Η ημέρα της σημαίας είναι μια αργία που σχετίζεται με τη σημαία του κράτους, μια ημέρα που ορίζεται για την έπαρση μιας συγκεκριμένης σημαίας (όπως μιας εθνικής σημαίας) ή μια ημέρα που έχει προοριστεί για τον εορτασμό ενός ιστορικού γεγονότος, όπως η υιοθέτηση της σημαίας του έθνος.
Οι ημέρες σημαίας κωδικοποιούνται συνήθως σε εθνικά καταστατικά που εγκρίνονται από νομοθετικά όργανα ή κοινοβούλια. Ωστόσο, σε ορισμένες χώρες, ένα διάταγμα ή μια διακήρυξη από τον αρχηγό του κράτους ή τον διευθύνοντα σύμβουλο μπορεί επίσης να ορίσει ημέρα σημαίας. Το καταστατικό ή η διακήρυξη ή το διάταγμα μπορεί να καθορίζει τις τοποθεσίες όπου θα κυματίζουν οι σημαίες και τον τρόπο που θα γίνεται αυτό (για παράδειγμα, στην κορυφή ή στη μέση του ιστού),εναλλακτικά, το έθιμο αυτό ίσως να επικρατήσει. Η ημέρα της σημαίας είναι φυσικά μια ημέρα που γίνεται η έπαρση της σημαίας.
Η Εθνική Σημαία της Ελλάδος αποτελείται από εννέα ίσου πλάτους οριζόντιες, παράλληλες γραμμές, πέντε κυανές και τέσσερις λευκές, σε διαδοχή, έτσι ώστε η πρώτη και η τελευταία να είναι κυανές. Στο πάνω αριστερό τμήμα σχηματίζεται ένα κυανό τετράγωνο που καταλαμβάνει τις πέντε πρώτες γραμμές, μέσα στο οποίο υπάρχει λευκός σταυρός. Η σημαία αναρτάται πάνω σε λευκό ιστό στην κορυφή του οποίου υπάρχει λευκός σταυρός.
Ο τύπος και τα χρώματα (κυανό και λευκό) της εθνικής σημαίας καθιερώθηκαν τον Ιανουάριο του 1822 στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.
Στις 15 Μαρτίου του ίδιου χρόνου, το Εκτελεστικό Σώμα (Κυβέρνηση), που είχε αναλάβει την προσωρινή διοίκηση της Ελλάδας, όρισε με το Διάταγμα 540 τρεις τύπους σημαιών: μια σημαία ξηράς και δυο θαλάσσης, μια για το πολεμικό και μια για το εμπορικό ναυτικό.
Η σημαία της ξηράς είχε σχήμα τετράγωνο, κυανό και έφερε έναν λευκό σταυρό που κάλυπτε όλη της την επιφάνεια. Οι σημαίες της θαλάσσης είχαν την ίδια μορφή που διαθέτει η σημερινή εθνική σημαία.
Μοναδική διαφορά στη σημαία του εμπορικού ναυτικού ήταν η αντιστροφή των χρωμάτων (κυανό αντί λευκού) στη θέση του σταυρού. Η σημαία των εμπορικών πλοίων εξομοιώθηκε με εκείνη των πολεμικών το 1828, όταν αναγνωρίστηκε ότι τα εμπορικά πλοία είχαν λάβει μέρος στον αγώνα ως πολεμικά.
Η εθνική σημαία τροποποιήθηκε έκτοτε αρκετές φορές, κυρίως ως συνέπεια των πολιτειακών μεταβολών, χωρίς όμως να μεταβληθεί ριζικά.
Το 1833 προστέθηκε στις σημαίες του Στρατού Ξηράς και του Πολεμικού Ναυτικού ο βαυαρικός θυρεός, ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι την ανατροπή του Όθωνα τον Οκτώβριο του 1862.
Με την άφιξη του Γεωργίου Α’ το 1863 περιελήφθη στις σημαίες των δυο Σωμάτων το στέμμα, το οποίο παρέμεινε μέχρι τη μεταπολίτευση του 1924.
Από το 1864, η σημαία για τα τάγματα Πεζικού αποτελείτο από μεταξωτό ύφασμα που έφερε τριγύρω χρυσά κρόσσια και στο κέντρο του λευκού σταυρού την εικόνα του προστάτη της, Αγίου Γεωργίου.
Οι πολεμικές σημαίες που ισχύουν σήμερα είναι:
– Για το Π.Ναυτικό η εθνική σημαία, και
– Για το Στρατό Ξηράς και την Πολεμική Αεροπορία ο τύπος της ορθογώνιας κυανής με το λευκό σταυρό που εκτείνεται μέχρι τις πλευρές της χωρίζοντάς την σε τέσσερα ίσα τμήματα.
Στο κέντρο του σταυρού, η σημαία του στρατού ξηράς φέρει την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, η δε σημαία της αεροπορίας την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ.
