Αποδράσεις

«Spectrum of the Seas». Στον Πειραιά ο γίγαντας των θαλασσών στο παρθενικό του ταξίδι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ασφαλώς το catisart είναι ιστοσελίδα που ασχολείται μόνο με τον πολιτισμό. Γι’ αυτό θα ήταν παράλειψη αν δεν παρουσίαζε αυτό το έργο των ανθρώπων που από το πρωί της Μεγάλης Τρίτης φιλοξενείται στο Λιμάνι του Πειραιά. Πρόκειται για τον γίγαντα των θαλασσών: Το κρουαζιερόπλοιο «Spectrum of the Seas» της εταιρείας Royal Caribbean το οποίο με 3.000 επιβάτες κάνει το παρθενικό του ταξίδι.

Το μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο στον κόσμο ξεκίνησε πριν από πέντε ημέρες από τη Βαρκελώνη. Στη συνέχεια πήγε στην Ιταλία. Έκανε την πρώτη στάση στο λιμάνι της Τσιβιταβέκια, το οποίο απέχει μία ώρα από τη Ρώμη και το οποίο είναι το λιμάνι των κρουαζιερόπλοιων. Δεύτερος σταθμός ήταν η Νάπολι και ακολούθησε ο δικός μας Πειραιάς.

 

 

 

 

Στο δρομολόγιο του πλοίου επόμενο «πέρασμα» είναι το κανάλι του Σουέζ, το οποίο οι επιβάτες θα το δουν από το κατάστρωμα του πλοίου. Θα κατέβουν μετά στο λιμάνι της Άκαμπα, στην Ιορδανία, στην αγκαλιά της Ερυθράς Θάλασσας, πολύ κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Το «παρθενικό» ταξίδι θα ολοκληρωθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στο Ντουμπάι, στο μεγαλύτερο εμπορικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο της χώρας, οι επιβάτες του «Spectrum of the Seas» θα επισκεφθούν την πόλη αλλά θα διανυκτερεύσουν στις υπερπολυτελείς καμπίνες τους περιμένοντας να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής…

***

Το κρουαζιερόπλοιο που ανήκει στην «οικογένεια» των Quantum of the Seas, Anthem of the Seas και Ovation of the Seas, έχει μήκος 347,1 μέτρα και πλάτος 41,4 μέτρα. Έχει δυναμική 4.246 επιβατών τους οποίους φιλοξενεί σε 2.137 καμπίνες και 18 καταστρώματα.

***

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ SPECTRUM

Παναγιώτης Μήλας«Spectrum of the Seas». Στον Πειραιά ο γίγαντας των θαλασσών στο παρθενικό του ταξίδι
Περισσότερα

Νοτρ Νταμ ντε Παρί – η Ιστορία, η Αρχιτεκτονική

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή και ως Νοτρ Νταμ ντε Παρί ή απλούστερα Νοτρ Νταμ, είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού και αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του λεγόμενου οξυκόρυφου ή γοτθικού ρυθμού. Βρίσκεται στη νησίδα ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας.

Η κατασκευή του άρχισε το 1163 και τον θεμέλιο λίθο έθεσε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο Βασιλεύς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε περί τα μέσα του 13ου αιώνα. Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις, με το δικαιολογητικό της επισκευής του. Τα πλέον άξια ιδιαίτερης προσοχής σημεία, που προκαλούν το θαυμασμό της αρχιτεκτονικής του ναού, είναι η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, τα δύο κωδωνοστάσια ύψους 68 μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχης υαλογραφικής τέχνης (βιτρώ) παράθυρα.

Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία

Πριν από την εμφάνιση του χριστιανισμού στη Γαλλία, στη θέση που είναι σήμερα η Παναγία των Παρισίων, υπήρχε ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία. Πριν από την Παναγία των Παρισίων θεμελιώθηκαν 4 χριστιανικοί ναοί, πάνω στα θεμέλια του αρχαίου ναού που ήταν αφιερωμένος στον Δία.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στο Ναό αυτό στέφθηκε Αυτοκράτορας ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης.

Με κέντρο δράσης το ναό αυτόν συνέγραψε ο Βικτόρ Ουγκώ το γνωστό κλασικό πλέον μυθιστόρημα με το τίτλο “Η Παναγία των Παρισίων”.

Τα τελευταία χρόνια ο ναός είχε πολλά προβλήματα συντήρησης, και καθώς η κρατική επιχορήγηση δεν ήταν επαρκής, έκανε έρανο σε ιδιώτες, ώστε να μπορέσει να καλύψει τα έξοδα.

Στις 15 Απριλίου 2019, κατά τη διάρκεια αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.
Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Επίσης σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες αναπαρίσταται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα Παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ.

Στις φλόγες

Στις φλόγες παραδόθηκε η Παναγία, στις 15 Απριλίου 2019. Οι εικόνες με τον καθεδρικό ναό παραδομένο στις φλόγες κάνουν τον γύρο του Διαδικτύου. H πυρκαγιά που ξέσπασε το απόγευμα της Δευτέρας στην Παναγία των Παρισίων έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον ναό, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο εμβληματικός τρούλος του ναού.

Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή και ως Νοτρ Νταμ ντε Παρί ή απλούστερα Νοτρ Νταμ, είναι ο μητροπολιτικός ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Το γοτθικό αριστούργημα βρίσκεται στο Ιλ ντε λα Σιτέ, του ποταμού Σηκουάνα, στην «καρδιά» της γαλλικής πρωτεύουσας.

Άρχισε να κατασκευάζεται το 1163 και τον θεμέλιο λίθο έθεσε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο Βασιλεύς Λουδοβίκος Ζ΄, ενώ ολοκληρώθηκε το 1272. Μεταξύ του 1163 και του 1375, αμέτρητοι εργάτες και τεχνίτες εργάστηκαν για την κατασκευή αυτού του αριστουργήματος. Ο ναός έγινε τόπος συγκέντρωσης όλων των τεχνών της εποχής και κέντρο πνευματικής καλλιέργειας. Πάνω σ’ αυτά τα θεμέλια ιδρύθηκε το πασίγνωστο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, η Σορβόνη.

Ωστόσο, στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, καταστράφηκαν αρκετά ανάγλυφα και αποκεφαλίστηκαν δεκάδες αγάλματα. Όταν στις 2 Δεκεμβρίου του 1804, στέφθηκε εκεί αυτοκράτορας ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο ναός είχε περιέλθει σε άθλια κατάσταση. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1831, ο Βίκτωρ Ουγκώ, με το μυθιστόρημά του «Παναγία των Παρισίων», έδωσε το έναυσμα για να επιτευχθούν οι εργασίες αποκατάστασης. Το κωδωνοστάσιο, το οποίο φτάνει 90 μέτρα, προστέθηκε τον 19ο αιώνα από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ λε Ντικ, ο οποίος ανέλαβε την αναστήλωση του ναού.

Βίβλος για τους αναλφάβητους

Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Πάνω από την κεντρική πύλη, απεικονίζεται σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες, η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, ο βίος της Παρθένου Μαρίας και εικόνες από τη ζωή της Αγίας Άννας. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ. Τα αγάλματα, που ζωγραφίστηκαν το Μεσαίωνα, χρησίμευαν ως Βίβλος για τους αναλφάβητους. Τα γλυπτά των τυμπάνων και των αψίδων, εκτός από αυτά των υπέρυθρων της κεντρικής πύλης, είναι όλα αυθεντικά.

Τα σημεία του ναού που είναι άξια ιδιαίτερης προσοχής, είναι η πύλη με τον τεράστιο Ρόδακα στο πάνω μέρος της και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα ξεχωριστά γλυπτά και κυρίως ο εσωτερικός διάκοσμος, με τα έξοχα παράθυρα, υαλογραφικής τέχνης, τα περίφημα «Βιτρώ». Παράλληλα, διάσημα είναι και τα αγάλματα δαίμονες, ή αλλιώς gargouilles, που βρίσκονται περιμετρικά στα ψηλά σημεία του καθεδρικού ναού. Τα συγκεκριμένα αγάλματα, άλλοτε έχουν διακοσμητικό ρόλο και άλλοτε χρησιμεύουν ως υδρορροές για να προστατεύουν τα εξωτερικά τοιχώματα του ναού από το νερό της βροχής.

  • Από την άνοιξη του 2013, η Παναγία των Παρισίων φιλοξενεί στη στέγη της ένα μελίσσι για να δείξει πως πρέπει να σεβόμαστε την ομορφιά της φύσης και να μας υπενθυμίσει την ευθύνη που πρέπει να νιώθουμε απέναντί της.

 

 

Ο καθεδρικός ναό της Παναγίας των Παρισίων, το 2013 συμπλήρωσε 850 χρόνια ζωής:

– Ο θεμέλιος λίθος του καθεδρικού ναού τοποθετήθηκε το 1163, επί βασιλείας του Λουδοβίκου του 7ου, καθώς η μεσαιωνική πόλη του Παρισίου γινόταν όλο και μεγαλύτερη και σημαντικότερη, ως πολιτικό και οικονομικό κέντρο του βασιλείου της Γαλλίας.

– Η κατασκευή της εκκλησίας, όπως αναφέρει το Reuters, συνεχίστηκε για τον επόμενο αιώνα περίπου, ενώ σημαντικά έργα αποκατάστασης και προσθήκες έγιναν τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Τα γλυπτά και τα βιτρώ του κτηρίου αναπαριστούν εικόνες και διδάγματα από τη Βίβλο.

– Κυρίαρχο ρόλο στην αρχιτεκτονική του κτηρίου διαδραματίζουν τα δύο καμπαναριά της εκκλησίας. Η μεγαλύτερη από τις δύο καμπάνες, η λεγόμενη bourdon, αποκαλείται «Εμανουέλ».

– Στα 387 σκαλοπάτια προς τα καμπαναριά, οι επισκέπτες έβλεπαν τις χίμαιρες, μυθικά πλάσματα που αποτελούνταν από δύο ή περισσότερα ζώα. Το πιο διάσημο τέτοιο γλυπτό, το γκαργκόιλ Stryge, βρίσκεται στην κορυφή του καθεδρικού, παρακολουθώντας από ψηλά το Παρίσι με το κεφάλι στα χέρια του.

– Ο Βίκτωρ Ουγκώ χρησιμοποίησε τον καθεδρικό ναό ως το σκηνικό για το μυθιστόρημα «Η Παναγία των Παρισίων», που έγραψε το 1831. Ο Κουασιμόδος, ο κεντρικός χαρακτήρας, εμπνέει τρόμο στους Παριζιάνους λόγω του παραμορφωμένου προσώπου του, και βρίσκει καταφύγιο στην εκκλησία, όπου εργάζεται ως κωδωνοκρούστης. Τον Κουασιμόδο έχουν υποδυθεί ηθοποιοί του Χόλιγουντ, όπως ο Τσαρλς Λότον, ενώ το έργο έχει γίνει και ταινία κινουμένων σχεδίων από την Ντίσνεϊ.

Ο φωτισμός

Κατά τα μέσα του 11ου αιώνα, οι οικοδόμοι της Ιλ ντε Φρανς, οδηγούμενοι από αυστηρά ορθολογιστικά κριτήρια, προσπάθησαν να επιλύσουν το πρόβλημα του φωτισμού και της ευρυχωρίας των εκκλησιαστικών κτηρίων που είχε τεθεί, όταν η ρωμανική αρχιτεκτονική αντικατέστησε τις ξύλινες εύφλεκτες στέγες με κτιστούς θόλους και τους στήριξε σε παχείς τοίχους και παραστάδες. Έπρεπε λοιπόν να ελαφρύνουν οι θόλοι για να μπορούν να μειωθούν στο ελάχιστο οι αδρανείς φέροντες όγκοι και να υπερυψωθεί το κεντρικό κλίτος, ώστε να ανοιχτούν στις πλευρές του φωτιστικά παράθυρα. Το αίτημα λύθηκε με τη μετατροπή των ημικυλινδρικών θόλων σε οξυκόρυφους που ασκούν μικρότερες οριζόντιες ωθήσεις, με τη γενίκευση των σταυροθολίων, που συγκεντρώνουν τα φορτία μόνο στις τέσσερις κορυφές του τετραγώνου της βάσεώς τους και δεν έχουν ανάγκη από ενιαίους τοίχους, αλλά μόνο υποστυλώματα για τη στήριξή τους και κυρίως με την ανεξαρτητοποίηση των ακμών των σταυροθολίων από το υπόλοιπο σώμα τους.

Η ισχυρή κατακόρυφη ανάταση του κτηρίου, τα πολυσύνθετα σχέδιά του με τα πολλά και τα εγκάρσια κλίτη, τους περιδρόμους και τις ποικίλες επιπτώσεις του φωτός που διαπερνά τα χρωματιστά βιτρώ, δημιουργώντας συνεχώς μεταβαλλόμενες οπτικές εικόνες, απομακρύνουν τα πραγματικά όρια του ναού και δίνουν στον χώρο την έννοια του απεριόριστου. Ο γοτθικός ναός απασχόλησε και ανέδειξε γενεές οικοδόμων και διακοσμητών και διαμορφώθηκε τελικά σε καθαρά ορθολογιστικό οικοδόμημα, στο οποίο τονίζονται όσα μέλη έχουν στατική λειτουργία για να δώσουν την εντύπωση μιας δέσμης δυνάμεως χωρίς αδρανή ύλη. Η ισχυρή κατακόρυφη ανάταση των κτηρίων, τα πολυσύνθετα σχέδιά τους με τα πολλά και τα εγκάρσια κλίτη, τους περιδρόμους και τα ακτινωτά παρεκκλήσια, δημιουργούν με τις ποικίλες επιπτώσεις του φωτός που διαπερνά τα χρωματιστά βιτρώ, συνεχώς μεταβαλλόμενες οπτικές εικόνες, απομακρύνουν τα πραγματικά όρια του ναού και δίνουν στον χώρο την έννοια του απεριόριστου. Την ελαστική ζωτικότητα των αρχιτεκτονικών μορφών συμπληρώνουν, οι ισχυρές φωτοσκιάσεις στα σχήματα των βάσεων των υποστυλωμάτων, στις οριζόντιες ζώνες και στα κιονόκρανα με τον φυτικό διάκοσμο. Τα θυρώματα ανοίγονται στους τοίχους και διευρύνονται προς τα έξω σε οδοντωτή διάταξη, ενώ ο πλαστικός τους διάκοσμος μετατρέπει την ακαμψία των ρωμανικών κιονωτών αγαλμάτων σε φυσική κίνηση, βαθιά ψυχική έκφραση και απαλό πλάσιμο. Η γλυπτική ωστόσο δεν αποδεσμεύθηκε από την αρχιτεκτονική, όπως εξάλλου ούτε και η ζωγραφική. Τη θέση των νωπογραφιών, όταν τα τοιχώματα αντικαταστάθηκαν από μεγάλα παράθυρα, κατέλαβε το υαλογράφημα, που η τεχνική του δεν χρησιμοποιεί σχεδόν καθόλου πλάσιμο, αλλά δυνατά περιγράμματα και επίπεδες χρωματικές επιφάνειες. Η σχολή του Παρισιού διακρίνεται στα γλυπτά της Νοτρ Νταμ για την κάπως μειωμένη φωτεινότητα, αλλά κυρίως για την αυλική πλαστική διατύπωση των ανάγλυφων που προβάλλονται στο πλατύ λείο βάθος. Η προσεκτική παρατήρηση του πραγματικού δημιουργεί φυσικότερες κινήσεις, αρμονικότερες αναλογίες και προμηνύει τις θαυμάσιες προσωπογραφίες των ταφικών μνημείων των μέσων του 14ου αιώνα.

  • Eικόνα: Η Πυροσβεστική προσπαθεί να κατασβέσει τη φωτιά (AP Photo/Kamil Zihnioglu)
eirini aivaliwtouΝοτρ Νταμ ντε Παρί – η Ιστορία, η Αρχιτεκτονική
Περισσότερα

Εκκίνηση για το Διεθνές Συνέδριο Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» 2019 και το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Θολαρίων Αμοργού και το Aegialis Hotel & Spa ανακοίνωσαν ότι ξεκίνησε η περίοδος προετοιμασίας για το 17ο Διεθνές Συνέδριο Αμοργού για τον Πολιτισμό & τον Τουρισμό «ΥΠΕΡΙΑ» και το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού.

 

Το Συνέδριο έχει ως στόχο την προώθηση του πολιτισμού και του αειφόρου τουρισμού της Αμοργού, της περιφέρειας των Κυκλάδων & της Ελλάδας, καθώς και τη διαφύλαξη του τοπικού και διεθνούς περιβάλλοντος.

 

 

 

 

Ο κύριος στόχος του Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι να δημιουργήσει μία διεθνή πλατφόρμα, που θα συμβάλλει στον παγκόσμιο τουρισμό μέσω των οπτικοακουστικών μέσων.

Το Συνέδριο και το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν στην Αμοργό από την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου ως την Τρίτη 5 Νοεμβρίου, 2019.

 

***

 

Οι νικητές και οι νικήτριες στο Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους του 2018.

 

 

Το 17ο Διεθνές Συνέδριο Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό είναι αφιερωμένο στο «Πολιτιστικό Περιβάλλον» και θα εστιάσει:

• Στην Γαστρονομία
• Στην Οικολογία

 

 

Μάζεμα ελιάς στην Αιγιάλη, στο πλαίσιο του “ΥΠΕΡΙΑ”.

 

 

• Στην Αγροτική Αρχιτεκτονική Αμοργού και στην Unesco.

 

***

Το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι αφιερωμένο στο Γάλλο σκηνοθέτη Λυκ Μπεσόν για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη της Αμοργού χάριν στη διάσημη ταινία του «Απέραντο Γαλάζιο», και έχει προσκληθεί να παραστεί ως επίτιμος καλεσμένος.

 

***

 

 

 

Το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι μέλος της CIFFT (Comité International des Festivals du Film Touristique), μιας Διεθνούς Ομοσπονδίας Φεστιβάλ με 18 μέλη.

Όλες οι προβολές και οι διαλέξεις θα είναι ανοιχτές στους κατοίκους και στους επισκέπτες της Αμοργού ώστε να συλλέξουν πληροφορίες για τις τρέχουσες εξελίξεις στους τομείς του πολιτισμού και του τουρισμού που θα βοηθήσουν στην τουριστική ανάπτυξη της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στην οποία ανήκει η Αμοργός.

***

 

Η γαστρονομία στο επίκεντρο και του “ΥΠΕΡΙΑ” 2019.

 

 

Για συμμετοχή στο «ΥΠΕΡΙΑ» καθώς και για την υποβολή ταινιών στο Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://www.yperia.gr

Τηλέφωνο: +302285073393

e-mail: info@yperia.gr

***

Ακολουθεί το video του Bryson Kuan, το οποίο γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ BRYSON KUAN ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ “ΥΠΕΡΙΑ”

Παναγιώτης ΜήλαςΕκκίνηση για το Διεθνές Συνέδριο Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» 2019 και το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών
Περισσότερα

Τhe 17th Amorgos Convention of Culture & Tourism «YPERIA 2019» and the 10th Amorgos Film Festival

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

The women Cultural Association of Amorgos, The Municipality of Amorgos, and Aegialis Hotel & Spa are pleased to announce The 17th Amorgos Convention of Culture & Tourism – “YPERIA 2019” and The 10th Amorgos Film Festival which will be held on the Greek island of Amorgos from the 31st of October to the 5th of November 2019. The Convention is supported and sponsored by the Greek National Tourism Organization (EOT), the Ministry of the Aegean and Island Policy, the District of South Aegean and the Municipality of Amorgos.

 

 

 

 

The Convention aims to promote the culture and sustainable tourism, to preserve the environment locally and internationally, to promote Amorgos, the Cyclades Region and Greece.
The main goal of Amorgos Film Festival is to set up an international platform encouraging global tourism through audio-visual media and is a member of CIFFT (International Committee of Tourism Film Festivals) based in Vienna.

 

 

 

 

 

The 10th Amorgos Film Festival – is dedicated to the French director Luc Besson for making Amorgos famous and known around the world through his film «Big Blue».
Its topic is: «Cinema – A Challenge for local Promotion & Economic Development»:

• The Role of Cinema & Film Festivals for National & International promotions
• «Film tourism in Greece: The economical & legal possibilities for investing in a film production in Greece». Greek Film Commission
•Film Academy/seminar for future producers and film makers.

 

 

 

The Film Festival Jury consists of an International team.

 

 

The «17th Amorgos Convention of Culture & Tourism» is dedicated to «Cultural Environment» and will focus on Gastronomy, Ecology, Rural Amorgos, Architecture and Unesco.

 

***

 

 

During the Convention, participants will discover the island of Amorgos, walk the ancient trails, collect aromatic herbs from the mountains, visit the distillery of essential oils, taste local products, attend traditional celebrations and see the work of various artists through exhibitions.

 

***

 

For submission of Films and participation, please visit: www.yperia.gr
Telephone: +302285073393

e-mail: info@yperia.gr

 

***

 

And now the Bryson Kuan’s video for Amorgos.

 

AMORGOS BY BRYSON KUAN

 

Παναγιώτης ΜήλαςΤhe 17th Amorgos Convention of Culture & Tourism «YPERIA 2019» and the 10th Amorgos Film Festival
Περισσότερα

Λίμνη του Μαραθώνα. 90 χρόνια δίνει ζωή στην Αθήνα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

22 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Νερού και η Λίμνη του Μαραθώνα γιορτάζει τα 90 της χρόνια. 90 χρόνια από τότε χτίστηκε το επιβλητικό φράγμα.

Η Λίμνη του Μαραθώνα είναι μία τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε με σκοπό τη συγκέντρωση νερού για την ύδρευση της Αθήνας. Σχηματίσθηκε από την ανέγερση του Φράγματος του Μαραθώνα στη συμβολή των χειμάρρων Χαράδρου και Βαρνάβα και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από την κωμόπολη Μαραθώνας Αττικής.

 

 

 

 

Η «Λίμνη» ήταν το κυριότερο απόθεμα νερού για την ύδρευση της Αθήνας από το 1931, οπότε άρχισε να δίνει νερό, μέχρι το 1959. Το 1959 άρχισε να λειτουργεί σύνδεση παροχής από τη λίμνη Υλίκη, ενώ από το 1981 το περισσότερο νερό για την ύδρευση της ελληνικής πρωτεύουσας προέρχεται από την τεχνητή Λίμνη του Μόρνου. Σήμερα πλέον όλο το νερό της Λίμνης Μαραθώνα δεν θα επαρκούσε παρά μόνο για λίγες ημέρες υδροδοτήσεως της Αθήνας.

 

 

 

 

Η έκταση της λίμνης με το νερό στο ύψος του υπερχειλιστή είναι 2,45 τετραγωνικκά χιλιόμετρα (2450 στρέμματα) και το μέγιστο βάθος της είναι 54 μέτρα. Η λίμνη συγκεντρώνει νερά από μία περιοχή, που ονομάζεται λεκάνη απορροής, εκτάσεως 118 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με μέση απόδοση 14.400.000 m³ ανά έτος, με μέση ετήσια βροχόπτωση της τάξης των 580 χιλιοστών. Ο μέσος όγκος της λίμνης είναι 12.000.000 m³, ενώ ο μέγιστος όγκος (χωρητικότητα) είναι 41.000.000 m³ (από τα οποία μπορούν να αντληθούν τα 34.000.000).

 

 

Η κορυφή του φράγματος βρίσκεται σε υψόμετρο 227 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πους (βάση) του σε υψόμετρο 173 μέτρα. Ο υπερχειλιστής, όμως, βρίσκεται σε υψόμετρο 223 μέτρων και αυτό είναι το μέγιστο υψόμετρο της επιφάνειας της λίμνης πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η παροχή του υπερχειλιστή ανέρχεται σε 520 m³/sec. Το φράγμα κατασκευάσθηκε από την αμερικανική εταιρεία ULEN (η οποία διατήρησε, βάσει του συμβολαίου, την ιδιοκτησία της εταιρείας υδρεύσεως της πρωτεύουσας μέχρι το 1974). Η κατασκευή του φράγματος διήρκεσε από το 1927  μέχρι το 1929.

 

***

 

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΥΔΑΤΙΝΕΣ ΡΟΕΣ

Παναγιώτης ΜήλαςΛίμνη του Μαραθώνα. 90 χρόνια δίνει ζωή στην Αθήνα
Περισσότερα

Νορούζ. Η ιρανική Πρωτοχρονιά γιορτάζεται την Πέμπτη 21 Μαρτίου 2019 με χαρταετούς και samanak

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Νορούζ, η ιρανική Πρωτοχρονιά είναι μια αρχαία περσική γιορτή που γιορτάζεται στο Ιράν εδώ και 3.000 χρόνια. Σε αρμονία με την αναγέννηση της φύσης, ο εορτασμός του περσικού νέου έτους, αρχίζει πάντα την πρώτη μέρα της άνοιξης.

Έτσι η Πρωτοχρονιά εορτάζεται στις 21η Μαρτίου, δηλαδή κατά την Εαρινή Ισημερία. Ο λόγος είναι διότι την πρώτη μέρα της άνοιξης ξύπνα η φύση.

Οι τελετές της Νορούζ είναι συμβολικές αναπαραστάσεις δύο αρχαίων εννοιών: του τέλους και της αναγέννησης. Περίπου 3.000 χρόνια πριν η μεγάλη θρησκεία των Περσών ήταν ο Ζωροαστρισμός που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του ιδρυτή του Ζωροάστρη και αναμφισβήτητα πρόκειται για την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία στον κόσμο. Οι Ζωροάστρες είχαν ένα φεστιβάλ που ονομαζόταν Φαρβαρντεγκάν (Φαρβαρδί) το οποίο διαρκούσε δέκα ημέρες και λάμβανε χώρα στο τέλος του ηλιακού έτους.

 

 

 

 

Φαίνεται ότι αυτό ήταν μια γιορτή της θλίψης και του πένθους που σηματοδοτούσε το τέλος θα ζωής ενώ το πανηγύρι της Νορούζ στις αρχές της άνοιξης σήμαινε την αναγέννηση και ήταν μια εποχή μεγάλης χαράς και γιορτής. Η Νορούζ αναγνωρίστηκε επίσημα από τον μυθικό Πέρση αυτοκράτορας Σαχ Τζαμσίντ από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών (500 π.Χ.).

Η γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 2010 καθιέρωσε τη Διεθνή Ημέρα της Νορούζ για να τιμήσει την περσική αυτή γιορτή η οποία γιορτάζεται για πάνω από 3.000 χρόνια.

Η UNESCO πρόσθεσε επίσημα το Nowruz στη λίστα της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας το 2009.
Η λέξη Νορούζ αποτελείται από δυο λέξεις «Νο+ρουζ» που σημαίνει νέα μέρα και γιορτάζεται στις 21η Μαρτίου δηλαδή κατά την Εαρινή Ισημερία. Είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης που ξυπνά η φύση.

 

***

 

 

Το γιορτινό τραπέζι του Nowruz που ονομάζεται sofreh.

 

 

 

Η προετοιμασία του Nowruz ξεκινά στις αρχές του Μαρτίου με την προσεκτική καθαριότητα του σπιτιού, το πλύσιμο των χαλιών, το βάψιμο του σπιτιού και το καθάρισμα της αυλής για να προετοιμαστεί το γλέντι. Στη συνέχεια ακολουθεί το kharid-e Nowruzi (αγορές για το Nowruz), που είναι μια οικογενειακή υπόθεση με στόχο να προετοιμαστούν τα παιδιά για τη γιορτή, καθώς όλα τα μέλη της οικογένειας πρέπει να αποκτήσουν καινούργια ρούχα, παπούτσια, καπέλα και να ψωνίσουν δώρα για τους συγγενείς.

 

Το γιορτινό τραπέζι του Nowruz που ονομάζεται sofreh (και σημαίνει το τραπεζομάντιλο πάνω στο οποίο στρώνουν τα φαγητά) απαιτεί επτά φαγητά, που οι ονομασίες τους έχουν ως αρχικό το γράμμα «σιν» και αυτό το ονομάζουν haft sin, καθώς και ιδιαίτερα γλυκίσματα, κεριά, φρούτα και ξηρούς καρπούς.

 

Σιμπ= Μήλο
Σερκε= Ξύδι
Σεν-Τζεντ = Τζιτζίφι
Σομάγ= Σουμάκ
Σαμανού = γλυκός χυλός από φύτρα σιταριού
Σονμπολ = Υάκινθος
Σιρ= Σκόρδο

 

Αυτά τα φυσικά στοιχεία συμβολίζουν τον χρόνο που τελειώνει και τον νέο που αρχίζει. Υπάρχουν ακόμα και τα Σέκε = κέρματα.

 

***

 

Ένας ειδικός τύπος μπισκότου μόνο για αυτή την περίοδο. Ονομάζεται kulcha-e Nowrozī.

 

Εκτός από όσα αγοράζουν, οι νοικοκυρές φουρνίζουν διάφορους τύπους γλυκού ψωμιού και ράβουν ρούχα για τα μικρότερα παιδιά. Νέα, γυαλιστερά νομίσματα και ατσαλάκωτα χαρτονομίσματα αποτελούν ευπρόσδεκτα δώρα και εκτίθενται επίσης στο sofreh.

Το ιδιαίτερο πιάτο που μαγειρεύουν έχει το όνομα «haft meewa» (επτά φρούτα) και το προσφέρουν στους καλεσμένους και στα μέλη της οικογένειας. Είναι μια φρουτοσαλάτα φτιαγμένη από επτά διαφορετικά είδη αποξηραμένων καρπών, σερβιρισμένων μέσα στο σιρόπι τους. Οι καρποί που χρησιμοποιούν είναι σταφίδες, senied, φιστίκια, φουντούκια, δαμάσκηνα, καρύδια και αμύγδαλα.

 

 

Sabzi chalaw, φαγητό φτιαγμένο από ρύζι και σπανάκι.

 

 

Την παραμονή της γιορτής μαγειρεύουν το sabzi chalaw, φαγητό φτιαγμένο από ρύζι και σπανάκι. Οι φούρνοι ετοιμάζουν έναν ειδικό τύπο μπισκότου μόνο για αυτή την περίοδο που ονομάζεται kulcha-e Nowrozī. Ένα άλλο παραδοσιακό πιάτο, το πιο δημοφιλές για πικ νικ, είναι το māhī wa jelabī (τηγανητό ψάρι και ξερό φρούτο jelabi). Το samanak είναι ένα άλλο περσικό δημοφιλές φαγητό του Nowruz, μια γλυκιά πάστα από σιτάρι που έχει αρχίσει να φυτρώνει λίγες μέρες πριν. Μαγειρεύεται από τις γυναίκες καθισμένες γύρω από μια μεγάλη κατσαρόλα που βράζει όλο το βράδυ στη φωτιά, ενώ εκείνες τραγουδούν τραγούδια. Σερβίρεται το πρωί μαζί με το τραγούδι: Samanak dar Josh o mā Kafcha zanem – Degarān dar Khwāb o mā Dafcha zanem.

 

 

 

 

Το πέταγμα του χαρταετού

Το Nowruz είναι μια ημέρα που γιορτάζεται απ’ όλη την οικογένεια στην εξοχή, ιδιαίτερα όμως τα παιδιά συμμετέχουν σε διαγωνισμούς χαρταετού. Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα παραδοσιακό έθιμο και το Nowruz ο ουρανός γεμίζει από πολύχρωμους χαρταετούς που πετούν πάνω από την πόλη και τους γύρω λόφους. Στην επαρχία η γιορτή είναι μια αφορμή για την αναβίωση του αρχαίου αθλήματος του buzkashi, ενός παιχνιδιού που απαιτεί τόλμη και γενναιότητα και είναι η παραδοσιακή αφγανική ιππασία αλόγου και μοιάζει με πρόδρομος του πόλο.

 

***

 

Η 21 Μαρτίου δεν είναι μέρα εορτής μόνο για τους Πέρσες, εορτάζεται και από άλλους λαούς στις ακόλουθες χώρες: Αφγανιστάν, Αλβανία, Ουζμπεκιστάν, Καζαχστάν, Αζερμπαϊτζάν, Τατζικιστάν, Γεωργία, Κουρδιστάν, Τουρκμενιστάν, Κιργιστάν και Κόσοβο.

 

 

Το μουσικό συγκρότημα Hamnavazi Taj.

 

 

Στο Μέγαρο το μουσικό συγκρότημα Hamnavazi Taj

 

Ο εορτασμός της ιρανικής Πρωτοχρονιάς άρχισε φέτος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην «Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος» τη Δευτέρα 18 Μαρτίου υπό τoυς ήχους του μουσικού συγκροτήματος Hamnavazi Taj.

Συμμετείχαν οι βραβευμένοι μουσικοί Vahid Taj (τραγούδι, μαέστρος), Hasan Mekaniki (νέι), Hamideh Ghanbari (τουμπερλέκι), Bahman Faryadras (λύρα), Ahman Sharian (ταρ) και Mehdi Siadati (σαντούρι).
Οι έξι δεινοί δεξιοτέχνες του σχήματος Hamnavazi Taj, που φημίζονται ως γνήσιοι εκπρόσωποι της ιρανικής παραδοσιακής μουσικής τόσο ως σολίστ όσο και ως συνθέτες, έχουν εμφανιστεί σε συναυλίες στην Ευρώπη και την Ασία, έχουν συμμετάσχει σε πολλά δισκογραφικά πρότζεκτ και έχουν στο ενεργητικό τους συνεργασίες με διακεκριμένους ιρανούς μουσικούς.

Η συναυλία είχε ενταχθεί στο πλαίσιο δημοφιλούς σειράς «Γέφυρες» (καλλιτεχνικός προγραμματισμός και επιμέλεια: Δημήτρης Μαραγκόπουλος) και πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.

Παναγιώτης ΜήλαςΝορούζ. Η ιρανική Πρωτοχρονιά γιορτάζεται την Πέμπτη 21 Μαρτίου 2019 με χαρταετούς και samanak
Περισσότερα

Κράιστσερτς – Ποια είναι η πόλη της Νέας Ζηλανδίας που δέχτηκε την επίθεση στα δύο τεμένη της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Άνθρωποι από όλο τον κόσμο αποτίουν φόρο τιμής στα θύματα της επίθεσης στα δύο τεμένη της πόλης Κράιστσερτς της Νέας Ζηλανδίας.

Ποια είναι όμως η πόλη στην οποία έγινε το μακελειό;

Ο πρόεδρος της ελληνικής παροικίας, Πέτρος Χαλούμης, είπε για την επίθεση:

«Αυτό είναι κάτι εντελώς ξαφνικό. Είναι μια πόλη πολύ ήσυχη με καλό κόσμο, είναι κάτι εντελώς απρόοπτο και κάτι που δεν περίμενε κανείς εδώ», δήλωσε ο κ. Χαλούμης και πρόσθεσε: «Η παροικία εδώ δεν έχει πολλούς Έλληνες, οι τελευταίοι Έλληνες που έχουν έρθει εδώ μετά το σεισμό, πολιτικοί μηχανικοί είναι όλοι μια χαρά στην υγεία τους, δεν ήταν κοντά στο επίκεντρο των γεγονότων».

Ο ομογενής Δημήτρης Μερεντίτης, που διατηρεί κατάστημα μόλις 500 μέτρα από το σημείο της επίθεσης, είπε:

«Είδα τους αστυνομικούς με τα όπλα και ρώτησα τι έγινε, ένας από αυτούς μου είπε πήγαινε στο σπίτι σου για να είσαι ασφαλής. Ζω εδώ γύρω στα 34 χρόνια, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εδώ ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει, δεν είχαμε τέτοιο φανατισμό και ρατσισμό».

 

 

To Κράισττσερτς ή Κράιστσερτς (Christchurch) είναι η μεγαλύτερη πόλη του Νότιου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας και δεύτερη μεγαλύτερη αστική περιοχή της χώρας, μετά από το Ώκλαντ. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Καντέρμπουρι, στην ανατολική ακτή του νησιού. Στη γλώσσα των Μαορί ονομάζεται Ōtautahi που σημαίνει «η περιοχή του Tautahi». H ονομασία αυτή χρησιμοποιείται από το 1930 και προέρχεται από το όνομα ενός συγκεκριμένου μέρους στην πόλη, όπου τα παλαιά χρόνια κατοικούσε ο Te Potiki Tautahi, αρχηγός της φυλής των Μαορί Ngāi Tahu).

Βρίσκεται ανατολικά της πεδιάδας του Καντέρμπουρι, κοντά στο νότιο άκρο του κόλπου Πήγασος, και οριοθετείται στα ανατολικά από την ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού και τις εκβολές των ποταμών Άβον και Χίθκοτ. Στα νότια και νότιο-ανατολικά του αστικού τμήματος της πόλης είναι περιορισμένη από τις ηφαιστειακές πλαγιές του Port Hills, χωρίζοντάς την από τη χερσόνησο Banks. Στα βόρεια οριοθετείται από τον ποταμό Γουαϊμακαρίρι.

Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή χρησιμοποιήθηκε από φυλές που ασχολούνταν με το κυνήγι γύρω στο 13ο αιώνα, ενώ τον 16ο αιώνα εγκαταστάθηκαν μέλη της φυλής Γουαϊτάχα και αργότερα από μέλη της φυλής Νγκάτι Μαμόε, που εκδίωξαν τους προηγούμενους κατοίκους. Με τη σειρά τους αυτοί εκδιώχτηκαν από μέλη της φυλής Νγκάι Τάχου, που παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την έλευση των πρώτων Ευρωπαίων. Τη γη αγόρασαν oι φαλαινοθήρες αδελφοί Wellers και μία ομάδα Ευρωπαίων υπό τους Herriott και McGillivray εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στο 1840.

Το 1848 έφτασαν στην περιοχή πλοία από την Αγγλία που μετέφεραν μέλη της νεοϊδρυθείσας Canterbury Association, ενός συλλόγου με σκοπό την ανάπτυξη μιας αποικίας στη Ν. Ζηλανδία που θα χρηματοδοτούταν από την Εκκλησία της Αγγλίας. Η πόλη πήρε το όνομά της από την Canterbury Association, στις 27 Μαρτίου 1848, κατά την πρώτη συνεδρίαση του συλλόγου. Είχε προταθεί από τον Τζον Ρόμπερτ Γκόντλεϊ, ο οποίος είχε φοιτήσει στο κολέγιο Christ Church, στην Οξφόρδη, με τους κατοίκους να θέλουν να φτιάξουν την πόλη τους κατά τα πρότυπα της αγγλικής πόλης. Μερικοί παλαιοί συγγραφείς καταγράφουν την πόλη ως Christ Church, αλλά στα πρακτικά της επιτροπής διαχείρισης του συλλόγου καταγράφεται ως Christchurch. Το Κράιστσερτς απέκτησε τον τίτλο της πόλης με βασιλική απόφαση στις 31 Ιουλίου 1856, καθιστώντας την επίσημα την παλαιότερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας.

Ήταν η έδρα της επαρχίας του Καντέρμπουρι, η οποία καταργήθηκε το 1876.

 

Aerial image of Christchurch suburbs for the Earthquake Commission

 

Το 1947, μια καταστροφική πυρκαγιά, η χειρότερη στη Νέας Ζηλανδίας, σημειώθηκε στο Ballantyne’s Department Store, στο κέντρο της πόλης, με 41 νεκρούς και αρκετά κτήρια να καταστρέφονται από τις φλόγες.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2010 η πόλη χτυπήθηκε από ισχυρή σεισμική δόνηση 7,1 βαθμών της Κλίμακας Ρίχτερ (4:35 AM, τοπική ώρα). Στην πόλη προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές, αλλά δεν υπήρχαν θύματα. Στις 22 Φεβρουαρίου 2011 (12:51 PM, τοπική ώρα) νέος σεισμός 6,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ χτύπησε την πόλη, ακολουθούμενος από ισχυρούς μετασεισμούς. Πολλά κτήρια της πόλης κατέρρευσαν εγκλωβίζοντας πολλά άτομα μέσα σε αυτά, ενώ υπήρχαν και αρκετοί νεκροί. Οι νεκροί είναι επισήμως 65 ενώ σε 100 υπολογίστηκαν οι εγκλωβισμένοι. Η πληγείσα περιοχή κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Εξαιτίας του σεισμού ο καθεδρικός ναός του Κράιστσερτς αποφασίστηκε τις 2 Μαρτίου 2012 να κατεδαφιστεί τελικά, καθώς κρίθηκε ότι οι ζημιές από τον σεισμό του 2011 είναι πολύ εκτεταμένες για να επισκευαστεί.

eirini aivaliwtouΚράιστσερτς – Ποια είναι η πόλη της Νέας Ζηλανδίας που δέχτηκε την επίθεση στα δύο τεμένη της
Περισσότερα

Ponte Vecchio: Η γέφυρα – σύμβολο της Φλωρεντίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Ponte Vecchio (“Παλαιό Γεφύρι”) είναι ένα μεσαιωνικό πέτρινο κλειστό μονότοξο γεφύρι πάνω από τον ποταμό Άρνο, στη Φλωρεντία (Ιταλία), γνωστό για την ύπαρξη μαγαζιών χτισμένων κατά μήκος του, όπως συνηθιζόταν όταν χτίστηκε. Αρχικά, τα μαγαζιά αυτά ήταν κρεοπωλεία και ιχθυοπωλεία, στις μέρες μας όμως οι κάτοχοί τους είναι κοσμηματοπώληδες, έμποροι έργων τέχνης και πωλητές αναμνηστικών. Οι δύο γειτονικές γέφυρες του Ponte Vecchio είναι η Ponte Santa Trinita και το Ponte alle Grazie.

 

 

Ιστορία και Κατασκευή

Το γεφύρι συνδέει τις δύο περιοχές στο πιο στενό σημείο του ποταμού Άρνου, όπου, όπως πιστεύεται, χτίσθηκε γέφυρα για πρώτη φορά κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, όταν η via Cassia διέσχισε τον ποταμό σε αυτό ακριβώς το σημείο. Η ρωμαϊκή βάση της γέφυρας ήταν πέτρινη, ενώ το εποικοδόμημα ξύλινο. Η γέφυρα πρωτοεμφανίζεται σε ένα έγγραφο του 996. Μετά την καταστροφή της από μια πλημμύρα του 1117, ανακατασκευάστηκε με πέτρινο εποικοδόμημα, αλλά και πάλι διαλύθηκε από πλημμύρα το 1333, εκτός των δύο κεντρικών βάσεών της, όπως κατέγραψε ο Giovanni Villani στο ιστορικό βιβλίο του Nuova Cronica. Το γεφύρι ανακατασκευάστηκε το 1345. Ο ιστορικός Giorgio Gaddi κατέγραψε την παραδοσιακή άποψη της εποχής του, η οποία απέδιδε το σχέδιο της κατασκευής στον Ταντέο Γκάντι — επιπλέον ο Τζότο, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες του trecento το υπενθύμισε διακόσια χρόνια αργότερα. Σύγχρονοι ιστορικοί παρουσιάζουν τον Neri di Fioravanti ως πιθανό υποψήφιο. Στεγασμένη σε ένα μικρό χαγιάτι στο κεντρικό άνοιγμα της γέφυρας βρίσκεται μια διαβρωμένη τιμητική πέτρα, η οποία κάποτε είχε χαραγμένο πάνω της Nel trentatrè dopo il mille-trecento, il ponte cadde, per diluvio dell’ acque: poi dieci anni, come al Comun piacque, rifatto fu con questo adornamento.

Ο πύργος Torre dei Mannelli κατασκευάστηκε στη νοτιοανατολική γωνία της γέφυρας, για να την προστατεύει.

Το γεφύρι αποτελείται από τρία τμηματικά τόξα: το κυρίως τόξο έχει μήκος 30 μέτρων (98 πόδια) ενώ τα δύο πλαϊνά έχουν μήκος 27 μέτρων (89 πόδια) το καθένα. Η άνοδος των τόξων είναι περίπου 3,5 με 4,4 μέτρα (11½ με 14½ πόδια), και η αναλογία μήκος-προς-άνοδο είναι 5:1.

Πάντα φιλοξενούσε μαγαζιά και εμπόρους, οι οποίοι εξέθεταν τα προϊόντα τους σε τραπέζια μπροστά από τις εγκαταστάσεις τους, ύστερα από έγκριση από το Bargello -ένα είδος δημάρχου άρχοντα, δικαστή και αστυνομικής αρχής. Τα πίσω μαγαζάκια (retro botteghe), το οποία φαίνονται από τη μεριά του ποταμού, προστέθηκαν τον δέκατο έβδομο αιώνα.

Λέγεται ότι η οικονομική έννοια της χρεοκοπίας γεννήθηκε εδώ: όταν ένας αργυραμοιβός δεν μπόρεσε να καλύψει τα χρέη του, οι στρατιώτες διέλυσαν τον πάγκο πάνω στο οποίο πουλούσε τα εμπορεύματά του. Η τακτική αυτή πήρε την ονομασία της από το σπασμένο (“rotto”) πάγκο (“banco”), “bancorotto”. Άλλη πιθανή καταγωγή της λέξης bankruptcy (πτώχευση) είναι το “banca rotta” που σημαίνει “σπασμένη τράπεζα”. Χωρίς πάγκο, ο έμπορος δεν μπορούσε πλέον να πουλήσει τίποτα.

Οι Γερμανοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την υποχώρησή τους κατέστρεψαν όλες τις γέφυρες της Φλωρεντίας, εκτός από την Πόντε Βέκιο. Η καταστροφή της γέφυρας, όπως ισχυρίζονται πολλοί ντόπιοι και τουριστικοί ξεναγοί, αποτράπηκε με ρητή εντολή του Χίτλερ. Παρ’ όλα αυτά η πρόσβαση στο γεφύρι ήταν κλειστή εξαιτίας της καταστροφής των κτηρίων και στις δύο άκρες, τα οποία από τότε έχουν ανοικοδομηθεί με πρωτότυπο και μοντέρνο σχέδιο.

Με στόχο να συνδέσει το Παλαιό Παλάτι (ιτ. Palazzo Vecchio, το δημαρχείο της Φλωρεντίας) με το Παλάτσο Πίττι, το 1565 ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων ανέθεσε στον Τζόρτζο Βαζάρι να χτίσει τον διάδρομο του Βαζάρι πάνω από το γεφύρι. Για να ενισχύσει το κύρος του γεφυριού, το 1593 ο Μέγας Δούκας των Μεδίκων απαγόρευσε στους κρεοπώλες να πουλούν εκεί, τη θέση των οποίων κατέλαβαν αμέσως αρκετοί έμποροι χρυσού. Το μονοπώλιο της σωματειακής ένωσης κρεοπωλών επικρατούσε στα μαγαζιά της γέφυρας από το 1442. Μια πέτρα με επιγραφή του Δάντη (Paradiso xvi. 140-7) καταγράφει το σημείο στην είσοδο της γέφυρας όπου ο Buondelmonte de’ Buondelmonti δολοφονήθηκε από τον Amidei, το 1215, ξεκινώντας έτσι τις αστικές μάχες μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλίνων.

Το 1900, για να τιμήσουν και να σηματοδοτήσουν τον τέταρτο αιώνα από τη γέννηση του μέγα φλωρεντινού γλύπτη και ταλαντούχου χρυσοχόου Μπενβενούτο Τσελίνι, οι κορυφαίοι χρυσοχόοι του γεφυριού ανέθεσαν στον πιο φημισμένο φλωρεντινό γλύπτη της εποχής Raffaello Romanelli, να δημιουργήσει μια μπρούντζινη προτομή του Τσελίνι, για να τοποθετηθεί πάνω από το σιντριβάνι στη μέση της ανατολικής πλευράς της γέφυρας, όπου εξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα.

 

 

Πρόσφατη Ιστορία

Κατά μήκος του Ponte Vecchio υπάρχουν πάρα πολλά “λουκέτα αγάπης” σε διάφορα μέρη, ειδικά στο κιγκλίδωμα γύρω από το άγαλμα του Μπενβενούτο Τσελίνι. Αυτή είναι μια πρόσφατη παράδοση για το Ponte Vecchio, μολονότι το έθιμο έχει προηγουμένως παρατηρηθεί στη Ρωσία και στην Ασία. Πιθανόν να εισήγαγε την παράδοση ο πωλητής κλειδαριών στο τέλος της γέφυρας. Η συνήθεια είναι ευρέως συνδεδεμένη με την αγάπη και τους εραστές, οι οποίοι αφού κλειδώσουν τα λουκέτα, πετούν το κλειδί στον ποταμό, “κλειδώνοντας” με αυτόν τον τρόπο την αγάπη τους για πάντα. Ένα παράδειγμα των αρνητικών επιπτώσεων του μαζικού τουρισμού είναι οι χιλιάδες κλειδαριές που έχουν τοποθετηθεί και οι οποίες έπρεπε να αφαιρούνται τακτικά, καθώς αλλοιώνουν ή καταστρέφουν τη δομή της γέφυρας, που στέκει εκεί για αιώνες ολόκληρους. Ωστόσο, η παράδοση αυτή φαίνεται να έχει αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό με την τοποθέτηση πινακίδας η οποία προβλέπει πρόστιμο 160€ στους παραβάτες.

Παρόμοιο φαινόμενο με λουκέτα παρατηρείται και στο Ponte Milvio, εξαιτίας ενός βιβλίου του Federico Moccia.

 

 

Η γέφυρα απέκτησε σοβαρές ζημιές κατά την πλημμύρα του Άρνου το 1966.

Η γέφυρα αναφέρεται στην άρια “O mio babbino caro” του Giacomo Puccini.

Καλύτερη ώρα για να την επισκεφθείτε είναι σίγουρα το απόγευμα, ώστε να είστε εκεί κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος και το βράδυ. Έτσι θα δείτε τη γέφυρα με το φως της ημέρας αλλά και με τα φώτα της να καθρεφτίζονται στον ποταμό.

Τα μαγαζιά μένουν ανοιχτά μέχρι το βράδυ και υπάρχουν εστιατόρια που μπορείτε να φάτε καλό φαγητό, αρκεί να κοιτάξετε τις τιμές στο μενού πριν μπείτε σε κάποιο!

eirini aivaliwtouPonte Vecchio: Η γέφυρα – σύμβολο της Φλωρεντίας
Περισσότερα

Ο «Καπετάνισσες» περιμένουν τον «Kαπετάνιο» τους στα Θολάρια για να αρχίσουν ένα τρελό γλέντι…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

«Ήρθαν οι Aπόκριες
ήρθαν κι οι Tυρινάδες
ήρθε κι άγια Σαρακοστή
με τις επτά βδομάδες»

 

Στα Θολάρια της Αμοργού ένα από τα έθιμα που ευλαβικά τηρείται μέχρι και τις μέρες μας είναι αυτό του «Kαπετάνιου».
Tην τελευταία Kυριακή της Aποκριάς, την Tυρινή, όλα τα νέα παλικάρια του χωριού περνούν μέσα από τα πεντακάθαρα σοκάκια και κατευθύνονται στην πλατεία μπροστά από τον ναό των Αγίων Αναργύρων.
Εκεί ο Πρεσβύτερος του χωριού διαλέγει τον «Kαπετάνιο». Tα παλιά τα χρόνια την επιλογή την έκανε ο παπάς του χωριού. Kαι στις δύο περιπτώσεις η επιλογή του Kαπετάνιου σημαίνει πως ο συγκεκριμένος νέος είναι ένας νέος καλός, ικανός και άξιος, για να γίνει καπετάνιος.

Στην εκκλησία υπάρχουν όργανα που «ντύνουν» μουσικά την όλη διαδικασία με παραδοσιακούς σκοπούς. O νέος ντύνεται Kαπετάνιος με τη βοήθεια των φίλων του, φορώντας την παραδοσιακή φορεσιά του, ενώ οι υπόλοιποι νέοι φορούν κι εκείνοι παραδοσιακές στολές.

Πρωτοστατούν: Ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος (βιολί), ο Αντώνης Μαρίνης (βιολί), ο Παρασκευάς Θεολογίτης (λαούτο), ο Νικόλαος Βαζαίος (τραγούδι – λαούτο), ο Γιώργος Οικονομίδης (λαούτο), ο Γιακουμής Γαβράς (βιολί και τραγούδι), ο Ιωάννης Θεολογίτης (λαούτο) και ο Δημήτριος Γαβαλάς (λαούτο).

Από τον Καπετάνιο του 2018. Φωτογραφία του Δημήτρη Θεολογίτη.

O «μπαϊρακτάρης», που είναι ο αρχηγός της πομπής, που θα πάει τον Kαπετάνιο στη εκκλησία, ετοιμάζει το «μπαϊράκι», ένα κοντάρι που στην κορυφή του καρφώνουν ένα μεγάλο κομμάτι μπακαλιάρο, ένα καρβέλι ψωμί κι ένα μικρό κεφάλι τυρί. Tο τυρί συμβολίζει την Tυρινή, ο μπακαλιάρος και το ψωμί συμβολίζουν την έναρξη της Σαρακοστής.

Kατά την Tουρκοκρατία, όμως, το κοντάρι αυτό συμβόλιζε και το λάβαρο της επανάστασης όπου μην μπορώντας να το σηκώσουν ευθέως μπροστά στον κατακτητή, το σήκωναν στο έθιμο αυτό. Aπό εδώ προήλθε και η έκφραση «σήκωσε μπαϊράκι». Aφού όλα είναι έτοιμα, έχει στολιστεί και το άλογο που θα μεταφέρει τον Kαπετάνιο, η πομπή ξεκινάει. Mπροστά ο μπαϊρακτάρης, από πίσω τα όργανά του και οι τραγουδιστάδες, που πλέκουν τα κατάλληλα στιχάκια και τα τραγουδούν στον αποκριανό σκοπό, πιο πίσω το άλλο με τον Kαπετάνιο, που τον συνοδεύουν οι φίλοι ντυμένοι παραδοσιακά, και τέλος ο κόσμος που απολαμβάνει την όλη διαδικασία.

Έτσι τραγουδώντας λοιπόν η πομπή φτάνει εκεί περιμένουν οι κοπελιές ντυμένες κι αυτές με παραδοσιακές στολές. Θα μπουν κι αυτές στην πομπή, πίσω από τον καπετάνιο και θα ξεκινήσει η πορεία για να δουν όλοι τον Kαπετάνιο. Tα σπίτια κερνούν την πομπή και τελικά αυτή καταλήγει πάλι στην εκκλησία, όπου τώρα είναι η ώρα για να διαλέξει ο Kαπετάνιος την Kαπετάνισσά του.

Tα όργανα παίρνουν θέση τη μέση της πλατείας και ο Kαπετάνιος χορεύει τον πρώτο χορό με τους φίλους του. Oι κοπελιές περιμένουν καρτερικά να τελειώσει ο χορός για να γίνει η επιλογή. Tα παλιά τα χρόνια που τα πράγματα ανάμεσα στα ζευγάρια ήταν πιο δύσκολα, η επιλογή του Kαπετάνιου ήταν κάπως σαν να λέμε η δημοσιοποίηση κάποιου κρυφού έρωτα. Σήμερα δηλώνει περισσότερο επιβεβαίωση. H επιλογή της Kαπετάνισσας γίνεται από τον Kαπετάνιο πετώντας της το μαντίλι. Aκολουθεί φαγοπότι, χορός και τραγούδι .

 

Στα Θολάρια, από αριστερά: Ο Νικόλας Βαζαίος, ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, ο Νίκος Θεολογίτης με τις φοβερές και επίκαιρες μαντινάδες του και ο Παρασκευάς Θεολογίτης.

 

Oι μεζέδες από ντόπια προϊόντα και το καλό κρασί παραγωγής τους πηγαινοέρχονται υπό τους ήχους του βιολιού. Φαγοπότι, χορός και τραγούδι μέχρι τελικής πτώσης…

Το ίδιο έθιμο, την ίδια ώρα σε όλα τα χωριά της Αμοργού. Όλοι συμμετέχουν. Κανείς δεν λείπει…

 

***

 

Ο “ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ” ΣΤΑ ΘΟΛΑΡΙΑ

Παναγιώτης ΜήλαςΟ «Καπετάνισσες» περιμένουν τον «Kαπετάνιο» τους στα Θολάρια για να αρχίσουν ένα τρελό γλέντι…
Περισσότερα

Με εισιτήριο πλέον η είσοδος στη Βενετία

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είσοδο επί πληρωμή των Ιταλών και ξένων τουριστών που επισκέπτονται τη Βενετία αποφάσισε το κοινοβούλιο της Ρώμης.

Την απόφαση, που έλαβε το Κοινοβούλιο της Ρώμης, στηρίζει η πλειονότητα των κατοίκων της Βενετίας. Από το μέτρο αναμένεται να μπαίνουν στα ταμεία της πόλης περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά αντικαθίσταται ο φόρος διαμονής, ο οποίος ισχύει σε όλες τις μεγάλες τουριστικές πόλεις της χώρας. Το σχετικό ποσό, σύμφωνα με τον Τύπο, θα κυμαίνεται από 2,5 μέχρι και 10 ευρώ, και θα καταβάλλεται από όλους τους επισκέπτες που φθάνουν στη «Γαληνοτάτη» με τρένο, λεωφορείο, ιδιωτικό αυτοκίνητο και αεροπλάνο.

Ο δήμαρχος της πόλης, Λουίτζι Μπρουνιάρο, θεωρεί «πολύ σημαντικό το μέτρο για να μπορέσει να στηριχθεί μια πόλη μοναδικής ομορφιάς και αξίας». Η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων είναι της ίδιας άποψης, ιδίως λόγω του ότι η Βενετία δέχεται όλον τον χρόνο τεράστια τουριστική πίεση. Υπάρχουν και Βενετσιάνοι, όμως, οι οποίοι δηλώνουν στη δημόσια τηλεόραση Rai ότι το μέτρο αυτό (το οποίο περιέχεται στον κρατικό προϋπολογισμό του 2019), πρέπει να θεωρηθεί αντισυνταγματικό, διότι περιορίζει την ελευθερία κίνησης των πολιτών.

Σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, ο «φόρος εισόδου» θα ενισχύσει τα ταμεία της Βενετίας με περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

eirini aivaliwtouΜε εισιτήριο πλέον η είσοδος στη Βενετία
Περισσότερα