Χειρόγραφα

Ανοιχτή επιστολή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον Κώστα Γαβρά

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στον Κώστα Γαβρά απευθύνεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με ανοιχτή της επιστολή, που σχολιάζει το βιβλίο στο οποίο στηρίχθηκε η ταινία «Ενήλικοι στο δωμάτιο».

Η κα Κωνσταντοπούλου κάνει λόγο για μονομέρεια τα όσα συνέβησαν τότε, λέγοντας ότι αφήγηση του σκηνοθέτη έγινε «υιοθετώντας πλήρως την εκδοχή και την αφήγηση (το σενάριο, στ’ αλήθεια) ενός ανθρώπου, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην περίοδο αυτή. Που συμπεριφέρθηκε τουλάχιστον ανεύθυνα και ασυνείδητα στη διαχείριση της διαπραγμάτευσης, αντιμετωπίζοντάς την ως προσωπικό του θέμα, ακολουθώντας προσωπική στρατηγική και τακτική».

Σύμφωνα με την πρώην πρόεδρο της Βουλής, ο κ. Βαρουφάκης «είναι ξεκάθαρο ότι ασχολήθηκε πολύ συστηματικά με το να γράψει το σενάριο της αυτό-ηρωοποίησής του, ενώ δεν ασχολήθηκε όσο και όπως θα έπρεπε με την υπεράσπιση της χώρας και του λαού μας και ο οποίος εξακολουθεί να μην έχει δώσει σοβαρές εξηγήσεις για πολλά γεγονότα και πράξεις του».

H ανοιχτή επιστολή της κας Κωνσταντοπούλου

Αγαπητέ κύριε Γαβρά,

Όπως είχα την ευκαιρία να σας πω και δια ζώσης στα τέλη Μαΐου του 2015, στο Παρίσι, σας εκτιμώ και σας σέβομαι για το έργο και την προσφορά σας. Για το λόγο αυτό, ως Πρόεδρος της Βουλής, ζήτησα τη στήριξή σας για το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής, τον Ιούνιο 2015. Τότε, μου είχατε ζητήσει να σας στείλω το πόρισμα και λίγες μέρες αργότερα υπήρξατε από τους πρώτους που υπέγραψαν στηρίζοντάς το. Στηρίζοντας δηλαδή την επίσημη επιστημονική εργασία νομικών, οικονομολόγων και ειδικών διεθνούς εμβέλειας, που εργάστηκαν αφιλοκερδώς επί μήνες και ανέλυσαν τους λόγους για τους οποίους το λεγόμενο δημόσιο χρέος της χώρας είναι παράνομο και δεν πρέπει να πληρωθεί από τον ελληνικό λαό.

Με αυτήν την ανοιχτή επιστολή, θέλω να σας εκφράσω, δημόσια, την απορία μου.

Επιλέξατε να δημιουργήσετε μια ταινία, που αναφέρεται σε μια ιστορική και εξαιρετικά σημαντική περίοδο της πρόσφατης ιστορίας του λαού και της χώρας μας. Μια περίοδο που κάποιοι ζήσαμε από θέση ευθύνης και που ολόκληρος ο λαός μας βίωσε με τον πιο έντονο τρόπο. Και το κάνατε υιοθετώντας πλήρως την εκδοχή και την αφήγηση (το σενάριο, στ’ αλήθεια) ενός ανθρώπου, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην περίοδο αυτή. Που συμπεριφέρθηκε τουλάχιστον ανεύθυνα και ασυνείδητα στη διαχείριση της διαπραγμάτευσης, αντιμετωπίζοντάς την ως προσωπικό του θέμα, ακολουθώντας προσωπική στρατηγική και τακτική, διαπραγματευόμενος χωρίς νομικό επιτελείο και υπονομεύοντας σοβαρές δυνατότητες που η χώρα μας είχε (και εξακολουθεί να έχει), δημιουργώντας τετελεσμένα και δένοντας την Ελλάδα στο άρμα του τρίτου Μνημονίου, πριν καν συμπληρώσει 1 μήνα στο Υπουργείο Οικονομικών.

Έχω ζήσει τα κρίσιμα γεγονότα και έχω οδηγηθεί σε ασφαλή, τουλάχιστον κατά την κρίση μου, συμπεράσματα πια, για τον ρόλο που διαδραμάτισε ο καθένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Οπωσδήποτε, από τη θέση στην οποία υπηρέτησα, έχω άμεση και ασφαλή γνώση για όσα διαδραματίσθηκαν. Και, χωρίς να διεκδικώ να υιοθετήσετε τη δική μου θέση και καταγραφή, απορώ για το γεγονός ότι δεν επιχειρήσατε να διασταυρώσετε τα γεγονότα της περιόδου. Η ταινία σας δεν αναφέρεται σε μια υποθετική, φανταστική χώρα, αλλά σε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα και τους Έλληνες και στον ρόλο που διαδραμάτισαν πρόσωπα που διαχειρίσθηκαν τις τύχες της χώρας.

Μια ιστορική καταγραφή που εμφανίζει όσα συνέβησαν το 2015 ως αποκλειστικό αποτέλεσμα των ακραίων συμπεριφορών των δανειστών και παρουσιάζει την Ελληνική Κυβέρνηση ανήμπορη να αμυνθεί και να διεκδικήσει είναι μια καταγραφή ψευδής. Οι δανειστές συμπεριφέρθηκαν με τρόπο εγκληματικό, ανάλγητο, πραξικοπηματικό. Αυτό είναι γεγονός. Δυστυχώς, όμως, η Ελληνική Κυβέρνηση και οι έχοντες την ευθύνη της διαπραγμάτευσης, τους διευκόλυναν. Ήταν απροετοίμαστοι, πρόχειροι, επιπόλαιοι. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι συνθηκολόγησαν επειδή ήταν απροετοίμαστοι, η δική μου πεποίθηση, που στηρίζεται στα γεγονότα που βίωσα, είναι ότι επέλεξαν να μην προετοιμαστούν, γιατί είχαν προσυμφωνήσει να συνθηκολογήσουν. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο όταν επέλεξαν να μη χρησιμοποιήσουν τη δουλειά που έγινε εκείνο το διάστημα στη Βουλή και τα συγκεκριμένα διαπραγματευτικά εργαλεία που παρήγαγε αυτή η δουλειά.

Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης του 2015, η Κυβέρνηση Τσίπρα, αντίθετα με τις δεσμεύσεις της, δεν έθεσε ποτέ το ζήτημα της διαγραφής του χρέους, ούτε αμφισβήτησε το χρέος, αλλά αντίθετα το αποδέχθηκε με τη Συμφωνία ‪της 20ης Φλεβάρη, που υπέγραψε ο κ. Βαρουφάκης πριν καλά-καλά ξεκινήσουν οι εργασίες της Βουλής. Με την ίδια συμφωνία, παρέδωσαν στους δανειστές 11 δισεκατομμύρια ευρώ, αντίθετα με τις δεσμεύσεις και το πρόγραμμα. Στις δικές μου αντιδράσεις για τη Συμφωνία αυτή, Τσίπρας και Βαρουφάκης παρίσταναν ότι δεν καταλαβαίνουν. Δεν ανέστειλαν την αποπληρωμή του χρέους ούτε όταν ξεκίνησε ο λογιστικός έλεγχος από την Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής, μολονότι και αυτό αποτελούσε δέσμευση. Και δεν χρησιμοποίησαν το Πόρισμα της Επιτροπής ούτε στην πιο κρίσιμη καμπή της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, τον Ιούνιο.

Όταν αποφασίσθηκε από τη Βουλή το δημοψήφισμα, ο κ. Βαρουφάκης επιχείρησε να το αναστρέψει, δηλώνοντας ότι «αν αλλάξει η πρόταση των δανειστών, θα αλλάξει το ερώτημα και η Κυβέρνηση θα κάνει καμπάνια για το Ναι», την ίδια ώρα που ο κ. Δραγασάκης δήλωνε ότι το δημοψήφισμα μπορεί και να μη γίνει. Χρειάστηκε να κάνω δημόσια δήλωση από το Προεδρείο της Βουλής, ότι το δημοψήφισμα δεν ακυρώνεται και το ερώτημα δεν αλλάζει για να σταματήσουν αυτές τις δηλώσεις.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι Τσίπρας και Βαρουφάκης πίστευαν ότι ο ελληνικός λαός θα ψήφιζε Ναι στο δημοψήφισμα και λογάριαζαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το ναι ως άλλοθι. Αυτός είναι ο λόγος της παραίτησης Βαρουφάκη στις 6 Ιουλίου 2015, αμέσως μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, ο οποίος στη συνέχεια διευκόλυνε με όλους τους τρόπους την παραβίαση του ΟΧΙ: δεν αιτιολόγησε την παραίτησή του, έστειλε επιστολή στήριξης του διαδόχου του, Τσακαλώτου, και της εξουσιοδότησής του για τη μετέπειτα συμφωνία της 13ης Ιουλίου για το 3ο Μνημόνιο, υπερψήφισε τα 2α προαπαιτούμενα του 3ου Μνημονίου, τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που διευκόλυνε τις κατασχέσεις των περιουσιών των πολιτών από τις χρεοκοπημένες τράπεζες. Όλα αυτά έγιναν από επιλογή και όχι ελλείψει επιλογής.

Θεωρώ λάθος την επιλογή σας να βασίσετε μια ταινία για τόσο σοβαρά ιστορικά γεγονότα αποκλειστικά και μόνο στο βιβλίο ενός ανθρώπου, που είναι ξεκάθαρο ότι ασχολήθηκε πολύ συστηματικά με το να γράψει το σενάριο της αυτό-ηρωοποίησής του, ενώ δεν ασχολήθηκε όσο και όπως θα έπρεπε με την υπεράσπιση της χώρας και του λαού μας και ο οποίος εξακολουθεί να μην έχει δώσει σοβαρές εξηγήσεις για πολλά γεγονότα και πράξεις του.

Φυσικά, ως καλλιτέχνης και μάλιστα ως ο Κώστας Γαβράς έχετε την ελευθερία και το δικαίωμα να δημιουργήσετε όπως και ό,τι επιλέγετε. Θεωρώ όμως ότι δεν έχετε το δικαίωμα να παρουσιάζετε με μονομέρεια, από την οπτική ενός εκ των υπευθύνων και εμπλεκόμενων, τόσο σημαντικά ιστορικά γεγονότα.

Σύμφωνα με το σενάριο του κ. Βαρουφάκη και του κ. Τσίπρα, δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο για την Ελλάδα.
Εγώ γνωρίζω ότι μπορούσε και μπορεί.
Και η ευθύνη εκείνων που δεν θέλησαν να κάνουν όσα έπρεπε και όσα όφειλαν δεν μειώνεται από την αναλγησία εκείνων που αντιμετώπισαν.
Η ευθύνη τους δεν μειώνεται ούτε με τη δική σας ταινία.

Με σεβασμό,
Ζωή Κωνσταντοπούλου
Πρ. Πρόεδρος της Βουλής

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνοιχτή επιστολή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον Κώστα Γαβρά
Περισσότερα

Ανοίξτε «Μια αγκαλιά για το Alzheimer»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Alzheimer, η Ψυχογηριατρική Εταιρεία «Ο Νέστωρ», διοργανώνει ενημερωτική Ημερίδα με θέμα:

«Μια αγκαλιά για το Alzheimer»

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2019
στην Αίγλη Ζαππείου,
αίθουσα «Prive»

17:00 – 21:00

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Η νόσος Alzheimer είναι η συνηθέστερη μορφή άνοιας και η κύρια αιτία αναπηρίας στην Τρίτη Ηλικία.

Μόνο στην Ελλάδα υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 200.000 ασθενείς με άνοια, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο ο αριθμός των νοσούντων ξεπερνά τα 60.000.000.
Εκτιμάται ότι στη χώρα μας το 2030 ο αριθμός των ασθενών με άνοια θα φτάσει τα 276.000 άτομα, ενώ το 2050 τα 365.000 άτομα. Παγκοσμίως περίπου 40.000.000 πάσχουν από τη νόσο και καταγράφονται 600.000 καινούργια περιστατικά ετησίως.

Η άνοια αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ιατρικές και κοινωνικές προκλήσεις της εποχής μας, καθώς ο αριθμός ασθενών, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, προβλέπεται να τριπλασιαστεί μέχρι το 2050, ιδιαίτερα λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής δίνοντας μεγαλύτερες διαστάσεις στο πρόβλημα.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Alzheimer, ενώ οι θάνατοι από καρδιαγγειακές παθήσεις μειώνονται, οι θάνατοι από τη νόσο του Alzheimer, τα τελευταία 20 χρόνια έχουν διπλασιαστεί. Εκτιμάται, ότι ένας στους τρεις ηλικιωμένους πεθαίνει με νόσο του Alzheimer ή κάποια άλλη μορφή άνοιας.

Η άνοια έχει τεράστιο οικονομικό κόστος για τη χώρα μας, καθώς το συνολικό κόστος της νόσου (άμεσο και έμμεσο) υπερβαίνει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Για τους ασθενείς που ζουν με τη νόσο του Alzheimer και τους φροντιστές τους, η καθημερινότητα είναι γεμάτη προκλήσεις και δυσκολίες που συχνά γίνονται ιδιαίτερα πιεστικές ενώ το οικονομικό βάρος της νόσου είναι αβάσταχτο. Η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση αναφορικά με την άνοια, μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με νόσο του Alzheimer και των φροντιστών τους και να προσφέρουν ανακούφιση σε χιλιάδες οικογένειες.

Από το 2001, η Ψυχογηριατρική Εταιρεία «Ο Νέστωρ», προσφέρει εξειδικευμένες υπηρεσίες για τη νόσο του Alzheimer, επικεντρώνει τις δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του πληθυσμού αναφορικά με τη νόσο και δίνει τη δυνατότητα στους ασθενείς με άνοια και στους φροντιστές τους, να εισακούονται, να «αγκαλιάζουν» τη νόσο και να απολαμβάνουν μια αξιοπρεπή και ανεξάρτητη διαβίωση, συνεχίζοντας να έχουν μια καλή ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της νόσου.

Η έγκαιρη διάγνωση, η θεραπεία, η στήριξη της οικογένειας και η βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς και των φροντιστών του, είναι οι βασικοί στόχοι του Νέστορα.

Ετησίως, περισσότεροι από 7.000 ηλικιωμένοι ωφελούνται από τις δωρεάν, υψηλής ποιότητας υπηρεσίες του Νέστορα, ενώ τουλάχιστον 250 ασθενείς με άνοια, νοσηλεύονται στην Κλινική Βραχείας Νοσηλείας, του Κέντρου Alzheimer, του Νέστορα.

Ο Νέστορας εντάσσεται στο πρόγραμμα αποασυλοποίησης «ΨΥΧΑΡΓΩΣ», και χρηματοδοτείται για τις παρεχόμενες υπηρεσίες του, από τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας.

Ψυχογηριατρική Εταιρεία «Ο Νέστωρ»
https://www.nstr.gr/
https://www.facebook.com/nstr.gr/

Εταιρικό προφίλ «Ο Νέστωρ» | κατεβάστε εδώ: https://we.tl/t-nyl3oBYNyA

Περισσότερες πληροφορίες:
Κα Γιώτα Τσόκη (Υπεύθυνη Γραμματείας Διοίκησης)
στα τηλέφωνα: 210 82 35 050 | 210 82 35 620
(Κέντρo Alzheimer Ψυχογηριατρικής Εταιρείας «Ο Νέστωρ»)
Email: contact@nstr.gr

Αίγλη Ζαππείου
Eίσοδος από Βασ. Όλγας
Tηλ.: 210 33 69 300
Διαθέσιμο Parking

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνοίξτε «Μια αγκαλιά για το Alzheimer»
Περισσότερα

Made in Africa ή πώς η μόδα της Αφρικής είναι πιο κοντά μας απ’ όσο πιστεύουμε

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

Κατοικούν δίπλα μας, κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι εμείς ανάμεσά τους. Μοιραζόμαστε την ίδια αντιφατική πόλη, την Αθήνα. Συνήθως όμως τους αγνοούμε. Ούτε καν αντιλαμβανόμαστε ότι είναι περισσότερο διαφορετικοί μεταξύ τους απ’ όσο πιστεύουμε. Μας φέρνουν τα προϊόντα τους, μας πλησιάζουν με την τέχνη τους και δειλά δειλά αρχίζουν να μας μυούν στη μόδα τους, που αξίζει να τη μάθουμε. Τη μόδα των Αφρικανών συμπολιτών μας τη διέπει η φαντασία, η γενναιοδωρία και η πρωτοτυπία.

 

 

Η αφρικανική τέχνη

Τα πρώτα έργα αφρικανικής τέχνης που έφθασαν στην Ευρώπη από την Αφρική αντιμετωπίστηκαν ως «αξιοπερίεργα» δημιουργήματα πρωτόγονων πλασμάτων. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Ευρωπαίοι καλλιτέχνες άρχισαν να εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους προς την αφρικανική τέχνη σχεδόν αποκλειστικά από αισθητική άποψη χωρίς να εμβαθύνουν στο τι νόημα είχαν οι εκφάνσεις της, ποια ήταν η σημασία και η λειτουργικότητά της.

Ο Henri Matisse καταρχάς και άλλοι εκπρόσωποι του Φοβισμού εν συνεχεία παρασύρθηκαν από τη χρήση των χρωμάτων, που όμως δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο στην αφρικανική τέχνη. Τα μουσεία αρχίζουν να φέρνουν την αφρικανική τέχνη σε επαφή με το ευρύ κοινό.

Μια έκθεση που έγινε το 1906 στο Λονδίνο συνάρπασε το ζωγράφο André Derain. Ο Modigliani έστρεψε το ενδιαφέρον του στις ανθρώπινες μορφές μέσα από τις μάσκες των Baoulé, των Ibo και των Fang, αντλώντας σημαντική επιρροή από αυτές. Ο Georges Braque παραδέχεται τους νέους ορίζοντες που του άνοιξαν οι αφρικανικές μάσκες.

Η αφρικανική τέχνη ανακάλυψε πρώτη, πριν από τους Ευρωπαίους, την αφηρημένη τέχνη. Ο Picasso υπήρξε ο πρώτος που κατάφερε να εκμεταλλευτεί τον συγκινησιακό χαρακτήρα της αφρικανικής τέχνης. Έδωσε στην ανθρώπινη μορφή περισσότερο γεωμετρικά χαρακτηριστικά, με την ίδια αίσθηση αφαίρεσης αλλά και δύναμης που εισπράττει κανείς από τα αγάλματα και τις αφρικανικές μάσκες.

Ο Αφρικανός καλλιτέχνης όμως δεν αντιλαμβάνεται το έργο του ως καλλιτεχνική δημιουργία. Η τέχνη δεν αποτελεί γι’ αυτόν ανάγκη ατομικής έκφρασης. Το έργο του δεν αποτελεί προσωπική του αντίληψη για τον κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά έκφραση της αντίληψης της κοινότητας που δεν του αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια για αυτοσχεδιασμό και εκδήλωση της φαντασίας του. Παρά ταύτα χρησιμοποιούμε τον όρο «τέχνη» δεδομένου ότι το σύνολο της λαϊκής αυτής δημιουργίας εκφράζει τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων που ζουν στην ήπειρο αυτή.

 

 

Τελετουργικά αντικείμενα

Η επιρροή που άσκησε το Ισλάμ, ο Χριστιανισμός ή η παγκοσμιοποίηση, ώθησε πολλούς από τους Αφρικανούς να πωλούν τα αντικείμενα που οι πρόγονοί τους χρησιμοποιούσαν ως τελετουργικά. Πολλά παλαιά αντικείμενα έχουν βρεθεί στην Ευρώπη ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Παρόλα αυτά είναι λάθος να πιστεύουμε ότι στην Αφρική δεν υπάρχουν παλαιά αντικείμενα. Πολλά μάλιστα από αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα σε τελετουργίες. Όμως είναι πολύ δύσκολο να είναι σίγουρος κάποιος για την παλαιότητα των αντικειμένων. Απαιτείται χρόνια γνώσης και εμπειρίας, καθώς υπάρχει πλήθος επιτήδειων που εμφανίζουν πλαστά αντικείμενα ως αυθεντικά και αρχαία. Στις δυτικές αγορές συχνά οι τιμές αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη καθώς η βιομηχανία της νόθευσης είναι ιδιαίτερα εξελιγμένη.

 

 

Η κουλτούρα της ένδυσης

Τα ίχνη της Αφρικής βρίσκονται σε όλη την Αθήνα. Τα πιο ανεπαίσθητα δεν τα εντοπίζεις με την πρώτη ματιά, είναι όμως εκεί, έτοιμα να πουν τις ιστορίες τους σε αυτούς που θέλουν να τις ακούσουν.

Μπορεί επομένως η αφρικανική κουλτούρα ρουχισμού και μόδας να μένει αφανής ή να παρερμηνεύεται, ιδιαιτέρως όταν μια νέα γενιά Αφρικανών σχεδιαστών μόδας παρουσιάζει εξαιρετικά δείγματα δουλειάς και θέτει νέα δεδομένα στη βιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο;

 

 

Οι πρωταρχικές ρίζες

Γεγονός είναι ότι πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία να αναζητήσεις τις πρωταρχικές ρίζες της αφρικανικής μόδας, μιας και πηγαίνουν 75.000 χρόνια πίσω στον χρόνο. Όσο δύσκολο και εάν είναι όμως, η αρχαϊκή τέχνη μάς δίνει στοιχεία σχετικά με τα υφάσματα και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν.

Η αιγυπτιακή τέχνη αποκαλύπτει ότι η ύφανση λινού ξεκινάει από το 5000 π.Χ., με ιερογλυφικά από το 3000 π.Χ. να παρουσιάζουν εικόνες αργαλειών. Επιπλέον, πυραμίδες, γλυπτά και άλλα ιερογλυφικά παρουσιάζουν τους Αιγύπτιους ντυμένους, με τους γείτονες τους στον Νότο, τους Noυβίους, να έχουν ακμαία βιομηχανία υφασμάτων. Αυτό γίνεται εμφανές από διάφορες πυραμίδες στην Meroë και εικόνες από την αιγυπτιακή βασίλισσα Amanishakheto και τον Φαραώ Piye. Αργότερα, και καθώς νέοι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε όλο το εύρος της Αφρικής, το βαμβάκι έγινε ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούσαν στην ένδυσή τους.

Μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες υφασμάτων στον κόσμο, η ολλανδική VLISCO εγκαθιδρύθηκε στην Αφρική και συγκεκριμένα στο Τόγκο από το 1846. Κάποια χρόνια πριν, το BBC παρουσίασε μία ιστορία για το πώς η αφρικανική μόδα ­­έχει γίνει ολλανδική, με τους New York Times να ισχυρίζονται ότι τα αφρικανικά υφάσματα είναι εξ ολοκλήρου ολλανδικά.

Αντιθέτως και αρκετά πριν από την VLISCO, η Αφρική είχε μία πλούσια βιομηχανία υφασμάτων με ρούχα φτιαγμένα από υφασμένο βαμβάκι και χρυσές κλωστές από το 1300 μ.Χ. αλλά κι ακόμη νωρίτερα, όπως επιβεβαιώνεται από τον παραδοσιακό ρουχισμό Kanembu που υπολογίζεται περίπου στα 800 μ.X.

Η Μαύρη Ήπειρος, κυρίως η Υποσαχάρια Αφρική, φημίζεται για τα υφάσματά της. Τα αφρικανικά υφάσματα (παρεό, μαντίλια, κορδέλες) είναι πολύχρωμα, παραδοσιακά και συγχρόνως τόσο στυλάτα.

Το θέμα της αφρικανικής μόδας είναι αναντίρρητα η ταυτότητα, η προέλευση και η υπερηφάνεια στις ρίζες της. Στη μόδα, όλα είναι ένα μήνυμα – η ιστορία και οι αξίες της Αφρικής είναι η υπογραφή της.

 

 

Το νόημα των χρωμάτων

Τα χρώματα, τα σχέδια, έχουν βαθύ νόημα. Για κάθε Αφρικανό, λένε μια ιστορία. Το κόκκινο συμβολίζει το αίμα. Το μαύρο συμβολίζει φυσικά το σκοτάδι και το κίτρινο, την ευτυχία. Αυτή είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή της Αφρικής. Τα ρούχα είναι φυσιογνωμία, είναι προσωπικότητα, είναι αυτοπεποίθηση: με αυτή την εξίσωση οι γυναίκες σε ολόκληρη την Αφρική παίρνουν δύναμη για να επιβιώσουν. Η ένδυσή τους τις κάνει να πιστεύουν στην επιβολή τους, στον πλούτο και την ομορφιά του εαυτού τους.

Στην Υποσαχάρια Αφρική (Μαύρη Αφρική), το loincloth, η ζωντάνια του και τα λαμπερά χρώματά του είναι μέρος της καθημερινής ζωής. Η ποικιλία των σχεδίων και η λαμπρότητα των χρωμάτων, οι τεχνικές εκτύπωσης και βαφής έχουν καταστήσει την κλωστοϋφαντουργική τέχνη πλούσια σε έννοιες.

Η κλωστοϋφαντουργική κουλτούρα είναι αυθεντική αφρικανική και εκδηλώνεται πολύ πριν από την άφιξη των ξένων.

 

 

Η ήπειρος

Η Αφρική είναι η δεύτερη σε έκταση ήπειρος μετά την Ασία. Λέγεται ότι ήταν η πρώτη περιοχή στην οποία έζησε ο άνθρωπος.

* Διαθέτει τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία εδάφους, με εναλλαγές στο κλίμα ανά περιοχή, και τη μεγαλύτερη σε ποικιλία και πιο σπάνια είδη, χλωρίδα και πανίδα.

* Ένας μέσος Αφρικανός πρέπει να διανύει κάθε μέρα απόσταση περίπου 7 χιλιομέτρων για να βρει πόσιμο νερό. Όταν βρει το κατάλληλο έδαφος θα σκάψει, θα αντλήσει το νερό σε κουβάδες, θα επιστρέψει στον οικισμό του, θα το βράσει και θα το πιει. Αν δεν του φτάσει θα πρέπει να ξανακάνει την ίδια απόσταση πριν βραδιάσει. Σε περιόδους ξηρασίας τα πράγματα γίνονται πολύ πιο δύσκολα.

* Ένα γεύμα την ημέρα θεωρείται ένας ικανοποιητικός μέσος όρος πρόσληψης τροφής. Σε κάποια χωριά ένα γεύμα την ημέρα θεωρείται ακόμα πολυτέλεια.

* Στον αφρικανικό πολιτισμό η επαφή με τη γη είναι ιδιαίτερα έντονη. Οι Αφρικανοί δεν προσπαθούν να αποποιηθούν τη γη, όπως συμβαίνει συνήθως στις δυτικές κοινωνίες, αλλά να ενωθούν με αυτή. Γι’ αυτό το λόγο στον αφρικανικό χορό η λεκάνη και το κάτω μέρος του σώματος «κοιτάει» προς τα κάτω και προσπαθεί να γειωθεί.

 

 

Η παράδοση

Η τέχνη της Υποσαχάριας Αφρικής έχει μακρά παράδοση, αν και είναι δύσκολο να αποδοθεί με ακρίβεια, επειδή πολλά έργα, φτιαγμένα από ξύλο και χώμα, δεν άφησαν ίχνη, ενώ και η αρχαιολογική έρευνα, που θα μπορούσε να εμπλουτίσει τις γνώσεις μας για την περιοχή, βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα. Ωστόσο, ό,τι έχει διασωθεί -κυρίως έργα των τελευταίων 150 ετών, αν και κάποια χρονολογούνται χιλιετίες πριν- αποτελούν σημαντικές μαρτυρίες μιας σπουδαίας και πολυσχιδούς καλλιτεχνικής παράδοσης, η οποία ανάγεται σε ευρείες ιστορικές – γεωγραφικές περιοχές και σε εθνικές ή φυλετικές ομάδες.

Για να γίνει πλήρως αντιληπτή η σημασία αυτών των έργων, είναι απαραίτητος ο συσχετισμός τους με τον τρόπο ζωής, την κοινωνική οργάνωση και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που τα γέννησαν. Αν και μπορεί να ποικίλλουν κατά τόπους, ορισμένα στοιχεία επαναλαμβάνονται και είναι κοινά σε όλες τις εικαστικές παραδόσεις της Αφρικής.

 

 

Αγάλματα και μάσκες

Τα αγάλματα συχνά αναπαριστούν προγόνους ή θεότητες, στους οποίους προσφέρονται θυσίες προκειμένου να διατηρηθεί ο δεσμός με τον άλλο κόσμο, μεταξύ ανθρώπων και θεών, μεταξύ ζωντανών και νεκρών. Οι μάσκες, που συναντά κανείς στα χωριά και που προέρχονται από υλικά παρμένα από τα δάση ή που εκτίθενται στις τελετές μύησης, εγγυώνται την κοινωνική ευταξία με την προάσπιση των αξιών της κοινότητας και την τιμωρία των παραβατών. Η γονιμότητα των γυναικών και των χωραφιών είναι ένα τυπικό καλλιτεχνικό θέμα.

 

 

Μέσο έκφρασης

Σε κοινωνίες χωρίς γραφή η τέχνη αποτελούσε μέσο έκφρασης, παρέχοντας ένα οπτικό μέσο για την απρόσκοπτη μετάδοση των παραδόσεων. Αν και συχνά δίνεται μεγάλη προσοχή στο σχήμα των αντικειμένων, αυτά σχεδόν ποτέ δεν φτιάχνονται μόνο για ευχαρίστηση. Αυτά τα έργα δεν αποτελούν έκφραση της ελεύθερης καλλιτεχνικής φαντασίας και δεν προορίζονται για την προσωπική ευχαρίστηση ενός συλλέκτη. Φιλοδοξούν να συμβάλουν στην αρμονία του κόσμου, στην ευημερία της κοινότητας και στη διατήρηση της ζωής.

 

 

Η αισθητική

Οπωσδήποτε η αισθητική είναι υποκειμενικό στοιχείο και η αντίληψη για το ωραίο είναι στοιχείο σχετικό που διαφέρει τόσο από άτομο σε άτομο όσο και από κοινωνία σε κοινωνία. Αυτό που είναι σίγουρο όμως είναι ότι ένα άτομο που διάκειται ευνοϊκά απέναντι στο «άλλο», που έχει ευαισθησίες και καλλιέργεια, θα προσελκυστεί από το «αφηρημένο» στοιχείο της αφρικανικής τέχνης. Τα αντικείμενα, τα οποία μπορεί να προσελκύσουν τους ανθρώπους που αναζητούν το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητο να ανήκουν σε πλούσιες συλλογές ή μουσεία, ούτε να είναι σπάνια κομμάτια μυθικής αξίας. Μπορεί απλά να είναι όμορφα χρηστικά ή τελετουργικά κομμάτια, αντίγραφα που φτιάχνονται από ντόπιους Αφρικανούς χειροτέχνες και φέρνουν εμπρός στα μάτια μας μια ιδιαίτερα πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, η οποία μαγνητίζει το μάτι και ενεργοποιεί τη φαντασία.

 

 

Πώς το Διαδίκτυο και τα αστέρια του θεάματος καθιερώνουν τη μόδα της Αφρικής

Beyoncé, Γκουέν Στέφανι, Θάντι Νιούτον. Τρία μόλις ονόματα από τα πολλά που δείχνουν προτίμηση σε σχεδιαστές μόδας από την Αφρική.

Όταν η Bey εθεάθη να φορά φούστα και τζάκετ από το νοτιοαφρικανικό brand Kisua, τα συγκεκριμένα κομμάτια εξαντλήθηκαν σε λίγες μέρες. Ο στυλίστας της βασίλισσας της R&B εντόπισε το brand στο Διαδίκτυο.

Σήμερα με το Ίντερνετ η ταχύτητα με την οποία μπορείς να έχεις πρόσβαση στις αγορές και να κάνεις γνωστό το brand σου είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία της μόδας, δήλωσε στο CNN ο ιδρυτής του οίκου Kisua, Σάμιουελ Μένσαχ.

 

 

Μέσω της πλατφόρμας ηλεκτρονικού εμπορίου που ξεκίνησε το 2013 πωλούνται τα ρούχα του οίκου και επιτυγχάνεται συνεργασία με άλλους σχεδιαστές για να δημιουργήσουν συλλογές για το brand. Η πλατφόρμα δημιουργήθηκε όταν ο Μένσαχ ταξίδευε σε όλη την ήπειρο ως οικονομολόγος.

“Πάντα είχα την απορία γιατί η αφρικανική μόδα ήταν τόσο απρόσιτη. Δεν μπορούσα να καταλάβω επειδή οι καταναλωτές, προφανώς, ήθελαν να δουν τα προϊόντα. Το ηλεκτρονικό εμπόριο φαινόταν η λογική λύση”, ανέφερε ο ιδρυτής του brand.

Αν οι εκτιμήσεις του Mckinsey’s Global Institute αποδειχθούν αληθινές, οι Αφρικανοί έως το 2025 θα αγοράζουν υπηρεσίες και αγαθά αξίας 75 δισ. δολαρίων λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη οικονομική επιβράδυνση.

 

 

Στη Νιγηρία, τη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά της ηπείρου, τα έσοδα από το ηλεκτρονικό εμπόριο διπλασιάζονται κάθε χρόνο από το 2010.

Επιπλέον έρευνα της Ipsos Mori και της PayPal έδειξε ότι το 89% των χρηστών του Διαδικτύου στη Νιγηρία αγοράζουν προϊόντα ή από καταστήματα online ή σκοπεύουν να κάνουν διαδικτυακές αγορές στο μέλλον.

Μπορεί προς το παρόν, το 75% των κατοίκων της Αφρικής να είναι εκτός Διαδικτύου ωστόσο η πρόσβαση αυξάνεται μέσω κινητών τηλεφώνων και προβλέπεται ότι το 41% του πληθυσμού της Αφρικής έως το 2020 θα είναι online.

Πέρσι δημιουργήθηκε το site ηλεκτρονικού εμπορίου ONYCHEK με έδρα τη Νέα Υόρκη με πωλήσεις πολυτελών ειδών από την Αφρική σε πελάτες στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

“Προσπαθούμε να κάνουμε τη μόδα made in Africa διαθέσιμη σε όλους”, ανέφερε ο ιδρυτής του Chekwas Okafor, 27 ετών.

“Οι Αφρο-Αμερικανοί είναι ενθουσιασμένοι που μπορούν και στηρίζουν brands της Αφρικής και υπάρχουν καταναλωτές που είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ηθικής και βιώσιμης μόδας. Αυτή είναι η πελατειακή μας βάση”, πρόσθεσε.

 

 

Ηλεκτρονικό εμπόριο

Η Νιγηριανή Olatorera Oniru εγκατέλειψε στον τραπεζικό τομέα και δημιούργησε το site ηλεκτρονικού εμπορίου Dress Me Outlet, το οποίο εδρεύει στο Λάγος και πουλά το 95% των προϊόντων του στη Νιγηρία.

“Πέρσι διοργανώσαμε μία πολύ επιθετική εκστρατεία στη Νιγηρία. Προσφέραμε τα προϊόντα χωρίς έξοδα αποστολής και σε ανταγωνιστικές τιμές”, είπε. Εκείνο που πρέπει να γίνει, τονίζουν οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο ηλεκτρονικό εμπόριο, είναι να βελτιωθούν οι υποδομές, ώστε να περιορισθεί το κόστος μεταφοράς των προϊόντων.

 

 

“Vogue Africa”

“Η Αφρική ουδέποτε είχε την ευκαιρία να προβληθεί και τα υφάσματά της, τα υλικά της, τα σχέδιά της να παρουσιαστούν στην παγκόσμια πλατφόρμα. Αυτό δεν θα έπρεπε να είναι έτσι”, δήλωσε από την πλευρά της η Ναόμι Κάμπελ. “Πρέπει να υπάρχει ένα Vogue Africa” δήλωσε σε συνέντευξή της η star του modeling στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

Για τη Βρετανή ντίβα της μόδας το περιοδικό Vogue πρέπει να λανσάρει μια αφρικανική έκδοση σε ένδειξη αναγνώρισης της συμβολής της ηπείρου στην παγκόσμια βιομηχανία της μόδας που επικρίνεται για έλλειψη ποικιλομορφίας.

“Πρέπει να υπάρχει μια έκδοση Vogue Africa. Έχουμε μόνο το Vogue Arabia – και το Vogue Africa είναι η επόμενη έκδοση. Πρέπει να είναι”, δήλωσε η Κάμπελ, αναφερόμενη στην έκδοση του περιοδικού που απευθύνεται στο αναγνωστικό κοινό στη Μέση Ανατολή.

 

 

Οι τοπικές αγορές

Κένυα, Μαρόκο και Αιθιοπία μπλέκονται με τα υφάσματα και τη μόδα. Η Αουρόρα Τζέιμς δίνει «πνοή» στις χώρες της Αφρικής και «προκαλεί» τη βιομηχανία να κοιτάξει την Αφρική.

Από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της εταιρείας παπουτσιών Brother Vellies, συνήθιζε να αφήνει τη Νέα Υόρκη και να ταξιδεύει να βρει υλικά. Είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με κοινότητες ιθαγενών, ιδιαίτερα στην κοιλάδα του ποταμού Όμο, όπου αναμείχθηκε με τη φυλή Μουρσί και Καρό.

«Είναι σημαντικό για μένα να επισκέπτομαι τις τοπικές αγορές, όταν ταξιδεύω. Σε πολλές περιπτώσεις βρίσκω ένα αντικείμενο, ένα σκαλιστό κόκαλο, για παράδειγμα, με το οποίο αντικαθιστώ ένα τυπικό υλικό στα παπούτσια μου», αναφέρει η Αουρόρα στους New York Times.

«Το να ταξιδέψω εκεί ήταν όνειρό μου για χρόνια», λέει και συνεχίζει: «Δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, οι πτήσεις, μεν, είναι αρκετές, αλλά και πρέπει να οδηγήσεις για πολλές μέρες».

Όταν έφτασε εκεί, μαγεύτηκε από την πρωτόγνωρη γη και αισθάνθηκε πως κάτι παρόμοιο δεν είχε βιώσει στη ζωή της.

 

 

Γυναίκες ακλόνητες

«Μία από τις καλύτερες στιγμές του ταξιδιού ήταν η συνάντηση με γυναίκες από διάφορες φυλές. Υπάρχει ένας δεσμός που κάνει τις γυναίκες ακλόνητες. Μια έμφυτη κατανόηση που αντηχεί μέσα από την αιωνιότητα», αναφέρει η Αουρόρα.

Όπως λέει, επισκέπτεται χώρες της Αφρικής στις οποίες σχεδιάζει την παραγωγή παπουτσιών απασχολώντας ντόπιους τεχνίτες.

Για εκείνη δεν υπάρχει έμπνευση, χωρίς τη συμμετοχή ενός ανθρώπου που ξέρει πώς να το φτιάχνει και να το φοράει.

«Έχω απομακρυνθεί από την ιδέα να αντλώ έμπνευση από κάτι ή κάποιον και αυτός να μην εμπλέκεται στην αναπόφευκτη εμπορική πτυχή. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για προνομιούχους ανθρώπους», τονίζει.

«Αν εμπνευστώ ένα σανδάλι από την Κένυα, θα απασχολήσω κατοίκους από την κοινότητα», συμπληρώνει.

Μια συλλογή παπουτσιών της εταιρείας της βασίστηκε στους ανθρώπους των αφρικανικών φυλών, με την Αουρόρα να ελπίζει σε μια συνεργασία και για το μέλλον.

«Η ανάπτυξη στην Αφρική παίρνει πολύ, πολύ χρόνο, περισσότερο από ό,τι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν. Αλλά ξέρετε, η ζωή είναι ταξίδι και όχι προορισμός», καταλήγει η σχεδιάστρια παπουτσιών.

 

 

Παραδοσιακό kanga της Κένυας

Το kanga (κάνγκα) είναι ένα παραδοσιακό τεμάχιο βαμβακερού υφάσματος. Πάνω του έχει μια στάμπα με μια όμορφη παροιμία στα Σουαχίλι, μία από τις επίσημες γλώσσες της Κένυας. Είναι κατάλληλο για πολλές χρήσεις: Μπορεί να γίνει ένα εντυπωσιακό παρεό, φούστα και να συνδυαστεί με λευκό πουκάμισο, μαντίλα, μέχρι ένα πρωτότυπο ριχτάρι ή τραπεζομάντιλο.

 

 

Παραδοσιακό kikoi της Κένυας

Το kikoi (κικόι) είναι 100% βαμβακερό ύφασμα με κρόσσια πλεγμένα στο χέρι που παραδοσιακά φοριέται σαν σαρόνγκ από τους άνδρες σε όλη την ακτή της Ανατολικής Αφρικής. Εκτός από θαυμάσιο παρεό, μπορεί να γίνει καταπληκτικό τραπεζομάντιλο, ριχτάρι ή ακόμα και μια ξεχωριστή εσάρπα.

 

 

Χειροποίητα αφρικανικά καλάθια

Κατασκευάζονται με τον παλιό πατροπαράδοτο τρόπο από τους κατοίκους μιας απομακρυσμένης και άγονης περιοχής της Κένυας, την Τουρκάνα. Στον τόπο αυτό περπάτησαν κάποιοι από τους πρώτους ανθρώπους στη Γη πριν από 1,5 εκατομμύριο χρόνια. Για το λόγο αυτό, η Τουρκάνα είναι γνωστή σαν “λίκνο της ανθρωπότητας”.

 

 

  • Πηγές πληροφοριών: wikipedia, peopleandideas.gr, Lifo, Internet, CNN, Προξενείο της Δημοκρατίας της Κένυας στην Ελληνική Δημοκρατία
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουMade in Africa ή πώς η μόδα της Αφρικής είναι πιο κοντά μας απ’ όσο πιστεύουμε
Περισσότερα

Το ολοκαύτωμα του Διστόμου – Απόφαση ιταλικού δικαστηρίου ανοίγει το δρόμο για τις αποζημιώσεις

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το δρόμο για την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων που δικαιούνται οικογένειες θυμάτων του Διστόμου ανοίγει απόφαση του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2019 η ιταλική Δικαιοσύνη έκρινε σε ανώτατο επίπεδο, οριστικά και αμετάκλητα ότι ορθά το Δίστομο διεκδικεί το ποσό των 25 εκατ. ευρώ από τις εισπράξεις των ιταλικών σιδηροδρόμων, στους οποίους έχουν συμμετοχή και οι Γερμανοί, σύμφωνα με το dikastiko.gr.

Αυτό σημαίνει ότι απορρίφθηκε η προσφυγή των Γερμανικών Σιδηροδρόμων, που ζητούσαν να μη γίνει κατάσχεση των εισπράξεων προκειμένου να αποζημιωθούν οι Διστομίτες.

Είχε προηγηθεί, το 2014, απόφαση του ιταλικού συνταγματικού δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία η εφαρμογή του κανόνα της ετεροδικίας δεν μπορεί να ισχύσει σε περιπτώσεις όπου κρίνονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας – εδώ και χρόνια η Γερμανία υποστηρίζει ότι μόνο τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να δικάσουν τέτοιες υποθέσεις.

 

 

Το 1997, άλλωστε, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λιβαδειάς έλαβε την ιστορική απόφαση για αποζημίωση περίπου 9,5 δισ. δραχμές στους συγγενείς των νεκρών του Διστόμου. Εκπρόσωποι του γερμανικού δημοσίου προσέφυγαν στο Εφετείο Αθηνών το οποίο έκρινε ως ορθή την απόφαση του Πρωτοδικείου, όπως και ο Άρειος Πάγος όταν οι Γερμανοί προσέφυγαν κατά της απόφασης του Εφετείου – είναι χαρακτηριστικό ότι η υπόθεση εκδικάστηκε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου (απόφαση υπ’ αριθμ. 12 του 2000) και με 16 υπέρ 4 κατά απέρριψε την προσφυγή των Γερμανών.

«Ο Σταμούλης κατόρθωσε με τη νομική του ευφυΐα να δομήσει σθεναρά την απαίτηση για καταβολή αποζημιώσεων στους οικείους των θυμάτων του εγκληματικού Τρίτου Ράιχ», δήλωσε στο protothema.gr η δικηγόρος Κέλλυ Σταμούλη.

∼∼∼

Στις 10 Ιουνίου 2019 συμπληρώθηκαν 75 χρόνια από το ολοκαύτωμα του 1944 στο μαρτυρικό Δίστομο Βοιωτίας, όπου 218 κάτοικοι βρήκαν φρικτό θάνατο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Βρισκόμαστε στις αρχές του καλοκαιριού του 1944 στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς, Ελλάδα. Η Ναζιστική Γερμανία βιώνει στα μέτωπα του πολέμου τη μία ταπείνωση μετά την άλλη. Στις 6 Ιουνίου οι Σύμμαχοι έχουν αποβιβαστεί στη Νορμανδία και οι ιθύνοντες του γερμανικού στρατού βλέπουν πως το τέλος πλησιάζει. Και στο ελληνικό έδαφος όμως οι Ναζί δεν ήταν ανίκητοι, καθώς οι ελληνικές αντάρτικες ομάδες με κορωνίδα τον ΕΑΜ – ΕΛΑΣ προκαλούν πολλές φθορές με αποτέλεσμα να έχουν εξελιχθεί σε έναν πραγματικό πονοκέφαλο για τους κατακτητές.

Στις 10 Ιουνίου γίνεται άλλη μία συμπλοκή ανταρτών και κατακτητών, ωστόσο το σημαντικό γεγονός δεν ήταν η μάχη, αλλά αυτά που ακολούθησαν. Τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας εκείνης μία στρατιωτική φάλαγγα των τρομερών Ες-Ες ξεκινά από την Λιβαδειά με προορισμό την Αράχοβα έχοντας ως βασικό σκοπό την εξόντωση αντάρτικων ομάδων, αλλά και την τρομοκράτηση του άμαχου πληθυσμού.

 

 

Στο Δίστομο τα γερμανικά στρατεύματα γίνονται ακόμη πιο πολυπληθή καθώς ενώνονται με μία άλλη ομάδα που ερχόταν από την Άμφισσα. Τελικά όλοι μαζί όδευσαν προς το Στείρι. Προτού φύγουν τρομοκράτησαν τους κατοίκους να μην εγκαταλείψουν το χωριό εάν δεν γυρίσουν πίσω ενώ τους πίεσαν να τους αποκαλύψουν εάν έχουν πληροφορίες για τις θέσεις των ανταρτών.

Τελικά η φάλαγγα των επτά αυτοκινήτων (2ος λόχος του 2ου τάγματος του 7ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας των Ες – Ες με έδρα τη Λιβαδειά), μαζί με τις δυνάμεις από την Άμφισσα και με δύο αυτοκίνητα με Γερμανούς στρατιώτες που είχαν μεταμφιεσθεί σε χωρικούς, δέχονται επίθεση στη θέση Καταβόθρα από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Η μάχη είναι σύντομη αλλά σφοδρή. Οι Ναζί αναγκάζονται να υποχωρήσουν αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 40 νεκρούς και 15 τραυματίες.

Μετά την ταπείνωση οι Γερμανοί έπρεπε να ψάξουν τα αίτια της επίθεσης αλλά και της ήττας τους. Έτσι χρησιμοποίησαν ως εξιλαστήρια θύματα τους κατοίκους του Διστόμου, καθώς θεώρησαν πως είχαν ειδοποιήσει τους αντάρτες. Έπρεπε να παρθεί εκδίκηση.

Η ιδέα και η υλοποίηση του σχεδίου ανήκε στον διοικητή των μονάδων και υπολοχαγό Χανς Ζάμπελ, ο οποίος έδωσε εντολή να σφαγιασθούν οι κάτοικοι του Διστόμου και να πυρποληθεί ολόκληρο το χωριό. Το υπόλοιπο της ημέρας ήταν μαρτυρικό για εκατοντάδες Έλληνες.

 

 

Το χωριό άδειασε καθώς όλοι οι κάτοικοι κρύφτηκαν στα σπίτια τους. Αυτό δεν εμπόδισε κανέναν από τους κατακτητές. Εισήλθαν με τα όπλα τους στο χωριό και έτρεχαν από το ένα σπίτι στο άλλο, βιάζοντας, χτυπώντας και σφάζοντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Η ελληνική γη βάφτηκε κόκκινη από το αίμα 218 συνανθρώπων μας οι οποίοι ήταν άμαχοι. Από τους νεκρούς, οι 114 ήταν γυναίκες (έγκυοι, ηλικιωμένες και ανήμπορες), οι 104 άνδρες, και μεταξύ αυτών και 50 σχεδόν παιδιά κάτω των 16, όπως έφηβοι αλλά και βρέφη. Όσοι δεν κατάφεραν να εγκαταλείψουν το Δίστομο από τη διάβαση Διάσκελο η οποία ήταν και η μόνη αφύλακτη, είδαν την εκδικητική μανία των Ναζί. Η σφαγή σταμάτησε μονάχα μόλις έπεσε το σκοτάδι και οι Ναζί αποσύρθηκαν στη Λιβαδειά.

Οι μαρτυρίες όσων παιδιών επέζησαν από την καταστροφική αυτή μανία των Ναζί είναι κυριολεκτικά ανατριχιαστικές. Το έγκλημα αυτό έγινε μέσω του βρετανικού δικτύου BBC αμέσως γνωστό σε ολόκληρο τον εμπόλεμο κόσμο, προκαλώντας αγανάκτηση για τη συμπεριφορά των Γερμανών. Οι Ναζί ωστόσο δεν απαρνήθηκαν ούτε μία στιγμή το έγκλημα, ίσα ίσα επέρριψαν τις ευθύνες στα ίδια τα θύματα διότι, όπως είπε η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας, οι κάτοικοι του Διστόμου δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές.

 

 

Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου, ανακάλυψε τον υπεύθυνο του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος, που δεν ήταν άλλος από τον Χανς Ζάμπελ, ο οποίος εντοπίστηκε στο Παρίσι και τελικά παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές. Το 1949 ομολογεί το εύρος αλλά και λεπτομέρειες του εγκλήματος, αλλά ακολουθώντας την πάγια τακτική των απολογούμενων Ναζί μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είπε πως εκτελούσε εντολές τις οποίες δεν μπορούσε να παρακάμψει. Κάποια στιγμή εκδίδεται στη Δυτική Γερμανία για άλλη υπόθεση αλλά δεν επιστρέφει ποτέ στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των όσων έκανε.

∼∼∼

Το 1981, ο Γιάννης Ρίτσος κυκλοφορεί τα «Συντροφικά τραγούδια». Ένα αφιέρωμα στα 40χρονα του ΕΑΜ. Ανάμεσα στα ποιήματα, ο Γ. Ρίτσος υποκλίνεται μπροστά στα θύματα των Ναζί με ένα επίγραμμα αφιερωμένο στο Δίστομο:

«Εδώ’ ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου./ ώ εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις./ Εδώ πονά η σιωπή, πονάει η πέτρα κάθε δρόμου/ κι απ’ τη θυσία κι απ’ τη σκληρότητα του ανθρώπου./ Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη/ με ονόματα σεμνά, και τη Δόξα τα ανεβαίνει/ λυγμό λυγμό, σκαλί – σκαλί, μεγίστη σκάλα»

 

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο ολοκαύτωμα του Διστόμου – Απόφαση ιταλικού δικαστηρίου ανοίγει το δρόμο για τις αποζημιώσεις
Περισσότερα

Οδηγός καλής συμπεριφοράς στην πισίνα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

 

Το 1546 ο Γερμανός ζωγράφος της Αναγέννησης Lucas Cranach ο Πρεσβύτερος, ζωγράφισε έναν πίνακα που τον ονόμασε «Η πηγή της νιότης».

Στο αριστερό μέρος του απεικονίζονται ηλικιωμένοι και άρρωστοι άνθρωποι, πολλοί υποβασταζόμενοι, να μπαίνουν σε μια πισίνα της εποχής.

Τους βλέπουμε να βγαίνουν από τη δεξιά μεριά νέοι και υγιείς. Πολύ αργότερα, στη δεκαετία του ’60, ο Βρετανός ζωγράφος David Hockney ζωγράφισε μια σειρά από πίνακες με τίτλο «Οι πισίνες».

Εκεί φαίνεται καθαρά ο ρόλος της πισίνας ως status symbol στην αναδυόμενη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, νεόπλουτη Ευρώπη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι δύο ζωγράφοι εικονογραφούν πραγματικότητες που ισχύουν μέχρι σήμερα.

Η πισίνα είναι μέρος της καθημερινότητας του δυτικού ανθρώπου, για την άθληση των παιδιών, για διασκέδαση, για ευεξία (spa) ή για θεραπεία.

 

The Fountain of Youth German: Der Jungbrunnen – Lucas Cranach the Elder. 1546.

 

Η πισίνα είναι συνώνυμη με την ψυχαγωγία, τη χαρά, την υγεία, την άσκηση και τη δροσιά!

Δεν μας ανήκει όμως, δεν είναι μέρος του σπιτιού μας. Αν θέλουμε να κάνουμε ό,τι μας κατέβει στην πισίνα, τότε ας χτίσουμε μια δική μας. Αλλιώς, καλό είναι να προσαρμόσουμε λίγο τη συμπεριφορά μας. Δεν χρειάζεται να φέρουμε τον κόσμο πάνω-κάτω για μια βουτιά.

Τα θορυβώδη πάρτι του Jay Gatsby στην πισίνα του. Όλο πόζα, ματαιοδοξία, μάτια βουτηγμένα στην παραζάλη της αλκοόλης, σώματα κυρτωμένα από τις φιλοδοξίες. Μα, και η τελική σκηνή όπου ο καταπτοημένος «Great Gatsby» κείται νεκρός, μόνος πια, στην ίδια πισίνα. Λες κι έχασε ολότελα την παλιά ζεστασιά του κόσμου. Το εξαιρετικό διήγημα του Τζον Τσίβερ (έγινε και ταινία με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Λάνκαστερ) με τίτλο «ο Κολυμβητής» όπου ένας μοναχικός άντρας κολυμπά γεμάτος ψευδαισθήσεις από πισίνα σε πισίνα ενός μεγαλοαστικού προαστίου στο Κονέκτικατ για να φτάσει σπίτι του, όπου δεν τον περιμένει πια κανένας. Η επιθετική ανεμελιά του έφηβου Ντάστιν Χόφμαν στον “Πρωτάρη”, έτσι όπως είναι ξαπλωμένος στην πισίνα, φορώντας μαύρα γυαλιά και ο ήλιος λιανίζει το παρθένο κορμί του.

Η γαλλική ταινία “Πισίνα” σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ με τους Αλέν Ντελόν, Ρόμι Σνάιντερ, Μορίς Ρονέ, Τζέιν Μπίρκιν. Η αρχική σκηνή με τα λευκά περιστέρια να κρέμονται από ένα κλαδί, ανάποδα, στην αντανάκλασή τους στο νερό. Είναι ήδη προφανές ότι τίποτα δεν θα πάει καλά σ’ αυτό το ειδυλλιακό μέρος. Η Μαριάν και ο Ζαν-Πολ ζουν σε μια αυστηρή, λευκή, «κυβιστική» σαν τον πίνακα που στολίζει το σαλόνι της, βίλα στη Νότια Γαλλία.
Η τελική σκηνή της ταινίας τους δείχνει να στέκονται δίπλα δίπλα κοιτάζοντας από το παράθυρο την πισίνα και στη συνέχεια να αγκαλιάζονται.

 

Peter Getting out of Nicks Pool

 

Το Le Nid du Duc με την πισίνα και την υπέροχη θέα στους λόφους της Προβηγκίας πέρα από το ότι αποτέλεσε το ιδανικό δραματικό σκηνικό για τα έργα του Ντέιβιντ Χόκνεϊ βοήθησε επίσης να αποδοθεί η συναισθηματική σχέση μεταξύ του κολυμβητή και του ανθρώπου που τον παρατηρεί.

Σας φαίνονται όλα αυτά τόσο ιδανικά για να είναι αληθινά; Είναι η πισίνα ένας δραματουργικός χώρος; Για την τέχνη μπορεί. Στην πραγματικότητα, για όλους εμάς είναι ένας θύλακας ξεγνοιασιάς. Όταν η θάλασσα είναι γεμάτη από κόσμο ή όταν τα κύματά της την καθιστούν απαγορευτική, πάντα υπάρχει η εναλλακτική της πισίνας. Τις βρίσκεις παντού πλέον. Κάποτε ήταν συνώνυμο του νεοπλουτισμού, τότε που η μεσαία τάξη διεκδικούσε μερτικό στην ευζωία της ανώτερης τάξης, στις μέρες μας είναι μια δεδομένη παροχή στα ξενοδοχεία που πηγαίνουμε διακοπές. Τριγύρω στην Αττική φυτρώνουν beach bar που προσφέρουν την πισίνα τους ως asset για να σε δελεάσουν.

Τις περισσότερες φορές, όμως, το προφανές οδηγεί σε παρερμηνείες. Κάνει τους ανθρώπους να φέρονται αλλόκοτα, να νομίζουν πως ο δημόσιος χώρος τούς ανήκει – είναι μέρος της ιδιωτικότητας που απολαμβάνουν στο σπίτι τους. Κάπως έτσι βλέπεις συμπεριφορές στις πισίνες που σε κάνουν να θέλεις όχι μόνο να βουτήξεις, αλλά και να μείνεις στον πάτο της πισίνας μετρώντας γαλάζια πλακάκια.

Το κινητό δεν πρέπει να είναι μέρος του προγράμματος. Φανταστείτε κάποιον ή κάποια να βρίσκεται στη διπλανή ξαπλώστρα και να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα της δουλειάς του ή να φωνασκεί για τα αθλητικά, τα πολιτικά και τα κοσμικά νέα. Νισάφι, υπάρχει κι αλλού χώρος να το κάνεις. Το ίδιο συμβαίνει και στη θάλασσα, όμως, εκεί επειδή ο χώρος είναι μεγαλύτερος, ο κόσμος περισσότερος και η συνολική βουή λειτουργεί ως προπέτασμα, ο διπλανός μπορεί να χαθεί από τον ακουστικό μας ορίζοντα. Στην πισίνα ποτέ.

Σε μια πισίνα προτιμότερο είναι να είμαστε όλοι χαλαροί, να διαβάζουμε το βιβλίο μας, να ανανεώνουμε τη δροσιά στο κορμί μας με ήρεμες βουτιές, να πίνουμε το δροσερό ποτό μας, ως εκ τούτου η δαιμονική φύση μέσα μας που θέλει να κάνει φασαρία θα πρέπει να καταπνιγεί. Γιατί να χαλάσουμε την ηρεμία των άλλων;

Οικογένειες με παιδιά που φωνασκούν αδιαλείπτως, πιτσιρικάδες που γκομενίζουν ακαταπαύστως και μεσήλικες που θέλουν να το παίξουν τζόβενα λέγοντας κρυάδες, καλύτερα να περιορίζονται.

Οι πισίνες δεν υπάρχουν για να καθαριζόμαστε. Δεν είναι σαν το μπάνιο που κάνουμε στο σπίτι μας. Ως εκ τούτου πριν μπούμε καλό είναι να περάσουμε πρώτα από τις ντουζιέρες που υπάρχουν σε όλες τις πισίνες. Πόσες φορές το έχετε δει να συμβαίνει; Σπάνια; Ποτέ; Ακριβώς αυτό είναι το λάθος. Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με σφάλμα που εμπίπτει στην κατηγορία της αισθητικής, αλλά της υγιεινής ενός εκάστου.

Αν πάτε στην πισίνα μην ξεχειμωνιάσετε εκεί. Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει χώρος για όλους. Ας μην είμαστε τόσο εγωιστές. Βλέπεις ανθρώπους που πηγαίνουν στην πισίνα το πρωί και αποχωρούν ξέπνοοι το απόγευμα. Δεν είναι για χόρταση. Ούτε ο ήλιος κάνει καλό, ούτε και η λογική «τώρα που βρήκα στασίδι θα μείνω» μας αρμόζει.

Ναι, όλοι θέλουμε κάτι να σιγοπίνουμε την ώρα που λιαζόμαστε. Αν είναι πρωί, ένας καφές είναι ό,τι πρέπει. Ας το πούμε άλλη μια φορά: το πλαστικό είναι αντιαισθητικό και προκαλεί πολλαπλές βλάβες στον πλανήτη. Δεν γίνεται να μην το έχουμε καταλάβει πλέον. Οι χάρτινες συσκευασίες σώζουν.

Η σωστή επίβλεψη στην πισίνα είναι επιτακτική. Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπεται να κολυμπά μόνος και τα παιδιά δεν θα πρέπει να μένουν χωρίς επίβλεψη ούτε για λίγα δευτερόλεπτα. Οι ενήλικες θα πρέπει να επαρκούν για τα υπάρχοντα παιδιά, και δη κάποιος να γνωρίζει τις πρώτες βοήθειες σε περίπτωση πνιγμού. Όταν υπάρχουν στην πισίνα ενήλικες και παιδιά, καλό είναι να υπάρχει ένας ενήλικας που να τα προσέχει, να θέτει κανόνες και να τους ενισχύει. Εάν ο συγκεκριμένος ενήλικας πρέπει να απομακρυνθεί από το χώρο της πισίνας ή του spa, τότε κάποιος άλλος θα πρέπει να παίρνει αμέσως τη θέση του. Δεν είναι σωστό να θεωρήσουμε αυτονόητα πως κάποιος άλλος προσέχει τα παιδιά, απλά επειδή βρίσκεται κοντά.

 

«A bigger splash» (1967)

 

Κανόνες Σωστής Συμπεριφοράς

Για παράδειγμα:

Δεν κολυμπάμε με γεμάτο στομάχι.
Δεν τρέχουμε, δεν πετάμε αντικείμενα.
Δεν αφήνουμε ποτέ ανοιχτή την πόρτα του φράχτη.
Τα παιδιά δεν κολυμπούν χωρίς επίβλεψη από ένα υπεύθυνο, ενήλικο άτομο.
Μαζεύουμε και φυλάμε πάντα τα αντικείμενα που βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο ή κοντά στο φράχτη της πισίνας, όταν αυτή δεν χρησιμοποιείται.
Δεν επιτρέπονται το τρέξιμο, οι βουτιές και οι μπάλες στο χώρο της πισίνας.
Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος σε όσους δεν γνωρίζουν κολύμβηση.
Μπείτε στην πισίνα 3 ώρες μετά το φαγητό ή την κατανάλωση αλκοόλ.
Σεβαστείτε τις ώρες κοινής ησυχίας.

Ακολουθήσατε τα βήματα; Τώρα, χαλαρώστε και αφεθείτε στη δροσιά της πισίνας σας. Τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει πλέον την ηρεμία σας.

  • Πηγές πληροφοριών: Andro.gr, dikaiologitika.gr, efsyn.gr

-Αρχική εικόνα: David Hockney (Pool with Two Figures)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟδηγός καλής συμπεριφοράς στην πισίνα
Περισσότερα

Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου με «συν» και «πλην» στην Πάτρα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Δάφνης Μυλωνά (*)

Με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία περίμενα από καιρό να παρακολουθήσω την πολυσυζητημένη παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη».

Έτσι όταν έμαθα ότι μετά την Επίδαυρο (όπου παρακολουθώ παραστάσεις κάθε χρόνο) θα ξεκινούσαν περιοδεία και σε άλλες πόλεις, προτίμησα εφέτος να την παρακολουθήσω στο «Ρωμαϊκό Ωδείο» στην Πάτρα όπου ήταν η πρώτη πόλη της περιοδείας, τη Δευτέρα 12 Αυγούστου 2019.

 

 

 

Στην παράσταση λοιπόν αυτή, που ήταν συμπαραγωγός και το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, ξεχώρισαν κατά την άποψή μου:

α) Η πετυχημένη σκηνοθεσία του Κου Σταύρου Τσακίρη

β) Τα κοστούμια του Κου Γιάννη Μετζικώφ

και γ) Ιδιαίτερα η παρουσία και υποκριτική της πολύ ευλύγιστης Κας Kathryn Hunter η οποία πραγματοποίησε κυριολεκτικά έναν άθλο αποδίδοντας ένα δύσκολο κείμενο με μεγάλη επιτυχία.

Κατά τα άλλα η παράσταση είχε δύο σοβαρά μειονεκτήματα:

α) Η ακουστική του θεάτρου ήταν ανύπαρκτη. Οι θεατές από τη μέση του αμφιθεατρικού θεάτρου και άνω δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν το κείμενο διότι οι φωνές των ηθοποιών δεν έφταναν ως αυτούς. Εξαίρεση βέβαια ήσαν η Κα Πέγκυ Τρικαλιώτη και ο Κος Αλέξανδρος Μπουρδούμης.
Νομίζω ότι σ’ έναν τέτοιο χώρο το πρόβλημα της ακουστικής μπορεί ν’ αντιμετωπισθεί γιατί η σύγχρονη τεχνολογία έχει φθάσει σε ικανοποιητικά επίπεδα.

 

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2019. Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας. “Προμηθέας Δεσμώτης” σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, με την Kathryn Hunter στον κεντρικό ρόλο.

 

β) Η έλλειψη αρίθμησης των θέσεων, έστω μόνο με κερκίδες και σειρές, ανάγκασαν τους λίγο αργοπορημένους να αναζητήσουν μια θέση ψάχνοντας εδώ κι εκεί και στο τέλος να καθίσουν άναρχα σε διαδρόμους και σκαλοπάτια.

Έπρεπε δηλαδή να προσέλθεις στον χώρο του θεάτρου 1 ή 2 ώρες νωρίτερα για να μπορέσεις να βρεις μια καλή θέση.

Τέλος το ωραίο περιβάλλον και το φως του σχεδόν γεμάτου φεγγαριού, αλλά και οι πειθαρχημένες κινήσεις των ηθοποιών, μείωσαν κάπως τα αρνητικά σημεία που προανέφερα.

 

(*) Η κυρία Δάφνη Μυλωνά είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός

 

Παναγιώτης ΜήλαςΟ «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου με «συν» και «πλην» στην Πάτρα
Περισσότερα

Η ιστορία των μαλλιών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η μόδα είναι η τάση που έχει ο άνθρωπος να επεμβαίνει στη φύση. Ωστόσο, η τριχοφυΐα έχει λόγο ύπαρξης. Η τρίχα είναι νηματοειδές βιολογικό υλικό που φύεται από το δέρμα. Αποτελείται από την πρωτεΐνη κερατίνη. Υπάρχουν δύο είδη τριχών, οι τελογενείς, που είναι παχιές και μακριές και οι χνοώδεις που είναι λεπτές και κοντές και αποτελούν το χνούδι.

Προστασία

Ο θύλακας της τρίχας είναι το σημείο στο δέρμα από όπου φύεται η τρίχα. Στο θύλακα είναι προσκολλημένοι σμηγματογόνοι αδένες που εκκρίνουν το σμήγμα, ουσία που λιπαίνει τις τρίχες και το δέρμα. Στο θύλακα επίσης αναρτάται και ένας μυς, ο ορθωτήρας μυς της τρίχας που μπορεί και σηκώνει την, συνήθως γερμένη, τρίχα κάθεται στην επιφάνεια του δέρματος.

Οι τρίχες πληροφορούν την επιδερμίδα μας για τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και ισορροπούν τον οργανισμό μας. Αν κάνει κρύο, το δέρμα συσφίγγεται και οι τρίχες ορθώνονται, παράγοντας, με την κίνηση αυτή, ενέργεια θερμαντική, ενώ αν κάνει ζέστη σκεπάζουν προστατευτικά το δέρμα. Όμως, εκτός από το δέρμα, οι τρίχες προστατεύουν ακόμα τη μύτη (όσφρηση, πνεύμονες) και τα αυτιά (ακοή) από τυχόν εισβολείς που μπορεί να είναι έντομα ή σκόνη.

 

Λεπτομέρεια από τον Δίσκο της Φαιστού όπου απεικονίζεται μορφή με σχεδόν ξυρισμένο το κρανίο και λοφίο στην κορυφή της κεφαλής.

 

Στις θρησκείες

Σε πολλές θρησκείες συναντάμε την υποχρεωτική αφαίρεση των τριχών ως ένδειξη αγνότητας. Οι Βουδιστές και οι Χριστιανοί μοναχοί κατά τη χειροτονία τους δέχονται την κουρά, ενώ στην Ταϊλάνδη ξυρίζουν, εκτός από το κεφάλι τους, και τα φρύδια τους. Σε πολλές βουδιστικές χώρες ξυρίζουν τα κεφάλια των παιδιών. Μόνο στα αδύναμα ή άρρωστα παιδιά αφήνουν μια μικρή τουφίτσα μαλλιών, για να ξεχωρίζουν και να μπορούν να αξιολογούν την κατάσταση της υγείας τους (η οποία έχει εμφανή αντιστοιχία στην ποιότητα και την υγεία των μαλλιών).

Κούρεμα

Σε ασθενείς που χειρουργούνται, οι τρίχες, όσο μικρές κι αν είναι, αφαιρούνται για την αποφυγή μολύνσεων. Σήμερα σε πολλά νοσοκομεία αυτό θεωρείται περιττό. Στους άνδρες, το κούρεμα εφαρμόζεται κυρίως στο στρατό, όπου δικαιολογείται με το πρόσχημα της υγιεινής. Η πρακτική ίσχυε από πολύ παλιά και μέχρι πρότινος, δηλαδή μέχρι την εποχή της διάδοσης των εντομοκτόνων και των εντομοαπωθητικών.

 

Dante Gabriel Rossetti (1828-1882)

 

Αποτρίχωση

Πρώτα απ’ όλα παρατηρούμε ότι η αποτρίχωση εφαρμόζεται κυρίως στις γυναίκες. Ας κοιτάξουμε φωτογραφίες γυναικών στη θάλασσα από την εφεύρεση της φωτογραφίας ως σήμερα… Οι μόνες τρίχες που επιτρέπονται ή επιβάλλονται να έχουν οι γυναίκες είναι τα μαλλιά. Αυτός ο όρος γεννά μόδες οι οποίες διαφοροποιούνται χρονικά και τοπικά. Μήπως όμως η πρακτική της αποτρίχωσης λειτούργησε ως πρόσχημα και για την επιβολή ιδεολογικών προτύπων;

Ας δούμε με τη σειρά διάφορες περιπτώσεις. Η γενική αποτρίχωση που εφαρμόζεται εδώ και αιώνες από τις γυναίκες αποσκοπεί στο να κάνει τη γυναίκα να μοιάζει με έφηβη. Έτσι, διαφοροποιείται ακόμα περισσότερο από τον άνδρα. Εφόσον φαίνεται ανώριμη, μπαίνει σε κατώτερη μοίρα από εκείνον, που κυβερνά γενικά τη ζωή (στο σπίτι, στο κράτος κ.λπ.). Ας μην παραβλέπουμε πως ο Θεός είναι γένους αρσενικού!

Ήδη από την εποχή των Φαραώ, οι γυναίκες του παλατιού εφάρμοζαν γενική αποτρίχωση ως ένδειξη αγνότητας, πρακτική στην οποία βλέπουμε την αναφορά στο άνηβο παιδικό, άσπιλο και αμόλυντο σώμα.

Στην αττική κωμωδία (5ος-4ος αι. π.Χ.) έχουμε τη μαρτυρία για τη (βίαιη) αφαίρεση των τριχών του εφηβαίου (παράτιλμος) καθώς και για ξύρισμα της κεφαλής του μοιχού. Συγχρόνως, συναντάμε και συντεχνία των κουρέων που ασχολούνταν με την αισθητική της κόμης, των χεριών και των ποδιών.

Οι Ρωμαίοι, με τη σειρά τους, που έδειξαν μια υπερβολή στην πολυτέλεια, φρόντιζαν το σώμα τους να έχει όψη τελείως φτιαχτή. Οι νεαροί Ρωμαίοι αφαιρούσαν τις τρίχες από τις γάμπες τους χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, όπως το τρίψιμο με πυρακτωμένο κέλυφος καρυδιού, ώστε οι τρίχες να ξαναφυτρώνουν μαλακές, τη ρητίνη ή το αίμα νυχτερίδας, που θεωρείτο ειδικό για τα φρύδια (γυναίκες και άνδρες).

Για τους άνδρες δεν θεωρείτο ωραίο να έχουν φαλάκρα, γι’ αυτό και οι αυτοκράτορες φορούσαν στεφάνια ώστε να κρύψουν την έλλειψη μαλλιών. Μαρτυρίες της εποχής (1ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρουν πως η ερωμένη του Νέρωνα, Ποππαία, αφαιρούσε τρίχες από το στήθος, τις μασχάλες, τα πόδια, τα μπράτσα, το άνω χείλος και τη μύτη της.

Αν προσέξουμε τις απεικονίσεις γυναικών σε μεσαιωνικές αποτυπώσεις (δυτικός κόσμος) θα δούμε πως τα μέτωπά τους είναι αφύσικα μεγάλα, ως ένδειξη εξυπνάδας, γιατί ξύριζαν μέρος του κεφαλιού τους, συχνά αφαιρούσαν και τα φρύδια τους, και φορούσαν περίτεχνα καλύμματα κεφαλής. Είναι η εποχή που οι Ιππότες έφεραν από την Αφρική την τεχνική της αποτρίχωσης με φυσικό κερί μέλισσας που έκανε θραύση έναντι της παραδοσιακής δυτικής μεθόδου στην οποία χρησιμοποιούνταν καυστικά προϊόντα όπως ο ασβέστης και το θειούχο αρσενικό. Μετά την αποτρίχωση, έβαζαν αίμα νυχτερίδας ή βατράχου ή στάχτη εμποτισμένη με ξύδι για να εμποδίσουν τις τρίχες να ξαναφυτρώσουν γρήγορα.

Σε πολλά μουσουλμανικά κράτη, οι γυναίκες ακόμα και σήμερα πρέπει να κρύβουν τα μαλλιά τους (τις μόνες τρίχες που επιτρέπεται να έχουν στο σώμα τους) γιατί, ως κατ’ εξοχήν γνώρισμα του γυναικείου φύλου, έχουν σεξουαλικούς συμβολισμούς.

Στον δυτικό κόσμο, η αποτρίχωση παίζει κυρίως αισθητικό ρόλο. Σήμερα τα κοντά γυναικεία ρούχα και τα πολύ μικρά μαγιό έχουν ως συνέπεια την αφαίρεση τριχών σε πολλά σημεία του σώματος. Η αποτρίχωση του εφηβαίου που σήμερα έχει γίνει τόσο της μόδας, μπορεί να οφείλεται σε λόγους τόσο αισθητικούς όσο και υγιεινής. Ο κινηματογράφος, κυρίως ο πορνογραφικός, παίζει πρωτεύοντα ρόλο στο θέμα αυτό, με τις γυναίκες οι οποίες εμφανίζονται άτριχες, προκειμένου να δείχνουν ξεκάθαρα τα γεννητικά τους όργανα.

 

“Woman Drying Her Hair” Edgar Degas – Pastel

 

Μουστάκι, γένι ή μούσι

Μέχρι τον 19ο αιώνα, η μόδα στον δυτικό κόσμο ήταν οι νέοι άνδρες να έχουν μουστάκι και μεγαλώνοντας να αποκτούν γένι ή μούσι. Στην Ανατολή το γένι θεωρείται ακόμα ένδειξη σοφίας, καθώς ο σοφός δεν ασχολείται με την εμφάνισή του αλλά καλλιεργεί το πνεύμα του. Αντίθετα, η αμερικανική κοινωνία της δεκαετίας του ’50, άκρως πουριτανή, συνέδεε τις τρίχες με τη σεξουαλικότητα. Έτσι, στον αμερικανικό κινηματογράφο της εποχής εφαρμοζόταν η αποτρίχωση στους άνδρες, ώστε να μη σκανδαλίζουν και να μη θίγουν τα χρηστά ήθη. Σε μεταγενέστερη εποχή, στην Ευρώπη, η ανδρική αποτρίχωση θεωρήθηκε γνώρισμα των ομοφυλόφιλων, ενώ σήμερα έχει γενικευθεί σε όλον τον ανδρικό πληθυσμό. Αργότερα, παρατηρήθηκε μια τάση στις γυναίκες να αφήνουν τις τρίχες σε ορισμένα, κατ’ επιλογή, σημεία του σώματος, ως ένδειξη χειραφέτησης.

Στο στρατό κουρεύουν τους άνδρες «με την ψιλή», εξαφανίζοντας, στην πραγματικότητα, τα διακριτά γνωρίσματα της προσωπικής εμφάνισης, επομένως και ταυτότητας, γεγονός που καλλιεργεί το ομαδικό πνεύμα. Τον καιρό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέρα από τους στρατιώτες, το ξύρισμα των μαλλιών και της γενειάδας ισοδυναμούσε με μαρτύριο και ταπείνωση γιατί καθιστούσε τα άτομα αγνώριστα και ομοιόμορφα (στρατόπεδα συγκέντρωσης κ.λπ.). Η πρακτική αυτή συνέχισε να εφαρμόζεται στις φυλακές ως το 2003, οπότε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι το ξύρισμα του κεφαλιού ως μέρος πειθαρχικής τιμωρίας αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ως αντίδραση στη στρατοκρατική αντίληψη της ομοιομορφίας που εκφράζει το ανδρικό κοντοκουρεμένο κεφάλι, οι άνδρες της δεκαετίας του ’70 άφηναν μακριά μαλλιά, μούσι και μουστάκι ως ένδειξη αποδοκιμασίας στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Σήμερα, το ξύρισμα του κεφαλιού στους άνδρες συνήθως καθρεφτίζει την έγνοια να μη φανεί η φαλάκρα (γνώρισμα ωρίμανσης) και εφαρμόζεται πριν ακόμα τους πέσουν τα μαλλιά, ώστε η φάση αυτή να περάσει απαρατήρητη. Οι άνδρες κάνουν αποτρίχωση, επίσης, για να διευκολύνονται σε αθλήματα όπως η ποδηλασία ή το κολύμπι, στα οποία οι τρίχες δρουν ως εμπόδιο λόγω τριβής με τον αέρα ή το νερό, καθώς ο χρόνος μετριέται πλέον ηλεκτρονικά, με ακρίβεια κλασμάτων του δευτερολέπτου.

 

“Combing the Hair” – Edgar Degas

 

Η δύναμη του ανθρώπου

Επίμονη και οικουμενική είναι η πεποίθηση ότι στα μαλλιά βρίσκεται όλη η δύναμη του ανθρώπου και πως αυτή χάνεται όταν κοπούν. Στο χρηματιστήριο αξιών του ανθρώπινου νου τα μαλλιά είχαν και έχουν τη σημασία τους. Το γένος των ανθρώπων πιάστηκε από τα μαλλιά του για να προσδιοριστεί εθνοτικά, πολιτικά, θρησκευτικά και κοινωνικά. Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες: «Τα μαλλιά τους εκπέμπουν ακτίνες που ερεθίζουν τους άντρες!», γράφει η συγγραφέας Πολυτίμη Καζάκου-Μπότουλα στο βιβλίο της “Πιάνοντας την ιστορία από… τα μαλλιά” (Εκδόσεις Παπαζήση), όπου αναφέρεται εκτενών στο ρόλο των μαλλιών στην ανθρώπινη ιστορία.

Γιάννης Ρίτσος

Η Γυναίκα με τα Λυτά Μαλλιά

Ολόγυμνη, ξέπλεξε ώς κάτω τα μακριά μαλλιά της·
ντύθηκε τα μαλλιά της· κοίταξε ολόγυρα. Κανένας
δεν πρόσεξε τη γύμνια της ούτε καν τα μαλλιά της. Κάτω
περνούσε η νεκροφόρα. Τό ’να άλογο την κοίταξε.
Κατέβηκε γρήγορα τη σκάλα. Μια τούφα απ’ τα μαλλιά της
πιάστηκε στο κιγκλίδωμα· τα τράβηξε· μπήκε στ’ αμάξι·
ξάπλωσε· σταύρωσε τα χέρια· σφάλισε τα μάτια
ξέροντας πως μια τούφα απ’ τα μαλλιά της είχε μείνει
εκεί στα κάγκελα, μέσα στον κόσμο, κι ίσως αύριο κιόλας
η θυρωρός γκρινιάζοντας να τα πετάξει στα σκουπίδια.

Αθήνα, 2, ΧΙΙ.72

Από την ποιητική συλλογή: Προσωπίδες (1972-1973).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 121.

 

John Everett Millais (1829-1896)

 

Ο κύκλος ζωής της τρίχας

Καθημερινά χάνουμε 50 έως 80 τρίχες. Οι νέες τρίχες, με μέσο κύκλο ζωής από 2 έως 7 έτη, αντικαθιστούν εκείνες που χάνουμε καθημερινά. Κάθε θύλακος τρίχας παράγει μια νέα τρίχα, η οποία αναπτύσσεται σε διαδοχικούς κύκλους πριν πέσει. Ο κύκλος ζωής της τρίχας διακρίνεται σε τρεις φάσεις: αναγένεση, καταγένεση και τελογένεση.

Ανάπτυξη της τρίχας

Κάθε τρίχα αναπτύσσεται από τον θύλακο της τρίχας και κάθε θύλακος έχει τον δικό του κύκλο ζωής. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τρίχα αναπτύσσεται ξεχωριστά από τις άλλες γύρω της. Αν όλοι οι θύλακοι ήταν συγχρονισμένοι, τα μαλλιά θα αναπτύσσονταν όλα ταυτοχρόνως, γεγονός που θα σήμαινε ότι θα υπήρχαν περίοδοι όπου θα ήμασταν όλοι φαλακροί και άλλες που τα κεφάλια μας θα ήταν γεμάτα μαλλιά! Η περίοδος όπου τα μαλλιά αναπτύσσονται ενεργά ονομάζεται φάση αναγένεσης και διαρκεί 1 έως 3 ή 4 χρόνια. Στη φάση αυτή, ο βολβός της τρίχας που βρίσκεται στη βάση του θυλάκου αναζωογονείται και στη συνέχεια παράγει την τρίχα. Τα μαλλιά μας αναπτύσσονται περίπου 1 εκατοστό τον μήνα. Η δεύτερη φάση ονομάζεται καταγένεση ή μεταβατική φάση και διαρκεί περίπου 2 έως 3 εβδομάδες. Εδώ ολοκληρώνεται η φάση παραγωγής της τρίχας, όταν ο θύλακος υποχωρεί από την επιφάνεια του τριχωτού. Η τρίχα παύει να αναπτύσσεται και παραμένει στη φάση αυτή για λίγες εβδομάδες πριν περάσει στη φάση ηρεμίας.

 

John William Waterhouse (1849-1917)

 

Η ιστορία της αποτρίχωσης

Οι αρχαιολόγοι έχουν στοιχεία για τη χρήση αποτριχωτικών το 4000 π.Χ. Η αρχαιολογική σκαπάνη έδειξε πως οι άντρες ξύριζαν το πρόσωπό τους έως και 2.000 χρόνια πριν, με τη χρήση ακονισμένης πέτρας και κοχυλιών για να απομακρύνουν τρίβοντας τις ανεπιθύμητες τρίχες.

Οι Σουμέριοι απομάκρυναν τα μαλλιά με τσιμπιδάκια. Οι αρχαίοι Άραβες χρησιμοποιούσαν νήματα. Η διαδικασία της αποτρίχωσης λεγόταν threading και οι γυναίκες τύλιγαν βαμβακερά νήματα στα δάκτυλά τους και τα πέρναγαν γρήγορα πάνω από τα πόδια τους ώστε να περικυκλώνουν τις τρίχες και να τις τραβούν.

Οι Αιγύπτιοι, συμπεριλαμβανομένης της Κλεοπάτρας, επίσης έκαναν το ίδιο, μερικοί με μπρούτζινα ξυράφια που τα έπαιρναν και στους τάφους τους, κάποιοι άλλοι έκαναν αποτρίχωση με ζάχαρη και άλλοι με μέλι μελισσών. Μεταξύ των αρχαίων Αιγυπτίων, ένα φρεσκοξυρισμένο πρόσωπο ήταν σύμβολο status.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Αιγύπτιοι που ήταν ξυρισμένοι πάντα, ύστερα από κάποιο θάνατο άφηναν τα μαλλιά τους και τα γένια τους να μεγαλώσουν. Και τα δύο φύλλα ξυρίζονταν εντελώς και φορούσαν περούκες. Η πρακτική της αποτρίχωσης δεν περιοριζόταν μόνο στο πρόσωπο και στα κεφάλια. Οι Αιγύπτιες χρησιμοποιούσαν κερί για τα πόδια τους. Χρησιμοποιούσαν επίσης αποτριχωτικά φτιαγμένα από άμυλο, αρσενικό και ασβέστη. Αυτό το πάθος για την αποτρίχωση σχετιζόταν και με θέματα υγιεινής, καθώς το ζεστό ανατολίτικο κλίμα βοηθούσε τα μικρόβια και τις αρρώστιες να πολλαπλασιάζονται και η αποτρίχωση σε όλο το σώμα ήταν μια μέθοδος προληπτική ενάντια στις μολύνσεις.

Οι Μικρασιάτες χρησιμοποιούσαν μια μέθοδο αποτρίχωσης που ονομαζόταν sugaring και συμπεριλάμβανε την εφαρμογή μιας φυσικής αλοιφής από λεμόνι και άλλα φυσικά συστατικά με βάση τη ζάχαρη. Με το απαλό μείγμα έτριβαν ή τράβαγαν τις τρίχες. Η υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη εμπόδιζε την ανάπτυξη των βακτηριδίων στα ζεστά κλίματα. Η μέθοδος αυτή είχε γεννηθεί κατά τις φήμες από τα γαμήλια τελετουργικά της Μικράς Ασίας σύμφωνα με τα οποία τη νύχτα πριν από το γάμο, οι νύφες αφαιρούσαν τις τρίχες από όλο το σώμα τους εκτός από τα φρύδια και τα μαλλιά τους. Σύμφωνα με το τελετουργικό η νύφη διατηρούσε το άτριχο σώμα κατά τη διάρκεια του γάμου της, σαν σύμβολο καθαριότητας και σεβασμού προς τον σύζυγο. Οι Μεσοποτάμιοι έβγαζαν τις πολλές τρίχες από τα φρύδια τους με τσιμπιδάκια. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών στο Ur., πρωτεύουσα της Χαλδαίας, οι αρχαιολόγοι βρήκαν τσιμπιδάκια σε ένα τάφο του 3500 π.Χ.

Οι Ρωμαίοι άντρες ξύριζαν το πρόσωπό τους, ενώ ο αυτοκράτορας Ιούλιος Καίσαρας, έβγαζε τις τρίχες του προσώπου του με τσιμπιδάκια. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το πρώτο ξύρισμα ενός νέου θεωρείτο ή άφιξη του αντρισμού και της ενηλικίωσης και προσφερόταν σαν τάμα στον αγαπημένο τους Θεό.

Στο Πακιστάν, στην πεδιάδα του ποταμού Indus, η υγιεινή ήταν θρησκευτικά αναγκαία για τους αρχαίους Ινδούς. Στην αρχαία Ινδία, ο θώρακας, οι τρίχες της ήβης ξυρίζονταν και το πηγούνι και το κάτω χείλος ξυριζόταν κάθε 4η ημέρα.

 

John Sloan – Sunday, Women Drying Their Hair

 

Το ιδεώδες

Ένα κορμί χωρίς τρίχες ήταν το ευρωπαϊκό ιδεώδες εμπνευσμένο από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Οι Αγγλοσάξονες χρησιμοποιούσαν τσιμπιδάκι για να βγάζουν τις τρίχες από τα φρύδια και άλλα σημεία του σώματος. Τον 15ο αιώνα ήταν στη μόδα να έχουν βγαλμένα φρύδια και ξυρισμένο έως ψηλά το μέτωπο. Το ψηλό μέτωπο συνέχισε να είναι στη μόδα όλα τα χρόνια της Ελισάβετ. Εάν μια γυναίκα δεν είχε ψηλό μέτωπο έβγαζε τα μπροστινά μαλλιά για να το αποκτήσει. Λέγεται ότι οι μητέρες συχνά χρησιμοποιούσαν αμυγδαλέλαιο στο μέτωπο των παιδιών τους με την ελπίδα ότι δεν θα φυτρώσουν εκεί μαλλιά. Επίσης χρησιμοποιούσαν επιδέσμους εμποτισμένους σε ξύδι και περιττώματα γάτας.

Λέγεται ακόμα ότι ο Δούκας του Νιούκαστλ, πλήρωνε 50 λίρες για να έχει η γυναίκα του μόνιμη αποτρίχωση στο πρόσωπό της, αλλά σε γράμμα του 1755 ο Οράτιος Γουλαπόλ αναφέρει ότι μόλις ο Δούκας «συνταξιοδοτήθηκε» μπορούσε να αφήσει επιτέλους τη γενειάδα του τόσο πολύ όσο και της δούκισσάς του!

Στις αρχές του 18ου αιώνα (1700-1737) το βιβλίο του Lemery «Curiosa Arcana», που εκδόθηκε το 1711, δίνει την ακόλουθη συνταγή: Για την απομάκρυνση των τριχών πάρτε τα τσόφλια από 52 αβγά, να τα κάνετε πολύ μικρά και να τα βάλετε στη φωτιά. Μετά βάζετε το νερό αυτό εκεί όπου θέλετε να κάνετε την αποτρίχωση. Για τις κυρίες προτείνονται τα περιττώματα γάτας τα οποία πρέπει να γίνουν σκόνη και να εμποτιστούν σε δυνατό ξύδι ώστε να έχει την ίδια επίδραση στις τρίχες.

Έπρεπε να φτάσουμε στα τέλη του 18ου αιώνα για να σχεδιαστεί το πρώτο εργαλείο σχεδιασμένο για αποτρίχωση, όπως ένα ασφαλές ξυράφι. Εφευρημένο το 1762 από έναν Γάλλο μπαρμπέρη, τον Jean Jacks Perret, ήταν μια μεταλλική λεπίδα τοποθετημένη κατά μάκρος σε ένα κομμάτι μέταλλο έτσι ώστε να προστατεύει το χέρι που το κρατάει.

Οι αυτόχθονες Αμερικανοί φαίνεται πως ξυρίζονταν με λαβίδες (τσιμπιδάκια), ενώ οι γυναίκες εφάρμοζαν καταπλάσματα καυστικής αλυσίβας.

Το κερί ήταν πάντα μία ιεροτελεστία για τις Βραζιλιάνες γυναίκες οι οποίες χρησιμοποιούσαν εκκρίσεις από το δέντρο Coco de Mono για να απομακρύνουν τις τρίχες. Σήμερα, οι μητέρες «μυούν» τις κόρες τους από την ηλικία των 15 στην αποτρίχωση με κρύο κερί.

Ξύρισμα

Η πρώτη επανάσταση του ξυρίσματος έγινε από έναν πωλητή που εφεύρε το ξυραφάκι, King Gillete. Ενώ είχε την ιδέα για τα ξυραφάκια μιας χρήσης το 1895, έπρεπε να φτάσουμε στο 1903 οπότε και συνεργάστηκε με τον William Nickerson, έναν καθηγητή του Μ.Ι.Τ. (Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης), για να βγει το προϊόν τελικά στην αγορά με εκπληκτική επιτυχία. Το 1915 το Gillette παρουσίασε το πρώτο ξυράφι ειδικά για γυναίκες. Το 1931 ανακαλύφθηκε από τον Jacob Schick η ηλεκτρική ξυριστική μηχανή και το 1940 εμφανίστηκε στην αγορά από την Remington η πρώτη ηλεκτρική ξυριστική μηχανή ειδικά για γυναίκες. Το 1975 εμφανίστηκε το πρώτο ξυραφάκι μιας χρήσης για γυναίκες, και το 1995 έχουμε το πρώτο ζελέ ξυρίσματος, χωρίς σαπούνι.

 

“Mother combing Sara’s hair”, Mary Stevenson Cassatt

 

Αποτριχωτικές κρέμες

Το πρώτο σύγχρονο αποτριχωτικό, Nair® Lotion, «γεννήθηκε» στη Νέα Υόρκη από την Carter-Wallace, Inc το 1940, και ήταν αποτέλεσμα των ελλείψεων του πολέμου επειδή οι κάλτσες ήταν σπάνιες και τα πόδια ήταν γυμνά. Επίσης έκαναν εισαγωγή ανάλογων προϊόντων και από τη Γαλλία. Μια άλλη φίρμα, η Sally Hansen, εισήγαγε στην αγορά την απροτριχωτική κρέμα προσώπου, Facial Hair Creme Remover, το 1981 και την αποτριχωτική λοσιόν με baby oil το 1985.

Κρύο κερί

Το σύστημα με τις ταινίες από κερί ξεκίνησε στα τέλη 1960 και αρχές 1970. Η διαδικασία προέρχεται από τη μέθοδο αποτρίχωσης με ζάχαρη στη Αρχαία Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ένας χημικός παρήγαγε μια κολλώδη ουσία την οποία χρησιμοποιούσε, κολλημένη σε ένα χαρτί, για να αφαιρέσει τις τρίχες από τη ρίζα τους. Υπήρξαν όμως κάποια προβλήματα. Ενώ, οι τρίχες έπρεπε να βγαίνουν κολλημένες στην κολλώδη αυτή ουσία, όχι μόνο δεν έβγαιναν, γιατί έσπαγαν, αλλά επίσης η κόλλα τραβούσε το δέρμα και προκαλούσε ερεθισμούς και κοκκινίλες.

Ζεστό κερί

Το κερί ήταν γνωστό στην Ευρώπη από πολύ παλιά. Η Αμερική το γνώρισε κυρίως μέσα από τα ινστιτούτα ομορφιάς, γι’ αυτό και την ονόμαζαν European Hair Removal ή European Salon Formulα. Η φήμη του κεριού είναι αυξανόμενη με όλη την ποικιλία των προϊόντων που υπάρχουν για το σπίτι, τα οποία είναι εύχρηστα και οικονομικά. Η πρώτη μέθοδος αποτρίχωσης με κερί, που έχει ακόμη μεγάλο κοινό αναφέρεται στη θέρμανση συμπαγούς κεριού, το οποίο ζεσταίνεται, απλώνεται στο δέρμα και το τραβάμε για να αφαιρέσουμε τις τρίχες.

Ένας κύκλος 3 φάσεων

Τα μαλλιά μας έχουν τη δυνατότητα να μεγαλώνουν για 100 με 125 χρόνια. Πολύς χρόνος, ο οποίος μπορεί να διαιρεθεί σε 25 κύκλους ζωής 4 με 5 ετών ο καθένας Περίπου 50 με 100 τρίχες κατά μέσον όρο πέφτουν κάθε μέρα. Τα μαλλιά που πέφτουν μπορούν να αντικατασταθούν με νέα μαλλιά.

 

Portrait of a Young Woman (Botticelli, Frankfurt)

 

Τριχόπτωση

Αιτίες και χαρακτηριστικά

Μια υπερβολική τριχόπτωση θεωρείται ασυνήθιστη. Είναι η επιβεβαίωση του γεγονότος ότι υπάρχει διαταραχή στον κύκλο ζωής της τρίχας. Αυτό ονομάζεται αλωπεκία. Είτε η αλωπεκία είναι μόνιμη η προσωρινή χαρακτηρίζεται πάντα από μείωση της πυκνότητας των μαλλιών και στους άντρες και στις γυναίκες

Τα μαλλιά είναι κάτι περισσότερο από απλά νήματα πρωτεΐνης. Είναι από τις πιο δυνατά κομμάτια της γλώσσας του σώματος που έχουμε κατακτήσει. Προσαρμόζονται, εξαφανίζονται και αναδιαμορφώνονται, ακριβώς όπως και η λεκτική επικοινωνία. Εκτός από τον ορισμό τους, ακόμη και τα ίδια τα μαλλιά (και ό,τι έχει να κάνει με αυτά) είναι μπερδεμένα και ενδεικτικά των αντιλήψεων της κοινωνίας κατά τη διάρκεια της ιστορίας.

«Τα μαλλιά είναι ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας. Είναι ένα ισχυρό σύμβολο, πρώτον επειδή είναι φυσικά (σε αντίθεση με τα ρούχα) και ως εκ τούτου, πολύ προσωπικά, και δεύτερον, επειδή αν και είναι προσωπικά, είναι ταυτόχρονα σε δημόσια θέα και όχι ιδιωτική», λέει στο VICE ο Anthony Synnott, καθηγητής κοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Concordia του Μόντρεαλ. «Είναι απίστευτο τι μπορούν να κάνουν. Μπορείς να εκφραστείς μέσα από αυτά και λειτουργούν ως ένα σύστημα επικοινωνίας, ως μέσο διαμαρτυρίας, ως προσδιορισμός της ταυτότητας και ως παράγοντας αλλαγής».

Οι πλεξούδες

Οι πλεξούδες είναι ίσως από τα παλιότερα χτενίσματα που έχουν καταγραφεί και σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο συζητήσεων γύρω από θέματα ισότητας και πολιτιστικής ιδιοποίησης. Τσακωνόμαστε για αυτά εδώ και αιώνες. Ρίξαμε μια ματιά 30.000 χρόνια πίσω, στην Αφροδίτη του Βίλλεντορφ –ένα αγαλματίδιο από ασβεστόλιθο που απεικονίζει μια γυναικεία μορφή και βρέθηκε στην Αυστρία– και την αρχαία Αίγυπτο, όπου βρέθηκε μια εικόνα που απεικονίζει πλεξούδες σε μια νεκρόπολη που ονομάζεται Σακκάρα και λέγεται ότι προέρχεται από την πρώτη δυναστεία του φαραώ Μήνη. Παρατηρώντας την τέχνη από την Εποχή του Χαλκού μέχρι την Εποχή του Σιδήρου, βλέπουμε ότι κάθε άνδρας και το σκυλί του ποζάρουν με πλεξούδες στα μαλλιά και τα μούσια: οι Σουμέριοι, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι αρχαίοι Έλληνες, οι Βαβυλώνιοι, οι Χετταίοι, οι Κιλίκιοι, οι Γεωργιανοί, οι Αρμένιοι.

Εκτός από την ομορφιά που προσέδιδαν, οι πλεξούδες ήταν και ένα μέσο επικοινωνίας. Είσαι παντρεμένος; Πενθείς; Ψάχνεις σύντροφο; Τα μαλλιά είχαν την απάντηση. Επίσης, αν ήθελες να καυχηθείς για τον πλούτο σου και το κοινωνικό σου στάτους σε μια εποχή χωρίς WiFi και Instagram, μπορούσες να το πεις με τις πλεξούδες σου. Η ίδια η πράξη της πλέξης, επίσης, είχε κοινωνική σημασία – όχι επειδή ο χρόνος που έπαιρνε οδηγούσε αναπόφευκτα και στη διήγηση ιστοριών, αλλά λόγω της παράδοσης της ενίσχυσης των δεσμών μεταξύ των γενεών, που συνέβαινε με τη μετάδοση των δεξιοτήτων τους.

H έρευνα αυτή, μας θύμισε την άποψη της Audre Lorde για την περιποίηση του εαυτού (εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η περιποίηση του εαυτού δεν περιορίζεται φυσικά σε καμία περίπτωση στις εξωτερικές παρεμβάσεις, όπως τα χτενίσματα): «Η περιποίηση του εαυτού μου δεν πηγάζει από φιλαρέσκεια, αλλά από το ένστικτο της επιβίωσης και αυτό είναι μια πολεμική τακτική».

Zinaida Serebriakova. Γραμματόσημο της Σοβιετικής Ένωσης

Πίσω στην ιστορία

Η φροντίδα του εαυτού και πιο συγκεκριμένα των μαλλιών, έχει τις ρίζες της στις κοινωνικές δομές. Παρατηρούμε αυτήν την προκλητική δημόσια στάση στην Ιαπωνία της δεκαετίας του ’20 και του ’30, όπου οι γυναίκες έκαναν το λεγόμενο «μίμι-κακούσι» (μεταφράζεται ως «κρύψιμο αυτιών» και σημαίνει κυριολεκτικά αυτό). Τα μαλλιά κάλυπταν τα αυτιά και πιάνονταν σε κότσο στο ύψος του αυχένα. Σύντομα, υιοθετήθηκαν επίσης οι μπούκλες και η περμανάντ. Ήταν ένα αρκετά αμφιλεγόμενο στυλ, καθώς αντιπροσώπευε τις δυτικές επιρροές που οι Ιάπωνες υποτίθεται ότι απέρριπταν σθεναρά. Οι γυναίκες που είχαν αυτήν την κώμη, είχαν τσαμπουκά και μαγκιά.

Ιστορικά, τα μαλλιά έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο για να αντικατοπτρίσουν, όσο και για να ανατρέψουν τις προσδοκίες που υπήρχαν από τα φύλα. Το μήκος των μαλλιών από μόνο του είναι έναν ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας των μαλλιών σε κάθε δεδομένη χρονική περίοδο. Το μήκος τους μπορεί να συμβολίζει αξιοπρέπεια και να προσδίδει κύρος, στο ένα φύλο. Όμως στο άλλο φύλο, μπορεί να συμβολίζει την πλήρη απόρριψη των κοινωνικών προσδοκιών. Η Αμερικανίδα κοινωνιολόγος Rose Weitz ισχυρίστηκε κάποτε ότι ο πιο διαδεδομένος κανόνας για τα μαλλιά σε κάθε κουλτούρα είναι ότι τα μαλλιά της γυναίκας πρέπει να διαφέρουν από του άνδρα.

Οι γυναίκες καλούνται να αφιερώνουν πολλή ενέργεια και οικονομικούς πόρους για τον καλλωπισμό τους, όμως αν κάνει κάτι τέτοιο ο άνδρας, θεωρείται ματαιόδοξος, αν όχι θηλυπρεπής». Προσθέτει, επίσης, ότι «Οι άνδρες στην κουλτούρα μας υποτίθεται ότι δεν πρέπει να θέλουν να μοιάσουν με τις γυναίκες και στο πλαίσιο αυτού, δεν πρέπει να ακολουθούν τις ίδιες πρακτικές ομορφιάς με εκείνες».

Υπάρχει επίσης η ιστορία διαμαρτυρίας του Francis Russell, του 15ου Δούκα του Μπέντφορντ. Κατά τη Νεοκλασική Εποχή, κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα, οι άνδρες ξεκίνησαν να κουρεύουν κοντά τα μαλλιά τους, ως πράξη αλληλεγγύης στον Δούκα, ο οποίος έκοβε κοντά τα μαλλιά του διαμαρτυρόμενος για έναν φόρο για την πούδρα μαλλιών. Λέγεται μάλιστα ότι ανάγκαζε τους εταίρους του να πληρώνουν πρόστιμο σε περίπτωση που είχαν μακριά και πουδραρισμένα μαλλιά.

Η δεκαετία του ’50

Στη δεκαετία του ’50, οι συντηρητικές δυτικές γυναίκες πήγαιναν στο κομμωτήριο σχεδόν κάθε εβδομάδα, για να τελειοποιήσουν τα φουσκωτά, bouffant χτενίσματά τους. Αυτό από μόνο του αντικατόπτριζε τη μεταπολεμική στάση απέναντι στον χρόνο και το χρήμα, όμως αποτελούσε και μια συνήθεια απέναντι στην οποία έμελλε να επαναστατήσει η επόμενη γενιά. Οι νεότερες, ολοένα και πιο απελευθερωμένες εκδοχές αυτών των γυναικών, εξέλιξαν σύντομα το look στο λεγόμενο «beehive» ή «σφηκοφωλιά» – ένα πιο χαοτικό αντίγραφο του bouffant, που αντανακλούσε τη νοοτροπία ενάντια στους κανόνες της εποχής. Όμως, στη δεκαετία του ’60, αυτές οι νεαρές γυναίκες σταμάτησαν να αμφισβητούν τις μητέρες τους και ξεκίνησαν να υιοθετούν τους ρόλους των δύο φύλων με το κούρεμα pixie.

Τα 80s

Ας προχωρήσουμε στη δεκαετία του ’80. Σε μια δεκαετία υπερβολής, ακόμη και ο πιο απαθής ψηφοφόρος μπορούσε να έχει μπούκλες Jheri, μαλλιά «γλειμμένα» προς τα πίσω με κερί και κυματιστά μαλλιά εμπνευσμένα από τον Elvis. Όμως η επανάσταση του punk στην Αγγλία αγνόησε πλήρως τη δυαδικότητα των φύλων. Άσχετα με το φύλο σου, τα μαλλιά έπρεπε να είναι σηκωμένα καρφιά και ξυρισμένα στο πλάι και να έχουν οποιοδήποτε χρώμα, εκτός από το φυσικό σου. Μια από τις ψηλότερες μοϊκάνες μέχρι σήμερα έφτανε στο ένα μέτρο και δέκα εκατοστά και χρειάστηκαν τρεις λακ και τρία μεγάλα μπουκάλια ζελέ, για να κρατηθεί όρθια. Ίσως το πιο αντιφατικό κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι οι ρίζες που έχει αυτό το στυλ στην άνθηση της χρηματιστηριακής αγοράς – όταν οι νέοι είχαν αρκετά χρήματα, για να πειραματιστούν περισσότερο με τα μαλλιά τους, από ό,τι με την ταυτότητά τους, πράγμα που δεν είναι και πολύ punk, αν το καλοσκεφτείς.

Χρησιμοποιώντας τη στάση του punk ως μέσο για να μιλήσει για τα ξανθά μαλλιά, η Debbie Harry επιχείρησε να ανατρέψει την αντίληψη ότι εκφράζουν αδυναμία και να βάλει τέλος στη γελοιοποίησή τους. Ξεχώρισε από την υπόλοιπη μπάντα, στάθηκε μπροστά σε ένα κοινό που κατά βάση επικεντρώνονταν και θαύμαζε άνδρες καλλιτέχνες, ονόμασε το συγκρότημά της Blondie (Ξανθούλα) και τραγούδησε για τις φυλλάδες που καταστρέφουν ζωές και για εργαζόμενους του σεξ που είχαν σχέσεις με την Αστυνομία. Και όλα αυτά τα έκανε χρησιμοποιώντας πολλά είδη μουσικής, με κάτι παραπάνω από μεγάλη επιτυχία.

 

Portrait of Mademoiselle Legrand, Pierre Auguste Renoir

 

Το ξανθό

Όλως περιέργως, η ιστορία της προέλευσης των ξανθών μαλλιών περιλαμβάνει γενετικές μεταλλάξεις, πράγμα που σίγουρα δεν ακούγεται τόσο σέξι όσο η ίδια η πλατίνα. Για να αποφύγουμε τα στερεότυπα με τις ξανθιές, η μετάλλαξη είναι μόνο επιφανειακή. Σε έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ πριν από λίγα χρόνια, διαπιστώθηκε ότι τα ξανθά μαλλιά είναι το αποτέλεσμα μιας εφηβικής γενετικής μετάλλαξης – η αλλαγή ενός και μόνο «γράμματος», με τη μετατροπή του Α σε G, κάτι που είναι αμελητέο, αν σκεφτεί κανείς τα τρία δισεκατομμύρια «γράμματα» που απαρτίζουν το ανθρώπινο DNA.

«Αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα στη Βιολογία, που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ελέγχονται τα χαρακτηριστικά, καθώς και το πόσο επιφανειακή είναι η διαφορά των ξανθών μαλλιών», είπε στο National Geographic ο καθηγητής εξελικτικής Βιολογίας και επικεφαλής της έρευνας David Kingsley. Έτσι, για παράδειγμα, ο χαρακτηρισμός «χαζή ξανθιά» για τη Marilyn Monroe, δεν είναι απλώς άδικος, δεδομένης της ευστροφίας της, αλλά δεν έχει και καμία επιστημονική βάση.

Τα μαλλιά που περνάνε μηνύματα εξελίσσονται συνεχώς και οι δυνατότητές τους είναι ιστορικά απεριόριστες – και μιλάμε απλώς για τις τρίχες στο κεφάλι: αν θέλετε να εμβαθύνετε πάνω στην αποτρίχωση με λέιζερ και τις ψεύτικες τρίχες για το εφηβαίο, κάντε το μόνοι σας, επειδή αυτά είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

 

Sleeping Girl – Roy Lichtenstein, 1964

 

Η ιστορία της βαφής μαλλιών

Το ταξίδι της βαφής των μαλλιών αρχίζει στην Αίγυπτο από την εποχή των Φαραώ και φτάνει στις μέρες μας, έχοντας εξελιχθεί βέβαια τεχνολογικά, αλλά υπηρετώντας τις ίδιες επιθυμίες καλλωπισμού.

Η ανώτερη τάξη στη Αίγυπτο έβαφε τα μαλλιά με χένα για να μη φαίνονται οι γκρίζες τρίχες. Αργότερα τη σκυτάλη πήραν οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι οι οποίοι χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματα από διάφορα φυτά για να αλλάξουν το χρώμα των μαλλιών. Οι Ρωμαίοι πρώτοι χρησιμοποίησαν μόνιμη βαφή και οι πρώτοι ανακάλυψαν τη κατάμαυρη βαφή. Πέρασαν μερικοί αιώνες για να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά χρώματα βαφής. Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι στη Ρώμη οι εκδιδόμενες γυναίκες ήσαν υποχρεωμένες να βάφουν τα μαλλιά τους ξανθά. Παράλληλα με του Έλληνες και τους Ρωμαίους και άλλοι λαοί έβαφαν τα μαλλιά τους είτε για να δηλώνουν ιεραρχία ή για να εκφοβίζουν τον εχθρό στη μάχη.

Πολύ αργότερα ο Άγγλος William Henry Perkin προσπαθώντας να ανακαλύψει αντίδοτο κατά της μαλάριας, ανακάλυψε τη συνθετική βαφή. Εν συνεχεία ο Γερμανός χημικός August Wilhelm von Hoffman προχώρησε ανακαλύπτοντας την παραφαινυλενοδιαμίνη (PPD) η οποία χρησιμοποιείται μέχρι τις μέρες μας.

Το 1907 ο Γάλλος χημικός Eugene Schueller με τη παραφαινυλενοδιαμίνη δημιούργησε την πρώτη συνθετική βαφή για μαλλιά η οποία κατέληξε με το γνωστό σε όλους μας όνομα L’Oréal. Από τη δεκαετία του ’70 οι κοινωνίες γίνονται ανεκτικότερες στους διαφορετικούς χρωματισμούς μαλλιών για να φτάσουμε στο σήμερα όπου οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες, χρησιμοποιούν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου για να βάψουν τα μαλλιά τους μονόχρωμα ή πολύχρωμα!

Μέχρι και σήμερα στις συνθετικές βαφές μαλλιών χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό η παραφαινυλενοδιαμίνη ή οποία θεωρείται και είναι παλαιά, και γι’ αυτό το λόγο γίνονται έρευνες για να αντικατασταθεί ύστερα από έναν αιώνα χρήσης.

Η Alexander Hair έχοντας γνώση στη χημεία που εφαρμόζεται στην περιποίηση μαλλιών αλλά και στη χρήση των προϊόντων, επεξεργάστηκε ερωταπαντήσεις για το θέμα της βαφής των μαλλιών σας. Αυτές τις ερωταπαντήσεις θα τις βρείτε εδώ.

Στην Αναγέννηση οι κομμώσεις των γυναικών ήταν διαφορετικές και πολύπλοκες.

Τα μαλλιά ήταν μακριά ή κυματιστά πιασμένα σε κότσο.
Χρησιμοποιούσαν διάφορα διαδήματα, όπως κορδέλες, κοσμήματα, καρφίτσες και χρυσά νήματα. Επίσης χρησιμοποιούσαν περούκες και ποστίς σε μαύρα, ξανθά, κόκκινα και άσπρα χρώματα.
Αργότερα έκαναν κομμώσεις ψηλά χτενισμένες και με μεγάλο όγκο.
Τα περίτεχνα αυτά χτενίσματα τα διακοσμούσαν με λουλούδια, φτερά, υφάσματα, κοσμήματα κ.ά.
Τα ρούχα ήταν εντυπωσιακά και ιδιαίτερα με πλούσια υφάσματα και όγκους, διακοσμημένα με κορδέλες, λουλούδια, φιόγκους κ.ά.
Το 19ο αιώνα είναι η εποχή του ρομαντισμού όπου χτένιζαν τα μαλλιά τους με μπούκλες, τα οποία άλλοτε τα έπιαναν και άλλοτε όχι.
Για το βάψιμο των μαλλιών εφάρμοζαν φυτοβαφές, καθώς και μεταλλικά στοιχεία τα οποία αναμείγνυαν με νιτρικό νάτριο, προκαλώντας όμως ημικρανίες και πρηξίματα.
Οι άνδρες είχαν τα μαλλιά τους κοντά, άλλοι είχαν έντονες φαβορίτες και άλλοι όχι.
Διαχρονικά οι πολιτικές πεποιθήσεις, η θρησκευτική και κοινωνική ταξινόμηση των πολιτών, εμπεριέχουν και κανόνες για τα μαλλιά μας. Άλλο χτένισμα οι άρχοντες, διαφορετικό οι υπήκοοι και οι δούλοι, άλλο μήκος οι Ινδουιστές, άλλο οι Μουσουλμάνοι, υποχρεωτικές οι δύο πλαϊνές μπούκλες των ορθόδοξων Εβραίων και το θέμα δεν τελειώνει εδώ.

Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες, μακραίωνη είναι η παράδοση της κάλυψης των μαλλιών τους. Στην αρχαία Ασσυρία ανακαλύφθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. η πρώτη γραπτή νομική επιβολή της. Αφορά αποκλειστικά τις έντιμες, ενώ οι δούλες και οι γυναίκες ελευθερίων ηθών κυκλοφορούν υποχρεωτικά ακάλυπτες. Η ιδέα διαχέεται και στη λεκάνη της Μεσογείου.

Οι πατριαρχικές κοινωνίες καθιερώνουν το ταμπού της κόμης και ο θρησκευτικός φανατισμός τα θεωρεί επικίνδυνο ερωτικό σύμβολο. Σήμερα η κάλυψη των μαλλιών των γυναικών συνοδεύεται και από στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι γυναίκες σε αυτές τις κοινωνίες δεν απολαμβάνουν όσα κατακτήσαμε εμείς στη Δύση, ύστερα από αγώνες βεβαίως.

Αν ο Θεός γνώριζε πόσα προβλήματα θα δημιουργούσαν τα μαλλιά μας, γράφει η Μαργιάν Σατραπί, θα μας έκανε όλες φαλακρές. Να το συμπληρώσω: Όλους. Και τους άντρες, όπου υφίστανται κι αυτοί περιορισμούς. Ευτυχώς ρωγμές σε αυτά τα συστήματα αρχίζουν να εμφανίζονται.
Προλήψεις, προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες και προγονικές αφέλειες για τα μαλλιά ταλανίζουν πολλούς λαούς. Τα μαλλιά μας εκπέμπουν μηνύματα υπακούοντας σε γραπτούς και άγραφους κανόνες.

  • Γιατί αυτό το θέμα απασχολεί πολλούς; Είναι το πρώτο ορατό σημάδι στο πρόσωπό μας. Άλλωστε το γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι το πληρώσαμε ακριβά σε διακρίσεις, υποψίες, επιθέσεις και προκαταλήψεις. Ως απόδειξη καθαρότητας μιας φυλής εναντίον της άλλης και κυρίως ως απόδειξη υπεροχής. Ο Αριστοτέλης μάλιστα προσπαθεί να ανιχνεύσει τον χαρακτήρα των ανθρώπων από το χρώμα και την υφή των μαλλιών στα «Φυσιογνωμικά» του. Vir pilosus, seu fortis, seu libidinosus έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι, δηλαδή, ο τριχωτός άντρας είναι δυνατός, είναι λάγνος ενώ στην ελληνική λαϊκή παράδοση «Τα ρούχα δείχνουν άνθρωπο και το μαλλί γυναίκα κι αν είναι εκατό χρονών μοιάζει για πέντε-δέκα».
  • Οι μυθικοί ήρωες ανεμίζουν τα μαλλιά τους και τα κατορθώματά τους εξυπακούονται. Ο βαβυλωνιακός ήρωας Γιλγαμές και ο Σαμψών της Παλαιάς Διαθήκης το αποδεικνύουν. Έχουν πλούσια μαλλιά, από αυτά αντλούν τη δύναμή τους και τη χάνουν όταν τους τα κόβει μια «κακιά γυναίκα». Δεν είναι τα μόνα θύματα. Εξουσία και ζωή θα χάσουν και ο βασιλιάς Νίσος των Μεγάρων και ο Πτερέλαος, εγγονός του Ποσειδώνα. Πάντα από μια γυναίκα.
  • Στη σύγχρονη εποχή μπορεί να θυμηθεί κανείς τη θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε η εμφάνιση των Μπιτλς. Η Δύση είχε συνδυάσει την ευπρέπεια με το κοντά κουρεμένο μαλλί. Τα παιδιά των λουλουδιών της δεκαετίας του ’60, πριν εναντιωθούν στον πόλεμο του Βιετνάμ άφησαν μακριά τα μαλλιά τους ώστε να υπογραμμίσουν τη διαφορά με τους κοντοκουρεμένους πεζοναύτες.
  • Μα καλά πιστεύατε ότι θα αλλάζατε τον κόσμο αφήνοντας μακριά τα μαλλιά σας; αναρωτιέται ένας νέος βλέποντας τη φωτογραφία του μακρυμάλλη πατέρα εκείνης της δεκαετίας. Κι όμως ήταν το πρώτο ορατό και άκρως ενοχλητικό μήνυμα. Η αντίδραση της εξουσίας πάντα ίδια: Κουρέψτε τους.
  • Στην Ελλάδα των μνημονίων, η τέχνη των κουρέων επιστρατεύτηκε για να εμπλουτίσει τις οικονομικές μας γνώσεις: haircut ονομάστηκε η μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων και των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων.

 

Woman with Long Hair – Man Ray, 1929 (Photograph)

 

Τα μαλλιά της χρυσά μπορεί κανείς να πει
Μια ωραία λάμψη που διαρκεί
που οι φλόγες της αγέρωχα πορεύονται
μες στα άνθη που μαραίνονται

La Jolie Rousse – Γκυγιώμ Απολλιναίρ

***

  • Αρχική Εικόνα: At the Dressing-Table. Self-Portrait by Zinaida Serebriakova (Tretyakov Gallery, Moscow)
  • Η Ρωσίδα ζωγράφος Zinaida Serebriakova γεννήθηκε στο κτήμα Neskuchnoye κοντά στο Χάρκοβο (τώρα Ουκρανία) στους κόλπους μιας από τις πιο εκλεπτυσμένες και καλλιτεχνικές οικογένειες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
    Τον πίνακα At the Dressing-Table τον ζωγράφισε το 1909 και είναι αξιοσημείωτος για το δυναμισμό της σύνθεσής του. Η Zinaida, που γεννήθηκε το 1884, ήταν μόλις 25 ετών. Το σκούπισμα των μαλλιών που προεκτείνεται από τον καθρέφτη πίσω, σε συνδυασμό με τα κομψά χέρια, προσθέτουν στην ενέργεια και την αίσθηση της καινοτομίας στο πορτρέτο. Οι καρφίτσες καπέλων στο προσκήνιο είναι ίσως μια υπενθύμιση ότι πρόκειται για έναν πίνακα που ζωγραφίστηκε περισσότερα από εκατό χρόνια πίσω. Πρόκειται για ένα ειλικρινές και γοητευτικό πορτρέτο. Η ελαφρότητα των χρωμάτων, η αντίθεση και τα γύρω αντικείμενα αποσπούν την προσοχή όπως και η οικειότητα και η αμεσότητα της ίδιας της καλλιτέχνιδας.
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ ιστορία των μαλλιών
Περισσότερα

Λεβάντα για το καλοκαίρι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η λεβάντα ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των φυτών που είναι εξαιρετικά δημοφιλή επειδή είναι εύκολης καλλιέργειας, έχουν ιδιαίτερη αισθητική αξία και επίσης διαθέτουν ένα πλήθος αρωματικές, γαστριμαργικές αλλά και φαρμακευτικές ιδιότητες. Ο ρόλος τους ως βότανα έχει επισημανθεί από την αρχαιότητα, ο δε Διοσκουρίδης αναφέρεται διεξοδικά στην καλλιέργεια της λεβάντας από τον 1ο μ.Χ. αιώνα.

Η λεβάντα είναι φρυγανώδης πολυετής θάμνος, αειθαλής ή ημιαειθαλής (όπως η Λεβάντα η στενόφυλλος) και μελισσοτροφικός. Τα ευρέως καλλιεργούμενα είδη της είναι η Lavandula stoechas (Λεβάντα η στοιχάς), η Lavandula angustifolia (Λεβάντα η στενόφυλλος ή γνήσια ), η Lavandula latifolia (Λεβάντα η πλατύφυλλος) και η Lavandula angustifolia x L. latifolia (Λεβάντα η υβρική γνωστή και ως lavandin). Από αυτές, οι τρεις τελευταίες καλλιεργούνται και σε επιχειρηματική βάση για την παραγωγή ποιοτικού αιθέριου ελαίου.

 

 

Η ανθοφορία της είναι πλούσια, εξαιρετικά αρωματική και παρουσιάζεται από τα μέσα προς τα τέλη της άνοιξης μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού.

Ο συνδυασμός των ιδιοτήτων της την κατατάσσει μεταξύ των 20 ισχυρότερων βοτάνων, καθώς το αιθέριο έλαιό της είναι από τα πιο πολυχρηστικά. Η λεβάντα και το έλαιό της θεωρούνται ένα από τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα για εγκαύματα αλλά και για τσιμπήματα. Επίσης έχει εξαιρετική αντιμικροβιακή δράση. Είναι τονωτική και σπασμολυτική και έχει πολυάριθμες θεραπευτικές εφαρμογές. Τα άνθη της είναι μικρά, κυανόχρωμα και πολύ αρωματικά. Εποχή άνθησης είναι το καλοκαίρι, το ίδιο και συλλογής. Χρησιμοποιούμενα μέρη είναι τα ανοιγμένα άνθη του φυτού (Flores Lavandulae).

***

Αυτό το καλοκαίρι χρησιμοποιήστε αιθέριο έλαιο λεβάντας για να ανακουφιστείτε από τα ηλιακά εγκαύματα, χάρη στις επουλωτικές και αναπλαστικές της ιδιότητες.

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η λεβάντα είναι αποτελεσματική σε εγκαύματα, ερεθισμούς και τσιμπήματα εντόμων. Άλλωστε είναι ένα από τα λίγα αιθέρια έλαια που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αδιάλυτο απευθείας στο δέρμα.

Τις αναπλαστικές της ιδιότητες ανακάλυψε πρώτος στη δεκαετία του 1920 ο Γάλλος φαρμακοποιός Ρενέ Γκατφοσέ. Ο ερευνητής έκαψε το χέρι του ενώ εργαζόταν στο εργαστήριό του. Ενστικτωδώς έβαλε το καμένο χέρι σε ένα μπολ που περιείχε αιθέριο έλαιο λεβάντας για να ανακαλύψει εντελώς τυχαία ότι είναι γιατρικό. Ο πόνος σταμάτησε, ενώ δεν έμεινε σημάδι καψίματος! Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε σε νέα πειράματα ώστε σταδιακά η λεβάντα και άλλα αρωματικά φυτά να χρησιμοποιούνται στη σύγχρονη αρωματοθεραπεία.

Θα σας παρουσιάσουμε ορισμένες από τις βασικές συνταγές και γιατροσόφια που εντοπίσαμε ώστε να ανακουφιστείτε από τα ηλιακά εγκαύματα με εντελώς φυσικό τρόπο!

 

 

Αντηλιακή λοσιόν

Αν ξεχαστείτε στον ήλιο και καείτε, εκτός από την κλασική συνταγή να βάλετε …γιαούρτι στην επιδερμίδα για να ανακουφιστείτε, σας παρουσιάζουμε μια καταπραϋντική λοσιόν με μόλις δύο συστατικά, αιθέριο έλαιο λεβάντας και λάδι καλέντουλας.

Υλικά

35 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
50ml λάδι καλέντουλας
Τρόπος παρασκευής: Ανακατέψτε καλά τα υλικά και βάλτε τη λοσιόν σε ένα βαζάκι για να τη χρησιμοποιείτε στο δέρμα μετά την έκθεση στον ήλιο. Θα ανακουφιστείτε!

*Ανθόνερο λεβάντας

Μια δεύτερη θεραπευτική συνταγή είναι να ρίξετε 8 έως 10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας σε ένα μπουκαλάκι με 100 ml αποσταγμένο νερό. Ανακατέψτε το μείγμα και βάλτε το σε μπουκάλι με σπρέι. Ραντίστε στα σημεία του εγκαύματος και θα ανακουφιστείτε.
Εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ανθόνερο λεβάντας που προκύπτει από την απόσταξη των ανθών λεβάντας. Είναι 100% φυσικό προϊόν και είναι αποτελεσματικό τόσο για τα ηλιακά εγκαύματα όσο και για ελαφριές μορφές ακμής.

*Τζελ με λεβάντα και αλόη

Μία τρίτη συνταγή είναι να φτιάξετε τζελ με αλόη και λεβάντα.

Ειδικότερα, ανακατέψτε 8 με 10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας σε 20 ml αλόης. Θα σας ανακουφίσει από τα ηλιακά εγκαύματα.

*Καταπραϋντικό μπάνιο

Μία ακόμα εναλλακτική λύση για να ανακουφιστείτε από το ηλιακό έγκαυμα είναι να κάνετε ένα χαλαρωτικό μπάνιο με λεβάντα. Γεμίστε την μπανιέρα με χλιαρό νερό και ρίξτε 15 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας. Μείνετε στο νερό για περίπου 15 λεπτά. Θα χαλαρώσετε και θα σταματήσει να σας ενοχλεί το ηλιακό κάψιμο.

*Ενυδατική λοσιόν

Εκτός από τις επουλωτικές ιδιότητες η λεβάντα έχει και αναπλαστικές. Εκτός από την ανακούφιση από το ηλιακό έγκαυμα, θα σας ενυδατώσει την ταλαιπωρημένη από τον ήλιο επιδερμίδα.

Υλικά

100 γραμμάρια από τη λοσιόν που χρησιμοποιείτε
Μια κουταλιά της σούπας aloe vera gel
Δύο σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
Δύο σταγόνες αιθέριο έλαιο χαμομήλι
Δύο σταγόνες αιθέριο έλαιο μέντας

Τρόπος παρασκευής: Ανακάτεψε σε ένα μπολ όλα τα υλικά και βάλτε το μείγμα σε ένα βαζάκι με καπάκι. Η ενυδατική λοσιόν είναι έτοιμη για χρήση αμέσως μετά την έκθεση στον ήλιο.

*Σπρέι για τα ηλιακά εγκαύματα

Επίσης, μπορείτε να φτιάξετε ένα σπιτικό σπρέι για να αντιμετωπίσετε τα εγκαύματα από τον ήλιο.

Υλικά

10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
20 σταγόνες αιθέριο έλαιο χαμομήλι ή απόσταγμα χαμομηλιού
200 γραμμάρια υγρή αλόη βέρα
Τρόπος παρασκευής: Ανακατέψτε όλα τα συστατικά και βάλτε το υγρό μείγμα σε ένα μπουκάλι με ψεκαστήρα. Ανακινήστε καλά και ψεκάστε στα σημεία που έχετε καεί από τον ήλιο. Διατηρήστε το σπρέι σε δροσερό μέρος και εφαρμόστε όσες φορές θέλετε.

*Ενυδατική αλοιφή

Εκτός από σπρέι μπορείτε να φτιάξετε και ενυδατικό λάδι με αμυγδαλέλαιο, λεβάντα και γεράνι.

Υλικά

50 ml αμυγδαλέλαιο ή άλλο λάδι βάσης
10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
10 σταγόνες αιθέριο έλαιο γεράνι
Τρόπος παρασκευής: Ανακατέψτε τα αιθέρια έλαια με το αμυγδαλέλαιο σε ένα γυάλινο μπουκάλι με πώμα που σας διευκολύνει στη χρήση.

Αλείψτε το μείγμα στα σημεία που σας «καίνε» και τρίψτε με απαλές κινήσεις μέχρι το λάδι να απορροφηθεί.

Εναλλακτικά μπορείτε να φτιάξετε μια θεραπευτική αλοιφή με περισσότερα υλικά αλλά και εφαρμογές.

Αυτήν την αλοιφή μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε εκτός από τα ηλιακά εγκαύματα και ως αντισηπτικό σε πληγές και εκδορές, ενώ παράλληλα ενυδατώνει το σώμα και το πρόσωπο.

Υλικά

Μισή κούπα λάδι καρύδας
Μισή κούπα ελαιόλαδο
Δύο κουταλιές της σούπας αγνό μελισσοκέρι
3-4 κάψουλες βιταμίνης Ε
20 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμόνι
10 σταγόνες αιθέριο έλαιο tea tree
Τρόπος παρασκευής: Ανακατέψτε όλα τα υλικά μέχρι να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα. Αποθηκεύστε το σε ένα γυάλινο βαζάκι κατά προτίμηση στο ψυγείο.

 

 

Προστασία από τα κουνούπια

Αξιοποιήστε τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει η λεβάντα και φτιάξτε ένα αποτελεσματικό αντικουνουπικό σπρέι.

Πρόκειται για μια γρήγορη και φτηνή συνταγή με αιθέριο έλαιο λεβάντα, το οποίο αποφεύγουν τα κουνούπια.

Ο πρώτος τρόπος είναι να βάλετε λίγες θαυματουργές σταγόνες λεβάντα στα χέρια και τα πόδια σας ή πάνω στα ρούχα σας. Τα ενοχλητικά κουνούπια θα σας αποφύγουν, καθώς δεν τους αρέσει το άρωμα λεβάντας…

Εναλλακτικά μπορείτε να φτιάξετε ένα φυσικό σκεύασμα με λάδι και λεβάντα. Και σε αυτήν την περίπτωση τα κουνούπια θα εξαφανιστούν!

Διαβάστε παρακάτω πώς μπορείτε να φτιάξετε αντικουνουπική λοσιόν με μόλις δύο συστατικά.

*Αντικουνουπική λοσιόν

Υλικά

10 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
Παρασκευή:

Σε ένα γυάλινο μπουκαλάκι ρίξτε τις σταγόνες με το αιθέριο έλαιο λεβάντας και το ελαιόλαδο. Ανακατέψτε καλά το μείγμα και αλείψτε μικρή ποσότητα σε διάφορα σημεία στο σώμα. Η έντονη μυρωδιά της λεβάντας θα απομακρύνει τα κουνούπια από δίπλα σας.

Εκτός από αιθέριο έλαιο λεβάντας, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε εναλλακτικά ή συνδυαστικά δεντρολίβανο, μέντα, δυόσμο, citronella ή βασιλικό, τα οποία, επίσης, έχουν αντικουνουπική δράση. Με τον τρόπο αυτό θα έχετε φτιάξει μία 100% φυσική αντικουνουπική λοσιόν, αποφεύγοντας τα χημικά σκευάσματα που κυκλοφορούν στην αγορά.

*Σπρέι για τα κουνούπια

Μια δεύτερη συνταγή είναι να φτιάξετε ένα αντικουνουπικό σπρέι. Και αυτή η συνταγή έχει λίγα υλικά και φτιάχνεται μέσα σε λίγα λεπτά.

Υλικά

15 έως 20 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντα
100 ml αποσταγμένο νερό
Μπουκάλι με καπάκι για σπρέι
Στο μπουκάλι βάλτε το αποσταγμένο νερό και το αιθέριο έλαιο λεβάντα. Ανακατέψτε καλά και αφήστε το για λίγες ώρες πριν το χρησιμοποιήσετε. Πριν από κάθε χρήση ανακινήστε το μείγμα.

*Επίσης, στο Διαδίκτυο εντοπίσαμε ακόμα τρεις συνταγές για να φτιάξετε αντικουνουπικό σπρέι με τα ακόλουθα υλικά:

1/3 φλιτζάνι λάδι καρύδας και 15 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντα ή μέντα.
2 κουταλιές της σούπας οινόπνευμα, 90 γραμμάρια αποσταγμένο νερό και 30 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας ή μέντας.
5 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας, 5 σταγόνες αιθέριο έλαιο σιτρονέλας, 3-4 κουταλάκια του γλυκού βότκα και 5 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμόνι.
Η παρασκευή είναι η ίδια: Ανακατεύετε όλα τα υλικά και τα βάζετε σε ένα μπουκαλάκι με πώμα ψεκασμού.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Επειδή το αιθέριο έλαιο λεβάντα κολλάει πάνω στο πλαστικό, συνιστούμε να χρησιμοποιείτε μόνο γυάλινο ή ειδικό πλαστικό μπουκάλι τύπου pet.

*Διαβάστε εδώ άλλες χρήσεις που έχει το σπρέι με λεβάντα.

*Αντικουνουπικό με ανθόνερο λεβάντας

*Αντικουνουπική δράση έχει και το ανθόνερο λεβάντας.

Είναι το προϊόν που προκύπτει από την απόσταξη των ανθών της λεβάντας. Ειδικότερα, κατά την απόσταξη των ανθών λεβάντας παράγεται το αιθέριο έλαιο λεβάντα και αποσταγμένο νερό που κρατάει κάποιες από τις θεραπευτικές ιδιότητες της λεβάντας. Και αυτό το αποφεύγουν τα κουνούπια σύμφωνα με ανθρώπους που το χρησιμοποιούν.

 

Για την επιδερμίδα σας

Μόλις τρία υλικά είναι αρκετά για να καταπραΰνετε την επιδερμίδα σας με έναν εντελώς φυσικό τρόπο!

Υλικά

Αιθέριο έλαιο λεβάντας
30 ml ροδόνερο
30 ml αλόη βέρα σε τζελ

Εκτέλεση

Βάλτε σε ένα μπολ την αλόη και προσθέστε σιγά σιγά το ροδόνερο, ανακατεύοντας καλά.
Όταν το μείγμα γίνει ομοιόμορφο, τότε προσθέστε τις σταγόνες του αιθέριου ελαίου λεβάντας.
Ανακατέψτε και πάλι καλά και βάλτε τη λοσιόν σε ένα μπουκάλι με ψεκαστήρα.

Τρόπος χρήσης

Ψεκάστε την επιδερμίδα σας όσο συχνά θέλετε μέσα στην ημέρα.
Επίσης, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την αναζωογονητική λοσιόν ύστερα από το ντεμακιγιάζ.

*Κρέμα προσώπου με λεβάντα, ροδόνερο και αλόη

Με τα ίδια τρία θαυματουργά υλικά (αιθέριο έλαιο λεβάντα, ροδόνερο και αλόη), μπορείτε να φτιάξετε και “σέρουμ” (serum) προσώπου που θα σας βοηθήσει να αναπλάσετε την επιδερμίδα σας “σβήνοντας” ουλές και κόκκινα σημάδια, αλλά και να σας χαλαρώσει.

Υλικά

5 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντα
10 ml ροδόνερo
5ml αλόη βέρα σε τζελ

Εκτέλεση

Σε ένα γυάλινο μπουκάλι βάλτε την αλόη και πρόσθεσε σταδιακά το ροδόνερο. Ανακινήστε το μπουκάλι για να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Στη συνέχεια προσθέστε το αιθέριο έλαιο λεβάντας και ανακινήστε καλά.

Τρόπος χρήσης

Βάλτε τέσσερις σταγόνες σε όλο το πρόσωπο πριν από την κρέμα νυκτός.
Σύντομα θα δείτε τα θαυματουργά αποτελέσματα.

*Και Κρέμα προσώπου με λεβάντα, ροδόνερο και αλόη

Επίσης, μπορείτε να φτιάξετε scrub με αιθέριο έλαιο λεβάντα και αλόη, καθαρίζοντας και ενυδατώνοντας την επιδερμίδα σας

Υλικά

Δύο σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας
55 γρ. τζελ αλόης βέρα
Ένα κουταλάκι πολτοποιημένα αμύγδαλα
Ένα κουταλάκι γλυκερίνη
Μισό κουταλάκι βιταμίνη Ε
Τέσσερις σταγόνες αιθέριο έλαιο σανδαλόξυλου

Εκτέλεση-τρόπος χρήσης

Αναμίξτε καλά όλα τα υλικά.
Χρησιμοποιήστε το μείγμα, βάζοντας μικρή ποσότητα στο πρόσωπο. Τρίψτε ελαφρά με κυκλικές κινήσεις το πρόσωπο. Αποφύγετε την περιοχή γύρω από τα μάτια.
Στη συνέχεια αφαιρέστε το μείγμα με υγρή πετσέτα ή χαρτομάντιλο.
Το scrub διατηρείται στο ψυγείο.
To αιθέριο έλαιο λεβάντα και το ροδόνερο μπορείτε να τα προμηθευτείτε από το levantashop.gr, ενώ την αλόη σε τζελ από φαρμακεία και καταστήματα με βότανα.

***

Μπορεί το άρωμα της λεβάντας να το έχουν λατρέψει γυναίκες και άντρες και μάλιστα να θεωρείται και το… βιάγκρα της Φύσης, όμως τα έντομα το αποφεύγουν όπως ο διάολος το… λιβάνι.

Το αιθέριο έλαιο λεβάντας είναι αποτελεσματικό εντομοαπωθητικό χάρη στη χημική του σύσταση και τις ιδιότητές του. Εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιείται η λεβάντα για την καταπολέμηση των σκόρων στις ντουλάπες.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλές συνταγές με λεβάντα καθώς αποδεικνύεται και αποτελεσματικό αντικουνουπικό.

Εκτός από τους σκόρους και τα κουνούπια, η λεβάντα καταπολεμά και τα ακάρεα σκόνης, ενώ μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το θαυματουργό αιθέριο έλαιο για να απομακρύνετε τις ενοχλητικές μύγες που μας ταλαιπωρούν το καλοκαίρι.

Πώς; Η λύση είναι απλή και δεν θα χρειαστείτε πολλά υλικά, ούτε πολλά χρήματα, ούτε πολύ χρόνο. Μπορείτε να φτιάξετε ένα μυγοαπωθητικό με λεβάντα.

Τρόπος παρασκευής:

Βάλτε αιθέριο έλαιο λεβάντας σε ένα κομμάτι ύφασμα το οποίο θα τοποθετήσετε σε ένα τενεκεδένιο κουτάκι με καπάκι.

Κλείστε το κουτί με το εμποτισμένο σε λεβάντα ύφασμα για ένα 24ωρο.

Την επόμενη ημέρα, βγάλτε το καπάκι και τοποθετήστε το κουτί με το ύφασμα σε ένα σημείο που συγκεντρώνονται οι ενοχλητικές μύγες.

Οι μύγες θα εξαφανιστούν!

Βέβαια, μπορεί να πάνε στο γειτονικό σπίτι, αλλά εσείς θα έχετε ησυχάσει από τους φτερωτούς μπελάδες… Εξαφανίστε μύγες και κουνούπια με λεβάντα!

Εναλλακτικά τοποθετήστε σακουλάκια με αποξηραμένη λεβάντα ή εμποτίστε αιθέριο έλαιο λεβάντα σε βαμβάκι ή ύφασμα που θα βάλετε σε κάθε γωνία του σπιτιού.

Μπορεί το σπίτι σας να μυρίζει ωραία από το άρωμα λεβάντας, όμως οι μύγες δεν θα έχουν την ίδια άποψη. Θα εξαφανιστούν… Το ίδιο θα συμβεί και με τα κουνούπια. Και αυτά αντιπαθούν το άρωμα λεβάντας.

Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια δηλαδή. Με λίγες σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας σε σημεία του σπιτιού σας θα εξαφανιστούν οι μύγες την ημέρα και τα κουνούπια το βράδυ!

  • Η ξηρή λεβάντα που καλλιεργείται στη Λούβρη Κοζάνης από την παραγωγό Άννα Τζήμτσου και διατίθεται από το Levantashop.gr, είναι προϊόν βιολογικής γεωργίας, με πιστοποιητικό από τον οργανισμό Bio Hellas. Έχει ηρεμιστικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται για τη μείωση του άγχους, της υπέρτασης, καθώς και για την αντιμετώπιση περιπτώσεων ήπιας κατάθλιψης. Το εκχύλισμά της θεωρείται από βοτανοθεραπευτές κατάλληλο για την αντιμετώπιση νευρικών πονοκεφάλων και της αϋπνίας. Άλλοι ερευνητές θεωρούν ότι ένα φλιτζάνι με άνθη λεβάντας καταπολεμά την αϋπνία.

 

 

Πηγή πληροφοριών: www.levantashop.gr

 

  • Αρχική εικόνα: Field France In Lavender | Vincent Van Gogh
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΛεβάντα για το καλοκαίρι
Περισσότερα

«Μπλόκαρε» το facebook τη σελίδα του Αρκά για μία εβδομάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Μπλόκο» έβαλε το facebook στις αναρτήσεις της επίσημης σελίδας του Αρκά για μία εβδομάδα.

Συγκεκριμένα, ύστερα από συνεχείς αναφορές κάποιων χρηστών που εμφανίστηκαν ενοχλημένοι από το περιεχόμενο των σκίτσων του κομικογράφου, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης προχώρησε σε αυτή την κίνηση.

Οι υπεύθυνοι της σελίδας γνωστοποίησαν το γεγονός και σχολίασαν ότι «κάποιοι προσπαθώντας να δώσουν νόημα στη μίζερη ύπαρξή τους κάνουν συνεχείς αναφορές για να ρίξουν τη σελίδα του Αρκά», ενώ παράλληλα καλούν τους χρήστες να διαδώσουν την εξέλιξη αυτή.

 

 

Ο Αρκάς είναι Έλληνας σκιτσογράφος και συγγραφέας. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 δημοσιεύοντας τη σειρά Ο Κόκκορας στο περιοδικό Βαβέλ και στη συνέχεια στο Παρά Πέντε και στο Μικρό Παρά Πέντε. Το έργο του αποτελείται κυρίως από σειρές με συγκεκριμένο θέμα – πρωταγωνιστές που δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες και συγκεντρώνονται στη συνέχεια σε άλμπουμ. Από τα έργα του ο Ισοβίτης έχει γίνει σειρά με μαριονέτες για την ελληνική τηλεόραση από τον Μάνθο Σαντοριναίο. Δουλειές του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, πολωνικά, ρουμανικά, σέρβικα και βουλγάρικα), ενώ έχει γράψει και θεατρικά έργα.

Το πραγματικό ονοματεπώνυμο του εν λόγω συγγραφέα μάς είναι άγνωστο, καθώς ο ίδιος δεν το έχει αποκαλύψει, ενώ τα Αντώνης Ευδαίμων και Γεράσιμος Σπανοδημήτρης που έχουν εμφανιστεί, θεωρούνται ως ψευδώνυμα. Επίσης, έχει αναφερθεί και το Άρης Καστρινός (απ’ όπου και το ΑΡ-ΚΑΣ).

Ο Αρκάς είναι ένας Έλληνας μαέστρος του χιούμορ, γνωστός και στο εξωτερικό, που μας κάνει να σκάμε στα -πικρόχολα- γέλια και φυσικά να του τα συγχωρούμε όλα.

Τις βλασφημίες, τις πολιτικές ακροβασίες, την «πιπεράτη» γλώσσα, τα πικάντικα λογοπαίγνια, τα καυστικά φιλοσοφικά ερωτήματα και κάθε λογής «ασέβεια» που προκύπτει από τη δαιμόνια πένα του.

Κι αυτό γιατί είναι ο αγαπημένος του κοινού! Κι όμως, για μια τόσο προβεβλημένη φυσιογνωμία, δεν είναι τίποτα δημοσίως γνωστό.

Βιογραφικές πληροφορίες δεν υπάρχουν, για φωτογραφία του ούτε λόγος, την ίδια ώρα που ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι τον γνωρίζουν προσωπικά. Και βέβαια το μυστήριο για το ποιος είναι τελικά ο Αρκάς γιγαντώνεται στις μέρες μας, την εποχή του Διαδικτύου και της καταιγιστικής ροής πληροφορίας, καθώς ακόμα και το Ιντερνετ κρατά το στόμα του αναπάντεχα κλειστό στις τρεις και πλέον δεκαετίες δράσης του Αρκά!

Απίστευτο κι όμως αληθινό, καθώς μιλάμε για τον κομίστα που τον ξέρουμε και τον λατρεύουμε όλοι, με τις ιστορίες του να σκαρφαλώνουν διαρκώς στις πρώτες θέσεις των μπεστ σέλερ, κάθε φορά που κυκλοφορεί νέα σειρά του.

Ο Έλληνας «Τόμας Πίντσον» αφήνει λοιπόν το μοναδικό του έργο να μιλά για εκείνον, μένοντας επίτηδες στα παραλειπόμενα της Ιστορίας…

 

Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Μπλόκαρε» το facebook τη σελίδα του Αρκά για μία εβδομάδα
Περισσότερα

ΕΣΗΕΑ: Άλλη μία ιστορική εφημερίδα το «Έθνος» έκλεισε!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Με μία ανακοίνωση της εταιρείας DIMERA συμφερόντων Ιβάν Σαββίδη ανεστάλη σήμερα Δευτέρα 29 Ιουλίου 2019 η κυκλοφορία της καθημερινής έκδοσης της εφημερίδας «Έθνος».
Άλλη μία ιστορική εφημερίδα έκλεισε!

 

Τρίτη 30 Ιουλίου 2019. Το τελευταίο φύλλο της καθημερινής έκδοσης της εφημερίδας “Έθνος”. Το τέλος μετά από 38 χρόνια…

Και οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι έχασαν για μία ακόμα φορά τη δουλειά τους, αφού είναι οι ίδιοι, που πριν από δύο χρόνια, περίπου, έχασαν όλα τα εργασιακά τους δικαιώματα, δεδουλευμένα, αποζημιώσεις και κόπους μιας ζωής, με το κλείσιμο της εταιρείας ΠΗΓΑΣΟΣ, στην οποία ανήκε ο ιστορικός τίτλος της εφημερίδας «Έθνος».
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εκφράζει την απογοήτευση και την πικρία όλων των συναδέλφων γι’ αυτή την εξέλιξη και ζητεί από την εργοδοσία να σεβαστεί και να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας των δημοσιογράφων, μεταφέροντάς τους στα άλλα μέσα του Ομίλου.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εκφράζει, επίσης, τον προβληματισμό του για τις συνθήκες, όπως διαμορφώνονται μετά το κλείσιμο άλλης μιας εφημερίδας, που έχει σαν αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της αγοράς εργασίας στο χώρο και αποτελεί άλλο ένα μεγάλο πλήγμα στον πλουραλισμό και την ελευθερία του Τύπου. Η στήριξη της ελευθεροτυπίας, ως βασικού πυλώνα της Δημοκρατίας, ήταν ο λόγος που τα τελευταία δύο χρόνια η ΕΣΗΕΑ πρωτοστάτησε στη θέσπιση και εφαρμογή μέτρων ενίσχυσης του έντυπου Τύπου, κατά τα πρότυπα των όσων ισχύουν στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

 

 

1984. Το «Έθνος» που «έχτισε» ο Αλέκος Φιλιππόπουλος, στο Χαλάνδρι.

 

Καλούμε τους συναδέλφους σε συνέλευση αύριο, Τρίτη, 30 Ιουλίου και ώρα 10.30’ π. μ. στα γραφεία μας, επί της οδού Ακαδημίας 20 (Αίθουσα 3ου ορόφου), προκειμένου από κοινού να πράξουμε ό, τι είναι δυνατό για να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και ν’ αποφασίσουμε για την περαιτέρω στάση μας»

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Παναγιώτης ΜήλαςΕΣΗΕΑ: Άλλη μία ιστορική εφημερίδα το «Έθνος» έκλεισε!
Περισσότερα