Αποδράσεις

Κράιστσερτς – Ποια είναι η πόλη της Νέας Ζηλανδίας που δέχτηκε την επίθεση στα δύο τεμένη της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Άνθρωποι από όλο τον κόσμο αποτίουν φόρο τιμής στα θύματα της επίθεσης στα δύο τεμένη της πόλης Κράιστσερτς της Νέας Ζηλανδίας.

Ποια είναι όμως η πόλη στην οποία έγινε το μακελειό;

Ο πρόεδρος της ελληνικής παροικίας, Πέτρος Χαλούμης, είπε για την επίθεση:

«Αυτό είναι κάτι εντελώς ξαφνικό. Είναι μια πόλη πολύ ήσυχη με καλό κόσμο, είναι κάτι εντελώς απρόοπτο και κάτι που δεν περίμενε κανείς εδώ», δήλωσε ο κ. Χαλούμης και πρόσθεσε: «Η παροικία εδώ δεν έχει πολλούς Έλληνες, οι τελευταίοι Έλληνες που έχουν έρθει εδώ μετά το σεισμό, πολιτικοί μηχανικοί είναι όλοι μια χαρά στην υγεία τους, δεν ήταν κοντά στο επίκεντρο των γεγονότων».

Ο ομογενής Δημήτρης Μερεντίτης, που διατηρεί κατάστημα μόλις 500 μέτρα από το σημείο της επίθεσης, είπε:

«Είδα τους αστυνομικούς με τα όπλα και ρώτησα τι έγινε, ένας από αυτούς μου είπε πήγαινε στο σπίτι σου για να είσαι ασφαλής. Ζω εδώ γύρω στα 34 χρόνια, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εδώ ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει, δεν είχαμε τέτοιο φανατισμό και ρατσισμό».

 

 

To Κράισττσερτς ή Κράιστσερτς (Christchurch) είναι η μεγαλύτερη πόλη του Νότιου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας και δεύτερη μεγαλύτερη αστική περιοχή της χώρας, μετά από το Ώκλαντ. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Καντέρμπουρι, στην ανατολική ακτή του νησιού. Στη γλώσσα των Μαορί ονομάζεται Ōtautahi που σημαίνει «η περιοχή του Tautahi». H ονομασία αυτή χρησιμοποιείται από το 1930 και προέρχεται από το όνομα ενός συγκεκριμένου μέρους στην πόλη, όπου τα παλαιά χρόνια κατοικούσε ο Te Potiki Tautahi, αρχηγός της φυλής των Μαορί Ngāi Tahu).

Βρίσκεται ανατολικά της πεδιάδας του Καντέρμπουρι, κοντά στο νότιο άκρο του κόλπου Πήγασος, και οριοθετείται στα ανατολικά από την ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού και τις εκβολές των ποταμών Άβον και Χίθκοτ. Στα νότια και νότιο-ανατολικά του αστικού τμήματος της πόλης είναι περιορισμένη από τις ηφαιστειακές πλαγιές του Port Hills, χωρίζοντάς την από τη χερσόνησο Banks. Στα βόρεια οριοθετείται από τον ποταμό Γουαϊμακαρίρι.

Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή χρησιμοποιήθηκε από φυλές που ασχολούνταν με το κυνήγι γύρω στο 13ο αιώνα, ενώ τον 16ο αιώνα εγκαταστάθηκαν μέλη της φυλής Γουαϊτάχα και αργότερα από μέλη της φυλής Νγκάτι Μαμόε, που εκδίωξαν τους προηγούμενους κατοίκους. Με τη σειρά τους αυτοί εκδιώχτηκαν από μέλη της φυλής Νγκάι Τάχου, που παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την έλευση των πρώτων Ευρωπαίων. Τη γη αγόρασαν oι φαλαινοθήρες αδελφοί Wellers και μία ομάδα Ευρωπαίων υπό τους Herriott και McGillivray εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στο 1840.

Το 1848 έφτασαν στην περιοχή πλοία από την Αγγλία που μετέφεραν μέλη της νεοϊδρυθείσας Canterbury Association, ενός συλλόγου με σκοπό την ανάπτυξη μιας αποικίας στη Ν. Ζηλανδία που θα χρηματοδοτούταν από την Εκκλησία της Αγγλίας. Η πόλη πήρε το όνομά της από την Canterbury Association, στις 27 Μαρτίου 1848, κατά την πρώτη συνεδρίαση του συλλόγου. Είχε προταθεί από τον Τζον Ρόμπερτ Γκόντλεϊ, ο οποίος είχε φοιτήσει στο κολέγιο Christ Church, στην Οξφόρδη, με τους κατοίκους να θέλουν να φτιάξουν την πόλη τους κατά τα πρότυπα της αγγλικής πόλης. Μερικοί παλαιοί συγγραφείς καταγράφουν την πόλη ως Christ Church, αλλά στα πρακτικά της επιτροπής διαχείρισης του συλλόγου καταγράφεται ως Christchurch. Το Κράιστσερτς απέκτησε τον τίτλο της πόλης με βασιλική απόφαση στις 31 Ιουλίου 1856, καθιστώντας την επίσημα την παλαιότερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας.

Ήταν η έδρα της επαρχίας του Καντέρμπουρι, η οποία καταργήθηκε το 1876.

 

Aerial image of Christchurch suburbs for the Earthquake Commission

 

Το 1947, μια καταστροφική πυρκαγιά, η χειρότερη στη Νέας Ζηλανδίας, σημειώθηκε στο Ballantyne’s Department Store, στο κέντρο της πόλης, με 41 νεκρούς και αρκετά κτήρια να καταστρέφονται από τις φλόγες.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2010 η πόλη χτυπήθηκε από ισχυρή σεισμική δόνηση 7,1 βαθμών της Κλίμακας Ρίχτερ (4:35 AM, τοπική ώρα). Στην πόλη προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές, αλλά δεν υπήρχαν θύματα. Στις 22 Φεβρουαρίου 2011 (12:51 PM, τοπική ώρα) νέος σεισμός 6,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ χτύπησε την πόλη, ακολουθούμενος από ισχυρούς μετασεισμούς. Πολλά κτήρια της πόλης κατέρρευσαν εγκλωβίζοντας πολλά άτομα μέσα σε αυτά, ενώ υπήρχαν και αρκετοί νεκροί. Οι νεκροί είναι επισήμως 65 ενώ σε 100 υπολογίστηκαν οι εγκλωβισμένοι. Η πληγείσα περιοχή κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Εξαιτίας του σεισμού ο καθεδρικός ναός του Κράιστσερτς αποφασίστηκε τις 2 Μαρτίου 2012 να κατεδαφιστεί τελικά, καθώς κρίθηκε ότι οι ζημιές από τον σεισμό του 2011 είναι πολύ εκτεταμένες για να επισκευαστεί.

eirini aivaliwtouΚράιστσερτς – Ποια είναι η πόλη της Νέας Ζηλανδίας που δέχτηκε την επίθεση στα δύο τεμένη της
Περισσότερα

Ponte Vecchio: Η γέφυρα – σύμβολο της Φλωρεντίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Ponte Vecchio (“Παλαιό Γεφύρι”) είναι ένα μεσαιωνικό πέτρινο κλειστό μονότοξο γεφύρι πάνω από τον ποταμό Άρνο, στη Φλωρεντία (Ιταλία), γνωστό για την ύπαρξη μαγαζιών χτισμένων κατά μήκος του, όπως συνηθιζόταν όταν χτίστηκε. Αρχικά, τα μαγαζιά αυτά ήταν κρεοπωλεία και ιχθυοπωλεία, στις μέρες μας όμως οι κάτοχοί τους είναι κοσμηματοπώληδες, έμποροι έργων τέχνης και πωλητές αναμνηστικών. Οι δύο γειτονικές γέφυρες του Ponte Vecchio είναι η Ponte Santa Trinita και το Ponte alle Grazie.

 

 

Ιστορία και Κατασκευή

Το γεφύρι συνδέει τις δύο περιοχές στο πιο στενό σημείο του ποταμού Άρνου, όπου, όπως πιστεύεται, χτίσθηκε γέφυρα για πρώτη φορά κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, όταν η via Cassia διέσχισε τον ποταμό σε αυτό ακριβώς το σημείο. Η ρωμαϊκή βάση της γέφυρας ήταν πέτρινη, ενώ το εποικοδόμημα ξύλινο. Η γέφυρα πρωτοεμφανίζεται σε ένα έγγραφο του 996. Μετά την καταστροφή της από μια πλημμύρα του 1117, ανακατασκευάστηκε με πέτρινο εποικοδόμημα, αλλά και πάλι διαλύθηκε από πλημμύρα το 1333, εκτός των δύο κεντρικών βάσεών της, όπως κατέγραψε ο Giovanni Villani στο ιστορικό βιβλίο του Nuova Cronica. Το γεφύρι ανακατασκευάστηκε το 1345. Ο ιστορικός Giorgio Gaddi κατέγραψε την παραδοσιακή άποψη της εποχής του, η οποία απέδιδε το σχέδιο της κατασκευής στον Ταντέο Γκάντι — επιπλέον ο Τζότο, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες του trecento το υπενθύμισε διακόσια χρόνια αργότερα. Σύγχρονοι ιστορικοί παρουσιάζουν τον Neri di Fioravanti ως πιθανό υποψήφιο. Στεγασμένη σε ένα μικρό χαγιάτι στο κεντρικό άνοιγμα της γέφυρας βρίσκεται μια διαβρωμένη τιμητική πέτρα, η οποία κάποτε είχε χαραγμένο πάνω της Nel trentatrè dopo il mille-trecento, il ponte cadde, per diluvio dell’ acque: poi dieci anni, come al Comun piacque, rifatto fu con questo adornamento.

Ο πύργος Torre dei Mannelli κατασκευάστηκε στη νοτιοανατολική γωνία της γέφυρας, για να την προστατεύει.

Το γεφύρι αποτελείται από τρία τμηματικά τόξα: το κυρίως τόξο έχει μήκος 30 μέτρων (98 πόδια) ενώ τα δύο πλαϊνά έχουν μήκος 27 μέτρων (89 πόδια) το καθένα. Η άνοδος των τόξων είναι περίπου 3,5 με 4,4 μέτρα (11½ με 14½ πόδια), και η αναλογία μήκος-προς-άνοδο είναι 5:1.

Πάντα φιλοξενούσε μαγαζιά και εμπόρους, οι οποίοι εξέθεταν τα προϊόντα τους σε τραπέζια μπροστά από τις εγκαταστάσεις τους, ύστερα από έγκριση από το Bargello -ένα είδος δημάρχου άρχοντα, δικαστή και αστυνομικής αρχής. Τα πίσω μαγαζάκια (retro botteghe), το οποία φαίνονται από τη μεριά του ποταμού, προστέθηκαν τον δέκατο έβδομο αιώνα.

Λέγεται ότι η οικονομική έννοια της χρεοκοπίας γεννήθηκε εδώ: όταν ένας αργυραμοιβός δεν μπόρεσε να καλύψει τα χρέη του, οι στρατιώτες διέλυσαν τον πάγκο πάνω στο οποίο πουλούσε τα εμπορεύματά του. Η τακτική αυτή πήρε την ονομασία της από το σπασμένο (“rotto”) πάγκο (“banco”), “bancorotto”. Άλλη πιθανή καταγωγή της λέξης bankruptcy (πτώχευση) είναι το “banca rotta” που σημαίνει “σπασμένη τράπεζα”. Χωρίς πάγκο, ο έμπορος δεν μπορούσε πλέον να πουλήσει τίποτα.

Οι Γερμανοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την υποχώρησή τους κατέστρεψαν όλες τις γέφυρες της Φλωρεντίας, εκτός από την Πόντε Βέκιο. Η καταστροφή της γέφυρας, όπως ισχυρίζονται πολλοί ντόπιοι και τουριστικοί ξεναγοί, αποτράπηκε με ρητή εντολή του Χίτλερ. Παρ’ όλα αυτά η πρόσβαση στο γεφύρι ήταν κλειστή εξαιτίας της καταστροφής των κτηρίων και στις δύο άκρες, τα οποία από τότε έχουν ανοικοδομηθεί με πρωτότυπο και μοντέρνο σχέδιο.

Με στόχο να συνδέσει το Παλαιό Παλάτι (ιτ. Palazzo Vecchio, το δημαρχείο της Φλωρεντίας) με το Παλάτσο Πίττι, το 1565 ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων ανέθεσε στον Τζόρτζο Βαζάρι να χτίσει τον διάδρομο του Βαζάρι πάνω από το γεφύρι. Για να ενισχύσει το κύρος του γεφυριού, το 1593 ο Μέγας Δούκας των Μεδίκων απαγόρευσε στους κρεοπώλες να πουλούν εκεί, τη θέση των οποίων κατέλαβαν αμέσως αρκετοί έμποροι χρυσού. Το μονοπώλιο της σωματειακής ένωσης κρεοπωλών επικρατούσε στα μαγαζιά της γέφυρας από το 1442. Μια πέτρα με επιγραφή του Δάντη (Paradiso xvi. 140-7) καταγράφει το σημείο στην είσοδο της γέφυρας όπου ο Buondelmonte de’ Buondelmonti δολοφονήθηκε από τον Amidei, το 1215, ξεκινώντας έτσι τις αστικές μάχες μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλίνων.

Το 1900, για να τιμήσουν και να σηματοδοτήσουν τον τέταρτο αιώνα από τη γέννηση του μέγα φλωρεντινού γλύπτη και ταλαντούχου χρυσοχόου Μπενβενούτο Τσελίνι, οι κορυφαίοι χρυσοχόοι του γεφυριού ανέθεσαν στον πιο φημισμένο φλωρεντινό γλύπτη της εποχής Raffaello Romanelli, να δημιουργήσει μια μπρούντζινη προτομή του Τσελίνι, για να τοποθετηθεί πάνω από το σιντριβάνι στη μέση της ανατολικής πλευράς της γέφυρας, όπου εξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα.

 

 

Πρόσφατη Ιστορία

Κατά μήκος του Ponte Vecchio υπάρχουν πάρα πολλά “λουκέτα αγάπης” σε διάφορα μέρη, ειδικά στο κιγκλίδωμα γύρω από το άγαλμα του Μπενβενούτο Τσελίνι. Αυτή είναι μια πρόσφατη παράδοση για το Ponte Vecchio, μολονότι το έθιμο έχει προηγουμένως παρατηρηθεί στη Ρωσία και στην Ασία. Πιθανόν να εισήγαγε την παράδοση ο πωλητής κλειδαριών στο τέλος της γέφυρας. Η συνήθεια είναι ευρέως συνδεδεμένη με την αγάπη και τους εραστές, οι οποίοι αφού κλειδώσουν τα λουκέτα, πετούν το κλειδί στον ποταμό, “κλειδώνοντας” με αυτόν τον τρόπο την αγάπη τους για πάντα. Ένα παράδειγμα των αρνητικών επιπτώσεων του μαζικού τουρισμού είναι οι χιλιάδες κλειδαριές που έχουν τοποθετηθεί και οι οποίες έπρεπε να αφαιρούνται τακτικά, καθώς αλλοιώνουν ή καταστρέφουν τη δομή της γέφυρας, που στέκει εκεί για αιώνες ολόκληρους. Ωστόσο, η παράδοση αυτή φαίνεται να έχει αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό με την τοποθέτηση πινακίδας η οποία προβλέπει πρόστιμο 160€ στους παραβάτες.

Παρόμοιο φαινόμενο με λουκέτα παρατηρείται και στο Ponte Milvio, εξαιτίας ενός βιβλίου του Federico Moccia.

 

 

Η γέφυρα απέκτησε σοβαρές ζημιές κατά την πλημμύρα του Άρνου το 1966.

Η γέφυρα αναφέρεται στην άρια “O mio babbino caro” του Giacomo Puccini.

Καλύτερη ώρα για να την επισκεφθείτε είναι σίγουρα το απόγευμα, ώστε να είστε εκεί κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος και το βράδυ. Έτσι θα δείτε τη γέφυρα με το φως της ημέρας αλλά και με τα φώτα της να καθρεφτίζονται στον ποταμό.

Τα μαγαζιά μένουν ανοιχτά μέχρι το βράδυ και υπάρχουν εστιατόρια που μπορείτε να φάτε καλό φαγητό, αρκεί να κοιτάξετε τις τιμές στο μενού πριν μπείτε σε κάποιο!

eirini aivaliwtouPonte Vecchio: Η γέφυρα – σύμβολο της Φλωρεντίας
Περισσότερα

Ο «Καπετάνισσες» περιμένουν τον «Kαπετάνιο» τους στα Θολάρια για να αρχίσουν ένα τρελό γλέντι…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Ήρθαν οι Aπόκριες
ήρθαν κι οι Tυρινάδες
ήρθε κι άγια Σαρακοστή
με τις επτά βδομάδες»

 

Στα Θολάρια της Αμοργού ένα από τα έθιμα που ευλαβικά τηρείται μέχρι και τις μέρες μας είναι αυτό του «Kαπετάνιου».
Tην τελευταία Kυριακή της Aποκριάς, την Tυρινή, όλα τα νέα παλικάρια του χωριού περνούν μέσα από τα πεντακάθαρα σοκάκια και κατευθύνονται στην πλατεία μπροστά από τον ναό των Αγίων Αναργύρων.
Εκεί ο Πρεσβύτερος του χωριού διαλέγει τον «Kαπετάνιο». Tα παλιά τα χρόνια την επιλογή την έκανε ο παπάς του χωριού. Kαι στις δύο περιπτώσεις η επιλογή του Kαπετάνιου σημαίνει πως ο συγκεκριμένος νέος είναι ένας νέος καλός, ικανός και άξιος, για να γίνει καπετάνιος.

Στην εκκλησία υπάρχουν όργανα που «ντύνουν» μουσικά την όλη διαδικασία με παραδοσιακούς σκοπούς. O νέος ντύνεται Kαπετάνιος με τη βοήθεια των φίλων του, φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά του, ενώ οι υπόλοιποι νέοι φορούν κι εκείνοι παραδοσιακές στολές.

Πρωτοστατούν: Ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος (βιολί), ο Αντώνης Μαρίνης (βιολί), ο Παρασκευάς Θεολογίτης (λαούτο), ο Νικόλαος Βαζαίος (τραγούδι – λαούτο), ο Γιώργος Οικονομίδης (λαούτο), ο Γιακουμής Γαβράς (βιολί και τραγούδι), ο Ιωάννης Θεολογίτης (λαούτο) και ο Δημήτριος Γαβαλάς (λαούτο).

Από τον Καπετάνιο του 2018. Φωτογραφία του Δημήτρη Θεολογίτη.

O «μπαϊρακτάρης», που είναι ο αρχηγός της πομπής, που θα πάει τον Kαπετάνιο στη εκκλησία, ετοιμάζει το «μπαϊράκι», ένα κοντάρι που στην κορυφή του καρφώνουν ένα μεγάλο κομμάτι μπακαλιάρο, ένα καρβέλι ψωμί κι ένα μικρό κεφάλι τυρί. Tο τυρί συμβολίζει την Tυρινή, ο μπακαλιάρος και το ψωμί συμβολίζουν την έναρξη της Σαρακοστής.

Kατά την Tουρκοκρατία, όμως, το κοντάρι αυτό συμβόλιζε και το λάβαρο της επανάστασης όπου μην μπορώντας να το σηκώσουν ευθέως μπροστά στον κατακτητή, το σήκωναν στο έθιμο αυτό. Aπό εδώ προήλθε και η έκφραση «σήκωσε μπαϊράκι». Aφού όλα είναι έτοιμα, έχει στολιστεί και το άλογο που θα μεταφέρει τον Kαπετάνιο, η πομπή ξεκινάει. Mπροστά ο μπαϊρακτάρης, από πίσω τα όργανά του και οι τραγουδιστάδες, που πλέκουν τα κατάλληλα στιχάκια και τα τραγουδούν στον αποκριανό σκοπό, πιο πίσω το άλλο με τον Kαπετάνιο, που τον συνοδεύουν οι φίλοι ντυμένοι παραδοσιακά, και τέλος ο κόσμος που απολαμβάνει την όλη διαδικασία.

Έτσι τραγουδώντας λοιπόν η πομπή φτάνει εκεί περιμένουν οι κοπελιές ντυμένες κι αυτές με παραδοσιακές στολές. Θα μπουν κι αυτές στην πομπή, πίσω από τον καπετάνιο και θα ξεκινήσει η πορεία για να δουν όλοι τον Kαπετάνιο. Tα σπίτια κερνούν την πομπή και τελικά αυτή καταλήγει πάλι στην εκκλησία, όπου τώρα είναι η ώρα για να διαλέξει ο Kαπετάνιος την Kαπετάνισσά του.

Tα όργανα παίρνουν θέση τη μέση της πλατείας και ο Kαπετάνιος χορεύει τον πρώτο χορό με τους φίλους του. Oι κοπελιές περιμένουν καρτερικά να τελειώσει ο χορός για να γίνει η επιλογή. Tα παλιά τα χρόνια που τα πράγματα ανάμεσα στα ζευγάρια ήταν πιο δύσκολα, η επιλογή του Kαπετάνιου ήταν κάπως σαν να λέμε η δημοσιοποίηση κάποιου κρυφού έρωτα. Σήμερα δηλώνει περισσότερο επιβεβαίωση. H επιλογή της Kαπετάνισσας γίνεται από τον Kαπετάνιο πετώντας της το μαντίλι. Aκολουθεί φαγοπότι, χορός και τραγούδι .

 

Στα Θολάρια, από αριστερά: Ο Νικόλας Βαζαίος, ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, ο Νίκος Θεολογίτης με τις φοβερές και επίκαιρες μαντινάδες του και ο Παρασκευάς Θεολογίτης.

 

Oι μεζέδες από ντόπια προϊόντα και το καλό κρασί παραγωγής τους πηγαινοέρχονται υπό τους ήχους του βιολιού. Φαγοπότι, χορός και τραγούδι μέχρι τελικής πτώσης…

Το ίδιο έθιμο, την ίδια ώρα σε όλα τα χωριά της Αμοργού. Όλοι συμμετέχουν. Κανείς δεν λείπει…

 

***

 

Ο “ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ” ΣΤΑ ΘΟΛΑΡΙΑ

Παναγιώτης ΜήλαςΟ «Καπετάνισσες» περιμένουν τον «Kαπετάνιο» τους στα Θολάρια για να αρχίσουν ένα τρελό γλέντι…
Περισσότερα

Με εισιτήριο πλέον η είσοδος στη Βενετία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είσοδο επί πληρωμή των Ιταλών και ξένων τουριστών που επισκέπτονται τη Βενετία αποφάσισε το κοινοβούλιο της Ρώμης.

Την απόφαση, που έλαβε το Κοινοβούλιο της Ρώμης, στηρίζει η πλειονότητα των κατοίκων της Βενετίας. Από το μέτρο αναμένεται να μπαίνουν στα ταμεία της πόλης περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά αντικαθίσταται ο φόρος διαμονής, ο οποίος ισχύει σε όλες τις μεγάλες τουριστικές πόλεις της χώρας. Το σχετικό ποσό, σύμφωνα με τον Τύπο, θα κυμαίνεται από 2,5 μέχρι και 10 ευρώ, και θα καταβάλλεται από όλους τους επισκέπτες που φθάνουν στη «Γαληνοτάτη» με τρένο, λεωφορείο, ιδιωτικό αυτοκίνητο και αεροπλάνο.

Ο δήμαρχος της πόλης, Λουίτζι Μπρουνιάρο, θεωρεί «πολύ σημαντικό το μέτρο για να μπορέσει να στηριχθεί μια πόλη μοναδικής ομορφιάς και αξίας». Η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων είναι της ίδιας άποψης, ιδίως λόγω του ότι η Βενετία δέχεται όλον τον χρόνο τεράστια τουριστική πίεση. Υπάρχουν και Βενετσιάνοι, όμως, οι οποίοι δηλώνουν στη δημόσια τηλεόραση Rai ότι το μέτρο αυτό (το οποίο περιέχεται στον κρατικό προϋπολογισμό του 2019), πρέπει να θεωρηθεί αντισυνταγματικό, διότι περιορίζει την ελευθερία κίνησης των πολιτών.

Σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, ο «φόρος εισόδου» θα ενισχύσει τα ταμεία της Βενετίας με περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

eirini aivaliwtouΜε εισιτήριο πλέον η είσοδος στη Βενετία
Περισσότερα

Η αθηναϊκή τριλογία – Εθνική Βιβλιοθήκη, Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ακαδημία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Στην οδό Πανεπιστημίου θαυμάζουμε τρία από τα πιο ωραία κτήρια της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και η Ακαδημία. Όλα σχεδιάστηκαν και χτίστηκαν από τους αδελφούς Χριστιανό και Θεόφιλο Χάνσεν από τη Δανία το 19ο αιώνα. Μπροστά από τα κτήρια αυτά υπάρχουν σημαντικά αγάλματα. Μπροστά από την Ακαδημία βρίσκονται ο Σωκράτης και ο Πλάτων, οι γνωστοί φιλόσοφοι. Μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη στέκεται το άγαλμα του Παναγή Βαλλιάνου, ο οποίος μαζί με άλλους δώρισε το κτήριο στο ελληνικό κράτος. Τέλος, μπροστά από το Πανεπιστήμιο υπάρχουν πέντε αγάλματα. Το πρώτο άγαλμα παριστάνει τον Άγγλο φίλο των Ελλήνων, Γλάδστωνα και δείχνει τις στενές σχέσεις της Ελλάδας με τη Δυτική Ευρώπη. Το δεύτερο άγαλμα δείχνει τον Αδαμάντιο Κοραή από τη Χίο που αγωνίστηκε για την πνευματική πρόοδο των Ελλήνων. Δεξιά από τον Κοραή είναι το άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια από την Κέρκυρα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας. Πίσω από τον Καποδίστρια είναι ο Ρήγας Φεραίος που αγωνίστηκε και σκοτώθηκε για την ελευθερία των Ελλήνων. Τέλος, κοντά στη δεξιά γωνία του Πανεπιστημίου είναι ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ από την Πελοπόννησο που σκοτώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1821.
Το κτήριο του Πανεπιστημίου χτίστηκε μεταξύ 1839 και 1841 και έχει στοιχεία από την αρχιτεκτονική και τα χρώματα των ναών της κλασικής αρχαιότητας. Επίσης, το μπροστινό μέρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης μοιάζει με τον αρχαίο ναό του Ηφαίστου που βρίσκεται στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας. Το τρίτο κτήριο της τριλογίας, η Ακαδημία, είναι το πιο θαυμαστό που δημιούργησε ο Θεόφιλος Χάνσεν στην Ελλάδα. Χτίζεται μεταξύ 1859 και 1885 με χρήματα της οικογένειας Σίνα. Η μπροστινή πλευρά του μοιάζει με το κτήριο του Ερέχθειου στην Ακρόπολη των Αθηνών. Η Ακαδημία Αθηνών άρχισε να λειτουργεί μόλις το 1926.

Από πολλούς θεωρούνται ό,τι πιο κομψό έχει να επιδείξει η Αθήνα στο κέντρο της: Η αθηναϊκή τριλογία του νεοκλασικισμού δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη –αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος της κατασκευής τους, που τέθηκε με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Πρόκειται φυσικά για το Μέγαρο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, την Ακαδημία Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη (ή Βαλλειάνειος) αποτελείται από τρία μέρη, με το βασικότερο να είναι το κεντρικό αναγνωστήριο, με τους στύλους ιωνικού ρυθμού και τη γυάλινη οροφή. Για να φτάσει κανείς σε αυτό, περνά από δωρικούς κίονες-αναφορές στον Ναό του Ηφαίστου και φυσικά από τη διπλή καμπυλωτή αναγεννησιακή σκάλα. Το κτήριο ολοκληρώθηκε το 1902, ενώ τη μελέτη του ανέλαβε ο Θεόφιλος Χάνσεν και την αρχιτεκτονική επίβλεψη ο Ερνέστο Τσίλερ.

Η Ακαδημία Αθηνών ολοκληρώθηκε το 1887 πάνω σε μελέτες και πάλι του Χάνσεν και του Τσίλερ και φημίζεται για το μεγάλο αέτωμα της ιωνικής εισόδου, καθώς και για τα αγάλματα του περίβολου από τον γλύπτη Δρόση – δεσπόζουν η Αθηνά και ο Απόλλων, καθώς και ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας που… μελετούν.
Τέλος, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι το τελευταίο κομμάτι της Τριλογίας και ιδρύθηκε το 1837, αποτελώντας το πρώτο πανεπιστήμιο της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων. Πρόκειται για ομάδα κτηρίων που σχηματίζουν διπλό «Τ» με δύο ιστορικές αυλές με εξωτερικά αγάλματα και χαρακτηρίζονται από αυστηρές γραμμές. Σήμερα, λειτουργεί ως έδρα του Πανεπιστημίου, στεγάζοντας την Πρυτανεία, τη Σύγκλητο και τη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών.

  • Εικόνα: Η αθηναϊκή τριλογία, το επιβλητικότερο αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα στην καρδιά της Αθήνας, σε υδατογραφία του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν, σε σχέδια του οποίου οικοδομήθηκαν η Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (αριστερά) και η Ακαδημία Αθηνών (δεξιά). Στο κέντρο προβάλλει το Πανεπιστήμιο Αθηνών, έργο του Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, αδελφού του Θεόφιλου (Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων).
eirini aivaliwtouΗ αθηναϊκή τριλογία – Εθνική Βιβλιοθήκη, Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ακαδημία
Περισσότερα

Το Άμστερνταμ με το λαμπερό 7ο Φεστιβάλ Φωτός μετατρέπεται σε μια εντυπωσιακή αίθουσα τέχνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Όταν σπούδαζα στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά είχαμε και το μάθημα «Οργανωτική Εργοστασίων» με καθηγητή τον Φρίξο Λέτσα. Ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια ήταν αυτό που αναφερόταν στον φωτισμό.

Ο καθηγητής μάς είχε παρουσιάσει έρευνες που είχαν γίνει και που φανέρωναν τα θετικά αποτελέσματα του καλού φωτισμού στην ψυχολογία των ανθρώπων.

 

 

Αυτά πριν πολλά χρόνια, σήμερα που η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όλα είναι πιο εύκολα προκειμένου να αξιοποιηθεί η προσφορά του φωτισμού τα έργα των ανθρώπων.

 

***

 

 

Στον τομέα αυτό οι Ολλανδοί έχουν ξεπεράσει ακόμη και την περίφημη πόλη του φωτός, το Παρίσι. Συγκεκριμένα από το 2012 διοργανώνουν κάθε Δεκέμβριο και Ιανουάριο το «Amsterdam Light Festival». Φέτος λοιπόν είμαστε στην 7η χρονιά αυτού του Φεστιβάλ το οποίο διαρκεί μέχρι και τις 20 Ιανουαρίου 2019.

Η επιτροπή διοργάνωσης διάλεξε έργα τέχνης στην αιχμή της τεχνολογίας τα οποία δημιούργησαν από κοινού καλλιτέχνες, σχεδιαστές και αρχιτέκτονες για να φωτίσουν την πόλη και τα κανάλια της.

Το θέμα που δόθηκε φέτος στους καλλιτέχνες ήταν η περίφημη φράση του Μάρσαλ Μακλιούαν «The medium is the message» (Το μέσον είναι το μήνυμα). Τα 29 έργα τέχνης που εγκαταστάθηκαν είναι αναμμένα από τις 5 το απόγευμα ως τις 11 το βράδυ και την έκθεση μπορεί κανείς να την περιδιαβεί είτε περπατώντας, είτε πάνω σε ποδήλατο, είτε με βάρκα.

 

 

Οι τίτλοι μερικών έργων: «Aftereal» από τον Γιασουχίρο Τσίντα, «Shadow Scrapes» από τον Μάρκους Νοϊστέτερ, «Transmission» από τον Σερζ Σουμέικερ, «Continuum» από τον Σεμπάστιαν Κάιτ, «Antenna Sud» από τη Μικέλα Μπόνζι, «Waiting» από τον Φρανκ Φόολε, «All the light you see (is from the past)» από την Αλίσια Έγκερτ, «Spider on the bridge» από την καλλιτεχνική ομάδα LAPS, «Starry Night» από τους Ιβάνα Γέλιτς και Πάβλε Πέτροβιτς, «Light a wish» από OCE Group.

 

 

Επίτιμος προσκεκλημένος αυτής της χρονιάς είναι ο Γερόεν Χένεμαν, ο οποίος σχεδίασε για την έκθεση την εγκατάσταση «Two Lamps», καθώς και τη μικρότερη εκδοχή «One lamp».

Το Φεστιβάλ Φωτός το εγκαινίασε η δήμαρχος της πρωτεύουσας της Ολλανδίας Φέμκε Χάλσεμα.
Για πρώτη φορά φέτος, οι επισκέπτες ψηφίζουν ποια θεωρούν πιο ενδιαφέρουσα εγκατάσταση και, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του φεστιβάλ (20-21 Ιανουαρίου) θα δοθεί το Βραβείο Κοινού.

 

***

 

 

Αυτό που γίνεται στο Άμστερνταμ είναι κάτι που θα μπορούσαμε να το ζήσουμε και να το χαρούμε και στην Αθήνα. Το ελληνικό θέατρο έχει την τύχη να έχει στις τάξεις του εξαιρετικούς σχεδιαστές φωτισμού. Τυχαία αναφέρω μόνο κάποια ονόματα που ήρθαν στο νου μου: Ελευθερία Ντεκώ, Μελίνα Μάσχα, Κατερίνα Μαραγκουδάκη, Λευτέρης Παυλόπουλος, Σάκης Μπιρμπίλης… Αντίστοιχα υπάρχουν μεγάλα ονόματα στο χώρο των αρχιτεκτόνων και των εικαστικών που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το βαρύ κλίμα που υπάρχει στην Πρωτεύουσα.

 

***

 

Ήδη τον δρόμο αυτό τον είχε δείξει από το 2004 ο διάσημος σκηνοθέτης μας, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο οποίος είχε την ιδέα να προχωρήσει στον φωτισμό του Παρθενώνα.

Σε συνέντευξη που μου είχε δώσει για την εφημερίδα «Ναυτεμπορική» μου είχε πει σχετικά:

«Ο Παρθενώνας έχει επιβιώσει… Τον έβλεπα όμως άσχημα αξιοποιημένο και αυτό με πλήγωνε βαθιά». Δεν μπορούσα να τον φανταστώ έγχρωμο όπως ήταν αρχικώς. Δηλαδή μου αρέσει τώρα. Ήταν πολύ οφθαλμοφανές ότι έπρεπε τη νύχτα να φωτιστεί σωστά και εγώ ζήτησα τον καλύτερο στον κόσμο ο οποίος και έγινε πολύ φίλος μου. Είναι ο διάσημος Γάλλος φωτιστής Pierre Bideau, γνωστός για τον φαντασμαγορικό φωτισμό του Πύργου του Eiffel. Ο Bideau ήρθε το 2001, δούλεψε και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα. Το ξεχνάνε όμως σήμερα πολλοί ότι ξεκίνησε από δική μου πρωτοβουλία. Αλλά μου παραστάθηκε τότε, το 2004, ένας σύλλογος που ίδρυσα. Λεγόταν «Φίλοι της Αθήνας».

 

 

»Γράφτηκαν τότε πολλά ονόματα με μικρή συμβολή. Όμως μαζεύτηκαν αρκετά χρήματα για να καλυφθούν τα έξοδα του έργου για το νυκτερινό φωτισμό των μνημείων της Ακροπόλεως (Παρθενώνα, Ερέχθειο, Προπύλαια), για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, για το Ναό του Ηφαίστου (Θησείο), για το μνημείο Φιλοπάππου, για τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, της Πύλης του Αδριανού, του Λυκαβηττού και της Βουλής. Τα μέλη του σωματείου μαζί με τον χρηματοοικονομικό όμιλο UBS ανέλαβαν τη χρηματοδότηση ενώ το έργο υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου της Αθήνας. Η μελέτη από τον Pierre Bideau είχε ως στόχο να μην βλέπουμε το βράδυ τον Παρθενώνα φωτισμένο από …κάποιους προβολείς, αλλά να τον βλέπουμε έχοντας την αίσθηση ότι τον λούζει το φως της ημέρας, το φως του Αττικού ουρανού».

 

***

 

Ας ελπίσουμε ότι ο δρόμος που άνοιξε ο Μιχάλης Κακογιάννης το 2001 και που τον ακολούθησαν το 2012 οι Ολλανδοί, να βρει μιμητές και στη σημερινή Αθήνα.

Παναγιώτης ΜήλαςΤο Άμστερνταμ με το λαμπερό 7ο Φεστιβάλ Φωτός μετατρέπεται σε μια εντυπωσιακή αίθουσα τέχνης
Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στο συριανό τοπίο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια βόλτα στη φύση δίνει νόημα στην ύπαρξη, μια βόλτα αρκεί για να μας μεθύσει με εικόνες στιγμιαίες, σπάνιες, με μυρωδιές που θα ξαλαφρώσουν το άλγος της ψυχής μας. Μια μικρή ή μεγαλύτερη βόλτα μέσα στη φύση μας αναγεννά, μας ηρεμεί, μας χαλυβδώνει.
Για εμάς που ζούμε στα νησιά, η λιτή νησιωτική φύση είναι το βάλσαμό μας. Στο πέλαγος και στα βουνά, στα γκρεμνά και στις χαράδρες, στα πουλιά που συντροφεύουν τον αέρα, στα κελαϊδίσματα, στις ψιχάλες της βροχής που μας ξυπνούν από το λήθαργο, στο φύσημα του αέρα που μας δίνει νέα πνοή, στο σπάνιο χιόνι και στον εκτυφλωτικό ήλιο, στην ανάδυσή του τα πρωινά και στο μαγικό βύθισμά του στη θάλασσα το ηλιοβασίλεμα, εκεί βρίσκεται η ισορροπία μας.
Η Απάνω Μεριά, το τελευταίο συριανό τοπίο είναι το απόθεμα της ψυχικής ηρεμίας, είναι το γυναικείο χάδι μπροστά στο θάνατο, είναι ένας μοναδικός φυσικός και παραδοσιακός βιότοπος…

  • Πηγή: 36ο ΤΕΥΧΟΣ ΕΥΠΛΟΙΑ – Γενάρης 2018

https://eyploia.gr/

eirini aivaliwtouΤο τελευταίο αντίο στο συριανό τοπίο…
Περισσότερα

…Αναζητώντας τον γεωλογικό θησαυρό της νήσου Σύρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ) Σύρου – «Απάνω Μεριά»:

Χάρη σε κάποιους ξένους καθηγητές Γεωλογίας που, τις τελευταίες δεκαετίες, επισκέπτονται τακτικά το νησί της Σύρου μαζί με τους φοιτητές τους, αντιληφθήκαμε τη γεωλογική σημασία του νησιού μας. Οι επιστήμονες αυτοί μας μίλησαν με θέρμη για τα γεωλογικά μνημεία του νησιού και μας εξήγησαν ότι η Σύρος αποτελεί ένα υπαίθριο γεωλογικό μουσείο. Έτσι γεννήθηκε μέσα μας η ιδέα της κήρυξης του νησιού σε Γεωπάρκο από την UNESCO. Για τον λόγο αυτό κινητοποιήσαμε την τοπική κοινωνία και εδώ και τρία χρόνια συναντιόμαστε, σε τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε δυο μήνες περίπου), σε μια μεγάλη και Ανοιχτή Συνέλευση των κατοίκων της Σύρου, όπου κουβεντιάζουμε και συναποφασίζουμε «για το τι έχει γίνει και τι μέλλει γενέσθαι».
Για την προώθηση της ιδέας αυτής δημιουργήσαμε, πριν από ένα χρόνο, μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ) με την επωνυμία «Απάνω Μεριά», η οποία ως σκοπούς έχει, την κήρυξη, προστασία, διατήρηση και λειτουργία του Γεωπάρκου. Η ΚοινΣΕπ εργάζεται επίσης για την ενίσχυση δραστηριοτήτων του τοπικού πληθυσμού, σχετικών με τον γεωλογικό, αρχαιολογικό, πεζοπορικό τουρισμό, αγροτουρισμό και την παραγωγή τοπικών βιολογικών προϊόντων (κηπευτικά, μέλι, κρασί, τυροκομικά).
Σημειωτέον ότι και οι 25 συμμετέχοντες στην ΚοινΣΕπ δουλεύουμε εθελοντικά για την επιτυχία της και μας ενδιαφέρει να δώσουμε κίνητρα επαγγελματικά σε νέους, ανέργους, αγρότες ή επιστήμονες, ώστε να καθιερωθεί στις συνειδήσεις των κατοίκων η σημαντικότητα του όλου εγχειρήματος.

Το όραμα αυτό άρχισε ήδη να υλοποιείται με τη συνεργασία του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης με την ΚοινΣΕπ «Απάνω Μεριά». Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής υπήρξε η υποβολή από τον Δήμο πρότασης για χρηματοδοτικό πρόγραμμα –το οποίο έχει ήδη εγκριθεί – και σκοπό έχει τη δημιουργία Γεωλογικού Μουσείου και την αποκατάσταση των μονοπατιών που οδηγούν σε θέσεις μεγάλου γεωλογικού ενδιαφέροντος.
Συνεργαζόμαστε επίσης, και σε διάφορα επίπεδα, με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου (δημιουργία βάσης δεδομένων για ψηφιακές περιηγήσεις με GPS, κατασκευή συλλέκτη ατμοσφαιρικής υγρασίας για άρδευση και παραγωγή αγροτικών προϊόντων), με τη Διεύθυνση Δασών Κυκλάδων στο θέμα των μονοπατιών, την Αναπτυξιακή Εταιρεία Κυκλάδων, το Εμπορικό Επιμελητήριο, τους φορείς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, την Αρχαιολογική Υπηρεσία, το WWF, την Ορνιθολογική και όσες οργανώσεις εμπλέκονται στο “Θαλάσσιο Πάρκου Γυάρου” που συνδέεται άμεσα με το νησί της Σύρου, επίσης την “Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού”, τους “Φίλους της Φύσης”, το “Δίκτυο Αειφορικών Νήσων Δάφνη” καθώς και πανεπιστημιακές Γεωλογικές Σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού (καθηγητές και φοιτητές) που επισκέπτονται συχνά το νησί για γεωλογική μελέτη επί του πεδίου…

  • Πηγή: 36ο ΤΕΥΧΟΣ ΕΥΠΛΟΙΑ – Γενάρης 2018

https://eyploia.gr/

eirini aivaliwtou…Αναζητώντας τον γεωλογικό θησαυρό της νήσου Σύρου
Περισσότερα

Αμοργός. Η Αιγιάλη γιορτάζει τα Φώτα με τον Μέγα Αγιασμό και τους παραδοσιακούς λουκουμάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Όπως κάθε χρόνο στο λιμάνι της Αιγιάλης, στην Αμοργό, πραγματοποιείται ο Μέγας Αγιασμός των υδάτων.
Σχεδόν κάθε χρόνο ο καλός καιρός είναι μέρος της παράδοσης.

 

 

Πάντα τα αγόρια και οι άντρες του χωριού βουτάνε στα… παγωμένα νερά για να πιάσουν τον Τίμιο Σταυρό.

Φυσικά μέρος της παράδοσης είναι και οι λουκουμάδες που προσφέρονται σε όσους παρακολουθούν την τελετή.

Οι ιερείς στη συνέχεια ευλογούν όχι μόνο τα καΐκια των ψαράδων και το Blue Star Naxos που συνδέει το νησί με τον Πειραιά, αλλά και τα σπίτια του οικισμού, ακολουθώντας το τυπικό της ημέρας…

***

 

ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ «ΑΜΒΡΟΣΙΑ»

Υλικά

1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
100 γραμμάρια φρέσκια μαγιά ή δύο μικροί φάκελοι ξηρή μαγιά
½ κουταλάκι του τσαγιού αλάτι
5 κουταλιές ζάχαρη
Ούζο ή άρωμα βανίλιας
Περίπου 2 ½ φλιτζάνια νερό.

*

Παρασκευή

Διαλύετε τη μαγιά, το αλάτι και τη ζάχαρη στο νερό, το οποίο πρέπει να είναι ζεστό. Προσθέστε σιγά σιγά το αλεύρι και το ούζο (ή βανίλια), χτυπώντας με το χέρι ή μίξερ χειρός, μέχρι να γίνει το μείγμα παχύ, αλλά όχι νερουλό, δημιουργώντας φυσαλίδες. Αφήστε το καλυμμένο να φουσκώσει για τουλάχιστον 1-2 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου. Στη συνέχεια, τηγανίζετε βαθιά κουταλιές από το μείγμα μέχρι να γίνουν μικρές τραγανές κροκέτες. Σερβίρετέ τα ζεστά, βουτηγμένα σε σιρόπι και πασπαλίστε τα με σουσάμι και κανέλα. Σιρόπι: 2 φλιτζάνια ζάχαρη, 2 ½ φλιτζάνια νερό – τα βράζετε με φλούδα πορτοκαλιού και ένα ραβδί κανέλας για μισή ώρα σε χαμηλή θερμοκρασία. Στο τέλος να προσθέσετε ένα φλιτζάνι μέλι. Εναλλακτικά μπορείτε να πασπαλίσετε τους λουκουμάδες και με κοπανισμένο καρύδι.

*

Η παραπάνω συνταγή ανήκει στον σεφ του εστιατορίου Ambrosia Gallery το οποίο περιλαμβάνεται στις εγκαταστάσεις του Aegialis Hotel & Spa. Θυμίζουμε ότι ο πυρήνας της αμοργιανής κουζίνας έγκειται κυρίως στη μεγάλη ποικιλία των εποχικών λαχανικών, φρούτων και γαλακτοκομικών προϊόντων. Έχοντας έντονο το μεσογειακό στοιχείο, προστίθεται το χαρακτηριστικό της υγείας και της ισορροπίας, καθιστώντας τα αμοργιανά πιάτα νόστιμα αλλά και απλά. Τα περισσότερα προϊόντα που χρησιμοποιούνται στις συνταγές του εστιατορίου Ambrosia Gallery, όπως ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές κλπ., προέρχονται από τις βιολογικές καλλιέργειες του Aegialis Hotel & Spa.

Παναγιώτης ΜήλαςΑμοργός. Η Αιγιάλη γιορτάζει τα Φώτα με τον Μέγα Αγιασμό και τους παραδοσιακούς λουκουμάδες
Περισσότερα

Οι “ανώνυμοι” ουρανοξύστες του ’70 στο Νέο Ψυχικό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Γιατί άραγε δεν έχουμε ουρανοξύστες στην Ελλάδα;

“Εξαιτίας της χαμηλής δόμησης φθάσαμε στο οξύμωρο σχήμα από τη μία να θρηνούμε την έλλειψη του πράσινου στις πόλεις μας και από την άλλη να περιορίζουμε όσο μπορούμε τα ύψη των κτηρίων. Προτιμούμε τη μεγάλη κάλυψη ως και στο 70% αντί να θεσπίσουμε ως μέγιστη κάλυψη το 25%. Έτσι, τα σπίτια μας ασφυκτιούν από παντελή έλλειψη πρασίνου», είχε απαντήσει κάποτε ο αρχιτέκτονας Ιωάννης Βικέλας, όταν ρωτήθηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σε ημερίδα για τους ουρανοξύστες και το σύντομο -συντομότατο για την ακρίβεια- πέρασμά τους από την Αθήνα. Ο Ιωάννης Βικέλας ήταν κατηγορηματικός: Όχι μόνον υπερασπίστηκε αυτόν τον αρχιτεκτονικό τύπο ως κατάκτηση του σύγχρονου ανθρώπου αλλά διατύπωσε τη διαφωνία του για το χαμηλό ύψος δόμησης των αθηναϊκών κτηρίων, που επιβάλλει την οριζόντια επέκταση της πόλης με την εκμετάλλευση κάθε σπιθαμής γης. Επακόλουθο, κατά τον ίδιο, η απουσία ανοιχτών ελεύθερων χώρων και χώρων πρασίνου.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

Τα υψηλά κτήρια μπορούν να υπάρξουν στην Αθήνα, αρκεί όμως να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην αισθητική τους. Η παιδεία μας μας έχει μάθει να βλέπουμε μόνο τα μνημεία. Η παράδοση όμως δεν είναι μονοσήμαντη. Η μαζική, η ανώνυμη, η λαϊκή αρχιτεκτονική, η αρχιτεκτονική των προαστίων, η αρχιτεκτονική της πολυκατοικίας βγαίνει μέσα από την κοινωνία και επειδή όλοι ανήκουμε σ’ αυτήν σε αυτήν, οφείλουμε να ενδιαφερθούμε ώστε να δούμε και να μάθουμε πού χτίζει ο κόσμος και πώς χτίζει, τι είδους περιβάλλον δημιουργεί. Να μάθουμε να τα κρίνουμε όλα ισότιμα, αντικειμενικά, χωρίς προκαταλήψεις ή ιδεοληψίες, χωρίς τις παρωπίδες που μου έχουν βάλει οι σπουδές μας. Παράδοση μπορεί να είναι εκεί που κατοικείτε κι εκεί που κατοικούμε. Εκεί που βρίσκεται η καθημερινότητά μας.

Ένα νεοκλασικό σαραβαλιασμένο με σανίδια καρφωτά στα παντζούρια του λέει πολλά πράγματα για το πώς ήταν η Αθήνα, μιλάει για αυθεντικότητα και γνησιότητα. Μια πολυκατοικία στα Εξάρχεια, ένα αστικό μέγαρο στη Βασιλίσσης Αμαλίας, ένα εξοχικό στο Σούνιο και μια βίλα στα Βριλήσσια επίσης μπορούν να έχουν αυθεντικότητα και γνησιότητα, δέσιμο και αρμονία με το περιβάλλον. Όπως και ένα συγκρότημα με ουρανοξύστες στα βόρεια προάστια.

Δεν είναι λίγα τα οφέλη που θα μπορούσαν να προκύψουν από την «εις ύψος» επέκταση της πόλης, όπως θα έλεγε και ο Λα Κορμπυζιέ. Η κατανομή του πληθυσμού σε υψηλότερα κτήρια προσφέρει ανάσες αποσυμφόρησης στο ήδη «πνιγμένο» από κατοικίες αττικό τοπίο, ενώ με την υπάρχουσα κατάσταση χάνεται η ευκαιρία για πράσινη ανάπτυξη, είτε κυριολεκτικά, με τις δεντροστοιχίες γύρω από τις κατακόρυφα συγκροτήματα, είτε μεταφορικά, με κτήρια που πληρούν οικολογικές προδιαγραφές εξοικονόμησης ενέργειας.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

Η Αθήνα δεν είναι μια πόλη που πάντα μας καταπλακώνει με τον τρόπο που πολλοί τη σκέφτονται. Δεν είναι μια άκαρδη, αβίωτη, απάνθρωπη τσιμεντούπολη. Πλείστα παραδείγματα το αποδεικνύουν.

Πρόσφατα σε επίσκεψη στο Νέο Ψυχικό, σε σπίτι φίλων, συνάντησα τις εμβληματικές παρουσίες των πανύψηλων πολυκατοικιών της «στέγης των εκπαιδευτικών». Προκαλούν καμία προσβολή ή αλλοίωση στο περιβάλλον; Αντιθέτως, η αισθητική τους συμβάλλει αποφασιστικά στη βελτίωση της εικόνας του άμεσου και έμμεσου περιβάλλοντος. Άπλετοι ελεύθεροι χώροι, θέα, κύρος, ικανοποιητικοί χώροι με πράσινο. Λειτουργικότητα, άνεση, απλότητα στο εσωτερικό.

Ευκαιρία να αναφέρουμε εδώ τα ονόματα των αρχιτεκτόνων: Σταύρος & Άγγελος Βασιλείου (The Teachers’ House was designed by architects Stavros and Angelos Vaseiliou). Είναι από τις λίγες φορές που μαθαίνουμε τα ονόματα των δημιουργών μιας από τις “ανώνυμες” ψηλές πολυκατοικίες.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

***

 

Με αφορμή το ενδιαφέρον άρθρο του Χάρη φαν Φέρσεντααλ στην εφημερίδα “Καθημερινή” (Δεκέμβριος του 2012) είναι ευκαιρία να δούμε ένα απ’ τα λίγα ίσως υλοποιημένα παραδείγματα κατοικιών στην Ελλάδα, βασισμένο στις αρχές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας. Παραθέτουμε παρακάτω το κατατοπιστικό άρθρο:

“Εκεί ψηλά, στο Νέο Ψυχικό…
Οι αθηναϊκοί «ουρανοξύστες» της «στέγης των εκπαιδευτικών»
Του Χάρη φαν Φέρσεντααλ

Ο κύριος Λεωνίδας δεν έψαξε για το διαμέρισμά του. Tο αντίθετο μάλλον. Hταν ακόμα μαθηματικός στο Λύκειο των Αγίων Αναργύρων όταν ένα πρωινό στις αρχές του ’70 βρήκε στο γραφείο του μια εγκύκλιο από το συνεταιρισμό των εκπαιδευτικών. Λίγα χρόνια αργότερα θα ανηφόριζε στο Νέο Ψυχικό με τη γυναίκα του, τα τρία παιδιά τους και ένα δάνειο απ’ το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Σήμερα, η «στέγη των εκπαιδευτικών» αποτελεί ενδιαφέρουσα παραφωνία στην αφιλόδοξη, χαμηλής κλίμακας αρχιτεκτονική της περιζήτητης αθηναϊκής suburbia (*). Δύσκολα θα την έλεγες όμορφη αλλά, ακόμα και έτσι, τα 56 μέτρα των 15 ορόφων του μεγαλύτερου πύργου, με την απρόσκοπτη θέα μέχρι τη θάλασσα, αρκούν για να προκαλέσουν παροξυσμό στους παραπονεμένους εδώ λάτρεις των high-rise κτιρίων – ή, τουλάχιστον, να αγγίξουν όσους συγκινούνται από τις αξίες που μπορεί να κουβαλάει μια ογκώδης κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αν κάθε σπίτι όντως μιλάει για κάποιο συγκεκριμένο τύπο ζωής, αυτές εδώ οι μοντέρνες πολυκατοικίες χρησιμοποιούν ένα ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα λεξιλόγιο.

Eνα διακοσμητικό μοτίβο από ροζ, σομόν και καφέ πλάκες –που μάλλον αποτυγχάνουν να μεταδώσουν μια πιο παιχνιδιάρικη διάθεση– καθώς και μια σειρά γκρίζοι δακτύλιοι από τη βάση μέχρι την επίπεδη στέγη τονίζουν τον οριζόντιο άξονα του πύργου. Μοιάζει σχεδόν σαν να ντρέπεται για το ύψος του. Τουλάχιστον, σε αντίθεση με τα ξαδέρφια του στη Δύση, μπορεί να περηφανεύεται για τις πιο γενναιόδωρες βεράντες του.

Καθισμένος σε μια μπεζ πολυθρόνα, ο κύριος Λεωνίδας, για χρόνια διαχειριστής του μπλοκ Γ’, διηγείται την ιστορία της «στέγης». Ανατρέχει στα τέλη του ‘60 όταν ένας φιλόλογος της Λεοντείου με το όνομα Νικόλαος Σταματόπουλος ταξίδεψε στην Ιταλία. «Εντυπωσιασμένος από τα εκεί συγκροτήματα εργατικών κατοικιών έβαλε μπρος μαζί με ομάδα συναδέλφων την ιδέα κατασκευής ενός αντίστοιχου συγκροτήματος στην Αθήνα», θυμάται. Αγνωστο παραμένει αν ο Σταματόπουλος εμπνεύστηκε από το ιδεώδες μιας μοντέρνας εκπαιδευτικής ουτοπίας.
Σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Σταύρο και Aγγελο Ι. Βασιλείου στο πλαίσιο του χουντικού αναπτυξιακού νόμου «Α.Ν. 395/68 Περί του Yψους των Οικοδομών και της Ελευθέρας Δομήσεως», που προέβλεπε ψηλά κτίρια 12-28 κατοικήσιμων ορόφων, το συγκρότημα ολοκληρώθηκε σε πείσμα πολλών εργολαβικών δυσκολιών και μιας χρεοκοπίας. Τα αρχικά σχέδια περιελάμβαναν σειρά καταστημάτων στο ισόγειο καθώς και roof garden, αλλά εγκαταλείφθηκαν.

 

Φωτογραφία από το epress-fasx.blogspot.com

 

«Σήμα κατατεθέν»

Μαζί με τους «δίδυμους πύργους» στο βορινό μέτωπο, αποτελεί μέχρι και σήμερα ορόσημο της περιοχής και αναγνωρίσιμο σημάδι για τους οδηγούς στη μονοκόμματη Μεσογείων. Με τα χρόνια ο «εκπαιδευτικός» χαρακτήρας της «στέγης» αλλοιώθηκε. «Οι δάσκαλοι λιγόστεψαν. Μπήκαν σύζυγοι, κουμπάροι, παιδιά», λέει ο κύριος Λεωνίδας. Διατηρεί όμως μέχρι σήμερα την τριμελή διαχειριστική επιτροπή, το συμβούλιο εποπτείας και τον θυρωρό.

Ο σεισμός του ‘81 προκάλεσε ρωγμές σε ένα απ’ τα κτήρια, το οποίο στη συνέχεια ενισχύθηκε με την προσθήκη εξωτερικού κελύφους. Οι προσόψεις ανανεώθηκαν προ-Ολυμπιακά χάρη στο χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα ανάπλασης. Εσωτερικά όμως τα σημάδια του χρόνου δεν κρύβονται.
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, φωτογραφίες από τα έξι εγγόνια του συνταξιούχου πλέον κυρίου Λεωνίδα κρέμονται στον τοίχο του καθιστικού. Δύο απ’ τα τρία παιδιά του, όλοι γιατροί, έχουν σήμερα διαμερίσματα στον 8ο και 10ο όροφο. Ο ίδιος απ’ την αρχή επέλεξε ένα σπίτι πιο κοντά στη γη.
«Δεν αρέσουν σε όλους τα ψηλά διαμερίσματα», λέει χαμογελώντας. «Πολλοί παραπονιούνται πως ζαλίζονται». – Πηγή άρθρου: Καθημερινή

(*) προάστια

Φωτογραφία από το epress-fasx.blogspot.com

  • Αρχική φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr
eirini aivaliwtouΟι “ανώνυμοι” ουρανοξύστες του ’70 στο Νέο Ψυχικό
Περισσότερα