον Λυκαβηττό μέχρι του Φιλοπάππου.

 

 

Προφητικά υπήρξαν τα λόγια του στην τελευταία συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν από λίγους μήνες στο andro.gr: «Βασικά ανησυχώ τι θα γίνει ο Ακμπάρ εάν πεθάνω, γιατί το αντίθετο ούτε να το σκέπτομαι… Δυστυχώς τα σκυλιά ζουν λιγότερο από ό,τι εμείς, έχω χάσει πολλά ως τώρα και η ώρα του αποχωρισμού είναι πάντα η χειρότερη στιγμή… Δεν θέλω καθόλου να το σκέπτομαι, είναι ακόμα βέβαια πολύ μικρός και αυτή η ράτσα ζει πολλά χρόνια», είχε πει χαρακτηριστικά.

 

Λίγες ημέρες μάλιστα πριν τον θάνατό του, ο ηθοποιός είχε ανεβάσει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook μια φωτογραφία με τη νικήτρια του «Greece’s next top model», Ειρήνη Καζαριάν και τον σκύλο του Ακμπάρ.

Ο Αριστοτέλης Αποσκίτης είχε γράψει στη λεζάντα της ανάρτησής του: «Ο Ακμπάρ με την Καζαριάν την νικήτρια του Next Top Model, που μας παρακάλεσε να φωτογραφηθεί μαζί του, για τις φωτογραφίες του book της! Όσοι μου έχετε στείλει ερωτήσεις, του στυλ εάν ο Ακμπάρ έχει την ίδια συμπεριφορά στο σπίτι και στους δρόμους, σαν χαρακτήρας, έχω να σας πληροφορήσω ότι όσο καλός και φιλικός είναι στους δρόμους, τόσο άγριος φύλακας είναι στο σπίτι, ούτε κουνούπι δεν μπορεί να μπει μέσα στον κήπο! Έχει ήδη αρπάξει ξώφαλτσα, έναν πλανόδιο πωλητή και τον ταχυδρόμο, που παρά την πινακίδα «προσοχή ο σκύλος δαγκώνει», την αγνόησαν και μπήκαν, γιατί νόμιζαν ότι Ακμπάρ έλειπε, επειδή δεν τον έβλεπαν -ήτανε στον πίσω κήπο- ευτυχώς πρόλαβα και τον έπιασα την τελευταία στιγμή! Επίσης έχει σώσει δύο φόρες τα ξημερώματα δύο διπλανά σπίτια, από κλέφτες, σηκώνοντας τη γειτονιά στο πόδι! Άρα ο Ακμπάρ είναι ήρεμος στον δρόμο, αλλά πάρα πολύ άγριος στο δικό του χώρο!».

Θλίψη έχει προκαλέσει στον καλλιτεχνικό κόσμο η είδηση του θανάτου του ηθοποιού, Αριστοτέλη Αποσκίτη.

Αρκετοί ήταν εκείνοι που ήθελαν να τον αποχαιρετήσουν με τον δικό τους τρόπο μέσα από τα social media, τιμώντας έτσι τη μνήμη του.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η Νίκη Παλληκάρακη, η οποία μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο:

«Βρεθήκαμε τυχαία πριν από λίγο καιρό στο κέντρο της Αθήνας κι αποφασίσαμε αυτή την ξαφνική συνάντηση να την κάνουμε κουβέντα με καφέ… Γελάσαμε πολύ, συγκινηθήκαμε, θυμηθήκαμε παλιές μας συνεργασίες και τα αξέχαστα ταξίδια μας με το Εθνικό… Μου θύμισες όλ’ αυτά για τα οποία σε θαύμαζα και σ’ εκτιμούσα από τότε… το χιούμορ σου, τη γλύκα, τη βαθιά σου καλλιέργεια, τη σκέψη σου που ήταν πάντα πολύ μπροστά σε όλα κι αυτό το εφηβικό αγέρωχο που κρατούσες ζωντανό …Σε ζήλευα για τα απίστευτα ταξίδια που έκανες σ’ όλο τον κόσμο… Βιάστηκες όμως καλέ μου να κάνεις αυτό το τελευταίο… το χωρίς γυρισμό… Αντίο Αριστοτέλη μου…», έγραψε χαρακτηριστικά η Νίκη Παλληκαράκη.

Μεταξύ των ηθοποιών με τους οποίους διατηρούσε στενή σχέση ήταν η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, η οποία έχει δηλώσει σε συνέντευξή της ότι ζήλευε καλοπροαίρετα τον αγαπημένο φίλο της και συνάδελφο επειδή ταξίδευε πάρα πολύ συχνά και έγραφε άρθρα από τα ταξίδια του. Σε μια από τις τελευταίες εμφανίσεις του στο σανίδι ο Αριστοτέλης Αποσκίτης ήταν στο πλευρό του Γιάννη Στάνκογλου στο έργο «Καλιγούλας», στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Ο Αριστοτέλης Αποσκίτης αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν το 1984.

Συμμετείχε στην ταινία Μετέωρο και Σκιά (1985) και στο φιλμ του Θόδωρου Αγγελόπουλου Μία αιωνιότητα και μία μέρα (1998)

Οι θεατρικές παραστάσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει στο Εθνικό Θέατρο:

Περιποιητής φυτών (1989) | Περιποιητής Φυτών
Το χρονικό του Κυρού Μανουήλη (1989) | Πιλάτος
Όλα στον κήπο (1990) | Γκίλμπερτ
Όνειρο θερινής νύχτας (1991) | Θησέας
Ηλέκτρα (1998) | Αίγισθος
Ορέστεια (2001) | Απόλλων | Χορός
Αντιγόνη (2002) | Κορυφαίος
Η τέταρτη αδελφή (2003) | Μίσα
Βασιλιάς Ληρ (2005) | Δούκας της Κορνουάλης

eirini aivaliwtouΣτην αγκαλιά του σκύλου του Ακμπάρ άφησε την τελευταία του πνοή ο Αριστοτέλης Αποσκίτης
Περισσότερα

Μιλτιάδης Έβερτ. Έδωσε ζωή, φωνή και φως στο Γκαζοχώρι χτίζοντας μια νέα εποχή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Το 1996 στην οδό Ιάκχου 16 στις «Ροές» είδα το χοροθέατρο «Η Βουή του Μύθου», σε σκηνοθεσία – χορογραφία Σοφίας Σπυράτου και μουσική Νίκου Ξυδάκη.

 

Εκείνη την εποχή (και) ο δρόμος αυτός δεν ήταν ασφαλτοστρωμένος. Είχε μόνο χώμα, λακκούβες και λάσπες. Ίσως – αν θυμάμαι καλά – να υπήρχε τουλάχιστον ένας (1) λαμπτήρας που αχνόφεγγε σε μια ξύλινη κολόνα της ΔΕΗ.
Το απόλυτο σκοτάδι κυριαρχούσε στην ευρύτερη περιοχή της άλλοτε βιομηχανικής εγκατάστασης του Φωταερίου Αθηνών στο Γκάζι

Δέκα χρόνια νωρίτερα, το 1986, ο Μιλτιάδης Έβερτ είχε εκλεγεί Δήμαρχος της Αθήνας και στα μέσα της δημαρχίας του ξεκίνησε τις εργασίες ανάπλασης και ανάδειξης του βιομηχανικού αυτού χώρου. Το Γκαζοχώρι στο οποίο δεν ήταν και τόσο εύκολο να κυκλοφορήσεις το βράδυ άρχισε με αργούς ρυθμούς να αλλάζει πρόσωπο.

 

 

Το 1984 οι κάτοικοι με τις διαμαρτυρίες τους κατάφεραν να πετύχουν τη διακοπή της λειτουργίας του Φωταερίου. Το επόμενο βήμα το έκανε ο Μιλτιάδης Έβερτ ο οποίος αμέσως μετά την εκλογή του προχώρησε στην ανάπλαση του χώρου επιβεβαιώνοντας το παρατσούκλι του ως «μπουλντόζας». Αυτό το παρατσούκλι του το είχαν κολλήσει, όταν κάποτε είπε πως θα κατεδαφίσει σε μια νύχτα το Γκάζι. Το προσωνύμιο αυτό – όπως έλεγε ο ίδιος – του πήγαινε, γιατί πάντοτε ήταν ευτραφής. Το υιοθετεί αμέσως. Έτσι στην κεντρική προεκλογική του αφίσα, τον βλέπουμε δίπλα σε μια μπουλντόζα. Με τον δυναμισμό του ο Έβερτ δημιούργησε στην ευρύτερη περιοχή τις συνθήκες για να ξεκινήσει μια «Νέα Εποχή», όπως ήταν ο τίτλος του συνδυασμού του.

Μάλιστα ο τίτλος ήταν τόσο επιτυχής που ύστερα από 32 χρόνια (πριν από λίγους μήνες, το 2018) τον αντέγραψε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σε δικές του αφίσες.

 

***

 

Το σημερινό Γκάζι, η Τεχνόπολις, είναι ένας βιομηχανικός μουσειακός χώρος έκτασης 30 στρεμμάτων, που έχει διαμορφωθεί παράλληλα σε πολυδύναμο χώρο πολιτισμού αποτελώντας έναν ακόμη πόλο πολιτιστικής έλξης της σύγχρονης Αθήνας. Στον χώρο αυτό εγκαινιάστηκε το 2013 το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.

 

***

 

Εκτός από το Γκάζι ο Έβερτ στις 31 Μαΐου του 1987 άλλαξε κυριολεκτικά το τοπίο στα ερτζιανά ιδρύοντας τον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9,84». Ήταν ο πρώτος μη κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός. Ο σταθμός υπό τη διεύθυνση του δημοσιογράφου Γιάννη Τζανετάκου, κατέκτησε γρήγορα την πρωτιά στην ακροαματικότητα και ανέδειξε μια νέα γενιά δημοσιογράφων και καλλιτεχνών.

 

***

 

Τον Μιλτιάδη Έβερτ, τον συνάντησα δύο φορές στην Κηφισιά, κατά τη διάρκεια δύο Παγκοσμίων Εκθέσεων Γελοιογραφίας, που είχαν διοργανωθεί από τους συναδέλφους Κώστα Βλάχο και Ηλία Σκουλά. Η μια με τον τίτλο «Καλημέρα μόλυνση», ήταν η πρώτη αναφορά για τα περιβαλλοντολογικά προβλήματα που έφτασαν διογκωμένα στις μέρες μας. Η δεύτερη είχε ως θέμα την «Ενεργειακή κρίση» που και αυτό το θέμα τότε πρωτοεμφανιζόταν. Εκείνη την περίοδο ο Έβερτ είχε διατελέσει διαδοχικά υφυπουργός Oικονοµικών, υπουργός Βιοµηχανίας και Ενέργειας και υπουργός Oικονοµικών. Και τις δυο φορές που τον είδα είχα την ευκαιρία να συζητήσω αρκετή ώρα μαζί του και – εκείνη την εποχή των έντονων πολιτικών αντιπαραθέσεων – μου είχε κάνει εντύπωση η διάθεσή του για ανοιχτή συνεργασία με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Πράγματι τα όσα έλεγε τα εφάρμοσε αργότερα όταν ως υποψήφιος Δήμαρχος, ανακοίνωσε πως «βγάζει το κομματικό του καπέλο» τονίζοντας παράλληλα τη σημασία της εθνικής συμφιλίωσης και την ανάγκη ευρέων πολιτικών συμμαχιών με όλους τους κομματικούς χώρους. Καθαρό δείγμα αυτών των σκέψεών του ήταν ο «Αθήνα 9,84».

 

***

 

 

 

 

Αξίζει εδώ να σημειώσω ότι μετά την ανάπλαση στο Γκάζι, στον Κεραμεικό και στην ευρύτερη περιοχή τα θέατρα που λειτουργούν σήμερα έχουν φτάσει τα 15. Πρόκειται για: Το «Σύγχρονο Θέατρο», το «104», οι «Ροές», το «Vault», η «Αθηναΐς», το «Tempus Verum – Εν Αθήναις», ο «Λύχνος», το «Άβατον», το «Χυτήριο», το «Bios», το «Gazi Theater», η «Κιβωτός», το «Life and Art Theater», το «Από Κοινού» και το «Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου».

 

***

 

Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν με αφορμή τη συμπλήρωση 8 χρόνων από τον θάνατό του. Ο Έβερτ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1939 και πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 2011. Είχε μπει στη εντατική του Ιπποκράτειου νοσοκομείου με αναπνευστικά προβλήματα. Προηγουμένως ενώ ήταν στο σπίτι του στο Πικέρμι, αισθάνθηκε δυσφορία, δύσπνοια και ισχυρούς πόνους στην πλάτη κι έτσι μεταφέρθηκε στο Ιπποκράτειο όπου υπεβλήθη σε συνεχείς εξετάσεις. Οι γιατροί έκριναν ότι λόγω της επιβαρυμένης υγείας του, πρέπει να εισαχθεί στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου. Σύμφωνα με τους γιατρούς, κατέληξε λόγω πολυοργανικής ανεπάρκειας.

Παναγιώτης ΜήλαςΜιλτιάδης Έβερτ. Έδωσε ζωή, φωνή και φως στο Γκαζοχώρι χτίζοντας μια νέα εποχή
Περισσότερα

Ελισάβετ Τσαγκάρη-Ντυμπάλσκα. Χρυσή μετάφραση…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μιλάει τα πολωνικά με την ίδια ευχέρεια όπως τα ελληνικά, χάρη στην Πολωνή μητέρα της. Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά. Είναι 17 ετών, μαθήτρια της Γ’ τάξης στο Γενικό Λύκειο Βραχνέικων Αχαΐας. Η Ελισάβετ Τσαγκάρη – Ντυμπάλσκα είναι η Ελληνίδα νικήτρια του διαγωνισμού Juvenes Translatores της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Έκανε την καλύτερη μετάφραση ανάμεσα στους 94 διαγωνιζόμενους από 21 σχολεία της Ελλάδας και τον Απρίλιο θα ταξιδέψει στις Βρυξέλλες, όπου θα βραβευτεί μαζί με άλλους 27 μαθητές από τα υπόλοιπα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πέτυχαν την ίδια διάκριση. Η επιλογή της Ελισάβετ έγινε ανάμεσα σε 3.252 παιδιά από 751 σχολεία της Ευρώπης.

Παναγιώτης ΜήλαςΕλισάβετ Τσαγκάρη-Ντυμπάλσκα. Χρυσή μετάφραση…
Περισσότερα