Αποδράσεις

Σύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία στο Κάστρο της Μονεμβασίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

O Μεσογειακός Οργανισμός Between the Seas, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Ακτίνας Σταθάκη, διοργανώνει τη φιλοξενία καλλιτεχνών στο Κάστρο Μονεμβασίας.

Το πρόγραμμα σε συνεργασία με τον πολιτιστικό χώρο «Κυμοθόη», πραγματοποιείται για δεύτερη συνεχή χρονιά, τον Σεπτέμβριο του 2019.

Πρόκειται για μέρος των δράσεων του Οργανισμού Between the Seas για την προώθηση των ανταλλαγών και των συνεργασιών μεταξύ ανερχόμενων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο των οποίων η δουλειά επικεντρώνεται στο χώρο της Μεσογείου.

Στόχος του προγράμματος – μοναδικού στην περιοχή ως προς τον διεθνή του χαρακτήρα – είναι να δημιουργηθεί στο Κάστρο της Μονεμβάσιας ένας μεσογειακός πόλος διαλόγου και ανταλλαγών που θα αναδείξει την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου και θα ενισχύσει τη σχέση της τοπικής κοινωνίας με τη σύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία.

Από την 1η μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου 2019 ο Roman Skadra από το χώρο του τσίρκου, ο Dave Boyd μαζί με τον Δημήτρη Παπαγεωργίου από τον χώρο της μουσικής και οι Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila από το χώρο του θεάτρου θα βρεθούν και θα δημιουργήσουν στο μαγικό τοπίο του κάστρου της Μονεμβασιάς.

 

***

 

 

 

Πρόγραμμα

 

Σεπτέμβριος 1-8

 

Roman Skadra (τσίρκο)

 

Σε συνεργασία με το φεστιβάλ Presente Futuro του Παλέρμο, το Between the Seas θα φιλοξενήσει τον Σλοβάκο περφόρμερ και καλλιτέχνη τσίρκου Ρομάν Σκάντρα ο οποίος θα δουλέψει πάνω σε μία καινούργια σόλο περφόρμανς. Στο πλαίσιο της φιλοξενίας, ο Ρομάν θα παραδώσει διήμερο δωρεάν σεμινάριο ζογκλέρ, ακροβατικών και περφόρμανς για νέους και ενήλικες.

 

***

 

 

 

 

Σεπτέμβριος 8-15

 

Dave Boyd-Δημήτρης Παπαγεωργίου (μουσική)

 

Ο Ιρλανδός Dave Boyd, μουσικός και συνθέτης με έδρα την Πορτογαλία και ο Έλληνας βιολονίστας και συνθέτης Δημήτρης Παπαγεωργίου με έδρα την Αγγλία, συναντιούνται στη Μονεμβάσια για να δημιουργήσουν μια μουσική περφόρμανς/εγκατάσταση που θα συνδυάζει ηχογραφημένα ηχοτοπία του κάστρου με ζωντανή μουσική. Παρουσίαση ανοιχτή στο κοινό: Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, ώρα 9 μ.μ.

 

***

 

 

 

Σεπτέμβριος 15-22

 

Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila (θέατρο)

 

Οι τρεις καλλιτέχνες από τη Μαγιόρκα της Ισπανίας ερευνούν τον μύθο της Αντιγόνης ιδωμένο υπό το πρίσμα των πολιτικών καταλοίπων σύγχρονων δικτατοριών ανά τον κόσμο. Έχοντας ήδη κάνει έρευνα και συνεργασίες στην Ισπανία, την Αργεντινή και την Αυστραλία, η ομάδα έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παρουσίαση ανοιχτή στο κοινό: Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, ώρα 9 μ.μ.

 

 

***

 

 

 

 

Όλες οι δράσεις είναι δωρεάν για το κοινό με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου. Υπό την Αιγίδα της Αντιπεριφέρειας Λακωνίας και του Νομικού Προσώπου Δήμου Μονεμβασίας. Σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Χώρο «Κυμοθόη». Μετά τη Μονεμβάσια, οι καλλιτέχνες, Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila, θα φιλοξενηθούν από το Between the Seas και στην Αθήνα για περαιτέρω έρευνα.

 

***

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Κάστρο Μονεμβασιάς
Από 1 έως και 22 Σεπτεμβρίου 2019
Είσοδος Ελεύθερη

***

Επικοινωνία με τον Τύπο στο mycultureviews@gmail.com

Παναγιώτης ΜήλαςΣύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία στο Κάστρο της Μονεμβασίας
Περισσότερα

Φεστιβάλ στη Λέσβο. «Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς Θεός και κοσμοκράτορας»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο θείος ο Νίκος Αϊβαλιώτης, από το Πληγώνι της Λέσβου, κάθε μεσημέρι έπινε ένα ποτηράκι ούζο. Ποτέ με πάγο, πάντα όμως με πολύ λίγο νερό που είναι απαραίτητο για να απελευθερώνει το άρωμα του ούζου…

 

***

 

Λέσβος και ούζο είναι συνδεδεμένα στο μυαλό κάθε Έλληνα. Καθόλου τυχαία αφού η ιστορία του γνωστού ως «εθνικού μας ποτού» έχει τις ρίζες της στο ακριτικό νησί του Βορείου Αιγαίου και στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Κάθε χρόνο, από το 2013, ο Σύνδεσμος Ποτοποιών – Αποσταγματοποιών Λέσβου διοργανώνει το Ouzo Fest. Ένα μοναδικό φεστιβάλ γνωριμίας με το ούζο, την κουλτούρα του και τα μυστικά του. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει περισσότερες από 40 ετικέτες ούζου, να συνομιλήσει με τους ποτοποιούς, να μυηθεί στα μυστικά του ούζου, να δοκιμάσει τη γαστρονομία της Λέσβου και να απολαύσει το ούζο του στα γραφικά καφενεδάκια της Μυτιλήνης και του Πλωμαρίου.

Συνεπείς στο ραντεβού και φέτος οι διοργανωτές περιμένουν τους επισκέπτες Έλληνες και ξένους που μπορούν να περιηγηθούν στα μουσεία και στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους για την ιστορία και την παραγωγή του ούζου. Μια ιστορία που κρατά περισσότερο από έναν αιώνα.

 

***

 

 

 

Μουσικές και γαστρονομικές εκδηλώσεις θα πλαισιώσουν φέτος το φεστιβάλ, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να ζήσουν την αυθεντική κουλτούρα που συνοδεύει παραδοσιακά το ούζο: Παρέα, μεζέδες, μουσική και άρωμα Αιγαίου μέσα από τις μοναδικές ποικιλίες του ούζου της Λέσβου.

 

 

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ OUZOFEST

ΑΠΟ 13 ΕΩΣ ΚΑΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

 

***

ΣΑΒΒΑΤΟ 13 και ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019: Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου – Μυτιλήνη. Ώρα 20:00
Η μεγάλη γιορτή για το ούζο με την παρουσία των ποτοποιών, όλες οι ποικιλίες και τα μυστικά του ούζου. Ζωντανή μουσική και νόστιμα παραδοσιακά προϊόντα της Λέσβου που συνοδεύουν το ούζο.

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ: Live music event open space – Τυρταίου 4 – Μυτιλήνη 18:00 – 22:00
Γευσιγνωσία των ούζων, με συνοδεία τοπικών μεζέδων από Ελληνίδα σεφ & ζωντανή μουσική με ρεμπέτικα. Ζωντανή σύνδεση της εκδήλωσης μέσω Portal με σημείο (Χώρα) έκπληξη.

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ: Μουσείο Ούζου Μουσείο Ούζου ΕΒΑ – Παγανή Μυτιλήνη 11:00 – 14:00
Επίσκεψη & ξενάγηση στο μουσείο για την ιστορία του ούζου της Ποτοποιία EΒΑ Μυτιλήνης.

ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ: Beach Party Barracuda – Χαραμίδα 20:00
Γευσιγνωσία ούζων, μουσική, θάλασσα, πρωτότυπα κοκτέιλ με βάση το ούζο και πολλά ακόμη.

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ: Λαδάδικα Λαδάδικα – Μυτιλήνη 20:00
Μια γιορτή για το ούζο, με γευσιγνωσίες, ζωντανή μουσική & διάφορες εκπλήξεις στα παρακάτω σημεία στα Λαδάδικα. Εστιατόρια : Παράταιρο – Σπίτι μου. All day café /bar: Alley Dog – Cartel.

 

 

Στο πανέμορφο Πλωμάρι θα ολοκληρωθούν οι εκδηλώσεις του Ούζοfest…

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ: Μουσείο Ούζου Ισιδώρου Αρβανίτου – Βαρβαγιάννη – Πλωμάρι 10:00 – 14:00
Γιορτάζοντας περισσότερα από 120 χρόνια ιστορίας και παράδοσης, το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου ανοίγει τις πόρτες του και σας προσκαλεί να γνωρίσετε τον «Κόσμο του Ούζου». Μία παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία και ένα ζεστό καλωσόρισμα σας περιμένουν στα αποστακτήρια και στο Μουσείο του Ούζου Βαρβαγιάννη.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ: Πλωμάρι Μαρίνα – Πλωμάρι – τελετή λήξης του Φεστιβάλ 20:00
Η μεγάλη γιορτή για το ούζο με την παρουσία των ποτοποιών, όλες οι ποικιλίες και τα μυστικά του ούζου. Μουσική και νόστιμα παραδοσιακά προϊόντα της Λέσβου που συνοδεύουν το ούζο.

Παναγιώτης ΜήλαςΦεστιβάλ στη Λέσβο. «Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς Θεός και κοσμοκράτορας»…
Περισσότερα

Το Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου στον ρυθμό της καρδιάς μας από 31 Ιουλίου έως και 20 Αυγούστου 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι «Φίλοι Φεστιβάλ Άνδρου», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Παντελής Βούλγαρης και ο Δήμος Άνδρου προγραμμάτισαν και για φέτος ποιοτικές θεατρικές, χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες ελληνικής μουσικής και βραδιές κλασικής μουσικής.

Στα τέσσερα χρόνια της λειτουργίας του, από τον Ιούλιο του 2015 έως σήμερα, το Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου έχει παρουσιάσει και τοπικά σχήματα όπως η Φιλαρμονική, οι θεατρικές σκηνές και τα χορευτικά συγκροτήματα του νησιού.

Το Ανοικτό Θέατρο Άνδρου όπου και διεξάγεται το Φεστιβάλ, βρίσκεται στη Χώρα Άνδρου ανάμεσα στο νεοκλασικό Δημαρχιακό Μέγαρο (κτήριο Βούλγαρη) και το Λύκειο. Το θέατρο έχει κτιστεί σε ειδυλλιακή πλαγιά με φυσική κλίση προστατευμένη από τον άνεμο και έχει πανοραμική θέα προς το νότο.

Είναι δημιούργημα των αρχιτεκτόνων Κυριακής Κονδυλάτου και Κωνσταντίνου Λούκου. Παραπέμπει στον κανόνα των κλασικών σκηνών και συνιστά μία από τις πιο τολμηρές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο της Άνδρου.

 

***

 

Ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου.

 

Παντελής Βούλγαρης: Ας νιώσουμε περήφανοι γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει

Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ: «Στην Άνδρο από 31 Ιουλίου έως 20 Αυγούστου 2019, αργά το απόγευμα, για άλλη μία φορά, να συναντηθούμε στο Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας περιμένοντας να αρχίζουν να σβήνουν τα φώτα, να αφήσουμε στη μέση μία φιλική κουβέντα για να ακούσουμε το ρυθμό της καρδιάς μας να συναντάει τις πρώτες στιγμές της νυχτερινής εμπειρίας. Αφορμή το θέατρο, η μουσική, ο χορός και το δικαίωμα στο χειροκρότημα που το αξίζουν οι καλλιτέχνες που μας επισκέπτονται. Ας νιώσουμε περήφανοι γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει στα χρόνια της έντασης και της αμφισβήτησης».

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

***

ΙΟΥΛΙΟΣ 2019

***

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ

Λαϊκή Σκηνή Άνδρου
«Πλούτος» του Αριστοφάνη

 

Ο κορυφαίος εκπρόσωπος της αττικής κωμωδίας σατιρίζει τον Πλούτο ο οποίος επειδή είναι τυφλός, καθώς ο Δίας τον τιμώρησε τυφλώνοντάς τον για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους, διανέμει τα αγαθά του στους κακούς. Όταν ξαναβρίσκει το φως του, χάρη στη γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρεμύλος με τον δούλο του, δίνει πλέον τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. Μέσα από αυτήν την ανατροπή αποτυπώνεται το μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, που στη δίψα της για πλούτο δεν διαφέρει πολύ από τη δική μας.
Σκηνοθεσία: Νίκος Ψαριανός
Ερμηνεύουν: Χρήστος Κωτσαρίνης (Καρίωνας) , Βασίλης Πομόνης (Χρεμύλος), Γιώργος Μαλταμπές (Πλούτος), Γιώργος Ελευθερίου (Βλεψίδημος), Αγγελική Στρατή (Πενία), Δέσποινα Μάνεση (γυναίκα Χρεμύλου), Γιώργος Καΐρης (Δίκαιος),Ταξιάρχης Στρατομήτρος (Ταξιάρχης), Βιβή Δανιόλου (γριά), Μάριος Αντώνιος Κωνσταντόπουλος (νεανίας), Ευθυμία Κουλούρη (Ερμής) , Γιάννης Δουλγερίδης (ιερέας)
Χορός: Θανάσης Καρπούζης, Βαρβάρα Πατέστα, Έλλη Περτέση, Γκέλυ Χαλά, Λεονάρδος Δήμας
Μουσικοί επί σκηνής: Βαγγέλης Χαλάς- βιολί, Θανάσης Καρπούζης- τσαμπούνα, σαντούρι

 

***

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2019

 

***

 

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Ορχήστρα των Κυκλάδων

 

Φιλαρμονική Ορχήστρα ΜΟΥ.Σ.Α. – Παιδική, Νεανική και Μικτή Χορωδία ΜΟΥ.Σ.Α.
Μουσική και τραγούδια Ελλήνων συνθετών για τον Ελληνικό και Διεθνή Κινηματογράφο

Η Ορχήστρα των Κυκλάδων υπό τη διεύθυνση του Νίκου Κυπουργού παρουσιάζει μουσική και τραγούδια που έγραψαν σπουδαίοι Έλληνες συνθέτες για τον ελληνικό και το διεθνή κινηματογράφο.
Με τη φιλική συμμετοχή της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου και της Παιδικής, Νεανικής και Μικτής Χορωδίας του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου θα ακουστούν μεταξύ άλλων συνθέσεις των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρου Ξαρχάκου, Διονύση Σαββόπουλου, Ελένης Καραΐνδρου, Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και Νίκου Κυπουργού.

 

*

 

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Θέατρο Πορεία
«Ύψωμα 731»

 

Το 1941 ο ολιγάριθμος ελληνικός στρατός κατόρθωσε μια συντριπτική νίκη επί του πολυάριθμου ιταλικού στρατού του Μουσολίνι. Στη μάχη που δόθηκε στο Ύψωμα 731 τα γεγονότα άγγιξαν τη σφαίρα του παράδοξου. Ιστορικά δεδομένα, δημοσιεύματα της εποχής, μαρτυρίες και απομνημονεύματα ανθρώπων που συμμετείχαν στη μάχη, γίνονται μέσω της μουσικής, της κίνησης και του λόγου μια μουσικοθεατρική παράσταση προσδίδοντας στην άνιση σύγκρουση υπαρξιακές και ψυχικές διαστάσεις. Γιατί όταν ο παράδοξος τρόπος σκέψης περιέχει ως κεντρική έννοια την αξία της ελευθερίας, νικάει.

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Ερμηνεύουν: Άρης Μπινιάρης, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

 

*

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Το ταξίδι του έρωτα – Γιάννης Πάριος

 

Ο Γιάννης Πάριος με τη δεκαμελή ορχήστρα του σε μια μοναδική συναυλία με τίτλο «Το ταξίδι του έρωτα». Ο καλλιτέχνης θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια δικά του και άλλων μεγάλων Ελλήνων συνθετών.
Τραγουδούν: Κωνσταντίνος Αναγνώστου, Ροδοκλεία Κουταλέλη, Ελένη-Στυλιανή Αλεξανδρή
Μαέστρος: Ντίνος Γεωργούτσος

 

*

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ομάδα Cie. Toula Limnaios

Tempus fugit

 

Η ομάδα ως μικρόκοσμος που μας βγάζει από τη φυλακή της απομόνωσης και απελευθερώνει νέα δύναμη. Επτά χορευτές ως ένα αέρινο σύνολο δημιουργούν μια παλίρροια, ωθούμενοι από μια εσωτερική ομοφωνία. Ένας κυκλικός χορός που μοιάζει με ενιαία κίνηση, ωστόσο κατά διαστήματα φανερώνει την οντότητα του ατόμου. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, δεν μπορούμε να καθυστερήσουμε τη ροή του χρόνου.
Σύλληψη – Χορογραφία: Toula Limnaios
Μουσική: Ralf R. Ollertz
Χορός – Δημιουργία: Daniel Afonso, Leonardo D’Aquino, Priscilla Fiuza, Alba de Miguel, Alessio Scandale, Hironori Sugata, Karolina Wyrwal

 

*

 

Ο Δημήτρης Λιγνάδης με την Αμαλία Μουτούση.

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟY

 

Αθηναϊκά Θέατρα
«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή

 

Η πόλη της Θήβας πλήττεται από λοιμό και ο βασιλιάς Οιδίποδας ζητά να εξακριβώσει τον λόγο.
Ο χρησμός του Απόλλωνα παραγγέλνει ότι για να καθαρίσει η πόλη πρέπει πρώτα να τιμωρηθεί ο φόνος του Λάιου. Ο βασιλιάς αποφασίζει να εξιχνιάσει το αίνιγμα και ξετυλίγει ένα κουβάρι φρικτών αποκαλύψεων. Καθώς φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου, ανακαλύπτει ότι διώκτης και διωκόμενος είναι ο ίδιος.

Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Λιγνάδης (Οιδίποδας), Αμαλία Μουτούση (Ιοκάστη), Νίκος Χατζόπουλος (Κρέων), Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Τειρεσίας), Γιώργος Ζιόβας (Άγγελος), Γιώργος Ψυχογιός (Θεράπων), Νικόλας Χανακούλας (Εξάγγελος)
Χορός: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Γεωργαλάς, Δημήτρης Καραβιώτης , Κώστας Κοράκης, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Δημήτρης Μαύρος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πολιτάκης, Γιωργής Τσουρής, Βαγγέλης Ψωμάς.

 

*

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Patari Project
Θεογονία, ένα μεγάλο γλέντι του Ησίοδου

 

Ένα φαντασμαγορικό παραμύθι εμπνευσμένο από το επικό ποίημα του Ησίοδου όπου περιγράφεται η γέννηση του κόσμου και η γενεαλογία των θεών της ελληνικής μυθολογίας, από το Χάος έως τον θρίαμβο του Δία επί του Κρόνου. Μια παράσταση που χρησιμοποιεί σαν πρώτο υλικό και μέσο αφήγησης το ίδιο το σώμα του ηθοποιού, τις ιδιότητες και τις ικανότητές του. Ένα θέατρο που δεν στηρίζεται στα σκηνικά, στα κοστούμια και στους φωτισμούς αλλά στην ανθρώπινη φαντασία και εφευρετικότητα.

Σύλληψη – ιδέα: Patari Project
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Ερμηνεύουν: Χαρά Κότσαλη, Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Εριφύλη Στεφανίδου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης
Μουσικοί επί σκηνής: Σταμάτης Πασόπουλος, Νίκος Γαλενιανός

 

*

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Μικροσκοπικό Θέατρο
Adiós Niña – Αντίο κορίτσι

 

Τα τραγούδια του Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα ερμηνευμένα σαν μια επική αναπαράσταση του κόσμου με επίκεντρο την μορφή της γυναίκας. Το δράμα της ζωής και οι σταθμοί του, οι χαρές και οι λύπες, ο έρωτας και η ερωτική απογοήτευση, ο θάνατος, η εργασία και ο αγώνας για την επιβίωση, ο πόλεμος και η ειρήνη.

Χορογραφία: Αναστασία Λύρα
Τραγούδι: Ρωξάνη Παπαδημητρίου
Κιθάρα: Δέσπω Βαρουδάκη, Μιχάλης Σιδηρόπουλος
Χορεύουν: Τιτή Αντωνοπούλου, Αναστασία Αργυροπούλου, Αλίκη Κόντζιου Γούσια, Αθηνά Κυρούση, Εύα Παγουλάτου, Ελένη Πανταζάτου, Ελίνα Παπαδοπούλου, Βανέσα Σπινάσα

 

 

*

 

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Θέατρο Πορεία
«Το ευχαριστημένο» της Μαρίνας Καραγάτση

 

Μέσα από το ομώνυμο βραβευμένο μυθιστόρημα της Μαρίνας Καραγάτση αποκαλύπτει όλα όσα στοίχειωσαν και πλήγωσαν μία από τις πιο γνωστές οικογένειες της Ελλάδας, εκείνης του λογοτέχνη πατέρα της Μ. Καραγάτση. Γεγονότα ωστόσο που μπορούν να στοιχειώνουν οποιαδήποτε οικογένεια. Και αν οι σκοτεινές στιγμές υπερέχουν των φωτεινών, η συμφιλίωση με το παρελθόν αποδεικνύεται ο μόνος δρόμος…

Διασκευή: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Ερμηνεύουν: Καίτη Μανωλιδάκη, Θάλεια Σταματέλου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Δανάη Σαριδάκη, Χρήστος Μαλάκης

 

*

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

«Η βεγγέρα της Ελένης»
Ελένη Βιτάλη – Βιολέτα Ίκαρη – «Τζουμ»

 

Μια παράσταση της Ελένης Βιτάλη και των εξαιρετικών συνεργατών της. Η εκπληκτική ερμηνεύτρια τραγουδάει μερικές από τις μεγαλύτερες προσωπικές της επιτυχίες όπως και άλλα εξαιρετικά τραγούδια αγαπημένων της καλλιτεχνών και δημιουργών όπως Τόκας, Μητροπάνος, Μάλαμας, Περίδης, Παπάζογλου, Ρασούλης, Σούκας, Καζαντζίδης, Παπαϊωάννου.

Ένα πρόγραμμα που το διαπερνά μια λεπτή αισιόδοξη, εφηβική και ανοιχτόκαρδη ματιά. Οι πρωτότυπες και υψηλής αισθητικής ενορχηστρώσεις του Νίκου Ξύδη και των «Τζουμ» συμπληρώνονται από την παρουσία της Βιολέτας Ίκαρη και από την δεξιοτεχνία του σολίστα στο κλαρίνο Μάνου Αχαλινωτόπουλου.

Επιμέλεια προγράμματος: Ελένη Βιτάλη, Νίκος Ξύδης
Οι «Τζουμ» αποτελούνται από τους: Ρήγα Βοργιά: ηλεκτρικό μπάσο, τρομπέτα / Νίκο Ξύδη: ηλεκτρική/ακουστική κιθάρα, λαούτο / Νατάσα Παυλάτου : κρουστά / Νίκο Σαμαρά: μπουζούκι, σάζι, τζουράς, τρομπέτα / Δημήτρη Σίντο: πιάνο, λαούτο / Θάνο Τσελεμπή: τύμπανα, σαντούρι

 

*

 

ΤΡΙΤΗ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Θεατρικός Όμιλος Σύρου Απόλλων
«Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

 

Η Ηλέκτρα ζει στο Άργος και θρηνεί τον πατέρα της Αγαμέμνονα αναμένοντας την επιστροφή του αδελφού της Ορέστη. Ελπίζει ότι μόνο αυτός μπορεί να πάρει εκδίκηση από τη μητέρα τους Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο για τον φόνο του. Όταν εκείνος επιστρέφει, ο παιδαγωγός του τον συμβουλεύει να διαδώσουν στο παλάτι ότι πέθανε. Στο άκουσμα του θανάτου του η Ηλέκτρα θρηνεί τόσο σπαρακτικά ώστε ο Ορέστης συγκινημένος αναγκάζεται να αποκαλύψει την αλήθεια. Ακολουθεί η ματωμένη εκδίκηση με τον φόνο των δύο σφετεριστών .

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Γιώργος Πάχος
Ερμηνεύουν: Εύη Αριστείδου (Ηλέκτρα), Ελισάβετ Αποστολίδου (Κλυταιμνήστρα), Ελίνα Παπαδάκη (Χρυσόθεμις),
Θάνος Φώσκολος (Ορέστης), Ιωάννης Τούμπας (παιδαγωγός), Χρήστος Ρούσσος (Πυλάδης), Γιώργος Φρέρης (Αίγισθος)
Χορός: Μαρία Αρακά, Άσπα Αριστείδου, Πηνελόπη Ασλάνογλου, Μελίνα Βεζιργιαννίδου, Ζωή Γεωργίου, Νάντυ Γιαννιά, Μόσχα Γεωργίου, Φένια Γώγου, Αριάδνη Λημναίου, Αργυρώ Πανταζή, Γιοβάννα Ρούσσου, Τζώρτζια Ρούσσου, Ελπίδα Σαργολόγου, Αλκμήνη Ψιλοπούλου, Γεωργία Ψύρη
Με τη συνδρομή του Νίκου Κυπουργού στη μουσική των στάσιμων.

 

 

***

 

 

Η αφίσα του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου είναι της φοιτήτριας Μαριέττας Μπιτσακάκη του Τμήματος Γραφιστικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής η οποία επιλέχτηκε μετά από ανάθεση στους σπουδαστές του εργαστηρίου «Εικονογράφηση στην Γραφιστική Επικοινωνία».
Επιλέχθηκαν επίσης οι αφίσες των Αναστάσιου Μαναριώτη, Ηλιάννας Αναγνώστου Χατζηγιαννάκου, Παναγιώτη Μητρούση και Κωνσταντίνου Καζάκα οι οποίες θα τυπωθούν σε καρτ ποστάλ και θα διανεμηθούν στο Φεστιβάλ.
Όλες οι αφίσες των φοιτητών που συμμετείχαν στο διαγωνισμό θα εκτίθενται στο προαύλιο του θεάτρου κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ.

 

***

 

Για το Φεστιβάλ Άνδρου

 

Υπεύθυνοι επικοινωνίας

 

Χρήστος Παρίδης: xristosparidis@gmail.com

και pressoffice@festivalandros.gr

Κατερίνα Αγγελιδάκη: agelidaki@gmail.com

 

***

 

ΤΟ ΤΡΕΪΛΕΡ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παναγιώτης ΜήλαςΤο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου στον ρυθμό της καρδιάς μας από 31 Ιουλίου έως και 20 Αυγούστου 2019
Περισσότερα

Η σύγχρονη ιστορία του τουρισμού στην Αμοργό μέσα από τη ζωή δύο σημαντικών οικογενειών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Αν θελήσουμε να εξετάσουμε την εμφάνιση του τουριστικού φαινομένου στο Αιγαίο και τις Κυκλάδες, αυτόματα η σκέψη μας στρέφεται στη σύγχρονη μεταπολεμική περίοδο. Διότι υπήρξε όντως ραγδαία άνοδος των τουριστών στη χώρα μας μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν επιθυμούμε όμως να είμαστε αντικειμενικοί, θα πρέπει να ανατρέξουμε ιστορικά αρκετά πριν από τον 20ο αιώνα.
H λέξη τουρισµός πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά η δραστηριότητα που υποδηλώνει δεν είναι τόσο πρόσφατη. Αυτή εξελίχθηκε παράλληλα µε τα στάδια που διαµόρφωσαν την ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων.

 

Χάρτης της Αμοργού – 1688

Το περιηγητικό ρεύμα

Στην αρχή του ευρωπαϊκού περιηγητικού ρεύματος (16ος- αρχές 17ου αι.), ο ταξιδιώτης συνθέτει για τους τόπους και τους ανθρώπους αμυδρές νησίδες πραγματικότητας. Βλέπει, γράφει, απεικονίζει γιατί απλώς «κοιτά αλλά δεν βλέπει». Δεν μπορεί ακόμα να δει κάτι πέρα από αυτό που φέρει μέσα του, πνευματικά και συναισθηματικά. Σταδιακά ο Δυτικός άνθρωπος αντιμετωπίζει με περισσότερη ευαισθησία και γνώση το παρελθόν αλλά και καθετί καινούργιο.
Τα δρομολόγια των Δυτικοευρωπαίων περιηγητών προς την Ελλάδα (15ος – 20ός αιώνας) έχουν μια συνεχή ροή. Η επιλογή των δρομολογίων εδράζεται στην ανάγνωση έργων της αρχαίας, ελληνικής και λατινικής γραμματείας, προγενέστερων ταξιδιωτικών αφηγήσεων καθώς και λογοτεχνικών έργων.
Ανάμεσα στους προορισμούς που επιλέγουν στον ελλαδικό χώρο είναι και οι Κυκλάδες, καθώς με την ομορφιά τους και τα αξιοθέατά τους, το άγριο του τοπίου και την απλότητα των κατοίκων, προσφέρουν πολλές συγκινήσεις στον επισκέπτη.
Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η Αμοργός με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και την μυστηριώδη ομορφιά της που ανοίγει την αγκαλιά της στον ξένο.
Ήδη στην αρχαιότητα η άνθησή της οφειλόταν στη στρατηγική της θέση και στο εύχρηστο λιμάνι των Καταπόλων. Λιμάνι που κατέστησε την Αμοργό βολικό σκαλοπάτι στο σταυροδρόμι μεταξύ του Αιγαίου και της μικρασιατικής ακτής, της Ικαρίας και της Κρήτης.
Είναι το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων και με το μακρόστενο σχήμα της μοιάζει να προστατεύει τις ανατολικές Μικρές Κυκλάδες.

 

Γυναίκες που γνέθουν – 1935

 

Κυκλαδικά ειδώλια

Ίχνη αρχαίου κυκλαδικού πολιτισμού ανακαλύφθηκαν εδώ το 1850 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Λούντβιχ Ρος, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μαζί με την Αυλή του πρώτου Έλληνα βασιλέα, του Όθωνα, γιου του μετέπειτα βασιλέως της Βαυαρίας και φιλέλληνα Λουδοβίκου Α’. Τα κύρια ευρήματά του ήταν κυκλαδικά ειδώλια, μικρά μαρμάρινα αγαλματίδια.
Η Αμοργός έγινε γνωστή στους Ευρωπαίους περιηγητές του 17ου και 18ου αιώνα ακριβώς χάρη στα αγαλματίδια αυτά. Σήμερα μερικά εκτίθενται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ενώ άλλα, τα οποία εγκατέλειψαν την Ελλάδα είτε ως λεία αρχαιοκαπήλων, είτε διακινούμενα από εμπόρους αρχαιοτήτων, είτε βγαλμένα λαθραία από Ευρωπαίους διπλωμάτες στην Υψηλή Πύλη, τώρα αποτελούν μέρος των συλλογών μεγάλων μουσείων του εξωτερικού.

 

Το κάστρο της Χώρας

 

Οι βρικόλακες που μάζευαν φάβα

Χαρακτηριστικά, ένας περιηγητής, ο Γάλλος ιερωμένος Francois Richard το 1650 αναφέρει «στις δοξασίες περί βρικολάκων» ένα γεγονός που σήμερα θα μας φανεί πολύ αφελές και ευτράπελο:

“Έμαθα από ένα αξιόπιστο πρόσωπο πως στην Αμοργό αυτοί οι βρικόλακες έχουν τόσο αποχαλινωθεί, που δεν τρέχουν μονάχα εδώ κι εκεί τις νύχτες αλλά παρουσιάζονται και μέρα μεσημέρι πολλές φορές πέντε μαζί στα χωράφια και μαζεύουν φάβα. Ήθελα να έλθουν εδώ μερικοί από τους δικούς μας τους άθεους της Γαλλίας, όχι για ν’ ακούσουν αλλά για να δουν με τα μάτια τους στο φως της ημέρας και να βεβαιωθούν πόσο άδικο έχουν που πιστεύουν ότι σαν πεθαίνει ο άνθρωπος όλα πεθαίνουν μαζί του”.

 

 

Τόπος εξορίας

Από το μαγευτικό νησί των Κυκλάδων πέρασαν πολλοί: πειρατές και περιηγητές των περασμένων αιώνων, χίπις του ’70 που κατασκήνωναν στο Λακκί, νησιώτες που ζητούσαν χρησμούς από το «λάλον ύδωρ» του Αϊ-Γιώργη του Βαλσαμίτη.
Σε διάφορες δε ιστορικές περιόδους, από την αρχαιότητα έως την περίοδο της δικτατορίας, η Αμοργός χρησιμοποιείται και ως τόπος εξορίας από την εκάστοτε εξουσία. Ενδεικτικά, τον Αύγουστο του 1968, ο Γεώργιος Μυλωνάς, ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, πρώην υπουργός και μέλος της παράνομης αντιστασιακής οργάνωσης Δημοκρατική Άμυνα, συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στην Αμοργό.

Ο Ελύτης

Αυτό το απίστευτα ποικιλόμορφο νησί, όμως, που γνωρίζοντάς το κανείς αιχμαλωτίζει την καρδιά και το μυαλό του, είναι ικανό να δημιουργήσει αλησμόνητες αναμνήσεις που διαρκούν στο χρόνο.
Ο Οδυσσέας Ελύτης εμπνεύστηκε από το νησί για το ποίημά του Το Άξιον εστί, στο οποίο, σαν σε εκκλησιαστικό ύμνο, αντηχεί η επωδός: «Άξιον εστί η Αμοργός».

 

Μονή Χοζοβιώτισσας – 1919

 

Παραθερισμός

Πώς όμως ξεκίνησε η ιστορία του σύγχρονου τουρισμού στην Αμοργό; Το 1956 ο Μικές Δεσποτίδης έχτισε το ξενοδοχείο «Μικές», με περίπου δέκα δωμάτια, όταν ακόμα στην Αιγιάλη δεν υπήρχε ούτε λιμάνι, ούτε αυτοκίνητα, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα. Σ’ αυτό το ξενοδοχείο παραθέριζαν λίγοι αλλά εκλεκτοί Αθηναίοι «αριστοκράτες».
Τη δεκαετία του 1960 η ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας στην Ελλάδα ήταν ακόμη στα σπάργανα. Στην Αμοργό ωστόσο ένας καινοτόμος νέος οικογενειάρχης έφερε την επανάσταση. Γραμματικός στην Κοινότητα Θολαρίων στο επάγγελμα, ο Μιχάλης Γαβάλας έμαθε να κτίζει μόνος του, με τη βοήθεια της γυναίκας του Καλλιόπης. Σκόπευε να σπουδάσει μηχανικός, αλλά τον εμπόδισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο Μιχάλης Γαβαλάς

Κομβικό και καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του τουρισμού στο νησί διαδραμάτισε η οικογένεια Γαβαλά. Συγκεκριμένα ο Μιχάλης Γαβαλάς περίπου το 1960 έχτισε στον όρμο της Αιγιάλης ένα μικρό κουκλίστικο δωμάτιο. Προοριζόταν για τη φιλοξενία της αδελφής του Ευαγγελίας, που ερχόταν να τους επισκεφθεί κάθε καλοκαίρι από την Αλεξανδρούπολη όπου διέμενε μόνιμα. Σε αυτό το δωμάτιο προστέθηκε μια εξωτερική τουαλέτα και ντουζιέρα.
Κατόπιν κάθε χρόνο έχτιζε και δύο δωμάτια με μπάνιο. Έτσι ο Μιχάλης και η σύζυγός του Καλλιόπη Γαβαλά ξεκίνησαν τη λειτουργία του ξενοδοχείου τους τη δεκαετία του 1960. Κάτω από τον καταγάλανο ουρανό, επάνω στην πεντακάθαρη παραλία με τα κρυστάλλινα νερά, σε έναν χώρο γεμάτο λουλούδια και δέντρα, δημιούργησαν έναν μικρό παράδεισο που απαρτιζόταν από σπιτάκια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

 

 

Τα καράβια

Κάθε αρχή και δύσκολη. Αυτή η αρχή όμως είχε έναν παραπάνω βαθμό δυσκολίας, καθότι το νησί στερείτο παντελώς των απαραίτητων υποδομών.
Δύο καράβια συνέδεαν το νησί με το επίνειο του Πειραιά. Το πρώτο ήταν το «Μοσχάνθη», ένα από τα πιο γνωστά πλοία τα μεταπολεμικά χρόνια στις γραμμές των Κυκλάδων. Το «Μοσχάνθη» ναυπηγήθηκε το 1913 στη Σκωτία ως θαλαμηγός. Αμέσως μετά τον πόλεμο μετασκευάστηκε σε επιβατηγό και το 1947 αγοράστηκε από τον εφοπλιστή Ιωάννη Τόγια, οπότε πήρε και το όνομα «Μοσχάνθη». Δρομολογήθηκε αρχικά από τον Πειραιά προς τις νότιες Κυκλάδες και μετά το 1960 από τη Ραφήνα προς Κάρυστο, Άνδρο, Τήνο, Μύκονο. Διαλύθηκε στο Πέραμα το 1968.
Ένα ακόμη πλοίο ήταν η «Ευαγγελίστρια», πρώην πολεμικό πλοίο συνοδείας, με πρώτο όνομα «Δέσποινα», που αγοράστηκε το 1947. Πουλήθηκε το 1969 στην «Ατμοπλοΐα Φουστάνου» και ταξίδεψε μέχρι το 1975, οπότε παροπλίστηκε στη Σαλαμίνα και διαλύθηκε το 1980.
Η διάρκεια του ταξιδιού από Πειραιά για Αμοργό ήταν περίπου 24 με 36 ώρες αν το δρομολόγιο ήταν «του γύρου», δηλαδή αν έπιανε σε πολλά νησιά. Η ταχύτητα του πλοίου «Μοσχάνθη» ήταν λίγο μεγαλύτερη από δέκα μίλια. Εκείνη την εποχή οι επιβάτες κατέβαιναν από το πλοίο με βάρκες για να φτάσουν στο νησί. Το «Μοσχάνθη» ήταν τόσο χαμηλό, που όταν έφτανε στο λιμάνι οι επιβάτες χρησιμοποιούσαν, για να φτάσουν στις βάρκες, μια σκάλα που είχε μόνο τέσσερα σκαλοπάτια…
Από αυτές τις βάρκες άρχισαν σιγά σιγά να κατεβαίνουν Γάλλοι, Γερμανοί και Βέλγοι επισκέπτες που ερευνούσαν για μεταλλεία. Ακόμη υπήρχαν Ευρωπαίοι αρχαιολόγοι, βοτανολόγοι, φυσιοδίφες. Οι ξένοι τουρίστες έφταναν μία φορά την εβδομάδα στην Αμοργό.
Υπήρχε κι ένα καράβι που το έλεγαν “Μιαούλης” και ταξίδευε στην άγονη γραμμή. Πειραιάς, Δονούσα, Αιγιάλη, Κατάπολα, Νίσυρος. Για να πιάσει Αιγιάλη, το πλοίο έκανε ώρες ατέλειωτες, ξέχωρα από τις πολύωρες καθυστερήσεις στο λιμάνι του Πειραιά.

 

 

Οι πρώτοι τουρίστες

Οι πρώτοι Έλληνες τουρίστες που έφτασαν οργανωμένα ήταν υπάλληλοι της ΕΡΤ, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, συνταξιούχοι τραπεζικοί και άλλοι. Ήρθαν περιπατητές από τον Καναδά, Αυστραλοί φυσιολάτρες, Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Βέλγοι και Αμερικανοί.
Τα καράβια έφταναν στο λιμάνι μετά τις 11 τη νύχτα. Μπορεί στις 12 τα μεσάνυχτα, στη 1, ακόμη και πιο αργά, μέσα στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας. Τότε έτρεχε η μεγάλη κόρη του Μιχάλη, η ικανότατη Ειρήνη, να υποδεχτεί τους ταξιδιώτες. Μ’ ένα γάιδαρο, υπό το φως των αστεριών και έχοντας σαν οδηγό το μοναδικό λουξ που έφεγγε στον ντόκο του λιμανιού, όπου έδεναν οι βάρκες οι οποίες παραλάμβαναν τους επιβάτες του καραβιού.
Οι Έλληνες παραθεριστές αρχικά έφερναν τα δικά τους κλινοσκεπάσματα και τις πετσέτες τους. Τα σεντόνια και τις πετσέτες τα έπλενε στο χέρι με νερό από το πηγάδι και πράσινο χωριάτικο σαπούνι η 13χρονη τότε Ειρήνη Γαβαλά (σήμερα Γιαννακοπούλου), η πρωτότοκη από τις πέντε κόρες του Μιχάλη Γαβαλά. Το πλυντήριο ήρθε πολύ αργότερα.

 

Παραδοσιακές στολές της Αμοργού – 1717

 

Το φαγητό

Το πρωινό σερβιριζόταν στο δίσκο από την ίδια την Ειρήνη στα δωμάτια. Ήταν ελληνικός καφές στα σερβίτσια της μαμάς Καλλιόπης, δροσερά φρεσκοκομμένα φρούτα από το περιβόλι, μοσχομυριστά σπιτικά παξιμάδια.
Το αμοργιανό παραδοσιακό πρωινό είναι η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσεις τη μέρα σου. Περιλαμβάνει τηγανιτά ή βραστά αβγά, βούτυρο κατσικίσιο, ψωμί και μέλι.
Ένα από τα δωμάτια, το πιο ευρύχωρο και το πιο κοντινό στη θάλασσα, μετατράπηκε γρήγορα σε ταβέρνα – εστιατόριο. Χωρίς ηλεκτρικό όμως γιατί ακόμα δεν είχε έρθει στο νησί. Παρ’ όλα αυτά ήταν άμεση ανάγκη οι πελάτες να γευματίζουν και να δειπνούν.
Το «φανάρι» προστάτευε τις τροφές από τα έντομα. Το πήλινο κανάτι με το νερό του επισκέπτη τοποθετείτο στο πρεβάζι του παραθύρου. Τα αναψυκτικά και οι μπίρες βυθίζονταν στο πηγάδι μέσα σε καλάθι ή δίχτυ για να δροσιστούν. Τα ψάρια έβγαιναν κατευθείαν από τη θάλασσα και έπαιρναν το δρόμο για το τηγάνι ή τη σχάρα στα κάρβουνα.
Για μεσημεριανό, ντάκος με φρέσκια μυζήθρα, φάβα, αλλά και κατσικάκι ψητό, μουσακάς, μπριάμ, γεμιστά, τυρόπιτες, όλα στον ξυλόφουρνο από τη νοικοκυρά κυρία Καλλιόπη. Όλα με υλικά από το δικό τους μποστάνι.
Στην αυλή έριχναν τη σκιά τους τα ψηλά δέντρα, πάνω στα οποία σκαρφάλωναν τα παιδιά και στα πόδια των πελατών απλωνόταν η καταγάλανη θάλασσα. Απολαυστικές διακοπές για οικογένειες, μοναχικούς και ρομαντικούς τουρίστες και ερωτευμένα ζευγάρια.
Το απόγευμα χάζι στο μοναδικό ηλιοβασίλεμα με συνοδευτικό παραδοσιακή ψημένη ρακή. Αυτό το μέρος διαδόθηκε γρήγορα ως το καταλληλότερο για χαλάρωση και θαλάσσια μπάνια.

 

Ο μύλος της Αιγιάλης – Φωτογραφία: catisart.gr

 

Το ψυγείο

Στη Γιάλη οι καλοκαιρινές αγάπες έσμιγαν με τα σμαραγδένια νερά του Αιγαίου, με τα σώματα που παραδίδονταν στο φως του ήλιου, με την αλμύρα του έρωτα στα χείλη, με τα φιλιά του φεγγαριού. Κι ύστερα, όλα χάνονταν στο μελτέμι της λήθης, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση τρικυμίας στην καρδιά.
Ο Μιχάλης Γαβαλάς δεν άργησε να φέρει αρχικά ένα ψυγείο πάγου στο Λακκί, λίγο αργότερα ένα ψυγείο πετρελαίου, κατόπιν ψυγείο γκαζιού και τα επόμενα χρόνια μια γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος που λειτουργούσε για ορισμένες ώρες. Το ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε στο νησί το 1987!
Απαραίτητος οδηγός για να περπατήσεις στα καλντερίμια ήταν μια λάμπα. Το λιγοστό φως αρκούσε όμως για ν’ ανακαλύψεις τις μύχιες σκέψεις σου, την αιωνιότητα του έρωτα για τη ζωή, τον παφλασμό του κύματος να χαϊδεύει τους παλμούς της καρδιάς σου.

 

 

Καλντερίμια

Την εποχή εκείνη δεν είχαν ανοίξει οι δρόμοι για τα τρία χωριά και δεν υπήρχε κανονικός δρόμος για τη Χώρα. Αξέχαστα ήταν τα καλντερίμια που οδηγούσαν στα τριγύρω χωριουδάκια. Πιο αλησμόνητη όμως ήταν η φιλοξενία των κατοίκων. Περνώντας από τα κατάλευκα σοκάκια στα Θολάρια, όλοι σε προσκαλούσαν για ένα κέρασμα με «ψημένη».
Εν τω μεταξύ οι Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως (Μ.Ο.Μ.Α.) έχουν ξεκινήσει την κατασκευή του οδικού δικτύου που συνδέει την Αμοργό με τα Κατάπολα, όπου είχε κατασκευαστεί και το εργοστάσιο της ΔΕΗ και να γίνει η ενεργειακή κάλυψη της περιοχής.

 

 

Η Αγγλίδα τουρίστρια

Ο Μιχάλης Γαβαλάς ήταν άνθρωπος πρωτοπόρος, με πνεύμα ευρύ και πολύ μπροστά για την εποχή του. Αντιλαμβάνεται γρήγορα την ανάγκη της μόρφωσης των θυγατέρων του και ιδιαίτερα τη γνώση μιας ξένης γλώσσας.
Τότε φτάνει στην Αμοργό μια Αγγλίδα τουρίστρια, δασκάλα και ελληνολάτρης, η Carolina Matthews. Ο Μιχάλης τής προτείνει να διδάξει αγγλικά αρχικά τη μεγάλη κόρη του Ειρήνη με αντάλλαγμα τη φιλοξενία του. Ακολουθούν και οι άλλες τέσσερις κόρες του, όλες εργατικές και δυναμικές, η Σοφία, η Νίκη, η Αργυρώ και η Ευδοκία Γαβαλά. Αυτά ήταν και τα πρώτα παιδιά που έμαθαν την Αγγλική στο νησί.
Σήμερα η Carolina Matthews είναι συγγραφέας και σήμερα ζει μεταξύ Λαγκάδας και Στρούμπου. Διαμένει για πάνω από πενήντα χρόνια στην Αμοργό όπου και αποκατέστησε δύο ιστορικές κατοικίες, με τη βοήθεια ντόπιων τεχνιτών. Έχει διδάξει σε τρεις γενιές παιδιών του νησιού αγγλικά, μεταξύ αυτών και την κόρη της Ειρήνης, Καλλιώβη Γιαννακοπούλου.

 

 

Η Γιάλη

Σταδιακά η Αιγιάλη, ή Γιάλη, όπως τη λένε οι ντόπιοι, κτισμένη στον μεγάλο αμμώδη όρμο που περιβάλλεται από το επιβλητικό όρος Κρίκελο και τα τρία χωριά (Ποταμός, Λαγκάδα, Θολάρια), γίνεται το δεύτερο λιμάνι του νησιού μετά τα Κατάπολα. Το ψαροχώρι αυτό (που δεν ταυτίζεται με την αρχαία Αιγιάλη, η οποία βρισκόταν κοντά στα Θολάρια) ήταν επίνειο του Ποταμού και είχε εύφορα περιβόλια, πολλά λιόδεντρα και χαμηλά άσπρα σπιτάκια. Αρχίζει να αναπτύσσεται τουριστικά και να μπαίνει ψηλά στη λίστα προτίμησης όσων αγαπούσαν τους ενδιαφέροντες προορισμούς.
Βλέποντας πως η Αιγιάλη αποκτά δημοφιλία, ο Μιχάλης Γαβαλάς αποδεικνύεται ανοιχτόμυαλος για άλλη μια φορά. Κατασκευάζει δεξαμενή ώστε να έχει επάρκεια νερού για το ξενοδοχείο του, που με τα χρόνια μετατρέπεται σε ένα λιλιπούτειο γραφικό χωριό. Τοποθετεί επίσης αντλία και μηχάνημα ποτίσματος για το λαχανόκηπό του, ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του εστιατορίου «Λακκί».

 

Η Ειρήνη Γιαννακοπούλου με φόντο τον όρμο της Αιγιάλης

 

Η Ειρήνη και ο Νικήτας

Η Ειρήνη, εν τω μεταξύ, παντρεύεται τον Νικήτα Γιαννακόπουλο, συμπατριώτη της από τα Θολάρια, ύστερα από σφοδρό έρωτα. Ο Νικήτας είναι ήδη άριστος τεχνίτης επιπλοποιός κι έχει μάλιστα αρχίσει και την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Αθήνα, όταν και οι δύο υποκύπτουν στο «αμερικάνικο όνειρο».
Πρώτος μεταναστεύει ο Νικήτας το 1970, στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ και κατόπιν η Ειρήνη το 1972 αμέσως μετά την αποφοίτησή της από το εξατάξιο Γυμνάσιο. Η Ειρήνη λόγω μόρφωσης και καλής γνώσης των αγγλικών αναλαμβάνει τη γραμματειακή υποστήριξη της εκεί ελληνικής κοινότητας.
Παράλληλα και παρά τις αρχικές αντιξοότητες, το ζευγάρι προχωρά στις πρώτες του -μικρές αλλά ανθηρές- επιχειρηματικές δραστηριότητες στην αμερικανική μεγαλούπολη. Με τον καιρό οι δουλειές τους μεγαλώνουν και ταυτόχρονα αποκτούν τα παιδιά τους.

 

 

Η επιστροφή

Αφού πετυχαίνουν στο εξωτερικό και δημιουργούν μια σεβαστή περιουσία, αποφασίζουν το 1982 να επιστρέψουν στην Ελλάδα, ώστε τα παιδιά τους να αποκτήσουν ελληνική παιδεία.
Στην αρχή κι ενώ είναι πλήρως αποκατεστημένοι οικονομικά, στηρίζουν την οικογενειακή επιχείρηση, το σημερινό «Lakki Village».
Είναι η εποχή που ολοκληρώνονται οι εργασίες του λιμανιού και η κατασκευή του δρόμου Κατάπολα – Αιγιάλη – Θολάρια.
Όταν λένε ότι οι Έλληνες είναι φιλόξενοι και ότι σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου, σίγουρα μιλούν για άτομα σαν τον Νικήτα Γιαννακόπουλο. Άνθρωπος ανήσυχος και με ιδέες, προβλέπει τις τουριστικές ανάγκες της Αμοργού. Σε έναν περίπατό του στο νησί, ανηφορίζοντας προς τα Θολάρια, νιώθει σαν να αντικρίζει για πρώτη φορά την Αμοργό. Βλέπει την προικισμένη με απίθανες παραλίες γενέτειρά του, τα πεντακάθαρα γαλάζια νερά, τα αρχαία μονοπάτια, τις αρμονικές οροσειρές.

 

 

Το ξενοδοχείο

Άνθρωπος τολμηρός αποφασίζει να επενδύσει στην περιοχή της Αιγιάλης ανοίγοντας νέες προοπτικές και προλειαίνοντας το έδαφος για μελλοντικά εγχειρήματα.
Προτείνει λοιπόν στη σύζυγό του να χτίσουν ένα σύγχρονο ξενοδοχείο με θέα τον μαγευτικό όρμο της Αιγιάλης. Η Ειρήνη στην αρχή αντιδρά, κατόπιν όμως το σκέπτεται πιο ώριμα και συμφωνεί. Άλλωστε έχει κι αυτή το δαιμόνιο της επιχειρηματικότητας μέσα της. Επίσης υπάρχουν και τα παιδιά. Το μέλλον…
Οραματίζονται από κοινού μια ξενοδοχειακή μονάδα – ζωντανό οργανισμό που να μεταλλάσσεται και να αλλάζει, να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των καιρών και να λειτουργεί εύρωστα. Γι’ αυτό και ορίζουν κατάλληλα τους άξονες βάσει των οποίων θα λάβουν χώρα αυτές οι προσαρμογές και οι εξελίξεις.
Ένα ξενοδοχείο με feelgood χαρακτήρα, με design δωμάτια και σουίτες, που να προσφέρει διαμονή με απέριττο ύφος, έξυπνες στυλιστικές ανατροπές και πρακτικές λεπτομέρειες μοναδικά σχεδιασμένες για το ξενοδοχείο. Με έμπνευση από την αμοργιανή παράδοση αλλά και προσφέροντας άνεση ακόμα και στον πιο απαιτητικό επισκέπτη.

 

 

Το ρίσκο

Μια τέτοιου είδους τεράστια επένδυση όμως απαιτεί και τεράστιο ρίσκο. Μόνο για την αγορά του οικοπέδου, την ανασκαφή και την οικοδομική άδεια δαπανάται σχεδόν το σύνολο της περιουσίας που με μόχθο και σκληρό αγώνα είχε αποκτηθεί στην Αμερική. Παρ’ όλα αυτά δεν καταθέτουν τα όπλα. Παίρνουν τραπεζικό δάνειο με επαχθείς όρους -επιτόκιο 29% – 36%. Γεγονός όμως που δεν τους γονατίζει. Διακυβεύονται πολλά για ένα νησί σχεδόν άγνωστο στον υψηλό τουρισμό και με ελάχιστες υποδομές. Η ανέγερση γίνεται μεταξύ 1990 και 1992. Τρία κτήρια, τριάντα δωμάτια, μια άνετη πισίνα και έργα υποδομής όπως γεωτρήσεις και δεξαμενές νερού.

 

 

Aegialis Hotel & Spα

Το Aegialis Hotel & Spα αναπτύσσεται γρήγορα και η φήμη του εξαπλώνεται. Αρχικά το ζευγάρι, όταν και όποτε χρειαστεί, αναλαμβάνει χρέη όλων των ειδικοτήτων. Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος γίνεται σεφ, κηπουρός, συντηρητής, ξυλουργός, χτίστης, τεχνικός. Η Ειρήνη ρεσεψιονίστ, υπεύθυνη μάρκετινγκ, σοφέρ, σερβιτόρα και καμαριέρα. Εργάζονται άοκνα και αποτελεσματικά…
Κατορθώνουν να ανεβάσουν το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spα από την κατηγορία των τριών αστέρων σε αυτή των πέντε αστέρων. Ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων για τη μικρή Αμοργό είναι ήδη ένα μεγάλο επίτευγμα. Με τον καιρό τα δάνεια αποπληρώνονται πλήρως.
Το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spα σήμερα προσφέρει εργασία σε πολλούς ντόπιους κατοίκους, όπως και σε εργαζόμενους από άλλες περιοχές της Ελλάδας ή από το εξωτερικό.

 

 

Ιδανικό για αποδράσεις χαλάρωσης και ευεξίας, το Aegialis Hotel & Spα προσφέρει εκπληκτικές εμπειρίες ολόκληρο το χρόνο στο νησί της Αμοργού. Από πεζοπορίες, αποδράσεις ευεξίας έως και διοργανώσεις γάμων.
Γνωστό πλέον και διακεκριμένο για την υψηλή ποιότητα υπηρεσιών του εδώ και 27 συναπτά έτη, το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa είναι το μόνο ξενοδοχείο 5 αστέρων στην Αμοργό. Είτε γι’ αυτούς που ψάχνουν μια ρομαντική απόδραση ως ζευγάρι είτε για όσους σχεδιάζουν τις καλοκαιρινές διακοπές με την οικογένειά τους, το Aegialis Hotel & Spa παρέχει μια μεγάλη ποικιλία δωματίων, από δίκλινα έως ευρύχωρες σουίτες. Όλα τα δωμάτια προσφέρουν καταπληκτική θέα προς το Αιγαίο και την παραλία της Αιγιάλης.

 

 

Το εστιατόριο “Αμβροσία”

Το ξενοδοχείο με την αγάπη του στην πλούσια πολιτισμική παράδοση επιδιώκει με κάθε θεμιτό τρόπο την προβολή του νησιού ανά τον κόσμο. Οι άνθρωποί του γνωρίζουν καλά πως μόνο τιμώντας τον τόπο τους θα πάνε όλοι μπροστά.

To 1993 ξεκίνησε και η λειτουργία του εστιατορίου “Αμβροσία”, με στόχο να ενθαρρύνει τους επισκέπτες του Aegialis Hotel & Spa να ανακαλύψουν την παραδοσιακή αμοργιανή κουζίνα και ταυτόχρονα να απολαύσουν διεθνή πιάτα.

Το εστιατόριο “Αμβροσία” είναι από τα πρώτα εστιατόρια στην Ελλάδα που πιστοποιήθηκε από την “Aegean Cuisine”, μία πρωτοβουλία η οποία αναγνωρίζει τις επιχειρήσεις που καταδεικνύουν την πλούσια γαστρονομική παράδοση του Αιγαίου και προσφέρουν τοπικά προϊόντα υψηλής ποιότητας.

Το εστιατόριο σε μόνιμη βάση φιλοξενεί εκθέσεις επώνυμων ζωγράφων, όπως του Γάλλου Michelle Constant, των Ελλήνων Βενιού και Φασιανού, της Ιωάννας Χαμάκου, της Πέτροβα, του Γερμανού Μatthias Bechly και άλλων. Η μεγάλη βεράντα του προσφέρει εκπληκτική θέα πάνω από τον κόλπο της Αιγιάλης και τα γύρω χωριά.

 

 

Λάλον Ύδωρ Spa – «Το νερό που μιλάει»

Στο Aegialis Hotel & Spa βρίσκεται και το φημισμένο Κέντρο Θαλασσοθεραπείας και Ομορφιάς Λάλον Ύδωρ Spa, που πήρε την ονομασία του από το αρχαίο υδρομαντείο το οποίο βρισκόταν στη σημερινή τοποθεσία του Αγίου Γεωργίου Βαλσαμίτη.
Με τις κλασικές μεθόδους Spa, προσφέρει αναζωογονητικές εμπειρίες, βασισμένες στις ιδιότητες του θαλασσινού νερού.
Συνδυάζει επίσης ανατολικές και δυτικές θεραπευτικές τέχνες, καθώς και θεραπείες από την Αρχαία Ελλάδα. Παρέχει θεραπείες στις οποίες χρησιμοποιούνται αγνά και φυσικά προϊόντα, ενώ πολλά από τα αρωματικά βότανα και ιάματα συλλέγονται προσεκτικά στην Αμοργό και αποτελούν την ιδανική βάση για τις αποτελεσματικές, αποκλειστικές αμοργιανές θεραπείες χαλάρωσης και ομορφιάς.
Το άρτια καταρτισμένο προσωπικό, η σαγηνευτική θέα από όλα τα σημεία του Spa, αλλά και το μαγευτικό περιβάλλον με τη βυζαντινή-κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική με τις καμάρες προσφέρουν τον ιδανικό συνδυασμό που χαρίζει ευεξία, ηρεμία και θετική ενέργεια.

 

Τρεις από τις εργαζόμενες του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa. Πάντα με πλατύ χαμόγελο και θετική διάθεση. Στη μέση η Άρτα Μάρκου. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

Άγονη γραμμή

Ο τουρισμός παγκοσμίως θεωρείται ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους κλάδους που συμβάλλει στην ανάπτυξη κρατών, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά.
Αναμφίβολα η Αμοργός είναι το νησί των αντιθέσεων. Από τη μία τα βουνά και από την άλλη απότομες πλαγιές που καταλήγουν σε παραμυθένιες παραλίες με διαυγή νερά. Οι απότομες εναλλαγές του τοπίου συνεπαίρνουν τον επισκέπτη γεννώντας μέσα του πλήθος έντονων συναισθημάτων.
Στην Αμοργό θα γευτείτε τη φιλοξενία του απλού ανθρώπου, της οικογένειας, της νησιώτικης παράδοσης. Οι κάτοικοί της δοκιμάστηκαν για πολλά χρόνια καθώς είχε χαρακτηριστεί νησί της άγονης γραμμής. Στερήθηκαν την επικοινωνία και τώρα που το νησί αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς οι Αμοργιανοί απλόχερα χαρίζουν αξέχαστες στιγμές σε όσους επιλέγουν να τους επισκεφθούν. Είναι άνθρωποι καλόγνωμοι, πνευματώδεις, φιλότιμοι που παραμένουν αγνοί και αγαπούν τα πατροπαράδοτα έθιμά τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού αλλά και τον υπόλοιπο χρόνο διοργανώνουν πανηγύρια και αναβιώνουν συνήθειες που κρατούν από τα παλαιά.
Δεν επαναπαύονται σε όσα τους έχει χαρίσει η φύση αλλά αναζητούν συνεχώς νέες δραστηριότητες μέσω των οποίων θα αναδείξουν όλες τις ομορφιές του νησιού.
Διοργανώνουν τη γιορτή της ψημένης, του παστελιού, της μουσικής, αγώνες δρόμου, ημέρες γαστρονομίας Αμοργού, καταδυτικούς αγώνες και δράσεις που αγκαλιάζουν ντόπιους και τουρίστες.

 

 

Είδη τουρισμού

Το νησί προσφέρεται για πολλά από τα είδη του σύγχρονου τουρισμού:

  • Οικογενειακός τουρισμός
  • Θαλάσσιος τουρισμός
  • Λαογραφικός τουρισμός
  • Οικολογικός τουρισμός
  • Αρχαιολογικός τουρισμός
  • Ιαματικός τουρισμός
  • Μορφωτικός τουρισμός
  • Γαστρονομικός τουρισμός
  • Τουρισμός περιπέτειας
  • Συνεδριακός τουρισμός
  • Γαμήλιος τουρισμός
  • Θρησκευτικός τουρισμός
  • Πνευματικός – εναλλακτικός τουρισμός
  • Αθλητικός τουρισμός
  • Οινοτουρισμός
  • Φυσιολατρικός τουρισμός

 

 

Οι εμπειρίες της διαμονής

Στο Aegialis Hotel & Spa η διαμονή -αν το θελήσεις- θα έχει μια απίστευτη ποικιλία εμπειριών και δράσεων:
– Γυμναστήριο πλήρως εξοπλισμένο, δύο πισίνες (εσωτερική και εξωτερική) με θαλασσινό νερό, σάουνα, υδρομασάζ, χαμάμ.
– Τέσσερις αίθουσες γιόγκα με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, που αποπνέουν ενεργειακό παλμό. Χώροι που προσφέρουν μια ζεν αίσθηση για υγεία και πρακτικές ευεξίας.
– Επιδείξεις μαγειρικής. Διδαχτείτε πώς να φτιάχνετε φάβα, φαβατοκεφτέδες, κροκέτες λαχανικών, μεθυσμένα αμοργιανά και πολλά ακόμα νόστιμα αμοργιανά πιάτα.
– Πεζοπορίες στα σηματοδοτημένα ιστορικά μονοπάτια για να εξερευνήσετε περπατώντας τις κρυμμένες γωνιές του νησιού.
– Ελληνικές βραδιές με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου για γλέντια με χορό και μουσική μέχρι πρωίας.
– Βόλτες με τα χαριτωμένα γαϊδουράκια του νησιού που δίνουν την ευκαιρία να απολαύσετε την ομορφιά του νησιού με διαφορετικό τρόπο. Σημειωτέον ότι τα γαϊδουράκια της Αμοργού έχουν ποιοτική ζωή και δεν καταπονούνται. Αν είστε υπέρβαρος δεν θα σας επιτραπεί να τα χρησιμοποιήσετε.
– Ξενάγηση με minivan ή minibus του ξενοδοχείου σε όλα τα φημισμένα αξιοθέατα του νησιού.
– Περιπέτειες με μικρά σκάφη (tender boat), όπως αποδράσεις στη βραχονησίδα Νικουριά και σε κρυφές παραλίες.
– Μαθήματα γευσιγνωσίας με ξεχωριστά κρασιά της κυκλαδίτικης περιοχής αλλά και από τα πιο γνωστά και παλαιότερα οινοποιεία της Ελλάδας. Τοπικός εμπειρογνώμονας σας βοηθά να ανακαλύψετε την ιστορία και τις αποχρώσεις 9 διαφορετικών ετικετών.
– Καταδύσεις στο μυστηριώδη υποθαλάσσιο κόσμο του Αιγαίου. Με τη βοήθεια των έμπειρων εκπαιδευτών, θα εξερευνήσετε και θα ανακαλύψετε τα απέραντα βάθη και το μοναδικό βασίλειο της θάλασσας.
– Μαθήματα παραδοσιακών χορών ύστερα από ένα ευχάριστο δείπνο. Σας δίνεται η ευκαιρία για αυθόρμητους χορούς όπως ο Κίτσος ή ο Συρτός. Μάθετε τα βήματα και λάβετε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις ανακαλύπτοντας την τέχνη της ζωής.
– Μαθήματα αγιογραφίας με τη βοήθεια εξειδικευμένου εικονογράφου ο οποίος δίνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για το πνεύμα και τη λεπτότητα της τέχνης αυτής.
– Geocaching, μια δημοφιλή σε όλο τον κόσμο ομαδική δραστηριότητα που εκτελείται σε φυσικούς χώρους.

 

Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος στο μποστάνι του. Φωτογραφία: catisart.gr

 

Οι βιολογικοί κήποι

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου κ. Νικήτας, εμπλεκόμενος από την ηλικία των 7 ετών με τη γεωργική ζωή, έμαθε να αγαπά τη φύση και τις καλλιέργειες. Οι λαχανόκηποι που επιμελείται καλλιεργούνται εδώ και 15 χρόνια. Το Aegialis Hotel & Spa προσπαθεί να δώσει το καλύτερο στους επισκέπτες του, διατηρώντας ένα βιολογικό και υπεύθυνα συντηρημένο κήπο. Με γνώμονα το πάθος για τον ποιοτικό τουρισμό και την πραγματική επιθυμία να διατηρηθεί η παράδοση και η πολιτιστική κληρονομιά της Αμοργού, ο βιολογικός κήπος προσφέρει πολλά από τα φρούτα, τα λαχανικά και τα βότανα για την παρασκευή των γευμάτων στο ξενοδοχείο. Η φάβα, το ελαιόλαδο και το κρασί προέρχονται από τα οικογενειακά χωράφια.

 

Ο κος Νικήτας με μερικά από τα προϊόντα του περιβολιού του. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

 

Τοπική οικονομία

Για να στηρίξουν την τοπική οικονομία οι άνθρωποι του ξενοδοχείου ορισμένα προϊόντα τα προμηθεύονται από τους κατοίκους των γύρω χωριών: μαλακό άσπρο τυρί της Αμοργού, σκληρό τυρί Αμοργού (παρόμοιο με παρμεζάνα), αβγά, κοτόπουλο, χοιρινό και κατσικίσιο κρέας.

 

 

Παρθένα γη

Ο βιολογικός κήπος του Aegialis Hotel & Spa βρίσκεται εντός των χώρων του ξενοδοχείου. Ο κ. Νικήτας Γιαννακόπουλος επέλεξε συγκεκριμένα σημεία που δεν είχαν καλλιεργηθεί για σχεδόν 70 χρόνια. Όλη αυτή η παρθένα γη γύρω από το ξενοδοχείο είναι ιδανική για να διατηρηθεί ένας βιολογικός κήπος. Χάρη στην ποιότητα αυτή της γης, τα λαχανικά που φυτεύονται δεν χρειάζονται λιπάσματα, καθώς η μόνη τους και κύρια ανάγκη είναι το νερό. Έχοντας τον κήπο δίπλα στο ξενοδοχείο, παρέχεται μια καλή ευκαιρία στους επισκέπτες ώστε να γνωρίσουν όχι μόνο τα λουλούδια και τα λαχανικά της μεσογειακής γης, αλλά και πολλά διάσημα βότανα της Αμοργού.
Η Αμοργός προσφέρει άφθονη γη για την καλλιέργεια νόστιμων και υγιεινών προϊόντων. Οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου αποφάσισαν να περιορίσουν την εισαγωγή λαχανικών και φρούτων.
Πριν από μερικά χρόνια, οι άνθρωποι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παράγουν δικά τους προϊόντα στην πλούσια καλλιεργήσιμη Αμοργό. Το Aegialis Hotel & Spa αποφάσισε να πάει πίσω στο χρόνο και να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις των γονέων και των παππούδων, για να προσφέρει υγιεινά και γευστικά αγαθά στους πελάτες.

  • Οι ελιές χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του φυσικού ελαιόλαδου.
  • Τα σταφύλια χρησιμοποιούνται επίσης για την παρασκευή ντόπιου κρασιού και για τη ρακή.

 

 

Συνέδριο «ΥΠΕΡΙΑ» και Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θολαρίων Αμοργού και το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa διοργανώνουν κάθε φθινόπωρο το Διεθνές Συνέδριο για τον Τουρισμό και Πολιτισμό Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» και το Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού.

Στόχος του Συνεδρίου είναι η προβολή του πολιτισμού και του βιώσιμου τουρισμού της Αμοργού, η τοπική και διεθνής συντήρηση του περιβάλλοντος και η προώθηση της Αμοργού, των Κυκλάδων και της Ελλάδας.

Ο κύριος σκοπός του Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού είναι να δημιουργήσει μια διεθνή πλατφόρμα που θα ενθαρρύνει τον παγκόσμιο τουρισμό μέσω οπτικοακουστικών μέσων.

Ως τίτλος του Συνεδρίου επελέγη το «Υπέρια», που είναι ένα από τα αρχαία ονόματα της Αμοργού.

 

 

Η τρίτη γενιά

Αυτή τη στιγμή το ξενοδοχείο λειτουργεί εννέα μήνες το χρόνο. Επιτυχία που προήλθε από συμμετοχές του Aegialis Hotel & Spa στις μεγαλύτερες τουριστικές εκθέσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ως σοβαρή επιχείρηση επενδύει στη στρατηγική χρήση των νέων τεχνολογιών, στην καινοτομία και στη συνεχή εκπαίδευση και επιμόρφωση των στελεχών της.
Η αφοσίωση και το πάθος του ζεύγους Γιαννακοπούλου για την επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση και για τον τόπο τους έχει μεταλαμπαδευτεί και στα παιδιά τους, Σταμάτη και Καλλιώβη. Διάδοχοι που έχουν τη θέληση, τις ικανότητες και την εκπαίδευση για τη δουλειά. Και τα δύο παιδιά έχουν κλίση προς την τέχνη του τουρισμού και ακολουθώντας το όραμα των γονιών τους ακολουθούν και τα δικά τους όνειρα.

 

Η γράφουσα Ειρήνη Αϊβαλιώτου με τον Νικήτα Γιαννακόπουλο (δεξιά) και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μήλα, στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

 

Παραλειπόμενα

* Το όνομα της Αμοργού οφείλεται στην άμοργο (λινοκαλάμι), ένα θεραπευτικό βότανο που ευδοκιμεί στο νησί.

* Το νησί κέρδισε την καρδιά των κινηματογραφόφιλων το 1988 με το συγκινητικό φιλμ «Le Grand Bleu» («Aπέραντο Γαλάζιο») του Luc Besson, που χάρισε στην τέχνη υπέροχα πλάνα της Αμοργού μέσα από τη ζωή των δυτών. Έκτοτε οι επισκέπτες της είναι ξεχωριστοί, με την έννοια του περιηγητή που σέβεται το περιβάλλον.

* Τα μονοπάτια, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80, αποτελούσαν τον βασικό τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των περιοχών της Αμοργού. Σήμερα στην Αμοργό έχουν χαρτογραφηθεί και σηματοδοτηθεί τα 6 κύρια μονοπάτια της και έχει εκδοθεί ειδικός περιηγητικός οδηγός.

 

 

Εν κινήσει

Το ταξίδι στην Αμοργό σίγουρα θα σας ικανοποιήσει. Είναι ένα ταξίδι γοητευτικό και βαθύ, στοχαστικό, πέρα από συγκεκριμένες προσωπικές ή κοινωνικές επιταγές.
Η ιστορία του Aegialis Hotel & Spa είναι η ιστορία τριών γενεών που σέβονται ένα παρελθόν βαθιά ριζωμένο και εγγυώνται ένα λαμπρό μέλλον.
Τη στιγμή που αποφασίζω να σταματήσω αυτό εδώ το κείμενο σκέπτομαι πως δεν έχω πρόθεση να γράψω ένα τελεολογικό κείμενο, σαν τα μυθιστορήματα διάπλασης, αλλά ένα κείμενο με σημείο εκκίνησης. Διότι το ταξίδι και ο τουρισμός βρίσκονται πάντα σε κίνηση, συνεχίζουν να προχωράνε και η Αμοργός είναι πάντα εκεί και μας περιμένει.

 

  • Αρχική φωτογραφία: Νεαρές τουρίστριες φωτογραφίζουν το ηλιοβασίλεμα στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa. Φωτογραφία: catisart.gr

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ σύγχρονη ιστορία του τουρισμού στην Αμοργό μέσα από τη ζωή δύο σημαντικών οικογενειών
Περισσότερα

Ζήστε το μύθο σας στο “χειροποίητο” Hammock beach bar, στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

Μια βουτιά στο ελληνικό καλοκαίρι, ένα «ταξίδι μύησης» στον μαγευτικό κόσμο των αισθήσεων, των γεύσεων και των αρωμάτων, την προσεκτικά επιλεγμένη μουσική, την ανοιχτωσιά της παραλίας, τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, τα water sport.

Στη φύση δεν είσαι ποτέ μόνος. Το νιώθεις στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του Beach Bar “HΑΜΜΟCK” στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας. Ολόκληρο το beach bar είναι οργανωμένο με οικολογικά κριτήρια, διαμορφωμένο με όμορφα, γήινα, φυσικής δόμησης υλικά και αποπνέει σπιτική ζεστασιά. Αντανακλά τη δύναμη της φύσης.

Μέσα από εναλλακτικές ιδέες προσέγγισης της ελληνικής κουλτούρας και του ελληνικού καλοκαιριού, ελληνικά πιάτα, cocktail με φυσικούς χυμούς από τα δέντρα της ευβοϊκής γης, beach party, μουσικές βραδιές, συναυλίες, καθώς και αθλητικά events σε συνεργασία με ναυτικούς ομίλους, ομάδες ιστιοπλοΐας και surf της Εύβοιας και της Ελλάδας.

 

 

Η αγάπη για τον τόπο

Το HAMMOCK δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κυρίως, η αγάπη για τον τόπο των ανθρώπων που επέλεξαν να ζήσουν στη Βόρεια Εύβοια, αφήνοντας πίσω τους την πόλη και επαναπροσδιορίζοντας την καθημερινότητά τους, ανοίγοντας ένα «χειροποίητο» beach bar με σύμμαχο τη θάλασσα και την ατμόσφαιρα εμποτισμένη με καλοκαιρινά feel-good vibes!

 

 

Η φιλοδοξία δημιουργών

Φιλοδοξία των δημιουργών του είναι να γίνει το HAMMOCK πόλος έλξης για αυτούς που θέλουν ξεχωριστές αποδράσεις από την καθημερινότητα. Να γεμίσουν τις καλοκαιρινές μας βραδιές με DJs, συγκροτήματα και καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν αναμνήσεις που θα μείνουν ανεξίτηλες σε όλους. Και το όραμά τους δεν κρατάει μόνο ένα καλοκαίρι.

 

 

Η παραλία

Η παραλία του Πηλίου Ευβοίας είναι μια πανέμορφη αμμώδης παραλία με διάσπαρτα βότσαλα σε διάφορα σημεία της. Η θάλασσα είναι αρκετά βαθιά. Επίσης, όπως και οι περισσότερες παραλίες της Εύβοιας που «βλέπουν» Αιγαίο έχουν αρκετό αέρα και κύμα τις περισσότερες ημέρες. Δεν θα χάσετε σε καμία περίπτωση όμως το μπάνιο σας αφού υπάρχει ένα λιμανάκι ιδανικό για να προστατευτείτε από τον οποιοδήποτε δυνατό αέρα.

 

 

Το Πήλι

Πήλι είναι το όνομα του χωριού που συναντάμε στην ανατολική πλευρά της Βόρειας Εύβοιας δέκα χιλιόμετρα περίπου μακριά από το Προκόπι (Αχμέτ Αγά). Το Πήλι είναι μια φυσική πύλη της Βόρειας Εύβοιας στο καταγάλανο Αιγαίο.

 

 

Αναδρομή

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στον παρελθόν θα δούμε ότι η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με τα ευρήματα, μικροί οικισμοί υπήρχαν γύρω από τη σημερινή θέση του χωριού που χρονολογούνται από τη Μυκηναϊκή και Ελληνιστική περίοδο, ενώ σε λόφο κοντά στο Πήλι έχουν βρεθεί και ερείπια κάστρου από τον Μεσαίωνα. Το χωριό δημιουργήθηκε σε αυτή τη θέση κοντά στη θάλασσα όταν οι κάτοικοι ήταν σίγουροι ότι δεν κινδύνευαν από επιδρομείς και ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1835. Τότε οι μικροί οικισμοί που υπήρχαν τριγύρω στα βουνά εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους και ήρθαν στο Πήλι. Μεγάλες λεηλασίες και καταστροφές έγιναν στο χωριό την εποχή του Ελληνογερμανικού Πολέμου. Επίσης στην περιοχή λειτουργούσαν μεταλλεία και εργοστάσιο κατεργασίας λευκόλιθου.

 

 

Το όνομα

Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη και επικρατέστερη, το όνομα οφείλεται στη γεωγραφική θέση του χωριού. Αυτό μπορεί να το διαπίστωση ο επισκέπτης που θα βρεθεί στο λιμάνι του Πήλι. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν δύο μεγάλα βουνά, στη μέση ο μικρός κόλπος, μοιάζει σαν πύλη προς το Αιγαίο. Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι το χωριό Πήλι οφείλει την ονομασία του στη φύση του εδάφους, στο ότι κυριαρχεί στη περιοχή ο πηλός, και αυτή η εκδοχή έχει βάση αφού το έδαφος σε όλη την κοιλάδα που βρίσκεται το χωριό είναι πηλώδες.

 

 

Πανέμορφο

Σήμερα το Πήλι είναι ένα πανέμορφο χωριό και ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται από την ποικιλόμορφη διαδρομή ανάμεσα στο πυκνό δάσος και λόφους. Στο τελείωμα του δρόμου σε βαθιά κοιλάδα η πανοραμική θέα του Πηλίου από ψηλά δίνει μια διαφορετική αίσθηση. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Αν και βρίσκεται πολύ κοντά στη θάλασσα, λόγω της μορφολογίας του εδάφους τα σπίτια είναι κτισμένα αρκετά πίσω από τον αιγιαλό. Η παράλια αποτελείται από μεγάλη αμμουδιά από μαύρη άμμο και ψηλό βότσαλο. Στη δεξιά πλευρά βρίσκεται το λιμάνι και ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό Βλαχιά, και στον οικισμό Σαρακήνικο. Το Πήλι έχει υψόμετρο 23 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

  • Αξιοθέατο μοναδικό, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, κτισμένο το 1350, που βρίσκεται λίγα μέτρα από την παραλία η οποία έχει πάρει και το όνομά του.

Πώς θα πάτε

Λίγα μέτρα πριν το χωριό Προκόπι όταν έρχεστε από τη Χαλκίδα βρίσκεται ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό Πήλι.

Αποστάσεις: από το χωριό Προκόπι 9,3 χιλιόμετρα, από τη Χαλκίδα 57,4 χιλιόμετρα μέσω Προκοπίου. Από τη Λίμνη 39,4 χιλιόμετρα, από τα Λουτρά Αιδηψού 69,4 χιλιόμετρα μέσω Λίμνης, από τον Αγιόκαμπο 79,4 χιλιόμετρα, μέσω Λουτρών Αιδηψού, και από την Ιστιαία 72,4 χιλιόμετρα μέσω Λίμνης.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΖήστε το μύθο σας στο “χειροποίητο” Hammock beach bar, στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας
Περισσότερα

Πεδίον Άρεως – Η ιστορία ενός αθηναϊκού πάρκου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Πεδίον Άρεως πήρε το όνομά του από το Ρωμαϊκό Campus Martius κι αυτό γιατί επί βασιλείας Όθωνος, μπροστά στο ναό των Ταξιαρχών και προς την οδό Μαυρομματαίων φιλοξένησε τους Στρατώνες του Ιππικού. Στα χρόνια μάλιστα του Γεωργίου Α΄ λειτούργησε στο Πεδίον του Άρεως Ιππευτική Σχολή (πυρπολήθηκε το 1944, στα Δεκεμβριανά).

Αργότερα και μέχρι το 1880 ήταν ο τόπος της υπαίθριας συγκέντρωσης του κοινού για περίπατο και αναψυχή. Ειδικά τα κυριακάτικα μεσημέρια και τις γιορτές αποτελούσε χώρο περιπάτου για τους Αθηναίους και τους Βασιλείς.

Στην πλατεία του ναού των Ταξιαρχών υπήρχε στημένη μια εξέδρα μουσικής σε πολυγωνικό σχήμα, όπου παιάνιζε η φιλαρμονική. Από εκεί προήλθε και το όνομα της όμορης γειτονιάς «Πολύγωνο».

Χώρος Πρασίνου

Με το Βασιλικό Διάταγμα της 23ης Ιουλίου 1887 η έκταση του Πεδίου του Άρεως εντάσσεται στο Σχέδιο Πόλεως και χαρακτηρίστηκε ως μη οικοδομήσιμος κοινόχρηστος χώρος. Κατά παράβαση του Σχεδίου κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες που ακολουθούν το Νοσοκομείο Κτηνών, τα κτήρια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, διάφοροι ημιμόνιμοι και προσωρινοί προσφυγικοί συνοικισμοί, καφενεία, γκαράζ, ιδιωτικό σχολείο κ.ά.

Το 1924 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, με τη σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΧΩΔΕ, παραχώρησε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο τη χρήση 5,6 γειτονικών στρεμμάτων για τις ανάγκες των αθλητικών του εγκαταστάσεων μετά την απαλλοτρίωση του οικοπέδου στη συμβολή των οδών Πατησίων και Αλεξάνδρας, δεσμεύοντάς τον να μην πειράξει το πράσινο που υπήρχε στην έκταση αυτή.

 

Χάρτης

 

Ανέγερση κτισμάτων

Κατά διαστήματα υπήρξαν σκέψεις και προτάσεις για την ανέγερση και άλλων κτισμάτων. Μία από αυτές ήταν να ανεγερθεί και Ηρώον του Εθνικού Αγώνα. Για τη θεμελίωσή του πραγματοποιήθηκε γιορτή ενώ για το σκοπό τούτο στάλθηκαν από διάφορες πόλεις της Ελλάδας κυβόλιθοι σαν ένδειξη συμμετοχής τους στο έργο. Στην προσπάθεια να διαφυλαχθεί όλο αυτό το υλικό που είχε συσσωρευθεί περιφράχθηκε όλος ο χώρος έξω από τα όρια των εγκαταστάσεων του Πανελληνίου.

Το 1927 συγκροτήθηκε η Επιτροπή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών και δόθηκε προτεραιότητα στη διαμόρφωση του Πεδίου του Άρεως, αφού το διεκδικούσαν για κατασκευή κτηριακών εγκαταστάσεων το Δικαστικό Μέγαρο Αθηνών, η θερινή σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η Χριστιανική Αδερφότης Νέων (ΧΑΝ) και το Υπουργείο Γεωργίας. Την ίδια περίοδο το Πεδίον Άρεως χρησιμοποιήθηκε και από την αγγλική εταιρεία ηλεκτροφωτισμού και ηλεκτρικής συγκοινωνίας «Power» για την απόρριψη προϊόντων εκσκαφής στη διάρκεια της κατασκευής της σήραγγας του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Αθηνών-Πειραιώς.

Σχέδιο φύτευσης

Ύστερα από έκκληση της επιτροπής Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών, ο Πέτρος Καλλιγάς αναλαμβάνει τη δημιουργία του σχεδίου φύτευσης ενώ η απόφαση για την υλοποίησή της ελήφθη το 1933. Οι προσπάθειες όμως δεν καρποφόρησαν λόγω έλλειψης φορέα χρηματοδότησης.

Επτά χρόνια αργότερα, με τη συμβολή του εκδότη της εφημερίδας «Έθνος» Σπύρου Νικολόπουλου και του Πέτρου Καλλιγά, το πάρκο σώθηκε από διεκδικήσεις με τη διαμόρφωση του κοινόχρηστου άλσους (Ν. 6171/1934) επί υπουργίας Πέτρου Ράλλη. Το 1934 ανατίθεται στο Ειδικό Ταμείο Μόνιμων Οδοστρωμάτων Αθηνών (Ε.Τ.Μ.Ο.Α.) η διαμόρφωση του χώρου. Η τότε κυβέρνηση μάλιστα διέθεσε 7 εκατομμύρια δραχμές έναντι της προϋπολογισθείσας δαπάνης 30 εκατομμυρίων για την αποπεράτωση του πάρκου.

Η φύτευση άρχισε το 1935, βάσει νέου σχεδίου του Αν. Δημητρακόπουλου, και σταδιακά μέχρι το 1940 ολοκληρώθηκε στα ελεύθερα από κτίσματα τότε μέρη του πάρκου. Την ίδια εποχή έγιναν διάφορα τεχνικά έργα: αρδευτικό δίκτυο, ηλεκτροφωτισμός με μαντεμένιες κολόνες σε βάσεις μαρμάρου και σιδερένια με υαλοπίνακες φωτιστικά, καθίσματα, συντριβάνια, οίκημα του γραφείου/ διοίκησης, το αναψυκτήριο Green Park, το Περίπτερο Γαρδένια.

Από το 1940 μέχρι το 1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το Πάρκο σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Από το 1945 άρχισε η συντήρησή του και ένα χρόνο αργότερα εξασφαλίστηκε η άρδευση.

 

 

Η Τέχνη στο πάρκο

Το 1934 είναι και η χρονιά που ανατίθεται στα μέλη του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών η φιλοτέχνηση δεκαέξι μαρμάρινων προτομών ηρώων του 1821 που κοσμούν σήμερα τη Λεωφόρο των Ηρώων. Τρία χρόνια αργότερα, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς έκανε τα αποκαλυπτήρια του ορειχάλκινου έφιππου ανδριάντα του Βασιλιά Κωνσταντίνου στην κεντρική είσοδο. Το έργο, συνολικού κόστους περίπου 10.000.000 δρχ., είχε φιλοτεχνήσει στην Ιταλία ο γλύπτης Φραντσέσκο Παρίζι, ενώ ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός ανήκει στον, επίσης Ιταλό, αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Βετριάνι.

Στη θέση του πάρκου που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες οι παλιοί Αθηναίοι έβλεπαν τους στάβλους της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Στρατού τοποθετήθηκε το 1952 το μαρμάρινο άγαλμα της Προμάχου Αθηνάς για το ηρώο των πεσόντων στην Ελλάδα Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών στις μάχες 1941- 45. Πρόκειται για έργο ακαδημαϊκό του Βάσου Φαληρέα σε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό Φαίδωνος και Έθελ Κυδωνιάτη. Την επίσης μαρμάρινη λέαινα στη βάση της ιδιαίτερα ψηλής στήλης του μνημείου είχε φιλοτεχνήσει ο Αθανάσιος Λημναίος.

Από το 1950 ξεκινάει τη σταδιοδρομία του στο θερινό αναψυκτήριο «Άλσος» στο Πεδίον του Άρεως ο κονφερασιέ, ηθοποιός, συγγραφέας και θηρευτής «νέων ταλέντων» Γιώργος Οικονομίδης, ενώ στο Green Park κυριαρχούσε ο κονφερασιέ Όμηρος Αθηναίος. Αργότερα τα καλοκαίρια το θέατρο «Αλίκη» πρόσφερε ψυχαγωγία στους Αθηναίους.

Το 1981 το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, με επικεφαλής τον Ευάγγελο Αβέρωφ – Τοσίτσα, χρηματοδότησε την ανέγερση μνημείου για τον Ιερό Λόχο 1942 – 45 στο Πεδίον του Άρεως. Πρόκειται για τη στήλη που σχεδίασε ο Ιερολοχίτης λοχαγός Ι.Κ. Μανέτας και φιλοτέχνησε ο Νικόλας Ι. Βαλάκας. Τα ορειχάλκινα μέρη της δούλεψαν ο Πέτρος Μωραΐτης και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

 

Αεροφωτογραφία του πάρκου

 

Τα αγάλματα εντός του πάρκου

Σήμερα εντός του πάρκου συναντά κανείς το Ηρώον του Νότη Μπότσαρη (υψηλή μαρμάρινη στήλη με βάση), ενώ κατά μήκος της λεωφόρου Ηρώων μπορεί να θαυμάσει τις προτομές Αγωνιστών του 1821. Πιο αναλυτικά, στην αριστερή πλευρά της λεωφόρου με κατεύθυνση από το πλάτωμα με το άγαλμα του Μπότσαρη προς την κεντρική πλατεία δεσπόζουν οι προτομές των:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
ΚΙΤΣΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ
ΠΕΤΡΟΜΠΕΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ (νεότερο άγαλμα, τοποθετήθηκε το 2005)
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΡΙΕΖΩΤΗΣ

Αντίστοιχα, από τη δεξιά πλευρά της λεωφόρου με την ίδια κατεύθυνση:

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ
ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ
ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ
ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ

Εκτός από τα αγάλματα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ έφιππου και της Αθηνάς εντός του πάρκου στον περίβολο του Ιερού Ναού των Αγ. Ταξιαρχών υπάρχουν: μία μαρμάρινη στήλη με προτομή Περικλή Βαρατάση (Λοχαγός Λόχου Φιλελλήνων 1897), μία προτομή Αλεξάνδρου Πραΐδη (Υπολοχαγός Κρητικής Επαναστάσεως), μία μαρμάρινη στήλη ιερολοχίτη Δημητρίου Σούτσου καθώς και ένα κενοτάφιο του Αλεξάνδρου Υψηλάντη (άγαλμα του ήρωα επικλινούς). Επίσης, υπάρχει μνημείο Ιερού Λόχου, μια σύνθεση δηλαδή, με επιγραφική πλάκα προς τιμήν του στρατηγού Τσιγάντε και των ιερολοχιτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τέλος, στο εσωτερικό του πάρκου θα συναντήσει κανείς το σπήλαιο του Πανός, μια γλυπτική σύνθεση του γλύπτη Βασσάλου σκαλισμένη σε βράχο.

Διοικητική Ευθύνη

Αρχικά το Άλσος ανήκε στο Δήμο Αθηναίων και επί Δημαρχίας Κοτζιά δόθηκε για χρήση, διατήρηση, συντήρηση και αξιοποίηση στο Ειδικό Ταμείο Μόνιμων Οδοστρωμάτων Αθηνών (Ε.Τ.Μ.Ο.Α.), υπηρεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος. Με το Π.Δ. 98/ 2000 «Περί καταργήσεως του Ε.Τ.Μ.Ο.Α.» (Φ.Ε.Κ. 85 Δ’ / 15- 03- 2004) η διεύθυνση, συντήρηση, επέκταση και η εκμετάλλευση του Άλσους του Πεδίου του Άρεως μεταφέρονται στην Υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς.

Αρχιτεκτονική

Το Πεδίον του Άρεως κατατάσσεται στα πάρκα περιπάτου και αποτελείται ουσιαστικά από ένα σύνολο χαράξεων με γεωμετρικές καμπύλες και κυρίως τόξα κύκλων που ορίζουν διαδρομές περιπάτου. Οι διαδρομές αυτές εκκινούν και καταλήγουν σε κυκλικά επισημασμένες διασταυρώσεις με μικρά θέματα (ένα διαφορετικό παρτέρι, ένα ξεχωριστό φωτιστικό, κάποιο στοιχείο νερού, κ.λ.π.).

Κατά τη σχεδίαση και φύτευσή του ελήφθησαν υπόψη τα εξής: i) ότι το πάρκο θα παραμένει ανοιχτό όλο το εικοσιτετράωρο, ii) θα έχει υψηλή βλάστηση περιφερειακά, iii) θα έχει παχιά σκιά κατά τους θερινούς μήνες και άφθονο ηλιακό φως το χειμώνα, iv) θα παρέχει ευχάριστη εντύπωση από την εναλλαγή χρωμάτων, φύλλων και ανθέων καθώς και διαδοχικές ανθοφορίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Την εποχή του Όθωνα

Το 1927 ο χώρος αυτός, που από την εποχή του Όθωνα ήταν ο κύριος τόπος αναψυχής των Αθηναίων, παραχωρήθηκε στην ιδρυθείσα τότε “Επιτροπή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών Αθηνών” με σκοπό τη μεταβολή του σε άλσος, όπως ο τότε Εθνικός Κήπος. Η Επιτροπή όμως εκείνη με πρόεδρο τον Π. Καλλιγά φρόντισε πρώτα να βελτιώσει τον κήπο του Θησείου, και τον Εθνικό Κήπο, με συνέπεια, έξι χρόνια μετά, το 1933, με τους μικρούς πόρους που διέθετε απεφάσισε να κάνει την έναρξη εργασιών ανάπλασης και δενδροφύτευσης, με ανυπέρβλητα τότε αφενός διοικητικά εμπόδια, αφετέρου και μεγάλης έλλειψης χρημάτων, για τη συνέχιση του έργου. Έτσι με το υπ’ αριθμ. 6171 νόμο του 1934 το “Ειδικό Ταμείο Μονίμων Οδοστρωμάτων Αθηνών” (νέος κυβερνητικός τότε φορέας) ανέλαβε να καταβάλει τα έξοδα. Κλήθηκε προς τούτο ο τότε διευθυντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών Αν. Δημητρακόπουλος να συντάξει γενικό σχέδιο του άλσους. Λαμβάνοντας υπ᾽ όψιν τα ακολουθούμενα τότε σχέδια των αγγλικών και γαλλικών αλσών, συνέταξε πράγματι νέο σχέδιο το οποίο αποτελεί συνδυασμό ρυθμών εκείνων, όπου και ανέθεσε για την εκτέλεσή του στον Ν. Βοσυνιώτη. Μάλιστα είχε ληφθεί μέριμνα να μην εμποδίζεται από τα διάφορα κεντρικά σημεία του άλσους η θέα της Ακρόπολης, χωρίς να διασφαλίσουν όμως και το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος ανοικοδόμησης των γύρω οικοπέδων.

Ανάπλαση

Έτσι οι εργασίες δενδροφύτευσης και ανάπλασης άρχισαν πραγματικά το 1935 και συνεχίσθηκαν επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά μέχρι το 1940, όταν και κηρύχθηκε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στην πενταετία εκείνη φυτεύτηκαν περίπου 46.000 δένδρα και θάμνοι. Κατά το σχέδιο, ακολουθήθηκε η δενδροφύτευση φυλλοβόλων δένδρων προκειμένου το καλοκαίρι να προσφέρουν πλούσια σκιά, τον δε χειμώνα να μην εμποδίζονται οι ακτίνες του ήλιου. Στην κεντρική πλατεία του άλσους τοποθετήθηκε σιντριβάνι και γύρω φυτεύτηκαν ανάλογα μεσογειακά φυτά, έτσι ώστε να παρουσιάζουν δένδρα, θάμνοι και λουλούδια τους ωραιότερους και φυσικότερους συνδυασμούς χρωμάτων κατά τις διάφορες εποχές. Μετά την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944, εξασφαλίσθηκε η άρδευση του άλσους.

Από τον Απρίλιο του 2008 άρχισαν εργασίες για ριζική ανάπλαση του πάρκου, παρά τη δυσπιστία και τις αντιδράσεις των κατοίκων. Το έργο της ανάπλασης, υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη, παραδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2010. Το έργο της ανάπλασης καλύπτει συνολικά 250 στρέμματα του πάρκου και στοίχισε 9.663.990 ευρώ με χρηματοδότηση από το Γ’ ΚΠΣ και από εθνικούς πόρους.

Φυτεύτηκαν 1.200 δένδρα, 50.000 ανθόφυτα, 7.500 θάμνοι και 2.500 τριανταφυλλιές, ενώ προστέθηκαν 9 στρέμματα χλοοτάπητα και 8 στρέμματα με φυτά εδαφοκάλυψης. Ξηλώθηκαν 22.650 τ.μ. ασφάλτου στις παλιές διαδρομές και στη θέση της μπήκε χώμα, ενώ τοποθετήθηκαν παράλληλα 8.800 τ.μ. μαρμαροκυβόλιθοι και 3.800 τ.μ. γρανιτοκυβόλιθοι. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου που υλοποιήθηκε αφορά σε βασικά έργα υποδομής, όπως τα χιλιόμετρα υπόγειων δικτύων άρδευσης, αποχέτευσης, συλλογής ομβρίων υδάτων και ηλεκτροδότησης. Παράλληλα ενισχύθηκε και αναβαθμίστηκε ο φωτισμός του χώρου.

Η ανάπλαση βασίσθηκε στη λογική της διατήρησης της ιστορίας του πάρκου, καθώς περιλαμβάνονται σ’ αυτό σημαντικά μνημεία και γλυπτά τα οποία όλα καθαρίστηκαν βάσει των προδιαγραφών του Υπουργείου Πολιτισμού.

H κατάσταση στο πάρκο μετά την ακριβή ανάπλαση επιδεινώθηκε σοβαρά, καθώς σταδιακά μετακόμισαν σε αυτό τα στέκια εξαρτημένων ατόμων που βρίσκονταν παλαιότερα στην Ομόνοια και την οδό Τοσίτσα.

Εγκατάλειψη και παρακμή

Από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα το πάρκο και τα κτήριά του παραμελείται και μετατρέπεται σε στέκι αστέγων και τοξικομανών. Γεμίζει σκουπίδια, ενώ παγκάκια, φωτισμός και άλλα στοιχεία του πάρκου καταστρέφονται. Κατά καιρούς γίνονται αποσπασματικές προσπάθειες καθαρισμού και αναμόρφωσης. Οι γύρω κάτοικοι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την κατάσταση.

Ιδιαίτερες περιοχές:

  • Πλατάνια: Μία διπλή δενδροστοιχία με κυκλικά καθιστικά γύρω από τον κορμό τους με ασφαλτοστρωμένο δάπεδο συνθέτουν το συγκεκριμένο τοπίο
  • Ροδώνας: Πρόκειται για μία σπειροειδή διαδρομή με τριανταφυλλιές
  • Αριές: Πρόκειται για μία κυκλική δενδροστοιχία από 15 δέντρα Αριές, ένα προστατευμένο «ξέφωτο» που προσφέρει αίσθηση γαλήνης και ιδιωτικότητας
  • Πρώην Θέατρο «Αλίκη»: Είναι ένας εγκαταλελειμμένος χώρος υπαίθριου θεάτρου
  • Η οδός Ηρώων: πρόκειται για έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο με τις προτομές των αγωνιστών του 1821
  • Η κεντρική πλατεία του πάρκου: αποτελεί το σημείο σύγκλισης όλων των αξόνων του πάρκου. Εκεί βρίσκεται το Θέατρο Άλσους Πεδίου Άρεως, το κτήριο του οποίου αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του Μεσοπολέμου.
  • Η πλατεία Πρωτομαγιάς: είναι η οροφή του υπόγειου χώρου στάθμευσης και η οροφή του βυθισμένου τμήματος της οδού Μουστοξύδη. Διατηρεί αναψυκτήριο, τουαλέτες, μικρό υπαίθριο θέατρο
  • «Green Park»: είναι τοποθετημένο στο νότιο άκρο του Πάρκου επί της οδού Μαυρομματαίων. Το κτήριό του αποτελεί επίσης, αντιπροσωπευτικό δείγμα της εποχής του Μεσοπολέμου με διακοσμητικά στοιχεία Art Nouveau.
  • Αναψυκτήριο «Γαρδένια»: βρίσκεται στο πρώτο μεγάλο πλάτωμα που συναντά ο επισκέπτης στο εσωτερικό του πάρκου, στη σύγκλιση των αξόνων που ξεκινούν από την είσοδο της οδού Μαυρομματαίων Β. Κων/νου και την οδό Ηρώων.

Βιβλιογραφία:
Παυλόπουλος Δημήτρης, «Το Πεδίον του Άρεως», ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, www.attiko-prasino.gr, Βικιπαίδεια

• Αρχική εικόνα: Φωτογραφία από την παράσταση “Ερπετό Γλυκόπικρο”, που δόθηκε στο Πεδίον του Άρεως τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2019.

  • Διαβάστε περισσότερα:

Αναζητώντας ένα “Ερπετό γλυκόπικρο” στο Πεδίον του Άρεως

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠεδίον Άρεως – Η ιστορία ενός αθηναϊκού πάρκου
Περισσότερα

«Στου Λελούδα» και στην Ηλιούπολη «φωτιές ανάβουνε στους απάνω δρόμους»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στον Βοτανικό «Στου Λελούδα» και στην Ηλιούπολη, στην Πλατεία Σικελιανού, θα μαζέψουν τα μαγιάτικα στεφάνια για να αναβιώσουν και φέτος το έθιμο του κλήδονα.

Στις 24 Ιουνίου είναι η γενέθλια εορτή του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου: «Τ’ Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη», εξ ου και το όνομα που δίνεται στον Ιούνιο «Αϊ-γιαννίτης» ή «Αγιογιαννίτης».

 

 

 

Η γιορτή του είναι ταυτισμένη με δύο κύκλους εθίμων: Με τον Κλήδονα αλλά και με τις φωτιές που ανάβονται την παραμονή της εορτής, απ’ όπου προέρχονται και οι προσωνυμίες του μήνα που αποκαλείται «Φανιστής» και «Ριζικάρης», αλλά και «Ριγανάς» επειδή εκείνη την ημέρα μάζευαν ρίγανη.

Αν και τα έθιμα αυτά της υπαίθρου, που τα κρατούσε ζωντανά στην πόλη η «γειτονιά», σιγά σιγά λησμονιούνται, οι παλαιότεροι δεν μπορούν να ξεχάσουν τις παιδικές αναμνήσεις και τα πηδήματα πάνω από τις φωτιές τ’ Αϊ-Γιάννη.

 

 

Αναμνήσεις που αναβιώνουν κάθε φορά που ακούγονται τραγούδια όπως εκείνο του Λευτέρη Παπαδόπουλου για ‘κείνο το Σάββατο κι απόβραδο στην Αριστοτέλους που «φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους/ τ’ Αϊ-Γιάννη θα ‘τανε θαρρώ».
Αλλά και το άλλο του Μάνου Ελευθερίου: «Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές,/ του Άη Γιάννη/ Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες/ που ‘χουν πεθάνει;».

 

***

 

Ο Δημήτρης Αρβανίτης θα δώσει το σύνθημα για το μεγάλο γλέντι στου «Λελούδα».

 

ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Ο Όμιλος «Φιλέορτος» διοργανώνει το μεγαλύτερο «Τσαμπουνογλέντι» του καλοκαιριού, στο έθιμο του Κλήδονα.
Με τις οικογένειές μας, τους φίλους μας, την καλή μας διάθεση, και τους «μάηδες» που φτιάξαμε την πρώτη του Μάη, θα στήσουμε τις φωτιές του Άη-Γιάννη.

Στην αυλή της γνωστής ταβέρνας «Του Δημήτρη Λελούδα», Σαλαμινίας 8 (Τηλέφωνο 210-346.41.67), στον Βοτανικό, το γλέντι θα γίνει το Σάββατο 22 Ιουνίου 2019, από τις 8 μ.μ. και όσο πάει…

Οι φίλοι μας μουσικοί από τα «Τσαμπουνογλέντια», θα δώσουν το σύνθημα για ένα όμορφο απόβραδο με χορούς, τραγούδια και φυσικά τις φωτιές του Άη-Γιάννη του Κλήδονα.

 

 

 

 

Στη μεγάλη γιορτή θα είναι οι μουσικοί:

 

Ανδρέας Αρβανίτης (Βάρδας): Ασκομαντούρα
Δημήτριος Αρβανίτης: Λύρα Θράκης, Μακεδονίας, τραγούδι
Αποστόλης Ασημάκης: Κρουστά
Κώστας Γκούστης: Κρουστά
Μανώλης Γρυλλάκης: Κρουστά
Carmelo Siciliano: Λαούτο
Παναγιώτης Κατσίπης: Βιολί
Λιανός Κοττάκης: Τσαμπούνα. Από το Φιλώτι της Νάξου
Νίκη Κοττάκη: Τουμπάκι, τραγούδι
Στέφανος Λαρετζάκης: Κρουστά. Από Κύθνο
Λευτέρης Μαντζιούκας: Ασκομαντούρα Κρήτης, γκάϊντα, λαούτο, τραγούδι
Γιάννης Ρεφενές: Λαούτο, τραγούδι
Δημήτρης Σπηλιόπουλος: Κλαρίνο, τραγούδι
Φραγκίσκος Τζιωτάκης: Βιολί Κύθνου, τσαμπούνα, τραγούδι
Οι «Φυσιλάτες»: Γκάιντα Μακεδονίας
Παναγιώτης Χελιώτης: Λαούτο, τραγούδι

Είναι μοναδική ευκαιρία για να θυμηθούν οι παλιοί και για να μάθουν οι νέοι.

 

***

 

 

 

ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

Την Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019, στις 7.30 μ.μ. ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Αγίου Κωνσταντίνου Ηλιούπολης «Άγγελος Σικελιάνος» (τηλέφωνο: 210-973.26.60) κλείνοντας τις δραστηριότητες του Χειμώνα, καλεί τους φίλους του να φέρουν τα Μαγιάτικα στεφάνια στην Πλατεία Σικελιανού, για να αναβιώσουν εκεί το έθιμο του κλήδονα και να ευχηθούν «Καλό Καλοκαίρι».

*

«Η σούστα πήγαινε μπροστά»

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Δήμος Μούτσης

*

Η σούστα πήγαινε μπροστά
κι ο μάγκας τοίχο τοίχο
δεν έτυχε στα χρόνια αυτά
τίποτα να πετύχω

*

Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές
του Αη Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες
αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες
που `χουν πεθάνει

*

Με βάλαν πάνω στην κορφή
στ’ αγριεμένο κύμα
στης Σμύρνης την καταστροφή
στ’ άδικο και στο κρίμα

Παναγιώτης Μήλας«Στου Λελούδα» και στην Ηλιούπολη «φωτιές ανάβουνε στους απάνω δρόμους»…
Περισσότερα

Βεγγέρα fest στο χωριό Φαλατάδος της Τήνου!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Βεγγέρα < από την ιταλική λέξη vegghera
1. βραδινή οικογενειακή επίσκεψη σε συγγενικό ή φιλικό σπίτι που λάμβανε μορφή μικρής γιορτής. Προσφέρονταν διάφορα γλυκά, ξηροί καρποί, όπως σύκα, καρύδια, ελιές, γλυνερό, λουκάνικα και τυριά που συνοδεύονταν με ρακί η κρασί
2. η βεγγέρα ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στα χωριά των Κυκλάδων νήσων και αποτελούσε τη σημαντικότερη εκδήλωση στη συνοχή των μικρών κοινωνιών.
Πριν δε την ηλεκτροδότηση, που ήταν σε χρήση τα λαδοφάναρα, ήταν περισσότερο παραδοσιακή.

 

 

Βεγγέρα fest

Το Βεγγέρα Fest είναι το πρώτο παιδικό φεστιβάλ που διοργανώνεται στο χωριό Φαλατάδος της Τήνου.
Για δύο ημέρες όλο το χωριό, σε συνεργασία με έμπειρους παιδαγωγούς, θεατρολόγους και μουσικολόγους, υποδέχεται τις ομάδες των παιδιών και ανοίγει τις πόρτες των φιλόξενων σπιτιών του.
Οι δράσεις εξελίσσονται σε όλη την έκταση του χωριού. Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να περπατήσουν, να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν τα μυστικά του Φαλατάδου μέσα από οργανωμένες δραστηριότητες.

Μια βιωματική εμπειρία που εξελίσσεται σε «πρωινή βεγγέρα»!

 

 

3ο Βεγγέρα Fest- Πρόγραμμα (2019) 

Tο πρόγραμμα αποτελείται κατά βάση από τις στάσεις που θα πραγματοποιηθούν σε διάφορα σημεία του χωριού και τις αντίστοιχες δράσεις που τις συνοδεύουν. Συγκεκριμένα:

9.00 – 9.30 / προσέλευση σχολικών ομάδων και καλωσόρισμα στην είσοδο του χωριού
– 1η Στάση
Προαύλιο πρώην δημοτικού σχολείου Φαλατάδου/αφήγηση τοπικού εθίμου για τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια από κάτοικο του χωριού και ανάθεση αποστολής
– 2η Στάση
Γειτονιά Ρένας Νίκολη/διαδραστική εικαστική εγκατάσταση προς τιμήν της ζωγράφου
– 3η Στάση
Αυλές σε τρία διαφορετικά σημεία του χωριού/παράλληλες δράσεις με παλιά αντικείμενα, συνήθειες και ιστορίες των κατοίκων
– 4η Στάση
Πλατεία χωριού /μουσική εγκατάσταση από τους ντόπιους
– 5η Στάση
Προαύλιο δημοτικού σχολείου Φαλατάδου /παιχνίδι ρακιζιού (τοπικού εθίμου) και κέρασμα παραδοσιακών εδεσμάτων από τις γυναίκες του χωριού
– 6η Στάση
Πρώην δημοτικό σχολείο Φαλατάδου/ παράσταση κουκλοθεάτρου από την ομάδα Celesta Puppet theater
11.45 – 12.15 /αποχαιρετισμός σχολικών ομάδων και αποχώρησή τους

 

 

Πληροφορίες

Χωριό Φαλατάδος Τήνου
6 και 7 Ιουνίου 2019
Σε ποιους απευθύνεται: σε σχολικές ομάδες μαθητών της Δ’ τάξης του δημοτικού, συνοδεία των δασκάλων τους
Διοργανωτές: Το Βεγγέρα Fest είναι μια πρωτοβουλία της Μάρας Καλαντζή και της Φραντζέσκας Παπαγιαννοπούλου που ξεκίνησε από το 2016. Η εφαρμογή του πραγματοποιείται κάθε χρόνο, σε συνεργασία με τους Αναστασία Κόρδαρη, Βασίλη Καλαγκιά και Σταυριανή Καλαντζή.
Είσοδος ελεύθερη
Tο φεστιβάλ πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη των:
α) Τοπικών συλλόγων: Σύλλογος Φιλοπρόοδων Φαλατάδου, Σύλλογος Κακιάς Σκάλας, Σύλλογος Απανταχού Φαλαταδιανών &
β) Τοπικών καταστημάτων Ταβέρνα: Οι Λεύκες, Cafe Life, Ενοικιαζόμενα διαμερίσματα Άξαχας, Παντοπωλείο Τριανταφύλλου, Παραδοσιακό καφενείο Αντάμωμα εν Φαλατάδω, Εστιατόριο Ψωμί & Αλάτι).
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Φεστιβάλ:

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΒεγγέρα fest στο χωριό Φαλατάδος της Τήνου!
Περισσότερα

Ειρήνη Γιαννακοπούλου: Η Αμοργός έχει πολλά περιθώρια ανάπτυξης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Τα προεκλογικά φυλλάδια δεν μπορούν ποτέ να σου πουν κάτι ουσιαστικό. Μόνο όταν γνωρίσεις κάποιον την ώρα της δουλειάς, μόνον τότε μπορείς να έχεις άποψη και γνώμη γι’ αυτόν ειδικά δε τη στιγμή που ζητάει την ψήφο σου.

Είχα την τύχη να γνωρίσω την Ειρήνη Γιαννακοπούλου από τότε που έδινε νυχθημερόν τον αγώνα της ζωής. Από τότε που πάλευε για να μορφωθεί, για να επιβιώσει, για να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Τη γνωρίζω από τότε που με πάθος και όραμα έκανε, με τον σύζυγό της Νικήτα Γιαννακόπουλο, το μεγάλο βήμα για την ανάπτυξη του τουρισμού στην Αμοργό.

Σήμερα, η Ειρήνη Γιαννακοπούλου είναι επιχειρηματίας στον τουρισμό και δημοτική σύμβουλος στην παρούσα δημοτική αρχή.

Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές της Κυριακής 26 Μαΐου 2019, συμμετέχει στον Συνδυασμό «Ένωση για την Πρόοδο της Αμοργού», του υποψηφίου δημάρχου Νικολάου Φωστιέρη απόστρατου του Ναυτικού με τον βαθμό του Ναυάρχου.

 

***

 

 

Για να μην πω ότι είναι η μοναδική, λέω πως είναι μια από τις 3-4 περιπτώσεις ανθρώπων που βάζουν το συμφέρον του τόπου πάνω από το δικό του. Η Ειρήνη Γιαννακοπούλου με πολλή δουλειά και πολλά ταξίδια σε εκθέσεις του εξωτερικού, κατάφερε να κάνει την Αμοργό διεθνώς γνωστή. Πέτυχε ακόμη τo Aegialis Hotel & Spa, του οποίου είναι επικεφαλής, να είναι σημείο αναφοράς και να προσδιορίζει την Αιγιάλη και την Αμοργό γενικότερα.

Με την πάροδο των χρόνων και τη συνεχή επέκταση και βελτίωση, συμβάλλει ενεργά στην προώθηση εναλλακτικών μορφών τουρισμού όπως του γαστρονομικού, περιπατητικού, γαμήλιου τουρισμού και τουρισμού ευεξίας. Πάντα όμως κάθε δράση σε αρμονία με την ιδιαίτερη ταυτότητα του νησιού.

Ο τουρισμός είναι το αντικείμενό της. Εδώ και δεκαετίες δίνει τον δικό της αγώνα για την προώθηση του νησιού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με την υποστήριξη δε της οικογένειάς της έχει επιτύχει τα μέγιστα στη διατήρηση, προβολή και προώθηση του πολιτισμού και της παράδοσης της Αμοργού.

 

***

 

Έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στην ποιότητά της ως επιχειρηματία, ως δημοτικής συμβούλου, αλλά κυρίως ως ανθρώπου της ζήτησα να απαντήσει για το catisart σε οκτώ ερωτήσεις…

 

***

 

-Κυρία Γιαννακοπούλου, γιατί επιλέξατε να συμμετάσχετε στις επικείμενες εκλογές με τον συνδυασμό του Δημάρχου Νικόλαου Φωστιέρη;

 

*Εκτιμώ ιδιαίτερα τον κύριο Φωστιέρη, ο οποίος επί πολλά έτη έχει εργαστεί με συνέπεια και ενδιαφέρον για την επίλυση θεμάτων που αφορούν την Αμοργό.
Η προσωπικότητά του, η αποφασιστικότητά του και το κύρος του, υπόσχονται την ολοκλήρωση όλων των έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Ο Δήμος μας, που έχει τη μεγαλύτερη απορροφητικότητα κονδυλίων, αποδεικνύει την έντονη δράση και αποτελεσματικότητά του.

 

-Τι προβλήματα αντιμετωπίζουν σήμερα οι επιχειρηματίες του νησιού;

 

*Πολλοί επιχειρηματίες δεν γνωρίζουν πώς να προβληθούν κατάλληλα, ώστε να επεκτείνουν τη δράση τους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Για πολλούς, η τουριστική περίοδος είναι μικρή, και το γεγονός ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ περιορίζει πολύ τα οικονομικά τους.

 

-Πώς μπορεί ο Δήμος να συμβάλει στην τόνωση της τουριστικής περιόδου;

 

*Ο Δήμος μπορεί να κάνει μια σωστή καμπάνια για την προβολή της Αμοργού, ώστε να πλημμυρίσει το νησί από επισκέπτες σε χαμηλές περιόδους.

 

-Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να επιμηκυνθεί η τουριστική περίοδος στο νησί;

 

*Προβάλλοντας κατάλληλα τις εναλλακτικές δραστηριότητες, όπως τον πεζοπορικό τουρισμό, ειδικά εποχικά γεγονότα, τον θρησκευτικό μας πλούτο, τη χλωρίδα κ.λπ.

 

-Η Αμοργός είναι δημοφιλής για τον εναλλακτικό τουρισμό της. Υπάρχει κάποιο άλλο είδος τουρισμού το οποίο θα μπορούσε να προσελκύσει ακόμα πιο πολλούς τουρίστες;

 

*Θα μπορούσε να προσελκύσει με τον αγροτουρισμό και εθελοντικό τουρισμό.

Η Αμοργός με πάνω από 370 θρησκευτικά μνημεία όπως η χιλίων ετών Βυζαντινή Μονή της Χοζοβιώτισσας, ο Άγιος Γεώργιος Βαλσαμίτης – το Αρχαίο Υδρομαντείο, ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος κ.λπ., μπορεί να προσελκύσει τον θρησκευτικό τουρισμό για 12 μήνες το χρόνο.

 

Οι φωτογραφίες ανοίγουν με ένα "κλικ".

 

 

-Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους Αμοργιανούς εν όψει των εκλογών;

 

*Η αγάπη της οικογένειάς μου για την Αμοργό, μας έφερε πίσω στο νησί μας από την Αμερική προ 35ετίας, όπου αγωνιστήκαμε σκληρά για την προβολή και την αναγνωρισιμότητα της Αμοργού όλο αυτό το διάστημα, παράλληλα με την προβολή για τη βιωσιμότητα της οικογενειακής μας επιχείρησης.

 

 

 

 

-Ποιες προοπτικές υπάρχουν για επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου στο νησί;

 

*Ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια εμπειρίας, είμαι σίγουρη ότι υπάρχει η δυνατότητα μέσα από το Δήμο, να γίνει η Αμοργός προορισμός τουλάχιστον 9 μηνών, για όλες τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Ως επιχείρηση άλλωστε, έχουμε αποδείξει ότι αυτό είναι εφικτό.

 

 

 

 

 

-Πριν κλείσουμε θα ήθελα να πείτε κάτι ακόμα στους συμπολίτες σας για τον Συνδυασμό «Ένωση για την Πρόοδο της Αμοργού».

 

*Λίγες ώρες μένουν ως την Κυριακή 26 Μαΐου 2019 και τις Δημοτικές Εκλογές, που θα κρίνουν την πορεία της Αμοργού, κατά την επόμενη τετραετία.

Θεωρώ, ότι αξίζει και πρέπει να ολοκληρωθούν όλα τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη, και αυτά που είναι προγραμματισμένα από τον συνδυασμό του κυρίου Φωστιέρη. Έχει τις γνώσεις, το κύρος, τη δύναμη και τη διάθεση να το κάνει. Τέλος προσωπικά, αν με εμπιστευτείτε, υπόσχομαι να βοηθήσω ακόμα περισσότερο το κομμάτι που αφορά όλους μας: Τον τουρισμό.

 

-Κυρία Γιαννακοπούλου σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη σύντομη συνομιλία.

* Και εγώ σας ευχαριστώ και εύχομαι το καλύτερο για όλους, και για την αγαπημένη μας Αμοργό.

***

Αμοργού φθινοπωρινή περιήγησις

Εκκίνηση για το Διεθνές Συνέδριο Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» 2019 και το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών

Παναγιώτης ΜήλαςΕιρήνη Γιαννακοπούλου: Η Αμοργός έχει πολλά περιθώρια ανάπτυξης
Περισσότερα

Καραϊβική: Ένα ταξίδι στις Μεγάλες Αντίλλες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο νου όταν ακούτε τη λέξη Καραϊβική; Πειρατές, θα μου πείτε. Ναι, σωστά. Δεν είναι αυτό που ήθελα να καταλήξω. Ισως με μία δεύτερη προσπάθεια φτάσουμε στο ζητούμενο. Καραϊβική είναι τα αμέτρητα τροπικά νησάκια με τις εξωτικές παραλίες. Σωστά; Από πού να αρχίσεις και πού να καταλήξεις; Ο διαθέσιμος χρόνος που έχουμε δεν μας επιτρέπει να τα επισκεφτούμε όλα με μιας. Οπότε πρέπει να κάνουμε επιλογή… δύσκολη απόφαση. Το ζητούμενο ήταν ότι στα σίγουρα έπρεπε να περάσουμε από την Κούβα, όσο ήταν ακόμα ζωντανός ο Φιντέλ.

Αλλαγές στις πτήσεις

Αλήθεια, σας έχω μιλήσει καθόλου για την EuroWings; Δεν λέω, καλή αεροπορική εταιρεία μου φάνηκε, και τη χρησιμοποιήσαμε τρεις φορές σε αυτό το ταξίδι. Αλλά… δεν παίρνει εύκολα μπροστά. Και τις τρεις φορές απογειωθήκαμε αργότερα από το προγραμματισμένο. Από 20 λεπτά έως 5 ώρες. Δηλαδή, αν ήμουν μεταφραστής, σαν την Ιωάννα, δικαίως θα την εξελλήνιζα ως ΕυρωΚαθυστέρηση. Βέβαια, για να λέμε και της Μαρίας το δίκιο, όχι ότι είναι στραβή η κοπέλα, μια χαρά γερακίσιο μάτι έχει… στα μακρινά. Αλλά έχει την τάση να μας τα επισημαίνει αυτά: Τι περιμένετε από εταιρεία χαμηλού κόστους;

Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να καταλήξω ήταν ότι το αρχικό πλάνο ήταν να προσγειωθούμε στην Αβάνα στις 6.30 το απόγευμα. Τουλάχιστον έτσι ξέραμε, μέχρι που ειδοποιηθήκαμε για αυτήν την αλλαγή ώρας λίγες μέρες πριν από την αναχώρηση και προσαρμόσαμε το πρόγραμμα καταλλήλως. Ητοι σημαίνει, ότι κάναμε μια ευχάριστη βόλτα στην πόλη της Κολωνίας, που ήταν η ανταπόκριση, αντί να περιμένουμε στο αεροδρόμιο.

Στο αεροδρόμιο της Κολωνίας

Αλήθεια, σας είπα τι πάθαμε στο αεροδρόμιο; Αυτοί οι Γερμανοί είναι εξονυχιστικά σπασίκλες. Δηλαδή, έλεος. Πηγαινο-ερχόμασταν από το τσεκ-ιν, στον έλεγχο αποσκευών και πάλι πίσω στο τσεκ-ιν μέχρι να καταλήξουμε στο πόσα υγρά θα πρέπει να κουβαλάμε, αν τα σακίδιά μας είχαν το επιτρεπτό βάρος, αν οι βίζες για την Κούβα ήταν αυθεντικές και πάει λέγοντας. Είχαμε και τη Μαρία που μιλούσε τη γλώσσα. Και όσο τους μιλούσε η Μαρία, τόσο περισσότερο μουλαρώνανε. Μπορεί, βέβαια, κι εμείς με τη σειρά μας να είχαμε φορτωθεί μερικά αντικουνουπικά παραπάνω, λες και θα ψεκάζαμε ολόκληρο λόχο. Πάντως, η Μαρία αναγκάστηκε να αποχωριστεί μερικά από τα καλλυντικά της. Μεταξύ των οποίων και μια κρέμα αξίας 30 ευρώ. Να σημειωθεί αυτό στο δικαστήριο.

Λέω όλο Μαρία, Μαρία και δεν ανέφερα καθόλου τον Κώστα. Διότι αυτό το πράγμα κάνει ο Κώστας… περνάει απαρατήρητος και ας είναι γεμάτος υγρά. Τι υγρά; Και ναρκωτικά να κουβαλούσε πάλι θα πέρναγε. Μόνο οι Χιλιανοί που ξέρουν να «κόβουν φάτσες» τον πήραν χαμπάρι με εκείνο το ύποπτο πορτοκάλι. Εμένα παρεμπιπτόντως, με λένε Γιώργο. Χαίρω πολύ.

Πρώτη φορά Κούβα

Στην Αβάνα προσγειωθήκαμε κοντά στα μεσάνυχτα. Επιτέλους στην Κούβα. Είναι από τα πράγματα που τα λες, και δεν πιστεύεις ότι θα τα κάνεις. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, ενώ βρισκόμαστε σε αυτόν τον μακρινό προορισμό, εξακολουθεί να υπάρχει μια μικρή αμφιβολία. Δεν χρειάζονται, όμως, πολλά για να εξαφανιστεί, όπως μια ατελείωτη ουρά, στο μοναδικό ανταλλακτήριο χρημάτων, που σχηματίστηκε από όλους τους συνεπιβάτες μας. Ο νεαρός ταξιτζής που ήρθε για να μας μεταφέρει στο διαμέρισμά μας είναι διατεθειμένος να μας περιμένει. Ακόμα κι αν αυτό κρατήσει μέχρι το πρωί.

Θερμή υποδοχή

Εμείς που δεν ήμαστε για πολλά πολλά αποφασίζουμε να αφήσουμε την τύχη των χρημάτων για την επόμενη μέρα. Το ενοικιαζόμενο διαμέρισμα βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης, και ασυντήρητης να προσθέσουμε. Αφού προσπερνάμε τους κεντρικούς δρόμους όπου υπάρχει ένας αξιοπρεπής φωτισμός, μπαίνουμε σε κάτι έρημα, σκοτεινά σοκάκια που αναστέλλουν κάθε αίσθηση ασφάλειας. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες και χωράει μόνο ένα αυτοκίνητο, ενώ τα πεζοδρόμια έχουν ένα υποτυπώδες πλάτος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται μια κλεισούρα όπως περνάμε με το ταξί ανάμεσα στα τριώροφα κτήρια.

Ακριβώς τη στιγμή που ευχόμαστε να μη βρίσκεται εδώ το κατάλυμά μας… σταματάμε. Και τι συναντάμε; Μία καλοσυνάτη και ευγενική οικοδέσποινα με τον άντρα και τη μητέρα της. Η υποδοχή που μας επιφυλάσσουν είναι πολύ θερμή και εγκάρδια. Ωστόσο οι πρώτες εντυπώσεις από το οικοδόμημα δεν είναι οι καλύτερες και το θέμα της ασφάλειας εξακολουθεί να παραμένει αβέβαιο. Ολα τα διαμερίσματα, έχουν κάγκελα στις πόρτες και τα παράθυρα. Επιπλέον, μας συμβουλεύουν να κρατήσουμε τις κουρτίνες κλειστές.

Rooms to let

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι η φιλοξενία σε σπίτι Κουβανέζων είναι το πιο σύνηθες σε σχέση με τα λιγοστά κρατικά πανάκριβα ξενοδοχεία και σχεδόν επιβάλλεται σε όσους θέλουν να ζήσουν την αστική κουλτούρα εκ των έσω. Το πρόβλημα είναι ότι, ενώ υπάρχουν άπειρα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, δεν είναι εύκολη η κράτηση εκ των προτέρων γιατί δεν υπάρχει Ιντερνετ. Αν ψάξετε θα βρείτε πολλές ιστοσελίδες που έχουν λίστες με αυτά και σας επιτρέπουν να κάνετε ηλεκτρονικό καπάρωμα, αλλά θέλει προσοχή μην πέσετε σε απατεώνες και υπομονή γιατί μπορεί να κάνουν αρκετές μέρες να σας απαντήσουν.

Η προτεινόμενη λύση είναι να βρείτε μερικά τηλέφωνα και να πετύχετε κάποιον που να μιλάει αγγλικά. Αλλά το καλύτερο από όλα, είναι να πάτε κατευθείαν στο μέρος που θέλετε και να ψάξετε για τα σπίτια που έχουν το χαρακτηριστικό σήμα από έξω. Μην κοιτάτε εμάς που κανονίσαμε από την Αθήνα τη διαμονή και το μεταφορικό μέσο, αλλά όπως προείπαμε… φτάσαμε μεσάνυχτα. Οπότε καταλαβαίνετε ότι, αν πηγαίναμε στο κέντρο και αρχίζαμε να χτυπάμε τις πόρτες και τα κουδούνια, το πολύ πολύ να μας έβρισκε καμία γλάστρα.

Το διαμέρισμά μας

Αφού ξεκαθαρίσαμε τα διαδικαστικά, ας περάσουμε στην ολοκληρωμένη άποψη για το διαμέρισμά μας. Τελικά, όχι μόνο το συνηθίσαμε, αλλά το συμπαθήσαμε κι από πάνω. Αντιπροσωπεύει τη μέση κατάσταση διαβίωσης ολόκληρης της χώρας. Η τραπεζαρία, το σαλονάκι με τις κουνιστές πολυθρόνες, η κουζίνα, το μπάνιο, τα κρεβάτια, τα διάφορα ντεκόρ και τα κάδρα είναι βγαλμένα από άλλη εποχή… παλιομοδίτικη. Η γειτονιά μας είναι στο κέντρο της παλιάς πόλης και ο ανύπαρκτος φωτισμός τη νύχτα αποτελεί γενικό φαινόμενο σε όλους τους μικρούς δρόμους.

Τα περισσότερα σπίτια μοιάζουν με χαλάσματα, πράγμα που κάνει το δικό μας να φαντάζει λουξ. Συν τις άλλοις, το σπίτι μας διαθέτει και μια μαγική πόρτα. Οποτε τη χτυπάμε, η τραπεζαρία γεμίζει ψωμιά, ομελέτες, τροπικούς χυμούς, δυνατό αρωματικό καφέ και φρούτα, πολλά φρούτα, αλλά κυρίως μάνγκο. Επιπλέον, στο θέμα της διαμονής σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα συνηθίζεται η δοκιμή της ντόπιας κουζίνας σε ένα επί πληρωμή γεύμα μαγειρεμένο από τους οικοδεσπότες.

Πρώτες πρωινές εντυπώσεις

Για τη Μαρία των διακοπών η μέρα ξεκινά στις 11 ακριβώς. Διότι, αν ξυπνήσει νωρίτερα δεν θεωρεί ότι βρίσκεται σε διακοπές αλλά σε καταναγκαστικά έργα και από την άλλη αν σηκωθεί αργότερα πάει χαμένη όλη η μέρα. Γνωρίζοντας αυτήν τη λεπτομέρεια αποφασίζουμε μαζί με τον Κώστα να το εκμεταλλευτούμε. Εχουμε δύο βασικές εκκρεμότητες που απαιτούν διευθέτηση.

Αρχικά πηγαίνουμε στον σταθμό των τρένων. Μέσα στις επόμενες ημέρες, έχουμε να διανύσουμε όλο το μήκος της χώρας μέχρι το Σαντιάγκο ντε Κούβα και σαν λάτρεις του συγκεκριμένου μέσου θα μας ενδιέφερε να το χρησιμοποιήσουμε σε κάποιο μέρος της διαδρομής. Στο πλαίσιο της γενικής νοοτροπίας της χώρας που λειτουργεί σε χαλαρούς ρυθμούς, αποκομμένη από τον εξωτερικό κόσμο, ήταν αδύνατον να βρούμε ακριβέστερες πληροφορίες για τα συγκεκριμένα δρομολόγια πέραν του ότι εκτελούνται τρεις φορές την εβδομάδα. Πόσο μάλλον, να τα προαγοράσουμε. Οπως ήταν αναμενόμενο, το σφιχτό πρόγραμμα του ταξιδιού μας δεν μπόρεσε να ταιριάξει με κάποια από τις λιγοστές επιλογές.

Ανταλλακτήριο χρημάτων

Δεύτερη και αναγκαία αυτή τη φορά στάση είναι το ανταλλακτήριο χρημάτων που σνομπάραμε το προηγούμενο βράδυ. Η μικρή ουρά κόσμου δεν είναι ενοχλητική αναλογιζόμενοι τον χαμό που γινόταν στο αεροδρόμιο. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι… η ώρα έχει πάει 10:00 και δεν έχει ανοίξει ακόμα. Μάλλον κάποιος παρακοιμήθηκε… ίσως να ξενύχτησε λίγο παραπάνω, ποιος ξέρει; Δεν βαριέσαι, σάμπως βιάζεται και κανένας;

Εδώ να σημειώσουμε ότι οι Κουβανοί είναι επαγγελματίες ουρολόγοι ή όπως λέγονται αυτοί που τους αρέσει να περιμένουν στις ουρές. Γι’ αυτούς είναι ένα είδος κοινωνικής δικτύωσης, ένα facebook χωρίς υπολογιστές, ταμπλέτες ή κινητά. Η σειρά δεν υφίσταται με την κυριολεκτική της έννοια, αλλά τηρείται σε πιο ελεύθερα πλαίσια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίζει ο καθένας ποιος είναι πριν από αυτόν. Ετσι κι εμείς αναζητήσαμε τον τελευταίο αναφωνώντας ¿ulltimo?, ενώ αντίστοιχα σηκώσαμε το χέρι μας στον επόμενο.

Πριν επιστρέψουμε αγοράσαμε και μία φρατζόλα ψωμί από ένα πρατήριο που μόλις τα έβγαζε από τον φούρνο και μας έσπασε τη μύτη.

Στους δρόμους της Αβάνας

Οταν κάποιος πάει στην Κούβα, ένα είναι το μέρος που πρέπει να επισκεφτεί. Αν μου πείτε καμιά παραλία, να πάτε να κάνετε παρέα με τη Μαρία. Το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο, τουλάχιστον για εμάς τους Ελληνες, είναι η επαναστατική της νοοτροπία, η αποστροφή της στον εκσυγχρονισμό και η επιμονή στις απλές αξίες. Ο ανέμελος φτωχός κόσμος που δεν δίνει σημασία στα υλικά αγαθά και χορεύει στους δρόμους όλη μέρα. Πουθενά αλλού σε όλη τη χώρα δεν συναντώνται τόσες πτυχές της Ιστορίας και της κουλτούρας από ότι στην Αβάνα. Για αυτούς τους λόγους, η επίσκεψη της πρωτεύουσας κρίνεται υποχρεωτική.

Στο κέντρο της πόλης

Είχαμε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στην πόλη για δύο μέρες, ψάχνοντας τις γνώριμες εικόνες από την τηλεόραση και τα περιοδικά. Την πρώτη μέρα ξεκινήσαμε με μια μικρή καθυστέρηση, μέχρι να ελαττωθεί η βροχή. Στην κεντρική πλατεία υπάρχει το Καπιτώλιο, το θέατρο και άλλα μεγαλοπρεπή μπαρόκ κτήρια, απομεινάρια μιας άλλης δικτατορικής εποχής που κάποτε ήταν καμπαρέ και καζίνα. Σήμερα στεγάζουν κρατικά ξενοδοχεία, μουσεία και δημόσιες υπηρεσίες. Ιδιαίτερη προτίμηση δείχνουμε στο ξενοδοχείο Inglaterra, ενώ κάνουμε και μία επίσκεψη στο σχετικά αδιάφορο Μουσείο της Επανάστασης που περιλαμβάνει κυρίως έγγραφα και φωτογραφίες. Εχει και ένα στέγαστρο με δυο-τρία πολεμικά οχήματα. Εκεί μας πετυχαίνει η αποκορύφωση της μπόρας. Το νερό πέφτει με το κουβανέζικο τουλούμι, που είναι πολύ μεγαλύτερο από τα δικά μας. Σε λίγα λεπτά, μετατρέπει τον προαύλιο χώρο του μουσείου σε πισίνα.

Η Μαρία κάνει το καθήκον της ως καταναλωτικός τουρίστας και αγοράζει το μοναδικό πράγμα που επιβάλλεται από την Αβάνα… πούρα. Η επίσκεψη στις εγκαταστάσεις ενός πρώην εργοστασίου μάς προδιαθέτει και μας καθησυχάζει ότι δεν θα αγοράσουμε «μπανάνες», όπως αποκαλούν τις φθηνές απομιμήσεις. Ενα εύκολο κέρδος για τους ντόπιους επιτηδείους. Διότι, τα πούρα που θα αγοράσετε από τον καλό σας φίλο μπάρμαν, οδηγό, καθαρίστρια, ταξιτζή που έχει έναν πατέρα, αδερφό, θείο που εργάζεται στο εργοστάσιο πούρων, είναι 100% ψεύτικα.

Η πλατεία της Επανάστασης

Μακριά από το κέντρο της πόλης βρεθήκαμε στην ιστορική πλατεία της Επανάστασης. Αλλη μια γνώριμη εικόνα της Αβάνας με τα πορτρέτα του Τσε Γκεβάρα και του Φιντέλ Κάστρο στους τοίχους δύο δημοσίων κτηρίων. Εδώ συγκεντρώνονταν πλήθη κόσμου για να γιορτάσουν την επέτειο της επανάστασης και να ακούσουν τους απίστευτα μακροσκελείς λόγους του Κάστρο ο οποίος έχει γραφτεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες γι’ αυτό το χάρισμα. Με αγορεύσεις που ξεπερνούσαν τις επτά ώρες.

Τα φανταστικά πολύχρωμα παλιά αμάξια ολοκληρώνουν το χαρακτηριστικό στυλ της Αβάνας που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Κληρονομιά της προ επαναστάσεως εποχής. Με κυρίαρχα μοντέλα τα Bel Air της Chevrolet και τα Fairlane της Ford, αν τα έχετε ακουστά. Εμείς είχαμε την τιμή να επιβιβαστούμε σε ένα ξεθωριασμένο κόκκινο ταξί Chevrolet Styline. Κυκλοφορούν παντού στην πόλη, αλλά τα περισσότερα και πιο περιποιημένα περιμένουν τους τουρίστες στο κέντρο.

Από την κεντρική πλατεία ξεκινά ένας φροντισμένος πεζόδρομος με δέντρα και παγκάκια που καταλήγει στον παραλιακό δρόμο. Το πλατύ πεζοδρόμιο που τον συνοδεύει εκτείνεται για μερικά χιλιόμετρα και αποτελεί αγαπημένο σημείο συνάντησης των ντόπιων. Μπροστά στα κύματα του Ατλαντικού κάθονται, συζητούν, παίζουν μουσική και χορεύουν. Εμείς καθίσαμε να τους κάνουμε λίγο παρέα, μέχρι που σουρούπωσε.

Ακόμα και τα μπαράκια της Αβάνας είναι ιστορικά. Το Floridita είναι ένα κοκτέιλ μπαρ που φημίζεται για το ντάκιρι. Αγαπημένο στέκι του συγγραφέα Ερνεστ Χέμινγουεϊ όπου οι φωτογραφίες του κοσμούν όλους τους τοίχους. Το Bodeguita del Medio είχε κι αυτό εκλεπτυσμένη πελατεία όπως ο Σαλβαντόρ Αλιέντε και ο Πάμπλο Νερούδα, αλλά αυτό που το κάνει διάσημο είναι ότι εδώ φτιάχτηκε για πρώτη φορά το 1942 το περίφημο μοχίτο.

Οι Κουβανοί

Οι ντόπιοι χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες. Σε αυτούς που ασχολούνται με τον τουρισμό και στους υπολοίπους. Για τους δεύτερους είμαστε σα να μην υπάρχουμε. Οχι ότι μας σνομπάρουν ή μας αποφεύγουν, απλά δεν ενδιαφέρονται. Μας χωρίζει ένα αόρατο οικονομικό τείχος. Ο κρατικός μηχανισμός, θέλοντας να επωφεληθεί από τη συνεχώς αυξανόμενη ροή τουριστών, θέσπισε ένα νέο νόμισμα ισάξιο του δολαρίου και 25 φορές μεγαλύτερο από το ντόπιο. Και φρόντισε έτσι, ώστε, να μην είναι δυνατόν η κάθε πλευρά να έχει πρόσβαση και όφελος από την άλλη.

Οπότε, εμείς είχαμε στα χέρια μας αδιάφορα χρήματα για τον απλό κόσμο που δεν είχε επαφή με τουριστικές υπηρεσίες και από την άλλη οι φτωχοί ντόπιοι δεν είχαν τη δυνατότητα να πουλήσουν τα προϊόντα τους στους ξένους σε πολύ καλύτερη τιμή. Εχουν περάσει σχεδόν 15 χρόνια από την εφαρμογή αυτής της πατέντας και από ό,τι φαίνεται έχει δημιουργηθεί ένα ανεπιθύμητο χάσμα μεταξύ των ίδιων των Κουβανών, αδύνατο να γεφυρωθεί με ένα κοινό νόμισμα χωρίς να καταρρεύσει η Οικονομία από τη μία και ταυτόχρονα να συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται τα πολλαπλάσια έσοδα του τουρισμού από την άλλη.

Το Βαραδέρο

Από την Αβάνα αναχωρήσαμε με λεωφορείο πρωί πρωί για το Βαρρραδέρο (με κουβανέζικη προφορά), το τουριστικότερο θέρετρο της χώρας. Το νησί της Κούβας έχει άπειρες φανταστικές παραλίες, ωστόσο η συγκεκριμένη χερσόνησος έχει ξεχωρίσει με διαφορά και αποτελεί σχεδόν αυτόνομο κομμάτι. Με 20 χιλιόμετρα λευκής άμμου με κοκοφοίνικες και ρηχά γαλαζοπράσινα νερά, ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ, εστιατόρια, νυχτερινά κέντρα και δικό της αεροδρόμιο είναι ένας ολοκληρωμένος καλοκαιρινός παράδεισος που δεν θυμίζει σε τίποτα την υπόλοιπη χώρα. Αγαπημένος προορισμός του Αλ Καπόνε, ίσως όχι μόνο για διακοπές.

Στη διαδρομή που διήρκεσε τρεις ώρες είχαμε την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε ότι τα παλιά και απεριποίητα σπίτια με τα κάγκελα στις πόρτες και τα παράθυρα δεν αποτελούν προνόμιο της πρωτεύουσας και ότι η αρχιτεκτονική εξακολουθεί να είναι μερικές δεκαετίες πίσω. Με χαρά διαπιστώσαμε ότι το περίφημο παγωτό Coppelia έχει παραρτήματα παντού, οπότε υπάρχει ελπίδα να το δοκιμάσουμε.

Η κατάλληλη ώρα

Στο Βαραδέρο φτάνουμε ακριβώς την ώρα που πρέπει. Ποια είναι αυτή η ώρα; Μπάνιο στη θάλασσα θα έλεγαν κάποιοι, μεσημεριανό φαγητό θα έλεγαν κάποιοι άλλοι. Η μέρα είναι υπερβολικά ζεστή και το ενδεχόμενο να ξαπλώσουμε στην αμμουδιά απορρίπτεται παμψηφεί. Οπως επίσης και η εναλλακτική των δέντρων διότι κυκλοφορούν κάτι κουνουπάρες «ΝΑ», με το συμπάθιο. Λύση-τομή το μπαλκονάκι εστιατορίου παρακείμενου ξενοδοχείου που είναι κλειστό. Τι άλλο θέλουμε; Μπροστά στην παραλία, με σκιά, καρέκλες και τραπέζι για να ακουμπάμε τα πράγματα.

Ολα αυτά μέχρι που άνοιξε το εστιατόριο και μας απείλησαν. Είτε θα καθίσουμε και θα παραγγείλουμε, είτε θα φύγουμε. Δύσκολη απόφαση. Ειδικά, μόλις ακούει ο Κώστας ότι πρόκειται για μπουφέ… η καλύτερή του. Μάλιστα, για να τους δείξει από την αρχή με ποιον έχουν να κάνουν, δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον σερβιτόρο που του έφερε ένα μικρό ποτήρι αναψυκτικού. Δεν πρόλαβε καλά καλά να το αφήσει στο τραπέζι και να γυρίσει να φύγει, όταν του φωνάζει ότι τελείωσε και θέλει επαναγέμιση. Από ό,τι φαίνεται το πήρε το μήνυμα ο σερβιτόρος που τη δεύτερη φορά του φέρνει πέντε ποτήρια μαζεμένα.

Αναζήτηση μεταφορικού μέσου

Με αυτήν την περιποίηση, πού να βρει όρεξη για μπάνιο ο Κώστας. Κάνει μια τυπική βουτιά και στρογγυλοκάθεται απολαμβάνοντας την εξωτική παραλία εκ του μακρόθεν. Η Μαρία από την άλλη, που δεν μπορεί να κατανοήσει την προτίμηση του συνταξιδιώτη της, ορμάει στη θάλασσα με τα μπούνια. Το φαγητό για την ίδια και εμένα μπαίνει σε τρίτη μοίρα καθώς προέχει η εύρεση μεταφορικού μέσου για τον επόμενο προορισμό μας. Η αναζήτηση γίνεται στον κεντρικό δρόμο της περιοχής που εκτείνεται παράλληλα με την παραλία.

Αρχικά, τα γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων δεν δέχονται συμφωνητικό για λιγότερο χρονικό διάστημα από τρεις ημέρες. Μετά έρχεται η επιλογή εκμίσθωσης ταξί ή αυτοκινήτου που διαθέτουν είτε συγγενείς είτε γνωστοί των καταστημάτων που ρωτάμε για πληροφορίες. Ούτε σε αυτήν την περίπτωση είναι δυνατή η επίτευξη συμφωνίας. Στο σημείο αυτό, η απελπισία αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Σε αυτό το ίδιο σημείο είναι που έρχεται μια αναπάντεχη λύση… ένας βιοπαλαιστής ταξιτζής από την Αβάνα μόλις έφερε μία κούρσα και ψάχνει πελάτες για να μην επιστρέψει άδειος. Αντ’ αυτού, πετυχαίνει εμάς που θέλουμε να πάμε ακόμη πιο μακριά. Παρόλα αυτά, η συμφωνία σφραγίζεται με ενθουσιασμό και από τις δύο πλευρές και κλείνουμε ραντεβού σε δύο ώρες έξω από το ξενοδοχείο.

Το ταξί στην Κούβα

Στο διάστημα που απομένει μέχρι την ώρα της αναχώρησης προλαβαίνουμε να φάμε και να κυνηγήσουμε κάτι μικρές παχουλές σαύρες που μοιάζουν με ιγκουάνα. Ο οδηγός έχει παρκάρει κάτω από μία σκιά και μας περιμένει ξάπλα στα καθίσματα. Για να περάσει την ώρα του, ροχαλίζει. Φορτώνουμε τις βαλίτσες στο ηλικιωμένο μπλε αυτοκίνητο μάρκας Λάντα και ξεκινάμε για το Τρινιδάδ. Οχι με την πρώτη προσπάθεια βέβαια, καθότι αγουροξυπνημένο και το κινούμενο.

Ο οδηγός είναι ένθερμος πατριώτης και περήφανος για τα κατορθώματα της χώρας του. Εξυμνεί την αγροτική ζωή και κάθε λίγο μας επιδεικνύει τις διάφορες καλλιέργειες που προσπερνάμε, αναλύοντάς μας τη χρησιμότητα τους για το γενικό σύνολο και την έκταση της παραγωγής. Ταυτόχρονα μας δείχνει με θαυμασμό τις προπαγανδιστικές διαφημιστικές πινακίδες με τους ηγέτες που εμψυχώνουν τον κόσμο. Ο αντίκτυπος της «κλειστής» εγχώριας αγοράς μάς έχει γίνει ήδη αντιληπτός από το φαγητό που στερείται στοιχειωδών συστατικών και κυρίως μπαχαρικών.

Μια σύντομη στάση σε ένα απομονωμένο βενζινάδικο δημιουργεί ερωτηματικά για την τύχη της υπόλοιπης διαδρομής. Η κούρσα έχει μουλαρώσει και αρνείται πεισματικά να πάρει μπρος. Η Μαρία εκφράζει την ανησυχία της, αλλά ο Κώστας την καθησυχάζει λέγοντάς της ότι απέχουμε μόλις 65 χιλιόμετρα από τον προορισμό μας και δεν υπάρχει καμία προοπτική για εναλλακτικό μέσο στην περιοχή. Μπορεί, η μηχανή να έχει κάποια θεματάκια… η μίζα με την μπαταρία από την άλλη δουλεύουν ρολόι.

Το Τρινιδάδ

Μέχρι να φτάσουμε στο Τρινιδάδ έχει βραδιάσει και οι δρόμοι σκοτείνιασαν λόγω του αναμενόμενου ανεπαρκούς φωτισμού. Το σπίτι που θα μείνουμε είναι φίλου συγγενικής οικογένειας της σπιτονοικοκυράς μας στην Αβάνα. Οπως προείπα, η εύρεση καταλύματος στην Κούβα έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, οπότε το καπάρωμα με ένα μόνο τηλεφώνημα το θεωρήσαμε προνόμιο.
Αφού τακτοποιούμε τα πράγματά μας, πάμε μια βόλτα στην κεντρική πλατεία. Το Τρινιδάδ είναι ένα τουριστοχώρι με λιθόστρωτα δρομάκια και πολύχρωμα περιποιημένα σπίτια… με κάγκελα. Ισως, το πιο νότιο σημείο της χώρας που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος, χωρίς να διανύσει μεγάλες και δύσκολες αποστάσεις. Στο κέντρο του χωριού υπάρχουν αρκετά μαγαζιά, μπαρ και εστιατόρια. Πολύς κόσμος επιλέγει να καθίσει στην πλατεία που είναι το μοναδικό μέρος που διαθέτει ασύρματο δίκτυο.

Η πρόσβαση σε αυτό είναι επί πληρωμή, αλλά αυτοί που πουλάνε τις κάρτες μοιάζουν περισσότερο με βαποράκια. Αν αναλογιστούμε ότι το Ιντερνετ έχει μια δόση εθισμού, η κατάσταση αυτή μοιάζει πολύ σουρεαλιστική. Ο Κώστας κάνει κωλοτούμπες από τη χαρά του. Η τιμή των μοχίτο εδώ πέρα είναι έξι φορές μικρότερη από ό,τι στο Bodeguita del Medio στην Αβάνα.

Το επόμενο πρωινό μας βρίσκει να τριγυρνάμε πάνω-κάτω όλο το μέρος επισκεπτόμενοι πάγκους με αναμνηστικά και φωτογραφίζοντας σκηνές από την καθημερινότητα των ντόπιων. Το μεσημέρι επιστρέφουμε στο σπίτι από όπου μας παραλαμβάνει ένα ταξί για να μας πάει στη Σάντα Κλάρα.

Η Σάντα Κλάρα

Η διαδρομή από το Τρινιδάδ διήρκεσε περίπου 2 ώρες. Η Σάντα Κλάρα ανήκει στις μεγάλες πόλεις της Κούβας και βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της χώρας. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στον περισσότερο κόσμο, εκτός από τους «αριστερόχειρες» όπως ο Κώστας, καθώς εδώ βρίσκεται το λίκνο της ιδεολογίας… το μαυσωλείο του Τσε Γκεβάρα.

Η συγκεκριμένη πόλη φαίνεται να είναι λίγο πιο αχούρι από τα υπόλοιπα μέρη που έχουμε δει μέχρι τώρα. Τα σπίτια είναι πιο απλά και μικρά, ενώ οι δρόμοι δεν είναι στα καλύτερά τους. Μόνο στην κεντρική πλατεία υπάρχει μία υποτυπώδης κακόγουστη καλαισθησία.

Το παγωτό Coppelia

Η ευχάριστη έκπληξη είναι ότι επιτέλους θα δοκιμάσουμε το περίφημο παγωτό Coppelia. Λογικά, θα ρωτήσετε, γιατί τόση φασαρία για αυτό το παγωτό; Δεν είναι ένα απλό παγωτό, έχει επαναστατική ιστορία και προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Φιντέλ Κάστρο τη δεκαετία του ’60, που ήθελε να ανταγωνιστεί τις μεγάλες αμερικανικές μάρκες σε ποικιλία προσφέροντας τον εκπληκτικό για την εποχή αριθμό των 26 γεύσεων και 25 συνδυασμών. Αγοράζοντας, μάλιστα, μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας από την Ολλανδία και τη Σουηδία. Εξάλλου, είναι ό,τι κοντινότερο στην ντόπια κουλτούρα που μας δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσουμε.

Στην είσοδο έχει ένα ταμείο εισπράκτορα από όπου προμηθευόμαστε τα κουπόνια της παραγγελίας μας. Ελπίζω να καταλάβατε ότι το παραπάνω συνεπάγεται και αργοκίνητη ουρά κόσμου. Κατόπιν περνάμε στον πάγκο σερβιρίσματος όπου από την πίσω μεριά μια σειρά από μεσήλικες έως ηλικιωμένες κυρίες με ροζ φορεσιές γεμίζουν τα πιάτα. Και τέλος καταλήγουμε σε ένα τραπεζάκι να απολαμβάνουμε Ensalada De Helados, δηλαδή Σαλάτα Παγωτού, δηλαδή μίξη από πέντε μπάλες παγωτού στην τιμή των 20 λεπτών του ευρώ. Και επειδή οι μέρες της δόξας έχουν παρέλθει, να σημειώσουμε ότι πλέον παράγονται το πολύ δύο διαφορετικές γεύσεις την ημέρα.

Το μαυσωλείο του Τσε

Ενα πάρκο, το μνημείο και το μουσείο που είναι αφιερωμένα στον ήρωα της επανάστασης Τσε Γκεβάρα συνθέτουν το συγκρότημα που έχει δημιουργηθεί προς τιμήν του γύρω από το σημείο ταφής. Το μπρούτζινο ολόσωμο άγαλμα είναι στραμμένο νοτιοδυτικά, συμβολίζοντας το όραμά του για μία ενωμένη Λατινική Αμερική. Η φράση «Hasta La Victoria Siempre» που είναι χαραγμένη, ακολουθούσε κάθε επιστολή του προς τον Φιντέλ και σημαίνει «Μέχρι τη νίκη, πάντα».

Το πρόβλημα για εμάς τη συγκεκριμένη στιγμή είναι η αφόρητη ζέστη. Ο Κώστας χρησιμοποιεί μια μισοσπασμένη ομπρέλα για να προστατευτεί από τον ήλιο. Εγώ από τη άλλη, που συνήθως δεν έχω πρόβλημα με τις υψηλές θερμοκρασίες, είμαι ελαφρώς αδιάθετος και έχω βγάλει πολλές μικρές φουσκάλες στο μέτωπο και τον λαιμό μετά το Βαραδέρο. Αποτέλεσμα του θαλασσινού νερού σε συνδυασμό με την ψιλή κρυσταλλική άμμο, τις υψηλές θερμοκρασίες και τον ιδρώτα. Κάτι που πιθανότατα θα είχα αποφύγει αν έκανα ντους στην παραλία αμέσως μετά το μπάνιο.

Περιμένοντας το λεωφορείο

Το υπόλοιπο της μέρας περιπλανιόμαστε στη γειτονιά του σταθμού λεωφορείων μέχρι την αναχώρηση για το Σαντιάγκο ντε Κούβα. Οι επιλογές για φαγητό είναι αρκετές αλλά αμφιβόλου ποιότητας. Τα υποτιθέμενα μικροσκοπικά εστιατόρια είναι στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο και μοιάζουν περισσότερο με εντοιχισμένες καντίνες. Αναγκαστικά επιλέγουμε το λιγότερο χάλια που έχει ως σπεσιαλιτέ την πίτσα-διάρροια. Το όνομα το έδωσε αυθαίρετα η Μαρία, χωρίς να υπάρχουν επιβεβαιωμένα συμπτώματα, μόνο και μόνο από την όψη.

Ενα εμπορικό κατάστημα απέναντι από τον σταθμό μάς δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις τάσεις της εγχώριας αγοράς και από ένα σούπερ μάρκετ προμηθευόμαστε διάφορα σνακ για τη διαδρομή. Το λεωφορείο έχει καθυστέρηση, πράγμα που μας δίνει την ευκαιρία να παρατηρήσουμε καλύτερα το κτίσμα. Σε έναν τοίχο του διακρίνεται αμυδρά η γνωστή προσωπογραφία του Τσε. Αυτή η ξεθωριασμένη φιγούρα ίσως να αντιπροσωπεύει τη γενικότερη ιδέα του κόσμου απέναντι στην επανάσταση που έχει ολοκληρώσει το έργο της.

Το μοναδικό ολονύχτιο δρομολόγιο του ταξιδιού θα το προτιμούσα με τρένο. Τέλος πάντων, δεν είναι άσχημο και το λεωφορείο… να θυμηθούμε τα καλά της Λατινικής Αμερικής. Στη διάρκεια της διαδρομής αντιλαμβανόμαστε τον λόγο της καθυστέρησης. Αντί να κινείται στον αυτοκινητόδρομο κανονικά, στην αριστερή λωρίδα, ακολουθεί έναν πιο εγκάρσιο τρόπο. Είχαμε ακούσει για την κακή ποιότητα των δρόμων στο νότιο κομμάτι της χώρας αλλά δεν φανταστήκαμε ότι κατά τόπους είναι χειρότεροι από τα μη ασφαλτοστρωμένα κομμάτια.

Το Σαντιάγκο ντε Κούβα

Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κούβας που κάποτε διετέλεσε καθήκοντα πρωτευούσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νεότερη ιστορία της χώρας. Σπίθα της επανάστασης αποτέλεσε η επίθεση στον στρατώνα της πόλης από μία μικρή ομάδα ενόπλων με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο.

Εμείς από την άλλη αισθανόμαστε ελαφρώς ταλαιπωρημένοι από το 12ωρο ταξίδι. Η Μαρία αρνείται να λειτουργήσει αν δεν της παρασχεθεί επειγόντως ένα continental πρωινό με αβγά, μπέικον και άφθονο καφέ. Κάνει μία μικρή παραχώρηση επειδή τυχαίνει να βρισκόμαστε δίπλα στο νεκροταφείο όπου βρίσκεται ο τάφος με τις στάχτες του ηγέτη της χώρας Φιντέλ Κάστρο. Την ώρα που φτάνουμε εκτυλίσσεται ένα μικρό άγημα. Μεταφέρουμε τους χαιρετισμούς από τον συναγωνιστή Τσε και τον κατσαδιάζουμε ελαφρώς που δεν ανέβαλε τον θάνατό του κατά επτά μήνες ώστε να τον προλάβουμε ζωντανό.

Τέρμα οι παραχωρήσεις. Ταξί και καρφί στο κέντρο της πόλης χωρίς περαιτέρω συζητήσεις. Λίγο ερείπιο το τροχοκίνητο που διαθέτει τα απολύτως απαραίτητα για να κάνει τη δουλειά του. Ευχαριστημένοι να είμαστε που έχει πόρτες. Οι μύγες δεν ξέρω από πού ξεφύτρωσαν.

Η επιθυμία της Μαρίας γίνεται πραγματικότητα στο εστιατόριο που βρίσκεται στην ταράτσα ξενοδοχείου μπροστά στην πλατεία του δημαρχείου.

Τελευταίες ώρες στην Κούβα

Στο Σαντιάγκο ντε Κούβα ήρθαμε για δύο λόγους, και ο ένας έχει ήδη εκπληρωθεί. Ο δεύτερος λόγος είναι να πάρουμε αεροπλάνο και να περάσουμε απέναντι στην Αϊτή. Η πτήση είναι στις 5 το απόγευμα πράγμα που μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε την πόλη. Στην ουσία, το ενδιαφέρον εμπορικό κομμάτι βρίσκεται μεταξύ των δύο κεντρικών πλατειών. Οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κατευθυνθούμε προς τη δεύτερη. Αρκετός κόσμος περιφέρεται ανάμεσα στα μαγαζιά και τα φαγάδικα. Αν και πολλοί τουρίστες δεν φτάνουν μέχρι αυτό το απομακρυσμένο σημείο της χώρας, συναντάμε αρκετά σουβενιράδικα για τις τελευταίες μας αγορές. Για φαγητό-κολατσιό περιοριζόμαστε στα λουκανικοπιτάκια της Θεοπούλας.

Στη δεύτερη πλατεία συναντάμε τον άνθρωπό μας. Εναν νταβατζή. Δεν έχει τίποτα, αλλά μπορεί να σου βρει τα πάντα. Ο,τι κι αν ζητήσεις θα τρέξει και θα σου το φέρει, από «αυθεντικά» πούρα μέχρι σπιτικό ρούμι. Εμείς δεν έχουμε χώρο στις βαλίτσες μας για περισσότερα υλικά αγαθά, το μόνο που μας νοιάζει είναι το πώς θα πάμε στο αεροδρόμιο. «Μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ», μας λέει και μας τραβάει σε ένα παραδίπλα σοκάκι. Μας καθίζει σε ένα παγκάκι και εξαφανίζεται. Μετά από λίγο καταφθάνει με ένα τζιπ μινιατούρα και τον οδηγό του.

Αφιξη στην Αϊτή

Η πτήση για την πρωτεύουσα της Αϊτής διαρκεί περίπου μία ώρα. Από τον κόσμο στο αεροπλάνο γίνεται αισθητό ότι έχουμε να κάνουμε με ένα εντελώς διαφορετικό είδος ανθρώπων. Μία πιο σκούρα και στρογγυλοπρόσωπη φυλή με καθαρά αφρικάνικα χαρακτηριστικά. Καμία σχέση με τις 50 αποχρώσεις του καφέ που συναντήσαμε στην Κούβα. Οταν, δε, προσγειωνόμαστε και μπαίνουμε στην αίθουσα αφίξεων, διαπιστώνουμε εμφανείς διαφορές στο στυλ και την κουλτούρα. Ολοι οι επιβαίνοντες τρέχουν σαν παλαβοί να προλάβουν να φτάσουν πρώτοι στον γκισέ ελέγχου… προσπερνούν ο ένας τον άλλον, πηδάνε πάνω από καρέκλες, παρακάμπτουν διαχωριστικά προτεραιότητας, λες και βγήκε ανακοίνωση για βόμβα.

Για την είσοδο στη χώρα, απαιτείται η συμπλήρωση μιας πράσινης καρτέλας. Μια υπάλληλος έχει αναλάβει το μοίρασμα των συγκεκριμένων εντύπων. Διακατέχεται, όμως, από μια δόση ειρωνείας και σαδισμού. Αντί να αφήσει τις καρτέλες ελεύθερες στον πάγκο, τις μοιράζει μία μία με χαλαρούς ρυθμούς στις δεκάδες των απλωμένων χεριών που τις αποζητούν με μανία. Και μόλις εξαντλείται το πάκο που κρατάει, αναφωνεί ότι τελειώσανε. Και μένουν όλοι να αναρωτιούνται αν θα περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στο αεροδρόμιο. Μέχρι να σκύψει και να σηκώσει ένα νέο πάκο.

Οι υπάλληλοι που ελέγχουν τα διαβατήρια, αδυνατούν να πιστέψουν την αιτιολογία της επίσκεψής μας και κοιτούν ο ένας τον άλλον. Νομίζουν ότι τους κοροϊδεύουμε λέγοντας ότι ήρθαμε για τουρισμό. Μάλιστα, δεν γνωρίζουν την ακριβή διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν σε αυτήν την περίπτωση. Για παράδειγμα, μόνο η Μαρία και εγώ πληρώσαμε ένα ειδικό τέλος.

Υπηρεσία υποδοχής

Η αλλαγή συναλλάγματος στο αεροδρόμιο είναι εξαιρετικά ασύμφορη και τα ATM δεν μας κάνουν τη χάρη να δουλέψουν. Οπότε, πέφτουμε στην ανάγκη του νταβατζή καλωσορίσματος. Είναι κάτι παρόμοιο με αυτόν που συναντήσαμε στο Σαντιάγκο με μια διαφοροποίηση ως προς τις υπηρεσίες και το κόστος της προμήθειάς του. Αυτός αναλαμβάνει να κάνει συνάλλαγμα, να προτείνει ξενοδοχείο ή να σε μεταφέρει όπου θελήσεις. Είναι αρκετά επίμονος και κολλιτσίδας. Οπότε, τον παραμερίζουμε για να μπορέσουμε να συσκεφτούμε με την ησυχία μας. Αποφασίζουμε να τον προτιμήσουμε παρά την εκμετάλλευση για τον λόγο του ότι δεν έχουμε ντόπια χρήματα στα χέρια μας για να πάρουμε ταξί για το ξενοδοχείο. Ασε που μετά από τόσο μπούρου μπούρου έχουμε αποκτήσει άλλη οικειότητα.

Ο νταβατζής δεν αρκείται στο κέρδος από τη μεταφορά και επιμένει να μας πάει σε ένα καλό ξενοδοχείο που γνωρίζει, ισχυριζόμενος ότι στη διεύθυνση που του δώσαμε δεν υπάρχει κανένα. Βλέποντας ότι δεν μπορεί να μας μεταπείσει, δηλώνει προθυμία μαζί με τον οδηγό του να μας εξυπηρετήσουν σε οποιαδήποτε μετακίνηση χρειαστούμε στο μέλλον. Του εξηγούμε ότι με τέτοιες τιμές δεν έχουμε σκοπό να τον ξαναπροτιμήσουμε. Και μας εξηγεί ότι τώρα που γνωριστήκαμε θα μας κλέψει λιγότερο. Οσο για το ξενοδοχείο, δεν γνώριζε την ύπαρξή του, αλλά ούτε φανταζόταν ότι θα μπορούσε να υπάρχει κάτι στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Μάλιστα, πήρε μερικές κάρτες για να το έχει στα υπ’ όψιν του.

Το ξενοδοχείο

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε κάτι… το Πορτ ο Πρενς όντως δεν είναι μέρος για τουρίστες. Επίσης, από πλευράς επιχειρηματικότητας, δεν θα έλεγα ότι μπορεί κάποιος ξένος να κάνει δουλειές με φούντες, εκτός κι αν κάνει δουλειές με «φούντες», αν καταλαβαίνετε τι εννοώ; Αρα, για ποιον λόγο να έχει ξενοδοχεία; Ο μόνος λόγος που μπορεί να φέρνει ξένο κόσμο είναι οι αμέτρητες ΜΚΟ. Ενα το κρατούμενο.

Από κει και πέρα, η καλή γειτονιά της πόλης δεν είναι σίγουρα το κέντρο, αλλά τα υπερυψωμένα «κυριλέ» προάστια όπως το Πετιόν Βιλ. Οπότε, αν υπάρχει κάποιου είδους σύγχρονο και κοινώς αποδεκτό ξενοδοχείο θα βρίσκεται εκεί. Δεύτερο κρατούμενο.

Εμείς που δεν είμαστε εδώ για δουλειές και μας ενδιαφέρει να βρισκόμαστε στην καρδιά της πόλης, επιλέξαμε το Park Hotel. Το οποίο αποδείχθηκε ένα αποικιακό διαμάντι, καλά κρυμμένο ανάμεσα στα χαλάσματα και τη βαβούρα του κέντρου. Ξεχασμένο από τον χρόνο, περιμένει νωχελικά τους λιγοστούς πελάτες που το προτιμούν ακόμα. Διάδρομοι με κολώνες και ανεμιστήρες στα ταβάνια. Ψηλόλιγνες ξύλινες καρέκλες στην τραπεζαρία, κοντόχοντρες στο καθιστικό, κουνιστές στη βεράντα. Μεγάλα, ψηλοτάβανα δωμάτια. Βαριά ξύλινα ντεκόρ αραιά σπαρμένα στους χώρους με τον πάγκο της ρεσεψιόν να θυμίζει εκκλησιαστικό τέμπλο.

Από την άλλη, το υπαλληλικό προσωπικό, να κινείται σε χαλαρούς ανέμελους ρυθμούς, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Ολα αυτά, συνδεδεμένα με τον ιδιοκτήτη. Εναν πράο, βαρύ, ευγενή, ηλικιωμένο Γάλλο έποικο που γνωρίζει δυο-τρεις γλώσσες και κάθεται όλη μέρα σε ένα τραπεζάκι χαμένος στους υπολογισμούς του ή διαβάζοντας τα νέα στην εφημερίδα.

Η πρώτη εντύπωση

Μέχρι να βολευτούμε στο ξενοδοχείο, μας έχει προλάβει η νύχτα. Αυτό που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα, είναι να κάνουμε συνάλλαγμα. Ο ρεσεψιονίστ μας ενημερώνει ότι στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο υπάρχει σούπερ μάρκετ με ανταλλακτήριο. Αλλά θα πρέπει να βιαστούμε αν θέλουμε να το προλάβουμε ανοιχτό, γιατί κλείνει στις 8. Το βρίσκουμε ως μία καλή ευκαιρία για να τσεκάρουμε τι «παίζει» στη γειτονιά. Ενδεχομένως να εντοπίσουμε κανένα μπαράκι για αργότερα. Αλλά, τι μπαράκια και χαζομάρες… μόλις βλέπουμε το μπάχαλο που επικρατεί στους δρόμους αποφασίζουμε να αμπαρωθούμε στο ξενοδοχείο.

Δεν αντιλέγω, μπορεί μετά από μερικές μέρες να συνηθίζαμε αυτήν την κατάσταση. Αλλά, το μέρος εμφανώς δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Θα μου πείτε ότι τα ίδια έλεγα και για την Αβάνα. Σωστά, αλλά μετά το ανακάλεσα. Και στο Ρίο ήταν επικίνδυνα αλλά δεν φαινότανε. Ισως να επηρεάζει το θέμα του φωτισμού. Εδώ που βρισκόμαστε, η κύρια πηγή φωτισμού του δρόμου είναι τα αυτοκίνητα, και δεν είμαστε σε κανένα απόμερο χωριουδάκι. Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά security με αυτόματα πολυβόλα κρεμασμένα στον ώμο, σαν να έχουμε πόλεμο, μέσα σε σούπερ μάρκετ, δεν έχω ξαναδεί. Οπότε, κάναμε το συνάλλαγμά μας, αγοράσαμε μερικές μπίρες και καθίσαμε ήσυχα ήσυχα στον προαύλιο χώρο να τις πιούμε, μέχρι που πήγαμε για ύπνο.

Η δεύτερη εντύπωση

Η δεύτερη εντύπωση για την πρωτεύουσα είναι περίπου σαν τη χθεσινοβραδινή, αλλά με φως. Αυτή η πόλη είναι ισοπεδωμένη. Παρότι έχουν περάσει επτά χρόνια από τον καταστροφικό σεισμό, τα περισσότερα κτήρια εξακολουθούν να παραμένουν γκρεμισμένα. Καμία προσπάθεια αναστήλωσης, σα να μην τους ενδιαφέρει. Ακόμα και κτήρια όπως το προεδρικό μέγαρο ή ο καθεδρικός ναός μοιάζουν βγαλμένα από ταινίες καταστροφής. Μερικά κεντρικά κομμάτια έχουν χωματόδρομο. Κυκλοφορεί τόσος κόσμος, που σε κάνει να αναρωτιέσαι: πού μένουν όλοι αυτοί; Υπάρχουν διάφοροι καταυλισμοί γύρω από την πόλη, αλλά και πάλι…

Οι πιο επίμονοι είναι αυτοί που πουλάνε πίνακες ζωγραφικής φτιαγμένους από τα χεράκια τους. Κουβαλούν επάνω τους αρκετούς καμβάδες τυλιγμένους σε ρολά και τους ξετυλίγουν έναν προς έναν μέχρι να βρεθεί κάποιος της αρεσκείας σου. Για αυτούς, το «δεν θέλω» αποτελεί άγνωστη πρόταση. Περισσότερο το εκλαμβάνουν ως «δεν μου αρέσει». Οπότε, όσο κι αν επιμένεις ότι δεν θες να αγοράσεις, τόσο περισσότερους σου δείχνουν. Η Μαρία θεωρεί ότι έχουν παρακολουθήσει μαθήματα μάρκετινγκ.

Σε ένα ξέφωτο συναντάμε μερικά παιδάκια που παίζουν. Με το που μας βλέπουν, πλησιάζουν ζητώντας να τους δώσουμε κάτι. Η Μαρία κρίνει ότι είναι καλή ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τα χρωματιστά μολύβια που κουβαλούσαμε μαζί μας για παρόμοιες περιπτώσεις στην Κούβα. Τους δίνουμε από ένα σετ στο κάθε ένα. Γεμάτα χαρά τρέχουν να το πουν στους γονείς τους που κάθονται στις γύρω καλύβες. Τα νέα διαδίδονται αμέσως και μετά από λίγο έρχονται κι άλλα παιδιά ζητώντας μολύβια, αλλά τα λιγοστά αποθέματά μας τελείωσαν ήδη από την πρώτη φουρνιά.

Τα καταστήματα

Τα μαγαζιά αποτελούνται από στριμωγμένους πάγκους που περιστοιχίζουν τα οικοδομικά τετράγωνα. Φανταστείτε μια εμποροπανήγυρη επί μονίμου βάσεως να εκτείνεται σχεδόν σε όλη την πόλη. Η ποικιλία των προϊόντων και των υπηρεσιών καλύπτει όλες τις απαιτήσεις. Εμείς, που χρειάστηκε κάποια στιγμή να περάσουμε από την πίσω μεριά κάποιων «επιχειρήσεων», βρεθήκαμε μούρη με μούρη με τους υπαλλήλους ενός service τη στιγμή που επισκεύαζαν. Ενώ, τα φωτοτυπεία και τα γραφεία γραμματειακής υποστήριξης δεν χρειάζονται κάτι παραπάνω από ένα τραπεζάκι με έναν υπολογιστή και ένα φωτοτυπικό μηχάνημα.

Μόνο κάτι μαγαζιά με την επιγραφή «bank» στεγάζονται σε υποτυπώδη κτίσματα με κάγκελα χωρίς να θυμίζουν τράπεζες. Μπορεί να ασχολούνται με χρηματικές συναλλαγές ή με τζόγο γιατί αναγράφουν και τη λέξη lotto. Τα σκουπίδια δεν είναι πρόβλημα. Τα πετάνε όπου βρουν ή στην καλύτερη τα μαζεύουν σε μεγάλες στοίβες στη μέση του δρόμου και τους βάζουν φωτιά. Η κατάσταση αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας αποτυπώνεται και στα χαρτονομίσματα που είναι βρώμικα και πολυχρησιμοποιημένα, σαν πατσαβούρια. Γενικά, οι άνθρωποι και η συνολική κατάσταση δεν ταιριάζουν με την Καραϊβική, αλλά με την Αφρική. Επίσης, δεν γουστάρουν να τους φωτογραφίζεις.

Το εθνικό μουσείο

Το εθνικό μουσείο που επισκεφτήκαμε είναι σε καλή κατάσταση, και όχι μόνο, αφού η Μαρία το χαρακτηρίζει ως αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Με την ευκαιρία να πούμε ότι δεν έχει κάτι ουσιαστικά ενδιαφέρον, εκτός από την άγκυρα της ναυαρχίδας «Santa Maria» του Κολόμβου. Κυρίως, αποτελείται από πίνακες ζωγραφικής, οι οποίοι είναι αρκετά συμπαθητικοί με έντονα χρώματα. Αστείοι κατά κάποιον τρόπο, είναι αυτοί που απεικονίζουν ηγέτες και ευγενείς του 19ου αιώνα. Βλέπουμε Αφρικανούς ντυμένους με ρούχα εποχής Ναπολέοντα.

Δύο δημοτικά σχολεία, ένα αρρένων και ένα θηλέων, ξεναγούνται στα εκθέματα από τους δασκάλους τους. Φοράνε τη στολή του σχολείου τους, ροζ φορεματάκια τα κορίτσια, με ροζ σοσονάκια και κορδέλες στα μαλλιά, κοντό παντελόνι και πουκάμισο τα αγόρια, επαναλαμβάνουν με μια φωνή αυτά που τους εξηγούν οι δάσκαλοί τους. Ξανά και ξανά. Είναι τυχερά, η Αϊτή είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν παρέχει δωρεάν παιδεία.

Η γκαλερί τέχνης

Πήγαμε και σε μία γκαλερί τέχνης. Για προσπαθήστε να φανταστείτε πώς μοιάζει μια γκαλερί τέχνης… ε, καμία σχέση. Καθώς περπατάμε στους δρόμους, συναντάμε την επιγραφή «Atis Rezistans» που σημαίνει καλλιτεχνική αντίσταση. Κοντοστεκόμαστε λίγο, και αποφασίζουμε να μπούμε… Σκηνή, κλακέτα, πάμε… Οι τρεις ντετέκτιβ εισέρχονται σε ένα αδιέξοδο στενό. Τα στοιχεία τούς οδήγησαν σε αυτό το γκέτο που διοικείται από μία συμμορία μαύρων.

Στο βάθος, ένας σχετικά λεπτοκαμωμένος τύπος, κάθεται σε μια καρέκλα σκαλίζοντας ένα κομμάτι ξύλου. «Ηρθαμε για την γκαλερί τέχνης», του λένε. Τους κοντοζυγώνει… Απλώνει το χέρι του και χτυπά συνθηματικά την πόρτα δίπλα του. Μετά από λίγο, ξεπροβάλει ένας ψηλός, γεροδεμένος «φουσκωτός». «Αυτοί ήρθαν για την γκαλερί» του λέει. «Χα! Ελάτε σε μένα», αναφωνεί και ανοίγει διάπλατα την πόρτα κάνοντας νόημα να περάσουν.

Οι τρεις ήρωες εισέρχονται στον χώρο με τα βλέμματα χαμηλά για να μη δώσουν δικαιώματα. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι από ανθρώπινα οστά, καρφιά, παλιοσίδερα, λάστιχα αυτοκινήτων και οτιδήποτε μπορεί να βρεθεί σε μία χωματερή. Μπλεγμένα σε ποικίλους συνδυασμούς και μεγέθη που θυμίζουν τοτέμ. Ο χώρος είναι γεμάτος από αυτά δημιουργώντας ένα απόκοσμο περιβάλλον. Οι τρεις ντετέκτιβ αντιλαμβάνονται ότι δεν ήταν καλή ιδέα να επισκεφτούν τον χώρο χωρίς ενισχύσεις. Προβαίνουν σε μία σύντομη επιφανειακή περιήγηση για να μην κινήσουν υποψίες και την «κάνουν» με ελαφρά πηδηματάκια.

Αστική συγκοινωνία

Αυτά όσον αφορά τον κεντρικό τομέα της πόλης που συνήθως, ανά τον κόσμο, είναι πιο λαϊκός. Υπάρχει, όμως, και η καλή γειτονιά, τα βόρεια προάστια ή το Κολωνάκι. Θα χρειαστούμε μεταφορικό μέσο για να πάμε. Τα ταπ-ταπ είναι ο πιο διαδεδομένος τρόπος μετακίνησης. Ανήκουν στην αγαπημένη κατηγορία του Κώστα, αυτή των μίνι-βαν όπως τα ότομπους και τα ντολμούς. Η βασική διαφορά τους από τα προαναφερθέντα είναι στην εμφάνιση.

Ζωγραφισμένα με έντονα χρώματα και στολισμένα με διάφορα αξεσουάρ όπως πρόσθετα φανάρια, προστατευτικά, αεροτομές, λασπωτήρες, σημαίες και άλλα. Ακολουθούν ξεχωριστή θεματολογία το καθένα, από λουλούδια, τοπία και διάφορες φιγούρες ανθρώπων και ζώων μέχρι σούπερ ήρωες όπως ο σούπερμαν ή ο μπάτμαν. Το καθένα από αυτά προσπαθεί να περάσει το δικό του μήνυμα που συνήθως αφορά την αγάπη και την ειρήνη. Απόλυτος ροκ σταρ που εμφανίζεται σε αρκετά από αυτά είναι ο Ιησούς Χρηστός. Παρότι προσδίδουν έναν ευχάριστο και αισιόδοξο τόνο στην πόλη, είναι λίγο γύφτικα αν το καλοσκεφτείς.

Είναι ωραίο να τα βλέπεις να κυκλοφορούν, αλλά μέχρι εκεί. Οπότε, για τη μετακίνησή μας, επιλέξαμε ένα πιο λιτού τύπου λεωφορειάκι. Μια κυρία μας καλωσορίζει και κάνει χώρο για να κάτσουμε. Μας δίνει οδηγίες για το πού θα πρέπει να κατεβούμε και μας πληρώνει τα εισιτήρια. Αυτό ήταν το πιο έντονο δείγμα ευγενούς συμπεριφοράς που συναντήσαμε σε διάφορες συναναστροφές μας στην Αϊτή.

Το Κολωνάκι

Το Πετιόν Βιλ στους πρόποδες του βουνού, βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα από το κέντρο. Εδώ δεν υπάρχουν γκρεμισμένα κτήρια. Η διαφορά βιοτικού επιπέδου είναι αισθητή. Το ενδιαφέρον μας κεντρίζει η λειτουργία σε μία εκκλησία. Καθόμαστε λίγο για να παρακολουθήσουμε μια χορωδία με θρησκευτική μαύρη μουσική και ενθουσιώδες κήρυγμα. Ο Κώστας έχει κάνει την έρευνά του ως υπεύθυνος σίτισης και έχει επιλέξει ένα λιβανέζικο εστιατόριο για τη σημερινή ημέρα. Ο χώρος είναι ανέλπιστα κυριλέ δεδομένων των μέχρι στιγμής εμπειριών μας και αποπνέει μία ζεστή και οικεία ατμόσφαιρα, προδιαθέτοντάς μας ευχάριστα. Η απαλή μουσική κάνει τον Κώστα να αισθάνεται σαν σε ελληνική μπουάτ. Η πολυπολιτισμικότητα σε όλο της το μεγαλείο… βρισκόμαστε σε λιβανέζικο στη μακρινή Αϊτή και ακούμε την Αλέκα Κανελλίδου να τραγουδά το «Ασε με να φύγω».

Πέφτει η νύχτα στο Πορτ ο Πρενς. Μέχρι να τελειώσουμε το γεύμα μας έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει και δεν αισθανόμαστε άνετα να κυκλοφορούμε νυχτιάτικα. Περπατάμε προς το κέντρο της περιοχής όπου επικρατεί ένας πανζουρλισμός. Από ό,τι φαίνεται, είναι η ώρα του σχολάσματος και όλος ο κόσμος ψάχνει για μεταφορικό μέσο. Οπως προείπα για τη νοοτροπία αυτών των ανθρώπων, δεν υπάρχει καμία σειρά και τάξη. Ολοι μαζί προσπαθούν να χωθούν όπου βρουν δημιουργώντας μια κατάσταση άτακτης υποχώρησης. Πράγμα που δυσκολεύει αρκετά τη δική μας αναζήτηση. Αφού διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα, μπαίνουμε σε ένα εστιατόριο-μπαρ και ζητάμε από τον ιδιοκτήτη να μας καλέσει ένα ταξί. Ετσι γλιτώνουμε και το ψιλόβροχο που ξεκίνησε.

Το ταξί στην Αϊτή

Ως ταξί μας παρουσιάζεται ένα ντάτσουν με κλούβα που μπορεί να χωρέσει οχτώ στριμωγμένα άτομα στην καρότσα του. Συνήθως, εκτελεί δρομολόγια μεταφέροντας κόσμο αλλά στην προκειμένη περίπτωση έχουμε κάνει πριβέ κράτηση. Δηλαδή, αποβιβάζει αυτούς που έφερε και δεν δέχεται άλλους εκτός από εμάς. Πράγμα που το μετουσιώνει σε ταξί. Για να μην τα πολυλογώ… τρακάραμε μετωπικά με ένα περιπολικό. Ευτυχώς με σχετικά μικρή ταχύτητα που περιόρισε τους τραυματισμούς. Μόνο η συνοδηγός χτύπησε το κεφάλι της στο παρμπρίζ και έτρεχαν αίματα, αλλά είχε τις αισθήσεις της.

Η Μαρία από την άλλη, που είχε καθίσει από την εσωτερική μεριά, δέχθηκε την πίεση από τον Κώστα και εμένα που πέσαμε επάνω της. Αν υπολογίσουμε το συνολικό μας βάρος και την ταχύτητα με την οποία πηγαίναμε, θα πρέπει να δέχθηκε στιγμιαία μια δύναμη της τάξεως των 20.000 νιούτον που είναι ίση με βάρος δύο τόνων, αποδεικνύοντας ότι είναι γερή κράση, σε αντίθεση με το κινητό στην τσάντα της που έγινε θρύψαλα.

Μετά το συμβάν, ακολουθούν οι γνωστές κλασικές σκηνές… όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν βγει έξω και προσπαθούν να εκτιμήσουν ζημιές και υπαιτιότητες, ενώ ταυτόχρονα έχει μπλοκάρει ο δρόμος σχηματίζοντας ατελείωτες ουρές από αυτοκίνητα και προς τις δύο κατευθύνσεις. Κανένας όμως, δεν πέρασε να μας ρωτήσει αν είμαστε καλά. Πράγμα που μας δίνει την εντύπωση των παρείσακτων. Αλλο που δεν θέλουμε, καθώς ενδεχόμενο μπλέξιμο στην ιστορία μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στη συνέχιση του ταξιδιού. Οπότε, διακριτικά και τοίχο τοίχο… εξαφανιζόμαστε.

Λεωφορείο για Καπ Αϊτιέν

Ξημερώματα, επιβιβαζόμαστε στο ταξί που ήρθε να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο. Το λεωφορείο για το Καπ Αϊτιέν αναχωρεί στις 7.00, αλλά φεύγει αρκετά αργότερα. Στη διαδρομή έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε καλύτερα τους ντόπιους. Συναντάμε αρκετά παζάρια εκτός πόλεων που επικρατεί το αδιαχώρητο. Ασχέτως αν είχε βρέξει το προηγούμενο βράδυ και είναι όλα μες στις λάσπες. Ο οδηγός κορνάρει συνεχώς και ακατάπαυστα για να κάνουν στην άκρη οι υπόλοιποι ή για να αποσπάσει την προσοχή τους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε για πόσο κορνάρισμα μιλάμε. Ενα επιπλέον έντονο χαρακτηριστικό είναι η μουσική. Ακούμε την ίδια κασέτα ξανά και ξανά με επιλογές από γκόσπελ χιτ.

Εκτός από την καθυστέρηση στην αναχώρηση, υπάρχει καθυστέρηση και στη διαδρομή. Λίγα κομμάτια δρόμου επιτρέπουν την ανάπτυξη ταχύτητας. Ειδικά το δεύτερο μέρος είναι σχεδόν όλο υπό κατασκευή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καταστρατηγηθεί το πρόγραμμα της ημέρας. Μια μικρή ξώφαλτση βόλτα στην πόλη, φαγητό και ξεκούραση στο ημιπολυτελές ξενοδοχείο μας, καθότι είμαστε και τραυματίες.

Η Δομινικανή Δημοκρατία

Η σημερινή μέρα δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη. Εκτός του γεγονότος, ότι δεν υπάρχει επιβεβαιωμένος τρόπος μετακίνησης. Κάτι το οποίο ξεκαθαρίζεται με μία επίσκεψή μου στο πιθανό σημείο αναχώρησης. Ξεκινάμε πρωινιάτικα για το Σαντιάγκο ντε λος Καμπαλέρος, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δομινικανής Δημοκρατίας. Τα συναισθήματα για την Αϊτή που εγκαταλείπουμε ποικίλλουν. Η Μαρία θέλει να φύγει από αυτήν την παλιοχώρα, ενώ ο Κώστας λέει ότι του άρεσε και θα καθότανε λίγο ακόμα.

Στα σύνορα γίνεται η απαραίτητη στάση για τον έλεγχο εγγράφων και αποσκευών. Μερικά πιτσιρίκια έχουν μαζευτεί γύρω από το λεωφορείο και αρπάζουν τις βαλίτσες για να εξυπηρετήσουν στη διαδικασία. Ολες οι τσάντες ανοίγονται και τσεκάρονται σχολαστικά.

Το Σαντιάγκο ντε λος Καμπαλέρος δεν αποτελεί σταθμό του ταξιδιού αλλά ενδιάμεση στάση για μετεπιβίβαση σε άλλο λεωφορείο. Η συγκεκριμένη πόλη αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο για το βόρειο μέρος της χώρας. Με το που κατεβαίνουμε στον σταθμό λεωφορείων καταλαβαίνουμε ότι έχουμε αλλάξει χώρα. Τα πράγματα εδώ είναι πιο αξιοπρεπή. Μεγάλη διαφορά από τη γειτονική Αϊτή.

Αργά το απόγευμα καταφθάνουμε στον προορισμό μας. Η ευρύτερη περιοχή της πόλης Πουέρτο Πλάτα είναι ένας από τους τουριστικούς προορισμούς της χώρας με πρόσβαση σε αξιόλογες παραλίες, χωρίς να χρειάζεται να διανύσεις μεγάλες αποστάσεις σε κατσικόδρομους για να τις προσεγγίσεις. Προς το παρόν, αρκούμαστε σε μία βόλτα στην παραλιακή και ένα βραδινό δείπνο στο πιο εμφανίσιμο -και όχι στο προτεινόμενο- από τα φαγάδικα. Στην απέναντι μεριά του δρόμου συναντάμε ομάδες ανθρώπων να έχουν μαζευτεί γύρω από ένα αμάξι με τέρμα τη μουσική, να χορεύουν και να ψήνουν κρεατικά. Η Μαρία αναρωτιέται πού θα πάμε για μπάνιο στη θάλασσα, βλέποντας όλα τα σκουπίδια και ενδεχομένως απόβλητα της πόλης γεμάτα κολοβακτηρίδια να επιπλέουν καθ’ όλο το μήκος της ακτής.

Ημέρα μπάνιου

Μετά τις δύο απανωτές ημέρες σε πολύωρα λεωφορεία έφτασε η χαλαρή στιγμή που δεν έχουμε παρά να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα. Σε κοντινή απόσταση από το κατάλυμα διέρχεται ανά τακτά διαστήματα ένα βανάκι που εκτελεί κυκλική διαδρομή. Προορισμός, η γειτονική Σοσούα, η παραλία της οποίας είναι πολύ συμπαθητική. Εχει μήκος περίπου ενός χιλιομέτρου με άμμο και ψηλά δέντρα που προσφέρουν ικανοποιητική σκιά. Τουριστικά αξιοποιημένη στο έπακρο, έχοντας μεγάλη ποικιλία από εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, μπαράκια και σουβενιράδικα σε όλο το μήκος της. Ακολουθούμε το μοτίβο του Βαραδέρο… επιλέγουμε ένα από τα εστιατόρια για να αράξουμε και πεταγόμαστε για βουτιές. Μια περαστική μπόρα διακόπτει προσωρινά το πρόγραμμα που κράτησε σχεδόν όλη τη μέρα. Οι βελτιωμένες συνθήκες μας επιτρέπουν να ξεστρατίσουμε το βράδυ για ένα ποτό.

Παρεμπιπτόντως, να πούμε ότι η Μαρία και ο Κώστας εξακολουθούν να φέρουν τραύματα από το τράκο στο Πορτ ο Πρενς. Η Μαρία, συγκεκριμένα, έχει κρεμασμένο το χέρι της από το λαιμό με ένα αυτοσχέδιο ιμάντα στήριξης από φουλάρι και αδυνατεί να το σηκώσει με αποτέλεσμα να χρειάζεται βοήθεια για να φορέσει μία μπλούζα. Ενώ ο Κώστας έχει ελαφριές ενοχλήσεις στην περιοχή της κλείδας.

Η βίλα Καρολίνα

Στο Πουέρτο Πλάτα είχαμε την τιμή να μείνουμε δύο μέρες στη βίλα Καρολίνα. Μια συμπαθητική εξοχική κατοικία. Τα δύο χαρακτηριστικά που έχουμε να θυμόμαστε είναι η εξωπραγματική υγρασία που τρυπάει κόκαλα και ο επικίνδυνος κήπος. Για το πρώτο δεν έχω να σας πω τίποτα γιατί δεν περιγράφεται. Αλλά ο κήπος ήταν πολύ μάγκικος… γεμάτος πανύψηλα δέντρα μάνγκο. Ξέρετε πόσο ζυγίζει ένα τέτοιο φρούτο; Να σας πω εγώ… έως 500 γραμμάρια. Φανταστείτε, λοιπόν, να πέσει στο κεφάλι σας ένα αντικείμενο με βάρος σχεδόν μισό κιλό από ύψος 15 μέτρων. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ο κήπος μας ήταν ένα μικρό πεδίο βολής με τουλάχιστον μία πτώση την ώρα. Κάτι που γινόταν αντιληπτό τη νύχτα που πηγαίναμε για ύπνο και τα ακούγαμε. Ειδικά όταν προσγειώνονταν στην τσίγκινη σκεπή του στεγάστρου ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός.

Διαδικαστικά

Η νέα μέρα ξεκινά πάλι με πρωινό λεωφορείο. Αυτή τη φορά πάμε στον Αγιο Δομίνικο. Το αξιοπρεπές οδικό δίκτυο δεν προσθέτει καθυστερήσεις και το μεσημέρι μας βρίσκει στην πρωτεύουσα της χώρας. Εχουμε τέσσερις ώρες στη διάθεσή μας για ένα σύντομο τουρ μέχρι την αναχώρηση του πλοίου. Μας προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι οι ταξιτζήδες στο σταθμό λεωφορείων δεν γνωρίζουν προς τα πού είναι το λιμάνι αναχώρησης.

Τα γραφεία της ναυτιλιακής εταιρείας «Ferries del Caribe» που εκτελούν το δρομολόγιο μεταξύ της Δομινικανής Δημοκρατίας και του Πόρτο Ρίκο βρίσκονται στην είσοδο της προβλήτας. Ας βγάλουμε τα εισιτήρια, να τα έχουμε στο χέρι, και κάνουμε μετά τη βόλτα μας. Εχει προηγηθεί εκτενής συνεννόηση για τη συγκεκριμένη κράτηση πριν από μήνες με αλλεπάλληλα ακαταλαβίστικα ηλεκτρονικά γράμματα. Χρειάστηκε να ανταλλάξουμε πάνω από 50 μηνύματα και στο τέλος να μην έχουμε ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι δύσκολη η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που δεν μιλούν κάποια κοινή γλώσσα και ο μεταφραστής της Google, παρότι βοηθάει την κατάσταση, έχει ορισμένα θεματάκια. Αλλά, για αυτήν την απίστευτη ασυνεννοησία, την έλλειψη στοιχειωδών πληροφοριών για το μοναδικό δρομολόγιο που διαχειρίζεται η εταιρεία και την αποστολή λογαριασμού κατάθεσης χρημάτων που δεν υφίσταται πλέον, δεν νομίζω ότι φταίει ο μεταφραστής. Το μόνο που καταφέραμε τελικά, είναι απλά να γνωριστούμε καλύτερα. Με το που μπαίνουμε στα γραφεία αρχίζουμε τις χαιρετούρες. Παρόλα αυτά, χρειάστηκε περίπου μία ώρα για να αγοράσουμε τρία εισιτήρια με καμπίνα.

Γραφειοκρατικά

Βγαίνοντας ανακουφισμένοι από τα γραφεία, μας υποδεικνύουν την είσοδο προς την αποβάθρα. Καθίστε καλά… δεν είναι αστεία τα πράγματα, διότι πρόκειται να μπούμε σε αμερικάνικο έδαφος. Προμηνύεται εξονυχιστικός έλεγχος. Ας περάσουμε ό,τι είναι να περάσουμε, μην τυχόν προκύψει κανένα γραφειοκρατικό εμπόδιο, και κάνουμε μετά τη βόλτα μας. Στον πρώτο γκισέ που συναντάμε, ελέγχουν τα εισιτήρια, στον δεύτερο τα διαβατήρια, στον τρίτο τις βαλίτσες, στον τέταρτο τις άδειες εισόδου και στο τέλος μας βάζουν σε ένα μικρό δωματιάκι για μία μίνι συνέντευξη.

Ολοκληρώνοντας αυτό το σετ διαδικασιών, βρεθήκαμε σε έναν χώρο αναμονής που λειτουργεί ως ουδέτερη ζώνη μεταξύ Δομινικανής Δημοκρατίας και ΗΠΑ. Πρακτικά, καταφέραμε να εγκλωβιστούμε και να μην είμαστε σε θέση να αξιοποιήσουμε τις 3,5 τελικά εναπομείνασες ώρες για τη βόλτα που λέγαμε. Οπότε οι μόνες εικόνες που έχουμε από την πρωτεύουσα της χώρας είναι της γύρω από το κατάστρωμα του πλοίου, περιοχής του λιμανιού.

Τα μέρη που είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε είναι ορατά, οπότε κάνουμε μια ξενάγηση εξ αποστάσεως στον παλαιότερο Καθολικό Καθεδρικό Ναό στην ήπειρο της Αμερικής, το Παλάτι του Κολόμβου όπου κατοικούσε ο γιος του Ντιέγκο μαζί με την οικογένειά του ως κυβερνήτης της περιοχής και το Φάρο του Κολόμβου, ένα μοντέρνο κτίσμα από μπετόν που φιλοξενεί πολλά αντικείμενα του Ισπανού θαλασσοπόρου καθώς επίσης και τα λείψανά του. Για το τελευταίο υπάρχει μια μικρή αμφιβολία καθώς τα οστά ισχυρίζονται ότι τα έχουν οι Κουβανοί και οι Ισπανοί στη Σεβίλλη. Διαπιστώσαμε επίσης, έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση στις επτά η ώρα, το απόγευμα, να το έχετε υπ’ όψιν.

Το πλοίο

Να πούμε δυο λόγια και για το πλοίο… Το συγκεκριμένο δρομολόγιο μεταξύ του Αγίου Δομίνικου και του Σαν Χουάν είναι το μοναδικό μεταξύ των νησιών που επισκεπτόμαστε σε αυτό το ταξίδι. Οπότε, υπήρχε μεγάλη επιθυμία να το χρησιμοποιήσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι η εταιρεία που διαχειρίζεται το δρομολόγιο είναι «τρία πουλάκια κάθονταν», όπως μπορεί να το έχετε διαπιστώσει ήδη. Αφενός, έχει στον στόλο της μόνο ένα καράβι, που μπορεί να το νοικιάζει κιόλας. Με αποτέλεσμα να εκτελεί νυχτερινά δρομολόγια εναλλάξ πήγαινε-έλα. Αφετέρου, είχε αφήσει τις δύο χώρες χωρίς σύνδεση για έναν χρόνο, από πέρσι που πήρε φωτιά το καράβι της λίγο έξω από το Σαν Χουάν. Μέχρι πριν από δύο μήνες που μίσθωσε άλλο καράβι.

Εμείς, που παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις από την Αθήνα, χαρήκαμε από το γεγονός και ξεκινήσαμε τη διαδικασία αγοράς των εισιτηρίων. Δεν πρόλαβε να συμπληρώσει μήνα το νέο καράβι και το στουκάρουν στην προβλήτα του Αγίου Δομίνικου. Εσπασε ένας κάβος και σύρθηκε για αρκετά μέτρα παρασέρνοντας τα παρκαρισμένα κοντέινερ με την πλαϊνή μπουκαπόρτα. Ευτυχώς, για εμάς, το πλοίο παροπλίστηκε μόνο για δύο εβδομάδες, μέχρι να έρθει συνεργείο από την Αθήνα για να την επισκευάσει. Δεν ξέρω αν σας το είπα… το συγκεκριμένο πλεούμενο λέγεται «Κύδων» και ανήκει στην ΑΝΕΚ. Κατά τα λοιπά, κάναμε ένα ευχάριστο και άνετο ταξίδι με ελληνικό φαγητό στο εστιατόριο και λάτιν ζωντανή μουσική στο κατάστρωμα.

Πρώτη φορά ΗΠΑ

Το Πόρτο Ρίκο δεν έχει ενσωματωθεί στις ΗΠΑ, αλλά διοικείται από την αμερικανική κυβέρνηση. Στην ουσία είναι σαν να μπήκαμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Κώστας δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται… του έρχεται να ξεράσει. Δεν γίνεται στο ίδιο ταξίδι να επισκεπτόμαστε την Κούβα και την Αμερική. Εχει πάθει ιδεολογική αναγούλα.

Επιτέλους πολιτισμός, συνέπεια και σωστή επικοινωνία, όχι εντελώς, γιατί εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε ισπανόφωνη, λατινοαμερικάνικης νοοτροπίας περιοχή, αλλά είμαστε σε ικανοποιητικό επίπεδο. Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τις προηγούμενες χώρες που ενδεχομένως να μην είναι στις προτεραιότητές τους η οργάνωση. Υπάρχει, όμως, ουσιώδης διαφορά με απαρχή το γεγονός ότι είχαμε τη δυνατότητα να νοικιάσουμε αυτοκίνητο μέσω ιστοσελίδας, να ορίσουμε πότε θα το παραλάβουμε, να διαχειριστούμε τις επιπλέον χρεώσεις και τα ασφαλιστικά πακέτα και να επιλέξουμε να πληρώσουμε με κάρτα. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο που αναλύω πράγματα τα οποία θεωρούμε υποτυπώδη και δεδομένα, αλλά δεν είναι πάντα έτσι.

Παρθένοι Νήσοι

Το αμάξι το χρειαζόμαστε για να μεταβούμε στο λιμάνι του Φαγιάρδο. Σε σχετικά μικρή απόσταση βρίσκονται δύο νησάκια που ανήκουν στο Πόρτο Ρίκο και αποκαλούνται Ισπανικές Παρθένοι Νήσοι. Υπάρχουν επίσης οι πιο διάσημες Αμερικάνικες και Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι που είναι εκτός προγράμματος. Στο λιμάνι υπάρχει αξιόλογος χώρος στάθμευσης για το αυτοκίνητο και υποδομές για τη διαχείριση μεγάλης ουράς κόσμου. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες πρέπει να επικρατεί το αδιαχώρητο.

Δεν χρειάζεται πάνω από 1,5 ώρα για να φτάσουμε στο Βιέκουες με το καραβάκι και μερικά λεπτά μέχρι την Εσπεράντζα. Το παραλιακό χωριουδάκι είναι συμπαθητικό και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πας για μπάνιο στη θάλασσα. Αφήνουμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο, βάζουμε τα μαγιό μας και ξεχυνόμαστε για ένα πλατσούρισμα. Το λέω έτσι γιατί ο βυθός είναι γεμάτος φύκια και δεν σου κάνει αίσθηση να ανοιχτείς στα βαθιά, με αποτέλεσμα να καθόμαστε και να μουλιάζουμε στα ρηχά που έχει άμμο.

Η Μαρία απορεί τι ήρθαμε να κάνουμε σε αυτό το μέρος. Δικαιολογημένα, θα έλεγα, αφού δεν γνωρίζει τον πραγματικό λόγο που βρισκόμαστε εδώ. Πήγαμε για μπάνιο ώστε να περάσει η ώρα μέχρι το ραντεβού μας στις 6 το απόγευμα. Εξω από το κατάστημα δώρων του χωριού αρχίζει να μαζεύεται κόσμος. Μετά από λίγο επιβιβαζόμαστε σε ένα κίτρινο λεωφορείο. Είναι από αυτά τα γνωστά αμερικάνικα σχολικά. Μας κατεβάζουν σε μία αλάνα και αρχίζουν να μας εξηγούν τους κανόνες.

Βιοφωταύγεια

Βιοφωταύγεια ονομάζεται η δημιουργία φωτός από διάφορους ζωντανούς οργανισμούς, όπως οι πυγολαμπίδες. Εμείς ήρθαμε στο Βιέκουες επειδή φημίζεται ότι η λιμνοθάλασσα Μοσκίτο Μπέι έχει τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα παγκοσμίως από τέτοιους θαλάσσιους μικρο-οργανισμούς. Ετσι, έχει δημιουργηθεί μια τουριστική επιχείρηση που σου προσφέρει αυτήν την εμπειρία μέσα από την άνεση ενός κανό. Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε πώς λέγεται το μέρος; Μοσκίτο Μπέι, δηλαδή ο κόλπος των κουνουπιών. Οπότε, εκτός από τα σωσίβια γιλέκα και την ενημέρωση για τους κανόνες συμπεριφοράς, μας προτείνουν να πασαλειφτούμε με αντικουνουπικά. Προσοχή, να μην περιέχουν χημικά γιατί κάνουν ζημιά και στους μικρο-οργανισμούς. Μια τελευταία λεπτομέρεια… η ένταση του φαινομένου δεν είναι ίδια όλες τις μέρες. Ιδιαίτερα η εβδομάδα πριν από την πανσέληνο δεν ενδείκνυται για επίσκεψη.

Ανεση ενός κανό λέει… ας γελάσουμε. Ο τραυματισμός της Μαρίας γίνεται αισθητός σε όλους μας. Εφόσον είναι ανήμπορη να χειριστεί το κουπί, στρογγυλοκάθεται στη μέση και αναλαμβάνει την οργάνωση του τριμελούς πληρώματος. Το αποτέλεσμα είναι απελπιστικό. Οσο κι αν προσπαθούμε δεν καταφέρνουμε να κρατήσουμε σταθερή την πορεία μας. Προχωράμε κάνοντας σβούρες γύρω από τον εαυτό μας. Μάλιστα, η Μαρία μας μαστιγώνει όποτε πέφτουμε πάνω σε άλλο κανό.

Το θέαμα από την άλλη, είναι πρωτοφανές. Πλέουμε σε μία λίμνη όπου το παραμικρό πάφλασμα κάνει το νερό να φωσφορίζει. Παρότι έχει σκοτεινιάσει για τα καλά και δεν βλέπουμε πού πάμε, μπορούμε να εντοπίσουμε του υπολοίπους από το φωτεινό φωτοστέφανο που δημιουργείται γύρω από το κανό. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να απαθανατίσουμε το γεγονός. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι σκέτη μαυρίλα.

Αερομετακίνηση

Το επόμενο πρωί πηγαίνουμε στο μικρό αεροδρόμιο του νησιού. Τα οχταθέσια αεροπλανάκια τύπου Britten-Norman Islander είναι πολύ διαδεδομένα στην ευρύτερη περιοχή του Πόρτο Ρίκο και των Παρθένων Νήσων και εκτελούν τακτά δρομολόγια. Το δεύτερο νησί που θέλουμε να επισκεφτούμε λέγεται Κουλέμπρα και περιέργως δεν έχει απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Βιέκουες.
Για να μη χάσουμε άδικα πέντε ώρες σε θαλάσσιες μετακινήσεις, επιλέγουμε το εν λόγω μέσο. Η διαδικασία του τσεκ-ιν και της αναγγελίας των πτήσεων διαφέρει από τα συνηθισμένα. Αφού ζυγίσουν τις βαλίτσες μας, ζυγίζουν και εμάς τους ίδιους. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε δηλώσει τις λίμπρες μας κατά την αγορά των εισιτηρίων και μάλλον θέλουν να δουν αν παχύναμε για να μας προτείνουν κάποια δίαιτα. Επίσης, αντί να ανακοινώνουν τον αριθμό της πτήσης προς επιβίβαση, φωνάζουν τα ονόματα των επιβατών.

Μας συνοδεύουν μέχρι το πετούμενο όπου μας καλωσορίζει ο πιλότος και μας δίνει κάποιες γρήγορες οδηγίες. Ταυτόχρονα μας προϊδεάζει ότι το αεροδρόμιο του προορισμού έχει μια ιδιορρυθμία που επηρεάζει τον τρόπο προσγείωσης, ώστε να μην αρχίσουμε να στριγκλίζουμε στα καλά πετούμενα. Αλήθεια… ποιος βάζει ένα βουνό μπροστά από τον διάδρομο; Η ευχάριστη πτήση διαρκεί μόλις 10 λεπτά, ενώ για την προσγείωση που λέμε κάνουμε ένα μικρό ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στους λόφους, μετά σκαμπανεβασμάτων από τα ρεύματα αέρος που τους συνοδεύουν. Ο Κώστας μετά την επιτυχημένη προσγείωση με κατηγορεί που αντί να βιντεοσκοπώ τη διαδικασία, ετοιμαζόμουν να πηδήξω από το αεροσκάφος.

Η Κουλέμπρα

Η Κουλέμπρα είναι εξαιρετικά μικρή και δεν χρειαζόμαστε κανένα μεταφορικό μέσο για οποιαδήποτε απόσταση. Αρχικά, πάμε να αφήσουμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο το οποίο βρίσκεται σε πολύ όμορφη τοποθεσία, μπροστά από ένα θαλάσσιο κανάλι στο κέντρο της μικρής χώρας του νησιού. Εδώ ήρθαμε λόγω της πασίγνωστης παραλίας Φλαμένγκο που τα τελευταία χρόνια φιγουράρει στις 10 καλύτερες του κόσμου. Θα χρειαστεί να κάνουμε υπομονή μέχρι να περάσει η μπόρα που μόλις ξέσπασε, στο κάτω κάτω δεν είναι άσχημα στο μπαράκι του ξενοδοχείου. Η ειδική σε θέματα μετεωρολογίας και μελέτης τοπικών καιρικών φαινομένων σε τροπικά νησιά, Μαρία, δίνει πρόβλεψη ότι η βροχή θα σταματήσει στις 12:03 ακριβώς. Ας πούμε ότι το πέτυχε.

Η παραλία Φλαμένγκο

Η βροχή σταμάτησε και εμείς ξεκινήσαμε περπατώντας για την παραλία. Κάναμε περίπου μία ώρα μέχρι να φτάσουμε. Η Φλαμένγκο φημίζεται για τα ρηχά, γαλαζοπράσινα νερά και την λευκή άμμο. Ωστόσο, σύμφωνα με δήλωση του αυτόπτη μάρτυρα Κώστα, η είσοδός της μοιάζει με γιαπί. Προστατευμένη μέσα σε έναν φυσικό κόλπο, έχει συνολικό μήκος δύο χιλιομέτρων. Ενας λουόμενος που με είδε να κολυμπώ στα βαθιά με ρωτά αν έχει καρχαρίες.

Το στοιχείο που της προσδίδει ιδιαίτερο χαρακτήρα είναι δύο παρατημένα τανκ τύπου Sherman M4 που εγκατέλειψε το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την αποχώρησή του το 1975, έπειτα από 30 χρόνια χρήσης της περιοχής ως δοκιμαστήριο όπλων. Παρότι είχε αρκετά κουσούρια, παρήχθη σε πολλά κομμάτια και αποτέλεσε το άρμα μάχης των Συμμάχων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα συγκεκριμένα έχουν επιμεληθεί με γκράφιτι για να καλυφθούν οι σκουριές που προκλήθηκαν από την έκθεσή τους στην αλμύρα της θάλασσας και τον ήλιο.

Επιστρέφοντας σταματήσαμε σε μία καντίνα με χάμπουργκερ. Η θέα από το μπαλκόνι του δωματίου μπροστά στο κανάλι επιφύλασσε ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα.

Το Πόρτο Ρίκο

Είμαστε ήδη δύο ημέρες στη χώρα και δεν έχουμε δει καθόλου το καθεαυτό νησί του Πόρτο Ρίκο. Γι’ αυτόν τον λόγο αναχωρούμε από την Κουλέμπρα στις 6:00 με το πρώτο πρωινό πλοίο. Η θάλασσα είναι «λάδι» και ο ήλιος έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Το απότομο ξύπνημα δεν μας άφησε περιθώρια για πρωινό γεύμα και έτσι ξεδίνουμε στο πρώτο Burger King που συναντάμε στην αντίπερα όχθη.

Μιας και έχουμε αυτοκίνητο, αποφασίζουμε να περάσουμε όλη τη μέρα στους δρόμους, αρχής γενομένης από το μοναδικό αληθινό τροπικό δάσος των ΗΠΑ. Το Ελ Γιούνγκε είναι εύκολα προσβάσιμο και περιλαμβάνει μια σειρά από σημαδεμένα μονοπάτια για εξερεύνηση. Το «La Mina trail» με τον ομώνυμο καταρράκτη, έχει μήκος μόλις δυόμισι χιλιόμετρα και είναι το πιο διαδεδομένο. Είναι χτιστό σχεδόν σε όλο το μήκος του, με κουπαστές στα δύσκολα σημεία και τις σκάλες. Επίσης υπάρχουν τσιμεντένια κιόσκια με παγκάκια και τραπέζια για ξεκούραση και πικ-νικ. Εχει έντονη βλάστηση και δεν είδαμε κανένα από τα 26 είδη πτηνών που υπάρχουν μόνο σε αυτό το δάσος. Τέλος, ο Κώστας ισχυρίζεται ότι ο καταρράκτης δεν θα έπρεπε να λέγεται Mina αλλά Mini.

Το Πόνσε

Το Πόρτο Ρίκο έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκινήτων στον κόσμο, σε αναλογία με το μέγεθος του οδικού δικτύου. Κάτι που γίνεται εμφανές στο δρόμο μας για το Πόνσε, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις. Τζάμπα η ταλαιπωρία, αφού δεν έχει κάτι το αξιόλογο. Μόνο τον ιδιόρρυθμο παλιό σταθμό πυροσβεστικής που είναι ένα από τα ορόσημα της χώρας. Γενικά, κάνουμε μια βόλτα γύρω από την κεντρική πλατεία με τον καθεδρικό και το σιντριβάνι με τα λιοντάρια. Παραδίπλα είναι η Ερμού με τα περισσότερα μαγαζιά να είναι κλειστά.

Ενα άλλο στοιχείο της πόλης είναι τα πολλά μουσεία, αλλά πού να τρέχουμε τώρα. Το ενδιαφέρον μας κεντρίζουν δύο πράγματα. Ενα υπερκατάστημα με αναμνηστικά και είδη δώρων, και ένα παγωτατζίδικο που οι γνώμες για τη νοστιμιά των προϊόντων του είναι διφορούμενες. Ας ρίξουμε μια ματιά στις επιχειρηματολογίες της κάθε πλευράς. Η Μαρία υποστηρίζει ότι το παγωτό είναι ωραίο επειδή το προτιμά πολύς κόσμος, ενώ ο Κώστας λέει ότι ο κόσμος το επιλέγει αναγκαστικά γιατί είναι το μοναδικό στην περιοχή.

Το βράδυ θα μας βρει στην πρωτεύουσα να επιστρέφουμε το αμάξι και να τριγυρνάμε στα μπαράκια. Η επιλογή διαμονής στο Σαν Χουάν δυσαρεστεί τη Μαρία, κυρίως λόγω έλλειψης ιδιωτικού μπάνιου στο δωμάτιο. Θέλει να πάει σε άλλο ξενοδοχείο, όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Μένουμε σε έναν θρησκευτικό ξενώνα με ξύλινους σταυρούς πάνω από κάθε κρεβάτι στον έκτο όροφο κτηρίου με δυσλειτουργικό ασανσέρ. Τα θετικά του είναι τα μεγάλα δωμάτια, η εξαιρετική τοποθεσία, η όμορφη θέα από το μπαλκόνι και φυσικά η οικονομική τιμή του σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες επιλογές.

Ανακαλύπτοντας το Σαν Χουάν

Το Σαν Χουάν ήταν το μέρος που κατεβήκαμε ερχόμενοι από τη Δομινικανή Δημοκρατία, αλλά δεν το είδαμε καθόλου γιατί φύγαμε απευθείας για τα νησιά. Σήμερα έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεσή μας για να το απολαύσουμε. Η παλιά πόλη με τα κάστρα και όλα τα σημεία ενδιαφέροντος είναι απομονωμένη σε ένα νησί που ενώνεται με τρεις γέφυρες με το υπόλοιπο αδιάφορο κομμάτι. Ομορφη, περιποιημένη και λαμπερή, προσφέρει ό,τι ζητά ένας επισκέπτης. Μη φανταστείτε μεγαλειώδη πράγματα, αλλά γεμίζει ευχάριστα μια ολόκληρη μέρα περιπάτου.

Ακόμα δεν ξεκινήσαμε την περιπλάνηση και η Μαρία είναι έτοιμη να αγοράσει έναν πίνακα ζωγραφικής με θέμα το αγαπημένο της δέντρο φλαμπογιάντ. Το συνάντησε για πρώτη φορά στην Κούβα και ξετρελάθηκε με τα κόκκινα φύλλα του. Μέχρι και σπόρους καβάτζωσε από το Τρινιδάδ για να τους φυτέψει στην Αθήνα. Τον πίνακα, όμως, δεν τον αγόρασε γιατί δεν θα μπορούσε να τον «φυτέψει» στη φουσκωμένη τσάντα της.

Τραπεζικές συναλλαγές

Οι τράπεζες χρησιμοποιούν ένα περίεργο πρωτόκολλο συναλλάγματος. Μπήκαμε σε μία μεγάλη απέναντι από τον ξενώνα και μας περιποιήθηκαν. Πολλή γκλαμουριά. Μου πήραν το διαβατήριο, στοιχεία διαμονής και με καταχώρισαν στη βάση δεδομένων τους. Τυπικοί και ωραίοι, έφαγαν σχεδόν μισή ώρα για αυτήν τη διαδικασία. Στο τέλος, μας είπαν πόσο κοστίζει η αλλαγή από ευρώ σε δολάρια. Τους είπαμε ότι δεν μας συμφέρει, τους ευχαριστήσαμε για τον κόπο τους και σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Αυτό με τις τράπεζες ήταν άσχετο, αλλά έπρεπε να το χώσω κάπου. Η πόλη έχει τρία κάστρα με διαφορετικό χαρακτήρα το καθένα. Το El Morro συγκεντρώνει τις προτιμήσεις λόγω της τοποθεσίας του στην είσοδο του λιμανιού. Ενα βαρύ κτίσμα με πολλά επίπεδα, κρυφούς διαδρόμους και εντυπωσιακές πολεμίστρες ατενίζει τον Ατλαντικό. Από τη μεριά της εισόδου υπάρχει μια τεράστια έκταση με γκαζόν. Η ηλιόλουστη μέρα θυμίζει Καθαρά Δευτέρα. Πολύς κόσμος έχει καθίσει για πικ νικ, ενώ τα παιδιά πετούν χαρταετούς. Παραδίπλα βρίσκεται η γειτονιά «La Perla» που σημαίνει μαργαριτάρι. Είναι το πιο όμορφο κομμάτι της παλιάς πόλης, αλλά και το πιο επικίνδυνο. Με μικρά πολύχρωμα σπιτάκια, είναι ένα είδος φαβέλας που στα πορτορικάνικα ονομάζονται Caserios.

Η πύλη της πόλης

Ενα παραθαλάσσιο μονοπάτι έξω από τα τείχη, ενώνει το κάστρο με την πόρτα του Σαν Χουάν. Μία κατακόκκινη πύλη που είναι το πιο αναγνωρίσιμο μέρος της πόλης. Τα υπόλοιπα είναι σιντριβάνια, πλατειούλες, εκκλησίες και μνημεία διάσπαρτα στα πλακόστρωτα δρομάκια με τα πολύχρωμα ισπανικά αποικιακά κτήρια. Δοκιμάσαμε και χειροποίητη γρανίτα από πλανόδιο που είχε ένα καρότσι με ένα μεγάλο κομμάτι πάγου που το έξυνε και στο έβαζε σε ποτήρι, περιλουσμένο με τη γεύση σιροπιού της αρεσκείας σου.

Το βράδυ βγαίνουμε για φαγητό και οι μυρωδιές μας οδηγούν σε μία καντίνα που ψήνει καλαμάκια με κρέας. Πολύ νόστιμα, αλλά χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετή ώρα στη λιγοστή ουρά που προχωρούσε με ρυθμούς χελώνας. Γενικά περιφέρεται πολύς κόσμος και τα μαγαζιά είναι σχεδόν γεμάτα. Ενας περίεργος κανονισμός, απαγορεύει να κυκλοφορείς με ένα μπουκάλι μπίρα στο χέρι. Η ψιλικατζού αρνείται πεισματικά στη Μαρία να της ανοίξει το μπουκάλι. Τελικά, συμβιβάζονται στο να τη βάλει σε πλαστικό ποτήρι. Οπότε, τώρα που η Μαρία κυκλοφορεί με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι είναι νόμιμη.

Το Μαϊάμι

Ενώ ο τελευταίος προορισμός του ταξιδιού μας ήταν η Τζαμάικα, δεν υπάρχει απευθείας πτήση από το Πόρτο Ρίκο. Οι περισσότερες επιλογές έχουν ανταπόκριση στο Μαϊάμι, και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν κρίμα να περάσουμε χωρίς να πούμε ένα γεια. Επιλέξαμε, λοιπόν, μια πτήση με 22 ώρες αναμονή στο ενδιάμεσο. Αυτό μας δίνει την ευκαιρία να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στην πόλη. Νοικιάζουμε ένα αμάξι και ξεκινάμε. Αρχικά, πρωινό. Πού αλλού; Στο Burger King.

Επιλέγουμε να επισκεφτούμε τους βάλτους Everglades. Η μέρα είναι ηλιόλουστη και μια βόλτα με αερόβαρκα δεν θα ήταν άσχημη. Αερόβαρκα, λένε οι Αμερικάνοι αυτές τις βάρκες με επίπεδο πυθμένα για να γλιστρούν στην επιφάνεια νερών με πυκνή υδρόβια βλάστηση. Επίσης, έχουν έναν τεράστιο δυνατό ανεμιστήρα για να κινούνται, αντί για προπέλα. Επειδή είναι λίγο φασαριόζικος, μας έχουν δώσει ωτοασπίδες. Εξαιρετικός τρόπος μετακίνησης σε αυτά τα μέρη που δεν μπορεί να κινηθεί ούτε βάρκα ούτε κανένα άλλο όχημα. Αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα και έχουν διαφορετικό τρόπο πλοήγησης από τα συνηθισμένα πλεούμενα. Τις στροφές, τις παίρνουν με κωλιές.

Στην περιοχή κυκλοφορούν αλιγάτορες, μόνο που λόγω της ζέστης είναι χωμένοι κάτω από το νερό. Δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε κανένα κατά τη διάρκεια της αεροβαρκάδας παρότι πήγαμε στα λημέρια τους. Είναι λίγο βαρεμένοι και τους αρέσουν οι ξάπλες. Εχουν, όμως, δυο-τρεις μπουζουριασμένους σε έναν χώρο επίδειξης. Ενας υπάλληλος εισέρχεται και αρχίζει να τους μπαλαμουτιάζει και να τους κάνει μασάζ. Οι αλιγάτορες, μήκους τριών μέτρων, κάθονται ακίνητοι σα να μη συμβαίνει τίποτα. Μας εξηγούν ότι δεν έχουν επιθετικές τάσεις απέναντι στους ανθρώπους, όπως οι κροκόδειλοι. Μόνο, μη βάλεις το χέρι σου μέσα στο στόμα τους. Μόλις αισθανθούν το παραμικρό, το κλείνουν απότομα και δεν ανοίγει με τίποτα.

Downtown

Επόμενη στάση, το κέντρο της πόλης του Μαϊάμι. Εμείς είχαμε την εντύπωση ότι όλοι εδώ πέρα θα μιλούσαν σαν καουμπόηδες, αλλά όχι μόνο δεν ισχύει αυτό, οι περισσότεροι σταθμοί στο ραδιόφωνο είναι στα ισπανικά. Τι να πεις, αν το 70% του πληθυσμού αυτής της μεγαλούπολης προέρχεται από λατινογενείς περιοχές;

Πού να δείτε το ξενοδοχείο μας. Σαν γκαλερί τέχνης, αλλά χωρίς το «τέχνης». Πλουραλισμός στο φουλ. Δεν έχουν αφήσει χώρο για να κρεμάσουν κάτι αν χρειαστεί. Ας σταματήσουμε να το φωτογραφίζουμε γιατί ήρθε η ώρα να βάλουμε τα μαγιό μας, δεν μπορεί να περιμένει άλλο το Maiami beach. Η παραλία είναι τεράστια. Λευκή άμμος που εκτείνεται για δεκάδες χιλιόμετρα. Η αμμουδιά είναι τόσο φαρδιά που μοιάζει με διάδρομο προσγείωσης. Σχεδόν όπως την έχουμε συνηθίσει από τις ταινίες… δυνατή μουσική κατά τόπους και πολλοί κώλοι να πηγαινο-έρχονται. Στο βάθος, πλέουν βάρκες με διαφημιστικές γιγαντοοθόνες. Ο καιρός είναι καλός, αλλά η θάλασσα θα μπορούσε να είναι καθαρότερη. Η Μαρία πάντως, δεν τρελαίνεται, προτιμά το Πόρτο Χέλι. Ο Κώστας σιγοντάρει… «και καλά κάνει».

Ολιγόωρη ξεκούραση στο ξενοδοχείο και ξανά έξω. Για φαγητό πηγαίνουμε στους Five Guys. Αλλη μια μεγαλειώδης στιγμή, θα δοκιμάσουμε τοπικές πατροπαράδοτες συνταγές της περιοχής… χάμπουργκερ, τηγανητές πατάτες και κόκα κόλα.

Στη δημοφιλή παραλιακή οδό Ocean Drive με τα κτήρια που φωτίζονται με λάμπες νέον, η κίνηση είναι αυξημένη. Εδώ είναι μαζεμένα όλα τα μπαρ και τα κλαμπ. Τα πολυτελή αυτοκίνητα παρελαύνουν σε όλο το μήκος της.

Το Κίνγκστον

Μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε σε πτήση με ανταπόκριση. Στις 4:00 τα ξημερώματα καβαλάμε το αμάξι και επιστρέφουμε στο αεροδρόμιο. Μέσα σε τέσσερις ώρες προσγειωνόμαστε στο Κίνγκστον. Στον έλεγχο της υποδοχής, βλέποντας τους προηγούμενους προορισμούς μας, αναρωτιούνται μήπως κουβαλάμε καμία ασθένεια. Συγκεκριμένα, τους καθησυχάζουμε όταν μας ρωτούν αν έχουμε πάρει προφύλαξη κατά της μαλάριας. Οπως ήταν αναμενόμενο, το ανταλλακτήριο στον χώρο αφίξεων, είναι σκέτο φαρμακείο. Αυτή τη φορά μας κάνει το χατίρι το ΑΤΜ και έτσι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν. Μόνο που τα 30.000 τζαμαϊκανά χρήματα τα βγάζει σε 100άρικα και δεν χωρούν στις τσέπες μας.

Επιστροφή σε επίφοβες περιοχές για να μην παίρνουμε θάρρος. Το Κίνγκστον δεν αντιπροσωπεύει στα σίγουρα τη γνώμη που έχουμε για τη χώρα. Ούτε δίνει την εντύπωση πρωτεύουσας. Περισσότερο μοιάζει με αραιοκατοικημένο καταυλισμό με χαμηλά κτίσματα, το πολύ τριώροφα. Υπάρχουν και λιγοστές πολυκατοικίες ή τέλος πάντων ψηλά εταιρικά κτήρια. Η γειτονιά που βρίσκεται το κατάλυμά μας, αν και κεντρική, μοιάζει με την περιοχή των πρακτορείων μεταφορικών εταιρειών στον Ταύρο, αν γνωρίζετε. Αυτό που ταιριάζει με τη γνώμη που έχουμε για τη χώρα, είναι η χύμα κατάσταση.

Η κακόφημη γειτονιά της πόλης που δεν πρέπει να πατήσεις λέγεται Trench Town. Υπήρξε εποχή που οι συμμορίες αντάλλασαν πυροβολισμούς για καλημέρα και εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στις λίστες με τις πιο επικίνδυνες στον κόσμο. Αντε και εις ανώτερα. Πάντως, η συγκεκριμένη περιοχή είναι γενέτειρα του Μπομπ Μάρλεϊ και της ρέγγε μουσικής γενικότερα.

Μια μικρή βόλτα

Εχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας για να κλειστούμε μέσα. Το ίδιο μάς συστήνει και η υπάλληλος του ξενώνα που κυκλοφορεί φορώντας ένα μαγειρικό σκουφί. Ας πάμε μια βόλτα με τα πόδια μέχρι το Devon House που είναι δίπλα και βλέπουμε. Ο δήμαρχος προσπαθεί να δημιουργήσει έναν περιποιημένο πολυχώρο στον κήπο του αρχοντικού μαζεύοντας όλες τις αξιόλογες επιχειρήσεις του Κίνγκστον. Η πιο δημοφιλής είναι το παγωτατζίδικο «I SCREAM» όπου πολύς κόσμος έρχεται εδώ μόνο και μόνο γι’ αυτό, και όχι άδικα.

Μία άλλη ενδιαφέρουσα επιχείρηση είναι το εστιατόριο «Opa» του Αλέξη Ανταίου, ο οποίος μιλάει ελληνικά με αμερικάνικη προφορά και μας εξηγεί πώς βρέθηκε να είναι ο ένας από τους τρεις ελληνικής καταγωγής μονίμους κατοίκους της Τζαμάικα. Μας ξεναγεί πρόθυμα στην επιχείρησή του, η οποία περηφανεύεται ότι φιλοξενεί κάθε βράδυ τα πάρτι της τοπικής υψηλής κοινωνίας. Ενας ιδιόρρυθμος χαρακτήρας που είναι «κολλημένος» με την αρχαία ελληνική ιστορία και ονειρεύεται να ιδρύσει στο Κίνγκστον μια Ορθόδοξη Εκκλησία, για να εκκλησιάζεται η μαμά του. Είναι ταυτόχρονα μουσικός παραγωγός και διατηρεί στούντιο ηχογραφήσεως στη Νέα Υόρκη.

Πέραν του συγκεκριμένου χώρου, η πόλη δεν εμπνέει για βόλτες. Η Μαρία προτιμά να επιστρέψει στο κατάλυμα και να καθίσει να ξεκουραστεί για το υπόλοιπο της μέρας. Ο Κώστας κι εγώ πεταγόμαστε μέχρι την Pizza Hut για να πάρουμε φαγητό. Αγοράζουμε και μερικές φτερούγες κοτόπουλου από ντόπιο παρακείμενο φαστφουντάδικο. Παρότι η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι τα αγγλικά, η τοπική διάλεκτος κάνει αρκετά δύσκολη την επικοινωνία.

Ενδιάμεση στάση

Τα ξημερώματα ξεκινάμε με λεωφορείο για το Νεγκρίλ, το τουριστικό θέρετρο της Τζαμάικας που απέχει πέντε ώρες από την πρωτεύουσα. Μόνο που θα κάνουμε μια πολύωρη στάση στη μέση της διαδρομής για να πάμε στο παγκοσμίως διάσημο Pelican bar.

Το λεωφορείο δεν διέρχεται μέσα από το χωριό Black River, αλλά κάνει στάση περίπου έξι χιλιόμετρα μακριά. Σε έναν υπαίθριο χώρο με βενζινάδικο, μπαρ και τα ζουμερά patties της Λουάνας… μπουρεκάκια με γέμιση από διάφορα κομματάκια κρέατος. Αφού δοκιμάσουμε μερικά, ζητάμε από τους υπαλλήλους να μας καλέσουν ένα ταξί για το μπαρ που μας ενδιαφέρει.

Ο ταξιτζής, αντί να μας πάει στο χωριό, το προσπερνά και τελικά μας αφήνει μερικά χιλιόμετρα παρακάτω σε μία παραλιακή κατοικία. Η πολυμελής οικογένεια μάς υποδέχεται με ενθουσιασμό και αναλαμβάνει να μας μεταφέρει στον προορισμό μας. Βλέπετε, το Pelican bar βρίσκεται σε μια αμμονησίδα που απέχει δύο χιλιόμετρα από την ακτή. Ολα τα μέλη της οικογένειας συμμετέχουν στην επιχείρηση καθέλκυσης της βάρκας. Αφού τοποθετήσουν την εξωλέμβια μηχανή, τη σπρώχνουν στο νερό. Ενας από αυτούς αναλαμβάνει καθήκοντα σοφέρ για το υπόλοιπο της μέρας.

Το μπαρ Pelican

Το μπαρ βρίσκεται απομονωμένο στη μέση της θάλασσας. Είναι μία ξύλινη καλύβα με αχυρένια οροφή που στέκεται πάνω σε πασσάλους. Αν κάποιος πει ότι φαίνεται σαν ετοιμόρροπη, δεν θα διαφωνήσω. Ο βαρκάρης μας αποβιβάζει στην είσοδο και παρκάρει παραδίπλα. Για την ώρα, είμαστε οι μοναδικοί πελάτες. Το κατάστημα είναι στολισμένο με σημαίες, κασκόλ, πολύχρωμες πινακίδες αυτοκινήτων και διαθέτει παγωμένες μπίρες και ρούμι. Ολες οι ξύλινες σανίδες είναι χαραγμένες με τα ονόματα των επισκεπτών. Η Μαρία κι εγώ αποφασίζουμε να βουτήξουμε στα ρηχά νερά. Του Κώστα δεν του κάνει αίσθηση και αναπολεί το Θυμάρι λέγοντας ότι «θα λέμε Καραϊβική και θα γελάμε».

Κάθε λίγο καταφθάνει μια βάρκα και το μαγαζί αρχίζει να γεμίζει. Κάποια στιγμή έρχεται και ο ιδιοκτήτης. Ο Κώστας τον αναγνωρίζει καθώς τον έχει δει σε τουριστικές τηλεοπτικές εκπομπές. Ολοι οι ντόπιοι μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι και παίζουν μανιωδώς ντόμινο. Το παιχνίδι είναι πολύ διαδεδομένο στην περιοχή της Καραϊβικής και έχουμε δει να το παίζουν σε όλα τα μέρη που επισκεφτήκαμε από την Κούβα μέχρι εδώ.

Στην επιστροφή θα μας παραλάβει με το αυτοκίνητό της η μητέρα της οικογένειας μαζί με τα δύο μικρά παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Δείχνουν ενδιαφέρον για τις φωτογραφικές μηχανές του Κώστα και της Μαρίας. Τις παίρνουν και αρχίζουν να βγάζουν φωτογραφίες. Πίσω στη στάση του λεωφορείου, παίζουμε κι εμείς ντόμινο μέχρι να φτάσει η ώρα της αναχώρησης.

Το Νεγκρίλ

Στο Νεγκρίλ φτάσαμε αργά το βράδυ και δεν πήγαμε πουθενά εκτός από το μάρκετ της γειτονιάς για μερικά φαγώσιμα. Ωστόσο, μας δόθηκε η ευκαιρία να αγοράσουμε πρώτης τάξεως χόρτο. Μέχρι να κάνουμε τη σύντομη βόλτα, μας προσέγγισαν κάνα δυο «φτιαγμένοι» Τζαμαϊκανοί πάνω σε ποδήλατα.

Το κατάλυμά μας βρίσκεται λίγα μέτρα από την όμορφη παραλία Seven Mile. To μέρος είναι εντελώς τουριστικό και έχει αρκετά μαγαζιά σε όλο το μήκος της ακτής. Η χρυσή αμμουδιά και τα γαλανά νερά δεν σου αφήνουν άλλο περιθώριο από το να κάνεις μπάνιο όλη μέρα. Ενα απογευματινό μπουρίνι μας θυμίζει να γυρίσουμε σπίτι.

Αφού κοπάσει η βροχή, παίρνουμε ένα ταξί για ένα από τα πιο διάσημα beach bars στον κόσμο. Το Rick’s cafe είναι κρεμασμένο στα βράχια ενός μικρού κόλπου όπου ντόπιοι και επισκέπτες κάνουν βουτιές από διάφορα ύψη. Υπάρχουν διάφορες επιλογές για φαγητό και ποτό, ενώ όλη την ώρα παίζει ζωντανή μουσική, κυρίως ρέγγε. Ενα επιπλέον στοιχείο που το κάνει διάσημο, είναι η εκπληκτική θέα στη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα.

Για βραδινό γεύμα επιλέγουμε ένα παραλιακό εστιατόριο κοντά στη γειτονιά του καταλύματός μας. Ο Κώστας, που δεν έχει συνηθίσει να συναναστρέφεται με Τζαμαϊκανούς, ακόμα περιμένει τα ρέστα.

Το Μοντέγκο Μπέι

Το Μοντέγκο Μπέι είναι ο δεύτερος τουριστικός προορισμός της χώρας και τελευταίος του ταξιδιού μας. Προλαβαίνουμε για μια γρήγορη βουτιά μετά πρωινού γεύματος μέχρι την αναχώρηση του λεωφορείου στη 1:00 το μεσημέρι.

Η διαδρομή διαρκεί λιγότερο από δύο ώρες. Το κατάλυμά μας βρίσκεται στο μη τουριστικό κέντρο της πόλης. Είναι σχετικά νωρίς ακόμη, πράγμα που μας επιτρέπει να περπατήσουμε δύο χιλιόμετρα μέχρι τη φανταστική παραλία Doctor’s Cave. Φανταστική για τον Κώστα που αρνείται πεισματικά να πληρώσει αντίτιμο εισόδου για να κάνει μπάνιο στη θάλασσα και μάλιστα για μιάμιση ώρα που μένει μέχρι να κλείσει. Η Μαρία και εγώ από την άλλη υποκύπτουμε στον εκβιασμό και δίνουμε ραντεβού με τον Κώστα στην είσοδο. Ησυχη, περιποιημένη μικρή παραλία με εστιατόριο, μπαρ και αθλητικές δραστηριότητες. Η Μαρία νιώθει μια νοσταλγία γιατί της θυμίζει την παραλία του Φλοίσβου στο Παλαιό Φάληρο.

Στην επιστροφή για το σπίτι θα σταματήσουμε στο Pork Pit. Επιτέλους, μετά από τέσσερις μέρες στη χώρα, έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε αυθεντικό τζέρκι κοτόπουλου. Ψήνεται στα κάρβουνα καλυμμένο με λαμαρίνες για να εγκλωβίζεται όλη η καπνίλα, ενώ ταυτόχρονα μαρινάρεται με ειδική πικάντικη μίξη από μπαχαρικά. Το αποτέλεσμα είναι ένα νόστιμο, «αρπαγμένο» από το ψήσιμο κοτόπουλο. Το εστιατόριο, που ξεφεύγει λίγο από τα τουριστικά πρότυπα και ακολουθεί μία πιο ντόπια νοοτροπία, δημιουργεί ερωτηματικά στο θέμα της υγιεινής.

Το τελευταίο βράδυ έχουμε αποχαιρετιστήρια εκδήλωση στο μπαρ «Pier 1» που βρίσκεται απομονωμένο από την πόλη, στην άκρη της προβλήτας.

Τελευταία μέρα

Στο αεροδρόμιο θα πρέπει να βρισκόμαστε μέχρι τις 3:00 το μεσημέρι. Αυτό το χρονικό περιθώριο δεν μας αφήνει να κάνουμε τίποτα παραπάνω από μια βόλτα στην πόλη. Πηγαίνουμε σε ένα τοπικό φαστφουντάδικο με patties για πρωινό, σε ένα σούπερ μάρκετ και μία αγορά με διάφορα τουριστικά περίπτερα για να εκδηλώσουμε το παζαρευτικό μας ταλέντο. Ο,τι μας απέμεινε από χρήματα, τα δίνουμε στην οικοδέσποινα για να μας μεταφέρει με το αυτοκίνητό της.

Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στους ελέγχους αποσκευών. Μας κατάσχουν όλα τα αντικουνουπικά λέγοντας ότι δεν επιτρέπονται. Αυτά, που πέρασαν από τον έλεγχο άλλων έξι πτήσεων, συμπεριλαμβανομένων των «αυστηρών» ΗΠΑ. Ο Κώστας εννοείται ότι κατάφερε να τα περάσει… μην τα ξαναλέμε. Εχε χάρη που δεν τα χρειαζόμαστε πλέον. Κατά τη διάρκεια της αναμονής μας στην πύλη, έχουμε την ευχάριστη ευκαιρία να θυμηθούμε τη γεύση των μπέργκερ Wendy’s.

Η EuroWings μας επιφυλάσσει την πιο ευχάριστη πτήση μεγάλης απόστασης που έχουμε κάνει. Αν εξαιρέσουμε την καθυστέρηση στην αναχώρηση. Εχουμε την άνεση να βολευτούμε όπου θέλουμε καθώς σε ένα Airbus A330 που μπορεί να μεταφέρει πάνω από 400 άτομα, είναι ζήτημα αν είμαστε 30 νοματαίοι. Δεν ξέρω τι προσδοκίες είχε η εταιρεία από αυτήν την πτήση, που ακόμα και το φαγητό περίσσεψε. Την κάνουμε «ταράτσα» τρώγοντας από τρεις μερίδες ο καθένας. Ο Κώστας απολαμβάνει την κατάσταση, χαρακτηρίζοντάς την σαν πανηγύρι. Πρώτη φορά κοιμήθηκα οριζόντια σε αεροπλάνο.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚαραϊβική: Ένα ταξίδι στις Μεγάλες Αντίλλες
Περισσότερα