Αποδράσεις

Το 16ο ΥΠΕΡΙΑ στην Αιγιάλη στήριξε: Γαστρονομία, Πολιτισμό, Τουρισμό και ταινίες μικρού μήκους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η παράδοση καλά κρατεί στην Αιγιάλη της Αμοργού για 16η χρονιά. Το Διεθνές Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ και το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού έγιναν πλέον θεσμός που έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ήδη το ΥΠΕΡΙΑ που ολοκληρώθηκε (31 Οκτωβρίου έως 5 Νοεμβρίου 2018) ήταν το 16ο, ενώ το Φεστιβάλ ταινιών ήταν το 9ο.

 

Υποδοχή των συνέδρων του 16ου ΥΠΕΡΙΑ στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού των Αγίων Αναργύρων στα Θολάρια, με τοπικούς χορούς και τον Σταμάτη Γιαννακόπουλο να μαγεύει τους πάντες με το βιολί του.

 

 

Φέτος όλα ξεκίνησαν από τα Θολάρια με τη Δοξολογία στην εκκλησία των Αγίων Ανάργυρων που εόρταζαν την Πέμπτη 1η Νοεμβρίου 2018.

Ακολούθησε περιήγηση στον οικισμό, παραδοσιακοί χοροί στην αυλή του ναού και γεύμα από τον Σύλλογο Γυναικών Αμοργού, στο Πνευματικό Κέντρο Θολαρίων.

Στη συνέχεια οι σύνεδροι και οι παριστάμενοι ακολούθησαν το πεζοπορικό μονοπάτι προς το χωριό Λαγκάδα και ήλθαν σε πρώτη επαφή με το φυσικό τοπίο, την αρχιτεκτονική και τη χλωρίδα και πανίδα της εποχής. Στη Λαγκάδα, έγινε επίδειξη παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων γλυκισμάτων, από τη Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού.

 

 

Η Ελένη Κουντουρούπη, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού.

 

Το απόγευμα την τελετή έναρξης του Φεστιβάλ τουριστικών ταινιών με θέμα «Γαστρονομία -πολιτισμός και τουρισμός», άνοιξε η κυρία Ελένη Κουντουρούπη, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού.

Στη συνέχεια ο δήμαρχος Αμοργού, Νικόλαος Φωστιέρης, καλωσόρισε τους παριστάμενους και επισήμανε τον ρόλο του Φεστιβάλ στην ανάδειξη του πολιτισμού και του τουρισμού στην Αμοργό.

 

Η πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του 16ου ΥΠΕΡΙΑ, κυρία Ειρήνη Γιαννακοπούλου (αριστερά), μαθαίνει τα μυστικά της κυκλαδίτικης κουζίνας στις εγγόνες της.

 

 

Η πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής, κυρία Ειρήνη Γιαννακοπούλου, παρουσίασε και χαιρέτισε τους 150 συνέδρους, κινηματογραφιστές, επιστήμονες, δημοσιογράφους, ταξιδιωτικούς πράκτορες, φοιτητές δημοσιογραφίας και κινηματογράφου, εκπροσώπους της πολιτείας, από 25 χώρες του κόσμου.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο έπαρχος και εκπρόσωπος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, κ. Ι. Μαργαρίτης και ο κ. Μ. Παράβαλος, διευθυντής της διεύθυνσης Κυκλάδων του Υπουργείου Τουρισμού. Η κυρία Αργυρώ Μεσημέρη, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αμοργού, ενημέρωσε το κοινό για την προβολή και τη θεματολογία που ακολούθησε.

 

***

 

Οι βραβευθέντες σκηνοθέτες του 9ου Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού σε αναμνηστική φωτογραφία στην αίθουσα προβολών.

 

Το Φεστιβάλ άνοιξε με την προβολή 5 ταινιών του ειδικού αφιερώματος «Νέοι, Γυναίκες και εργασία» και με τις ομιλίες: «Η επιρροή του σύγχρονου πολιτισμού στη γαστρονομία, τον τουρισμό, και την επιχειρηματικότητα: ένα νέο μοντέλο που προωθεί τη γυναικεία και νεανική εργασία» της Ελένης Ράμμου και «Από το παγκόσμιο στο τοπικό: η περίπτωση των Κυκλάδων» της Άννας Μαυρουδή – εκπαιδευτικού, περιφερειακής συμβούλου Νοτίου Αιγαίου, αντιπρόεδρου Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών Κυκλάδων.

 

***

 

Φέτος, για τρίτη φορά στην ιστορία του, το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού, φιλοξένησε μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα «Νέοι και εργασία, γυναίκες και εργασία».

Η ενότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν: Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση, Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ). Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος ήταν δωρεάν για το κοινό. Εξασφαλίσθηκε η πρόσβαση σε ΑμεΑ.

***

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου και του Φεστιβάλ, παρουσιάστηκαν οι ομιλίες: «Η καθημερινή διατροφή μας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα» του Γ. Κακαβά, διευθυντή του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών, «Κατασκευές και κτίσματα του παραδοσιακού αγροτικού βίου και διατροφική κληρονομιά», «Η σύμβαση της UNESCO για τη διαφύλαξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» της Ελένης Μεθοδίου, αρχαιολόγου, εκπροσώπου του Υπουργείου Πολιτισμού, «Γαστρονομική κληρονομιά της Αμοργού: ένα μονοπάτι για την προστασία μιας εύθραυστης ομορφιάς» του Φ. Φερρέρο, δημοσιογράφου, ιατρού διαιτολόγου (Ιταλία), «Βότανα και ευεξία – τα φαρμακευτικά φυτά της Αμοργού και η γαστρονομία» του Δ. Περδετζόγλου, φαρμακοποιού, βοτανολόγου (Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης), «Κινηματογράφος και Γαστρονομία» της Ειρήνης Καρώνη, ιστορικού, «Μαγειρεύοντας ταινίες» του Ρόμπυ Εκσιέλ, κριτικού κινηματογράφου, «Η γαστρονομία και η προοπτική τουριστικής ανάπτυξης ενός τόπου» της Άννας Κλαδιά, δημοσιογράφου, «Η ελιά και η παραγωγή λαδιού στην Αμοργό» της Κατερίνας Μαρινάκη, δημοσιογράφου, λαογράφου.

 

 

Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος πανέτοιμος να ενημερώσει τους συνέδρους για τη συγκομιδή και την επεξεργασία του ελαιοκάρπου.

 

 

Τις επόμενες ημέρες οι συμμετέχοντες επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας και του Αγίου Γεωργίου Βαλσαμίτη, το Αρχαίο Υδρομαντείο, τον ελληνιστικό πύργο της Αγίας Τριάδας και περιηγήθηκαν στο νότιο μέρος του νησιού. Επισκέφθηκαν τη Χώρα, το Αρχαιολογικό και το Εκκλησιαστικό Μουσείο, το παραδοσιακό ελαιοτριβείο και τον ελαιώνα στην Αιγιάλη.

***

Παράλληλα, 21 φοιτητές παρακολούθησαν μαθήματα τουριστικής δημοσιογραφίας και κινηματογράφου.

 

Ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, τεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Συνεδρίου ΥΠΕΡΙΑ με τη σύζυγό του Ελένη Κουντουρούπη, τα πέντε παιδιά τους και τη μητέρα του Ειρήνη Γιαννακοπούλου, πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου και οικοδέσποινα του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa.

 

Η Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού ανέλαβε την παρουσίαση και την παρασκευή παραδοσιακών συνταγών και εδεσμάτων καθώς και κάποια από τα γεύματα που προσφέρθηκαν.

 

 

Η αίθουσα προβολών στο Aegialis Hotel & Spa και τα βραβεία για τους νικητές του Διεθνούς Φεστιβάλ Αμοργού.

 

 

Φέτος, στο φεστιβάλ υποβλήθηκαν 520 ταινίες από τις οποίες επιλέχθηκαν 200 για να διαγωνισθούν. Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ προβλήθηκαν 26 ταινίες από 20 χώρες (Ελλάδα, Αφρική, Ισπανία, Πορτογαλία, Τσεχία, Ρουμανία, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, Μ. Βρετανία, ΗΠΑ, Δανία, Περού, Γεωργία, Μολδαβία, Κόστα Ρίκα, Νορβηγία, Σερβία, Αυστρία, Γερμανία και Καζακστάν). Διαγωνίστηκαν στις ακόλουθες κατηγορίες: ελληνικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και τουριστικές ταινίες.
Η Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ με μέλη από Ολλανδία, Πορτογαλία, Πολωνία, Αγγλία και Ελλάδα, ψήφισαν τις καλύτερες ταινίες και απένειμαν τα βραβεία σε 35 ταινίες 3 κατηγοριών, με διάφορες υποκατηγορίες: με την παρουσία των παραγωγών, σκηνοθετών και συντελεστών, μπροστά στο κοινό και την κριτική επιτροπή. Βραβεύτηκαν 35 ταινίες.

***

Το Συνέδριο Γαστρονομίας συνδιοργανώθηκε με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου ενώ το φεστιβάλ Κινηματογράφου Αμοργού με το Δήμο Αμοργού. Οι εργασίες διεξήχθησαν στις αίθουσες του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa.

 

***

 

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ: El Amor Existe. Santiago del Teide by Carlos Hernández

 

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΑΝ

 

***

Tourism Section

Adventure Tourism Category

1st Prize: The Seeker – A Journey of Awakening by Neeraj Mishra & Atul Khandar
2nd Prize: Midgard Adventure – winter (South Iceland) by Miha Avguštin

Cultural Tourism Category

1st Prize: The Powerful Soul of Hong Kong by Marco Sansalone

Events, Fairs and Congress

1st Prize: Greece MERAKI 2018 – teaser by Gustavo Neves

Gastronomic Tourism Category

1st Prize: RTE From Farm to Table by João Viegas
2nd Prize: Generation with a cause by Dorian Walker

Hotels & Resorts Category

1st Prize: Love Summer by João da Silva
2nd Prize: Belvedere – Follow the wind by Theo Papadoulakis

Nature and Rural Tourism Category

1st Prize: Kazakhstan – Kyrgyzstan by Guillaume Juin
2nd Prize: Radol’ca by Rožle Brega

Sports Tourism Category

1st Prize: CARS by João Viegas

Tourism Destinations – Cities Category
1st Prize: El Amor Existe. Santiago del Teide by Carlos Hernández
2nd Prize: Flamenco Madrid by Santiago Alcazar

Tourism Destinations – Country Category

1st Prize: Dinner with Georgia by Dima Chkheidze
2nd Prize: From Cuba with Love by António Aleixo

Tourism Destinations – Regions Category

1st Prize: The route of fate by Román Parrado
2nd Prize: Madeira Pass by João Viegas

Tourism Services Category

1st Prize: Faroe Islands Translate by Rune Hørslev
2nd Prize: The Hardest Job by Nils Keller

 

***

 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΡΑΒΕΙΟ: Tourism Destinations – Regions Category: Madeira Pass by João Viegas.

 

Documentary Section

Adventure, Expeditions & Travelling Category

1st Prize: The White Maze by Matthias Mayr
2nd Prize: Moscow: Your Survival Guide by Helen Etkina

Arts, Music & Culture Category

1st Prize: Voyager Colors of Peru by Erik Wieder

Environment & Ecology Category

1st Prize: Tubbataha: A National Treasure by Don Falsario II
2nd Prize: Once Hamoun by Mohammad Ehsani

Ethnography & Society Category

1st Prize: Kalimera Men Beirut by Rawad Germanos
2nd Prize: The Untold Story of Baralikadu by Sumant Mali

Gastronomy & Enotourism Category

1st Prize: In Vino Veritas / the History of Greek Wine by Constantinos Tseklenis

History & Heritage Category

1st Prize: CĂLĂRAȘI – A Land by the gate of heaven by Dumitru Grosei

Nature & Wildlife Category

1st Prize: Escape to Costa Rica – Jungle Story by Libor Spacek
2nd Prize: The fight for the Arctic by Andreas Ewels

Sports & Recreation Category

1st Prize: We are the Rovers by Antonin Michaud-Soret

Sustainable and Responsible Tourism Category

1st prize: Unforgettable journey #15 (A rivers trip) by Aleksey Berdennikov

*

National Section

Tourism Category

The Best Greek Film:

Greece-A 365 Day Destination by Andonis Theocharis Kioukas

Documentary Category

The Best Greek Documentary:

Corfu – Gift of Gods by Irina Khangoshvili

Tourism Category

The Best Greek Tourism Film:

Magic island Screener by Dimitris Katsimiris

 

***

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΙΑ 2018

Παναγιώτης ΜήλαςΤο 16ο ΥΠΕΡΙΑ στην Αιγιάλη στήριξε: Γαστρονομία, Πολιτισμό, Τουρισμό και ταινίες μικρού μήκους
Περισσότερα

Με επιτυχία η πρώτη χρονιά για το “Escaping South Festival” στη Ρόδο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μια πολύ επιτυχημένη πολιτιστική δράση, διοργάνωσε το ξενοδοχείο Lindian Village στη Ρόδο. Το «Escaping South Festival» ολοκλήρωσε την πρώτη χρονιά λειτουργίας του, ενθουσιάζοντας τους θεατές του.
Οι επισκέπτες του ξενοδοχείου αλλά και πλήθος φιλότεχνου κοινού από την τοπική κοινωνία, απόλαυσαν την άρτια διοργάνωση των πολιτιστικών και γαστρονομικών event που διήρκεσαν 6 ημέρες.
Η τοπική πολιτική ηγεσία αλλά και επίσημες αποστολές από την Αθήνα έδωσαν το «παρών» στο πρώτο έτος του φεστιβάλ που φιλοδοξεί να γίνει θεσμός.
Η πρωτοβουλία της ξενοδοχειακής οικογένειας Σβυριάδη, έχοντας μητροπολιτικό χαρακτήρα, αποτέλεσε πόλο έλξης και για μεγάλο αριθμό Ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων οι οποίοι επισκέφθηκαν τη Ρόδο και φιλοξενήθηκαν στο Lindian Village προκειμένου να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ. Τρεις ήταν οι τιμώμενες χώρες για φέτος με σκοπό να αναδειχθεί η ιδιαίτερη ταυτότητα του Νότου τους. Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα, παρουσίασαν στο κοινό τα πολιτιστικά και γαστρονομικά χαρακτηριστικά τους.
Με στόχο την ενίσχυση του Πολιτιστικού Τουρισμού, η πλατφόρμα Rest@rtContemporaryArtPlatform, η μοναδική αναγνωρισμένη δράση υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ, ανέλαβε την οργάνωση του πολιτιστικού τμήματος του φεστιβάλ.

 

 

Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάστηκαν τα εξής:

Στις 7 Οκτωβρίου, ανοίγοντας τις επίσημες φεστιβαλικές δράσεις και με την παρουσία σύσσωμης της πολιτειακής ηγεσίας του τόπου, η ιστορικός Τέχνης Δρ. Ντόρας Ρογκάν παρέθεσε διάλεξη σχετικά με την επίδραση του Φωτός στο έργο των Ελλήνων ζωγράφων. Όσοι παρακολούθησαν τη διεθνώς διακεκριμένη Ελληνίδα τεχνοκριτικό, απόλαυσαν μια μοναδική περιήγηση στην ιστορία της ελληνικής ζωγραφικής.
Η διάλεξη της γνωστής ιστορικού, έγινε για να ολοκληρωθεί η παρουσίαση της ενδιαφέρουσας εικαστικής έκθεσης που είχε στηθεί στον ολοκαίνουριο, ευρωπαϊκών προδιαγραφών χώρο Τέχνης του ξενοδοχείου που άνοιξε για το κοινό στις αρχές Αυγούστου. Η έκθεση ζωγραφικής που πλαισίωσε τις φεστιβαλικές δράσεις είχε σκοπό να αναδείξει την εικαστική επισήμανση και αποκρυπτογράφηση των ιδιαιτεροτήτων του ελληνικού φωτός. Η έκθεση «The Eternal Light of Greece» φιλοξενήθηκε στο Lindian Village δίνοντας τη δυνατότητα στους διεθνής επισκέπτες να γνωρίσουν τα έργα 9 εκλεκτών Ελλήνων καλλιτεχνών. Πρόκειται για τους: Χρύσα Βέργη, Πόλυ Κάνιστρα, Δημήτρη Κούκο, Μιχάλη Μαδένη, Καίτη Μαυρομάτη, Χρήστο Παλατζά, Νίκο – Γιώργο Παπουτσίδη, Ελένη Παυλοπούλου, Βαγγέλη Ρήνα.
Σε άμεση διασύνδεση με το παραδοσιακό τοπικό στοιχείο, παρουσιάστηκε στο κοινό μια έκθεση παραδοσιακών ροδίτικων κεραμικών από τη συλλογή Ίκαρος. Στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του ξενοδοχείου φιλοξενήθηκαν ενδεικτικά αντικείμενα, ευγενική παραχώρηση της συλλογής Γιάννου Ιωαννίδη ως μια ιστορική αναδρομή της βιομηχανίας που άλλαξε την οικονομία των Δωδεκανήσων.
Σε άμεσο διάλογο με την παράδοση τέθηκε ένα σύγχρονο μέσο εικαστικής έκφρασης. Ένα ψηφιακό έργο που δημιουργήθηκε ειδικά για το Φεστιβάλ από τον διεθνή εικαστικό Φίλιππο Τσιτσόπουλο. Το video – art του δημιουργού προβλήθηκε στις οθόνες των δωματίων του ξενοδοχείου.
Την Τετάρτη 10 Οκτωβρίου, εκπροσωπώντας το Νότο της Ιταλίας, το συγκρότημα Encardia παρέθεσε στην εντυπωσιακή πισίνα μια μουσικοχορευτική συναυλία που ξεσήκωσε κοινό και καλεσμένους.
Την Πέμπτη και την Παρασκευή 11-12 Οκτωβρίου η Γαλλία παρουσίασε την κινηματογραφική της παράδοση μέσα από το φεστιβάλ ταινιών Μεσογειακού Κινηματογράφου του Μονπελιέ «Cinemed».
Σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Lindian Village προβλήθηκε η ταινία «Manuel» του Dario Albertini που απέσπασε το Antigone Award της Περιφέρειας του Μονπελιέ το 2017. Με την παρουσία τους τίμησαν το φεστιβάλ, ο ίδιος πολυσυζητημένος σκηνοθέτης και η Ιταλίδα πρωταγωνίστρια Francesca Antonelli.

Στο γαστρονομικό κομμάτι, οι εκδηλώσεις περιλάμβαναν καθημερινά μαθήματα μαγειρικής ελληνικής – ιταλικής και γαλλικής κουζίνας και ειδικά σεμινάρια γευσιγνωσίας ελαιολάδου, γαλλικών τυριών και σαμπάνιας. Οι καλεσμένοι σεφ –ο Θάνος Φέσκος εκπροσωπώντας την Ελλάδα, ο Paul Bourgalieres εκπροσωπώντας τη Γαλλία και η Alessandra Russo εκπροσωπώντας την Ιταλία, παρέθεσαν εντυπωσιακά menu degustation που ενθουσίασαν τους καλεσμένους.
Με την παρουσία τους τίμησαν το φεστιβάλ: ο υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής κ. Λευτέρης Κρέτσος, ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζημάρκος, ο δήμαρχος Ρόδου κ. Φώτης Χατζηδιάκος, ο αντιδήμαρχος πολιτισμού Ρόδου κ. Τέρης Χατζηιωάννου και η αντιδήμαρχος τουρισμού κα. Μαρία Χατζηλαζάρου.

Lindian Village, Lardos Beach 85 109 Rhodes Greece
T: +30 22440 34900, info@lindianvillage.gr, www.lindianvillage.gr
https://www.facebook.com/restartcontemporary/

eirini aivaliwtouΜε επιτυχία η πρώτη χρονιά για το “Escaping South Festival” στη Ρόδο
Περισσότερα

Η μητριαρχική Καμένη Πόλη του Ιράν, ένα μυστηριώδες σημάδι της προϊστορικής εποχής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μετάφραση δρ. Γιώργος Λιμαντζάκης

H Καμένη Πόλη είναι η γενέτειρα ενός ένδοξου μητριαρχικού πολιτισμού ο οποίος εμφανίστηκε 5.200 χρόνια πριν και άφησε τα μυστηριώδη ίχνη του στις πεδιάδες της επαρχίας Σιστάν και Βελουχεστάν στο νοτιοανατολικό Ιράν. Ο όρος «Καμένη Πόλη», ή Σαχρ-ε Σουχτέ στα περσικά, δεν είναι το πραγματικό όνομα της πόλης, αλλά χρησιμοποιήθηκε κατά τους τελευταίους τρεις αιώνες λόγω των πολυάριθμων ιχνών από στάχτη που βρέθηκαν σε αυτόν το χώρο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η οικοδόμηση της προϊστορικής πόλης ξεκίνησε κατά το 3200 π.Χ. στην όχθη του ποταμού Χελμάντ, παράλληλα με τον σημερινό αυτοκινητόδρομο Ζαχεντάν-Ζαμπόλ, αλλά εγκαταλείφθηκε για άγνωστους λόγους λίγο περισσότερο από 1.000 χρόνια μετά, κατά το 1800 π.Χ., έχοντας περάσει από τέσσερις φάσεις αστικοποίησης.

Σε αντίθεση με ό,τι υπαινίσσεται η ονομασία της, η πόλη δεν εγκαταλείφθηκε ως αποτέλεσμα φωτιάς, και τα ίχνη στάχτης λέγεται ότι είναι τα υπολείμματα από φούρνους που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της πόλης. Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, η πόλη εγκαταλείφθηκε λόγω της κλιματικής αλλαγής και της ξηρασίας, αλλά οι πραγματικοί λόγοι για την παρακμή και το τέλος του πολιτισμού αυτού είναι ακόμη καλυμμένοι από μυστήριο. Υπάρχουν εικασίες ότι ο αστικός οικισμός της Εποχής του Χαλκού μπορεί να παράσχει συγκεκριμένα στοιχεία για έναν πολιτισμό ανατολικά της προϊστορικής Περσίας, ο οποίος ήταν ανεξάρτητος από την αρχαία Μεσοποταμία.

Ευρήματα από τον αρχαιολογικό χώρο υποδεικνύουν ότι η πόλη ήταν κόμβος για εμπορικούς δρόμους που συνέδεαν τη Μεσοποταμία και το Ιράν με τους πολιτισμούς της Κεντρικής Ασίας και της Ινδίας, αλλά ακόμη και την Κίνα. Η πόλη περιλαμβάνει διάφορα συγκροτήματα κτηρίων με περίτεχνα σχέδια, φτιαγμένα από λασπότουβλα, καθώς και ένα μεγάλο παλάτι και χωριστές γειτονιές για οικιστικούς λόγους, βιοτεχνικές δραστηριότητες και την παραγωγή τοπικών τροφίμων.

Ένας ένδοξος πολιτισμός

Ο αρχαιολογικός χώρος έκτασης 151 στρεμμάτων ανασκάπτεται από τους ειδικούς από το 1967. Παρότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μόνο το 4% της πόλης έχει αποκαλυφθεί, τα ευρήματα του αρχαιολογικού θησαυρού της Εποχής του Χαλκού περιέχουν εκπληκτικά δείγματα του πόσο προηγμένος ήταν ο πολιτισμός αυτός. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ύφανση ήταν μια από τις κύριες απασχολήσεις στην προϊστορική πόλη και ότι οι κάτοικοι παρήγαγαν μια ποικιλία υφαντών προϊόντων, όπως χαλιά, καλάθια και άλλα οικιακά αντικείμενα.

Το έδαφος του αρχαιολογικού χώρου είναι γεμάτο με σπασμένα αγγεία (τα λεγόμενα σπαράγματα), ένδειξη του ότι παράγονταν κεραμικά στην πόλη σε ευρεία κλίμακα. Η φωτογραφία δείχνει ένα αγγείο στο οποίο απεικονίζεται το πρώτο γνωστό κινούμενο σχέδιο στον κόσμο. Το σκεύος βρέθηκε στην επαρχία Σιστάν και Βελουχεστάν στο νοτιοανατολικό Ιράν και σήμερα στεγάζεται στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν στην πρωτεύουσα της χώρας, Τεχεράνη.

Μεταξύ των ευρημάτων, οι αρχαιολόγοι βρήκαν το πρώτο κινούμενο σχέδιο στον κόσμο, ζωγραφισμένο σ’ ένα σκεύος. Η ζωγραφιά εικονίζει μια κατσίκα να χοροπηδάει και να βόσκει όταν το σκεύος γυριστεί ανάποδα. Το σκεύος φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν στην πρωτεύουσα Τεχεράνη. Άλλα ευρήματα περιλαμβάνουν το παλαιότερο γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι, έναν χάρακα με ακρίβεια μισού χιλιοστού και πολλά άλλα εκπληκτικά εργαλεία, τα οποία καταδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της πόλης ήταν ειδήμονες στον αστικό σχεδιασμό, την αρχιτεκτονική, τα μαθηματικά, τις επιστήμες, την ιατρική και τη μηχανική.

Μητριαρχικός πολιτισμός

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης ενδείξεις ότι η Καμένη Πόλη συγκαταλέγεται μεταξύ των σπάνια μητριαρχικών πολιτισμών στην ανθρώπινη ιστορία, όπου οι γυναίκες ήταν υπεύθυνες για τη διαχείριση των οικονομικών ζητημάτων της οικογένειας και οι μητέρες έχαιραν κοινωνικής αναγνώρισης. Η ανασκαφή διαφορετικών χώρων της πόλης, και ιδίως ορισμένων τάφων που ανήκαν σε γυναίκες, αποκάλυψαν σφραγίδες των ιδιοκτητών τους, οι οποίες καταδεικνύουν ότι οι γυναίκες έλεγχαν τα μέσα παραγωγής και την τροφοδοσία. Στους ορισμένους από τους γυναικείους αυτούς τάφους βρέθηκαν επίσης εμβλήματα που πιθανότατα ανήκαν σε διακεκριμένους κατοίκους της πόλης. Σύμφωνα με κάποιους ανθρωπολόγους, οι γυναίκες κάτοχοι των εμβλημάτων αυτών πιθανότατα τα χρησιμοποιούσαν για να σφραγίσουν πολύτιμα έγγραφα ή χρησιμοποιούσαν τη σφραγίδα για να καταδείξουν το υψηλό κοινωνικό στάτους τους.

Ιατρική τεχνογνωσία

Τον Δεκέμβριο του 2006, οι αρχαιολόγοι έκαναν μια εκπληκτική ανακάλυψη ενός τεχνητού οφθαλμού ηλικίας 4.800 ετών, ο οποίος ανήκε σε μια γυναίκα ηλικίας 32-36 ετών. Η γυναίκα εκτιμάται ότι είχε ύψος 1,82 μέτρα και θα πρέπει να ήταν πολύ ψηλότερη από τις συνηθισμένες γυναίκες της εποχής της. Ο ημισφαιρικός οφθαλμός έχει διάμετρο λίγο παραπάνω από 2,5 εκατοστά και είναι φτιαγμένος από ένα πολύ ελαφρύ υλικό, πιθανότατα πάστα ασφάλτου, η οποία έχει επικαλυφθεί με ένα λεπτό στρώμα χρυσού και έχει εγγεγραμμένο πάνω της έναν κύκλο που αναπαριστά την ίριδα, ενώ οι γραμμές του χρυσού θυμίζουν τις ακτίνες του ήλιου. Έχουν ανοιχθεί μικρές τρύπες και στις δύο άκρες του ματιού, μέσω των οποίων περνούσε μια χρυσή κλωστή που κρατούσε τον οφθαλμό στη θέση του. Η μικροσκοπική έρευνα έδειξε ότι η ρίζα του ματιού είχε εμφανή αποτυπώματα της χρυσής κλωστής, κατά συνέπεια ο τεχνητός οφθαλμός πρέπει να φορέθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του ατόμου. Οι αρχαιολόγοι επίσης βρήκαν ενδείξεις για επέμβαση σε εγκέφαλο στην Καμένη Πόλη, οι οποίες έχουν ηλικία πάνω από 4.000 χρόνια πριν. Η μελέτη ενός κρανίου που ανήκει σε έναν 12χρονο ή 13χρονο γυναικείο σκελετό δείχνουν ότι το κορίτσι υπέστη επέμβαση στον εγκέφαλο και επιβίωσε για περίπου εννιά μήνες μετά την επέμβαση.

Συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών

Στα δυτικά της πόλης βρίσκεται ένα τεράστιο νεκροταφείο έκτασης 25 στρεμμάτων, όπου βρίσκονται 25.000 αρχαίοι τάφοι τουλάχιστον 10 διαφορετικών τύπων. Και ενώ ο μεγάλος αριθμός των τάφων δείχνει τον μεγάλο πληθυσμό της περιοχής, η ποικιλία των τύπων των τάφων υποδεικνύει την πιθανότητα συνύπαρξης διαφορετικών πολιτισμών στην αρχαία πόλη. Η πιο συνηθισμένη μορφή τάφου είναι ένας ημικυκλικός ταφικός θάλαμος ο οποίος περιείχε το νεκρό σώμα και κάποια από τα προσωπικά του αντικείμενα, με την είσοδο του τάφου να έχει σφραγιστεί με λασπότουβλα. Και καθώς ποτέ δεν έριχναν χώμα μέσα στους ταφικούς αυτούς θαλάμους, οι σκελετοί των νεκρών και τα αντικείμενά τους έχουν μείνει ανέπαφα.

Κάποιοι από τους τάφους που ανασκάφτηκαν έχουν ανακατασκευαστεί και εκτίθενται στο Μουσείο της Καμένης Πόλης, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον αρχαιολογικό χώρο. Κάποιοι από τους σκελετούς που βρέθηκαν στους τάφους αυτούς βρίσκονται σε εμβρυική στάση. Μια πιθανή ερμηνεία για αυτό είναι ότι οι κάτοικοι της πόλης πρέπει να πίστευαν ότι η στάση στην οποία γεννηθήκαμε είναι ο σωστός τρόπος για να εγκαταλείψει κανείς τη ζωή. Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των τάφων είναι ο τρόπος που οι σύζυγοι έχουν ταφεί μαζί, με τρόπο που ν’ αντικρίζουν ο ένας τον άλλο.

Παρότι έχουν βρεθεί πολλά αντικείμενα κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, κανένα από τα ευρήματα ή τα σύμβολα δεν έχουν βοηθήσει τους ερευνητές να καταλάβουν πώς θα μπορούσε να υπάρχει μια τόσο προηγμένη πόλη 5.000 χρόνια πριν, τι συνέβη στον πολιτισμό αυτό και γιατί χάσαμε κάθε ίχνος γνώσης που είχαν οι άνθρωποι αυτοί.

eirini aivaliwtouΗ μητριαρχική Καμένη Πόλη του Ιράν, ένα μυστηριώδες σημάδι της προϊστορικής εποχής
Περισσότερα

ΥΠΕΡΙΑ 2018. Απέραντο γαλάζιο, απέραντη αγάπη, γεύση, πολιτισμός και κινηματογράφος στην Αμοργό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

Το πλοίο – φάντασμα, στην ομορφότερη γωνιά της Αμοργού, την Καλοταρίτισσα. Η Παναγία Χοζοβιώτισσα, το θρυλικό μοναστήρι του Αιγαίου με την απίστευτη θέα.

 

Το πλοίο – φάντασμα στην Καλοταρίτισσα.

 

Η μαγική παραλία του «Πετρωμένου Πειρατή». Το μονοπάτι στον Ποταμό της Αιγιάλης. Τα γραφικά και πανέμορφα Κατάπολα. Η Χώρα της ζωής και της παράδοσης. Τα Θολάρια του γλεντιού. Η Αιγιάλη που έχει καλοκαίρι όλο τον χρόνο, αφού εκεί όπως λέει ο Ελύτης: «… Ζει και ζει και ζει, ο βασιλιάς ο ήλιος ζει»…

 

Ο φάβας της Αμοργού από τα πιο φημισμένα προϊόντα του νησιού.

 

Το γεμιστό κατσίκι, το πατατάτο, τα γιαπράκια, ο φάβας, η ομελέτα με καβουρμά αμοργιανό, τα «πουλάκια» της κολοκυθιάς, ο μπακαλιάρος κοκκινιστός με πατάτες, τα χορτοπιτάκια, η ψημένη ρακή, το αμοργιανό παστέλι, τα ξεροτήγανα, τα φραγκόσυκα…
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι η Αμοργός. Όμως αυτά από μόνα τους δεν φτάνουν. Ούτε το απέραντο γαλάζιο δεν αρκεί για να πάρεις μια ιδέα του νησιού…

***

Αν θέλεις να «ζωγραφίσεις» την Αμοργό πρέπει στην παλέτα σου να προσθέσεις κι άλλα χρώματα: Της ζωής και της δουλειάς τα χρώματα, του πάθους και της αγάπης, του γλεντιού και της απόλαυσης. Οπωσδήποτε – για να είναι τέλειος ο πίνακάς σου – θα χρειαστεί να βάλεις και τα χρώματα της αφοσίωσης και της δημιουργίας.

 

Ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος (αριστερά), όταν δεν ασχολείται με το Διεθνές Συνέδριο, δίνει το σύνθημα για το γλέντι με το βιολί του. Εδώ με τον Νικόλα Βαζαίο «μαγειρεύουν»  τον δικό τους …κόκορα.

 

Όλα αυτά θα στα δώσουν απλόχερα η Ειρήνη, ο Νικήτας, ο Σταμάτης, η Ελένη, η Καλλιώβη, ο Σταύρος. Θα τους συναντήσεις στην πανέμορφη Αιγιάλη από όπου εδώ και πολλά χρόνια δίνουν τον καθημερινό τους αγώνα για την προβολή της Αμοργού τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό.

 

Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος και η Ειρήνη Γιαννακοπούλου με πάθος και μεράκι στηρίζουν την προβολή της Αμοργού στο εξωτερικό και στην Ελλάδα.

 

Στην απέραντη αγάπη της οικογένειας του Νικήτα Γιαννακόπουλου για το νησί οφείλεται η παγκόσμια επιτυχία τους με το Διεθνές Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ, για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό, που φέτος βρίσκεται στον 16ο χρόνο του.

 

Το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους είναι δημιούργημα της Ειρήνης Γιαννακοπούλου. Ήδη διανύει τον ένατο χρόνο και συνεχίζει με πορεία ανοδική.

 

Στη σκληρή δουλειά της Ειρήνης Γιαννακοπούλου και των συνεργατών της οφείλει τη διεθνή του αναγνώριση το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους που γίνεται φέτος 9 χρονών.

***

Και το 16ο Διεθνές Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ και το 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους πραγματοποιούνται στις εγκαταστάσεις του Aegialis Hotel & Spa, στην Αιγιάλη της Αμοργού, από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου μέχρι και τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018.

***

Το ισχυρό χαρτί της Αμοργού είναι η τοπική κουζίνα.

 

Έχοντας ιδιαίτερη επιτυχία και απήχηση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, το Διεθνές Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ – για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό, συνεχίζει στον 16ο χρόνο των εργασιών του.

Το θέμα του Συνεδρίου είναι «Γαστρονομία – Πολιτισμός και Τουρισμός», ως αφιέρωμα στην ανάληψη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, ως Γαστρονομική Περιφέρεια της Ευρώπης 2019.

Εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Γυναικείων Συλλόγων των Κυκλάδων, των Δήμων και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, θα παρουσιάσουν τα προϊόντα και τη γαστρονομία των νησιών τους. Στόχος είναι οι τοπικές γεύσεις να ξεπεράσουν τα ελληνικά σύνορα, αναδεικνύοντας τη σημασία της ελληνικής γαστρονομίας και διατροφής ως μέρος του πολιτισμού και του τουρισμού μας.

 

Ο πύργος της Αγίας Τριάδος στην Αρχαία Αρκεσίνη.

 

Παράλληλα με αυτό, το 9o Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού καθιερώνεται ως θεσμός για νέους κινηματογραφιστές και παραγωγούς απ’ όλο τον κόσμο. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα υπάρχει μεγάλη συμμετοχή δημοσιογράφων, παραγωγών και φωτορεπόρτερ, απεσταλμένων των μεγαλύτερων ΜΜΕ του εξωτερικού και της Ελλάδας, εκπροσώπων άλλων Διεθνών Φεστιβάλ, κινηματογραφικών και τουριστικών οργανισμών. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί Ακαδημία Κινηματογράφου για νέους και φοιτητές. Γυρίζοντας μικρές ταινίες στο νησί, θα προβάλουν την τοπική γαστρονομία, τον πολιτισμό και τις φυσικές ομορφιές.

 

Η σκυτάλη της παράδοσης έχει περάσει σε καλά χέρια.

 

«Νέοι και εργασία, γυναίκες και εργασία»

Φέτος, για τρίτη φορά στην ιστορία του, το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού, φιλοξενεί μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα «Νέοι και εργασία, γυναίκες και εργασία». Η ενότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.
Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν:

• Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας,

• Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση,

• Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και

• Στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ).

Η προβολή των ταινιών του Φεστιβάλ και του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑΜΕΑ.

***

Το Φεστιβάλ της Αμοργού βραβεύει κάθε χρόνο τις καλύτερες τουριστικές ταινίες και ντοκιμαντέρ, επιλεγμένες από Διεθνή κριτική επιτροπή. Αποτελεί επίσης μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών – CIFFT, με έδρα τη Βιέννη.
Οι εκδηλώσεις διοργανώνονται από το Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Αμοργού σε συνεργασία με τον Δήμο Αμοργού και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

***

 

Η μοναδική Χώρα της Αμοργού. Σε κερδίζει και μόνο με μία επίσκεψη…

 

YPERIA ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2018

31 OΚΤΩΒΡΙΟΥ

17:30 Αναχώρηση από τον Πειραιά με την Blue Star Ferries. Άφιξη στην Αιγιάλη – 01:15

1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

8:00 – 9:00 Πρωινό
9:30 και 10:00 Αναχωρήσεις για Θολάρια.
-Άφιξη στα Θολάρια και επίσκεψη στην τοπική εκδήλωση της εκκλησίας Αγίων Αναργύρων. Τοπικό φαγητό και ποτά. Περιήγηση στο χωριό.
-Παράλληλη εκδήλωση: Ακαδημία κινηματογράφου: John Driedonks, Professor (όσοι και όσες ενδιαφέρονται αξίζει να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις του).
12:00 Πεζοπορία από τα Θολάρια στο χωριό Λαγκάδα (μοναδική εμπειρία ειδικά αν είναι μαζί μας ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος και ο Σταύρος Λουλουργάς που αγαπούν και την κάθε πέτρα των μονοπατιών και ξέρουν να μεταδίδουν σε όσους συμμετέχουν, την αγάπη τους για το περιβάλλον).
13:30 Άφιξη στη Λαγκάδα. Περιήγηση στο χωριό και επίσκεψη στο παλιό λιοτρίβι.
Amorgos Gastronomy Club – Επίδειξη τοπικής συνταγής: Παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα γλυκά στο ζαχαροπλαστείο «Τρατάρισμα» (…με τη μοναδική θέα, την εξυπηρέτηση και τις σπάνιες τοπικές λιχουδιές).
15:00: Αναχώρηση για το ξενοδοχείο.
18:00 Τελετή έναρξης.

Χαιρετισμοί:

-Ελένη Κουντουρούπη, πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών (αποτελεσματική και αθόρυβη στο έργο της).

-Ειρήνη Γιαννακοπούλου, πρόεδρος του YPERIA

-Γιώργος Χατζημάρκος, περιφερειάρχης (ο άνθρωπος που κατάφερε κάτω από δύσκολες συνθήκες να κερδίσει για το Νότιο Αιγαίο τον τίτλο της «Γαστρονομικής Περιφέρειας της Ευρώπης» για το 2019 (European Region of Gastronomy).

-Νικόλας Φωστιέρης, δήμαρχος Αμοργού.

-Εκπρόσωπος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού.

-Εκπρόσωπος του Επιμελητηρίου Κυκλάδων.

18:30 – 19:30 Πάνελ συζήτησης: Γαστρονομία και Πολιτισμός.

Γιώργος Κακαβάς, διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου, Λαογράφος: «Το κόστος της διατροφής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα».

Καίτη Δημητσάνου – Κρεμέζη, αρχιτέκτων: «Κατασκευές και κτίσματα του παραδοσιακού αγροτικού βίου».

Ελένη Μεθοδίου, αρχαιολόγος: «Η σύμβαση της UNESCO για τη διαφύλαξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς / Το δίκτυο δημιουργικών πόλεων της UNESCO».
20:00 – 21:00 Ειδικό αφιέρωμα: Γυναίκες, Νέοι και Εργασία. Παρακολούθηση ταινιών – Ομιλία και Συζήτηση.
21:00 Δείπνο καλωσορίσματος

 

Μαγνήτης για τον επισκέπτη κάθε γωνιά της Αμοργού.

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

8:30 – 9:30 Πρωινό
10:00 Αναχώρηση για το Μοναστήρι της Παναγιάς Χοζοβιώτισσας. (Εδώ ο ηγούμενος πατέρας Σπυρίδων θα μας μιλήσει για την ιστορία του μοναστηριού και οι μοναχοί θα μας κεράσουν στο αρχονταρίκι λουκούμι, δροσερό νεράκι και ψημένη ρακή).
-Παράλληλη εκδήλωση: Ακαδημία κινηματογράφου: John Driedonks, Professor.
12:00 Επίσκεψη στο νότιο τμήμα του νησιού, στον Ελληνιστικό Πύργο της Αγίας Τριάδας (μακάρι να μας ξεναγήσει η εξαιρετική Ευαγγελία-Ραφαέλα Ρούσσου). Στάση στο εστιατόριο «Πύργος». Amorgos Gastronomy Club – Επίδειξη τοπικής συνταγής: Φάβα και φαβατοκεφτέδες
-«Μαρουσώ» παραδοσιακή ταβέρνα. Μεσημεριανό γεύμα.
16:00 Στάση στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Βαλσαμίτη – Αρχαίο Yδρομαντείο. (Εδώ θα συναντήσουμε τη μοναχή Ειρήνη, θα ακούσουμε τις ιστορίες της, θα θαυμάσουμε τις φορητές εικόνες που αγιογραφεί και θα πάρουμε δύναμη από το χαμόγελό της).
16:45 Αναχώρηση για το ξενοδοχείο.
18:30 – 19:30 Πάνελ συζήτησης: Γαστρονομική Κληρονομιά της Αμοργού

Κατερίνα Μαρινάκη, δημοσιογράφος – λαογράφος: «Η ελιά και η παραγωγή λαδιού στην Αμοργό!»

• Άννα Γαλανού, εθνολόγος: «Ανθρωπολογικές προσεγγίσεις της διατροφής και του πολιτισμού μας».

• Federico Francesco Ferrero, master Chef Italian Television: «Γαστρονομική κληρονομιά της Αμοργού: ένα μονοπάτι για την προστασία μιας εύθραυστης ομορφιάς».

 

Τα πεντακάθαρα και νοικοκυρεμένα μονοπάτια του νησιού αποδεικνύουν την αγάπη των ντόπιων για το νησί τους.

 

3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

8:30 – 9:30 Πρωινό
10:00 Αναχώρηση για τη Χώρα. Περιήγηση και επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο (με τα σπάνια εκθέματα).
12:00 Αναχώρηση για τα Κατάπολα. Στάση στο ελαιοτριβείο. Επίσκεψη στο τοπικό οινοποιείο – δοκιμή κρασιών. Γεύμα.
-Παράλληλη εκδήλωση: Ακαδημία κινηματογράφου: John Driedonks, Professor.
15:00 Αναχώρηση για το ξενοδοχείο.
17:00 Amorgos Gastronomy Club – Επίδειξη τοπικής συνταγής: ξεροτήγανα
18:00 – 19:00 Πάνελ συζήτησης: Γαστρονομία και Σινεμά

Ειρήνη Καρώνη, Iστορία και φιλοσοφία της Επιστήμης. «Κινηματογράφος και Γαστρονομία».

Ρόμπυ Εκσιέλ, κριτικός κινηματόγραφου

Ελένη Ράμμου: «Η επιρροή του σύγχρονου πολιτισμού στη γαστρονομία, τον τουρισμό και την επιχειρηματικότητα: ένα νέο μοντέλο».

Αννα Κλαυδιά, δημοσιογράφος: «Γαστρονομικός Τουρισμός και η Προοπτική Τουριστικής Ανάπτυξης ενός τόπου»
19:15 – 21:00 Προβολές Ταινιών 9ου Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού
21:00 Δείπνο στο εστιατόριο Αμβροσία. (Μοναδική απόλαυση οι δημιουργίες του σεφ και ξεχωριστή εμπειρία από τα χαμόγελα όλου του προσωπικού).

 

Στο εξωτερικό πολλοί σεφ θα ήθελαν να έχουν στην κουζίνα τους αυτά τα προϊόντα της αμοργιανής γης που έχει ο σεφ του Ambrosia στο Aegialis Hotel & Spa.

4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

8:30 – 9:30 Πρωινό
10:00 – 11:00 Προβολές Ταινιών 9ου Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού
11:15 Amorgos Gastronomy Club – Επίδειξη τοπικής συνταγής: Μεθυσμένα Αμοργιανά
13:00 Eπίσκεψη σε ελαιώνα της Αιγιάλης για παρακολούθηση ελαιομαζέματος. Γεύμα.
18:00 Τελετή απονομής βραβείων
21:00 Δείπνο – Gala στην αίθουσα Namaste Shala στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa. (Εδώ είναι το έργο ζωής που έφτιαξε η Καλλιώβη Γιαννακοπούλου – Λουλουργά. Η επιτυχία της είναι πως κατάφερε με το Spa και τη Yoga να διευρύνει την τουριστική περίοδο σχεδόν στους 11 μήνες).  

5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

4:30 Πρωινό
5:00 Αναχώρηση για το λιμάνι των Καταπόλων
6:00 Αναχώρηση από τα Κατάπολα με την Blue Star Ferries για Πειραιά. Άφιξη στις 15:00

***

Πίνακας ζωγραφικής οι δημιουργίες του σεφ στο Ambrosia Restaurant του Aegialis Hotel & Spa.ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

  • Πριν το Συνέδριο θα πραγματοποιηθούν δωρεάν προβολές ταινιών και εργαστήρια στα σχολεία και σε δημόσιους χώρους του νησιού.
  • Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν δωρεάν:
    -Aκαδημία Κινηματογράφου για φοιτητές και νέους κινηματογραφιστές
    -Έκθεση τοπικών τροφίμων, ποτών και παραδοσιακών προϊόντων
    -Παρουσίαση τοπικής χειροτεχνίας

***

Στο «Πανόραμα», στα Θολάρια, ο Νίκος Θεολογίτης με τις μαντινάδες του και η Μαρία Θεολογίτη με τη μαγειρική της μαγεύουν τους επισκέπτες.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

 

Το 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού, θα λάβει χώρα από τις 31 Οκτωβρίου, έως τις 5 Νοεμβρίου 2018, στο νησί της Αμοργού, στο πλαίσιο του 16ου Διεθνούς Συνεδρίου ΥΠΕΡΙΑ, για τον πολιτισμό και τον τουρισμό, με θέμα «Γαστρονομία – Πολιτισμός και Τουρισμός».

Το Φεστιβάλ Αμοργού είναι μέλος της διεθνούς οργάνωσης CIFFT, με έδρα τη Βιέννη, και διεξάγεται αδιαλείπτως σε ετήσια βάση, προβάλλοντας περίπου 100 νέες ταινίες κάθε χρόνο, με καθημερινές προβολές κατά διάρκεια του συνεδρίου ΥΠΕΡΙΑ, στο ξενοδοχείο «Aegialis Hotel & Spa», βραβεύοντας τις καλύτερες επιλογές ταινιών και ντοκιμαντέρ που συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εγχώριου και ξένου τουρισμού και στην εφαρμογή «πράσινων» πρακτικών.

Βασικός σκοπός του Φεστιβάλ είναι να δημιουργήσει μια διεθνή πλατφόρμα για την ενίσχυση του παγκόσμιου τουρισμού μέσω οπτικοακουστικών μέσων, έχοντας υπ’ όψιν την ανάγκη για κοινωνική ευθύνη και βιώσιμη ανάπτυξη.

•Η Ελλάδα και τα νησιά της γίνονται τόπος έμπνευσης και έλξης για νέες δημιουργίες.

•Το Φεστιβάλ συμβάλλει στην ανάπτυξη νέων συνεργασιών, με βάση το νησί της Αμοργού και της Ελλάδας. Διοργανώνεται από τον Εξωραϊστικό Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Θολαρίων -Αιγιάλης, Αμοργού από το 2010, παράλληλα με το ΥΠΕΡΙΑ, Διεθνές Συνέδριο Πολιτισμού και Τουρισμού.

•Συνδιοργανώνεται με τον Δήμο Αμοργού, και υποστηρίζεται από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, το Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, και τον ΕΟΤ.

 

 

 

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

-Hugo Marcos. Director of Art & Tur – International Tourism Film Festival. (Portugal).

-John Driedonks. Senior lecturer in multimedia journalism, School of Journalism, Utrecht University of Applied Sciences. (Netherlands).

-Mladen Velimirovic. Director and Screenwriter based in London. (Serbia/U.K.).

-Νίκος Γιαννόπουλος. Παραγωγός της ταινίας «Big Blue». (Ελλάδα).

-Alison Womack. (UK). – Member of the jury Finisterra Arrabida Film Art & Tourism Festival (Portugal) and Amorgos International Short Tourism Film Festival

Νότης Φόρσος. Cinema Theater Programmer. (Ελλάδα).

Ewa Kotus. President of the Poland Tour Film Festival. (Polland).

 

***

 

Η Ειρήνη Γιαννακοπούλου, πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Yperia 2018.

 

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

-Πρόεδρος, η Ειρήνη Γιαννακοπούλου, πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Θολαρίων.

-Αργυρώ Μεσημέρη, καλλιτεχνική διευθύντρια – Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού.

-Ελένη Ράμμου, σύμβουλος Οπτικοακουστικών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων.

-Δέσποινα Μουζάκη, πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, παραγωγός Ταινιών.

-Μάγδα Μιχαηλίδου, οικονομολόγος, επιμελήτρια φωτογραφίας, μέλος της Ομοσπονδίας Συλλογών Γυναικών Κυκλάδων, Mέλος.

-Ελένη Μεθοδίου, αρχαιολόγος.

-Σταμάτης Γιαννακόπουλος, τεχνικός διευθυντής.

-Μελίνα Ζαρκάδη, γενικός συντονισμός

***

Η ΑΜΟΡΓΟΣ ΤΟΥ BRYSON KUAN

***

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παναγιώτης ΜήλαςΥΠΕΡΙΑ 2018. Απέραντο γαλάζιο, απέραντη αγάπη, γεύση, πολιτισμός και κινηματογράφος στην Αμοργό
Περισσότερα

Το φασαριόζικο Λιθόστρωτο, η «Πλατεία τση Καμπάνας» κι οι ξακουστές κεφαλονίτικες καντάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Αποκλειστικές φωτογραφίες για το catisart.gr: Σοφία Παπαδάτου

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Απόψε, την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλες
και στα καντούνια περπατώ, για τσ’ όμορφες κοπέλες

Έχετε σκεφτεί διακοπές σε πόλη; Πιθανόν όχι! Υπάρχει όμως μια πόλη ξακουστή που διαθέτει θάλασσα, αξιοθέατα και φύση, σπουδαία αγορά, μεγάλη ιστορία κι είναι ιδανική για διασκέδαση αλλά και για χαλάρωση. Η πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς, το όμορφο Αργοστόλι, με πληθυσμό κοντά στους 10.000 κατοίκους, αξίζει την προσοχή μας! Αφήστε που Κεφαλονίτης σημαίνει άνθρωπος φιλόξενος, φιλότιμος, άξιος, ευφυής και ζεστός και μαζί του περνάς μια χαρά.

Η θεσπέσια αυτή πόλη περιβάλλεται από χαμηλούς και πλούσιους σε βλάστηση λόφους και βρίσκεται στη μέση του κόλπου που αποτελεί φυσικό λιμάνι -ένα από τα πιο ασφαλή αραξοβόλια της Μεσογείου. Στην άκρη του κόλπου, δίπλα στο Αργοστόλι, βρίσκεται η Λιμνοθάλασσα του Κούταβου, με την οργιώδη βλάστηση και το δάσος με τους πανύψηλους ευκαλύπτους. Όταν επισκεφτείτε την Κεφαλονιά και το Αργοστόλι μην παραλείψετε να θαυμάσετε και την ιστορική γέφυρα του Αργοστολίου, γνωστή ως Γέφυρα Δεβοσέτου. Είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα επί θαλάσσης. Στη μέση της κοσμείται με τετράπλευρο οβελίσκο, μια τετράγλωσση επιγραφή, αναμνηστική της κατασκευής της γέφυρας. Ακόμα και σήμερα διατηρεί τη μεγαλοπρέπειά της και παραμένει το ορατό σύνορο μεταξύ της θάλασσας και της λιμνοθάλασσας του Κουτάβου.

 

Στα περισσότερα νησιά, οι παραλιακοί δρόμοι είναι αυτοί που συγκεντρώνουν την κοσμικότητα και την ενέργεια της οικονομικής δράσης. Στο Αργοστόλι τα πιο σημαντικά πράγματα βρίσκονται στο περίφημο Λιθόστρωτο (ή Λιθόστρατο). Αυτό το εσωτερικό πλακόστρωτο, το στρωμένο με πέτρινους πελεκητούς κυβόλιθους από τη Φάλαρη, έγινε αρχικά σε δύο διαδοχικά έργα επί δημαρχίας Παναγή Βινιεράτου (1870-1874) και Βικέντιου Καρύδη (1874-1881).

Πανώρια οικήματα στόλιζαν τότε τα χίλια μέτρα του Λιθόστρωτου, πριν από την Καμπάνα και μέχρι εκεί που διασταυρωνόταν με την οδό Θεάτρου. Το αρχοντικό των Μεταξάδων, οι οικίες του Πινιατώρου, του Μαρκάτου, το τριώροφο Δεστούνη, τα αρχοντικά του Τρίτση, του Βανδώρου, του Ευαγγελάτου. Πιο παλιά δε υπήρχε και το αναγνωστήριο «Κοραής». Αλλά και ο πύργος τση Καμπάνας, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη των Μεταξάδων, η παλιά μητρόπολη του Σωτήρα, η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα με το καταπληκτικό καμπαναριό της, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου των Λατίνων. Σε αυτόν τον δρόμο υπήρξε η πρώτη πλατεία και το πρώτο θέατρο της πόλης.

Όσο κι αν σκοντάφτεις σε κάθε τετραγωνικό του στην Ιστορία, ωστόσο έχεις να πεις πολλά και για τα καταστήματά του και τις επιχειρήσεις του. Εμπορικά κάθε είδους, παπουτσάδικα, ραφεία, πιλοποιεία, αρωματοπωλεία, κομμωτήρια, φωτογραφεία, τυπογραφεία, ζαχαροπλαστεία, όπως του Καππάτου κοντά στην πλατεία του Αϊ Σπυρίδωνα που σέρβιρε αχνιστές λουκουμάδες με μέλι και κανέλα. Ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε στην Αθήνα αλλά και στην Ευρώπη, μπορούσες να το βρεις στο Λιθόστρωτο. Ακριβές πορσελάνες, σερβίτσια «Τζόνσον», κασμήρια, καπέλα «Μπορσαλίνο», φίνα κρύσταλλα Βοημίας, ρολόγια ελβετικά πανάκριβα, κοσμήματα μεγάλης τέχνης, αρώματα από το Παρίσι, πένες και σύνεργα γραφής, ακριβά πούρα και καπνό. Οδός Κράνης, Μπουλεβάρη, Πρίγκιπος Πεδεμοντίου, οδός Διαδόχου Κωνσταντίνου. Άλλαξε πολλά ονόματα, όμως στο πέρασμα του χρόνου κάτι δεν άλλαξε… Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Πάντα ζωηρή και φασαριόζα. Την ημέρα αυτή πλημμύριζε από αγοραστές. Μόλις έπεφτε το πρώτο σκοτάδι, τότε άρχιζε η γιορτή. Μαζεύονταν όλοι εκεί -Κεφαλονίτες κι επισκέπτες- για να ξεπροβοδίσουν, να αποκόψουν τον παλιό το χρόνο και να υποδεχθούν πανηγυρικά τον νέο. «Καλή αποκοπή», εύχονταν με δυνατή φωνή ο ένας στον άλλον. Όπως πληροφορούμαστε μάλιστα από την εφημερίδα «Ζιζάνιον» στις αρχές του 1900, υπήρχε και το έθιμο του κομφετί.

 

Επίσης ο σπουδαίος δημοσιογράφος – συγγραφέας Γιάννης Βούλτεψης (ο μπαρμπα-Γιάννης για μας τους νεότερους συναδέλφους που θυμόμαστε το σφρίγος και το πνεύμα του), μας έχει αφήσει ένα σχετικό κείμενο για να θυμόμαστε:

«Ήταν η παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1940, στο Αργοστόλι. Στην Ευρώπη, ο πόλεμος είχε αρχίσει. Αλλά στο στενόμακρο δρόμο του Αργοστολιού, που ονομαζόταν Λιθόστρωτο, εμείς είχαμε τον τελευταίο «πόλεμο των αρωμάτων».

Ήταν ένα παλιό, αργοστολιώτικο έθιμο της νεολαίας. Εκεί στο Λιθόστρωτο, όπου γινόταν το φλερτ στην πολύωρη «βόλτα», την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι παρέες των αγοριών και των κοριτσιών ήταν «οπλισμένες» με μικρούς μεταλλικούς ψεκαστήρες, σαν ρολόγια της τσέπης, γεμάτους κολώνια. Και αντάλλασσαν, τα αγόρια και τα κορίτσια, τα αρωματικά «πυρά» τους, σκοπεύοντας ίσα στα μάτια. Και τα μάτια έτσουζαν, τα νεανικά γέλια αντηχούσαν μέσα στο βουερό, φωτισμένο δρόμο, τα μάγουλα φλογίζονταν και οι νεανικές καρδιές χτυπούσαν στο ρυθμό μιας ευτυχισμένης ζωής, που για μια βραδιά έσβηνε τις έγνοιες μιας δύσκολης και ανήσυχης εποχής. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στο Λιθόστρωτο, κυρίαρχος ήταν ο αρωματοβόλος Έρωτας».

Νοσταλγία λοιπόν, για εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά άφησαν έντονη τη σφραγίδα τους, με κόσμο χαρούμενο και στα γύρω καντούνια, με τις φωνές των κανταδόρων που τραγουδούσαν με τις μελωδικές φωνές τους:

«Εσφάξαμε τον κόκορα, εσφάξαμε την κότα
Δώστε κι εμάς τον κόπο μας να πάμε σε άλλη πόρτα».

Στο βιβλίο του Γιάννη Βούλτεψη «Συναγωνιστής Ακέλας» στο κεφάλαιο με τίτλο «Ο Πόλεμος των Αρωμάτων» διαβάζουμε ακόμη:

«… Και ανάμεσα στα γέλια και τις μικρές φωνές των κοριτσιών με τα κατακόκκινα μάτια, ακούγονταν από παντού οι τραγουδιστές που έψαλλαν τα κάλαντα: «Σ’ αυτό στο σπίτι πούρθαμε πέτρα να μη ραΐσει, κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει».

Εκείνη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ακουγόταν κάθε τόσο και η ιδιόμορφη φωνή του ‘Ροζαλία’, που μοίραζε τα εβδομαδιαία προγράμματα του κινηματογράφου: «Πόλεμοοος! Πόλεμοοος!».

Κανείς δεν πρόσεχε εκείνη την παράξενη φωνή, που ακουγόταν παράταιρα, σαν φωνή κουκουβάγιας, μέσα στο τραγούδι της χαράς. Αλλά ο πραγματικός Πόλεμος ήρθε. Και έλαβε τέλος ο «πόλεμος των αρωμάτων». Πόσες καταστροφές από τότε! Πόσα σπίτια ράισαν και πόσοι «νοικοκύρηδες» δεν ξαναγύρισαν στα σπίτια τους…».

 

Το «Λιθόστρωτο» σήμερα είναι ένας θαυμάσιος μαρμαροστρωμένος πεζόδρομος στην καρδιά της πόλης, εκεί όπου χτυπάει ο σφυγμός της σύγχρονης αγοράς. Θα κάνετε τα ψώνια σας και ενδιάμεσα θα απολαύσετε τον καφέ ή το ποτό σας, σε ένα από τα πολλά καλαίσθητα καφέ που υπάρχουν.
Αφιερώστε χρόνο για έναν περίπατο γεμάτο εκπλήξεις στη διάσημη Λεωφόρο Ριζοσπαστών, κατά μήκος της οποίας δεσπόζουν φοίνικες, γι’ αυτό είναι γνωστή και ως «φοινικόδρομος». Ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της πόλης που θα αντικρίσετε είναι το θέατρο Αργοστολίου «Ο Κέφαλος». Η Κοργιαλένειος Βιβλιοθήκη, που αποτελεί την τρίτη πλουσιότερη βιβλιοθήκη σε ολόκληρη την Ελλάδα, φιλοξενώντας περισσότερους από 59.000 τόμους, στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτήριο κοντά στο Θέατρο.
Ο κήπος του Νάπιερ είναι ένα γραφικό, κατάφυτο από μία μεγάλη ποικιλία σπάνιων δέντρων πάρκο, περιτριγυρισμένο από μάντρες παραδοσιακού κεφαλονίτικου ρυθμού, και αποτελεί έναν τόπο γαλήνης και αναψυχής.

***

Εφίλησα μελαχρινή Αυγούστου πρώτη μέρα,
το στόμα μου μοσχοβολά τριάντα μία ημέρα.

***

Το Αργοστόλι αποτελεί το κέντρο δραστηριοτήτων του νησιού από το 1757, οπότε υπήρξε σημαντική μετακίνηση πληθυσμού από την παλαιά πρωτεύουσα, τον Άγιο Γεώργιο, με σκοπό την εκμετάλλευση των εμπορικών δυνατοτήτων του κόλπου της περιοχής. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 9.748 κατοίκους.

Είναι επίσης πρωτεύουσα της επαρχίας Κραναίας που περιλαμβάνει το νότιο και νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού. Ακόμη είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού και συνδέεται με ferry με το Ληξούρι που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κεφαλονιάς.

 

 

Από το 1600 περίπου φαίνεται πως άρχισε να οικίζεται η περιοχή κοντά στον Κούταβο και ιδιαίτερα από την πλευρά που σήμερα είναι η περιοχή της Γέφυρας και η Σισιώτισσα. Η λύση για μια νέα πόλη που να έχει όσο το δυνατόν καλύτερες προδιαγραφές με πρώτη αυτή του ασφαλή λιμένα θα προκύψει αργότερα, όταν το 1757 θα αποφασιστεί να μεταφερθεί η πρωτεύουσα από το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου εκεί κοντά στον Κούταβο, όπου υπήρχε ένας οικισμός αποτελούμενος επί το πλείστον από αλιείς, ένα επίνειο του Κάστρου που ονομαζόταν Tener della Scala di Cefalonia. Παλαιότερα το λιμάνι του νησιού υπήρχε εκεί στον Κούταβο, το Porto de la Zephalonia ή Porto de l’ Arsenal, στον μυχό. Από το 1757 και μετά το Αργοστόλι άρχισε να μεγαλώνει σταδιακά. Όταν τα Επτάνησα πέρασαν στους Άγγλους, περίπου το 1810, η Κεφαλονιά όπως και τα άλλα Επτάνησα είχε το δικό της Άγγλο κυβερνήτη. Ένας από αυτούς ήταν ο De Bosset, ο οποίος έκανε πολλά έργα στο Αργοστόλι και ήταν ο δημιουργός της γέφυρας του Αργοστολίου. Η γέφυρα αυτή, μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου, συνέδεε το Αργοστόλι με την απέναντι πλευρά του κόλπου του Αργοστολίου. Η παλαιά πόλη του Αργοστολίου ήταν γραφικότατη αφού απαριθμούσε πολλά μεγάλα κτήρια με ιταλικές επιρροές στην αρχιτεκτονική τους. Η προσεισμική πόλη χαρακτηριζόταν από πολλά επιβλητικά αρχοντικά και μέγαρα, με αναγεννησιακά, ροκοκό και μπαρόκ στοιχεία. Με ιδιαίτερες πολιτιστικές ανησυχίες και βέβαια επαφές με τη Δυτική Ευρώπη, καθώς το Αργοστόλι όπως και όλη η Κεφαλονιά ήταν στα χέρια δυτικών κατακτητών τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα έως και την Ένωση με την Ελλάδα, το 1864. Το Αργοστόλι, επίσης ήταν η δεύτερη πόλη στην Ελλάδα που ηλεκτροφωτίστηκε.

Ένα από τα «μυστήρια» του Αργοστολίου είναι οι Καταβόθρες, ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο. Από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα στο νησί, αφού το νερό εξαφανίζεται από τις ρωγμές κοντά στην ακτή. Για χρόνια οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο και δεν ήξεραν πού πήγαινε το νερό. Τελικά, έκαναν ένα πείραμα χρησιμοποιώντας μια χρωματιστή χημική ουσία την οποία έβαλαν στο νερό από τις Καταβόθρες. Ανακάλυψαν ότι το νερό διέσχισε υπογείως ολόκληρο το νότιο τμήμα του νησιού, σχηματίζοντας τρύπες στα ασβεστολιθικά πετρώματα του εδάφους, και κατέληγε στο σπήλαιο της Μελισσάνης.

Το κάστρο χτίστηκε τον 13ο αιώνα με σκοπό να προστατεύσει την τότε πρωτεύουσα η οποία βρισκόταν εκεί. Επειδή στόχος του ήταν να εμποδίζει πιθανές επιθέσεις, η θέα από το σημείο που βρίσκεται κυριολεκτικά κόβει την ανάσα! Είναι καλά συντηρημένο με πολεμίστρες, παρατηρητήρια, πύργους και τμήματα των τειχών να στέκουν ακόμα όρθια. Ήταν σημείο ταφής των Κεφαλλήνιων ευγενών και, σύμφωνα με ένα θρύλο, συνδέεται με το Αργοστόλι με υπόγεια σήραγγα.

 

Στην πόλη του Αργοστολίου εκτυλίχθηκαν μερικές από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές ολόκληρου του νησιού, όπως η καύση της «Χρυσής Βίβλου», του Libro d’ Oro, στην πλατεία Καμπάνας, που έθεσε τέλος στις διακρίσεις μεταξύ ευγενών και λαού. Η πέτρινη Γέφυρα Δεβοσέτου της πόλης ήταν το θέατρο μιας από τις πιο σημαντικές μάχες μεταξύ των επαναστατημένων Κεφαλονιτών και της Αγγλικής Φρουράς, το 1849.

Μια βόλτα στο Αργοστόλι και δεν θα χορταίνετε να θαυμάζετε… Οι μόστρες του κάποτε ήταν ζηλευτές, με πλούσια εκθέματα εισαγόμενα από την Ευρώπη και έξυπνα παιχνίδια στην αλησμόνητη μόστρα του Τσαμιναράκη. Έβρισκε κανείς εμπορεύματα κάθε λογής, ενώ οι μυρωδιές από παστέλια, τηγανίτες και στραγάλια κέντριζαν μικρούς και μεγάλους. Και σήμερα όμως η αγορά είναι πολύ ζωντανή. Τα περισσότερα καταστήματα στην Κεφαλονιά βρίσκονται στο Αργοστόλι. Θα τα βρείτε συγκεντρωμένα γύρω από το Λιθόστρωτο, αλλά και σε άλλα μικρότερα κάθετα στενά της πόλης. Στα καταστήματα του Αργοστολίου μπορείτε να βρείτε τα πάντα.

Η Πλατεία της Καμπάνας

Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι κτίστηκε την κυριαρχική εποχή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας των Ενετών στα Ιόνια Νησιά (1500-1797) και βρίσκεται προς το τέλος του Λιθοστρώτου, που τότε ονομαζόταν οδός Κρανίων. Οι Ενετοί ήθελαν να λέγεται πλατεία του Αγίου Μάρκου, αλλά επικράτησε ως «Πλατεία τση Καμπάνας» επειδή εκεί υπάρχει μέχρι και σήμερα ένα κτίσμα ψηλότερο από όλα τα γύρω κτήρια που στην κορυφή του έχει ένα ρολόι και μια σιδερένια κατασκευή από την οποία κρεμόταν μια καμπάνα. Η Πλατεία Καμπάνας και ο Πύργος του Ρολογιού αποτελούν προστατευόμενα μνημεία υπό την αρμοδιότητα της Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Ιονίων Νήσων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η καμπάνα του ρολογιού χτυπούσε τις ώρες και τα ημίωρα και καθόριζε την αρχή και τη λήξη κάθε δραστηριότητας στην πόλη την εποχή που λίγοι πολίτες είχαν δικό τους ρολόι. Η καμπάνα ανάγγειλε και τα μεγάλα χαρμόσυνα γεγονότα (π.χ. εθνικές και εκλογικές νίκες), ενώ μαρτυρείται πως κάποιες φορές έσπασε από τον ενθουσιασμό αυτών που τη σήμαιναν καθώς γινόταν ταυτόχρονα το μηχανικό και το ανθρώπινο χτύπημα της καμπάνας. Η κεντρική πύλη του πύργου του ρολογιού μέχρι το 1900-1910 ήταν τοξοειδής με εντοιχισμένο ανάγλυφο που αναπαριστούσε δύο χέρια σε χειραψία: επρόκειτο για το μεσαιωνικό έμβλημα της Κεφαλονιάς, που κοσμούσε όλα τα δημόσια κτήρια της εποχής. Καθόλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας, ειδικός κορδιστής ωρολογίου ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία του.

Το ρολόι διατηρείται για πολλά χρόνια σε καλή κατάσταση, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920 οπότε και έμεινε χωρίς φροντίδα με αποτέλεσμα να απορυθμιστεί. Στις 12 Αυγούστου του 1953 σημειώθηκε ο καταστροφικός σεισμός των 7,2 Ρίχτερ και ο πύργος του ρολογιού κατέρρευσε. Όταν ανασύρθηκαν τα ερείπια η καμπάνα βρέθηκε θαμμένη αλλά ακέραιη. Ο Πύργος ανοικοδομήθηκε μέσω εράνου με πρωτοβουλία της Κεφαλονίτισσας Μαριγούλας Αλιβιζάτου, η καμπάνα ξανατοποθετήθηκε στη θέση της και το 1985 το ρολόι λειτούργησε για πρώτη φορά μετά τη σεισμική καταστροφή.

***

Στις τοπικές εφημερίδες παλαιότερα γίνονταν και εορταστικές διαφημίσεις. Παραθέτουμε μερικές:

«Τα ρούχα σας τα γιορτινά τα ομορφοκομμένα

τα στερεά, τα νουβωτέ τα τεχνικά ραμμένα,

στου Ματαράγκα μοναχά πηγαίνετε να βρήτε

γιατί τεχνίτης άριστος εκείνος θεωρείται.»

«Συλλογή καρτών αρίστη επίτηδες διά τας εορτάς μόνον ο Νικολάτος»

«Το εργοστάσιον των εγχωρίων μεταξωτών (οδός Λάσης έναντι κήπου Νάπιερ) εξαιρετικώς δια τας εορτάς εκπίπτει τας τιμάς, από σήμερον μέχρι 12 Ιανουαρίου»

«Όποιος από τ’ αφεντικά

θέλει με δώρα πρακτικά

να ντύση τον παρά του,

ας μπαίνει μεσ’ στο μαγαζί

του Σπύρου του Μαράτου.»

«Τώρα πώρχονται γιορτάδες,

κάθε πλούσιος και φτωχός,

ξέρει πως αν θέλη ράφτη,

ένας είναι μοναχός.

Ένας ειν’ ο Ματαράγκας»

***

Επιπλέον σημειώνουμε και μερικές χαρακτηριστικές κεφαλονίτικες φράσεις:

– «Όντες εσώσαμε στο χωριό» = όταν φτάσαμε στο χωριό, (Β./Γλ. Κ. – χφ Β, λ. σώνω).

– «Του χωριάτη το σκοινί μονό δε σώνει [= δε φτάνει, δεν αρκεί]· διπλό σώνει κι αβατζέρνει [= περισσεύει]», (Λ. 1298).

– «Τον έκαμε να τρέχη και να μη σώνη [= να μη φθάνη εις τόπον τινά διά να σωθή]», (Β./Γλ. Κ. – χφ Γ, λ. σώνω).

– «Σώνεις στο Δήμαρχο;» = ημπορείς να μεσιτεύσης εις τον Δήμαρχον περί τινος υποθέσεως και να φέρης αποτέλεσμα ευχάριστον; (Β./Γλ. Κ. – χφ Β, λ. σώνω).

– «Του το ’σωσε» = του το είπε, του το πρόφτασε, το διέδωσε, του το «κάρφωσε».

– «Στου χάρου τσι λαβωματιές βότανα δε χωρούνε· ούτε γιατροί που σώνουνε [= προφτάνουν], ούτ’ άγιοι που βοχτούνε» (Λ. 1280).

– «Εσώθηκε ο παπα-Γιάννης» = πέθανε ο παπα-Γιάννης, (ΤΣ., λ. σώνομαι).

– «Μου σώθηκε (το λάδι)» = μου τελείωσε (το λάδι), (Γ.Γ.-ΤΖ, σ. 422).

– «Τα βάσανα τ’ ανθρώπου ποτέ δε σώνουνται [= δεν τελειώνουν]», (Λ. 1232).

Οι Καντάδες

Οι Καντάδες είναι τραγούδια και αυτό το περίεργο είδος μελωδικών παραδοσιακών τραγουδιών, είναι ένα καθαρά μοναδικό μουσικό μέρος του πολιτισμού των Ιονίων Νήσων και ιδιαίτερα στην Κεφαλονιά. Το όνομά τους προέρχεται από το λατινικό ρήμα cantare (=τραγουδώ) και η πρώτη καντάδα λέγεται ότι δημιουργήθηκε στο Ληξούρι.

Η μουσική των Καντάδων βασίζεται στον κανόνα του πρίμο-σεκόντο-μπάσου, καθώς ερμηνεύεται από πολλούς τραγουδιστές ταυτόχρονα που συνήθως συνοδεύονται από κιθάρες και μαντολίνα. Τα τραγούδια των Καντάδων συνήθως μιλούν για τα νησιά, συγκρίνοντας το ένα στο άλλο με τον πιο κωμικό τρόπο, κι έχουν περαστεί από γενιά σε γενιά από την εποχή της Βενετοκρατίας.

Παίζουν σημαντικό ρόλο στις ζωές των ντόπιων κι ακόμα κι ο τρόπος που μιλούν οι άνθρωποι ακούγεται σαν τραγούδι. Ηλικιωμένοι άνθρωποι με μελωδικές φωνές μπορούν να βρεθούν στο Λιθόστρωτο εμπορικό πεζόδρομο τραγουδώντας σε ομάδες, διασκεδάζοντας τους ανθρώπους τριγύρω τους μόνο και μόνο επειδή τους αρέσει να το κάνουν. Μια πασίγνωστη καντάδα της δεκαετίας του 1920 είναι και η παρακάτω:

Το Καϊκάκι 

Εις τον αφρό, εις τον αφρό της θάλασσας

Η αγάπη μου, η αγάπη μου κοιμάται

Παρακαλώ σας κύματα, μη μου την εξυπνάτε

Παρακαλώ σας κύματα, μη μου την εξυπνάτε

Γιαλό-γιαλό πηγαίναμε

Κι όλο για σένα λέγαμε

Γιαλό να πας, γιαλό να ’ρθεις  | 2x

Τα λόγια μου να θυμηθείς       | 2x

Να χαμηλώ-, να χαμηλώναν τα βουνά

Να ’βλεπα το , να ’βλεπα το Λεβάντε

Να ’βλεπα την Κεφαλλονιά και το ωραίο Τζάντε

Να ’βλεπα την Κεφαλλονιά και το ωραίο Τζάντε

Γιαλό-γιαλό…

Νάταν η θα-, νάταν η θάλασσα κρασί

Και τα βουνά, και τα βουνά μεζέδες

Κι οι βάρκες κρασοπότηρα, να πίνουν οι γλεντζέδες

Κι οι βάρκες κρασοπότηρα, να πίνουν οι γλεντζέδες

Γιαλό-γιαλό…

Κεφαλλονί-, κεφαλλονίτικος παπάς

διαβάζει με, διαβάζει με σοφία

Τα δώδεκα ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία

Τα δώδεκα ευαγγέλια τα βγάζει δεκατρία

Γιαλό γιαλό…

 

eirini aivaliwtouΤο φασαριόζικο Λιθόστρωτο, η «Πλατεία τση Καμπάνας» κι οι ξακουστές κεφαλονίτικες καντάδες
Περισσότερα

Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

«Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου.
Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου.
Κι όλο ασάλευτη μένεις
να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη»

***

«Ἐτοῦτο τὸ τοπίο εἶναι σκληρὸ σὰν τὴν σιωπή, σφίγγει στὸν κόρφο του τὰ πυρωμένα λιθάρια, σφίγγει τὰ δόντια. Δὲν ὑπάρχει νερό. Μονάχα φῶς. Ὁ δρόμος χάνεται στὸ φῶς κι ὁ ἴσκιος τῆς μάντρας εἶναι σίδερο. Ἡ ρίζα σκοντάφτει στὸ μάρμαρο. Δὲν ὑπάρχει νερό. Ὅλοι διψᾶνε. Χρόνια τώρα. Ὅλοι μασᾶνε μιὰ μπουκιὰ οὐρανὸ πάνω ἀπὸ τὴν πίκρα τους» – Γιάννης Ρίτσος

Μονεμβασία. Φωτογραφία του Δήμου Μονεμβασίας

Μπαίνοντας στο κάστρο, ένα μικρό δρομάκι στα αριστερά σας θα σας οδηγήσει στο σπίτι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου, έξω από το οποίο υπάρχει και η προτομή του. Σε αυτόν οφείλει η Μονεμβασιά και τον μοναδικό χαρακτηρισμό «πέτρινο καράβι», που μόνο ένα ιδιοφυές ποιητικό πνεύμα θα μπορούσε να επινοήσει. Είναι ένα από τα πιο ήρεμα και όμορφα σημεία της Μονεμβασιάς, που δίνει στον επισκέπτη μια πρώτη εντύπωση για το τι πρόκειται να δει πριχωρώντας. Τον άγριο βράχο, την Άκρα Mινώα -όπως ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα- που αποκόπηκε από την Πελοπόννησο με έναν σεισμό το 375 μ.X. και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.

Πίσω από τα μεσαιωνικά τείχη της Μονεμβασιάς κρύβεται η μαγευτική καστροπολιτεία που φιλοξενεί βυζαντινές εκκλησίες, επιβλητικά αρχοντικά, γραφικά καλντερίμια και μία σειρά από ξενώνες, εστιατόρια, μπαρ και καταστήματα, που βρίσκονται σε αρμονία με το αρχιτεκτονικό προφίλ της πόλης. Στον «Βράχο της Μονεμβασιάς» συνδιαλλέγεται η άγρια ομορφιά
της πέτρας με το έντονο γαλανό της θάλασσας και το σήμερα με την ατμόσφαιρα των μεσαιωνικών χρόνων.

«Τα τετράδιά μου των μαθηματικών ήταν γεμάτα ήλιους και λουλούδια», έλεγε ο Ρίτσος. «Έφτιαχνα μαργαρίτες και παπαρούνες σβήνοντας τους αριθμούς». Κι ακόμα: «Σαν να μου άρεσε πάντα να είμαι τιμωρημένος. Δεν αγαπούσα τους ανθρώπους που αρίστευαν στα πάντα. Σήμαινε πως δεν είχαν καμιά κλίση. Νομίζω ότι ο άνθρωπος που δεν τιμωρήθηκε ποτέ δεν ξέρει τι σημαίνει παραβίαση της απαγόρευσης. Κι επειδή η ζωή είναι γεμάτη απαγορεύσεις, έμαθα να δουλεύω την ποίηση ξεπερνώντας τες».

Το κτήμα της οικογένειας Ρίτσου στις Βέλιες πουλήθηκε έναντι 13.000 δραχμών, χρήματα που ο πατέρας του εμπιστεύθηκε στην αδελφή του Λούλα για κάθε περίπτωση ανάγκης. Τον χειμώνα του 1926 ο Γιάννης Ρίτσος κάνει για πρώτη φορά αιμόπτυση. Ο οικογενειακός γιατρός τους, του σύστησε μια επίσκεψη μακράς διαρκείας στην Μονεμβάσια. Ο Γιάννης Ρίτσος μετέβη εκεί και το Ιούλιο του ίδιου έτους επέστρεψε στην Αθήνα με τις δύο ποιητικές συλλογές «Στο παλιό μας σπίτι» και «Δάκρυα και χαμόγελα».

***

Η Μονεμβασία χωρίζεται σε δύο μέρη: την Άνω Πόλη -που κτίστηκε πρώτη και δεν κατοικείται- και την Κάτω Πόλη που κατοικείται στις μέρες μας και φιλοξενεί σημαντικά αξιοθέατα. Ακολουθώντας το κεντρικό καλντερίμι της Κάτω Πόλης -ξεκινά από την πύλη του Κάστρου- θα οδηγηθείτε στην κεντρική πλατεία με το κανόνι όπου δεσπόζει η εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού. Το εσωτερικό του ναού κοσμούν μεταβυζαντινές εικόνες (17ος – 18ος αιώνας), όπως ο Ελκόμενος Χριστός, η Παναγία στον τύπο προ Σταυρού, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και η Γέννηση του Χριστού στο τέμπλο, και η «Κυρία η Παντάνασσα» στο προσκυνητάρι. Τα μαρμάρινα γλυπτά μέσα σε αυτή χρονολογούνται στους παλαιοχριστιανικούς και βυζαντινούς χρόνους.

Η Μονεμβάσια ή Μονεμβασία ή Μονεμβασιά ή Μονοβάσια, γνωστή στους Φράγκους ως Μαλβαζία, είναι μια μικρή ιστορική πόλη της ανατολικής Πελοποννήσου, της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, στο Νομό Λακωνίας. Είναι περισσότερο γνωστή από το μεσαιωνικό φρούριο, επί του ομώνυμου «Βράχου της Μονεμβασιάς», που αποτελεί στην κυριολεξία μικρή νησίδα που συνδέεται με γέφυρα σε σχηματιζόμενο λαιμό συνολικού μήκους 400 μέτρων με τη σημερινή παράλια κατ’ έναντι πόλη επί της λακωνικής ακτής. Στα διασωθέντα κτήρια και τις δομές στο κάστρο περιλαμβάνονται αμυντικές κατασκευές του εξωτερικού κάστρου και αρκετές μικρές βυζαντινές εκκλησίες.

Το όνομά της είναι σύνθετη λέξη, που προέρχεται από τις δύο ελληνικές λέξεις Μόνη και Έμβασις. Πολλές από τις οδούς είναι στενές και κατάλληλες μόνο για τους πεζούς. Ο κόλπος της Παλαιάς Μονεμβασιάς βρίσκεται στο Βορρά. Το παρωνύμιο της Μονεμβασιάς είναι «Γιβραλτάρ της Ανατολής», επειδή τυγχάνει να είναι σε σμίκρυνση πανομοιότυπη με τον βράχο του Γιβραλτάρ.

***

Η ζωή του Ρίτσου, κατά την παιδική του ηλικία, στη Μονεμβασία, ήταν ανέφελη και πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια κοντά στη φύση. Ο Ρίτσος, από τη μικρή ηλικία φάνηκε να έχει κλίση στις τέχνες, καθώς γρήγορα άρχισε να ζωγραφίζει και να μαθαίνει πιάνο, ενώ, καθώς ο ίδιος μαρτυρεί, έγραφε στίχους από την ηλικία των 7 ετών.
Η οικογένεια του Ρίτσου χτυπήθηκε από τη φυματίωση και από την τρέλα. Ο Ρίτσος που νόσησε κι αυτός από φυματίωση ξεπέρασε την ασθένεια (πράγμα δύσκολο για την εποχή) και πέρασε από υλικές και ηθικές δοκιμασίες. Ο Ρίτσος, στο σανατόριο του Σωτηρία, όπου νοσηλευόταν, ήρθε κοντά με τον μαρξισμό και την Αριστερά, πράγματα που επηρέασαν βαθύτατα την ποίησή του και τον τρόπο ζωής του. Αφού πέρασε από διάφορα σανατόρια, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως αυτοδίδακτος σκηνοθέτης στην Εργατική Λέσχη και ως ηθοποιός και χορευτής σε επιθεωρήσεις.

[…] Η μεγάλη ιδέα που μπορεί να σχηματίσει ο ποιητής για τον εαυτό του απ’ την αγάπη και το θαυμασμό του πλήθους, καθώς και η διάθεσή του να διατηρήσει και να επαυξήσει αυτό το θαυμασμό, μπορεί να τον κάνει κάποτε να «φουσκώσει» ως τη γελοιότητα, να στρεβλώσει το χαρακτήρα του, να πιστέψει πως είναι ο «εκπρόσωπος του λαού του ή της χώρας του ή του κόσμου», και, το χειρότερο, αυτό το «φούσκωμα», αυτή η αυταρέσκεια να περάσει στο ύφος του, στην ποίηση, περιβλημένο τάχα τη δικαιωμένη «αντικειμενική έπαρση» των δυνάμεων που «αντιπροσωπεύει» […]. Αν γλίτωσα κάπως εγώ απ’ αυτό τον κίνδυνο, είναι γιατί αρκετά νωρίς απόχτησα την «καλλιτεχνική πονηρία» να βάζω τους τρίτους να μιλάνε.

Μα πάλι, και παρ’ όλ’ αυτά, παρ’ όλους τους αναπότρεπτους κινδύνους που επισημαίνω, δε γλιτώνω κ’ εγώ ο ίδιος όχι πια απ’ την έννοια του κοινωνικού χρέους, αλλά απ’ την ανάγκη της άμεσης ανταπόκρισης στα ιστορικά γεγονότα της εποχής και στο κοινό αίσθημα. Και τότε, όχι μονάχα ρίχνω στην μπάντα όλες μου τις αισθητικές επιφυλάξεις, αλλά αισθάνομαι και άκρατη περιφρόνηση προς κάθε αισθητική που μπορεί να εμποδίσει ή ν’ αλλοιώσει τη γνήσια, τη δίκαιη (όπως λέω αυτές τις ώρες) ανθρώπινη φωνή στον πόνο της ή στην οργή της. Και πριν απ’ τον «Αφανισμό της Μήλος» γράφω τις ολότελα σύγχρονες «Μαντατοφόρες». […] Γράφοντας το αγαπημένο μου «Θυρωρείο», σταματώ για να γράψω κάτι πολύ άμεσο, τα «Στίγματα». Γράφοντας την «Πάροδο», σταματώ για να γράψω το πολύ άμεσο επίσης «Κωδωνοστάσιο». Έτσι έγραψα πρωτύτερα και το «Δίχτυ». […] Κι όμως, ξαναδιαβάζοντας τις «Μαντατοφόρες», τα «Στίγματα», το «Δίχτυ», το «Κωδωνοστάσιο», τα βρίσκω πολύ πιο κάτω απ’ τα «αρχαία» μου, όπως τα λες. Κι όχι γιατί τους λείπει η διάσταση του μύθου, η προϋπάρχουσα μαγεία της απόστασης, η άξαφνη μουσική των αναχρονισμών, η ελευθερία κίνησης της φαντασίας, η ευκολία της μεταμφίεσης του λόγου απ’ το φιλτραρισμένο μέσω των εποχών αίσθημα και νόημα που δεν υπόκειται στην αναγκαιότητα της λαχανιασμένης στιγμής. Όχι γι’ αυτά. Ίσως και γι’ αυτά. Μα είναι και άλλα: η ένταση του αισθήματος που αλλοιώνει το λόγο, η στιγμιαία επιταγή που περιορίζει την όραση σ’ ένα ορισμένο τμήμα του χρόνου σαν να ’ναι όλος ο χρόνος, ο μόνος χρόνος, χωρίς πριν και πιο πέρα […]. […] λείπει η τρίτη αναλογία που δεν είναι πια ζήτημα ειλικρίνειας συναισθηματικής, αλλά ακρίβειας αισθητικής […]. Και τέτοια ελαττώματα έχουν και τα καλύτερα ποιήματά μου αυτού του είδους, παρ’ όλα τους τα γνήσια βιώματα και την καθάρια ειλικρίνειά τους και την «ελεγχόμενη» (ακόμη και την ώρα της έξαρσης) τεχνική τους. […] Αν σώζεται ο «Επιτάφιος» είναι ίσως απ’ τους μακρινούς συσχετισμούς με τον Άδωνη, με την αρχαία ελληνική λατρεία του σωματικού κάλλους, με την άνοιξη, με τον Ιησού, και προπάντων εξαιτίας του μορφικού δεσμού του με την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού, με τις ρυθμικές και ηχητικές μνήμες των βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων, του Κρητικού θεάτρου, της Τουρκοκρατίας, της Επανάστασης του 21, του μανιάτικου μοιρολογιού, έτσι που το άμεσο γεγονός να επεκτείνεται συνειρμικά κι αισθητικά σ’ έναν άπειρο χρόνο ιστορικό, μυθικό, εσωτερικό προς τα πριν και τα μετά.

«Ένα γράμμα του Γιάννη Ρίτσου για την ποίησή του» [στη Χρύσα Προκοπάκη, Αθήνα, 15.V.72], περ. Ο Πολίτης, τχ. 109 (Νοέμ. 1990) 52-53.

***

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε την Πρωτομαγιά 1909 στη Μονεμβασιά, το τελευταίο παιδί μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων.

Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Νίνα (1898-1970), ο Μίμης (1899-1921) και η Λούλα (1908-1995).

Σπουδαίος και πολυγραφότατος Έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30″.

Η πρώτη παιδική ηλικία ήταν και η μόνη ευτυχισμένη περίοδος της οικογενειακής ζωής του. Σύντομα η οικογένεια επρόκειτο να καταστραφεί οικονομικά. Μαζί με την ανέχεια ήρθαν μεγαλύτερες δοκιμασίες. Ο θάνατος του αδελφού του Μίμη, δόκιμου αξιωματικού του Ναυτικού, από φυματίωση το 1921 και, μερικούς μήνες αργότερα, ο θάνατος της μητέρας από την ίδια αρρώστια. Ο πατέρας τρελαίνεται. Θα τελειώσει τη ζωή του, το 1938, στο Δαφνί. Στο ίδιο ίδρυμα θα οδηγηθεί το 1936 η αδελφή του ποιητή Λούλα, ο πιστός σύντροφος των παιδικών του χρόνων.

Μαζί με τη Λούλα ο ποιητής περνά τα γυμνασιακά του χρόνια στο Γύθειο. Το 1925 φτάνουν στην Αθήνα για σπουδές. Γρήγορα όμως ο Ρίτσος θα προσβληθεί κι αυτός από φυματίωση. Ως το 1940 περίπου η ζωή του θα περνά ανάμεσα σε σανατόρια (Σωτηρία, Kαψαλώνα, Άγιος Iωάννης Χανίων, Πάρνηθα) και, στα διαλείμματα, στην Αθήνα, όπου είναι υποχρεωμένος να εργάζεται σκληρά και κάποτε με εξευτελιστικούς όρους για να επιζήσει.

Στο πείσμα αυτής της κακιάς μοίρας και του ίδιου του θανάτου που τον απειλεί συνεχώς, ο Ρίτσος, που από τα παιδικά του χρόνια αισθάνεται ποιητής, γράφει ασταμάτητα. Στην ποίηση βρήκε το μοναδικό καταφύγιο. Στην ποίηση και, από το 1929, στο σοσιαλιστικό ιδανικό το οποίο ενστερνίστηκε στο σανατόριο της Σωτηρίας – εκεί νοσηλεύονταν πολλοί αγωνιστές. Η πίστη σ’ αυτό το μελλοντικό όραμα θα εμπνέει και την ποίησή του.

Από το 1930 ως το 1934 γράφει τις συλλογές Τρακτέρ (έκδ. 1934) και Πυραμίδες (έκδ. 1935). Το 1936, με αφορμή την αιματηρή καταστολή της διαδήλωσης των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη, γράφει τον Επιτάφιο. Η δικτατορία του Μεταξά συμπεριλαμβάνει τον Επιτάφιο στα ανατρεπτικά βιβλία που κάηκαν στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Στο διάστημα αυτό, έως τον πόλεμο, ο Ρίτσος εργάζεται ως ηθοποιός και χορευτής σε διάφορα θέατρα, και αργότερα στο Εθνικό και στη Λυρική. Στην Κατοχή εντάσσεται στο λογοτεχνικό τομέα του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Νέα υποτροπή της φυματίωσης τον καθηλώνει στο κρεβάτι, όπου γράφει ασταμάτητα. (Τα περισσότερα έργα αυτής της περιόδου καταστράφηκαν αμέσως μετά τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη 1944.) Το Δεκέμβριο του 1944 ακολουθεί τις αριστερές δυνάμεις που εγκαταλείπουν την Αθήνα. Φθάνει στην Κοζάνη, όπου γράφει το θεατρικό Η Αθήνα στ’ άρματα, που παίζεται αμέσως.

Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια εργάζεται ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων στον εκδοτικό οίκο Γκοβόστη και συνεργάζεται με το περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα.

Το 1948 εκτοπίζεται στο Κοντοπούλι της Λήμνου, αργότερα στη Μακρόνησο και στο τέλος στον Αϊ-Στράτη. Απελευθερώνεται τον Αύγουστο του 1952. Την περίοδο αυτή το έργο του είναι απαγορευμένο, ο ίδιος όμως συνεχίζει τη δημιουργική του δραστηριότητα.

Το 1954 παντρεύεται τη γιατρό Γαρυφαλιώ Γεωργιάδου και το 1955 γεννιέται η κόρη του, Έρη. Το 1956 τού απονέμεται το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη Σονάτα του σεληνόφωτος.

Αυτά τα χρόνια κι ως την καινούργια δικτατορία είναι τα μόνα ήρεμα. Ο ποιητής αφιερώνεται αποκλειστικά στο έργο του και σε ποιητικές μεταφράσεις χωρίς άλλους επαγγελματικούς περισπασμούς. Ωστόσο, σ’ όλη τη ζωή του δε σταμάτησε ούτε μέρα να γράφει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Με την επιβολή της δικτατορίας, στις 21 Απριλίου 1967, συλλαμβάνεται και οδηγείται στον Ιππόδρομο. Στη συνέχεια εξορίζεται στη Γυάρο, ύστερα στο Παρθένι της Λέρου. Από τον Οκτώβριο του 1968 ως το τέλος του 1970 βρίσκεται σε «κατ’ οίκον περιορισμό» στο Καρλόβασι Σάμου. Το έργο του είναι πάλι υπό απαγόρευση.

Το 1971 επιστρέφει ελεύθερος στην Αθήνα. Έχει έρθει η ώρα της αναγνώρισης στην Ελλάδα και διεθνώς. Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1975). Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 1978 γίνεται επίσης διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ στην Αγγλία, το 1984 του Πανεπιστημίου Καρλ Μαρξ της Λειψίας και το 1987 του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1977 τιμάται με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.

Ο Γιάννης Ρίτσος μάς έχει δώσει ένα ογκωδέστατο έργο. Μετά τον Επιτάφιο (1936), ακολουθούν λυρικές συνθέσεις σε ελεύθερο στίχο όπως Το τραγούδι της αδελφής μου (1937), Εαρινή συμφωνία (1938), Το εμβατήριο του ωκεανού (1940). Μέσα στην Κατοχή γράφει τη Δοκιμασία, ενώ η εποποιία της Αντίστασης θα του εμπνεύσει τη Ρωμιοσύνη και την Κυρά των Αμπελιών (1945-1947). Παράλληλα, η τραγωδία της Κατοχής και του Εμφύλιου καταγράφεται στη συλλογή Αγρύπνια (1944-1953) και στις Γειτονιές του κόσμου (1949-1951).

Στον τόμο Τέταρτη Διάσταση (1956-1975) έχουν συγκεντρωθεί ποιητικοί μονόλογοι, όπως H Σονάτα του σεληνόφωτος, ο Ορέστης, ο Φιλοκτήτης, η Χρυσόθεμις, η Ελένη. Μέσα από το μύθο και την ιστορία όσο και από τις σύγχρονες κοινωνικές συγκρούσεις, ο ποιητής αναπτύσσει έναν ποιητικό στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. Η Τέταρτη Διάσταση μαζί με τις πολυάριθμες συλλογές μικρών ποιημάτων που γράφονται παράλληλα (Μαρτυρίες, Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα, Χειρονομίες και άλλα) είναι το απόσταγμα της ανθρώπινης και ποιητικής εμπειρίας του. Με τις οραματικές, δοξαστικές συνθέσεις που συγκεντρώνονται στους τόμους Γίγνεσθαι και Επινίκια ο Ρίτσος ολοκληρώνει την ποιητική του κατάθεση.

Ως τώρα έχουν κυκλοφορήσει 100 ποιητικά βιβλία, 4 θεατρικά, καθώς και 9 πεζά με το γενικό τίτλο Εικονοστάσιο ανωνύμων αγίων. Έχουν εκδοθεί επίσης 12 βιβλία με μεταφράσεις του και ένα βιβλίο με δοκίμια. Οι ξένες εκδόσεις του έργου του, που έχουν μεταφραστεί σε σαράντα διαφορετικές γλώσσες, ανέρχονται σε 320. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα προστίθενται στο έργο του. Οι μελέτες για ομοτέχνους του, οι πολυάριθμες μεταφράσεις και χρονογραφήματα, καθώς και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα ενός χαλκέντερου δημιουργού.

Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.

***

«Η κυρά των αμπελιών» 1984

Κυρά των αμπελιών
που σ’ είδαμε πίσω απ’ το δίχτυ του πευκόδασου
να συγυρίζεις με το χάραμα
τα σπίτια των αϊτών και των τσοπάνων.
Πάνω στη φούστα σου ο Αυγερινός.
Δύο αγουροξυπνημένες μέλισσες
κρεμούσανε στ’ αυτιά σου σκουλαρίκια
και τα πορτοκαλάνθη σου έφεγγαν
τη μαύρη την καμένη στράτα.

Κυρά μελαχρινή
που η αντηλιά σου χρύσωσε τα χέρια
σαν της Παναγιάς το κόνισμα
πίσω από το χνούδι το σγουρό
σπίθιζε το δροσό της νύχτας
σα να μετάνιωσε λίγο προτού να σβήσει ο γαλαξίας
και δέθηκε γιορντάνι στο λαιμό σου
να χυθεί στη ζεστασιά του κόρφου σου…

eirini aivaliwtouΚυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου…
Περισσότερα

Το σπίτι του ποιητή Νίκου Καββαδία στο Φισκάρδο

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

  • Αποκλειστικές φωτογραφίες για το catisart.gr: Σοφία Παπαδάτου

Ένα αστικό μέγαρο εποχής 19ου αιώνα βρίσκεται στο Φισκάρδο με χαρακτηριστικό τον τεράστιο φίκο στην αυλή του. Είναι το σπίτι που πέρασε τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας ο ποιητής Νίκος Καββαδίας. Το κτίσμα είναι κατοικήσιμο και φροντίζεται από κληρονόμους της οικογένειας, όμως χρειάζεται επειγόντως αναπαλαίωση την οποία οφείλει να αναλάβει η πολιτεία. Πρόκειται για ένα παλατάκι, με χρονολογία κατασκευής 1874.

 

Ο Νίκος Καββαδίας (1910 – 1975) ήταν παιδί του Χαρίλαου Καββαδία και της Δωροθέας Αγγελάτου. Η Δωροθέα ήταν γόνος του Γρηγόρη Αγγελάτου και της Σταμούλας Γιαννουλάτου αμφότερες οικογένειες εφοπλιστών. Ο Χαρίλαος εκ Φισκάρδου ήταν μεγαλέμπορος και τροφοδότης του τσαρικού στρατού κάτοικος Μαντζουρίας (Manchuria) τότε. Το όνομα του Καββαδία βρισκόταν ανάμεσα στις 219 αρχοντικές οικογένειες της Κεφαλονιάς, τις εγγεγραμμένες στη Χρυσή Βίβλο (Λίμπρο ντ’ Όρο) του έτους 1799.

O Nίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Νικόλσκι Ουσουρίσκι, μια μικρή επαρχιακή πόλη της Μαντζουρίας στην περιοχή του Χαρμπίν, κοντά στον ποταμό Ουσούρ, που ήταν στρατιωτική βάση.

Η Χαρμπίν (Harbin) που έμενε και εργαζόταν ο Χαρίλαος Καββαδίας (κινέζικα: 哈爾濱 / 哈尔滨, Πινγίν: Hā’ěrbīn) είναι πόλη στη βορειοανατολική Κίνα και πρωτεύουσα της επαρχίας Χεϊλογκγιάγκ. Με 4 εκατομμύρια κατοίκους και πάνω από 9 εκατομμύρια στη μητροπολιτική περιοχή. Ιδρύθηκε το 1898 από Ρώσους ως σταθμός ενός σημαντικού σιδηροδρόμου και το εμπόριο της πόλης με τη Ρωσία είχε καθοριστικό ρόλο στην οικονομία της.

Ο πατέρας του, έχοντας ρώσικη υπηκοότητα, διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών – εξαγωγών και μεταφορών, διακινώντας μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων τροφίμων και άλλων καταναλωτικών ειδών. Τα πολιτικά δρώμενα ωστόσο δεν ευνόησαν τις οικονομικές επιχειρήσεις του και η επιδείνωση της κατάστασης τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Μαντζουρία και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Αρχικά εγκατέστησε την οικογένεια στο πατρικό σπίτι στην Άσσο (των Αγγελάτων) και στο Φισκάρδο (των Καββαδία) και αργότερα στο Αργοστόλι. Ο Νίκος μεγάλωσε με άνεση σ’ ένα αστικό περιβάλλον. Στο Αργοστόλι η οικογένειά του έμενε σ’ ένα μεγάλο σπίτι με περιβόλι.

Η μητέρα του ήταν μια ευγενέστατη αρχοντόθωρη δέσποινα και η αδελφή του η Τζένια (Ευγενία) Καββαδία ήταν μια εξαίρετη διανοούμενη, που εκτός από την πλατιά και βαθιά της καλλιέργεια, διέθετε και ένα ταλέντο συγγραφικό όχι συνηθισμένο, που δείγματά του είχαν φανεί στα διηγήματα που δημοσίευε εκείνη την εποχή, κυρίως στο λογοτεχνικό περιοδικό του Πειραιά «Ρυθμός», στου οποίου τον εκδοτικό κύκλο ανήκε. Είναι κρίμα το ότι δεν έδωσε συνέχεια στο συγγραφικό έργο της. Προτίμησε, ίσως, να μείνει στη σκιά του εμπνευσμένου αδερφού της, θεματοφύλακας του έργου και της μνήμης του. Είχε και δύο μικρότερους αδερφούς (Δημήτρη-Μίκια και Αργύρη).

 

 

«Τὸ 1914, στὴν ἀρχὴ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ὁ πατέρας ἀποφάσισε νὰ φέρει τὴν οἰκογένεια στὴν Ἑλλάδα, καθὼς πλανιόταν στὸν ἀέρα ἡ ἐπερχόμενη ἀνατροπή. Ταξίδεψαν μὲ τὸν Ὑπερσιβηρικὸ σιδηρόδρομο δεκαπέντε ὁλόκληρες μέρες διασχίζοντας τὰ Οὐράλια Ὄρη κι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ἐνδοχώρας. Φτάσανε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου βρήκανε τ᾿ ἀδέρφια τῆς μάνας ποὺ εἶχαν ναυτικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ μὲ κάποιο καράβι τους, τοὺς περάσανε στὸ ἑλληνικὸ ἔδαφος. Φτάσανε στὴν Ἀθήνα ὅπου ἔμειναν στὸ ξενοδοχεῖο «Διάνα». Τὰ δύο μεγαλύτερα παιδιὰ εἶδαν γιὰ πρώτη φορὰ θέατρο – Τὰ «Παναθήναια» μὲ τὴ Μαρίκα Κοτοπούλη. Καταλήξανε στὴν Κεφαλονιὰ στὰ πατρικὰ σπίτια μὲ τὶς γιαγιάδες καὶ τοὺς παπποῦδες, τῆς μάνας στὴν Ἄσσο, τοῦ πατέρα στὸ Φισκάρδο. Δὲν ἔμειναν πολύ. Ἦρθαν στὸ Ἀργοστόλι ὅπου νοικίασαν ἕνα μεγάλο σπίτι μὲ περιβόλι στὸ δρόμο τῆς Λάσσης, καὶ γράψανε τὰ δύο μεγαλύτερα παιδιὰ στὸ Νηπιαγωγεῖο τῆς σχολῆς Ἑλένης Μαζαράκη, «Παρθεναγωγεῖο αἱ Μοῦσαι». Ὁ πατέρας γύρισε στὴ Ρωσία γιὰ νὰ τακτοποιήσει τὶς ἐπιχειρήσεις του καὶ τὰ μικρὰ ἀπομεῖναν ξαφνιασμένα στὸ ἀνύποπτο ὡς τότε καὶ ἥσυχο Ἀργοστόλι, ποὺ ἄρχιζε νὰ τὸ τραντάζει ὁ ἀπόηχος τοῦ πολέμου. Ὑδροπλάνα, ὁπλιταγωγά, ἀτμάκατοι, συμμαχικὸς στρατός, Ἄγγλοι, Γάλλοι, Σενεγαλέζοι. Τὰ παιδιὰ τῆς οἰκογένειας βρίσκονταν κάθε ἀπόγευμα μὲ τὴν νταντὰ στὴν πλατεία. Ὁ Νίκος Καββαδίας ξέφευγε κατὰ τὴ συνήθειά του γιὰ νὰ κάνει φιλίες μὲ στρατιῶτες τοῦ συμμαχικοῦ στρατοῦ, κατὰ προτίμηση τοὺς Σενεγαλέζους ποὺ τὸν ἐντυπωσίαζαν μὲ τὸ χρῶμα τους καὶ τὸ μπόι τους καθὼς τὸν σήκωναν ψηλὰ στὰ χέρια τους καὶ τοῦ χαρίζανε ταινίες ἀπὸ τὰ καπέλα τους καὶ ἄλλα ἀντικείμενα. Ἡ οἰκογένεια ἀποκλείστηκε στὴν Κεφαλονιὰ καὶ ὁ πατέρας ἀποκλείστηκε στὴ Ρωσία. Ἑφτὰ ὁλόκληρα χρόνια χάθηκαν τὰ ἴχνη του. Διώχθηκε, φυλακίστηκε, ἔχασε ὡς τὸ τελευταῖο του ρούβλι. Γύρισε τὸ 1921, ταλαιπωρημένος, νευρασθενικὸς, ἄρρωστος -καὶ τὸ τραγικότερο, ξένος καὶ ἀνένταχτος. Μετακομίσαμε στὸν Πειραιᾶ, ὅπου ὁ Καββαδίας τελείωσε τὸ Δημοτικὸ στὴ σχολὴ ἀδελφῶν Μπάρδη. Συμμαθητές του ὁ Γιάννης Τσαρούχης καὶ ὁ πάπα-Πυρουνάκης» – Διήγηση της Τζένιας Καββαδία από το μπλογκ Υδροναύτες. (Πηγή: lifo.gr)

 

 

Το βάπτισμα της θάλασσας ο Καββαδίας το πήρε σε ηλικία 11 χρόνων με το επιβατηγό καράβι «Πολικός» των Αγγελάτων, των αδελφών της μητέρας του, όπου ο πατέρας του ήταν τροφοδότης. Τον έπαιρνε μαζί του τα καλοκαίρια ταξιδεύοντας στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Σ’ εκείνα τα πρώιμα ταξίδια, που τον έκαναν ν’ αγαπήσει το υγρό στοιχείο, γνώρισε Ρώσους πρόσφυγες, στρατηγούς, ναυάρχους και όμορφες μεθυσμένες Ρωσίδες, γεμάτες κοσμήματα. Κάποια μέρα «κοιμήθηκε στα γόνατα κάποιες ανασαίνοντας τ’ άρωμά της».

Ο Καββαδίας, στη «Βάρδια», θα γράψει: «Ο πατέρας μου… ο λαθρέμπορος του Λάο Γιαν, ο χαρτοπαίκτης του Τιεν Τσιν, ο μπακάλης του Πασαλιμανιού στα στερνά του, ο πιο ανελέητος άνθρωπος που γνώρισα».

Στα 19 του χρόνια, πριν μπαρκάρει, δημοσιεύει το ποίημα του «Αγαπάω» στο Περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας του Παύλου Δρανδάκη, το 1929, όπου είναι εμφανής η αλληλεγγύη του για τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, τους αδικημένους και τους απόκληρους της γης.

Ο Καββαδίας ήταν φύση παράξενη και ιδιόρρυθμη. Τον χαρακτήριζε το ονειροπόλημα του ποιητή, το ταμπεραμέντο του ναυτικού και η καλοσύνη του μικρού παιδιού, του άφθαρτου, του αλώβητου, του παιχνιδιάρικου και αυτάρεσκου. Και όλ’ αυτά μαζί, συνέθεταν την ανεπανάληπτη προσωπική γοητεία του. Πέρα από το ποιητικό έργο του, μας κληροδότησε και την ανθρωπιά του, αναπόσπαστο στοιχείο για τη συναρμογή μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας που θα μείνει στη μνήμη μας άσβεστη και πάντοτε αξιαγάπητη.

 

Το Φισκάρδο

Ο περιηγητής Μίλερ κατά την επίσκεψή του στο βορειότερο λιμάνι του νησιού τον 19ο αιώνα έγραψε ότι το Φισκάρδο είναι μία από τις πιο γοητευτικές και πιο ενδιαφέρουσες γωνιές της Γης. Το παλιό ψαροχώρι του οποίου τα σπίτια έμειναν ανέπαφα από το σεισμό του 1953, σήμερα είναι ένα από τα πιο φημισμένα τουριστικά θέρετρα της Ελλάδας.
Πήρε το όνομά του από τον Νορμανδό σταυροφόρο Robert Guiscard, όταν πέθανε εδώ, μετά την τελευταία του επιδρομή το 1085 και τα χρώματά του από τα πορτοκαλί παράθυρα, τα κόκκινα γεράνια, το πράσινο της πυκνής βλάστησης που το περιβάλλει και το γαλάζιο από το ανοιχτό του Ιονίου.
Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια από το κεντρικό πάρκινγκ θα συναντήσετε το ερειπωμένο σπίτι που πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Καββαδίας και μετά θα βρεθείτε στην προκυμαία με τα παλιά κτίσματα που έχουν μετατραπεί σε καφετέριες και εστιατόρια. Χαρακτηριστικά δείγματα τέτοιων σπιτιών είναι του Αμπατιέλου, του Γόμπου, του Τσελέντη. Τα περισσότερα αρχοντικά της περιοχής ανήκουν στην περίοδο της βενετικής κατοχής.
Από την προκυμαία θα ανεβείτε τα σκαλοπάτια για την εκκλησία της Παναγιάς της Πλατυτέρας του 17ου αιώνα. Από ολάνθιστα καντούνια θα επισκεφθείτε τη βυζαντινή εκκλησία του 6ου αιώνα στον φάρο στον Φουρνιά, μετά τα Χτούρια, τους αρχαίους πέτρινους λουτήρες και το θρόνο της θρυλικής βασίλισσας Φισκάρδας.

Το γνωστό αραξοβόλι, που κρατά την παραδοσιακή του αρχοντιά, είναι καταφύγιο και ορμητήριο πολλών σκαφών και από τους πλέον προσφιλείς χώρους θαλάσσιου τουρισμού, σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Διάσημο για την παραδοσιακή του ρυμοτομία, αλλά και για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του. Πανέμορφα χωριά το πλαισιώνουν ολόγυρα, καταλήγοντας σε δαντελωτές πεντακάθαρες ακρογιαλιές, καθώς και τους υπέροχους κυπαρισσώνες της Ευρετής. Ανατολικά, οι οικισμοί μαρτυρούν αδιάψευστα την εξέλιξη στο χρόνο, κοιτώντας αγέρωχα την Ιθάκη, σε ένα διάβα αναμνήσεων και εικόνων από το παρόν και το μέλλον.

Αξίζει επίσης, να σημειωθεί πως η ευρύτερη περιοχή της Ερίσσου έχει επανειλημμένως χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Το Φισκάρδο αποτελείται από τις παρακάτω γειτονιές: Απολυτός (στην περιοχή της προβλήτας του φέρι-μποτ), Λαρνί (στην περιοχή προς τα Λαγκάδια και το Σπηλιόβουνο), Καμινάκια, Ζαβαλάτα, Φώκι. Στη γύρω περιοχή του Φισκάρδου. υπάρχουν πολλά παραδοσιακά και πανέμορφα χωριά, όπως τα Αντυπάτα, Γερμενάτα, Ψιλιθριάς, Μάγγανος, Κατσαράτα, Ματσουκάτα, Τσελεντάτα, Μπαρζουκάτα, Τζαμαρελάτα, Αγριλιάς, Χαλικερή κ.ά.

 

 

 

«Αγαπάω» / Νίκος Καββαδίας

Αγαπάω ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά τα ματάκια, του αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ΄ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ΄ όνειρό τους,
να φανεί απ΄ τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ΄ ασπρόφτερό τους
Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά – αν ποτέ θά ΄ρθουν πίσω
αγαπάω, και θά ΄θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω.

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…
αγαπάω σε τούτο τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ΄ εμένα.

 

  • Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου
eirini aivaliwtouΤο σπίτι του ποιητή Νίκου Καββαδία στο Φισκάρδο
Περισσότερα

Το άγαλμα του Νίκου Καββαδία στο Αργοστόλι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Φωτογραφίες: Σοφία Παπαδάτου

Στο τέλος της παραλίας του Αργοστολίου, σε ένα μικρό πλάτωμα με παγκάκια, αμέσως μετά το παλιό κολυμβητήριο και δίπλα στο Ναυτικό Όμιλο, βρίσκεται το άγαλμα του Νίκου Καββαδία. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, ο ναυτικός πάνω από όλα Νίκος Καββαδίας καταγόταν από το Φισκάρδο, όπου μάλιστα διατηρείται και το πατρικό σπίτι της οικογένειας. Όσο ήταν παιδί, σύμφωνα με τις αναφορές για τη ζωή του, έζησε με την οικογένειά του κάποια χρόνια στο Αργοστόλι.

Η προτομή είναι τοποθετημένη πάνω σ’ έναν ακανόνιστο βράχο και εκεί πάνω βρίσκονται σε σιδερένια επιγραφή κάποιοι στίχοι απ’ το μελοποιημένο ποίημα του «Πούσι». Η προτομή είναι φτιαγμένη από ορείχαλκο. Στο αριστερό του μπράτσο βρίσκεται η χρονολογία 1983 καθώς και το όνομα του γλύπτη Νίκου Ίκαρη, που ανάλαβε την αναστήλωση της προτομής. Πίσω απ’ τον ακανόνιστο βράχο ανεμίζει η ελληνική σημαία. Το ότι βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο αποτελεί φόρο τιμής στον Έλληνα ποιητή. Η ανέγερση της προτομής έγινε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Κεφαλλήνων Νέας Υόρκης «Κέφαλος». Το άγαλμα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, που τόσο αγάπησε, ενώ ο ποιητής αγναντεύει αιωνίως τα καράβια που έρχονται και φεύγουν…

Ο ίδιος ο ποιητής παρουσιάζεται με ελαφρώς νοσταλγικό και μελαγχολικό ύφος, αγναντεύοντας το πέλαγος. Το ρυτιδιασμένο πρόσωπό του, ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένου και καραβοτσακισμένου ανθρώπου, δείχνει μια βαθιά θλίψη που αποτυπώνεται μέσα από τη σκυφτή στάση του σώματός του. Εύκολα καταλαβαίνει κάνεις πως τη ζωή του την πέρασε μέσα στα αμπάρια των καραβιών και στα λιμάνια μακρινών και ξένων τόπων. Αυτό φαίνεται μέσα από την ενδυμασία του, που αποτελεί ναυτική περιβολή. Φοράει πουλόβερ μάλλινο
και το κεφάλι του κοσμεί ένας μπερές με φούντα. Στα χεριά του κρατά μολύβι και χαρτί, κάτι που αποδεικνύει τη μεγάλη του λατρεία για τα γράμματα και τη συγγραφή, ενώ ακόμη μαρτυρά αρετές του χαρακτήρα του· ο ίδιος αποτελεί αντισυμβατικό άτομο, άνθρωπο του στοχασμού, της ανήσυχης σκέψης και των ανοιχτών οριζόντων.

Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας. Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρώσικη υπηκοότητα ενώ η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλονίτικης καταγωγής. Για μερικούς μήνες εργάστηκε σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πάτερα του μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ζωή του, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Μαραμπού». Το 1939 παίρνει το δίπλωμα του ασυρματιστή. Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του «Πούσι», συλλογή με την οποία εδραιώθηκε η φήμη του ως θαλασσινού ποιητή. Τρία χρονιά μετά το θάνατό του, κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από πολλούς σύγχρονους σύνθετες. Ένας απ’ αυτούς, ο Θάνος Μικρούτσικος, μελοποίησε ποιήματα του Νίκου Καββαδία στο δίσκο «Σταυρός του Νότου». Με την έντονη ευαισθησία του, έγραψε ιδιαίτερα αξιόλογα έργα, που τον καθιέρωσαν στους κορυφαίους εκπροσώπους του νεοελληνικού λυρισμού.

Ο Νίκος Καββαδίας αποτελεί έναν από τους πλέον αγαπημένους ποιητές σε ολόκληρη την Ελλάδα, με μια φήμη που ξεπερνά τα όρια της χώρας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «Willy» ή το «Μαχαίρι», αλλά και τα υπόλοιπα τραγούδια της συλλογής «O σταυρός του Νότου». Ποιος δεν έχει τραγουδήσει το «Μαχαίρι», τον «Σταυρό του Νότου», το «Καραντί», την «Fata Morgana» και δεν ταξίδεψε στις θάλασσες του κόσμου, με οδηγό τα ποιήματά του…

Ο Νίκος Καββαδίας εξέδωσε συνολικά τρεις ποιητικές συλλογές («Μαραμπού», «Πούσι» και «Τραβέρσο»). Έζησε ολόκληρη τη ζωή του στη θάλασσα και έκανε ιδεολογία το «όπου γης πατρίς» (όπως και πολλοί Κεφαλονίτες που μεγαλούργησαν στο εξωτερικό). Πόσοι πραγματικά γνωρίζουν ότι η καταγωγή του είναι από την Κεφαλονιά και μάλιστα από το Φισκάρδο;

Το σπίτι του δυστυχώς μένει εγκαταλελειμμένο και αναξιοποίητο στην πιο γραφική μεριά του νησιού, την κοσμοπολίτικη και πολυδιαφημισμένη περιοχή του Φισκάρδου.

Παλαιότερα μάλιστα υπήρχε διεθνές 15ήμερο φεστιβάλ σε Αργοστόλι και Ληξούρι, με τη συμμετοχή παγκοσμίου φήμης συγκροτημάτων και χορωδιών από ολόκληρο τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ αυτό καταργήθηκε, αφού θεωρήθηκε από τους τοπικούς άρχοντες ως πολυδάπανο, με αποτέλεσμα το άγαλμα να μοναχό να μένει και να μας θυμίζει την αίγλη άλλων εποχών.

Cambay’s water
Στον Π.Π. Παναγιώτου

Φουντάραμε καραμοσάλι στὸ ποτάμι.
Εἶχε ὁ πιλότος μας τὸ κούτελο βαμμένο
«κι ἂν λείψεις χίλια χρόνια θὰ σὲ περιμένω»
ὡστόσο οἱ κάβοι σου σκληρύναν τὴν παλάμη.

Θολὰ νερὰ καὶ μίλια τέσσερα τὸ ρέμα,
οἱ κούληδες τρῶνε σκυφτοὶ ρύζι μὲ κάρι,
ὁ καπετάνιος μας κοιτάζει τὸ φεγγάρι,
πού ῾ναι θολὸ καὶ κατακόκκινο σὰν αἷμα.

Τὸ ρυμουλκὸ σφύριξε τρεῖς καὶ πάει γιὰ πέρα,
σαράντα μέρες ὅλο ἐμέτραγες τὰ μίλια,
μ᾿ ἀπόψε -λέω- φαρμάκι κόμπρα εἶχες στὰ χείλια,
τὴν ὥρα πού ῾πες μὲ θυμό: «Θά ῾βγω ἄλλη μέρα…»

Τὴ νύχτα σοῦ ῾πα στὸ καμπούνι μία ἱστορία,
τὴν ἴδια ποὺ ὅλοι οἱ ναυτικοὶ λένε στὴ ράδα,
τὰ μάτια σου τὰ κυβερνοῦσε σοροκάδα
κι ὅλο μουρμούριζες βραχνά: «Φάλτσο ἡ πορεία…»

Ξημέρωσε κ᾿ ἦρθε ὁ φακίρης μὲ τὰ φίδια,
ἡ Μαχαράνα τοῦ Μαζὸρ δὲ φάνηκε ὅμως!…
Μ᾿ αἰσχρὲς κουβέντες τὸν ἐπείραζε ὁ λοστρόμος
καὶ τοῦ πετοῦσε ἀπὰ στὰ φίδια του σκουπίδια.

Σαλπάρουμε! Μᾶς περιμένουν στὸ Μπραζίλι.
Τὸ πρόσωπό σου θὰ τὸ μούσκεψε τὸ ἀγιάζι.
Ζεστὸν ἀγέρα κατεβάζει τὸ μπουγάζι
μὰ οὔτε φουστάνι στὴ στεριὰ κι οὔτε μαντήλι.

 

  • Ο Νίκος Ίκαρης (1915 – 1994) ήταν Έλληνας γλύπτης με οικογενειακό επίθετο Αϊβαλιώτης. Γεννήθηκε το 1915 στο Χρυσόστομο Ικαρίας. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 και στη συνέχεια στην Εθνική Αντίσταση όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε. το 1952 πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε μετεκπαίδευση στις εικαστικές σπουδές στο Παρίσι. Εργάστηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Δίδαξε στο Κingsborough του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Απεβίωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Δεκεμβρίου 1994. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, Μπιενάλε Βενετίας 1956, Μπιενάλε Παρισίων 1957, Διεθνή Παναθήναια 1965 κ.ά. και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Έργα του βρίσκονται σε Μουσεία ανά τον κόσμο όπως το Μπόχουμ στη Γερμανία, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στη Χάιφα του Ισραήλ αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης κοσμούν διάφορες πόλεις της Ελλάδα και ανά τον κόσμο όπως Άγιος Κήρυκος Ικαρίας, Πυθαγόρειο Σάμου, Βόλος, Κως, Κεφαλονιά, Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Βιέννη, Ρουρ Γερμανίας κ.ά. Εκτός από τα εικαστικά του έργα, ο Ίκαρης άφησε και γραπτά κείμενα, κυρίως ποίηση και δοκίμια.

 

  • Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

eirini aivaliwtouΤο άγαλμα του Νίκου Καββαδία στο Αργοστόλι
Περισσότερα

Ποια Πάρο και ποια Νάξο. Στα Κουφονήσια τον αέρα μου θα αλλάξω!

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Κείμενο – φωτογραφίες
της Χριστίνας Γιαννάκη

 

Τα Κουφονήσια αποτελούνται από δύο νησίδες, το Άνω και Κάτω Κουφονήσι και ανήκουν στο σύμπλεγμα των Μικρών Ανατολικών Κυκλάδων.

Χωρίζονται μεταξύ τους από ένα στενό πορθμό πλάτους 200 μ. Γεωγραφικά, τα συναντά κανείς 3 ν.μ. νοτιοανατολικά της Νάξου και δυτικά της Αμοργού. Ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα η οποία περιλαμβάνει εκτός από τα δύο Κουφονήσια και το νησί Κέρος καθώς και αρκετές μικρότερες νησίδες γύρω από τα κύρια νησιά.

Η Κέρος που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με το όνομα τους, είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί, 15,2 τ.χλμ., που όμως φιλοξενεί σημαντικά ευρήματα του κυκλαδικού πολιτισμού και έχει το σχήμα μιας γυναίκας που είναι ξαπλωμένη και κυοφορεί.

 

 

 

Το μικρό Άνω Κουφονήσι το στολίζουν σμαραγδένιες παραλίες. Τα νερά σχεδόν κρυστάλλινα κάνουν τη θάλασσα να μοιάζει με πισίνα.

Μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού είναι η Πλατιά Πούντα, γνωστή και ως «Ιταλίδα», λόγω της καταγωγής της ιδιοκτήτριας. Η «Ιταλίδα» βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τη Χώρα και είναι μια από τις πιο πολυσύχναστες στο Άνω Κουφονήσι.

 

 

Δεν διαθέτει οργάνωση επομένως, θα πρέπει να φροντίσετε να την επισκεφθείτε με τον εξοπλισμό σας. Για καφέ, ποτά και φαΐ θα εξυπηρετηθείτε από τις διπλανές παραλίες του Φανού (λειτουργεί beach bar) και του Φοίνικα (λειτουργεί εστιατόριο).

Στην αρχή της «Ιταλίδας» θα βρείτε τη «μικρή Ιταλίδα», διαθέτει μικρά φυσικά κολπάκια ιδανικά για αυτούς που λατρεύουν την απομόνωση ενώ ταυτόχρονα αποτελεί αγαπημένο προορισμό των γυμνιστών.

Διασχίζοντας την «Ιταλίδα» και ακολουθώντας ένα υπερυψωμένο μονοπάτι με θέα το απέραντο γαλάζιο, θα ανακαλύψετε ένα μικρό φυσικό κολπάκι, περιστοιχισμένο από βραχάκια, που το κάνουν να θυμίζει φυσική πισίνα. Μη διστάσετε να βουτήξετε!

 

 

Η αδρεναλίνη που νιώθεις τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που βρίσκεσαι στον αέρα και η προσγείωση στα μαγευτικά μπλε νερά της «πισίνας» θα σας αποζημιώσουν.

 

Η Χώρα του νησιού, πολύ κοντά στις περισσότερες παραλίες είναι μικρή αλλά γραφική. Με μια βόλτα των 40 λεπτών έχεις ήδη περπατήσει το μεγαλύτερο μέρος της. Τα μπλε και άσπρα στενά ηχούν με τις καλημέρες των ντόπιων και τα γέλια των παιδιών. Η Χώρα είναι γεμάτη μικρά μαγαζάκια για φαγητό, ποτό και φυσικά παγωτό. Αν θέλετε να ικανοποιήσετε την πείνα σας γρήγορα και απολαυστικά σε μια μικρή γωνία, θα βρείτε το σουβλάκι στη στροφή.

Το μαγαζί είναι self service. Ωστόσο διαθέτει μικρά πολύχρωμα τραπεζάκια όπου μπορείτε να απολαύσετε το φαγητό σας σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του νησιού. Για τους λάτρεις της καλής κουζίνας το μαγαζί Μικρές Κυκλάδες προσφέρει μια σειρά από ευφάνταστα παραδοσιακά πιάτα σε ένα άκρως φιλικό περιβάλλον.

 

 

Οι λουκουμάδες τυριών και οι πατάτες Νάξου είναι πιάτα που αξίζει να δοκιμάσετε πριν φύγετε από το νησί. Δίπλα στις Μικρές Κυκλάδες υπάρχει «Το Φυστίκι». Εξαίσιο παγωτό, για όλα τα γούστα φτιαγμένο από τη Σταυρούλα. Μια νέα κοπέλα γεμάτη όρεξη και αγάπη για δημιουργία. Όσον αφορά τις γεύσεις. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τι άλλο; Το φυστίκι! Τα βράδια, μας βρίσκουν για ποτό στο «Κουφοχωριό». Ένα μικρό μπαράκι στο κέντρο της χώρας με υπέροχα κοκτέιλ, καλή μουσική και ένα μπαλκόνι με θέα το μαγευτικό λιμάνι.

 

 

Σε όσους θέλουν δίνεται η ευκαιρία με μικρές βαρκούλες να πραγματοποιούν καθημερινά δρομολόγια για το Κάτω Κουφονήσι που είναι σχεδόν ανέγγιχτο. Ιδανική τοποθεσία για όσους αγαπούν το κάμπινγκ και την ηρεμία. Το μόνο μαγαζάκι που θα βρείτε είναι ένα μικρό ταβερνάκι, ντυμένο και ραμμένο με μια αξεπέραστη απλότητα.

 

 

Η παραλία που προτιμάται από τους επισκέπτες είναι το «Νερό», δεδομένου της ομορφιάς της και της εξαίσιας όασης που διαθέτει, γεμάτη φοίνικες και τεράστια αλμυρίκια. Τα Κουφονήσια διαθέτουν μια μοναδική αύρα ξεγνοιασιάς και γαλήνης που θα νιώσετε όσο πιο γρήγορα επισκεφτείτε το νησί.

 

***

 

 

Πληροφορίες από το catisart.gr

Εισιτήρια με όλα τα πλοία.
Θαλάσσιες μεταφορές και τοπικές εκδρομές.

*

ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ
Υπεύθυνος: Κώστας και Ρουσσέτος Πράσινος
Tηλέφωνο: 22850-71438
Κινητό: 6972-558.543 και 6945-042.548

*

KOUFONISSIA TOURS
Υπεύθυνος: Νικήτας Σίμος
Τηλέφωνο: 22850-74435 και 22850-74091
www.koufonissiatours.gr

***

ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

 

 

Παναγιώτης ΜήλαςΠοια Πάρο και ποια Νάξο. Στα Κουφονήσια τον αέρα μου θα αλλάξω!
Περισσότερα

Ποια είναι η πόλη που θρυλείται ότι υπήρξε ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωτεύουσα του βασιλείου της Ατροπατηνής που πήρε το όνομά του από τον σατράπη της Μηδίας, Ατροπάτη. Ήταν πρωτεύουσα του Μογγόλου ηγέτη Ιλκχάν Μαχμούντ Γκαζάν (1295-1304) ο οποίος ίδρυσε αστεροσκοπείο στην πόλη, καθιστώντας την σημαντικότατο κόμβο επιστημών. Το 14ο αιώνα το Ταμπρίζ πέρασε στα χέρια των μαυροπροβατάδων Τουρκομάνων, επί της ηγεμονίας των οποίων κτίστηκε το Μπλε Τζαμί της πόλης. Αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών μέχρι το 1548 όταν πρωτεύουσα έγινε το Καζβίν. Επί της δυναστείας των Κατζάρ ανέκτησε την προνομιακή του θέση και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό μεταξύ του Ιράν και της Ευρώπης. Το 1826 κατακτήθηκε από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιρανικού πολέμου (1826-8). Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως υπήρξε ο τόπος του κήπου της Εδέμ.

To Ταμπρίζ (περσ. تبریز), γνωστό και ως Ταυρίδα, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν και πρωτεύουσα της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται βορειοδυτικά, κοντά στη λίμνη Ούρμια, σε υψόμετρο περίπου 1.370 μέτρων. Η ονομασία της προέρχεται από τις λέξεις «ταπ ριζ», δηλαδή «ροή θερμότητας», καθώς η περιοχή περιβάλλεται από θερμές πηγές. Παρά το γεγονός πως η ευρύτερη περιοχή είναι σεισμογενής, οδηγώντας συχνά σε καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, λόγω της σημαντικής στρατηγικά θέσης της υπήρξε στη διάρκεια της ιστορίας της πρωτεύουσα ή διοικητικό κέντρο αρκετών δυναστειών.

Η πόλη διακρίνεται για την παρουσία αξιόλογων μνημείων. Εκτός από το Μπλε Τζαμί (1465-66) ξεχωρίζει επίσης το κάστρο του Ταμπρίζ, που βρίσκεται στη θέση ενός τεμένους υπό κατάρρευση, καθώς και το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών του Ταμπρίζ που αποτελεί από το 2010 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 1946 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο του Ταμπρίζ. Η πόλη παραμένει σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Συνδέεται σιδηροδρομικά με την Τεχεράνη ενώ διαθέτει και αεροδρόμιο. Χαρακτηρίζεται από ηπειρωτικό κλίμα. Εκτός από την κοινή περσική γλώσσα, μεγάλο μέρος των κατοίκων ομιλεί την αζερική.

 

Η Ταυρίδα, περίλαμπρη πόλη του Ιράν, γιόρτασε φέτος την αναγνώρισή της ως τουριστική πρωτεύουσα του μουσουλμανικού κόσμου.
Το Ιράν έχει εγκαινιάσει το μεγαλύτερο τουριστικό γεγονός των μουσουλμανικών κρατών στη βορειοδυτική ιρανική πόλη της Ταυρίδας για να σηματοδοτήσει την αναγνώριση της
πόλης ως τουριστική πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κόσμου για το 2018.
Ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουχανί εγκαινίασε το τουριστικό γκαλά της Ταυρίδας, στο οποίο συμμετείχαν δεκάδες εκπρόσωποι από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων υπουργών και διπλωματών.

Με θέση-κλειδί στον δρόμο του μεταξιού, θεωρείται μια πύλη προς την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Η πόλη της Ταυρίδας ονομάστηκε τουριστική πρωτεύουσα των ισλαμικών
χωρών για το 2018 από τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC) κατά τη συνάντησή του στην πρωτεύουσα Niamey του Νίγηρα.
Στην υποψηφιότητά της για τον τίτλο, η Ταυρίδα έλαβε το 90% των ψήφων του 57μελούς μουσουλμανικού σώματος και κέρδισε τον τίτλο.
Ο ΟΙΚ αναγνώρισε για πρώτη φορά την Ιερουσαλήμ al-Quds ως τουριστική πρωτεύουσα του μουσουλμανικού κόσμου το 2015. Η τουρκική πόλη Κόνια και η αγία πόλη της
Μεδίνας αναγνωρίστηκαν ως οι επόμενες τουριστικές πρωτεύουσες το 2016 και το 2017 αντίστοιχα.
Καθώς πρόκειται για ένα κέντρο τεχνών και ισλαμικού πολιτισμού και έδρα πολλών διπλωματικών, πολιτικών και διεθνών αποστολών, η Ταυρίδα επιδιώκει να αποκαταστήσει
την ιστορική της δόξα ως η νέα Τουριστική Πρωτεύουσα.
Πολυάριθμα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά γεγονότα, καθώς και φεστιβάλ δρόμου, βρίσκονται σε εξέλιξη σε ολόκληρη την Ταυρίδα για τον εορτασμό της περίστασης.

 

 

Η πόλη προσφέρει επίσης ειδικές εκπτώσεις σε ξενοδοχεία, μουσεία, ιστορικούς χώρους και εργαστήρια χειροτεχνίας για τους επισκέπτες.
Η Ταυρίδα θρυλείται ότι είναι ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ. Είναι μια από τις αρχαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις στο Ιράν, με ιστορία περίπου 4.000 ετών.
Σύμφωνα με το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του 13ου αιώνα του εμπόρου και ταξιδευτή Μάρκο Πόλο, η Ταυρίδα προσέλκυε εμπορεύματα από την Ινδία και το Ιράκ, τον Περσικό
Κόλπο και πολλά άλλα μέρη. Εκείνη την εποχή, ήταν η πρωτεύουσα της περσικής αυτοκρατορίας που απλωνόταν από την Αίγυπτο στην Κεντρική Ασία και από τον Ινδικό
Ωκεανό ως την Αρμενία.
Όταν η Περσία ανοίχτηκε προς τη Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ταυρίδα έγινε ευρωπαϊκή βάση καθώς αυξήθηκε η βιομηχανία της, καθιστώντας την οικονομική πρωτεύουσα του Ιράν. Οι βιομηχανίες χαλιών, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, υποδημάτων, τσιμέντου και επεξεργασίας τροφίμων, που εξακολουθούν να αποτελούν τα βασικά συστατικά της οικονομίας της πόλης, έχουν τις ρίζες τους σε αυτή την περίοδο.
Η πόλη ήταν επίσης μια από τις πρώτες που ανέλαβαν τον εκσυγχρονισμό και πολλές από τις νέες εξελίξεις στην ιστορία του Ιράν, όπως το τυπογραφείο, ο δημόσιος κινηματογράφος, το θέατρο, ο δήμος, το νηπιαγωγείο, το σχολείο για τους κωφούς και τα παιδιά με ιδιαιτερότητες, τον έντυπο Τύπο και τις υπηρεσίες πυρόσβεσης.
Η σύγχρονη Ταυρίδα έχει χάσει τη θέση της ως δεύτερη πόλη και οικονομικός κόμβος του Ιράν, αλλά εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στα βορειοδυτικά.
Η πόλη είναι επίσης ένα σημαντικό κέντρο βαριάς βιομηχανίας αυτοκινήτων, εργαλειομηχανών, διυλιστηρίων, πετροχημικών, φαρμακευτικών προϊόντων, δερμάτινων
ειδών και χαλιών.

 

Αυτός ο άξονας για τη βιομηχανία έχει μειονεκτήματα, όπου ο τουρισμός έχει παραμεληθεί συνολικά. Η Ταυρίδα λαμβάνει πολύ λίγα από την προώθηση του Ιράν για την υπέροχη αρχαία κληρονομιά του σε περιοχές όπως το Ισφαχάν, το Σιράζ, η Μασχάντ.
Ο ρυθμός ανάπτυξης στην Ταυρίδα υπογραμμίζεται από τους νέους ορόφους που προσανατολίζονται προς τον ορίζοντα, συνοδευόμενοι από νέους αυτοκινητόδρομους, πάρκα και γέφυρες που χτίστηκαν και τα παλαιά κτήρια που δίνουν μια ανανεωμένη όψη.
Η πόλη έχει ανοίξει εκ νέου πολλά από τα παλιά σοκάκια και τους δρόμους της και έχει επισκευάσει τους ιστορικούς της χώρους ώστε να χαρακτηριστεί η καθαρότερη πόλη
του Ιράν για αρκετά χρόνια στη σειρά.

 

Η Ταυρίδα φέρει επίσης μια σειρά ανεπίσημων χαρακτηριστικών όπως η πόλη των πρώτων, λόγω του πρωτοποριακού της ρόλου στον εκσυγχρονισμό του Ιράν, της πόλης χωρίς ζητιάνους και άστεγους και της πρωτεύουσας της σοκολάτας του Ιράν.
Τα τοπικά είδη ζαχαροπλαστικής, οι ξηροί καρποί και η παραδοσιακή κουζίνα της Ταυρίδας αναγνωρίζονται σε όλο το Ιράν ως μερικά από τα καλύτερα στο είδος τους.
Οι Shirin Asal, Aysuda, Aydin, Shoniz, Anata, Baraka και Chichak είναι μερικοί από τους κατασκευαστές στο Ιράν και οι καλύτερες γκουρμέ μάρκες σοκολάτας της χώρας. Οι
σπεσιαλιτέ τους περιλαμβάνουν qurabiya, Tabrizi lovuez, riss, nugat, tasbihi, latifeh, Ahari, lovadieh και lokum.

Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τα χειροποίητα ρούχα της, συμπεριλαμβανομένων των χαλιών και των κοσμημάτων. Τα χαλιά της Ταυρίδας διακρίνονται από την εξαιρετική ύφανσή τους και την τήρηση των κλασικών παραδόσεων του παλαιού σχεδιασμού περσικού χαλιού.

Ιστορικά μνημεία

Ενώ πολλά από τα αρχαία μνημεία της πόλης έχουν χαθεί λόγω των επαναλαμβανόμενων σεισμών, τα υπόλοιπα ιστορικά κτήρια είναι εντυπωσιακά στο είδος τους. Πρωταρχικό είναι το μεγαλύτερο κλειστό παζάρι στον κόσμο, ένα σύμπλεγμα διασυνδεδεμένων δομών από τούβλο του 15ου αιώνα και κλειστούς χώρους για διαφορετικές λειτουργίες, το οποίο αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν. Άλλα περιλαμβάνουν ένα τεράστιο οικοδομικό τετράγωνο του 14ου αιώνα, το οποίο είναι το
μοναδικό απόθεμα μιας κάποτε ισχυρής ακρόπολης, καθώς και το διάσημο Μπλε Τζαμί, που ονομάζεται έτσι για τα έντονα μπλε πλακάκια που διακοσμούν τους τοίχους.

 

Η Ταυρίδα διαθέτει επίσης αρκετούς κήπους και πάρκα σε λόφους που είναι δημοφιλείς για τις αποδράσεις του Σαββατοκύριακου. Τα μουσεία της παρουσιάζουν ευρήματα που
χρονολογούνται από 4.000 χρόνια πριν. Υπάρχει επίσης ένα νεκροταφείο που ανήκει σε περίπου 400 κλασικούς και σύγχρονους ποιητές, μυστικιστές και άλλους αξιοσημείωτους
ανθρώπους. Οι εκκλησίες στην πόλη βεβαιώνουν τη θέση τους ως ένα πολυπολιτισμικό καζάνι φυλών, θρησκειών και εθνικοτήτων. Η πόλη έχει σήμερα μια ορατή αρμενική
μειονότητα που ακολουθεί τον χριστιανισμό. Είχε επίσης μια μικρή εβραϊκή κοινότητα, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μετακομίσει στην Τεχεράνη. Κοντά στην Ταυρίδα,
το χωριό Καντοβάν προσελκύει πολλούς επισκέπτες που ταξιδεύουν για να δουν τις ανθρωπογενείς καταπράσινες κατοικίες που ανασκάπτονται μέσα σε ηφαιστειακά πετρώματα, τα οποία εξακολουθούν να είναι κατοικημένα.

Το φαράγγι Arasbaran ή Qaradaq των μαγευτικών δασών είναι ένα αποθεματικό της Βιόσφαιρας της UNESCO για το οποίο το Ιράν έχει υποβάλει αίτηση για προώθηση στο
καθεστώς του Εθνικού Πάρκου. Έχει περίπου 350 είδη πτηνών, θηλαστικών, ερπετών και ψαριών, καθώς και πολλά εξωτικά φυτά και άγρια δέντρα.

 

eirini aivaliwtouΠοια είναι η πόλη που θρυλείται ότι υπήρξε ο ιστορικός τόπος του κήπου της Εδέμ
Περισσότερα