Χειρόγραφα

Εκατό χρόνια Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού μετά τον πύρινο λόγο του Κεμάλ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κυριακή 19 Μαΐου 2019. Συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων. Θυμίζουμε ότι με αρκετή καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Με αφορμή αυτή την επέτειο το catisart.gr έκανε ένα μικρό αφιέρωμα με δύο κείμενα του δημοσιογράφου και συγγραφέα Τάσου Κοντογιαννίδη ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Κομνηνά Ξάνθης. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Σταυρουπόλεως, στη δημοσιογραφική σχολή του Σπύρου Μελά και είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου. [Το πρώτο κείμενο δημοσιεύθηκε στις 14 Μαΐου 2019].

 

Γράφει ο δημοσιογράφος Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης
akontogiannidis@yahoo.gr

 

 

Συμπληρώνονται σήμερα 19 Μαΐου 2019, ακριβώς 100 χρόνια, από τότε που ο μακελάρης Μουσταφά Κεμάλ, ο Χίτλερ της εποχής εκείνης, έδωσε το σύνθημα εξολόθρευσης των Ελλήνων του Πόντου. Ήταν η δεύτερη φάση. Την πρώτη την ξεκίνησε με το Κίνημα των Νεοτούρκων το 1914 και στις 19 Μαΐου 1919 άρχισε η εντατική εξολόθρευση των χριστιανικών πληθυσμών.

 

Σαν σήμερα λοιπόν, έφτασε με ένα φορτηγό πλοίο από την Κωνσταντινούπολη στο λιμάνι της Αμισού (Σαμψούντας) ο Μουσταφά Κεμάλ και με την ακολουθία του μετέβησαν σε μία πλατεία, όπου σ’ έναν πύρινο λόγο του σε πλήθος οπαδών του εναντίον των Ελλήνων, έριξε το σύνθημα εξολόθρευσή τους: «Ο πλούτος και οι περιουσίες που έχουν οι γκιαούρηδες, αν τους εξολοθρεύσετε, μπορούν να γίνουν δικά σας».

 

Την επομένη, εξάπτει τον θρησκευτικό φανατισμό τους. Σε ομιλία του στο γειτονικό χωριό Καβάκ’ ρίχνει ένα νέο σύνθημα:

«Εξολοθρεύστε κάθε μη Μουσουλμάνο». Και το δάχτυλό του δείχνει τους Έλληνες Χριστιανούς…

Το επόμενο διάστημα οι κεμαλιστές δημιούργησαν τα λεγόμενα «Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας», τα οποία λειτουργούσαν στην Αμάσεια, όπου οδήγησαν όλες τις μεγάλες ηγετικές, θρησκευτικές και πνευματικές προσωπικότητες του Πόντου. Τουλάχιστον 450 πρόκριτοι Έλληνες Πόντιοι (μητροπολίτες, βουλευτές, γιατροί, δικηγόροι, τραπεζίτες, δημοσιογράφοι, έμποροι, δάσκαλοι από διάφορες πόλεις του Πόντου, οδηγήθηκαν σε δίκες παρωδία, καταδικάστηκαν εις θάνατον δι’ απαγχονισμού με συνοπτικές διαδικασίες και εστάλησαν στις αγχόνες.

 

Οι πρόκριτοι του Πόντου στην αγχόνη.

 

 

Έτσι έκαναν ριζική εκκαθάριση του άνθους της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου, τη θρησκευτική, πολιτική και πνευματική ηγεσία των Ελλήνων, χωρίς να βρει ο λαός έναν οδηγό, καθοδηγητή και υποστηρικτή…

Παράλληλα άρχισε η στρατολόγηση του ανδρικού πληθυσμού στα «Αμελέ Ταμπουρού» (Τάγματα Εργασίας), τους μετέφεραν σε μακρινά μέρη να σκάβουν, να ανοίγουν δρόμους, να εργάζονται σκληρά και εξαντλητικά κάτω από τον βούρδουλα, χωρίς σωστή τροφή. Πολλοί άφηναν εκεί τα κορμιά τους από τη σκληρή εργασία και την ασιτία, ενώ λιγοστοί γύριζαν σακάτηδες πίσω στα χωριά τους… Έχασαν εκεί τη ζωή τους, το 80% των Ελλήνων που στρατολόγησαν! Πολλοί άνδρες, για να αποφύγουν τα «Αμελέ Ταμπουρού», εγκατέλειπαν τα χωριά τους κι έφευγαν αντάρτες στα βουνά.

Ο πληθυσμός που έμενε πίσω, γυναικόπαιδα, γριές και γέροι, υφίσταντο άλλο μαρτύριο εξόντωσης, της εξορίας, με συνεχείς εξαντλητικές μακρινές πορείες. Όποιος από την κούραση έπεφτε, έμενε εκεί και πέθαινε.

Ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή που κάνει η διάσημη Αμερικανίδα δημοσιογράφος Έθελ Τόμπσον που έζησε τα γεγονότα από κοντά:

 

 

19 Μαΐου 1919. Ο Κεμάλ έδωσε το σύνθημα για επίθεση.

Νέος χορός του Ζαλόγγου στη Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος.

 

 

«Καθ’ οδόν συναντούσαμε ομίλους γερόντων, παιδίων, σε μια ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου έπεφταν νεκροί από την εξάντλησιν και από τα χτυπήματα των συνοδών Τούρκων. Οι περισσότεροι εκλιπαρούν τον θάνατον. Στην πόλη Μεζερέχ, ξαφνικά ακούσαμε φωνές τριακοσίων μικρών παιδιών μαζεμένα σε κύκλο και 20 τσανταρμάδες – χωροφύλακες, τα χτυπούσαν σκληρά και ανελέητα με τα μαστίγια και τα τρυπούσαν με τα ξίφη για να μην κλαίνε. Το θέαμα ήτο πρωτοφανές, φρικώδες! Τα παιδάκια έσκυβαν κι έβαζαν τα χεράκια τους πάνω στο κεφάλι για ν’ αποφύγουν τα χτυπήματα. Μία μητέρα που όρμησε για να σώσει το παιδί της, δέχτηκε το ξίφος στην καρδιά κι έπεσε κατά γης! Μία γυναίκα με παιδί στην αγκαλιά κάθισε στην άκρη του δρόμου για να ξεκουραστεί και ο συνοδός στρατιώτης άρπαξε το παιδί το τρύπησε με το ξίφος και το πέταξε! Ύστερα μαστίγωσε την γυναίκα για να προχωρήσει… Πάθαμε νευρική κρίση! Παντού βλέπαμε πτώματα γυναικών, παιδιών και γερόντων. Η Αμερικανική Υπηρεσία υπολογίζει τους Έλληνες που εξολόθρευσαν οι Τούρκοι στην Σεβάστεια, σε τριάντα χιλιάδες!».

 

 

Τα «Αμελέ Ταμπουρού» (τάγματα εργασίας) όπου το 80% των στρατολογημένων ανδρών άφησαν εκεί τα κορμιά τους.

 

 

Πολλοί κυνηγημένοι, περίπου 450 άτομα, βρήκαν άσυλο στη Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος και ο Τούρκος στρατηγός Μεχμέτ Βεχήτ πασάς που το πληροφορήθηκε, διέταξε τσανταρμάδες και Τσέτες να το περικυκλώσουν. Ζήτησε από τον ηγούμενο της Μονής να τους πετάξει έξω, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Τη νύχτα πολλοί διέφυγαν κρυφά στα γύρω δάση και το πρωί εισέβαλαν στη Μονή Τσέτες και Τούρκοι αγρότες της περιοχής, άρχισαν να επιτίθενται σε γυναίκας και να λεηλατούν το Μοναστήρι.

Στην Μονή Βαζελώνος, ζωντανεύει ο χορός του Ζαλόγγου. Περίπου τριάντα γυναίκες και νεάνιδες για να αποφύγουν την ατίμωσή τους από τους Τούρκους που τις είχαν περικυκλώσει, ρίχτηκαν από γκρεμό σε παρακείμενο ποταμό και πνίγηκαν!

Οι Πόντιοι θυμούνται, οι μνήμες είναι ζωντανές, αλλά τα γεγονότα δεν μπαίνουν στα σχολικά βιβλία, γιατί οι αρνητές της Γενοκτονίας θέλουν να αποσιωπηθεί και να σβήσει η ιστορική μνήμη…

 

***

Στη βασική φωτογραφία: Κάθε 19 Μαΐου, οι Τούρκοι γιορτάζουν με αναπαράσταση σε γήπεδο στην Αμισό το ξεκίνημα της Γενοκτονίας από τον Μουσταφά

***

ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ…

Πώς είδαν τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού πριν 100 χρόνια οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι επίσημοι /

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ…

Έκδοση για τους Πόντιους δημοσιογράφους

«Η ύαινα της Κερασούντας». Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαθά «Γη του Πόντου»

«Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» των Σταύρου Μουμουλίδη – Σοφίας Αμοιρίδου

 

Παναγιώτης ΜήλαςΕκατό χρόνια Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού μετά τον πύρινο λόγο του Κεμάλ
Περισσότερα

Η Σμαράγδα Καρύδη απαντά στον Γρηγόρη Ψαριανό για τα “σκουπίδια”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η πολιτική αντιπαράθεση είναι ένα σπορ που έχει τους δικούς του κανόνες οι οποίοι ισχύουν για όλους. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Τους κανόνες αυτούς οφείλουν να τους τηρούν ιδιαίτερα εκείνοι που ζητούν την ψήφο μας. Εκείνοι που δίνουν υποσχέσεις ότι θα νοιάζονται για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας. Για όσους παραβαίνουν τους κανόνες δεν πρέπει να υπάρχουν «κίτρινες» κάρτες. Πρέπει να υπάρχουν μόνο «κόκκινες» έτσι ώστε να συνετίζονται οι κατ’ επάγγελμα παραβάτες. Εκείνοι που «κάνουν θέατρο» και διεκδικούν το …πέναλτι. Εκείνοι που έχουν στη φαρέτρα τους ως μοναδικά όπλα: τις παρωπίδες, τα χρωματιστά γυαλιά και τα «καλάμι» για τις όποιες μετακινήσεις τους…

Π.Μ.

 

***

Τα κείμενα που ακολουθούν και οι φωτογραφίες είναι από τις προσωπικές σελίδες στο Facebook της ηθοποιού Σμαράγδας Καρύδη και του βουλευτή Γρηγόρη Ψαριανού.

 

***

 

Ο βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός έγραψε στο χρονολόγιό του το Σάββατο 11 Μαΐου 2019

«Γιωρ. Σαρ. –
Στα χρόνια τού αντιμνημονίου κάποια σκουπίδια (σ.σ. χοντρό ακούγεται αυτό και άδικο…) όπως η Χαρούλα Αλεξίου, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Παύλος Χαϊκάλης, η Σμαράγδα Καρύδη, η Νατάσα Μποφίλιου, η Άντζυ Σαμίου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Γιώργος Πάντζας, η Άννα Παναγιωτοπούλου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Μυρσινούλα Λοΐζου, η Έλενα Ακρίτα, η Άννα Βαγενά, μαζί με μερικούς τυχάρπαστους πανεπιστημιακούς, ανέλαβαν αυτόκλητα την πνευματική εκπροσώπηση της χώρας και συνέβαλαν τα μέγιστα στο να φορτωθούμε στην πλάτη μας για 4,5 χρόνια την αριστερή συμμορία που μας κυβερνά. Ευτυχώς σήμερα κάτι δείχνει ν’ αλλάζει».
Γρηγόρης Ψαριανός

 

***

 

Την Τετάρτη 15 Μαΐου 2019, η ηθοποιός Σμαράγδα Καρύδη απάντησε με το εξής κείμενο που ανάρτησε στο χρονολόγιό της:

 

«Κύριε Γρηγόρη Ψαριανέ
Με μεγάλη έκπληξη ανακάλυψα ότι παρόλο που ποτέ μα ποτέ, όπως το έκαναν τόσοι άλλοι, δεν πήρα δημοσίως καμία θέση και για κανένα θέμα που να αφορά στο δημοψήφισμα ή σε οποιαδήποτε άλλη επιλογή που έχει να κάνει με το μνημόνιο ή με οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, είδα στο προφίλ σας στο Facebook το όνομά μου σε μια λίστα στοχοποίησής μου μαζί με άλλους συμπολίτες.

Μάλλον ο συντάκτης με τη γνωστή προχειρότητα που γίνονται όλα μέσα στα σόσιαλ μίντια, μπέρδεψε το Ντίνος Καρύδης (ο μπαμπάς μου είχε πάρει όντως θέση στο δημοψήφισμα) με το Σμαράγδα Καρύδη. Κι ίσως αν ήταν μόνο αυτό το λάθος δε θα είχα ασχοληθεί, αλλά επειδή μέσα εκεί μας αναφέρετε ως «σκουπίδια» όλους εμάς, δεν μπορώ να μην απαντήσω, αν και συνήθως δε το κάνω. Όχι όμως για να διαχωρίσω τη θέση μου ως μη εμπλεκόμενης με τα «σκουπίδια» αφού εκεί μέσα βρίσκονται άνθρωποι που αγαπώ πολύ, έχω συνεργαστεί ή θαυμάζω αλλά γιατί αυτή η ανάρτησή σας, δίνει αφορμή για κάτι, που ίσως έχει αξία να ειπωθεί.

Αν και είχα πάντοτε τις απόψεις μου τις μοιραζόμουν μόνο με τις παρέες και τους φίλους μου, γιατί πιστεύω ότι ο δημόσιος διχαστικός λόγος μόνο κακό έχει κάνει σ’ αυτή τη χώρα κι ότι η Δημοκρατία έχει ανάγκη τη σύνθεση κι όχι τη διαίρεση.

Είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ με τις απόψεις των συμπολιτών μου αυτό δε με εμποδίζει να τους ακούω, να τους θαυμάζω για το έργο τους -άλλους όχι και τόσο αλλά παρόλα αυτά να τους αποδέχομαι- να συνεργάζομαι μαζί τους, άλλους να τους αγαπώ, κάποιους να τους λατρεύω και κάποιοι να είναι συγγενείς και κολλητοί μου φίλοι.

Και μπορώ και το κάνω αυτό γιατί σιχαίνομαι τον διαρκή εμφύλιο. Γιατί τα διχαστικά δημοψηφίσματα, οι λίστες, το μίσος και ο διχασμός που υπάρχει όχι μόνο γύρω μας αλλά και μέσα μας και μας ξεσκίζει σε κομμάτια. Δεν υπάρχουνε εδώ ούτε σκουπίδια ούτε γερμανοτσολιάδες και δεν έχει τίποτα το δημιουργικό να διαιωνίζουμε όλα όσα μας πάνε πίσω.

Κι εγώ κύριε Ψαριανέ αντίθετα από σας, έχω δικαίωμα να σας εγκαλώ, γιατί απ’ το 2007 σας πληρώνω απ’ τους φόρους μου εφόσον εκλεχθήκατε με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΟΤΑΜΙ και τώρα διεκδικείτε να το κάνετε με τη ΝΔ. Είμαι ο εργοδότης σας εδώ και 12 χρόνια. Εσείς αναγνωρίζετε φυσικά στον εαυτό σας το δικαίωμα να αλλάζετε απόψεις, να κάνετε λάθος εκτιμήσεις και να εξελίσσεστε.

Θα μπορούσατε να δώσετε και σε άλλους το δικαίωμα ν’ αγωνιούν για τη ζωή τους σ’ αυτή τη χώρα χωρίς να πληρώνονται απ’ τη Βουλή. Απλώς να μπορούν να λένε τη γνώμη τους. Είναι βασικό συστατικό της αστικής δημοκρατίας στην οποία προσφάτως μετακομίσατε.

Ο χαρακτηρισμός «σκουπίδια» για πολίτες που έχουν άλλη άποψη απ’ τη δική σας δεν συνάδει ούτε με την αστική ευγένεια στην οποία προφανώς δεν προλάβατε ακόμη να εξασκηθείτε. Μάλλον τη φόρα που πήρε το κορμί για να μετακινηθεί από κόμμα σε κόμμα, δεν πρόλαβε να την ακολουθήσει κι η ψυχή όπου της έμειναν κάποια αγκάθια ολοκληρωτισμού.

Κι επειδή ποτέ στη ζωή μου δεν είχα συμφέρον απ’ οποιοδήποτε δημόσιο οργανισμό, επειδή ποτέ δεν πήρα κρατικά χρήματα και δεν ονειρεύτηκα μια καριέρα στην ΕΡΤ, στα κρατικά θέατρα ή σε οργανισμούς, επειδή ποτέ δεν προσπάθησα ούτε πάλεψα να ξαπλώσω στα βουλευτικά έδρανα και να παρακολουθώ εσάς και πολλούς άλλους να πηδάτε ανέμελα από κόμμα σε κόμμα, σας τα λέω αυτά χωρίς ενοχές ή πίσω σκέψεις.

Βγείτε από κει μέσα. Σας έχει κάνει κακό. Σας έχει στεγνώσει. Παλέψτε για τη δημοκρατία αλλιώς. Για αρχή ξεκινήστε να το κάνετε αμισθί. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και πάρτε το ρίσκο. Συμφιλιωθείτε με τον εσωτερικό σας διχασμό και πηγαίνετε παρακάτω. Θα σας ξανανιώσει.

Το είδος της Δημοκρατίας που κι εσείς τώρα πια αγαπάτε, πάει μαζί με την ελευθερία και την ανεκτικότητα. Αυτό για να το πετύχεις χρειάζεσαι ειρήνη και γαλήνη μέσα σου. Αν δε μπορείτε να το νιώσετε, τουλάχιστον μιμηθείτε το.
Καλή τύχη».

Σμαράγδα Καρύδη

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Σμαράγδα Καρύδη απαντά στον Γρηγόρη Ψαριανό για τα “σκουπίδια”
Περισσότερα

Στο Συμβούλιο της Ευρώπης η καταγγελία της ΕΣΗΕΑ για την επίθεση κατά της δημοσιογράφου Μίνας Καραμήτρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως ενημέρωσε αμέσως την Ευρωπαϊκή και τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων σχετικά με την εμπρηστική επίθεση, που δέχθηκε η δημοσιογράφος Μίνα Καραμήτρου το πρωί της 14ης Μαΐου 2019 από αγνώστους. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία προώθησε την καταγγελία στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο την ανάρτησε στην ηλεκτρονική του πλατφόρμα για την προώθηση και την προστασία της Δημοσιογραφίας και της προσωπικής ασφάλειας των Δημοσιογράφων.

Η ανάρτηση έχει ως εξής:

Συμβούλιο της Ευρώπης

– Ηλεκτρονική Πλατφόρμα για την Προώθηση της Προστασίας της Δημοσιογραφίας και της Προσωπικής Ασφάλειας των Δημοσιογράφων

Κατατέθηκε στις 15 Μαΐου 2019

Βόμβα κατέστρεψε το αυτοκίνητο της Ρεπόρτερ του ελληνικού CNN Μίνας Καραμήτρου

Πηγή από την οποία πηγάζει η απειλή: Άγνωστος

Κατηγορία: Επιθέσεις κατά της προσωπικής ασφάλειας και ακεραιότητας των δημοσιογράφων

Εταίροι: Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων/ Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων

Το κράτος δεν έχει απαντήσει ακόμη

Τη 14η Μαΐου 2019 στις 2:30 π.μ. περίπου, το εύφλεκτο υλικό που τοποθετήθηκε κάτω από το αυτοκίνητο της Μίνας Καραμήτρου εξερράγη, ενώ το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο έξω από το σπίτι της δημοσιογράφου στου Παπάγου, ένα βορινό προάστιο της Αθήνας, όπως μεταδόθηκε στις τοπικές ειδήσεις. Το αυτοκίνητο καταστράφηκε ωστόσο κανείς δεν τραυματίστηκε, όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα.

Η Καραμήτρου είναι αστυνομικός συντάκτης και εργάζεται στην ελληνική έκδοση του CNN, σύμφωνα με την ηλεκτρονική σελίδα της δημοσιογράφου στο διαδικτυακό ιστότοπο του ελληνικού CNN. Επιπλέον η δημοσιογράφος εργάζεται στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό OPEN TV. Σύμφωνα με τον ελληνικό ειδησεογραφικό ιστότοπο ΣΚΑΪ, η έρευνα της αστυνομίας για τη βομβιστική επίθεση έχει αρχίσει. Το ελληνικό CNN καταδίκασε την επίθεση και σε σχετική δήλωση επισημαίνεται ότι «πρόκειται για επίθεση εναντίον όλου του δημοσιογραφικού κόσμου». Ο εκπρόσωπος Τύπου της ελληνικής κυβέρνησης Δημήτρης Τζανακόπουλος καταδίκασε την επίθεση μέσω twitter, αναφέροντας ότι το γεγονός «έχει στόχο» την ελευθερία του Τύπου και ότι οι δράστες θα απολογηθούν για την πράξη τους. Η Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών καταδίκασε την επίθεση και δήλωσε ότι «η βία, οι απειλές και οι εκβιασμοί δεν θα κλείσουν τα στόματα των συναδέλφων».

***

Η ΕΣΗΕΑ εξέφρασε ανησυχία για την επίθεση που δέχθηκε ένα από τα μέλη της και «κάλεσε τις Αρχές να επιτελέσουν το έργο τους και να αποκαλύψουν αμέσως τους δράστες».

Η Renate Schroeder, διευθύντρια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, δήλωσε:

«Αυτή η βίαιη πράξη εκφοβισμού εναντίον μιας γυναίκας δημοσιογράφου στην Αθήνα, μας συγκλονίζει».

Ο Anthony Bellanger, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, καταδίκασε «την εσκεμμένη επίθεση που στρέφεται κατά της ελευθερίας του λόγου και της δουλειάς της Μίνας Καραμήτρου ως δημοσιογράφου, μια επίθεση που πρέπει να διερευνηθεί αμέσως».

– Η Μίνα Καραμήτρου καλύπτει, από το 1993, το αστυνομικό ρεπορτάζ σε όλο του το εύρος: από υποθέσεις του κοινού ποινικού δικαίου μέχρι την τρομοκρατία. Το 1994 έγινε βασική αστυνομική συντάκτρια του Mega Channel καλύπτοντας τόσο τα δελτία ειδήσεων του σταθμού όσο και τις ενημερωτικές του εκπομπές, με ρεπορτάζ και αποκαλύψεις για ανθρωποκτονίες, ληστείες, πυρκαγιές, τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και για υποθέσεις εγκληματικών οργανώσεων, η δράση των οποίων απασχόλησε έντονα και επί μακρόν την κοινή γνώμη. Για δύο χρόνια δίδαξε αστυνομικό ρεπορτάζ στην πιο παλιά σχολή δημοσιογραφίας, το “Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας”, από το οποίο και η ίδια έχει αποφοιτήσει. Έχει εργαστεί σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και εφημερίδες. Το 2014 τιμήθηκε για τη δημοσιογραφική της πορεία από το Ίδρυμα Μπότση.

eirini aivaliwtouΣτο Συμβούλιο της Ευρώπης η καταγγελία της ΕΣΗΕΑ για την επίθεση κατά της δημοσιογράφου Μίνας Καραμήτρου
Περισσότερα

Ημέρες Φιλοσοφίας στην Αθήνα με θέμα τη Φιλία και περίπατος στο Ιστορικό Κέντρο της πόλης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Πώς θα νιώθατε εάν, κάνοντας τον περίπατό σας στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, βλέπατε φιλοσόφους να σας μιλούν για τη Φιλία μέσα από τα λόγια των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Κικέρωνα και Επίκτητου; Αγαπάτε την αρχαιολογία, τη φιλοσοφία αλλά και τις Τέχνες και θέλετε να δείτε πώς η εποχή εκείνη έχει επηρεάσει το Τώρα; Αναρωτιέστε πώς είναι να απολαμβάνετε έναν πρωτότυπο φιλοσοφικό περίπατο με θέμα τη φιλία και να έχετε μία μοναδική αίσθηση ενός ταξιδιού στο χρόνο;

 

 

 

 

Εάν ναι, ο Οργανισμός «Φεστιβάλ Φιλοσοφίας στην Ελλάδα» διοργανώνει για εσάς την Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019, την ημερίδα Φιλοσοφίας με το θέμα «Φιλία», επιχειρώντας να εξοικειώσει τους εφήβους με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, να ενθαρρύνει την ανάπτυξη νέων μορφών επικοινωνίας και «Φιλίας» και να καλλιεργήσει στους μαθητές τη συνείδηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

 

 

 

Δραστηριότητες και Πρόγραμμα Πέμπτη 9 Μαΐου 2019

 

Ημερίδα με το θέμα «Φιλία»

 

12.00 – 13.45: Φιλοσοφικό Πρακτικό Εργαστήρι (Μουσική και Θέατρο) από τον Μάνο Αντωνιάδη και την Κική Μαυρίδου, στην Ιταλική Σχολή Αθηνών.

 

14.30 έως 15.00 και 17.00 έως 17.30: Φιλοσοφικός θεατρικός περίπατος στην Αθήνα: λόφοι Φιλοπάππου, Πνύκα, Άρειος Πάγος, Θέατρο Διονύσου, επίσκεψη στην Ακρόπολη

 

Η ημερίδα φιλοσοφίας απευθύνεται σε εφήβους και δεν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις.

 

 

***

 

 

Επιπλέον, την Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019 ο Οργανισμός «Φεστιβάλ Φιλοσοφίας στην Ελλάδα» διοργανώνει για εσάς την «Open Philosophical Day», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Δραστηριότητες και Πρόγραμμα Open Philosophical Day την Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019
10.00 – 14.00: Με σημείο εκκίνησης το Αρχαίο Νεκροταφείο Κεραμεικού, ξεκινά ένας φιλοσοφικός Θεατρικός Περίπατος (διάρκειας 90’) στην Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα στους Λόφους Φιλοπάππου, Πνύκα, Άρειο Πάγο, Θέατρο Διονύσου, Ακρόπολη.

 

15.00 – 17.00:Wοrk shop φιλοσοφίας (μουσική και θέατρο)

 

Το «Open Philosophical Day» απευθύνεται σε όλους όσους αγαπούν την αρχαιολογία, τη φιλοσοφία και τις Τέχνες. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η πρωτότυπη αυτή ξενάγηση θα είναι στα Ελληνικά.
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο

 

info@festivalphilosophygreece.eu.

*

Λίγα Λόγια για το Φεστιβάλ Φιλοσοφίας

*

 

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Φιλία» -την ιδέα του οποίου εμπνεύστηκε η Giuseppina Russo, ξεκίνησε το 2008 στην Magna Grecia (νότια Ιταλία) και το 2015 ταξίδεψε στην Ελλάδα, σε Αθήνα, Δελφούς, Επίδαυρο, Μυκήνες, Αρχαία Κόρινθο, Αρχαία Μεσσήνη και Ερέτρια, καλωσορίζοντας περισσότερους από 40.000 σπουδαστές και ενήλικες.

 

Αποστολή του Φεστιβάλ Φιλοσοφίας είναι μαθητές και ενήλικες να έρχονται σε επαφή με την έννοια της διαλεκτικής και να γίνονται κοινωνοί της εμπειρίας του «φιλοσοφείν» στην πράξη. Έχοντας ως αφετηρία τον ίδιο τους τον εαυτό, διερευνούν, εξερευνούν και ανακαλύπτουν τη φιλοσοφία. Παράλληλα, το Φεστιβάλ συνδυάζει την εκπαίδευση με την ενίσχυση της πολιτιστικής συγγένειας των δύο χωρών και συμβολίζει τη σχέση της μεσογειακής κουλτούρας με τη δυτική φιλοσοφική σκέψη.
Η καινοτόμος δομή του φεστιβάλ αποτελείται από: φιλοσοφικούς διαλόγους, φιλοσοφικο-θεατρικούς περιπάτους, φιλοσοφικά εργαστήρια, καλλιτεχνικούς αγώνες. Η ιταλική πρωτοβουλία χαίρει ήδη αναγνώρισης από ποικίλα δημόσια, εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα. Το έργο υποστηρίζεται από καταρτισμένο προσωπικό: αρχαιολόγους, καθηγητές φιλοσοφίας, ανθρωπολόγους, οικονομολόγους, γλωσσολόγους, καθηγητές, ξεναγούς, ηθοποιούς και καλλιτέχνες.

 

*

Περισσότερες λεπτομέρειες για το πρόγραμμα της Ημέρας θα ανακοινωθούν προσεχώς.

 

***

 

Πληροφορίες

Open Philosophical Day
Kυριακή, 9 Ιουνίου 2019
Ώρες: 10.00 -17.00
Είσοδος: Ελεύθερη
Σημείο Συνάντησης: Αρχαίο Νεκροταφείου Κεραμεικού
Δηλώσεις Συμμετοχής στο:

 

info@festivalphilosophygreece.eu

***

Ιδέα: Giuseppina Russo

Οργάνωση εκδηλώσεων: Philosophy Festival in Greece
Επιμέλεια Φιλοσοφικού Περιπάτου και Θεατρικού Εργαστηρίου: Μάνος Κανναβός
Μεθοδολογία και επιλογή φιλοσοφικού κειμένου: Annalisa Di Nuzzo
Πολιτιστικοί οδηγοί και υλικοτεχνική οργάνωση: Helios Travel

Παναγιώτης ΜήλαςΗμέρες Φιλοσοφίας στην Αθήνα με θέμα τη Φιλία και περίπατος στο Ιστορικό Κέντρο της πόλης
Περισσότερα

Η ΕΣΗΕΑ για την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η ΕΣΗΕΑ ενώνει τη φωνή της με τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και όλες τις δημοσιογραφικές Ενώσεις παγκοσμίως, εν όψει του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ελευθερίας του Τύπου, στις 3 Μαΐου.

Η επέτειος αυτή υπενθυμίζει τη σπουδαιότητα της προστασίας του θεμελιωδών δικαιωμάτων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθεροτυπίας, όπως κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, αλλά και από το Σύνταγμα της χώρας μας.

Από την Ιταλίδα Marilena Nardi γελοιογραφία για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελευθερίας του Τύπου. Η Nardi, τον Απρίλιο του 2019, συμμετείχε στην έκθεση της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων με θέμα “Δημοκρατία σε κρίση”.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι τα θεμελιώδη αυτά δικαιώματα, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας και οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο διατρανώνουμε την κοινή μας βούληση να τα υπερασπιστούμε.

Στην Ελλάδα οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουμε τις ολέθριες συνέπειες μίας παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, το αδυσώπητο φάσμα της ανεργίας, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την επισφαλή εργασία.

Δυστυχώς και η φετινή επέτειος βρίσκει τους δημοσιογράφους σε δεινή θέση σε πολλές χώρες του πλανήτη και πάρα πολλοί δημοσιογράφοι έχουν χάσει ή έχουν θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο επειδή αποκάλυψαν δυσάρεστες αλήθειες, χωρίς από πουθενά να φαίνεται ελπίδα να σταματήσει το βαρύ τίμημα που πληρώνουν κάθε χρόνο οι συνάδελφοι, προκειμένου να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων προωθεί προς ψήφιση στην ολομέλεια των Ηνωμένων Εθνών τη «Διεθνή Σύμβαση για την Προσωπική Ασφάλεια και Ανεξαρτησία των Δημοσιογράφων και των άλλων Επαγγελματιών στα ΜΜΕ».

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ στάθηκε αρωγός σε αυτό το εγχείρημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων εξασφαλίζοντας την καθοριστική συνδρομή της ελληνικής διπλωματίας, η οποία συμμετείχε στις προπαρασκευαστικές συναντήσεις των Ηνωμένων Εθνών τον Οκτώβριο του 2018 στη Νέα Υόρκη και το Μάρτιο του 2019 στη Γενεύη.

Τον περασμένο Νοέμβριο, η Διεθνής Σύμβαση παρουσιάστηκε στη διοργάνωση της ΕΣΗΕΑ στην Αθήνα, με τίτλο «Διάλογος των Δημοσιογραφικών Ενώσεων της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας Μελών της ΔΟΔ».

Σε αυτή τη διοργάνωση, οι δημοσιογραφικές Ενώσεις από τις αραβικές χώρες και τις άλλες χώρες της λεκάνης της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, δήλωσαν τη στήριξή τους στο εγχείρημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, καθώς η Διεθνής Σύμβαση πραγματεύεται τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της δημοσιογραφίας, που κάθε χρόνο μετρά μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης.

Πρόκειται για αίτημα της παγκόσμιας δημοσιογραφικής οικογένειας και είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε το 2006. Τότε η Ελλάδα ήταν μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε. και η ΕΣΗΕΑ που πρωτοστάτησε στο εγχείρημα της ΔΟΔ, εξασφάλισε την υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης. Στις 23 Δεκεμβρίου 2006 ψηφίστηκε ομόφωνα από όλες τις χώρες, οι οποίες συμμετείχαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας το Ψήφισμα 17380, για την «Προσωπική Ασφάλεια των Δημοσιογράφων στις Ένοπλες Συγκρούσεις».

eirini aivaliwtouΗ ΕΣΗΕΑ για την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου
Περισσότερα

Ποίημα του Μάνου Χατζιδάκι για το γαλλικό Μάη του ’68 και το χρονικό της εξέγερσης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Οι Γάλλοι νέοι, θα γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις το 1969 στη Νέα Υόρκη, «εγκαινιάζουν μια εντελώς καινούργια Ιστορία».

Η εξέγερση του γαλλικού Μάη του ’68 είχε προκαλέσει ένα διεθνές τσουνάμι επαναστατικής ανατρεπτικής πάλης. Σε όλες τις ηπείρους, από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Ασία, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Aνατολικό Mπλοκ, το μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας και απελευθέρωσης του 1968 θυμίζει, ως προς το εύρος και τις συνέπειές του, την “Άνοιξη των λαών” του 1848…

Στη Γαλλία, τα γεγονότα του 1968 αποτελούν το τελευταίο τυφλό σημείο της συλλογικής μνήμης, μετά το καθεστώς Βισί και τον πόλεμο στην Αλγερία. Είτε τα εξυμνούμε είτε τα κατακρίνουμε, τα γεγονότα αυτά σηματοδοτούν μια ουσιαστική τομή στη γαλλική κοινωνία. Υπάρχει -και πάντοτε θα υπάρχει, είτε το θέλουμε είτε όχι- ένα “πριν” κι ένα “μετά” το Μάη του ’68.

«Οι Γάλλοι νέοι
Που επαναστατούν
Στους δρόμους
Στα δημόσια πάρκα
Και στις ιστορικές πλατείες
Δεν κάμουν Ιστορία.
Τραγουδούν
Καθώς παληά οι Προχριστιανοί
Τη γέννηση ενός κόσμου που θα ‘ρθει
Για να ξεπλύνει τούτη τη γη
Από χιλιάδων χρόνων
Σκόνη
Μίσος
Και Μωρία.

Οι Γάλλοι νέοι
Δεν επαναστατούν
Εγκαινιάζουνε απλώς
Μιαν εντελώς
Καινούργια
Ιστορία».

Το 1988 ο Μάνος Χατζιδάκις δήλωνε: «Ποτέ οι επαναστάτες και οι ανατροπείς δεν υπήρξαν μεγάλοι καλλιτέχνες. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν επιφέρουν επαναστάσεις.

Αρνούνται την κατάσταση και δημιουργούν την αναγκαιότητα της επανάστασης. Κι επιτέλους πρέπει κάποτε αυτά τα πράγματα να αποσαφηνιστούν. Αυτοί που ταλαιπωρούνται κάνοντας επανάσταση δεν έχουν καιρό να κάνουν διαχρονική τέχνη» (περ. «Διαβάζω», τ. 196).

Ο Μάης του ’68 ήταν ένα σύνθημα για αλλαγή που κορυφώθηκε και συνδέθηκε άρρηκτα με το Παρίσι, ερχόταν όμως δυναμικά από τις ΗΠΑ και τις διαδηλώσεις κατά του Πολέμου του Βιετνάμ, είχε ήδη βρεθεί στους δρόμους της Πράγας (και της δικής της Ανοιξης που θα κορυφωνόταν τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου), είχε διαμορφωθεί ήδη από τη δολοφονία του Κένεντι το 1963 και του Μάλκολμ Χ το 1965, την αρχή της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Απρίλιο του 1968 και μέσα από μια σειρά όχι και τόσο ασύνδετων γεγονότων μεταξύ τους σε όλο τον κόσμο τελικά εξέφρασε μια ολόκληρη γενιά που μπορούσε πλέον να αμφισβητήσει στα ίσα το πολιτικό σύστημα. Το αίτημα για μια νέα εποχή ήταν καθαρό και στρεφόταν προς οποιαδήποτε πιθανή κατεύθυνση, από τα ανθρώπινα δικαιώματα μέχρι τις συνθήκες εργασίας, από τη θέση των γυναικών μέχρι τη σεξουαλική απελευθέρωση, από την εκπαίδευση μέχρι τη δημόσια διοίκηση, από τη λογοτεχνία και την τέχνη μέχρι τον κινηματογράφο.

Ο όρος Μάης του ’68 (γνωστός και ως Γαλλικός Μάης) περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου-Ιουνίου του 1968. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις των Γάλλων μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με γενική απεργία των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης και οδήγησε στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο Σαρλ Ντε Γκωλ.

Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το πιο σημαντικό επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων.

Άρχισε ως σειρά απεργιών και καταλήψεων, που ξέσπασαν σε διάφορα πανεπιστήμια και γυμνάσια στο Παρίσι, ύστερα από τη διαμάχη με τους διοικητές των πανεπιστημίων και την αστυνομία. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Σαρλ Ντε Γκωλ να λύσει τις απεργίες με τη δράση της αστυνομίας κατάφεραν μόνο να οξύνουν την κατάσταση περαιτέρω, οδηγώντας σε οδομαχίες με την αστυνομία στο Καρτιέ Λατέν. Ακολούθησε γενική απεργία από τους σπουδαστές και απεργίες σε όλη τη Γαλλία από δέκα εκατομμύρια Γάλλους εργαζομένους, κατά προσέγγιση δύο τρίτα του γαλλικού εργατικού δυναμικού. Κατά συνέπεια, ο Σαρλ Ντε Γκωλ διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε νέες κοινοβουλευτικές εκλογές για τις 23 Ιουνίου 1968.

Η κυβέρνηση βρέθηκε υπό κατάρρευση, αλλά ο επαναστατικός αναβρασμός έπαψε να υπάρχει σχεδόν τόσο γρήγορα όσο προέκυψε. Οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στις εργασίες τους, ωθημένοι από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών και το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που είχε καταδικάσει την εξέγερση και δεν συμμετείχε. Όταν τελικά πραγματοποιήθηκαν εκλογές τον Ιούνιο, το κόμμα του Ντε Γκωλ προέκυψε ακόμα ισχυρότερο από πριν.

Τα γεγονότα μπορεί να κατέληξαν σε πολιτική αποτυχία, αλλά είχαν τεράστιες κοινωνικές συνέπειες: μπορεί να μη διήρκεσαν ένα μήνα, αλλά ο όρος Μάης του ’68 έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Στη Γαλλία, θεωρείται ως σημείο-σταθμός στην αμφισβήτηση του κατεστημένου (θρησκεία, πατριωτισμός, σεβασμός στην εξουσία) και για τη μετάβαση από το συντηρητισμό στις φιλελεύθερες ιδέες (ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, σεξουαλική απελευθέρωση). Στην Ευρώπη, αποτέλεσαν έμπνευση για παρόμοιους κοινωνικούς αγώνες αλλά και αφορμή για ρήξη ορισμένων κομματιών του σοσιαλιστικού κινήματος με τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα.

Τα γεγονότα του Μαΐου

Έπειτα από μήνες συγκρούσεων μεταξύ των σπουδαστών και των Αρχών στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ στα περίχωρα του Παρισιού, το Πανεπιστήμιο έκλεισε στις 2 Μαΐου 1968 με λοκ άουτ από τη διεύθυνσή του. Γύρω στις 2 το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου συγκεντρώθηκαν λιγότεροι από 300 φοιτητές στο προαύλιο του πανεπιστημίου της Σορβόνης. Η παραπομπή στο πειθαρχικό συμβούλιο οκτώ φοιτητών του πανεπιστημίου της Ναντέρ, οι οποίοι θεωρήθηκαν πρωταίτιοι της αναταραχής που ταλάνιζε το πανεπιστήμιο αυτό από τον Νοέμβριο, δεν προκάλεσε κανένα άξιο λόγου κίνημα συμπαράστασης. Γύρω στις 3 η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε. Ένας λαχανιασμένος αγγελιαφόρος έφερε το μήνυμα ότι “εκατό φασίστες” έχουν συγκεντρωθεί και ετοιμάζονται να βαδίσουν κατά της Σορβόνης. Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές, μέλη κυρίως κινεζόφιλων και τροτσκιστικών αριστερών οργανώσεων, άρχισαν πυρετώδεις προετοιμασίες αντιμετώπισης του εχθρού. Οπλίστηκαν με καρεκλοπόδαρα, μάζεψαν πέτρες από ένα γιαπί και έβγαλαν κράνη μοτοσικλετιστών από τους σάκους τους. Ο πρύτανης της Σορβόνης, Ρος, ασυνήθιστος καθώς ήταν σε τέτοιες σκηνές και φοβούμενος μην έχει την τύχη του κοσμήτορα της Ναντέρ, Πιερ Γκραπέν, ο οποίος αδυνατώντας να επαναφέρει την τάξη στο πανεπιστήμιό του υποχρεώθηκε να το κλείσει επ’ αόριστον την προηγουμένη, σκέφτηκε αμέσως να φωνάξει την αστυνομία να πετάξει τους φοιτητές έξω από το προαύλιο. “Παρακαλείσθε να αποκαταστήσετε την τάξη στο εσωτερικό της Σορβόνης εκβάλλοντας τους ταραξίες”, ανέφερε η γραπτή αίτηση του πρύτανη προς την αστυνομία.
Στις 5 παρά 10 οι αστυνομικοί εισέβαλαν στο κτήριο. Οι φοιτητές ήταν παγιδευμένοι και οι ηγέτες τους απέφυγαν κάθε σύγκρουση με την αστυνομία. Οι αστυνομικοί δεν αρκέστηκαν στην πρόθεση των φοιτητών να αποχωρήσουν άνευ όρων. Ήθελαν να τους μεταφέρουν και στο αρχηγείο της αστυνομίας για “εξακρίβωση ταυτότητας”. Η μαζική σύλληψη, όμως, 500 -τόσοι είχαν γίνει στο μεταξύ- φοιτητών μέσα στην καρδιά του Καρτιέ Λατέν αποτελούσε κάτι παραπάνω από πρόκληση. Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία από όσους κατάφεραν να διαφύγουν τη σύλληψη. Καθώς οι αστυνομικοί δεν είχαν ούτε καν “κλούβες” για να μεταφέρουν 500 άτομα, οι ειδοποιημένοι φοιτητές άρχισαν να καταφθάνουν κατά εκατοντάδες. Η πρώτη “κλούβα” με συλληφθέντες αντιμετώπισε μόνο τα συνθήματα των φοιτητών: “CRS-SS” (ΜΑΤ ίσον Ες-Ες). Η δεύτερη και η τρίτη, όμως, αντιμετώπισαν τους ίδιους τους φοιτητές, οι οποίοι έπεσαν πάνω τους, τις τράνταξαν και προσπάθησαν να τις ανατρέψουν. Την ίδια ώρα ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ, πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, όχι μόνο δεν είχε ιδέα για τα μικροεπεισόδια της Σορβόνης, αλλά αντιθέτως έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Εκείνη την ημέρα η γαλλική διπλωματία σημείωσε ένα θρίαμβο: Αποφασίστηκε ότι το Παρίσι θα είναι τελικά η πόλη που θα φιλοξενήσει τις ιστορικές συνομιλίες ΗΠΑ – Βιετνάμ, με στόχο την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης στον πόλεμο που διαρκούσε ήδη έξι χρόνια. Ήταν εξαιρετικά ευδιάθετος, καθώς μάλιστα είχε φιλοξενούμενο τον διάσημο κωμικό Φερναντέλ.

Στη Σορβόνη όμως τα πράγματα εκτραχύνθηκαν. Ακριβώς στις 17.30, στη λεωφόρο Σαν-Μισέλ, μπροστά από το λύκειο Σαν Λουί, ένας διαδηλωτής πλησίασε και πέταξε με ορμή μία πλάκα που έχει ξεκολλήσει από το λιθόστρωτο στο τζάμι μιας αστυνομικής “κλούβας”. Ο ενωμοτάρχης Κριστιάν Μπρινέ, που βρισκόταν πίσω από το τζάμι που θρυμματίστηκε, έβγαλε μία σπαρακτική κραυγή, καθώς η πέτρα τού έσπασε το κεφάλι. Οι αστυνομικοί όρμησαν με λύσσα πάνω στο πλήθος, μόλις έμαθαν το νέο. Χτυπούσαν αδιακρίτως, με μανία, οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά τους -φοιτητή, περαστικό ή και πελάτη καταστήματος. Κατάπληκτοι όμως διαπίστωσαν ότι οι φοιτητές έδειχναν απροσδόκητη διάθεση αντίστασης και μαχητικότητας, ενώ ταυτόχρονα γίνονταν όλο και περισσότεροι. Άρχισαν σκληρές μάχες. Υψώθηκε, συμβολικά, το πρώτο οδόφραγμα στην πλατεία Λουξεμβούργου. Οι οδομαχίες κράτησαν πάνω από τρεις ώρες και οι φοιτητές είχαν πια υπερβεί τις δύο χιλιάδες. Στις 8 το βράδυ ο πρύτανης ανακοίνωσε το κλείσιμο της Σορβόνης. Μόλις στις 11 τη νύχτα διαλύθηκαν οι τελευταίοι διαδηλωτές. Όμως ο “Γαλλικός Μάης”, όπως έμεινε στην Ιστορία, είχε μόλις αρχίσει.

Το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Μαΐου ήταν το “Γουίκ-εντ των δικαστών”. Το Σάββατο μία πρώτη φουρνιά φοιτητών καταδικάστηκε σε ποινές φυλάκισης, αλλά με αναστολή. Την Κυριακή το δικαστήριο συνήλθε και πάλι -πράγμα εντελώς ασυνήθιστο. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε αναστολή. Τέσσερις φοιτητές οδηγήθηκαν κατευθείαν στις φυλακές. Ο κύβος είχε ριφθεί. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ είχε απαιτήσει πυγμή.

 

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ

 

Η Δευτέρα, 6 Μαΐου, αποδείχθηκε όσο δραματική αναμενόταν. Είναι η ημέρα που ο ηγέτης των φοιτητών της Ναντέρ, ο Γερμανός Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο “κόκκινος Ντανί”, όπως έμεινε στην Ιστορία, παρουσιάστηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο που συνεδρίαζε στη Σορβόνη, μαζί με άλλους επτά συναδέλφους του. Τους συνόδευαν 3.000 φοιτητές. Η αστυνομία όρμησε να διαλύσει τους φοιτητές, μόλις οι παραπεμπόμενοι έμπαιναν στην αίθουσα του πειθαρχικού. Άρχισαν συγκρούσεις οι οποίες κράτησαν όλη μέρα. Κλιμακώθηκαν από το απόγευμα, όταν 6.000 φοιτητές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ντανφέρ-Ροσρό και άρχισαν πορεία. Η αστυνομία τούς επιτέθηκε στο Σαν Ζερμέν ντε Πρε. Το ξήλωμα των πλακόστρωτων δρόμων και πεζοδρομίων του Παρισιού, που αποτελούσε “σήμα κατατεθέν” της τακτικής των διαδηλωτών του “Γαλλικού Μάη”, παρείχε στους φοιτητές τα αναγκαία “πολεμοφόδια” για να αντιμετωπίσουν τα κλομπ και τα δακρυγόνα των αστυνομικών. Οι οδομαχίες ήταν άγριες. Η αστυνομία γινόταν όλο και πιο βίαιη στην προσπάθειά τους να διαλύσει τους διαδηλωτές. Τα οδοφράγματα εμφανίζονταν με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα. Δεν είχαν πρακτική αξία μπροστά στις μηχανοκίνητες μονάδες της αστυνομίας. Η ψυχολογική σημασία τους όμως ήταν τρομερή στη Γαλλία, καθώς παρέπεμπαν ευθέως στην ιστορία των επαναστάσεων και των εξεγέρσεων του 1789, του 1848 και του 1870. Οι οδομαχίες κράτησαν ως τα μεσάνυχτα και ο απολογισμός ήταν βαρύτατος -ακόμη και ο επίσημος: 481 τραυματίες, εκ των οποίων 279 φοιτητές.

Στις 7 και στις 8 Μαΐου, οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 10.000. Οι συγκρούσεις την πρώτη μέρα κράτησαν περίπου τρεις ώρες, ενώ η πορεία της δεύτερης έληξε ειρηνικά. Στις διαδηλώσεις μπήκαν και οι μαθητές των λυκείων, οι οποίοι ενώθηκαν με φοιτητές, καθηγητές και νέους εργάτες και συγκεντρώθηκαν στην Αψίδα του Θριάμβου απαιτώντας:

  • την απόσυρση όλων των ποινικών κατηγοριών εναντίον των συλληφθέντων φοιτητών
  • την απόσυρση της αστυνομίας από το Πανεπιστήμιο και
  • το άνοιγμα των Πανεπιστημίων της Ναντέρ και της Σορβόνης από τις Αρχές.

Οι ηγέτες είδαν τους φοιτητές να αρνούνται να διαλυθούν πολλές ώρες μετά τη λήξη της πορείας. Ήταν προφανές ότι οι διαθέσεις των μαζών γίνονταν όλο και πιο επιθετικές. Ταυτόχρονα, δημοσκόπηση της κοινής γνώμης αποκάλυψε ότι το 61% των Παριζιάνων τάσσονταν υπέρ των φοιτητών και μόνο το 16% εναντίον τους. Η κρίση κάθε άλλο παρά πλησίαζε προς την εκτόνωση.

Την Παρασκευή 10 Μαΐου, ήρθε η “Νύχτα των οδοφραγμάτων”. Νωρίς το πρωί, στο Παρίσι, ο Αμερικανός αντιπρόσωπος Σάιρους Βανς και ο Βιετναμέζος Μα Βαν Λάου έδωσαν τα χέρια, καθώς άρχιζαν οι μακρές συνομιλίες ειρήνευσης του Βιετνάμ. Το απόγευμα όμως ένα τεράστιο πλήθος δεκάδων χιλιάδων νέων μαζεύτηκε στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα. Κατέβηκαν σε αποχή τώρα πια οι μαθητές των λυκείων, τα πανεπιστήμια της επαρχίας και όλες οι σχολές που μέχρι εκείνη την ημέρα δεν είχαν συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις. “Απελευθερώστε τους συντρόφους μας!” ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε. Όταν η αστυνομία τους εμπόδισε να διασχίσουν το ποτάμι, οι φοιτητές κατέλαβαν το Καρτιέ Λατέν, καθώς χωρίστηκαν σε μικρότερες ομάδες. Ύψωσαν παντού οδοφράγματα.

Η αστυνομία επιτέθηκε στις δύο τα ξημερώματα έπειτα από αποτυχημένες διαπραγματεύσεις. Οι μάχες της “Νύχτας των οδοφραγμάτων” είχαν τρομερή αγριότητα και διάρκεια, καθώς δεν κόπασαν πριν από τις 5.30 το πρωί, ενώ προκάλεσαν εκατοντάδες τραυματισμούς και συλλήψεις. Σύμβολο της αντίστασης των φοιτητών εκείνη τη νύχτα ήταν τα οδοφράγματα της οδού Γκε-Λουσάκ. Η αστυνομία κέρδισε τις οδομαχίες, όμως ο στρατηγός Ντε Γκωλ και η κυβέρνησή του υπέστησαν συντριπτική ήττα στη συνείδηση των Γάλλων πολιτών. Τα γεγονότα μεταδίδονταν απευθείας από το ραδιόφωνο, ενώ την επόμενη ημέρα προβλήθηκαν πλάνα στην τηλεόραση. Η διαρκής ραδιοφωνική αναμετάδοση των επεισοδίων από το Ράδιο Λουξεμβούργο και την Ερόπ-1, η πρώτη “ζωντανή μετάδοση επανάστασης”, συγκλόνισε τη Γαλλία, η οποία συμπαρατάχθηκε με τους φοιτητές.

Ο στρατηγός Ντε Γκωλ το κατάλαβε και ετοιμάστηκε να κατεβάσει τα τανκς για να ξαναπάρει με τη δύναμη των όπλων την πολιτική πρωτοβουλία. Ήταν μόλις 6 τα χαράματα του Σαββάτου, 11 Μαΐου, όταν ο υπουργός Στρατιωτικών Πιερ Μεσμέρ συζητούσε με τον Ντε Γκωλ στο Μέγαρο των Ηλυσίων. “Αν κανείς θέλει ενεργητική κατάπνιξη των διαδηλώσεων, πρέπει να αποδεχτεί τον κίνδυνο να ανοίξουμε πυρ”, δήλωσε ο Μεσμέρ. “Ακριβώς! Έχετε αρκετές μονάδες στη διάθεσή σας για να το κάνετε;”, απάντησε στον εμβρόντητο Μεσμέρ χωρίς δισταγμό ο Ντε Γκωλ. “Μπορώ να φέρω εντός της ημέρας συντάγματα αλεξιπτωτιστών”, δήλωσε ο υπουργός.

Ήταν όμως πια αργά για τη χρησιμοποίηση του στρατού, χωρίς τον κίνδυνο να προκληθεί επανάσταση. Ήδη από τις 5 τα χαράματα βρισκόταν στην έδρα της εργατικής σοσιαλιστικής συνομοσπονδίας ο γενικός γραμματέας της Εζέν Ντεκάν, ο οποίος επικοινώνησε με τον ομόλογό του της πανίσχυρης κομμουνιστικής συνομοσπονδίας (CGT) Ζορζ Σεγκί. Οι δύο συνδικαλιστές ηγέτες κατανόησαν την τρομακτική πολιτική σημασία της “Νύχτας των οδοφραγμάτων” και όταν συναντήθηκαν, στις 9 το πρωί, δεν δίστασαν. Εγκατέλειψαν την άκρως επιφυλακτική στάση που είχαν κρατήσει μέχρι τότε απέναντι στις φοιτητικές κινητοποιήσεις και έριξαν το σύνθημα: Από τη Δευτέρα, γενική απεργία.

Η διαδήλωση της Δευτέρας, 13 Μαΐου, ήταν συγκλονιστική. Οι συγκεντρωμένοι ήταν πάνω από 500.000 -“ένα εκατομμύριο” ισχυρίστηκαν οι οργανωτές, υπερβάλλοντας. Η κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκωλ, η οποία περίμενε κάποια συμβολική διαδήλωση, πανικοβλήθηκε. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ζωρζ Πομπιντού ανήγγειλε την απελευθέρωση των κρατουμένων και την επαναλειτουργία της Σορβόνης. Το κύμα των απεργιών εντούτοις δεν υποχώρησε, παρά το πλήθος εξοργίστηκε περισσότερο.

Στις επόμενες ημέρες, οι εργαζόμενοι άρχισαν να κάνουν κατάληψη στα εργοστάσια, ξεκινώντας με καθιστική διαμαρτυρία στις αεροπορικές εγκαταστάσεις κοντά στη Ναντ στις 14 Μαΐου, κατόπιν με άλλη απεργία σε εργοστάσιο συναρμολόγησης της Renault κοντά στη Ρουέν, η οποία επεκτάθηκε στα κατασκευαστικά εργοστάσια της Renault στην κοιλάδα του Σηκουάνα και στο παρισινό προάστιο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ. Μέχρι τις 16 Μαΐου οι εργαζόμενοι είχαν καταλάβει περίπου πενήντα εργοστάσια. Από τις 16 Μαΐου η κρίση ξέφυγε από τα όρια των φοιτητών και των πανεπιστημίων. Το μεσημέρι ο Γ.Γ. της κομμουνιστικής CGT έριξε το σύνθημα της απεργίας. Στις 5 το απόγευμα οι απεργοί είχαν φθάσει τις 300.000. Στις 10 το βράδυ ο αριθμός των απεργών είχε υπερβεί τις 600.000. Ο Πομπιντού, ανήσυχος, υπέγραψε την ίδια νύχτα διάταγμα κλήσης των εφέδρων της χωροφυλακής υπό τα όπλα.

Οι φοιτητές έκαναν αμέσως κατάληψη της Σορβόνης, την οποία “άνοιξαν” οι πρυτανικές αρχές καθ’ υπόδειξιν του πρωθυπουργού, ενώ οι απεργοί κατέλαβαν το ένα μετά το άλλο τα μεγάλα εργοστάσια. Η Γαλλία ολόκληρη παρέλυσε. Σε τρία 24ωρα ο αριθμός των απεργών είχε υπερβεί τα 6.000.000. Δύο ακόμη 24ωρα και ο αριθμός των απεργών ξεπέρασε τα 10.000.000. Κατά προσέγγιση δηλαδή τα δύο τρίτα του γαλλικού εργατικού δυναμικού βρισκόταν σε απεργία. Υπήρχαν πλέον δύο κέντρα εξουσίας στη χώρα -η κυβέρνηση και το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο ηγείτο των απεργών. Οι φοιτητές περιθωριοποιήθηκαν. Αφήνοντας την πρωτοβουλία στη συνδικαλιστική του οργάνωση, τη CGT, ήταν φανερό ότι το Γαλλικό Κ.Κ. αποσκοπούσε σε διαπραγματεύσεις, όχι σε επανάσταση.

Στις 22 Μαΐου ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ μετέβη στη Γερμανία και την Ολλανδία για να μιλήσει σε φοιτητές των χωρών αυτών για τη γαλλική φοιτητική εξέγερση. Η γαλλική κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να του αφαιρέσει την άδεια παραμονής στη χώρα, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι ο “κόκκινος Ντανί” είχε γερμανική υπηκοότητα. Πρόκειται για σοβαρό λάθος, καθώς οδήγησε αμέσως σε αναβίωση του φοιτητικού κινήματος. Πέντε χιλιάδες φοιτητές άρχισαν να συγκρούονται από το απόγευμα ως τις 5 το πρωί με την αστυνομία.

 

Να ‘στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο, αφίσα του Μάη του 1968.

 

Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά στις 24 Μαΐου. Δεκάδες χιλιάδες νέοι -με τη γενική απεργία, οι περισσότεροι από αυτούς δεν ήταν φοιτητές- συγκεντρώθηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό Λιόν, στο Παρίσι, διαμαρτυρόμενοι εναντίον της απαγόρευσης εισόδου στη Γαλλία του Κον-Μπεντίτ. Στις 8 το βράδυ ο Ντε Γκωλ απηύθυνε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό, με το οποίο ανήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των υπερεξουσιών του προέδρου με στόχο την “ανανέωση”, όπως ισχυρίστηκε. “Σε περίπτωση που η απάντησή σας είναι “όχι”, είναι αυτονόητο ότι δεν θα διατηρήσω το αξίωμά μου”, κατέληξε ο Ντε Γκωλ. Η τελευταία φράση του πνίγηκε στους αλαλαγμούς ενθουσιασμού των νέων που ήταν συγκεντρωμένοι στον σταθμό Λιόν. Χιλιάδες από αυτούς έβγαλαν τα μαντίλια τους και τα κουνούσαν στο σήμα του αποχαιρετισμού, φωνάζοντας ρυθμικά: “Αντίο, Ντε Γκωλ! Αντίο, Ντε Γκωλ!”.

Σε λίγο άρχισε η πιο μεγάλη νύχτα του “Γαλλικού Μάη”. Οι συγκρούσεις προσέλαβαν εξαιρετική βιαιότητα. Η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να τσακίσει τους φοιτητές και τους νέους πάση θυσία, ώστε να τρομοκρατήσει τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η αστυνομική βία ώθησε σε κλιμάκωση των βανδαλισμών εκ μέρους των διαδηλωτών. Αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν, βιτρίνες έσπασαν και καταστήματα λεηλατήθηκαν.

Ο ίδος ο πρωθυπουργός Ζωρζ Πομπιντού κατεύθυνε προσωπικά τις επιχειρήσεις μαζί με τον αστυνομικό διευθυντή του Παρισιού Μορίς Γκριμό. Το σχέδιο ήταν συγκεκριμένο. Έπρεπε να τρομοκρατηθεί ο πληθυσμός, ιδίως ο εύπορος.

Τη νύχτα αυτή οι αστυνομικοί άρχισαν να χρησιμοποιούν και τα όπλα τους. Ταυτόχρονα, ο οργανισμός τηλεπικοινωνιών, καθώς η κυβέρνηση είχε αφομοιώσει τα διδάγματα της πρώτης “Νύχτας των οδοφραγμάτων” της 10 Μαΐου, αφαίρεσε τις απευθείας γραμμές από τους ρεπόρτερ των ραδιοφωνικών σταθμών κι έτσι δεν υπήρχε ζωντανή ραδιοφωνική κάλυψη. Ένας νέος, ο Φιλίπ Ματεριόν, σκοτώθηκε στο Καρτιέ Λατέν από έκρηξη χειροβομβίδας. Ένας αστυνομικός, ο Ρενέ Λακρουά, συνθλίφθηκε από ένα καμιόνι που εξαπέλυσαν οι διαδηλωτές εναντίον των αστυνομικών. Εκείνη τη νύχτα οι συγκρούσεις ήταν τόσο βίαιες, ώστε προβλήθηκαν τα αποτρόπαια σημάδια προμηνύματος εμφύλιου πολέμου. Αυτόν όμως δεν τον ήθελε κανείς. Η κοινή γνώμη τρομοκρατήθηκε.

Ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ εξάλλου ήταν αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει τον στρατό, αν έκρινε ότι οι διαδηλώσεις ξέφευγαν από τον έλεγχο της αστυνομίας. Την επαύριο των γεγονότων, Σάββατο, 25 Μαΐου, ένα σύνταγμα αλεξιπτωτιστών μετακινήθηκε με στόχο να επιτεθεί εναντίον των διαδηλωτών, αν λάμβανε διαταγές.

Το Γαλλικό Κ.Κ., μέσω της CGT, διαπραγματευόταν διαρκώς με το καθεστώς. Στόχος του ήταν η επιστροφή στην ομαλότητα, αφού όμως προηγουμένως αποσπάσει σοβαρότατες οικονομικές και θεσμικές παραχωρήσεις από την κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι υπέβαλαν ένα ευρύτερο, πιο πολιτικό και ριζοσπαστικότερο αίτημα, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης και του προέδρου Σαρλ Ντε Γκωλ και, σε μερικές περιπτώσεις, προσπάθησαν να αναλάβουν την αυτοδιοίκηση των εργοστασίων όπου δούλευαν. Όταν η ηγεσία των εργατικών συνδικάτων διαπραγματεύτηκε με τις ενώσεις των μεγαλύτερων εργοδοτών αύξηση 35% στο βασικό μισθό, αύξηση μισθών 7% και το μισό των κανονικών μισθών για τις ημέρες της απεργίας, οι εργαζόμενοι που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια αρνήθηκαν να επιστρέψουν στις θέσεις τους, αν και αυτή η συμφωνία ήταν καλύτερη από ό,τι θα μπορούσαν να είχαν λάβει ένα μήνα νωρίτερα. Αντίθετα, ο Φρανσουά Μιτεράν κατανοούσε βαθύτερα την πολιτική δυναμική και τις πολιτικές δυνατότητες της εξέγερσης και προσπαθούσε να τις εκμεταλλευθεί. Στις 28 Μαΐου κατέπληξε τη Γαλλία, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση και δήλωσε, μεταξύ άλλων:

“Στη Γαλλία, μετά τις 3 Μαΐου 1968, δεν υπάρχει πλέον κράτος… Η αναχώρηση του στρατηγού Ντε Γκωλ, την επαύριο της 16ης Ιουνίου, αν δεν λάβει χώρα νωρίτερα, θα προκαλέσει φυσικά την εξαφάνιση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Σε αυτή την περίπτωση, προτείνω τη δημιουργία μεταβατικής κυβέρνησης… Αν χρειασθεί, θα αναλάβω εγώ την ευθύνη του σχηματισμού αυτής της κυβέρνησης… Στις προεδρικές εκλογές που θα επακολουθήσουν θα είμαι υποψήφιος”. Ο Μιτεράν έβαζε υποψηφιότητα για πρωθυπουργός μεταβατικής κυβέρνησης και για πρόεδρος της χώρας, τη στιγμή που αυτές οι θέσεις ήταν κατειλημμένες από τον Πομπιντού και τον Ντε Γκωλ και δεν είχαν προκηρυχθεί εκλογές. Επέτεινε έτσι την εικόνα επαναστατικής κατάστασης.

Λίγες ώρες αργότερα ο γ.γ. του γαλλικού Κ.Κ. Βαλντέκ Ροσέ συζητούσε με τον Φρανσουά Μιτεράν τη σύνθεση της μεταβατικής κυβέρνησης. Ταυτόχρονα η CGT ανήγγειλε την πραγματοποίηση μεγάλης διαδήλωσης για την επομένη, 29 Μαΐου.

Ο στρατηγός Ντε Γκωλ σχημάτισε την άποψη ότι η Αριστερά ετοιμαζόταν να καταλάβει την εξουσία. Το πρωί της Τετάρτης, 29 Μαΐου, το υπουργικό συμβούλιο εξέτασε τις λεπτομέρειες της επέμβασης του στρατού για την κατάπνιξη της αναμενόμενης επανάστασης. Όπως διηγήθηκε ο μετέπειτα συντηρητικός πρωθυπουργός Εντουάρ Μπαλαντίρ, ο Πομπιντού έδωσε εντολή να τεθούν σε κατάσταση συναγερμού οι μηχανοκίνητες ταξιαρχίες στο Μοντλερί και το Μεζόν-Λαφίτ, οι αλεξιπτωτιστές της Καστρ και της Καρκασόν, οι βατραχάνθρωποι της Τουλόν, επίλεκτες μονάδες της χωροφυλακής που στρατωνίζονταν στο Σατορί και ήταν εξοπλισμένες με τανκς, καθώς και η 2η ταξιαρχία τεθωρακισμένων του Ραμπουιγέ και πολλές μονάδες της επαρχίας. Κατά τη διάρκεια της ημέρας άρματα μάχης μεταφέρθηκαν στα προάστια του Παρισιού.

Στις 8 το πρωί της ίδιας ημέρας ο στρατηγός Ντε Γκωλ ανέθεσε στον αρχηγό του επιτελείου του Μεγάρου των Ηλυσίων, τον στρατηγό Λαλάντ, την αποστολή να πάει να δει τον στρατηγό Μποβαλέ στο Νανσύ, τον στρατηγό Ιμπλό στο Μετς και τον στρατηγό Ζακ Μασί στο Μπάντεν-Μπάντεν, αρχηγό των γαλλικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στη Δυτική Γερμανία μετά τη νίκη των συμμάχων κατά των ναζί. Από το προηγούμενο βράδυ ο Ντε Γκωλ είχε δώσει στον γιο του, Φιλίπ, ένα φάκελο με τις τελευταίες του επιθυμίες και είχε δώσει εντολή στον στρατηγό Λαλάντ να συνοδεύσει την οικογένειά του και τον γιο του στο Μπάντεν-Μπάντεν, όπου και να τους παραδώσει στην προστασία του στρατηγού Μασί.

Το πρωί της Τετάρτης, 29 Μαΐου, ο Ντε Γκωλ δέχθηκε τον γαμπρό του, στρατηγό Αλέν ντε Μπουασιέ, τον οποίο είχε καλέσει επειγόντως. “Ποια θα ήταν η στάση του στρατού, αν χρειαστεί να φτάσουμε στην ένοπλη αναμέτρηση;”, τον ρώτησε. “Ποτέ ο στρατός δεν ήταν τόσο πειθαρχημένος. Περιμένει διαταγές” απάντησε ο στρατηγός ντε Μπουασιέ. “Καλώς. Θα πάω να δω αν ο Μασί έχει την ίδια διάθεση. Κατόπιν θα μιλήσω από το Κολομπέ, από το Στρασβούργο… Το κράτος θα βρίσκεται εκεί που θα είμαι εγώ. Θα εγκαταλείψω το Παρίσι. Αν η διαδήλωση των κομμουνιστών σήμερα το απόγευμα κατευθυνθεί προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, δεν θα έχει αντικείμενο”.

Στις 12 το μεσημέρι δύο ελικόπτερα Αλουέτ ΙΙΙ απογειώθηκαν από το Ισί-λε-Μουλινό. Μυστικά από την κυβέρνηση, ο Ντε Γκωλ εγκατέλειψε τη Γαλλία και μετέβη στη Γερμανία, για να αρχίσει από εκεί τη στρατιωτική επίθεση ανακατάληψης του Παρισιού, καθώς ήταν βέβαιος ότι το προεδρικό μέγαρο θα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών και των εξεγερμένων.

Πανικόβλητη η κυβέρνηση Πομπιντού ανακάλυψε το μεσημέρι, γύρω στις 2, τη φυγή του Σαρλ Ντε Γκωλ, χωρίς να γνωρίζει πού έχει πάει. Μόλις στις 5 μ.μ. ο Πομπιντού έμαθε ότι ο στρατηγός βρισκόταν στο Μπάντεν-Μπάντεν.

Λίγο αργότερα ο Ντε Γκωλ, αφού είχε έρθει σε επαφή με όλους τους διοικητές των μεγάλων μονάδων και είχε εξασφαλίσει την υποστήριξή τους για την κατάπνιξη της εξέγερσης με τα όπλα, επέστρεψε στο εξοχικό του, στο Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ. Πέρασε τη νύχτα εκεί. Τελικά, η τεράστια διαδήλωση της CGT έλαβε χώρα ειρηνικά, χωρίς κανένα επεισόδιο.

Στις 12.25 της Πέμπτης, 30 Μαΐου, ο Ντε Γκωλ επέστρεψε στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Αισθανόταν πανίσχυρος. Στις 4.30 το απόγευμα ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας απηύθυνε διάγγελμα προς το γαλλικό λαό. Μίλησε μόνο από το ραδιόφωνο, για να ξυπνήσει τις αναμνήσεις των ραδιοφωνικών μηνυμάτων του της αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το διάγγελμά του ήταν καταλυτικό. Απείλησε ευθέως με επέμβαση του στρατού και με εμφύλιο πόλεμο, ενώ ταυτόχρονα διέλυσε τη Βουλή, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα θεσμικής έκφρασης της αντιπολίτευσης σε περίπτωση αιματοκυλίσματος της χώρας:

“Γαλλίδες, Γάλλοι,
Ως εγγυητής της εθνικής και δημοκρατικής νομιμότητας… πήρα τις αποφάσεις μου. Υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν παραιτούμαι… Δεν θα αλλάξω τον πρωθυπουργό… Διαλύω σήμερα τη Βουλή… Αναβάλλω το δημοψήφισμα το οποίο είχα εξαγγείλει… Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα πρέπει, για να διατηρήσω τη Δημοκρατία, να ακολουθήσω, σύμφωνα με το Σύνταγμα, άλλους δρόμους, πέραν της άμεσης καθολικής ψηφοφορίας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, παντού και αμέσως πρέπει να οργανωθεί η αντίσταση των πολιτών… Η Γαλλία πραγματικά απειλείται με δικτατορία. Θέλουν να την υποχρεώσουν να υποκύψει σε μια εξουσία που θα επιβαλλόταν μέσα σε εθνική απελπισία. Μια εξουσία που θα ήταν τότε προφανώς κατ’ ουσίαν η εξουσία του νικητή, δηλαδή του ολοκληρωτικού κομμουνισμού. Φυσικά, στην αρχή θα τη χρωμάτιζαν με απατηλή εμφάνιση, χρησιμοποιώντας τη φιλοδοξία ή το μίσος περιθωριακών πολιτικών. Έπειτα από αυτό, αυτά τα πρόσωπα δεν θα ζύγιζαν περισσότερο από το βάρος τους, που δεν είναι μεγάλο. Ε, λοιπόν, όχι! Η Δημοκρατία δεν θα παραιτηθεί, ο λαός θα ανακτήσει τον έλεγχο. Ζήτω η Δημοκρατία, ζήτω η Γαλλία!”.

Ο στρατηγός ήταν αποφασισμένος για όλα. Το διάγγελμά του δεν άφησε κανένα περιθώριο παρανόησης: Όποιος δεν ήταν έτοιμος να πάρει την εξουσία αντιμετωπίζοντας τον στρατό, όφειλε να υποταχθεί. Φυσικά, κανείς δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ούτε οι φοιτητές, ούτε, πολύ περισσότερο, το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο δεν είχε καμιά τέτοια επαναστατική πρόθεση.

Έτσι, το διάγγελμα του Ντε Γκωλ σφράγισε οριστικά και αμετάκλητα την τύχη της εξέγερσης του Μάη. Αμέσως μετά τη λήξη του, εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να συμμετάσχουν σε μία ήδη προγραμματισμένη διαδήλωση υποστήριξης του στρατηγού. Οι οργανωτές το πρωί, πριν από το διάγγελμα, περίμεναν περίπου 50.000 άτομα. Έκαναν τεράστιο λάθος. Ήρθαν τουλάχιστον δέκα φορές περισσότεροι -κάπου 500.000.

Τα γεγονότα του Ιουνίου

Τυπικά τίποτα δεν άλλαξε -οι απεργίες συνεχίζονταν, τα πανεπιστήμια ήταν κατειλημμένα και οι φοιτητές διαδήλωναν κατά δεκάδες χιλιάδες. Στην πραγματικότητα τα πάντα τελείωσαν, αποτελούσε απλώς θέμα τυπικής διαδικασίας η έκδοση “πιστοποιητικού θανάτου” της εξέγερσης. Το σύνθημα των 30.000 φοιτητών που διαδήλωσαν την 1η Ιουνίου φωνάζοντας “εκλογές, προδοσία” δεν είχε καμία απήχηση σε μία χώρα σαν τη Γαλλία.

Στις 10 Ιουνίου ένας 17χρονος μαθητής, ο Ζιλ Τοτάν, πνίγηκε στον Σηκουάνα, καθώς έπεσε στον ποταμό κυνηγημένος από αστυνομικούς. Ακολούθησαν ολονύκτιες συγκρούσεις των αστυνομικών με τους φοιτητές. Την επομένη, στο Σοσό, τα ΜΑΤ δολοφονούν με σφαίρα τον Πιερ Μπεϊλό, εργάτη της Peugeot. Ένας άλλος εργάτης, ο Ανρί Μπλανσέ, σκοτώθηκε καθώς έπεσε από έναν τοίχο -οι αστυνομικοί που τον κυνήγησαν ισχυρίστηκαν ότι έπεσε μόνος του, οι διαδηλωτές ισχυρίστηκαν ότι τον πέταξαν οι αστυνομικοί. Το καθεστώς που τόσο επιμελώς κατόρθωσε να αποφύγει σχεδόν εντελώς τους νεκρούς όταν διακυβευόταν η εξουσία, ήταν πολύ πιο αδιάφορο για το θέμα αυτό όταν τα πάντα είχαν κριθεί. Η τρίτη “Νύχτα των οδοφραγμάτων” που ακολούθησε τις δολοφονίες δεν τρόμαξε πλέον την κυβέρνηση.

Αντίθετα την επαύριο, Τετάρτη 12 Μαΐου, κήρυξε εκτός νόμου και διέταξε τη διάλυση 11 αριστερών οργανώσεων -όλων όσων πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του Μάη. Ταυτόχρονα απαγόρευσε όλες τις διαδηλώσεις, με πρόσχημα τις εκλογές. Στις 14 Ιουνίου η αστυνομία εκκένωσε το Οντεόν και στις 16 Ιουνίου τη Σορβόνη, το σύμβολο της εξέγερσης. Εν τω μεταξύ, στις 15 Ιουνίου, ο Ντε Γκωλ αμνήστευσε τους ακροδεξιούς επίδοξους πραξικοπηματίες της Αλγερίας, οι οποίοι βρίσκονταν από εξαετίας στις φυλακές, καθώς είχαν αποπειραθεί επανειλημμένα μέχρι και να τον δολοφονήσουν. Πρόκειται για τον στρατηγό Ραούλ Σαλάν και τους υπολοίπους της τρομοκρατικής οργάνωσης OAS. Ήταν το αντίτιμο των συμφωνιών που είχε κάνει ο Ντε Γκωλ την κρίσιμη τελευταία εβδομάδα του Μαΐου για να εξασφαλίσει τη νομιμοφροσύνη και των ακροδεξιών στοιχείων του στρατεύματος και για να συνενώσει όλη τη συντηρητική παράταξη ενώπιον του κινδύνου της Αριστεράς.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε πλήρως τον στρατηγό Σαρλ Ντε Γκωλ και τις επιλογές του: Η Δεξιά σάρωσε με 43,65% των ψήφων, ενώ η Αριστερά έχασε 5% στις εκλογές της 23ης Ιουνίου.

Με το δεύτερο γύρο της 30 Ιουνίου ολοκληρώθηκε η γκολική πλημμυρίδα και στις έδρες, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός πήρε 358 από τις 485 -97 περισσότερες- ενώ οι σοσιαλιστές έχασαν 61 έδρες και οι κομμουνιστές 39. Η πλειοψηφία ήταν πρωτοφανής για τη Γαλλία στον 20ό αιώνα.

Ο “Γαλλικός Μάης” παρά τη βιαιότητα των συγκρούσεων, είναι προφανές ότι υπήρξε εξέγερση εναντίον μίας υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, δεν ήταν επανάσταση με πολιτικό στόχο την εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Η μαρξιστική ρητορική των πρωταγωνιστών του, οι προσπάθειες των σοσιαλιστών να τον εκμεταλλευτούν πολιτικά και των κομμουνιστών να τον αξιοποιήσουν οικονομικά επέτεινε τις συγχύσεις γύρω από το χαρακτήρα της έκρηξης των φοιτητών.

Η διαχρονική σημασία του έγκειται στο ότι δημιούργησε πολιτική ριζοσπαστικοποίηση σε ολόκληρη τη γενιά των νέων εκείνης της εποχής, πυροδότησε εξεγέρσεις σε άλλα σημεία του πλανήτη και υποχρέωσε τις κυβερνήσεις να κάνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις στη συνέχεια. Κυρίως όμως ο “Γαλλικός Μάης” δημιούργησε έναν πολιτισμό άρνησης του παλαιού σε όλους σχεδόν τους τομείς της κοινωνίας, έναν πολιτισμό εξέγερσης και ανυπακοής που εκφράστηκε γλαφυρά με πολλά από τα συνθήματά του που έμειναν στην Ιστορία.

Ο Μάης του ’68 σε διεθνές πλαίσιο

Ο Μάης του ’68 δεν ήταν μια μεμονωμένη «γαλλική υπόθεση». Αντίθετα, υπήρξαν διαμαρτυρίες φοιτητών σε όλο τον κόσμο.

Τα γεγονότα προηγήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον αποσύρθηκε από την προεδρική εκστρατεία το Μάρτιο του 1968, λόγω της αυξανόμενης λαϊκής διαμαρτυρίας. Ακολούθησε στις 4 Απριλίου η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και η φοιτητική κατάληψη και το κλείσιμο του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις 23 Απριλίου.

Στο Μεξικό, τη νύχτα της 2ης Οκτωβρίου 1968, μια πορεία σπουδαστών τελείωσε μέσα σε έναν καταιγισμό σφαιρών στην Plaza de las Tres Culturas στο Tlatelolco, στην Πόλη του Μεξικού, δέκα μέρες πριν από τους Ολυμπιακούς του 1968.

Τα φοιτητικά κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία ήταν απομονωμένα από την εργατική τάξη, αλλά στην Ιταλία και στην Αργεντινή και οι εργαζόμενοι ένωσαν τις δυνάμεις τους στις προσπάθειες να δημιουργηθεί μια ριζικά διαφορετική κοινωνία.

Στο Βέλγιο, φοιτητές από το φλαμανδικό πανεπιστήμιο Katholieke Universiteit Leuven διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην επιβολή της γαλλικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο, κάτι που οδήηγησε στη δημιουργία ξεχωριστού γαλλόφωνου πανεπιστημίου (Université catholique de Louvain).

Στην Ανατολική Ευρώπη, φοιτητές στην Πολωνία και στη Γιουγκοσλαβία διαμαρτυρήθηκαν εναντίον της περιστολής της ελευθερίας του λόγου από το κομμουνιστικό καθεστώς.

Πολλοί φοιτητές επίσης ασχολήθηκαν με τα ζητήματα του “Τρίτου Κόσμου”. Δημιουργήθηκαν σοσιαλιστικά κινήματα με αναφορές στην Κούβα, το Βιετνάμ και την Κίνα, αναδεικνύοντας προσωπικότητες όπως ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Μάο Τσε Τουνγκ.

Ο Μάης του ’68 στις τέχνες

Η ταινία του 2003 Οι Ονειροπόλοι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκίλμπερτ Ανταίρ The Holy Innocents, εξιστορεί ένα μικρό χρονικό διάστημα από τη ζωή τριών νέων σινεφίλ φοιτητών με φόντο τα γεγονότα του Μαΐου του 1968. Τα γεγονότα του Μάη περιγράφονται επίσης στην ταινία του 1982 Πεθαίνοντας στα τριάντα (Mourir à 30 ans) του Ρομέν Γκουπίλ, που συμμετείχε στα γεγονότα. Το μυθιστόρημα του Λόρενς Φερλινγκέτι “Έρωτας τις μέρες της οργής” αφορά μια ιστορία αγάπης που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.

 

  • Aρχική φωτογραφία: Jacques Marie / AFP / Getty Images
eirini aivaliwtouΠοίημα του Μάνου Χατζιδάκι για το γαλλικό Μάη του ’68 και το χρονικό της εξέγερσης
Περισσότερα

Αποκαλυπτικό βίντεο από τις οντισιόν της δημοφιλούς ισπανικής σειράς «La casa de papel»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα βίντεο από τις πρώτες δοκιμές των πρωταγωνιστών της σειράς δείχνει πώς χτίστηκε πάνω τους η δημοφιλής σειρά.

Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ισπανικής τηλεόρασης, η οποία μάλιστα ανάγκασε τον κολοσσό του video streaming, Netflix να ζητήσει από το καστ τη συνέχισή της.

Ο λόγος για το «La casa de papel» («Η τέλεια ληστεία» στα ελληνικά), όπου μια συμμορία κλεφτών αποφασίζει να να ληστέψει το Νομισματοκοπείο της Ισπανίας ή καλύτερα να τυπώσει νέα και φρέσκα χαρτονομίσματα. Και τα καταφέρνουν, με τον δεύτερο κύκλο επεισοδίων να ολοκληρώνεται με την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματός τους.

Πλέον, η συνέχεια των επεισοδίων αναμένεται να τοποθετήσει τους ήρωες σε νέες καταστάσεις και περιπέτειες.

Ωστόσο, αν δει κανείς προσεκτικά ένα βίντεο με τις οντισιόν των ηθοποιών που τελικά επιλέχθηκαν για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, θα καταλάβει πως δεν ήταν δυνατόν να αποτύχει η σειρά. Και πως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τους συγκεκριμένους ρόλους με άλλα πρόσωπα.

***

Δείτε το βίντεο:

 

  • Πηγή: tovima.gr
eirini aivaliwtouΑποκαλυπτικό βίντεο από τις οντισιόν της δημοφιλούς ισπανικής σειράς «La casa de papel»
Περισσότερα

«Πασχαλινές εικόνες» του Παπαδιαμάντη με χαρακτικά του Τάσσου από το αναγνωστικό της Δ’ Δημοτικού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

                                                         Β’ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΝ ΖΩΗΝ
                                                        54. ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ
                                                        (ΟΠΩΣ ΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΗΣΟΝ ΣΚΙΑΘΟΝ)

 

***

 

Εἶναι Μεγάλη Πέμπτη πρωΐ.
Μόλις ἐγύρισαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν, ὅπου ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας τοῦ καπετὰν Κομνηνοῦ ἐκοινώνησαν. Ἡ καλὴ μητέρα ἀνασκουμπώνεται καὶ ἀρχίζει νὰ βάφῃ τὰ αὐγά.
Ἔπειτα ἔρχονται εἰς τὴν θύραν δύο – δύο τὰ παιδιὰ τοῦ χωρίου. Κρατοῦν ὑψηλὸν καλάμινον σταυρόν, στεφανωμένον μὲ τριαντάφυλλα, μὲ δενδρολίβανον καὶ μὲ πολύχρωμα ἀγριολούλουδα· ψάλλουν δὲ τὸ ᾆσμα:
Βλέπεις ἐκεῖνο τὸ βουνό, ποὺ φαίνεται ἀπὸ πέρα;
Ἐκεῖ σταυρῶσαν τὸ Χριστό, τῶν πάντων βασιλέα.
Σύρε, μητέρα μ’, στὸ καλὸ καὶ στὴν καλὴ τὴν ὥρα
κι ἐμένα νὰ μὲ καρτερῇς τὸ Σάββατο τὸ βράδυ,
ὅταν σημαίνουν οἱ ἐκκλησιὲς καὶ ψάλλουν οἱ παπᾶδες,
τότε καὶ σύ, μαννούλα μου, θά ᾽χῃς χαρὲς μεγάλες.
Ἀλήθεια, τί μεγάλαι χαραὶ δι’ ὅλους!
Καὶ ἡ καλὴ μητέρα προθυμότατα δίδει ἀπὸ δύο κόκκινα αὐγὰ εἰς ὅλα τὰ παιδιά. Τί εὐτυχία!
Ἔπειτα ἡ μητέρα ἀρχίζει 8, ζυμώνῃ. Πλάθει ἀρκετὲς κουλοῦρες μὲ αὐγὰ διὰ τὸν ἄνδρα της, διὰ τὴν πεθεράν τὴς καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν της. Ἐπίσης μικρὲς «κοκκῶνες» διὰ τὰ μικρὰ τέκνα της, τὴν Μόρφω καὶ τὸν Εὐαγγελινόν, διὰ τὰ ἀναδεξίμια της καὶ διὰ τὰ πτωχὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς.
Ἀλλὰ μετὰ τὸ μοίρασμα ὁ μικρὸς Εὐαγγελινὸς ἔχει παράπονα καὶ κλαίει, διότι δὲν εἶναι ἀρκετὰ μεγάλη ἡ κοκκώνα του. Ἡ μητέρα δίδει εἰς τὸν Εὐαγγελινὸν ἄλλην νὰ διαλέξῃ, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἡμερώνει. Τὸ βέβαιον εἶναι, ὅτι τὰς θέλει ὅλας διὰ τὸν ἑαυτόν του.
Καὶ τότε ἡ καλὴ μητέρα τὸν παρηγορεῖ:
—Τὸ Σάββατο βράδυ θὰ ᾽ρθῇ κρὰ – κρὰ ἡ κουρούνα νὰ φέρῃ κρέας, τσὶ – τσί, καὶ τότε θὰ ἰδῇς χαρὲς ποὺ θά ᾽χῃς, σὰν ἀκούσῃς κρὰ – κρὰ τὴν κουρούνα νὰ χτυπάῃ τὸ παραθύρι:
«Πάρε, Εὐαγγελινέ, τὸ τυρί, πάρε καὶ τὸ τσὶ – τσὶ νὰ φᾶτε!»
Καὶ ὁ μικρὸς ψιθυρίζει καὶ αὐτός:

—Θὰ ᾽θῇ κουούνα νὰ φέῃ τσὶ – τσί.
Καὶ τὴν Μεγάλην Παρασκευὴν κατὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου ἡ μητέρα ὁδηγεῖ τὰ δύο παιδία εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Τὰ μικρὰ κάμνουν τὸν σταυρόν των ἐμπρὸς εἰς τὸ ἀνθοστόλιστον κουβούκλιον καὶ ἀσπάζονται μὲ εὐλάβειαν τὸν μυρωμένον Ἐπιτάφιον.
Κατόπιν ἀσπάζονται τὸ ἀργυρόχρυσον Εὐαγγέλιον μὲ τ’ ἀγγελούδια καὶ τὸν Σταυρόν. Τέλος περνοῦν τρεῖς φορὰς κάτω ἀπὸ τὸν ᾽Επιτάφιον.
Τί χαρά, τί δόξα!
Ὀλίγην ὥραν μετὰ τὰ μεσάνυκτα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς πρὸς τὰ ἐξημερώματα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ἡ μητέρα ἐξυπνᾷ τὸν Εὐαγγελινὸν καὶ τὴν Μόρφω· καί ἐνῷ σημαίνουν οἱ καμπάνες, πηγαίνουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ὅπου ἀκούουν τὸ «Ὦ, γλυκύ μου ἔαρ!» καὶ ἄλλα ἀκόμη ὡραῖα ᾄσματα.
Ἔπειτα οἱ πιστοὶ ὅλοι μὲ ἀναμμένας λαμπάδας ἐξέρχονται εἰς τὸ ὕπαιθρον, κάτω ἀπὸ τὸ γλυκὺ φέγγος τῆς σελήνης, ἐνῷ ἡ αὐγὴ ἀρχίζει νὰ ροδιζῃ.
Ἀκολουθοῦν ὅλοι τὸν ᾽Επιτάφιον, ποὺ περιφέρεται μὲ τὰς λαμπάδας ἀναμμένας. Ἐλαφρὸν ἀεράκι κινεῖ ἤρεμα τὰς φλόγας τῶν κηρίων, χωρὶς νὰ τὰς σβήνῃ. Ἡ ἄνοιξις στέλλει τὰ ἐκλεκτότερα ἀρώματά της εἰς τὸν Παθόντα καὶ Ταφέντα Χριστόν, ὡσὰν νὰ ψάλλῃ καὶ αὐτή:
—Ὦ, γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον!
Καὶ τὰ παιδιά, ποὺ προχωροῦν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιον, κράζουν μεγαλοφώνως:
—Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον!
Ὕστερον ἀνέτειλε πλέον ὁ ἥλιος τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Ὁ Εὐαγγελινὸς ἐξύπνησεν ἀπὸ τὰ βελάσματα τοῦ ἀρνίου, τὸ ὁποῖον ἠγόρασε διὰ τὸ Πάσχα ὁ πατέρας του.
Ὁ Εὐαγγελινὸς καὶ ἡ Μόρφω ἐξῆλθον εἰς τὸ προαύλιον. Τί ὡραῖον, τί ἥμερον, τί λευκόμαλλον ποὺ εἶναι τὸ ἀρνὶ καὶ πῶς βελάζει τὸ καημένο: «μπὲ – μπέ!».
Τὴν ἑσπέραν ἔφερεν ὁ πατέρας τὰς πασχαλινὰς λαμπάδας. Τί χαρά! Φαντασθῆτε ὡραίας, μικρὰς λαμπάδας μὲ ἄνθη τεχνητά, μὲ χρυσόχαρτα. Ὁ Εὐαγγελινὸς πάλιν θέλει νὰ πάρῃ τὴν λαμπάδα τῆς ἀδελφῆς του λέγων:
—Ἐκείνη εἶναι μεγαλύτερη.
Ἡ μητέρα τοῦ τὴν ἔδωσεν. Ἀλλ’ ὁ μικρὸς τὴν ἔσπασεν, ἐκεῖ ὅπου ἔπαιζε μὲ αὐτήν. Τέλος ἔσπασε καὶ τὴν ἰδικήν του καὶ ὕστερον ἔβαλε τὰ κλάματα. Ὁ πατέρας τοῦ ἠγόρασεν ἄλλην, ἀφοῦ τὸν ὑπεχρέωσε νὰ ὑποσχεθῇ, ὅτι δὲν θὰ τὴν πάρῃ εἰς τὸ χέρι του ἕως τὰ μεσάνυκτα, ὅταν θὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Ἀνάστασιν.
Ὁ μικρὸς ἀπεκοιμήθη κλαίων καὶ χαίρων.
Μετὰ τὰ μεσάνυκτα ἦλθεν ἐπὶ τέλους ἡ ὥρα τῆς λαμπρᾶς Ἀναστάσεως. Ἤστραψεν ὅλη ἡ ἐκκλησία, ἤστραψε καὶ ἡ πλατεῖα ἀπὸ τὸ φῶς τῶν κηρίων. Τὰ παιδιὰ ἀρχίζουν νὰ καίουν μὲ κρότον σπίρτα καὶ μικρὰ βαρελότα.
Ἔπειτα τὰ μικρὰ παιδιά, ἀγοράκια καὶ κοριτσάκια ἔως τεσσάρων ἐτῶν, στέκονται γῦρο ἀπὸ τὰ δύο ἀναλόγια καὶ πλησίον εἰς τὸ εἰκονοστάσιον καὶ ἀρχίζουν νὰ παίζουν, νὰ στάζουν σταγόνας ἀπὸ τὰς λαμπάδας των καὶ νὰ τσουγκρίζουν τὰ αὐγά των.
Ἕνα κοριτσάκι καὶ ἕνα ἀγοράκι πέντε ἐτῶν ἀρχίζουν νὰ φιλονικοῦν:
—Ἡ δική μου λαμπάδα εἶναι μεγαλύτερη.
—Ὄχι, ἡ δική μου.
—Ἐμένα ὁ πατέρας μου τὴν ἐδιάλεξε καὶ εἶναι πιὸ καλή.
—Ἐμένα ἡ μάννα μου τὴν ἐστόλισε μοναχή της.
—Καὶ ξέρει νὰ κάνῃ λαμπάδες ἡ μάννα σου;
—Ὄχι, δὲν ξέρει; Ἀμ’ τί θαρρεῖς;
—Τέτοια παλιολαμπάδα!
Καὶ ἡ φιλονικία προχωρεῖ. Τέλος σπάζουν καὶ οἱ δύο τὰς λαμπάδας των καὶ καταλήγουν εἰς τὰ κλάματα.
Τὸ ἀπόγευμα πάλιν, ἀφοῦ ἐψάλη ἡ Δευτέρα Ἀνάστασις καὶ ἔγινεν ἡ Ἀγάπη, ἐξῆλθον ὅλοι εἰς τὴν πλατεῖαν.
Ὕστερον ἡ μητέρα στρώνει τὴν τράπεζαν εἰς τὴν οἰκίαν καὶ βάζει τὰ αὐγὰ τὰ κόκκινα καὶ τὸ τυρί, ποὺ εἶχε φέρει ἡ κουρούνα, καὶ τὸ ἀρνὶ τὸ ψημένο. Τὰ παιδιὰ, κάθηνται εἰς τὴν τράπεζαν καὶ ἀρχίζουν νὰ τσουγκρίζουν τὰ αὐγά των.
Τί χαρά, τί ἀγαλλίασις!

 

***

 

«Πασχαλινὰ Διηγήματα» Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 

***

 

 

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ Δ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ Γ. ΜΕΓΑ, Κ. ΡΩΜΑΙΟΥ Σ. ΔΟΥΦΕΞΗ, Θ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΑΘΗΝΑΙ 1955

Παναγιώτης Μήλας«Πασχαλινές εικόνες» του Παπαδιαμάντη με χαρακτικά του Τάσσου από το αναγνωστικό της Δ’ Δημοτικού
Περισσότερα

Ευχές για καλή και γρήγορη ανάρρωση στον αγαπημένο ηθοποιό Κώστα Ευριπιώτη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η κατάσταση της υγείας του γνωστού ηθοποιού Κώστα Ευριπιώτη, ο οποίος πάσχει από καρκίνο, επιδεινώθηκε τις τελευταίες ημέρες.

Ο πάντα χαμογελαστός Κώστας Ευριπιώτης νοσηλεύεται στον πρώτο όροφο του «Σπηλιοπούλειου», με τους κοντινούς του ανθρώπους να βρίσκονται συνεχώς στο πλάι του.

Μάλιστα, το πρωί της Δευτέρας, 22 Απριλίου 2018, η οικογένειά του με ένα μήνυμα στον προσωπικό λογαριασμό του ηθοποιού στο Facebook ευχαρίστησε τον κόσμο για τη στήριξή του.

Παράλληλα, ανέβασε και μια φωτογραφία μέσα από το νοσοκομείο.

Τη δική του δύσκολη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή δίνει ο συμπαθής ηθοποιός, έχοντας στο πλευρό του τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Ο καρκίνος χτύπησε τον Έλληνα ηθοποιό που μάχεται πλέον με όλα τα μέσα, έχοντας πολύτιμο σύμμαχό του την αγαπημένη του, Λίλιαν Μπότση, που μοιάζει πλέον με σκιά του εαυτού της από την ταλαιπωρία.

Από τον θάλαμο του «Σπηλιοπούλειου», δεν λείπουν η αδελφή του ηθοποιού και η πρώην σύζυγός του Βάλια Κωστοπούλου με τα παιδιά τους. Τον φροντίζουν με βάρδιες, ελπίζοντας με όλη τους τη δύναμη στην ανάρρωσή του.

Όπως είναι φυσικό, όλοι ανησυχούν για τον ηθοποιό.

Τα δύο του αγόρια είναι αισιόδοξα και πιστεύουν ότι πατέρας τους θα τα καταφέρει και θα κερδίσει την άνιση μάχη με τη νόσο.

 

 

Το μήνυμα

«Ευχαριστούμε όλους τους φίλους του πατέρα μας αλλά και κάθε έναν ξεχωριστά για τις ευχές σας και την αγάπη σας προς αυτόν.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε για το καλύτερο. Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα».

«Ο “Βλάχος” είναι δυνατός, θα τα καταφέρει», δηλώνουν από την πλευρά τους φίλοι και συνεργάτες του αγαπημένου Κώστα Ευριπιώτη και ευελπιστούν πως σύντομα θα βγει νικητής από το νοσοκομείο.

***

Ο Κώστας Ευρυπιώτης γεννήθηκε το 1963.
Είναι ηθοποιός με πολλές συμμετοχές στο θέατρο και την τηλεόραση με ρόλους κυρίως κωμικούς.
Το τηλεοπτικό κοινό τον γνώρισε και τον αγάπησε μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1, “Της Ελλάδος τα παιδιά”.
Έχει δύο γιους, τον Ίωνα και τον Αδαμάντιο.

 

eirini aivaliwtouΕυχές για καλή και γρήγορη ανάρρωση στον αγαπημένο ηθοποιό Κώστα Ευριπιώτη
Περισσότερα

Πεσάχ – Το ιουδαϊκό Πάσχα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Πεσάχ ονομάζεται η μεγάλη εορτή του Ιουδαϊσμού (Πεσάχ = διάβαση, στα εβραϊκά), σε ανάμνηση της εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο και συγκεκριμένα της απελευθέρωσής τους από τη δουλεία των Φαραώ και της διάβασής τους από την Ερυθρά θάλασσα προς τη Γη της Επαγγελίας. Η λέξη Πάσχα είναι ελληνοποιημένη απόδοση της εβραϊκής Πεσάχ.

Εορτάζεται κάθε χρόνο από τη δύση του ηλίου της 15ης του μηνός Νισάν έως το βράδυ της 21ης του αυτού μηνός (19-27 Απριλίου 2019), με πρωινές και βραδυνές ακολουθίες στις συναγωγές. Στο πασχαλινό τραπέζι υπάρχουν τα σύμβολα της ιστορίας του εβραϊκού Πάσχα: Το αρνί, ως θυσία στον Θεό για την απελευθέρωσή τους, το βρασμένο αβγό, που συμβολίζει το δεύτερο ναό που υπήρχε στην Ιερουσαλήμ, τα πικρά χόρτα (χαζαρέτ ή μαρόρ) σε ανάμνηση της πικρής ζωής που έκαναν οι δούλοι Εβραίοι και την κρέμα από μήλα, ξηρούς καρπούς, κανέλα και κρασί (χαροσέτ), που συμβολίζει το μείγμα λάσπης που χρησιμοποιούσαν για τα τούβλα οι ισραηλίτες σκλάβοι, όταν δούλευαν στα φαραωνικά έργα. Και τις επτά ημέρες που διαρκεί η γιορτή του Πάσχα καταναλώνεται άζυμος άρτος. Κι αυτό γιατί όταν εγκατέλειψαν την Αίγυπτο δεν είχαν χρόνο να περιμένουν το ζυμάρι να φουσκώσει. Το έψηναν αζύμωτο πάνω στις καυτές πέτρες της ερήμου.

Το Ιουδαϊκό Πάσχα τίμησε ο Ιησούς Χριστός (καθότι Ιουδαίος κατά σάρκα) με τους μαθητές του στον Μυστικό Δείπνο και αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο του Χριστιανικού με το Εβραϊκό Πάσχα. Οι μεν Εβραίοι γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους από τη φαραωνική δουλεία, οι δε Χριστιανοί την ανάσταση του Χριστού και την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και το θάνατο. Ο Χριστιανισμός πήρε το Πάσχα από τους Εβραίους και του έδωσε νέο νόημα. Αξίζει να τονιστεί ότι η κορύφωση του θείου δράματος, που οδήγησε στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού, έγινε κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκού Πάσχα.

Με απόφαση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, το 325, το Πάσχα ορίστηκε να εορτάζεται σ’ όλη τη Χριστιανοσύνη την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας και μετά το εβραϊκό Πάσχα, προκειμένου να τηρείται η σειρά των γεγονότων. Την επιταγή αυτή δεν ακολουθεί η Καθολική Εκκλησία μετά την εισαγωγή του Γρηγοριανού ημερολογίου.

 

 

Οι οκτώ ημέρες του Πάσχα των Εβραίων σηματοδοτούν την απελευθέρωση των Ισραηλιτών από τη δουλεία στην αρχαία Αίγυπτο. Το αποκορύφωμά της είναι το seder, ένα εορταστικό γεύμα που συμβολίζει την αναχώρηση των σκλάβων από την αρχαία Αίγυπτο. Οι εβραϊκές οικογένειες τρώνε τροφές που συμβολίζουν την ιστορία του Πάσχα και συμπεριλαμβάνουν το matzo (άζυμο ψωμί) και τα maror (άγρια χόρτα). Υπάρχει, επίσης, ένα ειδικό πιάτο στο τραπέζι που έχει συμβολικά τρόφιμα που εμφανίζονται αλλά δεν τρώγονται, όπως ένα αβγό και το κότσι ενός αρνιού.

  • Έργο: Η διάβαση των Εβραίων από την Ερυθρά θάλασσα. Nicolas Poussin (1594–1665)
eirini aivaliwtouΠεσάχ – Το ιουδαϊκό Πάσχα
Περισσότερα