Αποδράσεις

Το φασαριόζικο Λιθόστρωτο, η «Πλατεία τση Καμπάνας» κι οι ξακουστές κεφαλονίτικες καντάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αποκλειστικές φωτογραφίες για το catisart.gr: Σοφία Παπαδάτου

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Απόψε, την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλες
και στα καντούνια περπατώ, για τσ’ όμορφες κοπέλες

Έχετε σκεφτεί διακοπές σε πόλη; Πιθανόν όχι! Υπάρχει όμως μια πόλη ξακουστή που διαθέτει θάλασσα, αξιοθέατα και φύση, σπουδαία αγορά, μεγάλη ιστορία κι είναι ιδανική για διασκέδαση αλλά και για χαλάρωση. Η πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς, το όμορφο Αργοστόλι, με πληθυσμό κοντά στους 10.000 κατοίκους, αξίζει την προσοχή μας! Αφήστε που Κεφαλονίτης σημαίνει άνθρωπος φιλόξενος, φιλότιμος, άξιος, ευφυής και ζεστός και μαζί του περνάς μια χαρά.

Η θεσπέσια αυτή πόλη περιβάλλεται από χαμηλούς και πλούσιους σε βλάστηση λόφους και βρίσκεται στη μέση του κόλπου που αποτελεί φυσικό λιμάνι -ένα από τα πιο ασφαλή αραξοβόλια της Μεσογείου. Στην άκρη του κόλπου, δίπλα στο Αργοστόλι, βρίσκεται η Λιμνοθάλασσα του Κούταβου, με την οργιώδη βλάστηση και το δάσος με τους πανύψηλους ευκαλύπτους. Όταν επισκεφτείτε την Κεφαλονιά και το Αργοστόλι μην παραλείψετε να θαυμάσετε και την ιστορική γέφυρα του Αργοστολίου, γνωστή ως Γέφυρα Δεβοσέτου. Είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα επί θαλάσσης. Στη μέση της κοσμείται με τετράπλευρο οβελίσκο, μια τετράγλωσση επιγραφή, αναμνηστική της κατασκευής της γέφυρας. Ακόμα και σήμερα διατηρεί τη μεγαλοπρέπειά της και παραμένει το ορατό σύνορο μεταξύ της θάλασσας και της λιμνοθάλασσας του Κουτάβου.

 

Στα περισσότερα νησιά, οι παραλιακοί δρόμοι είναι αυτοί που συγκεντρώνουν την κοσμικότητα και την ενέργεια της οικονομικής δράσης. Στο Αργοστόλι τα πιο σημαντικά πράγματα βρίσκονται στο περίφημο Λιθόστρωτο (ή Λιθόστρατο). Αυτό το εσωτερικό πλακόστρωτο, το στρωμένο με πέτρινους πελεκητούς κυβόλιθους από τη Φάλαρη, έγινε αρχικά σε δύο διαδοχικά έργα επί δημαρχίας Παναγή Βινιεράτου (1870-1874) και Βικέντιου Καρύδη (1874-1881).

Πανώρια οικήματα στόλιζαν τότε τα χίλια μέτρα του Λιθόστρωτου, πριν από την Καμπάνα και μέχρι εκεί που διασταυρωνόταν με την οδό Θεάτρου. Το αρχοντικό των Μεταξάδων, οι οικίες του Πινιατώρου, του Μαρκάτου, το τριώροφο Δεστούνη, τα αρχοντικά του Τρίτση, του Βανδώρου, του Ευαγγελάτου. Πιο παλιά δε υπήρχε και το αναγνωστήριο «Κοραής». Αλλά και ο πύργος τση Καμπάνας, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη των Μεταξάδων, η παλιά μητρόπολη του Σωτήρα, η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα με το καταπληκτικό καμπαναριό της, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου των Λατίνων. Σε αυτόν τον δρόμο υπήρξε η πρώτη πλατεία και το πρώτο θέατρο της πόλης.

Όσο κι αν σκοντάφτεις σε κάθε τετραγωνικό του στην Ιστορία, ωστόσο έχεις να πεις πολλά και για τα καταστήματά του και τις επιχειρήσεις του. Εμπορικά κάθε είδους, παπουτσάδικα, ραφεία, πιλοποιεία, αρωματοπωλεία, κομμωτήρια, φωτογραφεία, τυπογραφεία, ζαχαροπλαστεία, όπως του Καππάτου κοντά στην πλατεία του Αϊ Σπυρίδωνα που σέρβιρε αχνιστές λουκουμάδες με μέλι και κανέλα. Ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε στην Αθήνα αλλά και στην Ευρώπη, μπορούσες να το βρεις στο Λιθόστρωτο. Ακριβές πορσελάνες, σερβίτσια «Τζόνσον», κασμήρια, καπέλα «Μπορσαλίνο», φίνα κρύσταλλα Βοημίας, ρολόγια ελβετικά πανάκριβα, κοσμήματα μεγάλης τέχνης, αρώματα από το Παρίσι, πένες και σύνεργα γραφής, ακριβά πούρα και καπνό. Οδός Κράνης, Μπουλεβάρη, Πρίγκιπος Πεδεμοντίου, οδός Διαδόχου Κωνσταντίνου. Άλλαξε πολλά ονόματα, όμως στο πέρασμα του χρόνου κάτι δεν άλλαξε… Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Πάντα ζωηρή και φασαριόζα. Την ημέρα αυτή πλημμύριζε από αγοραστές. Μόλις έπεφτε το πρώτο σκοτάδι, τότε άρχιζε η γιορτή. Μαζεύονταν όλοι εκεί -Κεφαλονίτες κι επισκέπτες- για να ξεπροβοδίσουν, να αποκόψουν τον παλιό το χρόνο και να υποδεχθούν πανηγυρικά τον νέο. «Καλή αποκοπή», εύχονταν με δυνατή φωνή ο ένας στον άλλον. Όπως πληροφορούμαστε μάλιστα από την εφημερίδα «Ζιζάνιον» στις αρχές του 1900, υπήρχε και το έθιμο του κομφετί.

 

Επίσης ο σπουδαίος δημοσιογράφος – συγγραφέας Γιάννης Βούλτεψης (ο μπαρμπα-Γιάννης για μας τους νεότερους συναδέλφους που θυμόμαστε το σφρίγος και το πνεύμα του), μας έχει αφήσει ένα σχετικό κείμενο για να θυμόμαστε:

«Ήταν η παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1940, στο Αργοστόλι. Στην Ευρώπη, ο πόλεμος είχε αρχίσει. Αλλά στο στενόμακρο δρόμο του Αργοστολιού, που ονομαζόταν Λιθόστρωτο, εμείς είχαμε τον τελευταίο «πόλεμο των αρωμάτων».

Ήταν ένα παλιό, αργοστολιώτικο έθιμο της νεολαίας. Εκεί στο Λιθόστρωτο, όπου γινόταν το φλερτ στην πολύωρη «βόλτα», την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι παρέες των αγοριών και των κοριτσιών ήταν «οπλισμένες» με μικρούς μεταλλικούς ψεκαστήρες, σαν ρολόγια της τσέπης, γεμάτους κολώνια. Και αντάλλασσαν, τα αγόρια και τα κορίτσια, τα αρωματικά «πυρά» τους, σκοπεύοντας ίσα στα μάτια. Και τα μάτια έτσουζαν, τα νεανικά γέλια αντηχούσαν μέσα στο βουερό, φωτισμένο δρόμο, τα μάγουλα φλογίζονταν και οι νεανικές καρδιές χτυπούσαν στο ρυθμό μιας ευτυχισμένης ζωής, που για μια βραδιά έσβηνε τις έγνοιες μιας δύσκολης και ανήσυχης εποχής. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στο Λιθόστρωτο, κυρίαρχος ήταν ο αρωματοβόλος Έρωτας».

Νοσταλγία λοιπόν, για εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά άφησαν έντονη τη σφραγίδα τους, με κόσμο χαρούμενο και στα γύρω καντούνια, με τις φωνές των κανταδόρων που τραγουδούσαν με τις μελωδικές φωνές τους:

«Εσφάξαμε τον κόκορα, εσφάξαμε την κότα
Δώστε κι εμάς τον κόπο μας να πάμε σε άλλη πόρτα».

Στο βιβλίο του Γιάννη Βούλτεψη «Συναγωνιστής Ακέλας» στο κεφάλαιο με τίτλο «Ο Πόλεμος των Αρωμάτων» διαβάζουμε ακόμη:

«… Και ανάμεσα στα γέλια και τις μικρές φωνές των κοριτσιών με τα κατακόκκινα μάτια, ακούγονταν από παντού οι τραγουδιστές που έψαλλαν τα κάλαντα: «Σ’ αυτό στο σπίτι πούρθαμε πέτρα να μη ραΐσει, κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει».

Εκείνη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ακουγόταν κάθε τόσο και η ιδιόμορφη φωνή του ‘Ροζαλία’, που μοίραζε τα εβδομαδιαία προγράμματα του κινηματογράφου: «Πόλεμοοος! Πόλεμοοος!».

Κανείς δεν πρόσεχε εκείνη την παράξενη φωνή, που ακουγόταν παράταιρα, σαν φωνή κουκουβάγιας, μέσα στο τραγούδι της χαράς. Αλλά ο πραγματικός Πόλεμος ήρθε. Και έλαβε τέλος ο «πόλεμος των αρωμάτων». Πόσες καταστροφές από τότε! Πόσα σπίτια ράισαν και πόσοι «νοικοκύρηδες» δεν ξαναγύρισαν στα σπίτια τους…».

 

Το «Λιθόστρωτο» σήμερα είναι ένας θαυμάσιος μαρμαροστρωμένος πεζόδρομος στην καρδιά της πόλης, εκεί όπου χτυπάει ο σφυγμός της σύγχρονης αγοράς. Θα κάνετε τα ψώνια σας και ενδιάμεσα θα απολαύσετε τον καφέ ή το ποτό σας, σε ένα από τα πολλά καλαίσθητα καφέ που υπάρχουν.
Αφιερώστε χρόνο για έναν περίπατο γεμάτο εκπλήξεις στη διάσημη Λεωφόρο Ριζοσπαστών, κατά μήκος της οποίας δεσπόζουν φοίνικες, γι’ αυτό είναι γνωστή και ως «φοινικόδρομος». Ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της πόλης που θα αντικρίσετε είναι το θέατρο Αργοστολίου «Ο Κέφαλος». Η Κοργιαλένειος Βιβλιοθήκη, που αποτελεί την τρίτη πλουσιότερη βιβλιοθήκη σε ολόκληρη την Ελλάδα, φιλοξενώντας περισσότερους από 59.000 τόμους, στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτήριο κοντά στο Θέατρο.
Ο κήπος του Νάπιερ είναι ένα γραφικό, κατάφυτο από μία μεγάλη ποικιλία σπάνιων δέντρων πάρκο, περιτριγυρισμένο από μάντρες παραδοσιακού κεφαλονίτικου ρυθμού, και αποτελεί έναν τόπο γαλήνης και αναψυχής.

***

Εφίλησα μελαχρινή Αυγούστου πρώτη μέρα,
το στόμα μου μοσχοβολά τριάντα μία ημέρα.

***

Το Αργοστόλι αποτελεί το κέντρο δραστηριοτήτων του νησιού από το 1757, οπότε υπήρξε σημαντική μετακίνηση πληθυσμού από την παλαιά πρωτεύουσα, τον Άγιο Γεώργιο, με σκοπό την εκμετάλλευση των εμπορικών δυνατοτήτων του κόλπου της περιοχής. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 9.748 κατοίκους.

Είναι επίσης πρωτεύουσα της επαρχίας Κραναίας που περιλαμβάνει το νότιο και νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού. Ακόμη είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού και συνδέεται με ferry με το Ληξούρι που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κεφαλονιάς.

 

 

Από το 1600 περίπου φαίνεται πως άρχισε να οικίζεται η περιοχή κοντά στον Κούταβο και ιδιαίτερα από την πλευρά που σήμερα είναι η περιοχή της Γέφυρας και η Σισιώτισσα. Η λύση για μια νέα πόλη που να έχει όσο το δυνατόν καλύτερες προδιαγραφές με πρώτη αυτή του ασφαλή λιμένα θα προκύψει αργότερα, όταν το 1757 θα αποφασιστεί να μεταφερθεί η πρωτεύουσα από το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου εκεί κοντά στον Κούταβο, όπου υπήρχε ένας οικισμός αποτελούμενος επί το πλείστον από αλιείς, ένα επίνειο του Κάστρου που ονομαζόταν Tener della Scala di Cefalonia. Παλαιότερα το λιμάνι του νησιού υπήρχε εκεί στον Κούταβο, το Porto de la Zephalonia ή Porto de l’ Arsenal, στον μυχό. Από το 1757 και μετά το Αργοστόλι άρχισε να μεγαλώνει σταδιακά. Όταν τα Επτάνησα πέρασαν στους Άγγλους, περίπου το 1810, η Κεφαλονιά όπως και τα άλλα Επτάνησα είχε το δικό της Άγγλο κυβερνήτη. Ένας από αυτούς ήταν ο De Bosset, ο οποίος έκανε πολλά έργα στο Αργοστόλι και ήταν ο δημιουργός της γέφυρας του Αργοστολίου. Η γέφυρα αυτή, μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου, συνέδεε το Αργοστόλι με την απέναντι πλευρά του κόλπου του Αργοστολίου. Η παλαιά πόλη του Αργοστολίου ήταν γραφικότατη αφού απαριθμούσε πολλά μεγάλα κτήρια με ιταλικές επιρροές στην αρχιτεκτονική τους. Η προσεισμική πόλη χαρακτηριζόταν από πολλά επιβλητικά αρχοντικά και μέγαρα, με αναγεννησιακά, ροκοκό και μπαρόκ στοιχεία. Με ιδιαίτερες πολιτιστικές ανησυχίες και βέβαια επαφές με τη Δυτική Ευρώπη, καθώς το Αργοστόλι όπως και όλη η Κεφαλονιά ήταν στα χέρια δυτικών κατακτητών τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα έως και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1864. Το Αργοστόλι, επίσης ήταν η δεύτερη πόλη στην Ελλάδα που ηλεκτροφωτίστηκε.

Ένα από τα «μυστήρια» του Αργοστολίου είναι οι Καταβόθρες, ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο. Από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα στο νησί, αφού το νερό εξαφανίζεται από τις ρωγμές κοντά στην ακτή. Για χρόνια οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο και δεν ήξεραν πού πήγαινε το νερό. Τελικά, έκαναν ένα πείραμα χρησιμοποιώντας μια χρωματιστή χημική ουσία την οποία έβαλαν στο νερό από τις Καταβόθρες. Ανακάλυψαν ότι το νερό διέσχισε υπογείως ολόκληρο το νότιο τμήμα του νησιού, σχηματίζοντας τρύπες στα ασβεστολιθικά πετρώματα του εδάφους, και κατέληγε στο σπήλαιο της Μελισσάνης.

Το κάστρο χτίστηκε τον 13ο αιώνα με σκοπό να προστατεύσει την τότε πρωτεύουσα η οποία βρισκόταν εκεί. Επειδή στόχος του ήταν να εμποδίζει πιθανές επιθέσεις, η θέα από το σημείο που βρίσκεται κυριολεκτικά κόβει την ανάσα! Είναι καλά συντηρημένο με πολεμίστρες, παρατηρητήρια, πύργους και τμήματα των τειχών να στέκουν ακόμα όρθια. Ήταν σημείο ταφής των Κεφαλλήνιων ευγενών και, σύμφωνα με ένα θρύλο, συνδέεται με το Αργοστόλι με υπόγεια σήραγγα.

 

Στην πόλη του Αργοστολίου εκτυλίχθηκαν μερικές από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές ολόκληρου του νησιού, όπως η καύση της «Χρυσής Βίβλου», του Libro d’ Oro, στην πλατεία Καμπάνας, που έθεσε τέλος στις διακρίσεις μεταξύ ευγενών και λαού. Η πέτρινη Γέφυρα Δεβοσέτου της πόλης ήταν το θέατρο μιας από τις πιο σημαντικές μάχες μεταξύ των επαναστατημένων Κεφαλονιτών και της Αγγλικής Φρουράς, το 1849.

Μια βόλτα στο Αργοστόλι και δεν θα χορταίνετε να θαυμάζετε… Οι μόστρες του κάποτε ήταν ζηλευτές, με πλούσια εκθέματα εισαγόμενα από την Ευρώπη και έξυπνα παιχνίδια στην αλησμόνητη μόστρα του Τσαμιναράκη. Έβρισκε κανείς εμπορεύματα κάθε λογής, ενώ οι μυρωδιές από παστέλια, τηγανίτες και στραγάλια κέντριζαν μικρούς και μεγάλους. Και σήμερα όμως η αγορά είναι πολύ ζωντανή. Τα περισσότερα καταστήματα στην Κεφαλονιά βρίσκονται στο Αργοστόλι. Θα τα βρείτε συγκεντρωμένα γύρω από το Λιθόστρωτο, αλλά και σε άλλα μικρότερα κάθετα στενά της πόλης. Στα καταστήματα του Αργοστολίου μπορείτε να βρείτε τα πάντα.

Η Πλατεία της Καμπάνας

Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι κτίστηκε την κυριαρχική εποχή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας των Ενετών στα Ιόνια Νησιά (1500-1797) και βρίσκεται προς το τέλος του Λιθοστρώτου, που τότε ονομαζόταν οδός Κρανίων. Οι Ενετοί ήθελαν να λέγεται πλατεία του Αγίου Μάρκου, αλλά επικράτησε ως «Πλατεία τση Καμπάνας» επειδή εκεί υπάρχει μέχρι και σήμερα ένα κτίσμα ψηλότερο από όλα τα γύρω κτήρια που στην κορυφή του έχει ένα ρολόι και μια σιδερένια κατασκευή από την οποία κρεμόταν μια καμπάνα. Η Πλατεία Καμπάνας και ο Πύργος του Ρολογιού αποτελούν προστατευόμενα μνημεία υπό την αρμοδιότητα της Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Ιονίων Νήσων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η καμπάνα του ρολογιού χτυπούσε τις ώρες και τα ημίωρα και καθόριζε την αρχή και τη λήξη κάθε δραστηριότητας στην πόλη την εποχή που λίγοι πολίτες είχαν δικό τους ρολόι. Η καμπάνα ανάγγειλε και τα μεγάλα χαρμόσυνα γεγονότα (π.χ. εθνικές και εκλογικές νίκες), ενώ μαρτυρείται πως κάποιες φορές έσπασε από τον ενθουσιασμό αυτών που τη σήμαιναν καθώς γινόταν ταυτόχρονα το μηχανικό και το ανθρώπινο χτύπημα της καμπάνας. Η κεντρική πύλη του πύργου του ρολογιού μέχρι το 1900-1910 ήταν τοξοειδής με εντοιχισμένο ανάγλυφο που αναπαριστούσε δύο χέρια σε χειραψία: επρόκειτο για το μεσαιωνικό έμβλημα της Κεφαλονιάς, που κοσμούσε όλα τα δημόσια κτήρια της εποχής. Καθόλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας, ειδικός κορδιστής ωρολογίου ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία του.

Το ρολόι διατηρείται για πολλά χρόνια σε καλή κατάσταση, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920 οπότε και έμεινε χωρίς φροντίδα με αποτέλεσμα να απορυθμιστεί. Στις 12 Αυγούστου του 1953 σημειώθηκε ο καταστροφικός σεισμός των 7,2 Ρίχτερ και ο πύργος του ρολογιού κατέρρευσε. Όταν ανασύρθηκαν τα ερείπια η καμπάνα βρέθηκε θαμμένη αλλά ακέραιη. Ο Πύργος ανοικοδομήθηκε μέσω εράνου με πρωτοβουλία της Κεφαλονίτισσας Μαριγούλας Αλιβιζάτου, η καμπάνα ξανατοποθετήθηκε στη θέση της και το 1985 το ρολόι λειτούργησε για πρώτη φορά μετά τη σεισμική καταστροφή.

***

Στις τοπικές εφημερίδες παλαιότερα γίνονταν και εορταστικές διαφημίσεις. Παραθέτουμε μερικές:

«Τα ρούχα σας τα γιορτινά τα ομορφοκομμένα

τα στερεά, τα νουβωτέ τα τεχνικά ραμμένα,

στου Ματαράγκα μοναχά πηγαίνετε να βρήτε

γιατί τεχνίτης άριστος εκείνος θεωρείται.»

«Συλλογή καρτών αρίστη επίτηδες διά τας εορτάς μόνον ο Νικολάτος»

«Το εργοστάσιον των εγχωρίων μεταξωτών (οδός Λάσης έναντι κήπου Νάπιερ) εξαιρετικώς δια τας εορτάς εκπίπτει τας τιμάς, από σήμερον μέχρι 12 Ιανουαρίου»

«Όποιος από τ’ αφεντικά

θέλει με δώρα πρακτικά

να ντύση τον παρά του,

ας μπαίνει μεσ’ στο μαγαζί

του Σπύρου του Μαράτου.»

«Τώρα πώρχονται γιορτάδες,

κάθε πλούσιος και φτωχός,

ξέρει πως αν θέλη ράφτη,

ένας είναι μοναχός.

Ένας ειν’ ο Ματαράγκας»

***

Επιπλέον σημειώνουμε και μερικές χαρακτηριστικές κεφαλονίτικες φράσεις:

– «Όντες εσώσαμε στο χωριό» = όταν φτάσαμε στο χωριό, (Β./Γλ. Κ. – χφ Β, λ. σώνω).

– «Του χωριάτη το σκοινί μονό δε σώνει [= δε φτάνει, δεν αρκεί]· διπλό σώνει κι αβατζέρνει [= περισσεύει]», (Λ. 1298).

– «Τον έκαμε να τρέχη και να μη σώνη [= να μη φθάνη εις τόπον τινά διά να σωθή]», (Β./Γλ. Κ. – χφ Γ, λ. σώνω).

– «Σώνεις στο Δήμαρχο;» = ημπορείς να μεσιτεύσης εις τον Δήμαρχον περί τινος υποθέσεως και να φέρης αποτέλεσμα ευχάριστον; (Β./Γλ. Κ. – χφ Β, λ. σώνω).

– «Του το ’σωσε» = του το είπε, του το πρόφτασε, το διέδωσε, του το «κάρφωσε».

– «Στου χάρου τσι λαβωματιές βότανα δε χωρούνε· ούτε γιατροί που σώνουνε [= προφτάνουν], ούτ’ άγιοι που βοχτούνε» (Λ. 1280).

– «Εσώθηκε ο παπα-Γιάννης» = πέθανε ο παπα-Γιάννης, (ΤΣ., λ. σώνομαι).

– «Μου σώθηκε (το λάδι)» = μου τελείωσε (το λάδι), (Γ.Γ.-ΤΖ, σ. 422).

– «Τα βάσανα τ’ ανθρώπου ποτέ δε σώνουνται [= δεν τελειώνουν]», (Λ. 1232).

Οι Καντάδες

Οι Καντάδες είναι τραγούδια και αυτό το περίεργο είδος μελωδικών παραδοσιακών τραγουδιών, είναι ένα καθαρά μοναδικό μουσικό μέρος του πολιτισμού των Ιονίων Νήσων και ιδιαίτερα στην Κεφαλονιά. Το όνομά τους προέρχεται από το λατινικό ρήμα cantare (=τραγουδώ) και η πρώτη καντάδα λέγεται ότι δημιουργήθηκε στο Ληξούρι.

Η μουσική των Καντάδων βασίζεται στον κανόνα του πρίμο-σεκόντο-μπάσου, καθώς ερμηνεύεται από πολλούς τραγουδιστές ταυτόχρονα που συνήθως συνοδεύονται από κιθάρες και μαντολίνα. Τα τραγούδια των Καντάδων συνήθως μιλούν για τα νησιά, συγκρίνοντας το ένα στο άλλο με τον πιο κωμικό τρόπο, κι έχουν περαστεί από γενιά σε γενιά από την εποχή της Βενετοκρατίας.

Παίζουν σημαντικό ρόλο στις ζωές των ντόπιων κι ακόμα κι ο τρόπος που μιλούν οι άνθρωποι ακούγεται σαν τραγούδι. Ηλικιωμένοι άνθρωποι με μελωδικές φωνές μπορούν να βρεθούν στο Λιθόστρωτο εμπορικό πεζόδρομο τραγουδώντας σε ομάδες, διασκεδάζοντας τους ανθρώπους τριγύρω τους μόνο και μόνο επειδή τους αρέσει να το κάνουν. Μια πασίγνωστη καντάδα της δεκαετίας του 1920 είναι και η παρακάτω:

Το Καϊκάκι 

Εις τον αφρό, εις τον αφρό της θάλασσας

Η αγάπη μου, η αγάπη μου κοιμάται

Παρακαλώ σας κύματα, μη μου την εξυπνάτε

Παρακαλώ σας κύματα, μη μου την εξυπνάτε

Γιαλό-γιαλό πηγαίναμε

Κι όλο για σένα λέγαμε

Γιαλό να πας, γιαλό να ’ρθεις  | 2x

Τα λόγια μου να θυμηθείς       | 2x

Να χαμηλώ-, να χαμηλώναν τα βουνά

Να ’βλεπα το , να ’βλεπα το Λεβάντε

Να ’βλεπα την Κεφαλλονιά και το ωραίο Τζάντε

Να ’βλεπα την Κεφαλλονιά και το ωραίο Τζάντε

Γιαλό-γιαλό…

Νάταν η θα-, νάταν η θάλασσα κρασί

Και τα βουνά, και τα βουνά μεζέδες

Κι οι βάρκες κρασοπότηρα, να πίνουν οι γλεντζέδες

Κι οι βάρκες κρασοπότηρα, να πίνουν οι γλεντζέδες

Γιαλό-γιαλό…

Κεφαλλονί-, κεφαλλονίτικος παπάς

διαβάζει με, διαβάζει με σοφία

Τα δώδεκα ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία

Τα δώδεκα ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία

Γιαλό γιαλό…

 

eirini aivaliwtouΤο φασαριόζικο Λιθόστρωτο, η «Πλατεία τση Καμπάνας» κι οι ξακουστές κεφαλονίτικες καντάδες
Περισσότερα

Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου.
Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου.
Κι όλο ασάλευτη μένεις
να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη»

***

«Ἐτοῦτο τὸ τοπίο εἶναι σκληρὸ σὰν τὴν σιωπή, σφίγγει στὸν κόρφο του τὰ πυρωμένα λιθάρια, σφίγγει τὰ δόντια. Δὲν ὑπάρχει νερό. Μονάχα φῶς. Ὁ δρόμος χάνεται στὸ φῶς κι ὁ ἴσκιος τῆς μάντρας εἶναι σίδερο. Ἡ ρίζα σκοντάφτει στὸ μάρμαρο. Δὲν ὑπάρχει νερό. Ὅλοι διψᾶνε. Χρόνια τώρα. Ὅλοι μασᾶνε μιὰ μπουκιὰ οὐρανὸ πάνω ἀπὸ τὴν πίκρα τους» – Γιάννης Ρίτσος

Μονεμβασία. Φωτογραφία του Δήμου Μονεμβασίας

Μπαίνοντας στο κάστρο, ένα μικρό δρομάκι στα αριστερά σας θα σας οδηγήσει στο σπίτι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου, έξω από το οποίο υπάρχει και η προτομή του. Σε αυτόν οφείλει η Μονεμβασιά και τον μοναδικό χαρακτηρισμό «πέτρινο καράβι», που μόνο ένα ιδιοφυές ποιητικό πνεύμα θα μπορούσε να επινοήσει. Είναι ένα από τα πιο ήρεμα και όμορφα σημεία της Μονεμβασιάς, που δίνει στον επισκέπτη μια πρώτη εντύπωση για το τι πρόκειται να δει πριχωρώντας. Τον άγριο βράχο, την Άκρα Mινώα -όπως ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα- που αποκόπηκε από την Πελοπόννησο με έναν σεισμό το 375 μ.X. και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.

Πίσω από τα μεσαιωνικά τείχη της Μονεμβασιάς κρύβεται η μαγευτική καστροπολιτεία που φιλοξενεί βυζαντινές εκκλησίες, επιβλητικά αρχοντικά, γραφικά καλντερίμια και μία σειρά από ξενώνες, εστιατόρια, μπαρ και καταστήματα, που βρίσκονται σε αρμονία με το αρχιτεκτονικό προφίλ της πόλης. Στον «Βράχο της Μονεμβασιάς» συνδιαλλέγεται η άγρια ομορφιά
της πέτρας με το έντονο γαλανό της θάλασσας και το σήμερα με την ατμόσφαιρα των μεσαιωνικών χρόνων.

«Τα τετράδιά μου των μαθηματικών ήταν γεμάτα ήλιους και λουλούδια», έλεγε ο Ρίτσος. «Έφτιαχνα μαργαρίτες και παπαρούνες σβήνοντας τους αριθμούς». Κι ακόμα: «Σαν να μου άρεσε πάντα να είμαι τιμωρημένος. Δεν αγαπούσα τους ανθρώπους που αρίστευαν στα πάντα. Σήμαινε πως δεν είχαν καμιά κλίση. Νομίζω ότι ο άνθρωπος που δεν τιμωρήθηκε ποτέ δεν ξέρει τι σημαίνει παραβίαση της απαγόρευσης. Κι επειδή η ζωή είναι γεμάτη απαγορεύσεις, έμαθα να δουλεύω την ποίηση ξεπερνώντας τες».

Το κτήμα της οικογένειας Ρίτσου στις Βέλιες πουλήθηκε έναντι 13.000 δραχμών, χρήματα που ο πατέρας του εμπιστεύθηκε στην αδελφή του Λούλα για κάθε περίπτωση ανάγκης. Τον χειμώνα του 1926 ο Γιάννης Ρίτσος κάνει για πρώτη φορά αιμόπτυση. Ο οικογενειακός γιατρός τους, του σύστησε μια επίσκεψη μακράς διαρκείας στην Μονεμβάσια. Ο Γιάννης Ρίτσος μετέβη εκεί και το Ιούλιο του ίδιου έτους επέστρεψε στην Αθήνα με τις δύο ποιητικές συλλογές «Στο παλιό μας σπίτι» και «Δάκρυα και χαμόγελα».

***

Η Μονεμβασία χωρίζεται σε δύο μέρη: την Άνω Πόλη -που κτίστηκε πρώτη και δεν κατοικείται- και την Κάτω Πόλη που κατοικείται στις μέρες μας και φιλοξενεί σημαντικά αξιοθέατα. Ακολουθώντας το κεντρικό καλντερίμι της Κάτω Πόλης -ξεκινά από την πύλη του Κάστρου- θα οδηγηθείτε στην κεντρική πλατεία με το κανόνι όπου δεσπόζει η εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού. Το εσωτερικό του ναού κοσμούν μεταβυζαντινές εικόνες (17ος – 18ος αιώνας), όπως ο Ελκόμενος Χριστός, η Παναγία στον τύπο προ Σταυρού, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και η Γέννηση του Χριστού στο τέμπλο, και η «Κυρία η Παντάνασσα» στο προσκυνητάρι. Τα μαρμάρινα γλυπτά μέσα σε αυτή χρονολογούνται στους παλαιοχριστιανικούς και βυζαντινούς χρόνους.

Η Μονεμβάσια ή Μονεμβασία ή Μονεμβασιά ή Μονοβάσια, γνωστή στους Φράγκους ως Μαλβαζία, είναι μια μικρή ιστορική πόλη της ανατολικής Πελοποννήσου, της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, στο Νομό Λακωνίας. Είναι περισσότερο γνωστή από το μεσαιωνικό φρούριο, επί του ομώνυμου «Βράχου της Μονεμβασιάς», που αποτελεί στην κυριολεξία μικρή νησίδα που συνδέεται με γέφυρα σε σχηματιζόμενο λαιμό συνολικού μήκους 400 μέτρων με τη σημερινή παράλια κατ’ έναντι πόλη επί της λακωνικής ακτής. Στα διασωθέντα κτήρια και τις δομές στο κάστρο περιλαμβάνονται αμυντικές κατασκευές του εξωτερικού κάστρου και αρκετές μικρές βυζαντινές εκκλησίες.

Το όνομά της είναι σύνθετη λέξη, που προέρχεται από τις δύο ελληνικές λέξεις Μόνη και Έμβασις. Πολλές από τις οδούς είναι στενές και κατάλληλες μόνο για τους πεζούς. Ο κόλπος της Παλαιάς Μονεμβασιάς βρίσκεται στο Βορρά. Το παρωνύμιο της Μονεμβασιάς είναι «Γιβραλτάρ της Ανατολής», επειδή τυγχάνει να είναι σε σμίκρυνση πανομοιότυπη με τον βράχο του Γιβραλτάρ.

***

Η ζωή του Ρίτσου, κατά την παιδική του ηλικία, στη Μονεμβασία, ήταν ανέφελη και πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια κοντά στη φύση. Ο Ρίτσος, από τη μικρή ηλικία φάνηκε να έχει κλίση στις τέχνες, καθώς γρήγορα άρχισε να ζωγραφίζει και να μαθαίνει πιάνο, ενώ, καθώς ο ίδιος μαρτυρεί, έγραφε στίχους από την ηλικία των 7 ετών.
Η οικογένεια του Ρίτσου χτυπήθηκε από τη φυματίωση και από την τρέλα. Ο Ρίτσος που νόσησε κι αυτός από φυματίωση ξεπέρασε την ασθένεια (πράγμα δύσκολο για την εποχή) και πέρασε από υλικές και ηθικές δοκιμασίες. Ο Ρίτσος, στο σανατόριο του Σωτηρία, όπου νοσηλευόταν, ήρθε κοντά με τον μαρξισμό και την Αριστερά, πράγματα που επηρέασαν βαθύτατα την ποίησή του και τον τρόπο ζωής του. Αφού πέρασε από διάφορα σανατόρια, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως αυτοδίδακτος σκηνοθέτης στην Εργατική Λέσχη και ως ηθοποιός και χορευτής σε επιθεωρήσεις.

[…] Η μεγάλη ιδέα που μπορεί να σχηματίσει ο ποιητής για τον εαυτό του απ’ την αγάπη και το θαυμασμό του πλήθους, καθώς και η διάθεσή του να διατηρήσει και να επαυξήσει αυτό το θαυμασμό, μπορεί να τον κάνει κάποτε να «φουσκώσει» ως τη γελοιότητα, να στρεβλώσει το χαρακτήρα του, να πιστέψει πως είναι ο «εκπρόσωπος του λαού του ή της χώρας του ή του κόσμου», και, το χειρότερο, αυτό το «φούσκωμα», αυτή η αυταρέσκεια να περάσει στο ύφος του, στην ποίηση, περιβλημένο τάχα τη δικαιωμένη «αντικειμενική έπαρση» των δυνάμεων που «αντιπροσωπεύει» […]. Αν γλίτωσα κάπως εγώ απ’ αυτό τον κίνδυνο, είναι γιατί αρκετά νωρίς απόχτησα την «καλλιτεχνική πονηρία» να βάζω τους τρίτους να μιλάνε.

Μα πάλι, και παρ’ όλ’ αυτά, παρ’ όλους τους αναπότρεπτους κινδύνους που επισημαίνω, δε γλιτώνω κ’ εγώ ο ίδιος όχι πια απ’ την έννοια του κοινωνικού χρέους, αλλά απ’ την ανάγκη της άμεσης ανταπόκρισης στα ιστορικά γεγονότα της εποχής και στο κοινό αίσθημα. Και τότε, όχι μονάχα ρίχνω στην μπάντα όλες μου τις αισθητικές επιφυλάξεις, αλλά αισθάνομαι και άκρατη περιφρόνηση προς κάθε αισθητική που μπορεί να εμποδίσει ή ν’ αλλοιώσει τη γνήσια, τη δίκαιη (όπως λέω αυτές τις ώρες) ανθρώπινη φωνή στον πόνο της ή στην οργή της. Και πριν απ’ τον «Αφανισμό της Μήλος» γράφω τις ολότελα σύγχρονες «Μαντατοφόρες». […] Γράφοντας το αγαπημένο μου «Θυρωρείο», σταματώ για να γράψω κάτι πολύ άμεσο, τα «Στίγματα». Γράφοντας την «Πάροδο», σταματώ για να γράψω το πολύ άμεσο επίσης «Κωδωνοστάσιο». Έτσι έγραψα πρωτύτερα και το «Δίχτυ». […] Κι όμως, ξαναδιαβάζοντας τις «Μαντατοφόρες», τα «Στίγματα», το «Δίχτυ», το «Κωδωνοστάσιο», τα βρίσκω πολύ πιο κάτω απ’ τα «αρχαία» μου, όπως τα λες. Κι όχι γιατί τους λείπει η διάσταση του μύθου, η προϋπάρχουσα μαγεία της απόστασης, η άξαφνη μουσική των αναχρονισμών, η ελευθερία κίνησης της φαντασίας, η ευκολία της μεταμφίεσης του λόγου απ’ το φιλτραρισμένο μέσω των εποχών αίσθημα και νόημα που δεν υπόκειται στην αναγκαιότητα της λαχανιασμένης στιγμής. Όχι γι’ αυτά. Ίσως και γι’ αυτά. Μα είναι και άλλα: η ένταση του αισθήματος που αλλοιώνει το λόγο, η στιγμιαία επιταγή που περιορίζει την όραση σ’ ένα ορισμένο τμήμα του χρόνου σαν να ’ναι όλος ο χρόνος, ο μόνος χρόνος, χωρίς πριν και πιο πέρα […]. […] λείπει η τρίτη αναλογία που δεν είναι πια ζήτημα ειλικρίνειας συναισθηματικής, αλλά ακρίβειας αισθητικής […]. Και τέτοια ελαττώματα έχουν και τα καλύτερα ποιήματά μου αυτού του είδους, παρ’ όλα τους τα γνήσια βιώματα και την καθάρια ειλικρίνειά τους και την «ελεγχόμενη» (ακόμη και την ώρα της έξαρσης) τεχνική τους. […] Αν σώζεται ο «Επιτάφιος» είναι ίσως απ’ τους μακρινούς συσχετισμούς με τον Άδωνη, με την αρχαία ελληνική λατρεία του σωματικού κάλλους, με την άνοιξη, με τον Ιησού, και προπάντων εξαιτίας του μορφικού δεσμού του με την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού, με τις ρυθμικές και ηχητικές μνήμες των βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων, του Κρητικού θεάτρου, της Τουρκοκρατίας, της Επανάστασης του 21, του μανιάτικου μοιρολογιού, έτσι που το άμεσο γεγονός να επεκτείνεται συνειρμικά κι αισθητικά σ’ έναν άπειρο χρόνο ιστορικό, μυθικό, εσωτερικό προς τα πριν και τα μετά.

«Ένα γράμμα του Γιάννη Ρίτσου για την ποίησή του» [στη Χρύσα Προκοπάκη, Αθήνα, 15.V.72], περ. Ο Πολίτης, τχ. 109 (Νοέμ. 1990) 52-53.

***

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε την Πρωτομαγιά 1909 στη Μονεμβασιά, το τελευταίο παιδί μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων.

Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Νίνα (1898-1970), ο Μίμης (1899-1921) και η Λούλα (1908-1995).

Σπουδαίος και πολυγραφότατος Έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30″.

Η πρώτη παιδική ηλικία ήταν και η μόνη ευτυχισμένη περίοδος της οικογενειακής ζωής του. Σύντομα η οικογένεια επρόκειτο να καταστραφεί οικονομικά. Μαζί με την ανέχεια ήρθαν μεγαλύτερες δοκιμασίες. Ο θάνατος του αδελφού του Μίμη, δόκιμου αξιωματικού του Ναυτικού, από φυματίωση το 1921 και, μερικούς μήνες αργότερα, ο θάνατος της μητέρας από την ίδια αρρώστια. Ο πατέρας τρελαίνεται. Θα τελειώσει τη ζωή του, το 1938, στο Δαφνί. Στο ίδιο ίδρυμα θα οδηγηθεί το 1936 η αδελφή του ποιητή Λούλα, ο πιστός σύντροφος των παιδικών του χρόνων.

Μαζί με τη Λούλα ο ποιητής περνά τα γυμνασιακά του χρόνια στο Γύθειο. Το 1925 φτάνουν στην Αθήνα για σπουδές. Γρήγορα όμως ο Ρίτσος θα προσβληθεί κι αυτός από φυματίωση. Ως το 1940 περίπου η ζωή του θα περνά ανάμεσα σε σανατόρια (Σωτηρία, Kαψαλώνα, Άγιος Iωάννης Χανίων, Πάρνηθα) και, στα διαλείμματα, στην Αθήνα, όπου είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά και κάποτε με εξευτελιστικούς όρους για να επιζήσει.

Στο πείσμα αυτής της κακιάς μοίρας και του ίδιου του θανάτου που τον απειλεί συνεχώς, ο Ρίτσος, που από τα παιδικά του χρόνια αισθάνεται ποιητής, γράφει ασταμάτητα. Στην ποίηση βρήκε το μοναδικό καταφύγιο. Στην ποίηση και, από το 1929, στο σοσιαλιστικό ιδανικό το οποίο ενστερνίστηκε στο σανατόριο της Σωτηρίας – εκεί νοσηλεύονταν πολλοί αγωνιστές. Η πίστη σ’ αυτό το μελλοντικό όραμα θα εμπνέει και την ποίησή του.

Από το 1930 ως το 1934 γράφει τις συλλογές Τρακτέρ (έκδ. 1934) και Πυραμίδες (έκδ. 1935). Το 1936, με αφορμή την αιματηρή καταστολή της διαδήλωσης των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη, γράφει τον Επιτάφιο. Η δικτατορία του Μεταξά συμπεριλαμβάνει τον Επιτάφιο στα ανατρεπτικά βιβλία που κάηκαν στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Στο διάστημα αυτό, έως τον πόλεμο, ο Ρίτσος εργάζεται ως ηθοποιός και χορευτής σε διάφορα θέατρα, και αργότερα στο Εθνικό και στη Λυρική. Στην Κατοχή εντάσσεται στο λογοτεχνικό τομέα του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Νέα υποτροπή της φυματίωσης τον καθηλώνει στο κρεβάτι, όπου γράφει ασταμάτητα. (Τα περισσότερα έργα αυτής της περιόδου καταστράφηκαν αμέσως μετά τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη 1944.) Το Δεκέμβριο του 1944 ακολουθεί τις αριστερές δυνάμεις που εγκαταλείπουν την Αθήνα. Φθάνει στην Κοζάνη, όπου γράφει το θεατρικό Η Αθήνα στ’ άρματα, που παίζεται αμέσως.

Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια εργάζεται ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων στον εκδοτικό οίκο Γκοβόστη και συνεργάζεται με το περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα.

Το 1948 εκτοπίζεται στο Κοντοπούλι της Λήμνου, αργότερα στη Μακρόνησο και στο τέλος στον Αϊ-Στράτη. Απελευθερώνεται τον Αύγουστο του 1952. Την περίοδο αυτή το έργο του είναι απαγορευμένο, ο ίδιος όμως συνεχίζει τη δημιουργική του δραστηριότητα.

Το 1954 παντρεύεται τη γιατρό Γαρυφαλιώ Γεωργιάδου και το 1955 γεννιέται η κόρη του, Έρη. Το 1956 τού απονέμεται το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη Σονάτα του σεληνόφωτος.

Αυτά τα χρόνια κι ως την καινούργια δικτατορία είναι τα μόνα ήρεμα. Ο ποιητής αφιερώνεται αποκλειστικά στο έργο του και σε ποιητικές μεταφράσεις χωρίς άλλους επαγγελματικούς περισπασμούς. Ωστόσο, σ’ όλη τη ζωή του δε σταμάτησε ούτε μέρα να γράφει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Με την επιβολή της δικτατορίας, στις 21 Απριλίου 1967, συλλαμβάνεται και οδηγείται στον Ιππόδρομο. Στη συνέχεια εξορίζεται στη Γυάρο, ύστερα στο Παρθένι της Λέρου. Από τον Οκτώβριο του 1968 ως το τέλος του 1970 βρίσκεται σε «κατ’ οίκον περιορισμό» στο Καρλόβασι Σάμου. Το έργο του είναι πάλι υπό απαγόρευση.

Το 1971 επιστρέφει ελεύθερος στην Αθήνα. Έχει έρθει η ώρα της αναγνώρισης στην Ελλάδα και διεθνώς. Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1975). Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 1978 γίνεται επίσης διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ στην Αγγλία, το 1984 του Πανεπιστημίου Καρλ Μαρξ της Λειψίας και το 1987 του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1977 τιμάται με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.

Ο Γιάννης Ρίτσος μάς έχει δώσει ένα ογκωδέστατο έργο. Μετά τον Επιτάφιο (1936), ακολουθούν λυρικές συνθέσεις σε ελεύθερο στίχο όπως Το τραγούδι της αδελφής μου (1937), Εαρινή συμφωνία (1938), Το εμβατήριο του ωκεανού (1940). Μέσα στην Κατοχή γράφει τη Δοκιμασία, ενώ η εποποιία της Αντίστασης θα του εμπνεύσει τη Ρωμιοσύνη και την Κυρά των Αμπελιών (1945-1947). Παράλληλα, η τραγωδία της Κατοχής και του Εμφύλιου καταγράφεται στη συλλογή Αγρύπνια (1944-1953) και στις Γειτονιές του κόσμου (1949-1951).

Στον τόμο Τέταρτη Διάσταση (1956-1975) έχουν συγκεντρωθεί ποιητικοί μονόλογοι, όπως H Σονάτα του σεληνόφωτος, ο Ορέστης, ο Φιλοκτήτης, η Χρυσόθεμις, η Ελένη. Μέσα από το μύθο και την ιστορία όσο και από τις σύγχρονες κοινωνικές συγκρούσεις, ο ποιητής αναπτύσσει έναν ποιητικό στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. Η Τέταρτη Διάσταση μαζί με τις πολυάριθμες συλλογές μικρών ποιημάτων που γράφονται παράλληλα (Μαρτυρίες, Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα, Χειρονομίες και άλλα) είναι το απόσταγμα της ανθρώπινης και ποιητικής εμπειρίας του. Με τις οραματικές, δοξαστικές συνθέσεις που συγκεντρώνονται στους τόμους Γίγνεσθαι και Επινίκια ο Ρίτσος ολοκληρώνει την ποιητική του κατάθεση.

Ως τώρα έχουν κυκλοφορήσει 100 ποιητικά βιβλία, 4 θεατρικά, καθώς και 9 πεζά με το γενικό τίτλο Εικονοστάσιο ανωνύμων αγίων. Έχουν εκδοθεί επίσης 12 βιβλία με μεταφράσεις του και ένα βιβλίο με δοκίμια. Οι ξένες εκδόσεις του έργου του, που έχουν μεταφραστεί σε σαράντα διαφορετικές γλώσσες, ανέρχονται σε 320. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα προστίθενται στο έργο του. Οι μελέτες για ομοτέχνους του, οι πολυάριθμες μεταφράσεις και χρονογραφήματα, καθώς και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα ενός χαλκέντερου δημιουργού.

Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.

***

«Η κυρά των αμπελιών» 1984

Κυρά των αμπελιών
που σ’ είδαμε πίσω απ’ το δίχτυ του πευκόδασου
να συγυρίζεις με το χάραμα
τα σπίτια των αϊτών και των τσοπάνων.
Πάνω στη φούστα σου ο Αυγερινός.
Δύο αγουροξυπνημένες μέλισσες
κρεμούσανε στ’ αυτιά σου σκουλαρίκια
και τα πορτοκαλάνθη σου έφεγγαν
τη μαύρη την καμένη στράτα.

Κυρά μελαχρινή
που η αντηλιά σου χρύσωσε τα χέρια
σαν της Παναγιάς το κόνισμα
πίσω από το χνούδι το σγουρό
σπίθιζε το δροσό της νύχτας
σα να μετάνιωσε λίγο προτού να σβήσει ο γαλαξίας
και δέθηκε γιορντάνι στο λαιμό σου
να χυθεί στη ζεστασιά του κόρφου σου…

eirini aivaliwtouΚυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου…
Περισσότερα

Το σπίτι του ποιητή Νίκου Καββαδία στο Φισκάρδο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

  • Αποκλειστικές φωτογραφίες για το catisart.gr: Σοφία Παπαδάτου

Ένα αστικό μέγαρο εποχής 19ου αιώνα βρίσκεται στο Φισκάρδο με χαρακτηριστικό τον τεράστιο φίκο στην αυλή του. Είναι το σπίτι που πέρασε τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας ο ποιητής Νίκος Καββαδίας. Το κτίσμα είναι κατοικήσιμο και φροντίζεται από κληρονόμους της οικογένειας, όμως χρειάζεται επειγόντως αναπαλαίωση την οποία οφείλει να αναλάβει η πολιτεία. Πρόκειται για ένα παλατάκι, με χρονολογία κατασκευής 1874.

 

Ο Νίκος Καββαδίας (1910 – 1975) ήταν παιδί του Χαρίλαου Καββαδία και της Δωροθέας Αγγελάτου. Η Δωροθέα ήταν γόνος του Γρηγόρη Αγγελάτου και της Σταμούλας Γιαννουλάτου αμφότερες οικογένειες εφοπλιστών. Ο Χαρίλαος εκ Φισκάρδου ήταν μεγαλέμπορος και τροφοδότης του τσαρικού στρατού κάτοικος Μαντζουρίας (Manchuria) τότε. Το όνομα του Καββαδία βρισκόταν ανάμεσα στις 219 αρχοντικές οικογένειες της Κεφαλονιάς, τις εγγεγραμμένες στη Χρυσή Βίβλο (Λίμπρο ντ’ Όρο) του έτους 1799.

O Nίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Νικόλσκι Ουσουρίσκι, μια μικρή επαρχιακή πόλη της Μαντζουρίας στην περιοχή του Χαρμπίν, κοντά στον ποταμό Ουσούρ, που ήταν στρατιωτική βάση.

Η Χαρμπίν (Harbin) που έμενε και εργαζόταν ο Χαρίλαος Καββαδίας (κινέζικα: 哈爾濱 / 哈尔滨, Πινγίν: Hā’ěrbīn) είναι πόλη στη βορειοανατολική Κίνα και πρωτεύουσα της επαρχίας Χεϊλογκγιάγκ. Με 4 εκατομμύρια κατοίκους και πάνω από 9 εκατομμύρια στη μητροπολιτική περιοχή. Ιδρύθηκε το 1898 από Ρώσους ως σταθμός ενός σημαντικού σιδηροδρόμου και το εμπόριο της πόλης με τη Ρωσία είχε καθοριστικό ρόλο στην οικονομία της.

Ο πατέρας του, έχοντας ρώσικη υπηκοότητα, διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών – εξαγωγών και μεταφορών, διακινώντας μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων τροφίμων και άλλων καταναλωτικών ειδών. Τα πολιτικά δρώμενα ωστόσο δεν ευνόησαν τις οικονομικές επιχειρήσεις του και η επιδείνωση της κατάστασης τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Μαντζουρία και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Αρχικά εγκατέστησε την οικογένεια στο πατρικό σπίτι στην Άσσο (των Αγγελάτων) και στο Φισκάρδο (των Καββαδία) και αργότερα στο Αργοστόλι. Ο Νίκος μεγάλωσε με άνεση σ’ ένα αστικό περιβάλλον. Στο Αργοστόλι η οικογένειά του έμενε σ’ ένα μεγάλο σπίτι με περιβόλι.

Η μητέρα του ήταν μια ευγενέστατη αρχοντόθωρη δέσποινα και η αδελφή του η Τζένια (Ευγενία) Καββαδία ήταν μια εξαίρετη διανοούμενη, που εκτός από την πλατιά και βαθιά της καλλιέργεια, διέθετε και ένα ταλέντο συγγραφικό όχι συνηθισμένο, που δείγματά του είχαν φανεί στα διηγήματα που δημοσίευε εκείνη την εποχή, κυρίως στο λογοτεχνικό περιοδικό του Πειραιά «Ρυθμός», στου οποίου τον εκδοτικό κύκλο ανήκε. Είναι κρίμα το ότι δεν έδωσε συνέχεια στο συγγραφικό έργο της. Προτίμησε, ίσως, να μείνει στη σκιά του εμπνευσμένου αδερφού της, θεματοφύλακας του έργου και της μνήμης του. Είχε και δύο μικρότερους αδερφούς (Δημήτρη-Μίκια και Αργύρη).

 

 

«Τὸ 1914, στὴν ἀρχὴ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ὁ πατέρας ἀποφάσισε νὰ φέρει τὴν οἰκογένεια στὴν Ἑλλάδα, καθὼς πλανιόταν στὸν ἀέρα ἡ ἐπερχόμενη ἀνατροπή. Ταξίδεψαν μὲ τὸν Ὑπερσιβηρικὸ σιδηρόδρομο δεκαπέντε ὁλόκληρες μέρες διασχίζοντας τὰ Οὐράλια Ὄρη κι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ἐνδοχώρας. Φτάσανε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου βρήκανε τ᾿ ἀδέρφια τῆς μάνας ποὺ εἶχαν ναυτικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ μὲ κάποιο καράβι τους, τοὺς περάσανε στὸ ἑλληνικὸ ἔδαφος. Φτάσανε στὴν Ἀθήνα ὅπου ἔμειναν στὸ ξενοδοχεῖο «Διάνα». Τὰ δύο μεγαλύτερα παιδιὰ εἶδαν γιὰ πρώτη φορὰ θέατρο – Τὰ «Παναθήναια» μὲ τὴ Μαρίκα Κοτοπούλη. Καταλήξανε στὴν Κεφαλονιὰ στὰ πατρικὰ σπίτια μὲ τὶς γιαγιάδες καὶ τοὺς παπποῦδες, τῆς μάνας στὴν Ἄσσο, τοῦ πατέρα στὸ Φισκάρδο. Δὲν ἔμειναν πολύ. Ἦρθαν στὸ Ἀργοστόλι ὅπου νοικίασαν ἕνα μεγάλο σπίτι μὲ περιβόλι στὸ δρόμο τῆς Λάσσης, καὶ γράψανε τὰ δύο μεγαλύτερα παιδιὰ στὸ Νηπιαγωγεῖο τῆς σχολῆς Ἑλένης Μαζαράκη, «Παρθεναγωγεῖο αἱ Μοῦσαι». Ὁ πατέρας γύρισε στὴ Ρωσία γιὰ νὰ τακτοποιήσει τὶς ἐπιχειρήσεις του καὶ τὰ μικρὰ ἀπομεῖναν ξαφνιασμένα στὸ ἀνύποπτο ὡς τότε καὶ ἥσυχο Ἀργοστόλι, ποὺ ἄρχιζε νὰ τὸ τραντάζει ὁ ἀπόηχος τοῦ πολέμου. Ὑδροπλάνα, ὁπλιταγωγά, ἀτμάκατοι, συμμαχικὸς στρατός, Ἄγγλοι, Γάλλοι, Σενεγαλέζοι. Τὰ παιδιὰ τῆς οἰκογένειας βρίσκονταν κάθε ἀπόγευμα μὲ τὴν νταντὰ στὴν πλατεία. Ὁ Νίκος Καββαδίας ξέφευγε κατὰ τὴ συνήθειά του γιὰ νὰ κάνει φιλίες μὲ στρατιῶτες τοῦ συμμαχικοῦ στρατοῦ, κατὰ προτίμηση τοὺς Σενεγαλέζους ποὺ τὸν ἐντυπωσίαζαν μὲ τὸ χρῶμα τους καὶ τὸ μπόι τους καθὼς τὸν σήκωναν ψηλὰ στὰ χέρια τους καὶ τοῦ χαρίζανε ταινίες ἀπὸ τὰ καπέλα τους καὶ ἄλλα ἀντικείμενα. Ἡ οἰκογένεια ἀποκλείστηκε στὴν Κεφαλονιὰ καὶ ὁ πατέρας ἀποκλείστηκε στὴ Ρωσία. Ἑφτὰ ὁλόκληρα χρόνια χάθηκαν τὰ ἴχνη του. Διώχθηκε, φυλακίστηκε, ἔχασε ὡς τὸ τελευταῖο του ρούβλι. Γύρισε τὸ 1921, ταλαιπωρημένος, νευρασθενικὸς, ἄρρωστος -καὶ τὸ τραγικότερο, ξένος καὶ ἀνένταχτος. Μετακομίσαμε στὸν Πειραιᾶ, ὅπου ὁ Καββαδίας τελείωσε τὸ Δημοτικὸ στὴ σχολὴ ἀδελφῶν Μπάρδη. Συμμαθητές του ὁ Γιάννης Τσαρούχης καὶ ὁ πάπα-Πυρουνάκης» – Διήγηση της Τζένιας Καββαδία από το μπλογκ Υδροναύτες. (Πηγή: lifo.gr)

 

 

Το βάπτισμα της θάλασσας ο Καββαδίας το πήρε σε ηλικία 11 χρόνων με το επιβατηγό καράβι «Πολικός» των Αγγελάτων, των αδελφών της μητέρας του, όπου ο πατέρας του ήταν τροφοδότης. Τον έπαιρνε μαζί του τα καλοκαίρια ταξιδεύοντας στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Σ’ εκείνα τα πρώιμα ταξίδια, που τον έκαναν ν’ αγαπήσει το υγρό στοιχείο, γνώρισε Ρώσους πρόσφυγες, στρατηγούς, ναυάρχους και όμορφες μεθυσμένες Ρωσίδες, γεμάτες κοσμήματα. Κάποια μέρα «κοιμήθηκε στα γόνατα κάποιες ανασαίνοντας τ’ άρωμά της».

Ο Καββαδίας, στη «Βάρδια», θα γράψει: «Ο πατέρας μου… ο λαθρέμπορος του Λάο Γιαν, ο χαρτοπαίκτης του Τιεν Τσιν, ο μπακάλης του Πασαλιμανιού στα στερνά του, ο πιο ανελέητος άνθρωπος που γνώρισα».

Στα 19 του χρόνια, πριν μπαρκάρει, δημοσιεύει το ποίημα του «Αγαπάω» στο Περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του Παύλου Δρανδάκη, το 1929, όπου είναι εμφανής η αλληλεγγύη του για τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, τους αδικημένους και τους απόκληρους της γης.

Ο Καββαδίας ήταν φύση παράξενη και ιδιόρρυθμη. Τον χαρακτήριζε το ονειροπόλημα του ποιητή, το ταμπεραμέντο του ναυτικού και η καλοσύνη του μικρού παιδιού, του άφθαρτου, του αλώβητου, του παιχνιδιάρικου και αυτάρεσκου. Και όλ’ αυτά μαζί, συνέθεταν την ανεπανάληπτη προσωπική γοητεία του. Πέρα από το ποιητικό έργο του, μας κληροδότησε και την ανθρωπιά του, αναπόσπαστο στοιχείο για τη συναρμογή μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας που θα μείνει στη μνήμη μας άσβεστη και πάντοτε αξιαγάπητη.

 

Το Φισκάρδο

Ο περιηγητής Μίλερ κατά την επίσκεψή του στο βορειότερο λιμάνι του νησιού τον 19ο αιώνα έγραψε ότι το Φισκάρδο είναι μία από τις πιο γοητευτικές και πιο ενδιαφέρουσες γωνιές της Γης. Το παλιό ψαροχώρι του οποίου τα σπίτια έμειναν ανέπαφα από το σεισμό του 1953, σήμερα είναι ένα από τα πιο φημισμένα τουριστικά θέρετρα της Ελλάδας.
Πήρε το όνομά του από τον Νορμανδό σταυροφόρο Robert Guiscard, όταν πέθανε εδώ, μετά την τελευταία του επιδρομή το 1085 και τα χρώματά του από τα πορτοκαλί παράθυρα, τα κόκκινα γεράνια, το πράσινο της πυκνής βλάστησης που το περιβάλλει και το γαλάζιο από το ανοιχτό του Ιονίου.
Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια από το κεντρικό πάρκινγκ θα συναντήσετε το ερειπωμένο σπίτι που πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Καββαδίας και μετά θα βρεθείτε στην προκυμαία με τα παλιά κτίσματα που έχουν μετατραπεί σε καφετέριες και εστιατόρια. Χαρακτηριστικά δείγματα τέτοιων σπιτιών είναι του Αμπατιέλου, του Γόμπου, του Τσελέντη. Τα περισσότερα αρχοντικά της περιοχής ανήκουν στην περίοδο της βενετικής κατοχής.
Από την προκυμαία θα ανεβείτε τα σκαλοπάτια για την εκκλησία της Παναγιάς της Πλατυτέρας του 17ου αιώνα. Από ολάνθιστα καντούνια θα επισκεφθείτε τη βυζαντινή εκκλησία του 6ου αιώνα στον φάρο στον Φουρνιά, μετά τα Χτούρια, τους αρχαίους πέτρινους λουτήρες και το θρόνο της θρυλικής βασίλισσας Φισκάρδας.

Το γνωστό αραξοβόλι, που κρατά την παραδοσιακή του αρχοντιά, είναι καταφύγιο και ορμητήριο πολλών σκαφών και από τους πλέον προσφιλείς χώρους θαλάσσιου τουρισμού, σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Διάσημο για την παραδοσιακή του ρυμοτομία, αλλά και για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του. Πανέμορφα χωριά το πλαισιώνουν ολόγυρα, καταλήγοντας σε δαντελωτές πεντακάθαρες ακρογιαλιές, καθώς και τους υπέροχους κυπαρισσώνες της Ευρετής. Ανατολικά, οι οικισμοί μαρτυρούν αδιάψευστα την εξέλιξη στο χρόνο, κοιτώντας αγέρωχα την Ιθάκη, σε ένα διάβα αναμνήσεων και εικόνων από το παρόν και το μέλλον.

Αξίζει επίσης, να σημειωθεί πως η ευρύτερη περιοχή της Ερίσσου έχει επανειλημμένως χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Το Φισκάρδο αποτελείται από τις παρακάτω γειτονιές: Απολυτός (στην περιοχή της προβλήτας του φέρι-μποτ), Λαρνί (στην περιοχή προς τα Λαγκάδια και το Σπηλιόβουνο), Καμινάκια, Ζαβαλάτα, Φώκι. Στη γύρω περιοχή του Φισκάρδου. υπάρχουν πολλά παραδοσιακά και πανέμορφα χωριά, όπως τα Αντυπάτα, Γερμενάτα, Ψιλιθριάς, Μάγγανος, Κατσαράτα, Ματσουκάτα, Τσελεντάτα, Μπαρζουκάτα, Τζαμαρελάτα, Αγριλιάς, Χαλικερή κ.ά.

 

 

 

«Αγαπάω» / Νίκος Καββαδίας

Αγαπάω ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά τα ματάκια, του αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ΄ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ΄ όνειρό τους,
να φανεί απ΄ τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ΄ ασπρόφτερό τους
Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά – αν ποτέ θά ΄ρθουν πίσω
αγαπάω, και θά ΄θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω.

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…
αγαπάω σε τούτο τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ΄ εμένα.

 

  • Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου
eirini aivaliwtouΤο σπίτι του ποιητή Νίκου Καββαδία στο Φισκάρδο
Περισσότερα

Το άγαλμα του Νίκου Καββαδία στο Αργοστόλι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Φωτογραφίες: Σοφία Παπαδάτου

Στο τέλος της παραλίας του Αργοστολίου, σε ένα μικρό πλάτωμα με παγκάκια, αμέσως μετά το παλιό κολυμβητήριο και δίπλα στο Ναυτικό Όμιλο, βρίσκεται το άγαλμα του Νίκου Καββαδία. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, ο ναυτικός πάνω από όλα Νίκος Καββαδίας καταγόταν από το Φισκάρδο, όπου μάλιστα διατηρείται και το πατρικό σπίτι της οικογένειας. Όσο ήταν παιδί, σύμφωνα με τις αναφορές για τη ζωή του, έζησε με την οικογένειά του κάποια χρόνια στο Αργοστόλι.

Η προτομή είναι τοποθετημένη πάνω σ’ έναν ακανόνιστο βράχο και εκεί πάνω βρίσκονται σε σιδερένια επιγραφή κάποιοι στίχοι απ’ το μελοποιημένο ποίημα του «Πούσι». Η προτομή είναι φτιαγμένη από ορείχαλκο. Στο αριστερό του μπράτσο βρίσκεται η χρονολογία 1983 καθώς και το όνομα του γλύπτη Νίκου Ίκαρη, που ανάλαβε την αναστήλωση της προτομής. Πίσω απ’ τον ακανόνιστο βράχο ανεμίζει η ελληνική σημαία. Το ότι βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο αποτελεί φόρο τιμής στον Έλληνα ποιητή. Η ανέγερση της προτομής έγινε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Κεφαλλήνων Νέας Υόρκης «Κέφαλος». Το άγαλμα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, που τόσο αγάπησε, ενώ ο ποιητής αγναντεύει αιωνίως τα καράβια που έρχονται και φεύγουν…

Ο ίδιος ο ποιητής παρουσιάζεται με ελαφρώς νοσταλγικό και μελαγχολικό ύφος, αγναντεύοντας το πέλαγος. Το ρυτιδιασμένο πρόσωπό του, ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένου και καραβοτσακισμένου ανθρώπου, δείχνει μια βαθιά θλίψη που αποτυπώνεται μέσα από τη σκυφτή στάση του σώματός του. Εύκολα καταλαβαίνει κάνεις πως τη ζωή του την πέρασε μέσα στα αμπάρια των καραβιών και στα λιμάνια μακρινών και ξένων τόπων. Αυτό φαίνεται μέσα από την ενδυμασία του, που αποτελεί ναυτική περιβολή. Φοράει πουλόβερ μάλλινο
και το κεφάλι του κοσμεί ένας μπερές με φούντα. Στα χεριά του κρατά μολύβι και χαρτί, κάτι που αποδεικνύει τη μεγάλη του λατρεία για τα γράμματα και τη συγγραφή, ενώ ακόμη μαρτυρά αρετές του χαρακτήρα του· ο ίδιος αποτελεί αντισυμβατικό άτομο, άνθρωπο του στοχασμού, της ανήσυχης σκέψης και των ανοιχτών οριζόντων.

Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας. Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρώσικη υπηκοότητα ενώ η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλονίτικης καταγωγής. Για μερικούς μήνες εργάστηκε σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πάτερα του μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ζωή του, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Μαραμπού». Το 1939 παίρνει το δίπλωμα του ασυρματιστή. Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του «Πούσι», συλλογή με την οποία εδραιώθηκε η φήμη του ως θαλασσινού ποιητή. Τρία χρονιά μετά το θάνατό του, κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από πολλούς σύγχρονους σύνθετες. Ένας απ’ αυτούς, ο Θάνος Μικρούτσικος, μελοποίησε ποιήματα του Νίκου Καββαδία στο δίσκο «Σταυρός του Νότου». Με την έντονη ευαισθησία του, έγραψε ιδιαίτερα αξιόλογα έργα, που τον καθιέρωσαν στους κορυφαίους εκπροσώπους του νεοελληνικού λυρισμού.

Ο Νίκος Καββαδίας αποτελεί έναν από τους πλέον αγαπημένους ποιητές σε ολόκληρη την Ελλάδα, με μια φήμη που ξεπερνά τα όρια της χώρας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «Willy» ή το «Μαχαίρι», αλλά και τα υπόλοιπα τραγούδια της συλλογής «O σταυρός του Νότου». Ποιος δεν έχει τραγουδήσει το «Μαχαίρι», τον «Σταυρό του Νότου», το «Καραντί», την «Fata Morgana» και δεν ταξίδεψε στις θάλασσες του κόσμου, με οδηγό τα ποιήματά του…

Ο Νίκος Καββαδίας εξέδωσε συνολικά τρεις ποιητικές συλλογές («Μαραμπού», «Πούσι» και «Τραβέρσο»). Έζησε ολόκληρη τη ζωή του στη θάλασσα και έκανε ιδεολογία το «όπου γης πατρίς» (όπως και πολλοί Κεφαλονίτες που μεγαλούργησαν στο εξωτερικό). Πόσοι πραγματικά γνωρίζουν ότι η καταγωγή του είναι από την Κεφαλονιά και μάλιστα από το Φισκάρδο;

Το σπίτι του δυστυχώς μένει εγκαταλελειμμένο και αναξιοποίητο στην πιο γραφική μεριά του νησιού, την κοσμοπολίτικη και πολυδιαφημισμένη περιοχή του Φισκάρδου.

Παλαιότερα μάλιστα υπήρχε διεθνές 15ήμερο φεστιβάλ σε Αργοστόλι και Ληξούρι, με τη συμμετοχή παγκοσμίου φήμης συγκροτημάτων και χορωδιών από ολόκληρο τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ αυτό καταργήθηκε, αφού θεωρήθηκε από τους τοπικούς άρχοντες ως πολυδάπανο, με αποτέλεσμα το άγαλμα να μοναχό να μένει και να μας θυμίζει την αίγλη άλλων εποχών.

Cambay’s water
Στον Π.Π. Παναγιώτου

Φουντάραμε καραμοσάλι στὸ ποτάμι.
Εἶχε ὁ πιλότος μας τὸ κούτελο βαμμένο
«κι ἂν λείψεις χίλια χρόνια θὰ σὲ περιμένω»
ὡστόσο οἱ κάβοι σου σκληρύναν τὴν παλάμη.

Θολὰ νερὰ καὶ μίλια τέσσερα τὸ ρέμα,
οἱ κούληδες τρῶνε σκυφτοὶ ρύζι μὲ κάρι,
ὁ καπετάνιος μας κοιτάζει τὸ φεγγάρι,
πού ῾ναι θολὸ καὶ κατακόκκινο σὰν αἷμα.

Τὸ ρυμουλκὸ σφύριξε τρεῖς καὶ πάει γιὰ πέρα,
σαράντα μέρες ὅλο ἐμέτραγες τὰ μίλια,
μ᾿ ἀπόψε -λέω- φαρμάκι κόμπρα εἶχες στὰ χείλια,
τὴν ὥρα πού ῾πες μὲ θυμό: «Θά ῾βγω ἄλλη μέρα…»

Τὴ νύχτα σοῦ ῾πα στὸ καμπούνι μία ἱστορία,
τὴν ἴδια ποὺ ὅλοι οἱ ναυτικοὶ λένε στὴ ράδα,
τὰ μάτια σου τὰ κυβερνοῦσε σοροκάδα
κι ὅλο μουρμούριζες βραχνά: «Φάλτσο ἡ πορεία…»

Ξημέρωσε κ᾿ ἦρθε ὁ φακίρης μὲ τὰ φίδια,
ἡ Μαχαράνα τοῦ Μαζὸρ δὲ φάνηκε ὅμως!…
Μ᾿ αἰσχρὲς κουβέντες τὸν ἐπείραζε ὁ λοστρόμος
καὶ τοῦ πετοῦσε ἀπὰ στὰ φίδια του σκουπίδια.

Σαλπάρουμε! Μᾶς περιμένουν στὸ Μπραζίλι.
Τὸ πρόσωπό σου θὰ τὸ μούσκεψε τὸ ἀγιάζι.
Ζεστὸν ἀγέρα κατεβάζει τὸ μπουγάζι
μὰ οὔτε φουστάνι στὴ στεριὰ κι οὔτε μαντήλι.

 

  • Ο Νίκος Ίκαρης (1915 – 1994) ήταν Έλληνας γλύπτης με οικογενειακό επίθετο Αϊβαλιώτης. Γεννήθηκε το 1915 στο Χρυσόστομο Ικαρίας. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 και στη συνέχεια στην Εθνική Αντίσταση όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε. το 1952 πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε μετεκπαίδευση στις εικαστικές σπουδές στο Παρίσι. Εργάστηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Δίδαξε στο Κingsborough του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Απεβίωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Δεκεμβρίου 1994. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, Μπιενάλε Βενετίας 1956, Μπιενάλε Παρισίων 1957, Διεθνή Παναθήναια 1965 κ.ά. και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Έργα του βρίσκονται σε Μουσεία ανά τον κόσμο όπως το Μπόχουμ στη Γερμανία, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στη Χάιφα του Ισραήλ αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης κοσμούν διάφορες πόλεις της Ελλάδα και ανά τον κόσμο όπως Άγιος Κήρυκος Ικαρίας, Πυθαγόρειο Σάμου, Βόλος, Κως, Κεφαλονιά, Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Βιέννη, Ρουρ Γερμανίας κ.ά. Εκτός από τα εικαστικά του έργα, ο Ίκαρης άφησε και γραπτά κείμενα, κυρίως ποίηση και δοκίμια.

 

  • Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

eirini aivaliwtouΤο άγαλμα του Νίκου Καββαδία στο Αργοστόλι
Περισσότερα

Ποια Πάρο και ποια Νάξο. Στα Κουφονήσια τον αέρα μου θα αλλάξω!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κείμενο – φωτογραφίες
της Χριστίνας Γιαννάκη

 

Τα Κουφονήσια αποτελούνται από δύο νησίδες, το Άνω και Κάτω Κουφονήσι και ανήκουν στο σύμπλεγμα των Μικρών Ανατολικών Κυκλάδων.

Χωρίζονται μεταξύ τους από ένα στενό πορθμό πλάτους 200 μ. Γεωγραφικά, τα συναντά κανείς 3 ν.μ. νοτιοανατολικά της Νάξου και δυτικά της Αμοργού. Ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα η οποία περιλαμβάνει εκτός από τα δύο Κουφονήσια και το νησί Κέρος καθώς και αρκετές μικρότερες νησίδες γύρω από τα κύρια νησιά.

Η Κέρος που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με το όνομα τους, είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί, 15,2 τ.χλμ., που όμως φιλοξενεί σημαντικά ευρήματα του κυκλαδικού πολιτισμού και έχει το σχήμα μιας γυναίκας που είναι ξαπλωμένη και κυοφορεί.

 

 

 

Το μικρό Άνω Κουφονήσι το στολίζουν σμαραγδένιες παραλίες. Τα νερά σχεδόν κρυστάλλινα κάνουν τη θάλασσα να μοιάζει με πισίνα.

Μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού είναι η Πλατιά Πούντα, γνωστή και ως «Ιταλίδα», λόγω της καταγωγής της ιδιοκτήτριας. Η «Ιταλίδα» βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τη Χώρα και είναι μια από τις πιο πολυσύχναστες στο Άνω Κουφονήσι.

 

 

Δεν διαθέτει οργάνωση επομένως, θα πρέπει να φροντίσετε να την επισκεφθείτε με τον εξοπλισμό σας. Για καφέ, ποτά και φαΐ θα εξυπηρετηθείτε από τις διπλανές παραλίες του Φανού (λειτουργεί beach bar) και του Φοίνικα (λειτουργεί εστιατόριο).

Στην αρχή της «Ιταλίδας» θα βρείτε τη «μικρή Ιταλίδα», διαθέτει μικρά φυσικά κολπάκια ιδανικά για αυτούς που λατρεύουν την απομόνωση ενώ ταυτόχρονα αποτελεί αγαπημένο προορισμό των γυμνιστών.

Διασχίζοντας την «Ιταλίδα» και ακολουθώντας ένα υπερυψωμένο μονοπάτι με θέα το απέραντο γαλάζιο, θα ανακαλύψετε ένα μικρό φυσικό κολπάκι, περιστοιχισμένο από βραχάκια, που το κάνουν να θυμίζει φυσική πισίνα. Μη διστάσετε να βουτήξετε!

 

 

Η αδρεναλίνη που νιώθεις τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι στον αέρα και η προσγείωση στα μαγευτικά μπλε νερά της «πισίνας» θα σας αποζημιώσουν.

 

Η Χώρα του νησιού, πολύ κοντά στις περισσότερες παραλίες είναι μικρή αλλά γραφική. Με μια βόλτα των 40 λεπτών έχεις ήδη περπατήσει το μεγαλύτερο μέρος της. Τα μπλε και άσπρα στενά ηχούν με τις καλημέρες των ντόπιων και τα γέλια των παιδιών. Η Χώρα είναι γεμάτη μικρά μαγαζάκια για φαγητό, ποτό και φυσικά παγωτό. Αν θέλετε να ικανοποιήσετε την πείνα σας γρήγορα και απολαυστικά σε μια μικρή γωνία, θα βρείτε το σουβλάκι στη στροφή.

Το μαγαζί είναι self service. Ωστόσο διαθέτει μικρά πολύχρωμα τραπεζάκια όπου μπορείτε να απολαύσετε το φαγητό σας σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του νησιού. Για τους λάτρεις της καλής κουζίνας το μαγαζί Μικρές Κυκλάδες προσφέρει μια σειρά από ευφάνταστα παραδοσιακά πιάτα σε ένα άκρως φιλικό περιβάλλον.

 

 

Οι λουκουμάδες τυριών και οι πατάτες Νάξου είναι πιάτα που αξίζει να δοκιμάσετε πριν φύγετε από το νησί. Δίπλα στις Μικρές Κυκλάδες υπάρχει «Το Φυστίκι». Εξαίσιο παγωτό, για όλα τα γούστα φτιαγμένο από τη Σταυρούλα. Μια νέα κοπέλα γεμάτη όρεξη και αγάπη για δημιουργία. Όσον αφορά τις γεύσεις. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τι άλλο; Το φυστίκι! Τα βράδια, μας βρίσκουν για ποτό στο «Κουφοχωριό». Ένα μικρό μπαράκι στο κέντρο της χώρας με υπέροχα κοκτέιλ, καλή μουσική και ένα μπαλκόνι με θέα το μαγευτικό λιμάνι.

 

 

Σε όσους θέλουν δίνεται η ευκαιρία με μικρές βαρκούλες να πραγματοποιούν καθημερινά δρομολόγια για το Κάτω Κουφονήσι που είναι σχεδόν ανέγγιχτο. Ιδανική τοποθεσία για όσους αγαπούν το κάμπινγκ και την ηρεμία. Το μόνο μαγαζάκι που θα βρείτε είναι ένα μικρό ταβερνάκι, ντυμένο και ραμμένο με μια αξεπέραστη απλότητα.

 

 

Η παραλία που προτιμάται από τους επισκέπτες είναι το «Νερό», δεδομένου της ομορφιάς της και της εξαίσιας όασης που διαθέτει, γεμάτη φοίνικες και τεράστια αλμυρίκια. Τα Κουφονήσια διαθέτουν μια μοναδική αύρα ξεγνοιασιάς και γαλήνης που θα νιώσετε όσο πιο γρήγορα επισκεφτείτε το νησί.

 

***

 

 

Πληροφορίες από το catisart.gr

Εισιτήρια με όλα τα πλοία.
Θαλάσσιες μεταφορές και τοπικές εκδρομές.

*

ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ
Υπεύθυνος: Κώστας και Ρουσσέτος Πράσινος
Tηλέφωνο: 22850-71438
Κινητό: 6972-558.543 και 6945-042.548

*

KOUFONISSIA TOURS
Υπεύθυνος: Νικήτας Σίμος
Τηλέφωνο: 22850-74435 και 22850-74091
www.koufonissiatours.gr

***

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΠοια Πάρο και ποια Νάξο. Στα Κουφονήσια τον αέρα μου θα αλλάξω!
Περισσότερα

Ποια είναι η πόλη που θρυλείται ότι υπήρξε ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωτεύουσα του βασιλείου της Ατροπατηνής που πήρε το όνομά του από τον σατράπη της Μηδίας, Ατροπάτη. Ήταν πρωτεύουσα του Μογγόλου ηγέτη Ιλκχάν Μαχμούντ Γκαζάν (1295-1304) ο οποίος ίδρυσε αστεροσκοπείο στην πόλη, καθιστώντας την σημαντικότατο κόμβο επιστημών. Το 14ο αιώνα το Ταμπρίζ πέρασε στα χέρια των μαυροπροβατάδων Τουρκομάνων, επί της ηγεμονίας των οποίων κτίστηκε το Μπλε Τζαμί της πόλης. Αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών μέχρι το 1548 όταν πρωτεύουσα έγινε το Καζβίν. Επί της δυναστείας των Κατζάρ ανέκτησε την προνομιακή του θέση και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό μεταξύ του Ιράν και της Ευρώπης. Το 1826 κατακτήθηκε από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιρανικού πολέμου (1826-8). Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως υπήρξε ο τόπος του κήπου της Εδέμ.

To Ταμπρίζ (περσ. تبریز), γνωστό και ως Ταυρίδα, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν και πρωτεύουσα της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται βορειοδυτικά, κοντά στη λίμνη Ούρμια, σε υψόμετρο περίπου 1.370 μέτρων. Η ονομασία της προέρχεται από τις λέξεις «ταπ ριζ», δηλαδή «ροή θερμότητας», καθώς η περιοχή περιβάλλεται από θερμές πηγές. Παρά το γεγονός πως η ευρύτερη περιοχή είναι σεισμογενής, οδηγώντας συχνά σε καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, λόγω της σημαντικής στρατηγικά θέσης της υπήρξε στη διάρκεια της ιστορίας της πρωτεύουσα ή διοικητικό κέντρο αρκετών δυναστειών.

Η πόλη διακρίνεται για την παρουσία αξιόλογων μνημείων. Εκτός από το Μπλε Τζαμί (1465-66) ξεχωρίζει επίσης το κάστρο του Ταμπρίζ, που βρίσκεται στη θέση ενός τεμένους υπό κατάρρευση, καθώς και το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών του Ταμπρίζ που αποτελεί από το 2010 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 1946 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο του Ταμπρίζ. Η πόλη παραμένει σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Συνδέεται σιδηροδρομικά με την Τεχεράνη ενώ διαθέτει και αεροδρόμιο. Χαρακτηρίζεται από ηπειρωτικό κλίμα. Εκτός από την κοινή περσική γλώσσα, μεγάλο μέρος των κατοίκων ομιλεί την αζερική.

 

Η Ταυρίδα, περίλαμπρη πόλη του Ιράν, γιόρτασε φέτος την αναγνώρισή της ως τουριστική πρωτεύουσα του μουσουλμανικού κόσμου.
Το Ιράν έχει εγκαινιάσει το μεγαλύτερο τουριστικό γεγονός των μουσουλμανικών κρατών στη βορειοδυτική ιρανική πόλη της Ταυρίδας για να σηματοδοτήσει την αναγνώριση της
πόλης ως τουριστική πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κόσμου για το 2018.
Ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουχανί εγκαινίασε το τουριστικό γκαλά της Ταυρίδας, στο οποίο συμμετείχαν δεκάδες εκπρόσωποι από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων υπουργών και διπλωματών.

Με θέση-κλειδί στον δρόμο του μεταξιού, θεωρείται μια πύλη προς την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Η πόλη της Ταυρίδας ονομάστηκε τουριστική πρωτεύουσα των ισλαμικών
χωρών για το 2018 από τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC) κατά τη συνάντησή του στην πρωτεύουσα Niamey του Νίγηρα.
Στην υποψηφιότητά της για τον τίτλο, η Ταυρίδα έλαβε το 90% των ψήφων του 57μελούς μουσουλμανικού σώματος και κέρδισε τον τίτλο.
Ο ΟΙΚ αναγνώρισε για πρώτη φορά την Ιερουσαλήμ al-Quds ως τουριστική πρωτεύουσα του μουσουλμανικού κόσμου το 2015. Η τουρκική πόλη Κόνια και η αγία πόλη της
Μεδίνας αναγνωρίστηκαν ως οι επόμενες τουριστικές πρωτεύουσες το 2016 και το 2017 αντίστοιχα.
Καθώς πρόκειται για ένα κέντρο τεχνών και ισλαμικού πολιτισμού και έδρα πολλών διπλωματικών, πολιτικών και διεθνών αποστολών, η Ταυρίδα επιδιώκει να αποκαταστήσει
την ιστορική της δόξα ως η νέα Τουριστική Πρωτεύουσα.
Πολυάριθμα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά γεγονότα, καθώς και φεστιβάλ δρόμου, βρίσκονται σε εξέλιξη σε ολόκληρη την Ταυρίδα για τον εορτασμό της περίστασης.

 

 

Η πόλη προσφέρει επίσης ειδικές εκπτώσεις σε ξενοδοχεία, μουσεία, ιστορικούς χώρους και εργαστήρια χειροτεχνίας για τους επισκέπτες.
Η Ταυρίδα θρυλείται ότι είναι ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ. Είναι μια από τις αρχαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις στο Ιράν, με ιστορία περίπου 4.000 ετών.
Σύμφωνα με το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του 13ου αιώνα του εμπόρου και ταξιδευτή Μάρκο Πόλο, η Ταυρίδα προσέλκυε εμπορεύματα από την Ινδία και το Ιράκ, τον Περσικό
Κόλπο και πολλά άλλα μέρη. Εκείνη την εποχή, ήταν η πρωτεύουσα της περσικής αυτοκρατορίας που απλωνόταν από την Αίγυπτο στην Κεντρική Ασία και από τον Ινδικό
Ωκεανό ως την Αρμενία.
Όταν η Περσία ανοίχτηκε προς τη Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ταυρίδα έγινε ευρωπαϊκή βάση καθώς αυξήθηκε η βιομηχανία της, καθιστώντας την οικονομική πρωτεύουσα του Ιράν. Οι βιομηχανίες χαλιών, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, υποδημάτων, τσιμέντου και επεξεργασίας τροφίμων, που εξακολουθούν να αποτελούν τα βασικά συστατικά της οικονομίας της πόλης, έχουν τις ρίζες τους σε αυτή την περίοδο.
Η πόλη ήταν επίσης μια από τις πρώτες που ανέλαβαν τον εκσυγχρονισμό και πολλές από τις νέες εξελίξεις στην ιστορία του Ιράν, όπως το τυπογραφείο, ο δημόσιος κινηματογράφος, το θέατρο, ο δήμος, το νηπιαγωγείο, το σχολείο για τους κωφούς και τα παιδιά με ιδιαιτερότητες, τον έντυπο Τύπο και τις υπηρεσίες πυρόσβεσης.
Η σύγχρονη Ταυρίδα έχει χάσει τη θέση της ως δεύτερη πόλη και οικονομικός κόμβος του Ιράν, αλλά εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στα βορειοδυτικά.
Η πόλη είναι επίσης ένα σημαντικό κέντρο βαριάς βιομηχανίας αυτοκινήτων, εργαλειομηχανών, διυλιστηρίων, πετροχημικών, φαρμακευτικών προϊόντων, δερμάτινων
ειδών και χαλιών.

 

Αυτός ο άξονας για τη βιομηχανία έχει μειονεκτήματα, όπου ο τουρισμός έχει παραμεληθεί συνολικά. Η Ταυρίδα λαμβάνει πολύ λίγα από την προώθηση του Ιράν για την υπέροχη αρχαία κληρονομιά του σε περιοχές όπως το Ισφαχάν, το Σιράζ, η Μασχάντ.
Ο ρυθμός ανάπτυξης στην Ταυρίδα υπογραμμίζεται από τους νέους ορόφους που προσανατολίζονται προς τον ορίζοντα, συνοδευόμενοι από νέους αυτοκινητόδρομους, πάρκα και γέφυρες που χτίστηκαν και τα παλαιά κτήρια που δίνουν μια ανανεωμένη όψη.
Η πόλη έχει ανοίξει εκ νέου πολλά από τα παλιά σοκάκια και τους δρόμους της και έχει επισκευάσει τους ιστορικούς της χώρους ώστε να χαρακτηριστεί η καθαρότερη πόλη
του Ιράν για αρκετά χρόνια στη σειρά.

 

Η Ταυρίδα φέρει επίσης μια σειρά ανεπίσημων χαρακτηριστικών όπως η πόλη των πρώτων, λόγω του πρωτοποριακού της ρόλου στον εκσυγχρονισμό του Ιράν, της πόλης χωρίς ζητιάνους και άστεγους και της πρωτεύουσας της σοκολάτας του Ιράν.
Τα τοπικά είδη ζαχαροπλαστικής, οι ξηροί καρποί και η παραδοσιακή κουζίνα της Ταυρίδας αναγνωρίζονται σε όλο το Ιράν ως μερικά από τα καλύτερα στο είδος τους.
Οι Shirin Asal, Aysuda, Aydin, Shoniz, Anata, Baraka και Chichak είναι μερικοί από τους κατασκευαστές στο Ιράν και οι καλύτερες γκουρμέ μάρκες σοκολάτας της χώρας. Οι
σπεσιαλιτέ τους περιλαμβάνουν qurabiya, Tabrizi lovuez, riss, nugat, tasbihi, latifeh, Ahari, lovadieh και lokum.

Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τα χειροποίητα ρούχα της, συμπεριλαμβανομένων των χαλιών και των κοσμημάτων. Τα χαλιά της Ταυρίδας διακρίνονται από την εξαιρετική ύφανσή τους και την τήρηση των κλασικών παραδόσεων του παλαιού σχεδιασμού περσικού χαλιού.

Ιστορικά μνημεία

Ενώ πολλά από τα αρχαία μνημεία της πόλης έχουν χαθεί λόγω των επαναλαμβανόμενων σεισμών, τα υπόλοιπα ιστορικά κτήρια είναι εντυπωσιακά στο είδος τους. Πρωταρχικό είναι το μεγαλύτερο κλειστό παζάρι στον κόσμο, ένα σύμπλεγμα διασυνδεδεμένων δομών από τούβλο του 15ου αιώνα και κλειστούς χώρους για διαφορετικές λειτουργίες, το οποίο αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν. Άλλα περιλαμβάνουν ένα τεράστιο οικοδομικό τετράγωνο του 14ου αιώνα, το οποίο είναι το
μοναδικό απόθεμα μιας κάποτε ισχυρής ακρόπολης, καθώς και το διάσημο Μπλε Τζαμί, που ονομάζεται έτσι για τα έντονα μπλε πλακάκια που διακοσμούν τους τοίχους.

 

Η Ταυρίδα διαθέτει επίσης αρκετούς κήπους και πάρκα σε λόφους που είναι δημοφιλείς για τις αποδράσεις του Σαββατοκύριακου. Τα μουσεία της παρουσιάζουν ευρήματα που
χρονολογούνται από 4.000 χρόνια πριν. Υπάρχει επίσης ένα νεκροταφείο που ανήκει σε περίπου 400 κλασικούς και σύγχρονους ποιητές, μυστικιστές και άλλους αξιοσημείωτους
ανθρώπους. Οι εκκλησίες στην πόλη βεβαιώνουν τη θέση τους ως ένα πολυπολιτισμικό καζάνι φυλών, θρησκειών και εθνικοτήτων. Η πόλη έχει σήμερα μια ορατή αρμενική
μειονότητα που ακολουθεί τον χριστιανισμό. Είχε επίσης μια μικρή εβραϊκή κοινότητα, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μετακομίσει στην Τεχεράνη. Κοντά στην Ταυρίδα,
το χωριό Καντοβάν προσελκύει πολλούς επισκέπτες που ταξιδεύουν για να δουν τις ανθρωπογενείς καταπράσινες κατοικίες που ανασκάπτονται μέσα σε ηφαιστειακά πετρώματα, τα οποία εξακολουθούν να είναι κατοικημένα.

Το φαράγγι Arasbaran ή Qaradaq των μαγευτικών δασών είναι ένα αποθεματικό της Βιόσφαιρας της UNESCO για το οποίο το Ιράν έχει υποβάλει αίτηση για προώθηση στο
καθεστώς του Εθνικού Πάρκου. Έχει περίπου 350 είδη πτηνών, θηλαστικών, ερπετών και ψαριών, καθώς και πολλά εξωτικά φυτά και άγρια δέντρα.

 

eirini aivaliwtouΠοια είναι η πόλη που θρυλείται ότι υπήρξε ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ
Περισσότερα

Πανσέληνος με τη Roxy στο Κτήμα Κολλάτου στην Αίγινα για το 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Συνωστισμός στο Κτήμα Κολλάτου, στην Αίγινα. Ένας δραπέτης, ένα γεράκι, ο Δράκουλας και η Roxy δίνουν το «παρών». Θα είναι ακόμη η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Θόδωρος Ρουμπάνης, η Τάνια Τρύπη και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, η Έλλη Φωτίου και ο Ανέστης Βλάχος. Θα είναι ο Χάρρυ Κλυνν, ο Σάκης Μπουλάς, ο Τζίμης Πανούσης… και πολλοί άλλοι που τους αγαπήσαμε στη μεγάλη οθόνη.

Αυτή η μεγάλη οθόνη θα στηθεί και φέτος ανάμεσα σε δύο αιωνόβιες ελιές για 11η χρονιά στο Κτήμα Κολλάτου στην Αίγινα.
Από την Τετάρτη 1η Αυγούστου μέχρι και την Παρασκευή 31η Αυγούστου 2018 στις 10 το βράδυ όσοι αγαπούν το καλό σινεμά θα μπορέσουν να απολαύσουν τις ταινίες που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Αίγινα που στήνεται στο κτήμα Κολλάτου για το κοινό κάτω από τον έναστρο ουρανό. Με ελεύθερη είσοδο…

***

 

Την αυλαία του φεστιβάλ ανοίγει η ταινία «Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν» με την παρουσία του σκηνοθέτη Πάνου Αγγελόπουλου την Τετάρτη 1η Αυγούστου.

Στις προβολές θα παραστούν πολλοί Έλληνες δημιουργοί και θα ακολουθεί συζήτηση με το κοινό. Tο φεστιβάλ φέτος θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι σκηνοθέτες: Μανούσος Μανουσάκης, Δημήτρης Αθανίτης, Ανδρέας Παντζής, Βαγγέλης Σεϊντανίδης, Angelique Kourounis, Πανίκκου Χρυσάνθου, Μπάμπης Πλαϊτάκης, Κώστας Ζάππας, Γιάννης Σακαρίδης, Νίκος Κούρου, Βασίλης Τσελεμέγκος, Κωνσταντίνος Ζουλιάτης, Μαρίνα Δανέζη, Άγγελος Κοβότσος, Αρτέμης Σαμοθράκης και Θόδωρος Ρουμπάνης.

 

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος μας περιμένει στο κτήμα του στην Αίγινα για το 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

 

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν», του Πάνου Αγγελόπουλου (1984).
Ο Χάρρυ Κλυνν πεθαίνει. Στην κηδεία του παρευρίσκεται όλος ο πολιτικός κόσμος, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Λεωνίδα Κύρκο.

*
ΠΕΜΠΤΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Παρουσίαση του βιβλίου «Δεν λες κουβέντα», του Μάκη Μαλαφέκα. Από τις Εκδόσεις Μελάνι. Παρουσία του συγγραφέα. Στις 9 μ.μ.

*
ΠΕΜΠΤΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον (1941). Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ αναλαμβάνει να διαλευκάνει μια υπόθεση. Στις 10 μ.μ.

*

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Invisible», του Δημήτρη Αθανίτη (2015). Με τους: Γιάννη Στάνκογλου, Μ. Χαζαράκη, Κόρα Καρβούνη. Ο Άρης είναι ένας μοναχικός 35άρης, χωρισμένος, που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Όταν απολύεται χωρίς καμιά προειδοποίηση, αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη ο ίδιος.

*

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ο γιος της Σοφίας», της Ελίνας Ψήκου (2017). Με τους: Βίκτορ Κόμουτ, Βάλερι Τσεπλάνοβα, Θανάση Παπαγεωργίου. Το καλοκαίρι του 2004 ο 11χρονος Μίσα φτάνει από τη Ρωσία στην Αθήνα για να ζήσει με τη μητέρα του Σοφία. Εκεί όμως τον περιμένουν ένας καινούργιος πατέρας και μια νέα, άγνωστη πραγματικότητα.

*

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ο βιασμός της Αφροδίτης», του Ανδρέα Πάντζη (1985). Ένας Κύπριος, που έζησε χρόνια ως μετανάστης στην Αγγλία, επιστρέφει στην πατρίδα του μετά την εισβολή των Τούρκων το ’74 και αναζητεί την οικογένειά του.

*

ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Με χωρίς γυναίκες», του Βαγγέλη Σεϊντανίδη. Με τους Θοδωρή Αθερίδη, Δημήτρη Ήμελλο, Σμαράγδα Καρύδη, Σοφία Σεϊρλή. Δύο 40ρηδες ξεκινούν ένα ολιγοήμερο ταξίδι με αυτοκινούμενο τροχόσπιτο σε αναζήτηση μιας παλιάς συμμαθήτριάς τους η οποία έχει κλειστεί σε μοναστήρι.

*

ΤΡΙΤΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Η ιστορία της πράσινης γραμμής» (2016), του Πανίκκου Χρυσάνθου. Μια ιστορία στην «πράσινη γραμμή» της Λευκωσίας, εκεί όπου ένα τείχος χωρίζει μια πόλη – και μια χώρα, που ήταν κάποτε ενωμένη.

*

ΤΕΤΑΡΤΗ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Χρυσή Αυγή: Προσωπική υπόθεση», της Angelique Kourounis (2016). Μία δημοσιογράφος ερευνά για χρόνια την οργάνωση του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή».

*

ΠΕΜΠΤΗ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Αλέξανδος και Αϊσέ» (2002), του Δημήτρη Κολλάτου. Ένας χριστιανός και μια μουσουλμάνα από την Κομοτηνή έχουν έναν απαγορευμένο ερωτικό δεσμό.

*

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου στο «Ουζερί Τσιτσάνης», με τη Βασιλική Τρουφάκου.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ουζερί Τσιτσάνης», του Μανούσου Μανουσάκη. Με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου και τους Χάρη Φραγκούλη, Χ. Χειλά-Φαμέλη, Βασιλική Τρουφάκου, Γιάννη Στάνκογλου, Λάκη Κομνηνό, Γεράσιμο Σκιαδαρέση. Η παθιασμένη ιστορία αγάπης, παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα απάνθρωπο ολοκληρωτικό καθεστώς, βρίσκει καταφύγιο στο ιστορικό «Ουζερί Τσιτσάνης».

*

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Μονόγραμμα» του Μπάμπη Πλαϊτάκη, «Πέτρος Ζουμπουλάκης, ζωγράφος», 29 λεπτά (1995) και «Στέλιος Τριάντης, γλύπτης» 29 λεπτά (1994).

*

Την αφίσα του 11ου Φεστιβάλ φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης. Το πρόσωπο του έργου είναι η ηθοποιός Νικολέττα Μαρκέλλα Χαρατζόγλου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Θεατρική Παράσταση. «Alexis & Yanis». Μια πολιτική σάτιρα του Αλέξανδρου Κολλάτου με τον Αντώνη Ζιώγα και τον Αλέξανδρο Κολλάτο. Γενική είσοδος: 8 ευρώ.

*

ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Παύλος Μελάς», του Φίλιππα Φυλακτού (1973). Ο Παύλος Μελάς, μέλος της Εθνικής Εταιρείας από τα χρόνια του στη Σχολή Ευελπίδων, αποφασίζει το 1904 να αναλάβει την ηγεσία του αγώνα στη Μακεδονία.

*

ΤΡΙΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Αγάπη, αγάπη, αγάπη», του Κώστα Ζάππα (2016) με τους: Αγγελική Παπαθεμελή, Ερρίκο Λίτση, Δήμητρα Χατούπη, Μάρα Δαρμουσλή. Μια σαραντάρα στριπτιζέζ και η ατίθαση κόρη της ερωτεύονται έναν γερασμένο γυναικά και τον γιο του αντίστοιχα.

*

ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Πάρτι του Δημήτρη στις 8 μ.μ. και προβολή ταινίας για παιδιά.

*

ΠΕΜΠΤΗ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ο μικρός δραπέτης», του Σταύρου Τσιώλη (1968). Ένα μικρό αγόρι το σκάει από το αναμορφωτήριο και κρύβεται στο σπίτι μιας κοπελίτσας. Τα παιδιά γίνονται φίλοι.

*

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ο φόβος», του Κώστα Μανουσάκη με τους Έλλη Φωτίου, Ανέστη Βλάχο, Σπύρο Φωκά, Έλενα Ναθαναήλ, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλέξη Δαμιανό. Ένας κοινωνικά απομονωμένος νέος επιτίθεται στην κωφάλαλη ψυχοκόρη της οικογένειάς του, την οποία κακοποιεί σεξουαλικά και στη συνέχεια τη σκοτώνει.

*

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων», του Νίκου Ζερβού. Παίζουν: Κωνσταντίνος Τζούμας, Τζίμης Πανούσης, Ισαβέλλα Μαυράκη, Τζόνι Βαβούρας, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πουλικάκος, Σάκης Μπουλάς, Νικόλας Άσιμος και οι «Μουσικές Ταξιαρχίες». H ταινία, όπως έχει δηλώσει ο Νίκος Ζερβός, είχε γυριστεί «τελείως για το χαβαλέ», με βάση ορισμένες ιδέες και σημειώσεις του Τζίμη Πανούση.

*

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Εκδίκηση του Διονύσου», του Δημήτρη Κολλάτου (2014), 98 λεπτά. Η Ελλάδα σήμερα μέσα από το βλέμμα του σκηνοθέτη.

*

ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Πλατεία Αμερικής», του Γιάννη Σακαρίδη (2016). Παίζουν: Γιάννης Στάνκογλου, Μάνια Παπαδημητρίου, Θέμις Μπαζάκα, Βασίλης Κουκαλάνι. Η ελληνική πρόταση για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

*

ΤΡΙΤΗ 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Ουτοπία», του Νίκου Κουρού (2016). Μια μικρή πόλη ελέγχεται οικονομικά από έναν διεφθαρμένο ιδιοκτήτη τράπεζας και τηλεοπτικού καναλιού.

*

ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Επικίνδυνες μαγειρικές», του Βασίλη Τσελεμέγκου. Παίζουν: Γ. Χωραφάς, Kάτια Ζυγούλη, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θ. Παπαθωμά, Μυρτώ Αλικάκη. Δύο άντρες διαφορετικοί μεταξύ τους, μοιράζονται -τυχαία;- την πιο «συναρπαστική» γυναίκα του κόσμου.

*

ΠΕΜΠΤΗ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Anaparastasis», Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970). Σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ζουλιάτη (2013). Βιογραφικό χρονικό του πρωτοποριακού συνθέτη μιας μουσικής ιδιοφυΐας που έφυγε από τη ζωή στα 44 του χρόνια.

*

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «90 χρόνια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας το Μέλλον». Των Νίκου Τριανταφυλλίδη και Μαρίνας Δανέζη (2016). Ο ΠΑΟΚ είναι η ομάδα των κατατρεγμένων. Η ομάδα της ελπίδας, της ζώσας μνήμης.

*

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «String-LESS», του Άγγελου Κοβότσου (2017). Έξι γυναίκες! Έξι ζωές σε μια δημιουργική πορεία αλλά και σε μια δύσκολη καθημερινότητα αγωνίζονται να επιβιώσουν στο σύνθετο καλλιτεχνικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης.

*

Η πανέμορφη Roxy θα μας κάνει παρέα στην Πανσέληνο του Αυγούστου.

 

Παρέα μας στην Πανσέληνο η φοβερή Roxy…

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Re-Action», Του Αρτέμη Σαμοθράκη (2017). Παίζουν: Τάνια Τρύπη, Ντίνος Καρύδης Γ. Ζιάννη, Θ. Ανθόπουλος, Γ. Αυγερινοπούλου, Τζένη Καζάκου, Δ.Παπαδάκης, Άννα Αδριανού, Τζόυς Ευείδη, Άννα Κουρή. Η ταινία διαπραγματεύεται την επιρροή που έχουν τα σκυλιά στον άνθρωπο.

*

ΔΕΥΤΕΡΑ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Κόκκινο τριαντάφυλο σου έκοψα», Δημήτρη Κολλάτου (1993) Ο Δημήτρης δεν έχει ξεχάσει τη γυναίκα του, την ηθοποιό Αρλέτ Μπομάν, που αυτοκτόνησε. Κλεισμένος στο σπίτι του, μαζί με τον αυτιστικό γιο τους Άλκη, βλέπουν και ξαναβλέπουν τις ταινίες που έκαναν μαζί.

*

ΤΡΙΤΗ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Η γωνιά του Παραδείσου», Της Λένας Βουδούρη. Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον συγγραφέα των τεσσάρων διηγημάτων που διασκευάστηκαν για την ταινία.

*

ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Μια γυναίκα στο παράθυρό της», του Pierre Granier-Deferr (1976) Romy Schneider, Νέλλη Ρήγα. Το 1936 η Margot Santorini, γυναίκα του πρέσβη Santorini στην Αθήνα, ζει τις τελευταίες μέρες της ξένοιαστης ζωής, καθώς προετοιμάζεται το πραξικόπημα του συνταγματάρχη Μεταξά.

*

ΠΕΜΠΤΗ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Γιορτή του Αλέξανδρου με προβολή – έκπληξη και πάρτι.

*

Η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Θόδωρος Ρουμπάνης στη «Βυζαντινή Ραψωδία» του Γιώργου Σκαλενάκη.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: «Βυζαντινή ραψωδία», του Γιώργου Σκαλενάκη. Παίζουν: Θόδωρος Ρουμπάνης, Μπέττυ Αρβανίτη, Κώστας Καρράς, Βένια Παλλήρη, Χρήστος Πάρλας, Χρήστος Ζήκας, Νίκος Τσαχιρίδης, Γιώργος Ζαϊφίδης, Γιώργος Τότσικας. Η ερωμένη ενός στρατιωτικού, η Ζωή, προδίδει τον εραστή της και παντρεύεται τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

 

***

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Κτήμα Κολλάτου
Οι προβολές ξεκινούν κάθε βράδυ στις 10:00.
Είσοδος ελεύθερη
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6908-56.93.98

 

***

 

ΕΔΩ Η ROXY ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ…

Παναγιώτης ΜήλαςΠανσέληνος με τη Roxy στο Κτήμα Κολλάτου στην Αίγινα για το 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Περισσότερα

#Rest@rt – Πολιτιστικός τουρισμός και χειρονομιακή ζωγραφική στη Σαντορίνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια ακόμη αξιόλογη πολιτιστική δράση παρουσιάζει η εξειδικευμένη πλατφόρμα Πολιτιστικού Τουρισμού #Rest@rt στο νησί της Σαντορίνης.
Στην καινούργια συνεργασία του φορέα με τον όμιλο πολυτελών ξενοδοχείων Canaves Oia, 26 σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί, παρουσιάζουν σε ένα πολύ υψηλών απαιτήσεων κοινό, τα έργα τους υπό την επιμέλεια της ιστορικού Τέχνης Νικολένας Καλαϊτζάκη και της εικαστικού Κέλλυς Αθανασιάδου.

Μάγδα Αποστόλου

Οι καλλιτέχνες
Μαρία Ανδρέου, Άννα Αντάρτη, Μάγδα Αποστόλου, Μάγδα Αστέρη, Βάσω Γιαννακοπούλου, Ελένη Γκινοσάτη, Δικαία Δεσποτάκη, Μιλένα Δημητροκάλη, Γεωργία Κοκκίνη, Βασιλική Κοσκινιώτου, Λίλα Κουφοπούλου, Αναστασία Κωνσταντάκου, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Χριστίνα Λουκίδη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Μαρία Μπάχα, Βασιλική Μπλούκου, Ελένη Παυλοπούλου, Σπυρίδων Πετράκος, Διονυσία Σεγγούνα, Μαίρη Στεφάνου, Αστέριος Τόρης, Γεωργία Τρούλη, Νίκος Τσαρουχάς και Δήμητρα Φακάρου, δημιούργησαν έργα αφαιρετικά για να συμμετέχουν στην έκθεση «Abstraction and Gesture» που θα διαρκέσει έως τα τέλη Οκτωβρίου.
Η συγκεκριμένη έκθεση παρουσιάζεται στο νεοσύστατο ξενοδοχείο Canaves Oia Epitome στη βόρεια πλευρά της Οίας και είναι μια εικαστική παρέμβαση στις 24 σουίτες καθώς και στους κοινόχρηστους χώρους του καταλύματος με σημείο αναφοράς τη χειρονομιακή ζωγραφική.

Μαρία Μπάχα

Η συνεργασία με το #Rest@rt στοχεύει στην καθιέρωση ταυτότητας διανόησης για το νέο υπερπολυτελές κατάλυμα του ομίλου που αποτελεί την επιτομή της αισθητικής και των υψηλών υπηρεσιών διαμονής. Κάθε σουίτα φιλοξενεί αυθεντικούς πίνακες των διακεκριμένων Ελλήνων καλλιτεχνών σε διάλογο με τον αρχιτεκτονικό της σχεδιασμό, με σκοπό την προβολή του εγχώριου εικαστικού δυναμικού στους εκλεκτούς διεθνείς επισκέπτες του συγκροτήματος.

  • Το #Rest@rt Contemporary Art Platform είναι ο επίσημος φορέας παραγωγής πολιτιστικών θεαμάτων που ειδικεύεται στον Πολιτιστικό Τουρισμό. Τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ. Σχεδιάζει και διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα για λογαριασμό των επιχειρηματιών του τουρισμού που θέλουν να αξιοποιήσουν τον πολιτισμό ως στοιχείο διαφοροποίησης και να αναβαθμίσουν διανοητικά το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών τους.
    https://canaves.com/el/canaves-oia-epitome/
    https://www.facebook.com/restartcontemporary/
eirini aivaliwtou#Rest@rt – Πολιτιστικός τουρισμός και χειρονομιακή ζωγραφική στη Σαντορίνη
Περισσότερα

Μουσικές και αφηγήσεις με την αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη στον Ταΰγετο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Καλοκαιράκι έφτασε, έστω και βροχερό. Ευκαιρία να αναζωογονηθούμε είτε μέσα είτε έξω από την πόλη. Η αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη ανάμεσα σε έρευνες για τα προγράμματα του χειμώνα, παραμύθια πολλά και βέβαια ξεκούραση, θα «τρέξει» κι ένα καλοκαιρινό σεμινάριο στον Ταΰγετο της Μεσσηνίας με θέμα «Ρυθμολογία και μουσικότητα στην προφορική αφήγηση». Το σεμινάριο στηρίζεται στη δική της μέθοδο για την Τεχνική της Έντεχνης Προφορικής Αφήγησης.

Παραμυθένιος ο τόπος, εκπληκτική η ατμόσφαιρα και γεμάτη εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Συναυλίες υψηλού επιπέδου, ανάμεσα στα δέντρα και τα τρεχούμενα νερά, όπου όλοι γίνονται μια παρέα.

Οι λέξεις είναι ήχοι. Ο όποιος συνδυασμός τους δημιουργεί μια «παρτιτούρα». Ο έντεχνος προφορικός αφηγηματικός λόγος εμπεριέχει μουσικότητα.

Ως κοινωνοί του έντεχνου προφορικού λόγου, ο τρόπος που μεταφέρουμε λέξεις = ήχους / νότες, κατά την εκφορά τους στην αφήγηση και μέσα από τα ηχεία του σώματός μας δημιουργεί διαφορετικούς κραδασμούς ανάλογα με την ψυχοσωματική μας κατάσταση, τη σωστή αναγνώριση – εκφορά των λέξεων, τη λειτουργική απ-εύθυνση ανάλογα με το ακροατήριο και τη συνθήκη. Κατά συνέπεια, ο αφηγητής πρέπει να ξέρει να χρησιμοποιεί συνειδητά αυτήν τη γνώση μετατοπίζοντας τη φωνή στα κατάλληλα ηχεία, αλλάζοντας τόνο και χροιά, αναγνωρίζοντας σωστά πώς θα εκφέρει το λόγο και το τραγούδι κατά περίπτωση.

Το συγκεκριμένο βιωματικό εργαστήριο στηρίζεται στην αλληλεπίδραση προχωρημένων και αρχαρίων μαθητευομένων ώστε να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα ηχεία του σώματος, τον τόνο της φωνής μας, τη σωστή αφηγηματική αντιμετώπιση των διαφορετικών αφηγημάτων, τα μελίσματα και τα τραγουδίσματα κατά την αφήγηση.

«Θα εργαστούμε πάνω σε προτάσεις της συντονίστριας, αλλά και των συμμετεχόντων ενώ ο ανοιχτός φυσικός χώρος θα μας προσφέρει μεγαλύτερη δυνατότητα αφηγηματικών και σωματικών πειραματισμών, ενώ κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης είναι πιθανές αλληλεπιδράσεις με άλλα εργαστήρια καθώς και ανοιχτές παρουσιάσεις στο κοινό της διοργάνωσης», μας εξηγεί η αφηγήτρια.

 

Πληροφορίες

Ρυθμολογία και μουσικότητα στην προφορική αφήγηση

Με τη μέθοδο της Σάσα Βούλγαρη στην Τεχνική της Έντεχνης Προφορικής Αφήγησης.

Ημερομηνίες: 1 – 4 Αυγούστου 2018

Κόστος: 120 ευρώ και 100 ευρώ (για παλαιότερους μαθητές, φοιτητές / ανέργους).

Συμμετοχές – Κρατήσεις: Σάσα Βούλγαρη, 6972 261037,

sassa_v@otenet.grFacebook/ Sassa Voulgari, Storyteller – Σάσα Βούλγαρη, Αφηγήτρια

Διαμονή: (από 15 ευρώ ανά βραδιά)

http://www.synaxis.gr/diamoni/katalymata.html

Info: http://www.synaxis.gr/https://www.facebook.com/mousikisinaksi/

Σάσα Βούλγαρη:

Υποψήφια 2014 & 2015, της SCBWI – Greece για το Διεθνές Βραβείο Astrid Lindgren Memorial Award, το μεγαλύτερο βραβείο παιδικής λογοτεχνίας στον κόσμο.

Πρωτοπόρος της νεο – αφήγησης στην Ελλάδα, από το 1993, έχει αφηγηθεί σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχει δημιουργήσει πολλά πρωτότυπα προγράμματα. Έγινε γνωστή από τις αφηγήσεις της στην τηλεόραση (ΕΤ1 – 1998: Ψέματα κι αλήθεια έτσι λεν τα παραμύθια») και τις σταθερές της εμφανίσεις σε μεγάλα Μουσεία και Πολιτιστικά Ιδρύματα της Ελλάδας (Κυκλαδικής, Μπενάκη, Γουλανδρή, Θεοχαράκη, Εθνική Λυρική Σκηνή, Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών κ.α.).

Με σπουδές Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών, έχει αναπτύξει τη δική της μέθοδο εκπαίδευσης στην τεχνική της αφήγησης και στη δημιουργική γραφή, που εφαρμόζεται σε πολλά και διαφορετικά επαγγελματικά πεδία. Το πρόσφατο ενδιαφέρον της έχει στραφεί στη μετα-μόρφωση της πανάρχαιας τέχνης της έντεχνης προφορικής αφήγησης σε σύγχρονο μοντέλο εκπαίδευσης, φιλοσοφίας, αυτογνωσίας, με καινοτόμες εφαρμογές. Έχει συντονίσει Επιμορφώσεις σε Πανεπιστήμια, Εκπαιδευτικά και Πολιτιστικά Κέντρα κ.α.

Από το 2010 συνεργάζεται σταθερά με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε πολλούς τομείς με ευφάνταστες προτάσεις τόσο στην επιμόρφωση ενηλίκων, όσο και σε προγράμματα αφήγησης για όλες τις ηλικίες.

eirini aivaliwtouΜουσικές και αφηγήσεις με την αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη στον Ταΰγετο
Περισσότερα

«Το μήλο της Έριδος: Διχόνοια, Σύγκρουση, Θυμός, Θεραπεία». Συνάντηση Ψυχοθεραπειών στο Χωριό Ψ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ταξίδι αναψυχής στον χώρο της ψυχής…

Στο βουνό των Κενταύρων, γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, και συγκεκριμένα στις Πινακάτες, θα πραγματοποιηθεί η 3η Συνάντηση Ψυχοθεραπειών με θέμα: «Το μήλο της Έριδος: Διχόνοια, Σύγκρουση, Θυμός, Θεραπεία».

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που συνδέει την ψυχική υγεία με τη Φύση, δημιουργώντας μία κοινότητα ατόμων με κοινό ενδιαφέρον τη θεωρητική και βιωματική κατανόηση της έννοιας «θεραπεία της ψυχής» και της σημασίας του φυσικού περιβάλλοντος στην ίδια τη θεραπευτική διαδικασία.

Οι συμμετέχοντες ζουν για λίγες μέρες σε έναν χώρο εξαιρετικής ομορφιάς, μέσα στη Φύση, στοχεύοντας στην ανταλλαγή γνώσεων, σκέψεων και συναισθημάτων μέσα από τον ανοιχτό, ειλικρινή διάλογο αλλά και τις βιωματικές δράσεις. Έτσι ωφελούνται τόσο από την ευεργετική λειτουργία της μικρής κοινότητας, όσο και από την ιαματική δυνατότητα που ούτως ή άλλως προσφέρει η Φύση.

Το Χωριό Ψ περιλαμβάνει βιωματικά εργαστήρια, παράλληλες δράσεις, ενώ παράλληλα αποτελεί έναν ιδανικό συνδυασμό απόδρασης καλοκαιρινών διακοπών και προσωπικής εξέλιξης.

Η φετινή 3η Συνάντηση εστιάζει στις έννοιες της διχόνοιας και της σύγκρουσης, στο συναίσθημα του θυμού και στον τρόπο που αυτά μπορούν να δουλευτούν σε μια θεραπευτική σχέση. Αφετηρία και πηγή έμπνευσης της διαδικασίας αποτελεί «Το Μήλο της Έριδος», ένας μύθος ο οποίος συνδέεται άμεσα με το βουνό Πήλιο, αφού σε μια σπηλιά στις κορυφές του έγινε ο γάμος του Πηλέα και της Θέτιδος.

Σε ποιους απευθύνεται:
-άτομα που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν περισσότερο τον εαυτό τους και να πειραματιστούν με πιο εκφραστικούς τρόπους επικοινωνίας
-επαγγελματίες και φοιτητές από τον χώρο της ψυχικής υγείας, των ανθρωπιστικών επιστημών και συναφών κλάδων

Φέτος στο Χωριό Ψ, στο βασικό του πρόγραμμα, θα παρουσιαστούν τέσσερις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις: το Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας ΑΙΩΝ με τον Στέλιο Κρασανάκη και την Εμμανουέλα Κρασανάκη, το Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας με τη Νιζέττα Αναγνωστοπούλου, το Processwork Hub με τη Βενετία Μπουρονίκου και το Κέντρο Focusing με την Άννα Καραλή και τη Ρεβέκκα Ροδοπούλου.

Στις 24 Αυγούστου 2018 θα πραγματοποιηθούν δύο βιωματικά εργαστήρια, κατόπιν ανοιχτής πρόσκλησης, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ψυχοθεραπευτές και άλλων προσεγγίσεων να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

 

***

 

Πρόγραμμα:

24 Αυγούστου Αφίξεις // Οpen call: Βιωματικά Εργαστήρια
25 Αυγούστου ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
26 Αυγούστου ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ (ΑRT THERAPY)
27 Αυγούστου PROCESSWORK
28 Αυγούστου FOCUSING ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
29 Αυγούστου Λήξη εργασιών // Αποχαιρετισμός

Το Πήλιο, ως τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, συνδυάζει αρμονικά διακοπές στο βουνό και τη θάλασσα και ως μυθικός και θεραπευτικός τόπος ξυπνάει όλες τις αισθήσεις για να προσφέρει εσωτερική ηρεμία και γαλήνη. Το Χωριό Ψ σε μια συγκυρία δύσκολη για τη χώρα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί να αποτελέσει έναν τόπο συνάντησης, επαφής, μοιράσματος και ουσιαστικής φροντίδας της ψυχής.

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www.village-psy.gr για πληροφορίες σχετικά με: το ημερήσιο και αναλυτικό πρόγραμμα, την αίτηση συμμετοχής, φωτογραφικό υλικό, δημοσιεύσεις στον Τύπο, τη διαμονή, τη μεταφορά, τον ελεύθερο χρόνο, τις παράλληλες δράσεις.

Για τις Εκδόσεις Κοντύλι:
Δημήτρης Παντελής | kondyli@gmail.com
Αταλάντη Απέργη | atalandi@gmail.com

 

***

 

Η Αταλάντη Απέργη είναι Δραματοθεραπεύτρια, Κοινωνιολόγος, Θεατρολόγος (ΜΑ).
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Sussex και στο La Sapienza της Ρώμης και μετεκπαιδεύτηκε στο Kings College του Λονδίνου & και τη RADA (Royal Academy of Dramatic Art).
Έχει δουλέψει στο θέατρο στο Λονδίνο και την Αθήνα και έχει ασχοληθεί με την επιμέλεια εκδόσεων και την οργάνωση συνεδρίων. Υπήρξε ερευνήτρια για την έκθεση – αφιέρωμα στο έργο του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Κ. Α. Δοξιάδη, Η Οικιστική του Κωνσταντίνου Δοξιάδη και η Αρχιτεκτονική της Εντοπίας Μουσείο Μπενάκη (2006-2007) και το βιβλίο Κωνσταντίνος Δοξιάδης: Ζωή και Έργα, Εκδόσεις Ίκαρος, 2006.
Ως δραματοθεραπεύτρια έχει συντονίσει ομάδες με ηλικιωμένους, εφήβους, άτομα με νοητική στέρηση, μετανάστες, κακοποιημένες γυναίκες, ψυχικά ασθενείς και ομάδες εξαρτημένων. Συνεργάτης των Εκδόσεων Κοντύλι, συντονίζει εδώ και χρόνια κύκλους βιωματικών σεμιναρίων προσωπική ανάπτυξης. Είναι πιστοποιημένο μέλος του EAP (European Association Psychotherapy) μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών (ΠΕΕΔΠ), του British Association of Dramatherapists (ΒΑDth), της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος (ΕΕΨΕ) και του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

 

***

 

Ο Δημήτρης Παντελής γεννήθηκε το 1973 και μεγάλωσε στο Πήλιο. Σπούδασε Οικονομικά, Διοίκηση Επιχειρήσεων στη σχολή Α.Τ.Ε.Ι. του Πειραιά και Συνθετική Συμβουλευτική στη Σχολή «Athens Synthesis Centre». Έχει αποκτήσει MA στη Συνθετική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία από το Πανεπιστήμιο Middlesex της Μεγάλης Βρετανίας. Από το 1994 ως σήμερα παρακολουθεί εκπαιδευτικά εργαστήρια και σεμινάρια σε θέματα αυτοβελτίωσης και θεραπείας. Από το 2005 μέχρι το 2008 συμμετείχε σε εργαστήρια στην Ελληνική Εταιρεία Υπαρξιακής Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας «γίγνεσθαι». Το 2010 απέκτησε πιστοποίηση σε θέματα αντιμετώπισης συνδρόμου μετά-τραυματικού στρες (ψυχικό τραύμα) από το κέντρο CSPS (The International Stress Prevention Centre) στο Protocolο P.T.S.D. (Post Traumatic Stress Disorder) κυρίως ύστερα από μεγάλες φυσικές καταστροφές που διοργανώθηκε από το ΝΑΤΟ στο Πανεπιστήμιο Bahcesehir της Κωνσταντινούπολης. Από τον Οκτώβριο του 2015 παρακολουθεί μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Νοσηλευτικής.
Άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του συμβούλου ψυχικής υγείας το 2006 σε ατομικό επίπεδο. Είναι υπεύθυνος ανάπτυξης της ατομικής εταιρείας με διακριτικό τίτλο Κοντύλι (www.kondyli.gr), η οποία ασχολείται με εκδόσεις και εργαστήρια εκπαίδευσης. Το 2011 μετέφερε τις δραστηριότητές του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τις Πινακάτες Πηλίου, όπου μένει μόνιμα και δραστηριοποιείται. Διαθέτει πολυετή εμπειρία σε θέματα Οργάνωσης και Διοίκησης, (επιλογής-αξιολόγησης-εκπαίδευσης προσωπικού), πωλήσεων, και δημοσίων σχέσεων από συνεργασίες με μεγάλες εταιρείες, όπως η Citybank, Telestet, Όμιλος ΑΝΤ1. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.

eirini aivaliwtou«Το μήλο της Έριδος: Διχόνοια, Σύγκρουση, Θυμός, Θεραπεία». Συνάντηση Ψυχοθεραπειών στο Χωριό Ψ
Περισσότερα