«Ένα γέλιο ήταν η ζωή μου μαζί του.
Γέλιο, φως και ζεστασιά.
Από αυτά τα γέλια που γεμίζουν το σπίτι και σπρώχνουν μακριά τον φόβο και το σκοτάδι.
Ένα γέλιο που έγινε ανάσα, παρηγοριά, πυξίδα.
Αυτό το γέλιο… έσβησε σήμερα το πρωί.
Ο Δημήτρης μου…
Ο άνθρωπός μου. Ο άντρας μου. Ο φίλος μου. Ο σύντροφός μου. Ο πατέρας του παιδιού μου.
Το στήριγμά μου, ο βράχος μου.
Έδωσε τον πιο σκληρό, τον πιο άδικο αγώνα που μπορεί να δώσει άνθρωπος.
Και τον έδωσε με το κεφάλι ψηλά. Με λεβεντιά.
Ήθος. Δύναμη. Αξιοπρέπεια.
Και αγάπη… αγάπη που χωρούσε τον κόσμο όλο.
Μαζί του έζησα. Μαζί του μεγάλωσα. Μαζί του έγινα αυτό που είμαι σήμερα.
Ό,τι πιο πολύτιμο έχω, το γέννησα μαζί του.
Θα τον αποχαιρετήσουμε την Τετάρτη 30 Ιουλίου 2025,
στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Πανοράματος.
Η σορός θα βρίσκεται στο Ναό από τις 4.30.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 5.30.
Και σας παρακαλώ — αντί για στεφάνια —
αν θέλετε να τιμήσετε τη μνήμη του,
να στηρίξετε τον Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες «Λάμψη».
Έτσι θα ζει μέσα από κάθε παιδικό χαμόγελο που θα σωθεί».
***
Με τα παραπάνω λόγια αποχαιρέτησε η Βούλα Πατουλίδου τον σύζυγό της Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, που έφυγε αό τη ζωή σε ηλικία 69 ετών.
***
Ποιος ήταν ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης
Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1956 στην περιοχή της Κάτω Τούμπας στη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε διακεκριμένος αθλητής στην άρση βαρών, με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980, όπου κατετάγη 8ος στην κατηγορία βαρέων βαρών με συνολική επίδοση 347,5 κιλά.
Εργάστηκε ως διδάσκων της άρσης βαρών στο ΤΕΦΑΑ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως σήμερα, επιβλέποντας και διπλωματικές εργασίες φοιτητών.
Από το 1988 έως το 1992 και από το 1995 έως το 2000 υπηρέτησε ως προπονητής σε εθνικές ομάδες εφήβων, συμβάλλοντας στην κατάκτηση πολυάριθμων μεταλλίων σε διεθνείς διοργανώσεις.
Με τη σύζυγό του Βούλα Πατουλίδου, έχουν ένα γιο, τον Γιώργο.
