Αποδράσεις

Κυριακή 18 Αυγούστου: Παγκόσμια Ημέρα Φάρων με τον Γήση Παπαγεωργίου σε όλη την Ελλάδα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Τη δυνατότητα να ενημερωθούν για τη συμβολή των φάρων στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, για την αξιοποίηση του φαρικού δικτύου ως πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και για τη συνεισφορά των φαροφυλάκων στη λειτουργία του δικτύου, θα έχουν οι πολίτες την Κυριακή 18 Αυγούστου 2019, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Φάρων.

 

Όπως έγινε γνωστό από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, 28 φάροι θα είναι ανοικτοί για το κοινό από τις 10 το πρωί έως τις 8.00 το βράδυ.

 

Πρόκειται για τους εξής φάρους:

 

Αγ. Νικολάου – Κέας
Ακρωτηρίου – Θήρας
Αρκίτσας – Φθιώτιδας
Μουδαρίου – Κυθήρων
Βρυσακίου – Λαυρίου
Φισκάρδου – Κεφαλλονιάς
Γουρουνιού – Σκοπέλου
Δρεπάνου – Αχαΐας
Δρεπάνου – Χανίων
Κασσάνδρας – Χαλκιδικής
Κατακόλου – Ηλείας
Σκιναρίου – Ζακύνθου
Κρανάης – Γυθείου
Μεγάλου Εμβόλου – Θεσσαλονίκης
Μελαγκάβι – Λουτρακίου
Πλάκας – Λήμνου
Κόρακα – Πάρου
Κοκκινοπούλου – Ψαρών
Αλεξανδρούπολη – Αλεξανδρούπολης
Ταινάρου – Λακωνίας
Κόπραινας – Άρτας
Κακής Κεφαλής – Χαλκίδας
Μονεμβασιάς – Λακωνίας
Λάκκας – Παξών
Βασιλίνας – Ευβοίας
Πάππα – Ικαρίας
Σπαθιού – Σερίφου και
Δουκάτου – Λευκάδας

 

***

 

Όσοι όμως δεν προλάβουν και όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για τους φάρους αλλά να τους δουν μέσα από μια άλλη οπτική δεν έχουν παρά να αναζητήσουν το λεύκωμα του Γήση Παπαγεωργίου «Οι ελληνικοί πέτρινοι φάροι» (Εκδόσεις Άμμος).

Το έργο του Γήση Παπαγεωργίου καταγράφει τους φάρους της Ελλάδας με ευαισθησία και με τη βεβαιότητα ότι από το ίδιο το αντικείμενο προκύπτει η αξία της αναπαράστασης.

 

Ο Γήσης Παπαγεωργίου για ένα διάστημα 12 περίπου χρόνων ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία σε συνεργασία με την εφημερίδα «Η Πρώτη» και στη συνέχεια με το «Βήμα», την «Ελευθεροτυπία», «Τα Νέα» και διάφορα αθηναϊκά περιοδικά.

 

Μεθοδικός και μελαγχολικός, όπως οι παλιοί φαροφύλακες, ο καλλιτέχνης προσπαθεί να διασώσει τα μνημεία μιας εποχής που αλλάζει, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη διαχρονικότητα του θέματός του.
Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με το βάρος της γεωγραφίας, της ιστορίας, αλλά και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων, στο έργο αυτό ο καθένας μπορεί να δει το φάρο του δικού του ταξιδιού.

 

***

 

Ο Φάρος είναι ένα από τα κατ’ εξοχήν σύμβολα της ναυτικής ζωής και ως τέτοιο συμπυκνώνει τις αξίες και τα χαρακτηριστικά που εδώ και αιώνες οι άνθρωποι προβάλλουμε στη θάλασσα: τη γοητεία της εξερεύνησης, αλλά και την επικινδυνότητα του ταξιδιού, το κάλεσμα της στεριάς και του νόστου, την ανάγκη για σταθερά σημεία αναφοράς, για τη χάραξη της πορείας.

 

***

 

Από το 2000 ο Γήσης Παπαγεωργίου ασχολείται αποκλειστικά με την έρευνα και τη σχεδίαση της ελληνικής παραδοσιακής ενδυμασίας.

 

Πάνω απ’ όλα όμως, ο φάρος – και ιδίως ο περίβλεπτος – είναι ένα φωτεινό σημείο στο σκοτάδι που υπάρχει για όλους ανεξαιρέτως. Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να ειδωθεί και ως μεταφορά στην ελεύθερη χρήση όλων μας, ανεξαρτήτως της πορείας που χαράσσει ο καθένας μας, αξιοποιώντας τα. (. . .)

 

***

 

Ο Γήσης Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939 και είναι απόστρατος Πλοίαρχος τον Πολεμικού Ναυτικού. Το 1981 παραιτήθηκε από το Π.Ν. και για ένα διάστημα 12 περίπου χρόνων ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία σε συνεργασία με την εφημερίδα «Η Πρώτη» και στη συνέχεια με το «Βήμα», την «Ελευθεροτυπία», «Τα Νέα» και διάφορα αθηναϊκά περιοδικά.

 

 

 

Τη γνωριμία του με τους πέτρινους φάρους έκανε το 1980 – 1981 ως διοικητής της Φαρικής Βάσης. Συγκεντρώνοντας στοιχεία και πληροφορίες για την ιστορία του ελληνικού φαρικού δικτύου και σχεδιάζοντας τους πέτρινους επιτηρούμενους φάρους, προχώρησε στην αρχική έκδοση «Οι ελληνικοί πέτρινοι φάροι» το 1996.

Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε το «Ελλάς! Χάρηκα!», ευθυμογραφική αντιμετώπιση της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας και ακολούθησαν στο ίδιο πνεύμα τα «Ελλάς! Χάσαμε! και Ολυμπιακοί! Δώκαμε»…

Παράλληλα ολοκλήρωσε την έρευνα και τη σχεδίαση των στολών του Πολεμικού Ναυτικού από την εποχή τον Καποδίστρια μέχρι σήμερα και το 1998 κυκλοφόρησε το λεύκωμα «Στολές του Πολεμικού Ναυτικού».

Ακολούθησαν τα λευκώματα «Έλληνες γελοιογράφοι του 20ού αιώνα» το 1999 και το 2000 «Ο μεγάλος θίασος».

Από την εργασία του γύρω από τους ελληνικούς φάρους προέκυψε η δημιουργία μόνιμης αντίστοιχης έκθεσης στο φάρο της Γαύδου.

 

Παναγιώτης ΜήλαςΚυριακή 18 Αυγούστου: Παγκόσμια Ημέρα Φάρων με τον Γήση Παπαγεωργίου σε όλη την Ελλάδα
Περισσότερα

Η Αλεξάνδρεια του Κοραή Δαμάτη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Αλεξάνδρεια!

Η πόλη μου!

…Εκεί… σ’ αυτήν την απέραντη θάλασσα… σαν σήμερα… πριν χρόνια…

Η φωνή του πάει, έσπασε απ’ το πολύ παράπονο. Πλάγιασε με προσοχή το ούτι στη διπλανή καρέκλα λες και ‘βαζε μωρό να κοιμηθεί. Πήρε την άκρη του ναργιλέ. Ρούφηξε μια, δυο, και μια τρίτη, γέμισε το στήθος του ως απάνω. Αχ, πατρίδα μου… βάλε με στην αγκαλιά σου, βάλε με, πατρίδα μου… σιγοτραγούδησε χαμογελώντας λυπημένα. Πόλη αφανέρωτη και παρούσα μαζί, πόνος που βασανίζει κρυμμένος στα σπλάχνα.
Πόλη αδιάφορη για το μέλλον, παλινδρομεί στις αναμνήσεις της, λικνίζεται ανάμεσα στο πριν και στο τώρα με ορθάνοιχτες θύρες και παραθύρια.
Πλέει στις όχθες της Μεσογείου, υγρή, ζεστή, διάσπαρτη από όλες τις ηδονές του κόσμου.
Διαθέσιμη πάντα να κατακτηθεί και να κατακτήσει.
Ένα μικρό κορίτσι λένε, με σώμα χαραγμένο από σπόρους σιταριού, δεν την κρατάει τίποτα, γλιστράει ανάμεσα σε χίλια χέρια κι όλο λυγιέται, χορεύει, τρέχει και κρύβεται πίσω από μάντρες, χώνεται κάτω από παλιές πέτρες παλαιών καιρών, γελάει περήφανο για τις όμορφες σκοτεινιές του, χάνεται στον αέρα κι ύστερα επιστρέφει κουρασμένο απ’ τα ξαφνικά χαμσίνια, τα άγρια κύματα της θάλασσας και τις ανυπόμονες ψυχές που πατάνε πάνω της τόσους αιώνες.
Επιμένει, θέλει ακόμα να την αγαπούν, μοιράζει φιλιά και χάδια όπου λάχει.
Δίνει άπειρες υποσχέσεις, άλλοτε τις τηρεί ευλαβικά και γενναιόδωρα κι άλλοτε τις ξεχνάει.
Ανοίγει το σώμα της, ξεσπαθώνει το πυρωμένο της αιδοίο, και τους βάζει όλους να πλυθούν μες στις φωτιές της, τους βαφτίζει στο όνομά της και έπειτα τους ρίχνει σε σιδερένια δίχτυα, να τους έχει μόνο αυτή και να τους χαίρεται.
Μωαμεθανούς και Ορθόδοξους, Καθολικούς, Εβραίους και Κόπτες, φτωχούς και πλούσιους, οικόσιτους χρόνιους οικογενειάρχες και μοναχικούς χορευτές, τρελούς των οραμάτων, τσαρλατάνους μάγους, τυχοδιώκτες του ονείρου και πληρωμένους δολοφόνους, άθεους προσκυνητές, μάγισσες των άστρων, ασύδοτα θρασίμια, φαντασμένους ποιητές κι ανθρωπόμορφα θηρία, χαμογελαστούς σαλτιμπάγκους, άπορους του Έρωτα, παιδιά του Θεού και παιδιά του Διαβόλου, πονηρούς ζητιάνους, μπαμπέσηδες νταβατζήδες και Ασκητές της ερήμου, κολασμένους άντρες που κυνηγάνε άντρες, αμαρτωλές συζύγους, γελαστούς οπιομανείς, τυφλούς αλκοολικούς, αυτοπυρπολημένους αγίους, ήμερους αναχωρητές κι ακίνδυνους εραστές, όλοι τους με φωνές και σπρωξίματα να μπούνε μέσα της, να χωνευτούν, να γίνουν ένα με αυτήν, να γίνουν όλοι Αλεξάνδρεια.

  • Ένα κείμενο του Κοραή Δαμάτη για την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αλέξάνδρεια.

∼∼

 

Ο Κοραής Δαμάτης γεννήθηκε το 1952 στην Αίγυπτο, στην Αλεξάνδρεια. Στην Ελλάδα ήρθε με την οικογένειά του το 1962. Σπούδασε θέατρο. Χόρεψε με την ομάδα “Χορικά” της Ζουζούς Νικολούδη και στο “Ελληνικό Χορόδραμα” της Ραλλούς Μάνου. Έλαβε μέρος ως ηθοποιός και χορευτής σε αρκετές παραστάσεις. Δημιούργησε τη θεατρική ομάδα “Έβδομο Θέατρο”. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Ευριπίδη, Σαίξπηρ, Βάις, Μπρεχτ, Μπέκετ, Λόπε ντε Βέγκα, Ζενέ, Μπομαρσέ, Αριστοφάνη, Γκομπρόβιτς, Σέρμαν, Ουίλιαμς, Ιονέσκο, Ζιροντού, Καμί, Μάρτιν Μακ Ντόνα, Γιώργου Σεβαστίκογλου κ.ά., για το Εθνικό Θέατρο, για κάποια Δημοτικά Περιφερειακά, για το Φεστιβάλ Αθηνών και για το ελεύθερο θέατρο. Έχει γράψει το μυθιστόρημα “Το Σπίτι Μόνο“, που είναι το πρώτο του βιβλίο.

  • Η αρχική φωτογραφία είναι του Κοραή Δαμάτη
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Αλεξάνδρεια του Κοραή Δαμάτη
Περισσότερα

Η Φολέγανδρος όπως τη μάθαμε και την αγαπήσαμε από τον «Κίκο»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Στον Νέο Κόσμο, στη μονοκατοικία στη γωνία των οδών Ήρας και Δέσπως Σέχου, συναντιόμαστε όποτε δεν είχαμε διάβασμα. Όταν το ΣΤ’ Αρρένων και το Γ’ Θηλέων ήταν σε διακοπές…

Η Σοφία, η Κατερίνα, η Λέτα, ο Άγγελος, ο Λάκης, ο Μπάμπης, ο Γιώργος, ο Αργύρης, ο Παύλος και ο μικρός της παρέας, ο Στέλιος, που τον λέγαμε «Κίκο».

Η γιαγιά Μαρία φρόντιζε για όλα και από τους μεζέδες της μάθαμε να αγαπάμε τη μακρινή τότε Φολέγανδρο. Δοκιμάσαμε ματσάτα, σουρωτό και καλτσούνια. Γευτήκαμε το φοβερό ρακόμελο…

Από την Κατερίνα και τον Παύλο ακούσαμε ιστορίες για το νησί και τους ανθρώπους του. Από τον Στέλιο ακούσαμε τα τραγούδια του.

Τα χρόνια πέρασαν και τα πρώτα ταξίδια στο νησί απέδειξαν ότι δεν είχαμε κάνει λάθος που το αγαπήσαμε από …μακριά. Την ίδια αγάπη επιβεβαιώσαμε και φέτος στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα.

***

Στο νησί των ανέμων περπατήσαμε πολύ, χορέψαμε πολύ, ξενυχτήσαμε πολύ και κουβεντιάσαμε αμέτρητες ώρες. Όμως το μεγάλο μας κέρδος ήταν τα σύντομα ταξίδια από παραλία σε παραλία με την «Κατράνα» του Στέλιου και με το τραγούδι του.

Ταξίδια με την καρδιά, το μυαλό και όλες τις αισθήσεις στη Φολέγανδρο.

***

Πεζοπορία από τον Καραβοστάση μέχρι τη Χώρα. Πλακόστρωτοι δρόμοι και σοκάκια, μαγευτικές πλατείες, φροντισμένα σπίτια, ασπρισμένες αυλές, πολύχρωμοι κήποι.

Οι νύχτες στη Χώρα δεν έχουν τέλος, ενώ δύο ΑΤΜ κάτω από το γραφείο της Κοινότητας σε προσγειώνουν στην πραγματικότητα.

***

Ας κάνουμε όμως μια βόλτα στις πιο σημαντικές παραλίες του νησιού (κατ’ αλφαβητική σειρά) έτσι όπως μας τις έμαθε ο «Κίκο» με την «Κατράνα» του.

 

 

 

*Η παραλία του Αγίου Γεωργίου στη βόρεια πλευρά του νησιού είναι προσβάσιμη με μηχανή ή αυτοκίνητο μέσω χωματόδρομου από την Άνω Μεριά (10 λεπτά). Το καλοκαίρι τη χτυπάνε τα μελτέμια. Ενδιαφέρον έχουν και οι διαδρομές των μονοπατιών που ξεκινούν από την Άνω Μεριά. Η παραλία της είναι κυρίως αμμώδης, με κάποια πεύκα να προσφέρουν τη σκιά τους.

 

 

 

* Άγιος Νικόλαος. Με 20 λεπτά περπάτημα ή σε 5 λεπτά με το τοπικό καραβάκι από την Αγκάλη, η παραλία του Αγίου Νικολάου είναι ένα ιδανικό μέρος για κολύμπι λόγω της αμμώδους παραλίας της, των κρυστάλλινων νερών της και της σκιάς που μπορεί να βρει κανείς κάτω από τα πεύκα. Κοντά στην παραλία βρίσκονται και δύο ταβέρνες, ιδανικές για καφέ, ποτό ή φαγητό.

 

 

 

*Αγκάλη. Μια ιδανική οικογενειακή παραλία 4 χλμ. μακριά από τη Χώρα, στο γραφικό κόλπο Βαθύ. Μπορεί να προσεγγιστεί με μηχανή, αυτοκίνητο ή το τοπικό λεωφορείο. Στην περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, καφέ, μίνι μάρκετ.

 

 

*Αμπέλι. Είναι μια μικρή αλλά δημοφιλής παραλία λόγω της προστασίας της το καλοκαίρι από τους βόρειους ανέμους. Είναι προσβάσιμη μέσω ενός μονοπατιού (30 λεπτά) ή ενός χωματόδρομου (10 λεπτά) από την Άνω Μεριά. Η παραλία έχει μικρά βότσαλα και τα νερά της είναι ιδανικά για κολύμπι με αναπνευστήρα.

 

 

 

*Βάλσαμο. Πανέμορφος κόλπος 10 χλμ. Από τη Χώρα 10 χλμ. από τον Καραβοστάση 13.5 χλμ, από την Άνω Μεριά 5 χλμ. και από την Αγκάλη 8 χλμ. Μπορείς να πας με αυτοκίνητο, μηχανάκι, καραβάκι. Δεν υπάρχει φαγητό και νερό.

 

 

 

*Βάρδια. Ανατολικά από τον Καραβοστάση, βρίσκεται μια από τις πιο δημοφιλής οικογενειακές παραλίες. Είναι ιδανική για όσους μένουν στη γύρω περιοχή, καθώς η πρόσβαση είναι εύκολη μέσω της σκάλας. Άνετη αμμουδιά και πολλά διαθέσιμα σημεία με σκιά.

 

 

 

*Για την παραλία Βιτσέντζου υπάρχει πρόσβαση μέσω ενός μονοπατιού δίπλα στον κεντρικό δρόμο. Πρόκειται για μια ιδανική παραλία όταν πνέουν νότιοι άνεμοι.

 

 

 

*Τα Βορεινά όπως υποδηλώνουν και το όνομά τους, είναι μια παραλία εκτεθειμένη στους βόρειους ανέμους καθώς βρίσκεται στη βορινή πλευρά του νησιού, αντικρίζοντας το νησί της Σίφνου. Η πρόσβαση γίνεται μέσω ενός απότομου μονοπατιού (20′) που ξεκινάει μετά την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στον κεντρικό δρόμο από τη Χώρα προς την Άνω Μεριά. Ιδανικός καιρός οι νότιοι άνεμοι. H προμήθεια νερού (τουλάχιστον) είναι απαραίτητη.

 

 

 

*Ο Γαλίφος είναι άλλη μια μικρή αλλά δημοφιλής παραλία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω της προστασίας της από τους βόρειους ανέμους. Είναι προσβάσιμη μέσω ενός μονοπατιού (10 λεπτά) μεταξύ της Αγκάλης και του Αγίου Νικολάου. Η παραλία έχει βότσαλα και κρυστάλλινα διάφανα νερά.

 

 

 

*Το Κάτεργο είναι η πιο όμορφη αλλά ταυτόχρονα και η πιο «άγρια» παραλία, λόγω του καυτού ήλιου, της έλλειψης σκιάς και της δύσκολης πρόσβασης από τη στεριά. Κάποιος εξοπλισμός για σκιά και η προμήθεια νερού, είναι απαραίτητα για να απολαύσετε τα καθαρά και τα κρυστάλλινα νερά της περιοχής. Ο ευκολότερος τρόπος πρόσβασης είναι με το τοπικό καραβάκι (10 λεπτά) από τον Καραβοστάση. Για όσους αγαπούν το περπάτημα υπάρχει και ένα μονοπάτι που ξεκινά από τον οικισμό του Λιβαδιού (30 λεπτά).

 

 

 

*Το Λατινάκι είναι μια μικρή αμμώδης παραλία, με θέα στον οικισμό και στο λιμάνι του Καραβοστάση. Απέχει μόλις 10 λεπτά με τα πόδια από τον οικισμό, ακολουθώντας την παραλιακή διαδρομή προς το Λιβάδι.

 

 

 

*Το Λιβαδάκι είναι μία απομακρυσμένη παραλία στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Για τους οδοιπόρους υπάρχουν τρία μονοπάτια που ξεκινούν από την Άνω Μεριά για να καταλήξουν ύστερα από 45 λεπτά με μία ώρα περίπου σε αυτό το καταπληκτικό τοπίο άγριας ομορφιάς. Εναλλακτικά η πρόσβαση στην παραλία γίνεται σε 15-20 λεπτά με καραβάκι από την Αγκάλη κάθε μία ώρα. Η παραλία συνδυάζει αμμουδιά με πλατιά βράχια και δροσερά διάφανα γαλαζοπράσινα νερά. Με 10 λεπτά περπάτημα από την παραλία μπορείτε ακόμα να επισκεφθείτε τον Φάρο του Ασπρόπουντα, ένα από τα μεγαλύτερα φανάρια του Αιγαίου.

 

 

 

*Η παραλία Λιβάδι βρίσκεται στον ομώνυμο αγροτικό οικισμό σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από τον Καραβοστάση και το λιμάνι. Η πρόσβαση είναι εύκολη μέσω του κεντρικού δρόμου κατά μήκος της ακτής και σε συνδυασμό με τη μεγάλη της έκταση, την αμμουδιά και την προστασία της από όλους σχεδόν τους ανέμους, αποτελεί μία δημοφιλή επιλογή κατά τους θερινούς μήνες.

 

 

 

*Πολύ κοντά στην παραλία του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Μεριά, βρίσκεται και η παραλία της Λυγαριάς. Είναι μια αμμώδης-βοτσαλωτή βορινή παραλία, με πρόσβαση μέσω του ίδιου χωματόδρομου που καταλήγει στον Άγιο Γεώργιο.

 

 

 

*Το Πουντάκι είναι μια εναλλακτική ανατολική παραλία μεταξύ του Καραβοστάση και της παραλίας στο Λιβάδι. Η πρόσβαση γίνεται από ένα απότομο μονοπατάκι δίπλα από τον κεντρικό δρόμο. Είναι μία ιδανική παραλία με τους νότιους ανέμους.

 

 

 

*Η παραλία στο Σερφιώτικο είναι από τις πιο δυσπρόσιτες στο νησί, και παράλληλα με τον προσανατολισμό της (εκτίθεται στα καλοκαιρινά μελτέμια) είναι και από τις λιγότερο επισκέψιμες. Παρ’ όλα αυτά με τον ιδανικό καιρό (νότιους ανέμους) αποτελεί μία ειδυλλιακή επιλογή για τους «σκληρούς» πεζοπόρους μέσω τριών διαφορετικών μονοπατιών που ξεκινούν από την Άνω Μεριά.

 

 

 

*Τα Φηρά είναι μια αμμώδης, ηλιόλουστη, ήσυχη, απομονωμένη παραλία, 15 λεπτά με τα πόδια από την Αγκάλη. Με θέα στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού και την παραλία του Αγίου Νικολάου απέναντι, είναι ιδανική για ηλιοβασιλέματα κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου.

 

 

 

*Τα Χοχλίδια είναι μια παραλία με βότσαλα που περιβάλλεται από τον οικισμό του Καραβοστάση και «βλέπει» στο λιμάνι του νησιού. Λόγω της εύκολης πρόσβασης, τα Χοχλίδια είναι μια οικογενειακή παραλία και προσφέρει τα πάντα στους επισκέπτες της: ξενοδοχεία, ταβέρνες, καφέ και εστιατόρια, μίνι μάρκετ κ.λπ. Επίσης είναι δύο βήματα απόσταση από τις παραλίες της Βάρδιας και το Λατινάκι.

 

***

 

 

 

Το ταξίδι στη Φολέγανδρο της Κατίγκως και του Κίκου ολοκληρώνεται με το «Τζιβαέρι» που ακούμε νοερά να το τραγουδάει ο Στέλιος καθώς η «Κατράνα» του πάει από παραλία σε παραλία…

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Φολέγανδρος όπως τη μάθαμε και την αγαπήσαμε από τον «Κίκο»
Περισσότερα

Ένα εστιατόριο Τέχνης στη Μύκονο – Πολιτισμός και Γαστρονομία στο κοσμοπολίτικο νησί

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Έντονο είναι το ενδιαφέρον των διεθνών επισκεπτών που επιλέγουν το κοσμοπολίτικο νησί της Μυκόνου για τις διακοπές τους για θέματα κουλτούρας και σύγχρονου πολιτισμού.
Ανταποκρινόμενο σε αυτή την τάση, το εστιατόριο Blue Fusion Art Restaurant, που βρίσκεται στην παραλία του Καλαφάτη, προτείνει fusion γαστρονομικές επιλογές μέσα σε ένα περιβάλλον Τέχνης.

 

 

Μια έκθεση φωτογραφίας και μια έκθεση σύγχρονης γλυπτικής, δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες ώστε ο επισκέπτης να απολαύσει το δείπνο του και ταυτόχρονα να παρακολουθήσει τις σύγχρονες εξελίξεις στην εγχώρια εικαστική σκηνή.

Τα πιάτα εντυπωσιάζουν με χαρακτηριστικούς συνδυασμούς ιαπωνικών γεύσεων με άρωμα Μεσογείου.

Η Κέλλυ Αθανασιάδου, Managing Director της RESTART, της πλατφόρμας που εξειδικεύεται στον Πολιτιστικό Τουρισμό, επιμελείται των γλυπτικών εγκαταστάσεων στον περιβάλλοντα χώρο του εστιατορίου.

 

 

Η έκθεση φωτογραφίας “REFLECT ON ME” σε επιμέλεια της φωτογράφου και εικαστικού Μαρίας Καππάτου που παρουσιάστηκε αρχικώς στη δραστήρια VENUS GALLERY του ξενοδοχείου Aphrodite Beach Resort, συνεχίζεται μέχρι το τέλος της σεζόν στο εσωτερικό του πρωτοποριακού εστιατορίου.
Στην έκθεση συμμετέχουν οι καταξιωμένοι φωτογράφοι:
Κωνσταντίνος Αρβανίτης, Νάσος Βασιλογιάννης, Γεώργιος Βουτσινάς, Αντώνης Γιακουμάκης, Γαρυφαλιά Δημοπούλου, Νίκη Γκλεούδη, Ντιράν Καλαϊτζιάν, Μαρία Καππάτου, Γεώργιος Κουτσουβέλης, Θεανώ Μανουδάκη, PaulMei, Έμμα Μπαρμπαρήγου, Αχιλλέας Νάσιος, Τζένη Ντόκου, Χρύσα Τσοβίλη, Στεφανία Τσουπάκη, Δημήτρης Χανιώτης, Άκης Χρήστου.

 

 

Η επιμελήτρια σημειώνει:
Reflect on me
«Τα πάντα στο σύμπαν υπόκεινται σε μια συνεχή συνδιαλλαγή , στο υλικό, ψυχικό και νοητικό πεδίο. Η αντανάκλαση, είναι μια αμοιβαία διαδικασία μεταμόρφωσης. Το είδωλο που προσπίπτει στην επιφάνεια ανάκλασης, διαμορφώνει και διαμορφώνεται, ως παρατηρητής και παρατηρούμενο. Το βλέμμα, η ύπαρξη, λειτουργεί σαν πομπός και δέκτης του περιβάλλοντος. Μετά από μια τέτοια διάδραση, τίποτα δεν μένει αναλλοίωτο.
Με κοιτάς, άρα υπάρχουμε» – Μαρία Καππάτου.

 

 

Στον εξωτερικό χώρο, περιμετρικά των τραπεζιών, υπάρχει ο «Κήπος των Γλυπτών», όπου εκτίθενται τα έργα μεσαίας και μεγάλης κλίμακας των καλλιτεχνών Σπύρου Κοντούλη, Γιάννη Κουλουρίδη, Γιώργου Μπαρδάκα και Helen Mudie.
Ο χώρος εντυπωσιάζει και οι επισκέπτες ξεναγούνται από άτομα της RESTART στις δύο εκθέσεις πριν ή μετά το δείπνο τους. Ο επισκέπτης απολαμβάνει ένα ιδιαίτερο ταξίδι γεύσεων μέσα σε ένα περιβάλλον τέχνης όπου μέσα από τον διαγωνισμό γλυπτικής, έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει για το αγαπημένο του γλυπτό και να φέρει έτσι τον δημιουργό του πιο κοντά στα τρία χρηματικά έπαθλα που θα δοθούν στα δημοφιλέστερα έργα στο τέλος της θερινής σεζόν.

***

http://restartplatform.com/
http://aphrodite-mykonos.com/
www.facebook.com/restartcontemporary/
www.facebook.com/Blue-Mykonos

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΈνα εστιατόριο Τέχνης στη Μύκονο – Πολιτισμός και Γαστρονομία στο κοσμοπολίτικο νησί
Περισσότερα

Σύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία στο Κάστρο της Μονεμβασίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

O Μεσογειακός Οργανισμός Between the Seas, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Ακτίνας Σταθάκη, διοργανώνει τη φιλοξενία καλλιτεχνών στο Κάστρο Μονεμβασίας.

Το πρόγραμμα σε συνεργασία με τον πολιτιστικό χώρο «Κυμοθόη», πραγματοποιείται για δεύτερη συνεχή χρονιά, τον Σεπτέμβριο του 2019.

Πρόκειται για μέρος των δράσεων του Οργανισμού Between the Seas για την προώθηση των ανταλλαγών και των συνεργασιών μεταξύ ανερχόμενων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο των οποίων η δουλειά επικεντρώνεται στο χώρο της Μεσογείου.

Στόχος του προγράμματος – μοναδικού στην περιοχή ως προς τον διεθνή του χαρακτήρα – είναι να δημιουργηθεί στο Κάστρο της Μονεμβάσιας ένας μεσογειακός πόλος διαλόγου και ανταλλαγών που θα αναδείξει την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου και θα ενισχύσει τη σχέση της τοπικής κοινωνίας με τη σύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία.

Από την 1η μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου 2019 ο Roman Skadra από το χώρο του τσίρκου, ο Dave Boyd μαζί με τον Δημήτρη Παπαγεωργίου από τον χώρο της μουσικής και οι Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila από το χώρο του θεάτρου θα βρεθούν και θα δημιουργήσουν στο μαγικό τοπίο του κάστρου της Μονεμβασιάς.

 

***

 

 

 

Πρόγραμμα

 

Σεπτέμβριος 1-8

 

Roman Skadra (τσίρκο)

 

Σε συνεργασία με το φεστιβάλ Presente Futuro του Παλέρμο, το Between the Seas θα φιλοξενήσει τον Σλοβάκο περφόρμερ και καλλιτέχνη τσίρκου Ρομάν Σκάντρα ο οποίος θα δουλέψει πάνω σε μία καινούργια σόλο περφόρμανς. Στο πλαίσιο της φιλοξενίας, ο Ρομάν θα παραδώσει διήμερο δωρεάν σεμινάριο ζογκλέρ, ακροβατικών και περφόρμανς για νέους και ενήλικες.

 

***

 

 

 

 

Σεπτέμβριος 8-15

 

Dave Boyd-Δημήτρης Παπαγεωργίου (μουσική)

 

Ο Ιρλανδός Dave Boyd, μουσικός και συνθέτης με έδρα την Πορτογαλία και ο Έλληνας βιολονίστας και συνθέτης Δημήτρης Παπαγεωργίου με έδρα την Αγγλία, συναντιούνται στη Μονεμβάσια για να δημιουργήσουν μια μουσική περφόρμανς/εγκατάσταση που θα συνδυάζει ηχογραφημένα ηχοτοπία του κάστρου με ζωντανή μουσική. Παρουσίαση ανοιχτή στο κοινό: Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, ώρα 9 μ.μ.

 

***

 

 

 

Σεπτέμβριος 15-22

 

Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila (θέατρο)

 

Οι τρεις καλλιτέχνες από τη Μαγιόρκα της Ισπανίας ερευνούν τον μύθο της Αντιγόνης ιδωμένο υπό το πρίσμα των πολιτικών καταλοίπων σύγχρονων δικτατοριών ανά τον κόσμο. Έχοντας ήδη κάνει έρευνα και συνεργασίες στην Ισπανία, την Αργεντινή και την Αυστραλία, η ομάδα έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παρουσίαση ανοιχτή στο κοινό: Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, ώρα 9 μ.μ.

 

 

***

 

 

 

 

Όλες οι δράσεις είναι δωρεάν για το κοινό με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου. Υπό την Αιγίδα της Αντιπεριφέρειας Λακωνίας και του Νομικού Προσώπου Δήμου Μονεμβασίας. Σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Χώρο «Κυμοθόη». Μετά τη Μονεμβάσια, οι καλλιτέχνες, Aina de Cos, Jaume Miro, Jenny Vila, θα φιλοξενηθούν από το Between the Seas και στην Αθήνα για περαιτέρω έρευνα.

 

***

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Κάστρο Μονεμβασιάς
Από 1 έως και 22 Σεπτεμβρίου 2019
Είσοδος Ελεύθερη

***

Επικοινωνία με τον Τύπο στο mycultureviews@gmail.com

Παναγιώτης ΜήλαςΣύγχρονη μεσογειακή καλλιτεχνική δημιουργία στο Κάστρο της Μονεμβασίας
Περισσότερα

Φεστιβάλ στη Λέσβο. «Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς Θεός και κοσμοκράτορας»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο θείος ο Νίκος Αϊβαλιώτης, από το Πληγώνι της Λέσβου, κάθε μεσημέρι έπινε ένα ποτηράκι ούζο. Ποτέ με πάγο, πάντα όμως με πολύ λίγο νερό που είναι απαραίτητο για να απελευθερώνει το άρωμα του ούζου…

 

***

 

Λέσβος και ούζο είναι συνδεδεμένα στο μυαλό κάθε Έλληνα. Καθόλου τυχαία αφού η ιστορία του γνωστού ως «εθνικού μας ποτού» έχει τις ρίζες της στο ακριτικό νησί του Βορείου Αιγαίου και στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Κάθε χρόνο, από το 2013, ο Σύνδεσμος Ποτοποιών – Αποσταγματοποιών Λέσβου διοργανώνει το Ouzo Fest. Ένα μοναδικό φεστιβάλ γνωριμίας με το ούζο, την κουλτούρα του και τα μυστικά του. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει περισσότερες από 40 ετικέτες ούζου, να συνομιλήσει με τους ποτοποιούς, να μυηθεί στα μυστικά του ούζου, να δοκιμάσει τη γαστρονομία της Λέσβου και να απολαύσει το ούζο του στα γραφικά καφενεδάκια της Μυτιλήνης και του Πλωμαρίου.

Συνεπείς στο ραντεβού και φέτος οι διοργανωτές περιμένουν τους επισκέπτες Έλληνες και ξένους που μπορούν να περιηγηθούν στα μουσεία και στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους για την ιστορία και την παραγωγή του ούζου. Μια ιστορία που κρατά περισσότερο από έναν αιώνα.

 

***

 

 

 

Μουσικές και γαστρονομικές εκδηλώσεις θα πλαισιώσουν φέτος το φεστιβάλ, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να ζήσουν την αυθεντική κουλτούρα που συνοδεύει παραδοσιακά το ούζο: Παρέα, μεζέδες, μουσική και άρωμα Αιγαίου μέσα από τις μοναδικές ποικιλίες του ούζου της Λέσβου.

 

 

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ OUZOFEST

ΑΠΟ 13 ΕΩΣ ΚΑΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

 

***

ΣΑΒΒΑΤΟ 13 και ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019: Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου – Μυτιλήνη. Ώρα 20:00
Η μεγάλη γιορτή για το ούζο με την παρουσία των ποτοποιών, όλες οι ποικιλίες και τα μυστικά του ούζου. Ζωντανή μουσική και νόστιμα παραδοσιακά προϊόντα της Λέσβου που συνοδεύουν το ούζο.

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ: Live music event open space – Τυρταίου 4 – Μυτιλήνη 18:00 – 22:00
Γευσιγνωσία των ούζων, με συνοδεία τοπικών μεζέδων από Ελληνίδα σεφ & ζωντανή μουσική με ρεμπέτικα. Ζωντανή σύνδεση της εκδήλωσης μέσω Portal με σημείο (Χώρα) έκπληξη.

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ: Μουσείο Ούζου Μουσείο Ούζου ΕΒΑ – Παγανή Μυτιλήνη 11:00 – 14:00
Επίσκεψη & ξενάγηση στο μουσείο για την ιστορία του ούζου της Ποτοποιία EΒΑ Μυτιλήνης.

ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ: Beach Party Barracuda – Χαραμίδα 20:00
Γευσιγνωσία ούζων, μουσική, θάλασσα, πρωτότυπα κοκτέιλ με βάση το ούζο και πολλά ακόμη.

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ: Λαδάδικα Λαδάδικα – Μυτιλήνη 20:00
Μια γιορτή για το ούζο, με γευσιγνωσίες, ζωντανή μουσική & διάφορες εκπλήξεις στα παρακάτω σημεία στα Λαδάδικα. Εστιατόρια : Παράταιρο – Σπίτι μου. All day café /bar: Alley Dog – Cartel.

 

 

Στο πανέμορφο Πλωμάρι θα ολοκληρωθούν οι εκδηλώσεις του Ούζοfest…

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ: Μουσείο Ούζου Ισιδώρου Αρβανίτου – Βαρβαγιάννη – Πλωμάρι 10:00 – 14:00
Γιορτάζοντας περισσότερα από 120 χρόνια ιστορίας και παράδοσης, το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου ανοίγει τις πόρτες του και σας προσκαλεί να γνωρίσετε τον «Κόσμο του Ούζου». Μία παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία και ένα ζεστό καλωσόρισμα σας περιμένουν στα αποστακτήρια και στο Μουσείο του Ούζου Βαρβαγιάννη.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ: Πλωμάρι Μαρίνα – Πλωμάρι – τελετή λήξης του Φεστιβάλ 20:00
Η μεγάλη γιορτή για το ούζο με την παρουσία των ποτοποιών, όλες οι ποικιλίες και τα μυστικά του ούζου. Μουσική και νόστιμα παραδοσιακά προϊόντα της Λέσβου που συνοδεύουν το ούζο.

Παναγιώτης ΜήλαςΦεστιβάλ στη Λέσβο. «Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς Θεός και κοσμοκράτορας»…
Περισσότερα

Το Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου στον ρυθμό της καρδιάς μας από 31 Ιουλίου έως και 20 Αυγούστου 2019

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι «Φίλοι Φεστιβάλ Άνδρου», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Παντελής Βούλγαρης και ο Δήμος Άνδρου προγραμμάτισαν και για φέτος ποιοτικές θεατρικές, χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες ελληνικής μουσικής και βραδιές κλασικής μουσικής.

Στα τέσσερα χρόνια της λειτουργίας του, από τον Ιούλιο του 2015 έως σήμερα, το Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου έχει παρουσιάσει και τοπικά σχήματα όπως η Φιλαρμονική, οι θεατρικές σκηνές και τα χορευτικά συγκροτήματα του νησιού.

Το Ανοικτό Θέατρο Άνδρου όπου και διεξάγεται το Φεστιβάλ, βρίσκεται στη Χώρα Άνδρου ανάμεσα στο νεοκλασικό Δημαρχιακό Μέγαρο (κτήριο Βούλγαρη) και το Λύκειο. Το θέατρο έχει κτιστεί σε ειδυλλιακή πλαγιά με φυσική κλίση προστατευμένη από τον άνεμο και έχει πανοραμική θέα προς το νότο.

Είναι δημιούργημα των αρχιτεκτόνων Κυριακής Κονδυλάτου και Κωνσταντίνου Λούκου. Παραπέμπει στον κανόνα των κλασικών σκηνών και συνιστά μία από τις πιο τολμηρές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο της Άνδρου.

 

***

 

Ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου.

 

Παντελής Βούλγαρης: Ας νιώσουμε περήφανοι γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει

Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ: «Στην Άνδρο από 31 Ιουλίου έως 20 Αυγούστου 2019, αργά το απόγευμα, για άλλη μία φορά, να συναντηθούμε στο Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας περιμένοντας να αρχίζουν να σβήνουν τα φώτα, να αφήσουμε στη μέση μία φιλική κουβέντα για να ακούσουμε το ρυθμό της καρδιάς μας να συναντάει τις πρώτες στιγμές της νυχτερινής εμπειρίας. Αφορμή το θέατρο, η μουσική, ο χορός και το δικαίωμα στο χειροκρότημα που το αξίζουν οι καλλιτέχνες που μας επισκέπτονται. Ας νιώσουμε περήφανοι γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει στα χρόνια της έντασης και της αμφισβήτησης».

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

***

ΙΟΥΛΙΟΣ 2019

***

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ

Λαϊκή Σκηνή Άνδρου
«Πλούτος» του Αριστοφάνη

 

Ο κορυφαίος εκπρόσωπος της αττικής κωμωδίας σατιρίζει τον Πλούτο ο οποίος επειδή είναι τυφλός, καθώς ο Δίας τον τιμώρησε τυφλώνοντάς τον για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους, διανέμει τα αγαθά του στους κακούς. Όταν ξαναβρίσκει το φως του, χάρη στη γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρεμύλος με τον δούλο του, δίνει πλέον τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. Μέσα από αυτήν την ανατροπή αποτυπώνεται το μωσαϊκό της κοινωνίας της εποχής του Αριστοφάνη, που στη δίψα της για πλούτο δεν διαφέρει πολύ από τη δική μας.
Σκηνοθεσία: Νίκος Ψαριανός
Ερμηνεύουν: Χρήστος Κωτσαρίνης (Καρίωνας) , Βασίλης Πομόνης (Χρεμύλος), Γιώργος Μαλταμπές (Πλούτος), Γιώργος Ελευθερίου (Βλεψίδημος), Αγγελική Στρατή (Πενία), Δέσποινα Μάνεση (γυναίκα Χρεμύλου), Γιώργος Καΐρης (Δίκαιος),Ταξιάρχης Στρατομήτρος (Ταξιάρχης), Βιβή Δανιόλου (γριά), Μάριος Αντώνιος Κωνσταντόπουλος (νεανίας), Ευθυμία Κουλούρη (Ερμής) , Γιάννης Δουλγερίδης (ιερέας)
Χορός: Θανάσης Καρπούζης, Βαρβάρα Πατέστα, Έλλη Περτέση, Γκέλυ Χαλά, Λεονάρδος Δήμας
Μουσικοί επί σκηνής: Βαγγέλης Χαλάς- βιολί, Θανάσης Καρπούζης- τσαμπούνα, σαντούρι

 

***

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2019

 

***

 

 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Ορχήστρα των Κυκλάδων

 

Φιλαρμονική Ορχήστρα ΜΟΥ.Σ.Α. – Παιδική, Νεανική και Μικτή Χορωδία ΜΟΥ.Σ.Α.
Μουσική και τραγούδια Ελλήνων συνθετών για τον Ελληνικό και Διεθνή Κινηματογράφο

Η Ορχήστρα των Κυκλάδων υπό τη διεύθυνση του Νίκου Κυπουργού παρουσιάζει μουσική και τραγούδια που έγραψαν σπουδαίοι Έλληνες συνθέτες για τον ελληνικό και το διεθνή κινηματογράφο.
Με τη φιλική συμμετοχή της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου και της Παιδικής, Νεανικής και Μικτής Χορωδίας του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου θα ακουστούν μεταξύ άλλων συνθέσεις των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρου Ξαρχάκου, Διονύση Σαββόπουλου, Ελένης Καραΐνδρου, Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και Νίκου Κυπουργού.

 

*

 

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Θέατρο Πορεία
«Ύψωμα 731»

 

Το 1941 ο ολιγάριθμος ελληνικός στρατός κατόρθωσε μια συντριπτική νίκη επί του πολυάριθμου ιταλικού στρατού του Μουσολίνι. Στη μάχη που δόθηκε στο Ύψωμα 731 τα γεγονότα άγγιξαν τη σφαίρα του παράδοξου. Ιστορικά δεδομένα, δημοσιεύματα της εποχής, μαρτυρίες και απομνημονεύματα ανθρώπων που συμμετείχαν στη μάχη, γίνονται μέσω της μουσικής, της κίνησης και του λόγου μια μουσικοθεατρική παράσταση προσδίδοντας στην άνιση σύγκρουση υπαρξιακές και ψυχικές διαστάσεις. Γιατί όταν ο παράδοξος τρόπος σκέψης περιέχει ως κεντρική έννοια την αξία της ελευθερίας, νικάει.

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Ερμηνεύουν: Άρης Μπινιάρης, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

 

*

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Το ταξίδι του έρωτα – Γιάννης Πάριος

 

Ο Γιάννης Πάριος με τη δεκαμελή ορχήστρα του σε μια μοναδική συναυλία με τίτλο «Το ταξίδι του έρωτα». Ο καλλιτέχνης θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια δικά του και άλλων μεγάλων Ελλήνων συνθετών.
Τραγουδούν: Κωνσταντίνος Αναγνώστου, Ροδοκλεία Κουταλέλη, Ελένη-Στυλιανή Αλεξανδρή
Μαέστρος: Ντίνος Γεωργούτσος

 

*

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ομάδα Cie. Toula Limnaios

Tempus fugit

 

Η ομάδα ως μικρόκοσμος που μας βγάζει από τη φυλακή της απομόνωσης και απελευθερώνει νέα δύναμη. Επτά χορευτές ως ένα αέρινο σύνολο δημιουργούν μια παλίρροια, ωθούμενοι από μια εσωτερική ομοφωνία. Ένας κυκλικός χορός που μοιάζει με ενιαία κίνηση, ωστόσο κατά διαστήματα φανερώνει την οντότητα του ατόμου. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, δεν μπορούμε να καθυστερήσουμε τη ροή του χρόνου.
Σύλληψη – Χορογραφία: Toula Limnaios
Μουσική: Ralf R. Ollertz
Χορός – Δημιουργία: Daniel Afonso, Leonardo D’Aquino, Priscilla Fiuza, Alba de Miguel, Alessio Scandale, Hironori Sugata, Karolina Wyrwal

 

*

 

Ο Δημήτρης Λιγνάδης με την Αμαλία Μουτούση.

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟY

 

Αθηναϊκά Θέατρα
«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή

 

Η πόλη της Θήβας πλήττεται από λοιμό και ο βασιλιάς Οιδίποδας ζητά να εξακριβώσει τον λόγο.
Ο χρησμός του Απόλλωνα παραγγέλνει ότι για να καθαρίσει η πόλη πρέπει πρώτα να τιμωρηθεί ο φόνος του Λάιου. Ο βασιλιάς αποφασίζει να εξιχνιάσει το αίνιγμα και ξετυλίγει ένα κουβάρι φρικτών αποκαλύψεων. Καθώς φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου, ανακαλύπτει ότι διώκτης και διωκόμενος είναι ο ίδιος.

Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Λιγνάδης (Οιδίποδας), Αμαλία Μουτούση (Ιοκάστη), Νίκος Χατζόπουλος (Κρέων), Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Τειρεσίας), Γιώργος Ζιόβας (Άγγελος), Γιώργος Ψυχογιός (Θεράπων), Νικόλας Χανακούλας (Εξάγγελος)
Χορός: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Γεωργαλάς, Δημήτρης Καραβιώτης , Κώστας Κοράκης, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Δημήτρης Μαύρος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πολιτάκης, Γιωργής Τσουρής, Βαγγέλης Ψωμάς.

 

*

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Patari Project
Θεογονία, ένα μεγάλο γλέντι του Ησίοδου

 

Ένα φαντασμαγορικό παραμύθι εμπνευσμένο από το επικό ποίημα του Ησίοδου όπου περιγράφεται η γέννηση του κόσμου και η γενεαλογία των θεών της ελληνικής μυθολογίας, από το Χάος έως τον θρίαμβο του Δία επί του Κρόνου. Μια παράσταση που χρησιμοποιεί σαν πρώτο υλικό και μέσο αφήγησης το ίδιο το σώμα του ηθοποιού, τις ιδιότητες και τις ικανότητές του. Ένα θέατρο που δεν στηρίζεται στα σκηνικά, στα κοστούμια και στους φωτισμούς αλλά στην ανθρώπινη φαντασία και εφευρετικότητα.

Σύλληψη – ιδέα: Patari Project
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Ερμηνεύουν: Χαρά Κότσαλη, Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Εριφύλη Στεφανίδου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης
Μουσικοί επί σκηνής: Σταμάτης Πασόπουλος, Νίκος Γαλενιανός

 

*

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Μικροσκοπικό Θέατρο
Adiós Niña – Αντίο κορίτσι

 

Τα τραγούδια του Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα ερμηνευμένα σαν μια επική αναπαράσταση του κόσμου με επίκεντρο την μορφή της γυναίκας. Το δράμα της ζωής και οι σταθμοί του, οι χαρές και οι λύπες, ο έρωτας και η ερωτική απογοήτευση, ο θάνατος, η εργασία και ο αγώνας για την επιβίωση, ο πόλεμος και η ειρήνη.

Χορογραφία: Αναστασία Λύρα
Τραγούδι: Ρωξάνη Παπαδημητρίου
Κιθάρα: Δέσπω Βαρουδάκη, Μιχάλης Σιδηρόπουλος
Χορεύουν: Τιτή Αντωνοπούλου, Αναστασία Αργυροπούλου, Αλίκη Κόντζιου Γούσια, Αθηνά Κυρούση, Εύα Παγουλάτου, Ελένη Πανταζάτου, Ελίνα Παπαδοπούλου, Βανέσα Σπινάσα

 

 

*

 

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Θέατρο Πορεία
«Το ευχαριστημένο» της Μαρίνας Καραγάτση

 

Μέσα από το ομώνυμο βραβευμένο μυθιστόρημα της Μαρίνας Καραγάτση αποκαλύπτει όλα όσα στοίχειωσαν και πλήγωσαν μία από τις πιο γνωστές οικογένειες της Ελλάδας, εκείνης του λογοτέχνη πατέρα της Μ. Καραγάτση. Γεγονότα ωστόσο που μπορούν να στοιχειώνουν οποιαδήποτε οικογένεια. Και αν οι σκοτεινές στιγμές υπερέχουν των φωτεινών, η συμφιλίωση με το παρελθόν αποδεικνύεται ο μόνος δρόμος…

Διασκευή: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Ερμηνεύουν: Καίτη Μανωλιδάκη, Θάλεια Σταματέλου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Δανάη Σαριδάκη, Χρήστος Μαλάκης

 

*

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

«Η βεγγέρα της Ελένης»
Ελένη Βιτάλη – Βιολέτα Ίκαρη – «Τζουμ»

 

Μια παράσταση της Ελένης Βιτάλη και των εξαιρετικών συνεργατών της. Η εκπληκτική ερμηνεύτρια τραγουδάει μερικές από τις μεγαλύτερες προσωπικές της επιτυχίες όπως και άλλα εξαιρετικά τραγούδια αγαπημένων της καλλιτεχνών και δημιουργών όπως Τόκας, Μητροπάνος, Μάλαμας, Περίδης, Παπάζογλου, Ρασούλης, Σούκας, Καζαντζίδης, Παπαϊωάννου.

Ένα πρόγραμμα που το διαπερνά μια λεπτή αισιόδοξη, εφηβική και ανοιχτόκαρδη ματιά. Οι πρωτότυπες και υψηλής αισθητικής ενορχηστρώσεις του Νίκου Ξύδη και των «Τζουμ» συμπληρώνονται από την παρουσία της Βιολέτας Ίκαρη και από την δεξιοτεχνία του σολίστα στο κλαρίνο Μάνου Αχαλινωτόπουλου.

Επιμέλεια προγράμματος: Ελένη Βιτάλη, Νίκος Ξύδης
Οι «Τζουμ» αποτελούνται από τους: Ρήγα Βοργιά: ηλεκτρικό μπάσο, τρομπέτα / Νίκο Ξύδη: ηλεκτρική/ακουστική κιθάρα, λαούτο / Νατάσα Παυλάτου : κρουστά / Νίκο Σαμαρά: μπουζούκι, σάζι, τζουράς, τρομπέτα / Δημήτρη Σίντο: πιάνο, λαούτο / Θάνο Τσελεμπή: τύμπανα, σαντούρι

 

*

 

ΤΡΙΤΗ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Θεατρικός Όμιλος Σύρου Απόλλων
«Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

 

Η Ηλέκτρα ζει στο Άργος και θρηνεί τον πατέρα της Αγαμέμνονα αναμένοντας την επιστροφή του αδελφού της Ορέστη. Ελπίζει ότι μόνο αυτός μπορεί να πάρει εκδίκηση από τη μητέρα τους Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο για τον φόνο του. Όταν εκείνος επιστρέφει, ο παιδαγωγός του τον συμβουλεύει να διαδώσουν στο παλάτι ότι πέθανε. Στο άκουσμα του θανάτου του η Ηλέκτρα θρηνεί τόσο σπαρακτικά ώστε ο Ορέστης συγκινημένος αναγκάζεται να αποκαλύψει την αλήθεια. Ακολουθεί η ματωμένη εκδίκηση με τον φόνο των δύο σφετεριστών .

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Γιώργος Πάχος
Ερμηνεύουν: Εύη Αριστείδου (Ηλέκτρα), Ελισάβετ Αποστολίδου (Κλυταιμνήστρα), Ελίνα Παπαδάκη (Χρυσόθεμις),
Θάνος Φώσκολος (Ορέστης), Ιωάννης Τούμπας (παιδαγωγός), Χρήστος Ρούσσος (Πυλάδης), Γιώργος Φρέρης (Αίγισθος)
Χορός: Μαρία Αρακά, Άσπα Αριστείδου, Πηνελόπη Ασλάνογλου, Μελίνα Βεζιργιαννίδου, Ζωή Γεωργίου, Νάντυ Γιαννιά, Μόσχα Γεωργίου, Φένια Γώγου, Αριάδνη Λημναίου, Αργυρώ Πανταζή, Γιοβάννα Ρούσσου, Τζώρτζια Ρούσσου, Ελπίδα Σαργολόγου, Αλκμήνη Ψιλοπούλου, Γεωργία Ψύρη
Με τη συνδρομή του Νίκου Κυπουργού στη μουσική των στάσιμων.

 

 

***

 

 

Η αφίσα του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου είναι της φοιτήτριας Μαριέττας Μπιτσακάκη του Τμήματος Γραφιστικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής η οποία επιλέχτηκε μετά από ανάθεση στους σπουδαστές του εργαστηρίου «Εικονογράφηση στην Γραφιστική Επικοινωνία».
Επιλέχθηκαν επίσης οι αφίσες των Αναστάσιου Μαναριώτη, Ηλιάννας Αναγνώστου Χατζηγιαννάκου, Παναγιώτη Μητρούση και Κωνσταντίνου Καζάκα οι οποίες θα τυπωθούν σε καρτ ποστάλ και θα διανεμηθούν στο Φεστιβάλ.
Όλες οι αφίσες των φοιτητών που συμμετείχαν στο διαγωνισμό θα εκτίθενται στο προαύλιο του θεάτρου κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ.

 

***

 

Για το Φεστιβάλ Άνδρου

 

Υπεύθυνοι επικοινωνίας

 

Χρήστος Παρίδης: xristosparidis@gmail.com

και pressoffice@festivalandros.gr

Κατερίνα Αγγελιδάκη: agelidaki@gmail.com

 

***

 

ΤΟ ΤΡΕΪΛΕΡ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παναγιώτης ΜήλαςΤο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου στον ρυθμό της καρδιάς μας από 31 Ιουλίου έως και 20 Αυγούστου 2019
Περισσότερα

Η σύγχρονη ιστορία του τουρισμού στην Αμοργό μέσα από τη ζωή δύο σημαντικών οικογενειών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Αν θελήσουμε να εξετάσουμε την εμφάνιση του τουριστικού φαινομένου στο Αιγαίο και τις Κυκλάδες, αυτόματα η σκέψη μας στρέφεται στη σύγχρονη μεταπολεμική περίοδο. Διότι υπήρξε όντως ραγδαία άνοδος των τουριστών στη χώρα μας μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν επιθυμούμε όμως να είμαστε αντικειμενικοί, θα πρέπει να ανατρέξουμε ιστορικά αρκετά πριν από τον 20ο αιώνα.
H λέξη τουρισµός πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά η δραστηριότητα που υποδηλώνει δεν είναι τόσο πρόσφατη. Αυτή εξελίχθηκε παράλληλα µε τα στάδια που διαµόρφωσαν την ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων.

 

Χάρτης της Αμοργού – 1688

Το περιηγητικό ρεύμα

Στην αρχή του ευρωπαϊκού περιηγητικού ρεύματος (16ος- αρχές 17ου αι.), ο ταξιδιώτης συνθέτει για τους τόπους και τους ανθρώπους αμυδρές νησίδες πραγματικότητας. Βλέπει, γράφει, απεικονίζει γιατί απλώς «κοιτά αλλά δεν βλέπει». Δεν μπορεί ακόμα να δει κάτι πέρα από αυτό που φέρει μέσα του, πνευματικά και συναισθηματικά. Σταδιακά ο Δυτικός άνθρωπος αντιμετωπίζει με περισσότερη ευαισθησία και γνώση το παρελθόν αλλά και καθετί καινούργιο.
Τα δρομολόγια των Δυτικοευρωπαίων περιηγητών προς την Ελλάδα (15ος – 20ός αιώνας) έχουν μια συνεχή ροή. Η επιλογή των δρομολογίων εδράζεται στην ανάγνωση έργων της αρχαίας, ελληνικής και λατινικής γραμματείας, προγενέστερων ταξιδιωτικών αφηγήσεων καθώς και λογοτεχνικών έργων.
Ανάμεσα στους προορισμούς που επιλέγουν στον ελλαδικό χώρο είναι και οι Κυκλάδες, καθώς με την ομορφιά τους και τα αξιοθέατά τους, το άγριο του τοπίου και την απλότητα των κατοίκων, προσφέρουν πολλές συγκινήσεις στον επισκέπτη.
Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η Αμοργός με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και την μυστηριώδη ομορφιά της που ανοίγει την αγκαλιά της στον ξένο.
Ήδη στην αρχαιότητα η άνθησή της οφειλόταν στη στρατηγική της θέση και στο εύχρηστο λιμάνι των Καταπόλων. Λιμάνι που κατέστησε την Αμοργό βολικό σκαλοπάτι στο σταυροδρόμι μεταξύ του Αιγαίου και της μικρασιατικής ακτής, της Ικαρίας και της Κρήτης.
Είναι το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων και με το μακρόστενο σχήμα της μοιάζει να προστατεύει τις ανατολικές Μικρές Κυκλάδες.

 

Γυναίκες που γνέθουν – 1935

 

Κυκλαδικά ειδώλια

Ίχνη αρχαίου κυκλαδικού πολιτισμού ανακαλύφθηκαν εδώ το 1850 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Λούντβιχ Ρος, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μαζί με την Αυλή του πρώτου Έλληνα βασιλέα, του Όθωνα, γιου του μετέπειτα βασιλέως της Βαυαρίας και φιλέλληνα Λουδοβίκου Α’. Τα κύρια ευρήματά του ήταν κυκλαδικά ειδώλια, μικρά μαρμάρινα αγαλματίδια.
Η Αμοργός έγινε γνωστή στους Ευρωπαίους περιηγητές του 17ου και 18ου αιώνα ακριβώς χάρη στα αγαλματίδια αυτά. Σήμερα μερικά εκτίθενται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ενώ άλλα, τα οποία εγκατέλειψαν την Ελλάδα είτε ως λεία αρχαιοκαπήλων, είτε διακινούμενα από εμπόρους αρχαιοτήτων, είτε βγαλμένα λαθραία από Ευρωπαίους διπλωμάτες στην Υψηλή Πύλη, τώρα αποτελούν μέρος των συλλογών μεγάλων μουσείων του εξωτερικού.

 

Το κάστρο της Χώρας

 

Οι βρικόλακες που μάζευαν φάβα

Χαρακτηριστικά, ένας περιηγητής, ο Γάλλος ιερωμένος Francois Richard το 1650 αναφέρει «στις δοξασίες περί βρικολάκων» ένα γεγονός που σήμερα θα μας φανεί πολύ αφελές και ευτράπελο:

“Έμαθα από ένα αξιόπιστο πρόσωπο πως στην Αμοργό αυτοί οι βρικόλακες έχουν τόσο αποχαλινωθεί, που δεν τρέχουν μονάχα εδώ κι εκεί τις νύχτες αλλά παρουσιάζονται και μέρα μεσημέρι πολλές φορές πέντε μαζί στα χωράφια και μαζεύουν φάβα. Ήθελα να έλθουν εδώ μερικοί από τους δικούς μας τους άθεους της Γαλλίας, όχι για ν’ ακούσουν αλλά για να δουν με τα μάτια τους στο φως της ημέρας και να βεβαιωθούν πόσο άδικο έχουν που πιστεύουν ότι σαν πεθαίνει ο άνθρωπος όλα πεθαίνουν μαζί του”.

 

 

Τόπος εξορίας

Από το μαγευτικό νησί των Κυκλάδων πέρασαν πολλοί: πειρατές και περιηγητές των περασμένων αιώνων, χίπις του ’70 που κατασκήνωναν στο Λακκί, νησιώτες που ζητούσαν χρησμούς από το «λάλον ύδωρ» του Αϊ-Γιώργη του Βαλσαμίτη.
Σε διάφορες δε ιστορικές περιόδους, από την αρχαιότητα έως την περίοδο της δικτατορίας, η Αμοργός χρησιμοποιείται και ως τόπος εξορίας από την εκάστοτε εξουσία. Ενδεικτικά, τον Αύγουστο του 1968, ο Γεώργιος Μυλωνάς, ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, πρώην υπουργός και μέλος της παράνομης αντιστασιακής οργάνωσης Δημοκρατική Άμυνα, συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στην Αμοργό.

Ο Ελύτης

Αυτό το απίστευτα ποικιλόμορφο νησί, όμως, που γνωρίζοντάς το κανείς αιχμαλωτίζει την καρδιά και το μυαλό του, είναι ικανό να δημιουργήσει αλησμόνητες αναμνήσεις που διαρκούν στο χρόνο.
Ο Οδυσσέας Ελύτης εμπνεύστηκε από το νησί για το ποίημά του Το Άξιον εστί, στο οποίο, σαν σε εκκλησιαστικό ύμνο, αντηχεί η επωδός: «Άξιον εστί η Αμοργός».

 

Μονή Χοζοβιώτισσας – 1919

 

Παραθερισμός

Πώς όμως ξεκίνησε η ιστορία του σύγχρονου τουρισμού στην Αμοργό; Το 1956 ο Μικές Δεσποτίδης έχτισε το ξενοδοχείο «Μικές», με περίπου δέκα δωμάτια, όταν ακόμα στην Αιγιάλη δεν υπήρχε ούτε λιμάνι, ούτε αυτοκίνητα, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα. Σ’ αυτό το ξενοδοχείο παραθέριζαν λίγοι αλλά εκλεκτοί Αθηναίοι «αριστοκράτες».
Τη δεκαετία του 1960 η ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας στην Ελλάδα ήταν ακόμη στα σπάργανα. Στην Αμοργό ωστόσο ένας καινοτόμος νέος οικογενειάρχης έφερε την επανάσταση. Γραμματικός στην Κοινότητα Θολαρίων στο επάγγελμα, ο Μιχάλης Γαβάλας έμαθε να κτίζει μόνος του, με τη βοήθεια της γυναίκας του Καλλιόπης. Σκόπευε να σπουδάσει μηχανικός, αλλά τον εμπόδισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο Μιχάλης Γαβαλάς

Κομβικό και καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του τουρισμού στο νησί διαδραμάτισε η οικογένεια Γαβαλά. Συγκεκριμένα ο Μιχάλης Γαβαλάς περίπου το 1960 έχτισε στον όρμο της Αιγιάλης ένα μικρό κουκλίστικο δωμάτιο. Προοριζόταν για τη φιλοξενία της αδελφής του Ευαγγελίας, που ερχόταν να τους επισκεφθεί κάθε καλοκαίρι από την Αλεξανδρούπολη όπου διέμενε μόνιμα. Σε αυτό το δωμάτιο προστέθηκε μια εξωτερική τουαλέτα και ντουζιέρα.
Κατόπιν κάθε χρόνο έχτιζε και δύο δωμάτια με μπάνιο. Έτσι ο Μιχάλης και η σύζυγός του Καλλιόπη Γαβαλά ξεκίνησαν τη λειτουργία του ξενοδοχείου τους τη δεκαετία του 1960. Κάτω από τον καταγάλανο ουρανό, επάνω στην πεντακάθαρη παραλία με τα κρυστάλλινα νερά, σε έναν χώρο γεμάτο λουλούδια και δέντρα, δημιούργησαν έναν μικρό παράδεισο που απαρτιζόταν από σπιτάκια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

 

 

Τα καράβια

Κάθε αρχή και δύσκολη. Αυτή η αρχή όμως είχε έναν παραπάνω βαθμό δυσκολίας, καθότι το νησί στερείτο παντελώς των απαραίτητων υποδομών.
Δύο καράβια συνέδεαν το νησί με το επίνειο του Πειραιά. Το πρώτο ήταν το «Μοσχάνθη», ένα από τα πιο γνωστά πλοία τα μεταπολεμικά χρόνια στις γραμμές των Κυκλάδων. Το «Μοσχάνθη» ναυπηγήθηκε το 1913 στη Σκωτία ως θαλαμηγός. Αμέσως μετά τον πόλεμο μετασκευάστηκε σε επιβατηγό και το 1947 αγοράστηκε από τον εφοπλιστή Ιωάννη Τόγια, οπότε πήρε και το όνομα «Μοσχάνθη». Δρομολογήθηκε αρχικά από τον Πειραιά προς τις νότιες Κυκλάδες και μετά το 1960 από τη Ραφήνα προς Κάρυστο, Άνδρο, Τήνο, Μύκονο. Διαλύθηκε στο Πέραμα το 1968.
Ένα ακόμη πλοίο ήταν η «Ευαγγελίστρια», πρώην πολεμικό πλοίο συνοδείας, με πρώτο όνομα «Δέσποινα», που αγοράστηκε το 1947. Πουλήθηκε το 1969 στην «Ατμοπλοΐα Φουστάνου» και ταξίδεψε μέχρι το 1975, οπότε παροπλίστηκε στη Σαλαμίνα και διαλύθηκε το 1980.
Η διάρκεια του ταξιδιού από Πειραιά για Αμοργό ήταν περίπου 24 με 36 ώρες αν το δρομολόγιο ήταν «του γύρου», δηλαδή αν έπιανε σε πολλά νησιά. Η ταχύτητα του πλοίου «Μοσχάνθη» ήταν λίγο μεγαλύτερη από δέκα μίλια. Εκείνη την εποχή οι επιβάτες κατέβαιναν από το πλοίο με βάρκες για να φτάσουν στο νησί. Το «Μοσχάνθη» ήταν τόσο χαμηλό, που όταν έφτανε στο λιμάνι οι επιβάτες χρησιμοποιούσαν, για να φτάσουν στις βάρκες, μια σκάλα που είχε μόνο τέσσερα σκαλοπάτια…
Από αυτές τις βάρκες άρχισαν σιγά σιγά να κατεβαίνουν Γάλλοι, Γερμανοί και Βέλγοι επισκέπτες που ερευνούσαν για μεταλλεία. Ακόμη υπήρχαν Ευρωπαίοι αρχαιολόγοι, βοτανολόγοι, φυσιοδίφες. Οι ξένοι τουρίστες έφταναν μία φορά την εβδομάδα στην Αμοργό.
Υπήρχε κι ένα καράβι που το έλεγαν “Μιαούλης” και ταξίδευε στην άγονη γραμμή. Πειραιάς, Δονούσα, Αιγιάλη, Κατάπολα, Νίσυρος. Για να πιάσει Αιγιάλη, το πλοίο έκανε ώρες ατέλειωτες, ξέχωρα από τις πολύωρες καθυστερήσεις στο λιμάνι του Πειραιά.

 

 

Οι πρώτοι τουρίστες

Οι πρώτοι Έλληνες τουρίστες που έφτασαν οργανωμένα ήταν υπάλληλοι της ΕΡΤ, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, συνταξιούχοι τραπεζικοί και άλλοι. Ήρθαν περιπατητές από τον Καναδά, Αυστραλοί φυσιολάτρες, Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Βέλγοι και Αμερικανοί.
Τα καράβια έφταναν στο λιμάνι μετά τις 11 τη νύχτα. Μπορεί στις 12 τα μεσάνυχτα, στη 1, ακόμη και πιο αργά, μέσα στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας. Τότε έτρεχε η μεγάλη κόρη του Μιχάλη, η ικανότατη Ειρήνη, να υποδεχτεί τους ταξιδιώτες. Μ’ ένα γάιδαρο, υπό το φως των αστεριών και έχοντας σαν οδηγό το μοναδικό λουξ που έφεγγε στον ντόκο του λιμανιού, όπου έδεναν οι βάρκες οι οποίες παραλάμβαναν τους επιβάτες του καραβιού.
Οι Έλληνες παραθεριστές αρχικά έφερναν τα δικά τους κλινοσκεπάσματα και τις πετσέτες τους. Τα σεντόνια και τις πετσέτες τα έπλενε στο χέρι με νερό από το πηγάδι και πράσινο χωριάτικο σαπούνι η 13χρονη τότε Ειρήνη Γαβαλά (σήμερα Γιαννακοπούλου), η πρωτότοκη από τις πέντε κόρες του Μιχάλη Γαβαλά. Το πλυντήριο ήρθε πολύ αργότερα.

 

Παραδοσιακές στολές της Αμοργού – 1717

 

Το φαγητό

Το πρωινό σερβιριζόταν στο δίσκο από την ίδια την Ειρήνη στα δωμάτια. Ήταν ελληνικός καφές στα σερβίτσια της μαμάς Καλλιόπης, δροσερά φρεσκοκομμένα φρούτα από το περιβόλι, μοσχομυριστά σπιτικά παξιμάδια.
Το αμοργιανό παραδοσιακό πρωινό είναι η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσεις τη μέρα σου. Περιλαμβάνει τηγανιτά ή βραστά αβγά, βούτυρο κατσικίσιο, ψωμί και μέλι.
Ένα από τα δωμάτια, το πιο ευρύχωρο και το πιο κοντινό στη θάλασσα, μετατράπηκε γρήγορα σε ταβέρνα – εστιατόριο. Χωρίς ηλεκτρικό όμως γιατί ακόμα δεν είχε έρθει στο νησί. Παρ’ όλα αυτά ήταν άμεση ανάγκη οι πελάτες να γευματίζουν και να δειπνούν.
Το «φανάρι» προστάτευε τις τροφές από τα έντομα. Το πήλινο κανάτι με το νερό του επισκέπτη τοποθετείτο στο πρεβάζι του παραθύρου. Τα αναψυκτικά και οι μπίρες βυθίζονταν στο πηγάδι μέσα σε καλάθι ή δίχτυ για να δροσιστούν. Τα ψάρια έβγαιναν κατευθείαν από τη θάλασσα και έπαιρναν το δρόμο για το τηγάνι ή τη σχάρα στα κάρβουνα.
Για μεσημεριανό, ντάκος με φρέσκια μυζήθρα, φάβα, αλλά και κατσικάκι ψητό, μουσακάς, μπριάμ, γεμιστά, τυρόπιτες, όλα στον ξυλόφουρνο από τη νοικοκυρά κυρία Καλλιόπη. Όλα με υλικά από το δικό τους μποστάνι.
Στην αυλή έριχναν τη σκιά τους τα ψηλά δέντρα, πάνω στα οποία σκαρφάλωναν τα παιδιά και στα πόδια των πελατών απλωνόταν η καταγάλανη θάλασσα. Απολαυστικές διακοπές για οικογένειες, μοναχικούς και ρομαντικούς τουρίστες και ερωτευμένα ζευγάρια.
Το απόγευμα χάζι στο μοναδικό ηλιοβασίλεμα με συνοδευτικό παραδοσιακή ψημένη ρακή. Αυτό το μέρος διαδόθηκε γρήγορα ως το καταλληλότερο για χαλάρωση και θαλάσσια μπάνια.

 

Ο μύλος της Αιγιάλης – Φωτογραφία: catisart.gr

 

Το ψυγείο

Στη Γιάλη οι καλοκαιρινές αγάπες έσμιγαν με τα σμαραγδένια νερά του Αιγαίου, με τα σώματα που παραδίδονταν στο φως του ήλιου, με την αλμύρα του έρωτα στα χείλη, με τα φιλιά του φεγγαριού. Κι ύστερα, όλα χάνονταν στο μελτέμι της λήθης, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση τρικυμίας στην καρδιά.
Ο Μιχάλης Γαβαλάς δεν άργησε να φέρει αρχικά ένα ψυγείο πάγου στο Λακκί, λίγο αργότερα ένα ψυγείο πετρελαίου, κατόπιν ψυγείο γκαζιού και τα επόμενα χρόνια μια γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος που λειτουργούσε για ορισμένες ώρες. Το ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε στο νησί το 1987!
Απαραίτητος οδηγός για να περπατήσεις στα καλντερίμια ήταν μια λάμπα. Το λιγοστό φως αρκούσε όμως για ν’ ανακαλύψεις τις μύχιες σκέψεις σου, την αιωνιότητα του έρωτα για τη ζωή, τον παφλασμό του κύματος να χαϊδεύει τους παλμούς της καρδιάς σου.

 

 

Καλντερίμια

Την εποχή εκείνη δεν είχαν ανοίξει οι δρόμοι για τα τρία χωριά και δεν υπήρχε κανονικός δρόμος για τη Χώρα. Αξέχαστα ήταν τα καλντερίμια που οδηγούσαν στα τριγύρω χωριουδάκια. Πιο αλησμόνητη όμως ήταν η φιλοξενία των κατοίκων. Περνώντας από τα κατάλευκα σοκάκια στα Θολάρια, όλοι σε προσκαλούσαν για ένα κέρασμα με «ψημένη».
Εν τω μεταξύ οι Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως (Μ.Ο.Μ.Α.) έχουν ξεκινήσει την κατασκευή του οδικού δικτύου που συνδέει την Αμοργό με τα Κατάπολα, όπου είχε κατασκευαστεί και το εργοστάσιο της ΔΕΗ και να γίνει η ενεργειακή κάλυψη της περιοχής.

 

 

Η Αγγλίδα τουρίστρια

Ο Μιχάλης Γαβαλάς ήταν άνθρωπος πρωτοπόρος, με πνεύμα ευρύ και πολύ μπροστά για την εποχή του. Αντιλαμβάνεται γρήγορα την ανάγκη της μόρφωσης των θυγατέρων του και ιδιαίτερα τη γνώση μιας ξένης γλώσσας.
Τότε φτάνει στην Αμοργό μια Αγγλίδα τουρίστρια, δασκάλα και ελληνολάτρης, η Carolina Matthews. Ο Μιχάλης τής προτείνει να διδάξει αγγλικά αρχικά τη μεγάλη κόρη του Ειρήνη με αντάλλαγμα τη φιλοξενία του. Ακολουθούν και οι άλλες τέσσερις κόρες του, όλες εργατικές και δυναμικές, η Σοφία, η Νίκη, η Αργυρώ και η Ευδοκία Γαβαλά. Αυτά ήταν και τα πρώτα παιδιά που έμαθαν την Αγγλική στο νησί.
Σήμερα η Carolina Matthews είναι συγγραφέας και σήμερα ζει μεταξύ Λαγκάδας και Στρούμπου. Διαμένει για πάνω από πενήντα χρόνια στην Αμοργό όπου και αποκατέστησε δύο ιστορικές κατοικίες, με τη βοήθεια ντόπιων τεχνιτών. Έχει διδάξει σε τρεις γενιές παιδιών του νησιού αγγλικά, μεταξύ αυτών και την κόρη της Ειρήνης, Καλλιώβη Γιαννακοπούλου.

 

 

Η Γιάλη

Σταδιακά η Αιγιάλη, ή Γιάλη, όπως τη λένε οι ντόπιοι, κτισμένη στον μεγάλο αμμώδη όρμο που περιβάλλεται από το επιβλητικό όρος Κρίκελο και τα τρία χωριά (Ποταμός, Λαγκάδα, Θολάρια), γίνεται το δεύτερο λιμάνι του νησιού μετά τα Κατάπολα. Το ψαροχώρι αυτό (που δεν ταυτίζεται με την αρχαία Αιγιάλη, η οποία βρισκόταν κοντά στα Θολάρια) ήταν επίνειο του Ποταμού και είχε εύφορα περιβόλια, πολλά λιόδεντρα και χαμηλά άσπρα σπιτάκια. Αρχίζει να αναπτύσσεται τουριστικά και να μπαίνει ψηλά στη λίστα προτίμησης όσων αγαπούσαν τους ενδιαφέροντες προορισμούς.
Βλέποντας πως η Αιγιάλη αποκτά δημοφιλία, ο Μιχάλης Γαβαλάς αποδεικνύεται ανοιχτόμυαλος για άλλη μια φορά. Κατασκευάζει δεξαμενή ώστε να έχει επάρκεια νερού για το ξενοδοχείο του, που με τα χρόνια μετατρέπεται σε ένα λιλιπούτειο γραφικό χωριό. Τοποθετεί επίσης αντλία και μηχάνημα ποτίσματος για το λαχανόκηπό του, ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του εστιατορίου «Λακκί».

 

Η Ειρήνη Γιαννακοπούλου με φόντο τον όρμο της Αιγιάλης

 

Η Ειρήνη και ο Νικήτας

Η Ειρήνη, εν τω μεταξύ, παντρεύεται τον Νικήτα Γιαννακόπουλο, συμπατριώτη της από τα Θολάρια, ύστερα από σφοδρό έρωτα. Ο Νικήτας είναι ήδη άριστος τεχνίτης επιπλοποιός κι έχει μάλιστα αρχίσει και την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Αθήνα, όταν και οι δύο υποκύπτουν στο «αμερικάνικο όνειρο».
Πρώτος μεταναστεύει ο Νικήτας το 1970, στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ και κατόπιν η Ειρήνη το 1972 αμέσως μετά την αποφοίτησή της από το εξατάξιο Γυμνάσιο. Η Ειρήνη λόγω μόρφωσης και καλής γνώσης των αγγλικών αναλαμβάνει τη γραμματειακή υποστήριξη της εκεί ελληνικής κοινότητας.
Παράλληλα και παρά τις αρχικές αντιξοότητες, το ζευγάρι προχωρά στις πρώτες του -μικρές αλλά ανθηρές- επιχειρηματικές δραστηριότητες στην αμερικανική μεγαλούπολη. Με τον καιρό οι δουλειές τους μεγαλώνουν και ταυτόχρονα αποκτούν τα παιδιά τους.

 

 

Η επιστροφή

Αφού πετυχαίνουν στο εξωτερικό και δημιουργούν μια σεβαστή περιουσία, αποφασίζουν το 1982 να επιστρέψουν στην Ελλάδα, ώστε τα παιδιά τους να αποκτήσουν ελληνική παιδεία.
Στην αρχή κι ενώ είναι πλήρως αποκατεστημένοι οικονομικά, στηρίζουν την οικογενειακή επιχείρηση, το σημερινό «Lakki Village».
Είναι η εποχή που ολοκληρώνονται οι εργασίες του λιμανιού και η κατασκευή του δρόμου Κατάπολα – Αιγιάλη – Θολάρια.
Όταν λένε ότι οι Έλληνες είναι φιλόξενοι και ότι σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου, σίγουρα μιλούν για άτομα σαν τον Νικήτα Γιαννακόπουλο. Άνθρωπος ανήσυχος και με ιδέες, προβλέπει τις τουριστικές ανάγκες της Αμοργού. Σε έναν περίπατό του στο νησί, ανηφορίζοντας προς τα Θολάρια, νιώθει σαν να αντικρίζει για πρώτη φορά την Αμοργό. Βλέπει την προικισμένη με απίθανες παραλίες γενέτειρά του, τα πεντακάθαρα γαλάζια νερά, τα αρχαία μονοπάτια, τις αρμονικές οροσειρές.

 

 

Το ξενοδοχείο

Άνθρωπος τολμηρός αποφασίζει να επενδύσει στην περιοχή της Αιγιάλης ανοίγοντας νέες προοπτικές και προλειαίνοντας το έδαφος για μελλοντικά εγχειρήματα.
Προτείνει λοιπόν στη σύζυγό του να χτίσουν ένα σύγχρονο ξενοδοχείο με θέα τον μαγευτικό όρμο της Αιγιάλης. Η Ειρήνη στην αρχή αντιδρά, κατόπιν όμως το σκέπτεται πιο ώριμα και συμφωνεί. Άλλωστε έχει κι αυτή το δαιμόνιο της επιχειρηματικότητας μέσα της. Επίσης υπάρχουν και τα παιδιά. Το μέλλον…
Οραματίζονται από κοινού μια ξενοδοχειακή μονάδα – ζωντανό οργανισμό που να μεταλλάσσεται και να αλλάζει, να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των καιρών και να λειτουργεί εύρωστα. Γι’ αυτό και ορίζουν κατάλληλα τους άξονες βάσει των οποίων θα λάβουν χώρα αυτές οι προσαρμογές και οι εξελίξεις.
Ένα ξενοδοχείο με feelgood χαρακτήρα, με design δωμάτια και σουίτες, που να προσφέρει διαμονή με απέριττο ύφος, έξυπνες στυλιστικές ανατροπές και πρακτικές λεπτομέρειες μοναδικά σχεδιασμένες για το ξενοδοχείο. Με έμπνευση από την αμοργιανή παράδοση αλλά και προσφέροντας άνεση ακόμα και στον πιο απαιτητικό επισκέπτη.

 

 

Το ρίσκο

Μια τέτοιου είδους τεράστια επένδυση όμως απαιτεί και τεράστιο ρίσκο. Μόνο για την αγορά του οικοπέδου, την ανασκαφή και την οικοδομική άδεια δαπανάται σχεδόν το σύνολο της περιουσίας που με μόχθο και σκληρό αγώνα είχε αποκτηθεί στην Αμερική. Παρ’ όλα αυτά δεν καταθέτουν τα όπλα. Παίρνουν τραπεζικό δάνειο με επαχθείς όρους -επιτόκιο 29% – 36%. Γεγονός όμως που δεν τους γονατίζει. Διακυβεύονται πολλά για ένα νησί σχεδόν άγνωστο στον υψηλό τουρισμό και με ελάχιστες υποδομές. Η ανέγερση γίνεται μεταξύ 1990 και 1992. Τρία κτήρια, τριάντα δωμάτια, μια άνετη πισίνα και έργα υποδομής όπως γεωτρήσεις και δεξαμενές νερού.

 

 

Aegialis Hotel & Spα

Το Aegialis Hotel & Spα αναπτύσσεται γρήγορα και η φήμη του εξαπλώνεται. Αρχικά το ζευγάρι, όταν και όποτε χρειαστεί, αναλαμβάνει χρέη όλων των ειδικοτήτων. Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος γίνεται σεφ, κηπουρός, συντηρητής, ξυλουργός, χτίστης, τεχνικός. Η Ειρήνη ρεσεψιονίστ, υπεύθυνη μάρκετινγκ, σοφέρ, σερβιτόρα και καμαριέρα. Εργάζονται άοκνα και αποτελεσματικά…
Κατορθώνουν να ανεβάσουν το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spα από την κατηγορία των τριών αστέρων σε αυτή των πέντε αστέρων. Ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων για τη μικρή Αμοργό είναι ήδη ένα μεγάλο επίτευγμα. Με τον καιρό τα δάνεια αποπληρώνονται πλήρως.
Το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spα σήμερα προσφέρει εργασία σε πολλούς ντόπιους κατοίκους, όπως και σε εργαζόμενους από άλλες περιοχές της Ελλάδας ή από το εξωτερικό.

 

 

Ιδανικό για αποδράσεις χαλάρωσης και ευεξίας, το Aegialis Hotel & Spα προσφέρει εκπληκτικές εμπειρίες ολόκληρο το χρόνο στο νησί της Αμοργού. Από πεζοπορίες, αποδράσεις ευεξίας έως και διοργανώσεις γάμων.
Γνωστό πλέον και διακεκριμένο για την υψηλή ποιότητα υπηρεσιών του εδώ και 27 συναπτά έτη, το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa είναι το μόνο ξενοδοχείο 5 αστέρων στην Αμοργό. Είτε γι’ αυτούς που ψάχνουν μια ρομαντική απόδραση ως ζευγάρι είτε για όσους σχεδιάζουν τις καλοκαιρινές διακοπές με την οικογένειά τους, το Aegialis Hotel & Spa παρέχει μια μεγάλη ποικιλία δωματίων, από δίκλινα έως ευρύχωρες σουίτες. Όλα τα δωμάτια προσφέρουν καταπληκτική θέα προς το Αιγαίο και την παραλία της Αιγιάλης.

 

 

Το εστιατόριο “Αμβροσία”

Το ξενοδοχείο με την αγάπη του στην πλούσια πολιτισμική παράδοση επιδιώκει με κάθε θεμιτό τρόπο την προβολή του νησιού ανά τον κόσμο. Οι άνθρωποί του γνωρίζουν καλά πως μόνο τιμώντας τον τόπο τους θα πάνε όλοι μπροστά.

To 1993 ξεκίνησε και η λειτουργία του εστιατορίου “Αμβροσία”, με στόχο να ενθαρρύνει τους επισκέπτες του Aegialis Hotel & Spa να ανακαλύψουν την παραδοσιακή αμοργιανή κουζίνα και ταυτόχρονα να απολαύσουν διεθνή πιάτα.

Το εστιατόριο “Αμβροσία” είναι από τα πρώτα εστιατόρια στην Ελλάδα που πιστοποιήθηκε από την “Aegean Cuisine”, μία πρωτοβουλία η οποία αναγνωρίζει τις επιχειρήσεις που καταδεικνύουν την πλούσια γαστρονομική παράδοση του Αιγαίου και προσφέρουν τοπικά προϊόντα υψηλής ποιότητας.

Το εστιατόριο σε μόνιμη βάση φιλοξενεί εκθέσεις επώνυμων ζωγράφων, όπως του Γάλλου Michelle Constant, των Ελλήνων Βενιού και Φασιανού, της Ιωάννας Χαμάκου, της Πέτροβα, του Γερμανού Μatthias Bechly και άλλων. Η μεγάλη βεράντα του προσφέρει εκπληκτική θέα πάνω από τον κόλπο της Αιγιάλης και τα γύρω χωριά.

 

 

Λάλον Ύδωρ Spa – «Το νερό που μιλάει»

Στο Aegialis Hotel & Spa βρίσκεται και το φημισμένο Κέντρο Θαλασσοθεραπείας και Ομορφιάς Λάλον Ύδωρ Spa, που πήρε την ονομασία του από το αρχαίο υδρομαντείο το οποίο βρισκόταν στη σημερινή τοποθεσία του Αγίου Γεωργίου Βαλσαμίτη.
Με τις κλασικές μεθόδους Spa, προσφέρει αναζωογονητικές εμπειρίες, βασισμένες στις ιδιότητες του θαλασσινού νερού.
Συνδυάζει επίσης ανατολικές και δυτικές θεραπευτικές τέχνες, καθώς και θεραπείες από την Αρχαία Ελλάδα. Παρέχει θεραπείες στις οποίες χρησιμοποιούνται αγνά και φυσικά προϊόντα, ενώ πολλά από τα αρωματικά βότανα και ιάματα συλλέγονται προσεκτικά στην Αμοργό και αποτελούν την ιδανική βάση για τις αποτελεσματικές, αποκλειστικές αμοργιανές θεραπείες χαλάρωσης και ομορφιάς.
Το άρτια καταρτισμένο προσωπικό, η σαγηνευτική θέα από όλα τα σημεία του Spa, αλλά και το μαγευτικό περιβάλλον με τη βυζαντινή-κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική με τις καμάρες προσφέρουν τον ιδανικό συνδυασμό που χαρίζει ευεξία, ηρεμία και θετική ενέργεια.

 

Τρεις από τις εργαζόμενες του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa. Πάντα με πλατύ χαμόγελο και θετική διάθεση. Στη μέση η Άρτα Μάρκου. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

Άγονη γραμμή

Ο τουρισμός παγκοσμίως θεωρείται ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους κλάδους που συμβάλλει στην ανάπτυξη κρατών, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά.
Αναμφίβολα η Αμοργός είναι το νησί των αντιθέσεων. Από τη μία τα βουνά και από την άλλη απότομες πλαγιές που καταλήγουν σε παραμυθένιες παραλίες με διαυγή νερά. Οι απότομες εναλλαγές του τοπίου συνεπαίρνουν τον επισκέπτη γεννώντας μέσα του πλήθος έντονων συναισθημάτων.
Στην Αμοργό θα γευτείτε τη φιλοξενία του απλού ανθρώπου, της οικογένειας, της νησιώτικης παράδοσης. Οι κάτοικοί της δοκιμάστηκαν για πολλά χρόνια καθώς είχε χαρακτηριστεί νησί της άγονης γραμμής. Στερήθηκαν την επικοινωνία και τώρα που το νησί αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς οι Αμοργιανοί απλόχερα χαρίζουν αξέχαστες στιγμές σε όσους επιλέγουν να τους επισκεφθούν. Είναι άνθρωποι καλόγνωμοι, πνευματώδεις, φιλότιμοι που παραμένουν αγνοί και αγαπούν τα πατροπαράδοτα έθιμά τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού αλλά και τον υπόλοιπο χρόνο διοργανώνουν πανηγύρια και αναβιώνουν συνήθειες που κρατούν από τα παλαιά.
Δεν επαναπαύονται σε όσα τους έχει χαρίσει η φύση αλλά αναζητούν συνεχώς νέες δραστηριότητες μέσω των οποίων θα αναδείξουν όλες τις ομορφιές του νησιού.
Διοργανώνουν τη γιορτή της ψημένης, του παστελιού, της μουσικής, αγώνες δρόμου, ημέρες γαστρονομίας Αμοργού, καταδυτικούς αγώνες και δράσεις που αγκαλιάζουν ντόπιους και τουρίστες.

 

 

Είδη τουρισμού

Το νησί προσφέρεται για πολλά από τα είδη του σύγχρονου τουρισμού:

  • Οικογενειακός τουρισμός
  • Θαλάσσιος τουρισμός
  • Λαογραφικός τουρισμός
  • Οικολογικός τουρισμός
  • Αρχαιολογικός τουρισμός
  • Ιαματικός τουρισμός
  • Μορφωτικός τουρισμός
  • Γαστρονομικός τουρισμός
  • Τουρισμός περιπέτειας
  • Συνεδριακός τουρισμός
  • Γαμήλιος τουρισμός
  • Θρησκευτικός τουρισμός
  • Πνευματικός – εναλλακτικός τουρισμός
  • Αθλητικός τουρισμός
  • Οινοτουρισμός
  • Φυσιολατρικός τουρισμός

 

 

Οι εμπειρίες της διαμονής

Στο Aegialis Hotel & Spa η διαμονή -αν το θελήσεις- θα έχει μια απίστευτη ποικιλία εμπειριών και δράσεων:
– Γυμναστήριο πλήρως εξοπλισμένο, δύο πισίνες (εσωτερική και εξωτερική) με θαλασσινό νερό, σάουνα, υδρομασάζ, χαμάμ.
– Τέσσερις αίθουσες γιόγκα με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, που αποπνέουν ενεργειακό παλμό. Χώροι που προσφέρουν μια ζεν αίσθηση για υγεία και πρακτικές ευεξίας.
– Επιδείξεις μαγειρικής. Διδαχτείτε πώς να φτιάχνετε φάβα, φαβατοκεφτέδες, κροκέτες λαχανικών, μεθυσμένα αμοργιανά και πολλά ακόμα νόστιμα αμοργιανά πιάτα.
– Πεζοπορίες στα σηματοδοτημένα ιστορικά μονοπάτια για να εξερευνήσετε περπατώντας τις κρυμμένες γωνιές του νησιού.
– Ελληνικές βραδιές με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου για γλέντια με χορό και μουσική μέχρι πρωίας.
– Βόλτες με τα χαριτωμένα γαϊδουράκια του νησιού που δίνουν την ευκαιρία να απολαύσετε την ομορφιά του νησιού με διαφορετικό τρόπο. Σημειωτέον ότι τα γαϊδουράκια της Αμοργού έχουν ποιοτική ζωή και δεν καταπονούνται. Αν είστε υπέρβαρος δεν θα σας επιτραπεί να τα χρησιμοποιήσετε.
– Ξενάγηση με minivan ή minibus του ξενοδοχείου σε όλα τα φημισμένα αξιοθέατα του νησιού.
– Περιπέτειες με μικρά σκάφη (tender boat), όπως αποδράσεις στη βραχονησίδα Νικουριά και σε κρυφές παραλίες.
– Μαθήματα γευσιγνωσίας με ξεχωριστά κρασιά της κυκλαδίτικης περιοχής αλλά και από τα πιο γνωστά και παλαιότερα οινοποιεία της Ελλάδας. Τοπικός εμπειρογνώμονας σας βοηθά να ανακαλύψετε την ιστορία και τις αποχρώσεις 9 διαφορετικών ετικετών.
– Καταδύσεις στο μυστηριώδη υποθαλάσσιο κόσμο του Αιγαίου. Με τη βοήθεια των έμπειρων εκπαιδευτών, θα εξερευνήσετε και θα ανακαλύψετε τα απέραντα βάθη και το μοναδικό βασίλειο της θάλασσας.
– Μαθήματα παραδοσιακών χορών ύστερα από ένα ευχάριστο δείπνο. Σας δίνεται η ευκαιρία για αυθόρμητους χορούς όπως ο Κίτσος ή ο Συρτός. Μάθετε τα βήματα και λάβετε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις ανακαλύπτοντας την τέχνη της ζωής.
– Μαθήματα αγιογραφίας με τη βοήθεια εξειδικευμένου εικονογράφου ο οποίος δίνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για το πνεύμα και τη λεπτότητα της τέχνης αυτής.
– Geocaching, μια δημοφιλή σε όλο τον κόσμο ομαδική δραστηριότητα που εκτελείται σε φυσικούς χώρους.

 

Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος στο μποστάνι του. Φωτογραφία: catisart.gr

 

Οι βιολογικοί κήποι

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου κ. Νικήτας, εμπλεκόμενος από την ηλικία των 7 ετών με τη γεωργική ζωή, έμαθε να αγαπά τη φύση και τις καλλιέργειες. Οι λαχανόκηποι που επιμελείται καλλιεργούνται εδώ και 15 χρόνια. Το Aegialis Hotel & Spa προσπαθεί να δώσει το καλύτερο στους επισκέπτες του, διατηρώντας ένα βιολογικό και υπεύθυνα συντηρημένο κήπο. Με γνώμονα το πάθος για τον ποιοτικό τουρισμό και την πραγματική επιθυμία να διατηρηθεί η παράδοση και η πολιτιστική κληρονομιά της Αμοργού, ο βιολογικός κήπος προσφέρει πολλά από τα φρούτα, τα λαχανικά και τα βότανα για την παρασκευή των γευμάτων στο ξενοδοχείο. Η φάβα, το ελαιόλαδο και το κρασί προέρχονται από τα οικογενειακά χωράφια.

 

Ο κος Νικήτας με μερικά από τα προϊόντα του περιβολιού του. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

 

Τοπική οικονομία

Για να στηρίξουν την τοπική οικονομία οι άνθρωποι του ξενοδοχείου ορισμένα προϊόντα τα προμηθεύονται από τους κατοίκους των γύρω χωριών: μαλακό άσπρο τυρί της Αμοργού, σκληρό τυρί Αμοργού (παρόμοιο με παρμεζάνα), αβγά, κοτόπουλο, χοιρινό και κατσικίσιο κρέας.

 

 

Παρθένα γη

Ο βιολογικός κήπος του Aegialis Hotel & Spa βρίσκεται εντός των χώρων του ξενοδοχείου. Ο κ. Νικήτας Γιαννακόπουλος επέλεξε συγκεκριμένα σημεία που δεν είχαν καλλιεργηθεί για σχεδόν 70 χρόνια. Όλη αυτή η παρθένα γη γύρω από το ξενοδοχείο είναι ιδανική για να διατηρηθεί ένας βιολογικός κήπος. Χάρη στην ποιότητα αυτή της γης, τα λαχανικά που φυτεύονται δεν χρειάζονται λιπάσματα, καθώς η μόνη τους και κύρια ανάγκη είναι το νερό. Έχοντας τον κήπο δίπλα στο ξενοδοχείο, παρέχεται μια καλή ευκαιρία στους επισκέπτες ώστε να γνωρίσουν όχι μόνο τα λουλούδια και τα λαχανικά της μεσογειακής γης, αλλά και πολλά διάσημα βότανα της Αμοργού.
Η Αμοργός προσφέρει άφθονη γη για την καλλιέργεια νόστιμων και υγιεινών προϊόντων. Οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου αποφάσισαν να περιορίσουν την εισαγωγή λαχανικών και φρούτων.
Πριν από μερικά χρόνια, οι άνθρωποι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παράγουν δικά τους προϊόντα στην πλούσια καλλιεργήσιμη Αμοργό. Το Aegialis Hotel & Spa αποφάσισε να πάει πίσω στο χρόνο και να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις των γονέων και των παππούδων, για να προσφέρει υγιεινά και γευστικά αγαθά στους πελάτες.

  • Οι ελιές χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του φυσικού ελαιόλαδου.
  • Τα σταφύλια χρησιμοποιούνται επίσης για την παρασκευή ντόπιου κρασιού και για τη ρακή.

 

 

Συνέδριο «ΥΠΕΡΙΑ» και Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θολαρίων Αμοργού και το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa διοργανώνουν κάθε φθινόπωρο το Διεθνές Συνέδριο για τον Τουρισμό και Πολιτισμό Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» και το Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού.

Στόχος του Συνεδρίου είναι η προβολή του πολιτισμού και του βιώσιμου τουρισμού της Αμοργού, η τοπική και διεθνής συντήρηση του περιβάλλοντος και η προώθηση της Αμοργού, των Κυκλάδων και της Ελλάδας.

Ο κύριος σκοπός του Φεστιβάλ Ταινιών Αμοργού είναι να δημιουργήσει μια διεθνή πλατφόρμα που θα ενθαρρύνει τον παγκόσμιο τουρισμό μέσω οπτικοακουστικών μέσων.

Ως τίτλος του Συνεδρίου επελέγη το «Υπέρια», που είναι ένα από τα αρχαία ονόματα της Αμοργού.

 

 

Η τρίτη γενιά

Αυτή τη στιγμή το ξενοδοχείο λειτουργεί εννέα μήνες το χρόνο. Επιτυχία που προήλθε από συμμετοχές του Aegialis Hotel & Spa στις μεγαλύτερες τουριστικές εκθέσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ως σοβαρή επιχείρηση επενδύει στη στρατηγική χρήση των νέων τεχνολογιών, στην καινοτομία και στη συνεχή εκπαίδευση και επιμόρφωση των στελεχών της.
Η αφοσίωση και το πάθος του ζεύγους Γιαννακοπούλου για την επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση και για τον τόπο τους έχει μεταλαμπαδευτεί και στα παιδιά τους, Σταμάτη και Καλλιώβη. Διάδοχοι που έχουν τη θέληση, τις ικανότητες και την εκπαίδευση για τη δουλειά. Και τα δύο παιδιά έχουν κλίση προς την τέχνη του τουρισμού και ακολουθώντας το όραμα των γονιών τους ακολουθούν και τα δικά τους όνειρα.

 

Η γράφουσα Ειρήνη Αϊβαλιώτου με τον Νικήτα Γιαννακόπουλο (δεξιά) και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μήλα, στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa. Φωτογραφία: Ειρήνη Γιαννακοπούλου

 

Παραλειπόμενα

* Το όνομα της Αμοργού οφείλεται στην άμοργο (λινοκαλάμι), ένα θεραπευτικό βότανο που ευδοκιμεί στο νησί.

* Το νησί κέρδισε την καρδιά των κινηματογραφόφιλων το 1988 με το συγκινητικό φιλμ «Le Grand Bleu» («Aπέραντο Γαλάζιο») του Luc Besson, που χάρισε στην τέχνη υπέροχα πλάνα της Αμοργού μέσα από τη ζωή των δυτών. Έκτοτε οι επισκέπτες της είναι ξεχωριστοί, με την έννοια του περιηγητή που σέβεται το περιβάλλον.

* Τα μονοπάτια, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80, αποτελούσαν τον βασικό τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των περιοχών της Αμοργού. Σήμερα στην Αμοργό έχουν χαρτογραφηθεί και σηματοδοτηθεί τα 6 κύρια μονοπάτια της και έχει εκδοθεί ειδικός περιηγητικός οδηγός.

 

 

Εν κινήσει

Το ταξίδι στην Αμοργό σίγουρα θα σας ικανοποιήσει. Είναι ένα ταξίδι γοητευτικό και βαθύ, στοχαστικό, πέρα από συγκεκριμένες προσωπικές ή κοινωνικές επιταγές.
Η ιστορία του Aegialis Hotel & Spa είναι η ιστορία τριών γενεών που σέβονται ένα παρελθόν βαθιά ριζωμένο και εγγυώνται ένα λαμπρό μέλλον.
Τη στιγμή που αποφασίζω να σταματήσω αυτό εδώ το κείμενο σκέπτομαι πως δεν έχω πρόθεση να γράψω ένα τελεολογικό κείμενο, σαν τα μυθιστορήματα διάπλασης, αλλά ένα κείμενο με σημείο εκκίνησης. Διότι το ταξίδι και ο τουρισμός βρίσκονται πάντα σε κίνηση, συνεχίζουν να προχωράνε και η Αμοργός είναι πάντα εκεί και μας περιμένει.

 

  • Αρχική φωτογραφία: Νεαρές τουρίστριες φωτογραφίζουν το ηλιοβασίλεμα στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa. Φωτογραφία: catisart.gr

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ σύγχρονη ιστορία του τουρισμού στην Αμοργό μέσα από τη ζωή δύο σημαντικών οικογενειών
Περισσότερα

Ζήστε το μύθο σας στο “χειροποίητο” Hammock beach bar, στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

Μια βουτιά στο ελληνικό καλοκαίρι, ένα «ταξίδι μύησης» στον μαγευτικό κόσμο των αισθήσεων, των γεύσεων και των αρωμάτων, την προσεκτικά επιλεγμένη μουσική, την ανοιχτωσιά της παραλίας, τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, τα water sport.

Στη φύση δεν είσαι ποτέ μόνος. Το νιώθεις στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του Beach Bar “HΑΜΜΟCK” στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας. Ολόκληρο το beach bar είναι οργανωμένο με οικολογικά κριτήρια, διαμορφωμένο με όμορφα, γήινα, φυσικής δόμησης υλικά και αποπνέει σπιτική ζεστασιά. Αντανακλά τη δύναμη της φύσης.

Μέσα από εναλλακτικές ιδέες προσέγγισης της ελληνικής κουλτούρας και του ελληνικού καλοκαιριού, ελληνικά πιάτα, cocktail με φυσικούς χυμούς από τα δέντρα της ευβοϊκής γης, beach party, μουσικές βραδιές, συναυλίες, καθώς και αθλητικά events σε συνεργασία με ναυτικούς ομίλους, ομάδες ιστιοπλοΐας και surf της Εύβοιας και της Ελλάδας.

 

 

Η αγάπη για τον τόπο

Το HAMMOCK δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κυρίως, η αγάπη για τον τόπο των ανθρώπων που επέλεξαν να ζήσουν στη Βόρεια Εύβοια, αφήνοντας πίσω τους την πόλη και επαναπροσδιορίζοντας την καθημερινότητά τους, ανοίγοντας ένα «χειροποίητο» beach bar με σύμμαχο τη θάλασσα και την ατμόσφαιρα εμποτισμένη με καλοκαιρινά feel-good vibes!

 

 

Η φιλοδοξία δημιουργών

Φιλοδοξία των δημιουργών του είναι να γίνει το HAMMOCK πόλος έλξης για αυτούς που θέλουν ξεχωριστές αποδράσεις από την καθημερινότητα. Να γεμίσουν τις καλοκαιρινές μας βραδιές με DJs, συγκροτήματα και καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν αναμνήσεις που θα μείνουν ανεξίτηλες σε όλους. Και το όραμά τους δεν κρατάει μόνο ένα καλοκαίρι.

 

 

Η παραλία

Η παραλία του Πηλίου Ευβοίας είναι μια πανέμορφη αμμώδης παραλία με διάσπαρτα βότσαλα σε διάφορα σημεία της. Η θάλασσα είναι αρκετά βαθιά. Επίσης, όπως και οι περισσότερες παραλίες της Εύβοιας που «βλέπουν» Αιγαίο έχουν αρκετό αέρα και κύμα τις περισσότερες ημέρες. Δεν θα χάσετε σε καμία περίπτωση όμως το μπάνιο σας αφού υπάρχει ένα λιμανάκι ιδανικό για να προστατευτείτε από τον οποιοδήποτε δυνατό αέρα.

 

 

Το Πήλι

Πήλι είναι το όνομα του χωριού που συναντάμε στην ανατολική πλευρά της Βόρειας Εύβοιας δέκα χιλιόμετρα περίπου μακριά από το Προκόπι (Αχμέτ Αγά). Το Πήλι είναι μια φυσική πύλη της Βόρειας Εύβοιας στο καταγάλανο Αιγαίο.

 

 

Αναδρομή

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στον παρελθόν θα δούμε ότι η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με τα ευρήματα, μικροί οικισμοί υπήρχαν γύρω από τη σημερινή θέση του χωριού που χρονολογούνται από τη Μυκηναϊκή και Ελληνιστική περίοδο, ενώ σε λόφο κοντά στο Πήλι έχουν βρεθεί και ερείπια κάστρου από τον Μεσαίωνα. Το χωριό δημιουργήθηκε σε αυτή τη θέση κοντά στη θάλασσα όταν οι κάτοικοι ήταν σίγουροι ότι δεν κινδύνευαν από επιδρομείς και ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1835. Τότε οι μικροί οικισμοί που υπήρχαν τριγύρω στα βουνά εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους και ήρθαν στο Πήλι. Μεγάλες λεηλασίες και καταστροφές έγιναν στο χωριό την εποχή του Ελληνογερμανικού Πολέμου. Επίσης στην περιοχή λειτουργούσαν μεταλλεία και εργοστάσιο κατεργασίας λευκόλιθου.

 

 

Το όνομα

Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη και επικρατέστερη, το όνομα οφείλεται στη γεωγραφική θέση του χωριού. Αυτό μπορεί να το διαπίστωση ο επισκέπτης που θα βρεθεί στο λιμάνι του Πήλι. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν δύο μεγάλα βουνά, στη μέση ο μικρός κόλπος, μοιάζει σαν πύλη προς το Αιγαίο. Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι το χωριό Πήλι οφείλει την ονομασία του στη φύση του εδάφους, στο ότι κυριαρχεί στη περιοχή ο πηλός, και αυτή η εκδοχή έχει βάση αφού το έδαφος σε όλη την κοιλάδα που βρίσκεται το χωριό είναι πηλώδες.

 

 

Πανέμορφο

Σήμερα το Πήλι είναι ένα πανέμορφο χωριό και ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται από την ποικιλόμορφη διαδρομή ανάμεσα στο πυκνό δάσος και λόφους. Στο τελείωμα του δρόμου σε βαθιά κοιλάδα η πανοραμική θέα του Πηλίου από ψηλά δίνει μια διαφορετική αίσθηση. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Αν και βρίσκεται πολύ κοντά στη θάλασσα, λόγω της μορφολογίας του εδάφους τα σπίτια είναι κτισμένα αρκετά πίσω από τον αιγιαλό. Η παράλια αποτελείται από μεγάλη αμμουδιά από μαύρη άμμο και ψηλό βότσαλο. Στη δεξιά πλευρά βρίσκεται το λιμάνι και ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό Βλαχιά, και στον οικισμό Σαρακήνικο. Το Πήλι έχει υψόμετρο 23 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

  • Αξιοθέατο μοναδικό, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, κτισμένο το 1350, που βρίσκεται λίγα μέτρα από την παραλία η οποία έχει πάρει και το όνομά του.

Πώς θα πάτε

Λίγα μέτρα πριν το χωριό Προκόπι όταν έρχεστε από τη Χαλκίδα βρίσκεται ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό Πήλι.

Αποστάσεις: από το χωριό Προκόπι 9,3 χιλιόμετρα, από τη Χαλκίδα 57,4 χιλιόμετρα μέσω Προκοπίου. Από τη Λίμνη 39,4 χιλιόμετρα, από τα Λουτρά Αιδηψού 69,4 χιλιόμετρα μέσω Λίμνης, από τον Αγιόκαμπο 79,4 χιλιόμετρα, μέσω Λουτρών Αιδηψού, και από την Ιστιαία 72,4 χιλιόμετρα μέσω Λίμνης.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΖήστε το μύθο σας στο “χειροποίητο” Hammock beach bar, στο Πήλι της Βόρειας Εύβοιας
Περισσότερα

Πεδίον Άρεως – Η ιστορία ενός αθηναϊκού πάρκου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το Πεδίον Άρεως πήρε το όνομά του από το Ρωμαϊκό Campus Martius κι αυτό γιατί επί βασιλείας Όθωνος, μπροστά στο ναό των Ταξιαρχών και προς την οδό Μαυρομματαίων φιλοξένησε τους Στρατώνες του Ιππικού. Στα χρόνια μάλιστα του Γεωργίου Α΄ λειτούργησε στο Πεδίον του Άρεως Ιππευτική Σχολή (πυρπολήθηκε το 1944, στα Δεκεμβριανά).

Αργότερα και μέχρι το 1880 ήταν ο τόπος της υπαίθριας συγκέντρωσης του κοινού για περίπατο και αναψυχή. Ειδικά τα κυριακάτικα μεσημέρια και τις γιορτές αποτελούσε χώρο περιπάτου για τους Αθηναίους και τους Βασιλείς.

Στην πλατεία του ναού των Ταξιαρχών υπήρχε στημένη μια εξέδρα μουσικής σε πολυγωνικό σχήμα, όπου παιάνιζε η φιλαρμονική. Από εκεί προήλθε και το όνομα της όμορης γειτονιάς «Πολύγωνο».

Χώρος Πρασίνου

Με το Βασιλικό Διάταγμα της 23ης Ιουλίου 1887 η έκταση του Πεδίου του Άρεως εντάσσεται στο Σχέδιο Πόλεως και χαρακτηρίστηκε ως μη οικοδομήσιμος κοινόχρηστος χώρος. Κατά παράβαση του Σχεδίου κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες που ακολουθούν το Νοσοκομείο Κτηνών, τα κτήρια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, διάφοροι ημιμόνιμοι και προσωρινοί προσφυγικοί συνοικισμοί, καφενεία, γκαράζ, ιδιωτικό σχολείο κ.ά.

Το 1924 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, με τη σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΧΩΔΕ, παραχώρησε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο τη χρήση 5,6 γειτονικών στρεμμάτων για τις ανάγκες των αθλητικών του εγκαταστάσεων μετά την απαλλοτρίωση του οικοπέδου στη συμβολή των οδών Πατησίων και Αλεξάνδρας, δεσμεύοντάς τον να μην πειράξει το πράσινο που υπήρχε στην έκταση αυτή.

 

Χάρτης

 

Ανέγερση κτισμάτων

Κατά διαστήματα υπήρξαν σκέψεις και προτάσεις για την ανέγερση και άλλων κτισμάτων. Μία από αυτές ήταν να ανεγερθεί και Ηρώον του Εθνικού Αγώνα. Για τη θεμελίωσή του πραγματοποιήθηκε γιορτή ενώ για το σκοπό τούτο στάλθηκαν από διάφορες πόλεις της Ελλάδας κυβόλιθοι σαν ένδειξη συμμετοχής τους στο έργο. Στην προσπάθεια να διαφυλαχθεί όλο αυτό το υλικό που είχε συσσωρευθεί περιφράχθηκε όλος ο χώρος έξω από τα όρια των εγκαταστάσεων του Πανελληνίου.

Το 1927 συγκροτήθηκε η Επιτροπή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών και δόθηκε προτεραιότητα στη διαμόρφωση του Πεδίου του Άρεως, αφού το διεκδικούσαν για κατασκευή κτηριακών εγκαταστάσεων το Δικαστικό Μέγαρο Αθηνών, η θερινή σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η Χριστιανική Αδερφότης Νέων (ΧΑΝ) και το Υπουργείο Γεωργίας. Την ίδια περίοδο το Πεδίον Άρεως χρησιμοποιήθηκε και από την αγγλική εταιρεία ηλεκτροφωτισμού και ηλεκτρικής συγκοινωνίας «Power» για την απόρριψη προϊόντων εκσκαφής στη διάρκεια της κατασκευής της σήραγγας του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Αθηνών-Πειραιώς.

Σχέδιο φύτευσης

Ύστερα από έκκληση της επιτροπής Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών, ο Πέτρος Καλλιγάς αναλαμβάνει τη δημιουργία του σχεδίου φύτευσης ενώ η απόφαση για την υλοποίησή της ελήφθη το 1933. Οι προσπάθειες όμως δεν καρποφόρησαν λόγω έλλειψης φορέα χρηματοδότησης.

Επτά χρόνια αργότερα, με τη συμβολή του εκδότη της εφημερίδας «Έθνος» Σπύρου Νικολόπουλου και του Πέτρου Καλλιγά, το πάρκο σώθηκε από διεκδικήσεις με τη διαμόρφωση του κοινόχρηστου άλσους (Ν. 6171/1934) επί υπουργίας Πέτρου Ράλλη. Το 1934 ανατίθεται στο Ειδικό Ταμείο Μόνιμων Οδοστρωμάτων Αθηνών (Ε.Τ.Μ.Ο.Α.) η διαμόρφωση του χώρου. Η τότε κυβέρνηση μάλιστα διέθεσε 7 εκατομμύρια δραχμές έναντι της προϋπολογισθείσας δαπάνης 30 εκατομμυρίων για την αποπεράτωση του πάρκου.

Η φύτευση άρχισε το 1935, βάσει νέου σχεδίου του Αν. Δημητρακόπουλου, και σταδιακά μέχρι το 1940 ολοκληρώθηκε στα ελεύθερα από κτίσματα τότε μέρη του πάρκου. Την ίδια εποχή έγιναν διάφορα τεχνικά έργα: αρδευτικό δίκτυο, ηλεκτροφωτισμός με μαντεμένιες κολόνες σε βάσεις μαρμάρου και σιδερένια με υαλοπίνακες φωτιστικά, καθίσματα, συντριβάνια, οίκημα του γραφείου/ διοίκησης, το αναψυκτήριο Green Park, το Περίπτερο Γαρδένια.

Από το 1940 μέχρι το 1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το Πάρκο σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Από το 1945 άρχισε η συντήρησή του και ένα χρόνο αργότερα εξασφαλίστηκε η άρδευση.

 

 

Η Τέχνη στο πάρκο

Το 1934 είναι και η χρονιά που ανατίθεται στα μέλη του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών η φιλοτέχνηση δεκαέξι μαρμάρινων προτομών ηρώων του 1821 που κοσμούν σήμερα τη Λεωφόρο των Ηρώων. Τρία χρόνια αργότερα, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς έκανε τα αποκαλυπτήρια του ορειχάλκινου έφιππου ανδριάντα του Βασιλιά Κωνσταντίνου στην κεντρική είσοδο. Το έργο, συνολικού κόστους περίπου 10.000.000 δρχ., είχε φιλοτεχνήσει στην Ιταλία ο γλύπτης Φραντσέσκο Παρίζι, ενώ ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός ανήκει στον, επίσης Ιταλό, αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Βετριάνι.

Στη θέση του πάρκου που μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες οι παλιοί Αθηναίοι έβλεπαν τους στάβλους της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Στρατού τοποθετήθηκε το 1952 το μαρμάρινο άγαλμα της Προμάχου Αθηνάς για το ηρώο των πεσόντων στην Ελλάδα Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών στις μάχες 1941- 45. Πρόκειται για έργο ακαδημαϊκό του Βάσου Φαληρέα σε αρχιτεκτονικό σχεδιασμό Φαίδωνος και Έθελ Κυδωνιάτη. Την επίσης μαρμάρινη λέαινα στη βάση της ιδιαίτερα ψηλής στήλης του μνημείου είχε φιλοτεχνήσει ο Αθανάσιος Λημναίος.

Από το 1950 ξεκινάει τη σταδιοδρομία του στο θερινό αναψυκτήριο «Άλσος» στο Πεδίον του Άρεως ο κονφερασιέ, ηθοποιός, συγγραφέας και θηρευτής «νέων ταλέντων» Γιώργος Οικονομίδης, ενώ στο Green Park κυριαρχούσε ο κονφερασιέ Όμηρος Αθηναίος. Αργότερα τα καλοκαίρια το θέατρο «Αλίκη» πρόσφερε ψυχαγωγία στους Αθηναίους.

Το 1981 το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, με επικεφαλής τον Ευάγγελο Αβέρωφ – Τοσίτσα, χρηματοδότησε την ανέγερση μνημείου για τον Ιερό Λόχο 1942 – 45 στο Πεδίον του Άρεως. Πρόκειται για τη στήλη που σχεδίασε ο Ιερολοχίτης λοχαγός Ι.Κ. Μανέτας και φιλοτέχνησε ο Νικόλας Ι. Βαλάκας. Τα ορειχάλκινα μέρη της δούλεψαν ο Πέτρος Μωραΐτης και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

 

Αεροφωτογραφία του πάρκου

 

Τα αγάλματα εντός του πάρκου

Σήμερα εντός του πάρκου συναντά κανείς το Ηρώον του Νότη Μπότσαρη (υψηλή μαρμάρινη στήλη με βάση), ενώ κατά μήκος της λεωφόρου Ηρώων μπορεί να θαυμάσει τις προτομές Αγωνιστών του 1821. Πιο αναλυτικά, στην αριστερή πλευρά της λεωφόρου με κατεύθυνση από το πλάτωμα με το άγαλμα του Μπότσαρη προς την κεντρική πλατεία δεσπόζουν οι προτομές των:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
ΚΙΤΣΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ
ΠΕΤΡΟΜΠΕΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ (νεότερο άγαλμα, τοποθετήθηκε το 2005)
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΡΙΕΖΩΤΗΣ

Αντίστοιχα, από τη δεξιά πλευρά της λεωφόρου με την ίδια κατεύθυνση:

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ
ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ
ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ
ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ

Εκτός από τα αγάλματα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ έφιππου και της Αθηνάς εντός του πάρκου στον περίβολο του Ιερού Ναού των Αγ. Ταξιαρχών υπάρχουν: μία μαρμάρινη στήλη με προτομή Περικλή Βαρατάση (Λοχαγός Λόχου Φιλελλήνων 1897), μία προτομή Αλεξάνδρου Πραΐδη (Υπολοχαγός Κρητικής Επαναστάσεως), μία μαρμάρινη στήλη ιερολοχίτη Δημητρίου Σούτσου καθώς και ένα κενοτάφιο του Αλεξάνδρου Υψηλάντη (άγαλμα του ήρωα επικλινούς). Επίσης, υπάρχει μνημείο Ιερού Λόχου, μια σύνθεση δηλαδή, με επιγραφική πλάκα προς τιμήν του στρατηγού Τσιγάντε και των ιερολοχιτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τέλος, στο εσωτερικό του πάρκου θα συναντήσει κανείς το σπήλαιο του Πανός, μια γλυπτική σύνθεση του γλύπτη Βασσάλου σκαλισμένη σε βράχο.

Διοικητική Ευθύνη

Αρχικά το Άλσος ανήκε στο Δήμο Αθηναίων και επί Δημαρχίας Κοτζιά δόθηκε για χρήση, διατήρηση, συντήρηση και αξιοποίηση στο Ειδικό Ταμείο Μόνιμων Οδοστρωμάτων Αθηνών (Ε.Τ.Μ.Ο.Α.), υπηρεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος. Με το Π.Δ. 98/ 2000 «Περί καταργήσεως του Ε.Τ.Μ.Ο.Α.» (Φ.Ε.Κ. 85 Δ’ / 15- 03- 2004) η διεύθυνση, συντήρηση, επέκταση και η εκμετάλλευση του Άλσους του Πεδίου του Άρεως μεταφέρονται στην Υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς.

Αρχιτεκτονική

Το Πεδίον του Άρεως κατατάσσεται στα πάρκα περιπάτου και αποτελείται ουσιαστικά από ένα σύνολο χαράξεων με γεωμετρικές καμπύλες και κυρίως τόξα κύκλων που ορίζουν διαδρομές περιπάτου. Οι διαδρομές αυτές εκκινούν και καταλήγουν σε κυκλικά επισημασμένες διασταυρώσεις με μικρά θέματα (ένα διαφορετικό παρτέρι, ένα ξεχωριστό φωτιστικό, κάποιο στοιχείο νερού, κ.λ.π.).

Κατά τη σχεδίαση και φύτευσή του ελήφθησαν υπόψη τα εξής: i) ότι το πάρκο θα παραμένει ανοιχτό όλο το εικοσιτετράωρο, ii) θα έχει υψηλή βλάστηση περιφερειακά, iii) θα έχει παχιά σκιά κατά τους θερινούς μήνες και άφθονο ηλιακό φως το χειμώνα, iv) θα παρέχει ευχάριστη εντύπωση από την εναλλαγή χρωμάτων, φύλλων και ανθέων καθώς και διαδοχικές ανθοφορίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Την εποχή του Όθωνα

Το 1927 ο χώρος αυτός, που από την εποχή του Όθωνα ήταν ο κύριος τόπος αναψυχής των Αθηναίων, παραχωρήθηκε στην ιδρυθείσα τότε “Επιτροπή Δημοσίων Κήπων και Δενδροστοιχιών Αθηνών” με σκοπό τη μεταβολή του σε άλσος, όπως ο τότε Εθνικός Κήπος. Η Επιτροπή όμως εκείνη με πρόεδρο τον Π. Καλλιγά φρόντισε πρώτα να βελτιώσει τον κήπο του Θησείου, και τον Εθνικό Κήπο, με συνέπεια, έξι χρόνια μετά, το 1933, με τους μικρούς πόρους που διέθετε απεφάσισε να κάνει την έναρξη εργασιών ανάπλασης και δενδροφύτευσης, με ανυπέρβλητα τότε αφενός διοικητικά εμπόδια, αφετέρου και μεγάλης έλλειψης χρημάτων, για τη συνέχιση του έργου. Έτσι με το υπ’ αριθμ. 6171 νόμο του 1934 το “Ειδικό Ταμείο Μονίμων Οδοστρωμάτων Αθηνών” (νέος κυβερνητικός τότε φορέας) ανέλαβε να καταβάλει τα έξοδα. Κλήθηκε προς τούτο ο τότε διευθυντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών Αν. Δημητρακόπουλος να συντάξει γενικό σχέδιο του άλσους. Λαμβάνοντας υπ᾽ όψιν τα ακολουθούμενα τότε σχέδια των αγγλικών και γαλλικών αλσών, συνέταξε πράγματι νέο σχέδιο το οποίο αποτελεί συνδυασμό ρυθμών εκείνων, όπου και ανέθεσε για την εκτέλεσή του στον Ν. Βοσυνιώτη. Μάλιστα είχε ληφθεί μέριμνα να μην εμποδίζεται από τα διάφορα κεντρικά σημεία του άλσους η θέα της Ακρόπολης, χωρίς να διασφαλίσουν όμως και το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος ανοικοδόμησης των γύρω οικοπέδων.

Ανάπλαση

Έτσι οι εργασίες δενδροφύτευσης και ανάπλασης άρχισαν πραγματικά το 1935 και συνεχίσθηκαν επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά μέχρι το 1940, όταν και κηρύχθηκε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στην πενταετία εκείνη φυτεύτηκαν περίπου 46.000 δένδρα και θάμνοι. Κατά το σχέδιο, ακολουθήθηκε η δενδροφύτευση φυλλοβόλων δένδρων προκειμένου το καλοκαίρι να προσφέρουν πλούσια σκιά, τον δε χειμώνα να μην εμποδίζονται οι ακτίνες του ήλιου. Στην κεντρική πλατεία του άλσους τοποθετήθηκε σιντριβάνι και γύρω φυτεύτηκαν ανάλογα μεσογειακά φυτά, έτσι ώστε να παρουσιάζουν δένδρα, θάμνοι και λουλούδια τους ωραιότερους και φυσικότερους συνδυασμούς χρωμάτων κατά τις διάφορες εποχές. Μετά την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944, εξασφαλίσθηκε η άρδευση του άλσους.

Από τον Απρίλιο του 2008 άρχισαν εργασίες για ριζική ανάπλαση του πάρκου, παρά τη δυσπιστία και τις αντιδράσεις των κατοίκων. Το έργο της ανάπλασης, υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη, παραδόθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2010. Το έργο της ανάπλασης καλύπτει συνολικά 250 στρέμματα του πάρκου και στοίχισε 9.663.990 ευρώ με χρηματοδότηση από το Γ’ ΚΠΣ και από εθνικούς πόρους.

Φυτεύτηκαν 1.200 δένδρα, 50.000 ανθόφυτα, 7.500 θάμνοι και 2.500 τριανταφυλλιές, ενώ προστέθηκαν 9 στρέμματα χλοοτάπητα και 8 στρέμματα με φυτά εδαφοκάλυψης. Ξηλώθηκαν 22.650 τ.μ. ασφάλτου στις παλιές διαδρομές και στη θέση της μπήκε χώμα, ενώ τοποθετήθηκαν παράλληλα 8.800 τ.μ. μαρμαροκυβόλιθοι και 3.800 τ.μ. γρανιτοκυβόλιθοι. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου που υλοποιήθηκε αφορά σε βασικά έργα υποδομής, όπως τα χιλιόμετρα υπόγειων δικτύων άρδευσης, αποχέτευσης, συλλογής ομβρίων υδάτων και ηλεκτροδότησης. Παράλληλα ενισχύθηκε και αναβαθμίστηκε ο φωτισμός του χώρου.

Η ανάπλαση βασίσθηκε στη λογική της διατήρησης της ιστορίας του πάρκου, καθώς περιλαμβάνονται σ’ αυτό σημαντικά μνημεία και γλυπτά τα οποία όλα καθαρίστηκαν βάσει των προδιαγραφών του Υπουργείου Πολιτισμού.

H κατάσταση στο πάρκο μετά την ακριβή ανάπλαση επιδεινώθηκε σοβαρά, καθώς σταδιακά μετακόμισαν σε αυτό τα στέκια εξαρτημένων ατόμων που βρίσκονταν παλαιότερα στην Ομόνοια και την οδό Τοσίτσα.

Εγκατάλειψη και παρακμή

Από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα το πάρκο και τα κτήριά του παραμελείται και μετατρέπεται σε στέκι αστέγων και τοξικομανών. Γεμίζει σκουπίδια, ενώ παγκάκια, φωτισμός και άλλα στοιχεία του πάρκου καταστρέφονται. Κατά καιρούς γίνονται αποσπασματικές προσπάθειες καθαρισμού και αναμόρφωσης. Οι γύρω κάτοικοι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την κατάσταση.

Ιδιαίτερες περιοχές:

  • Πλατάνια: Μία διπλή δενδροστοιχία με κυκλικά καθιστικά γύρω από τον κορμό τους με ασφαλτοστρωμένο δάπεδο συνθέτουν το συγκεκριμένο τοπίο
  • Ροδώνας: Πρόκειται για μία σπειροειδή διαδρομή με τριανταφυλλιές
  • Αριές: Πρόκειται για μία κυκλική δενδροστοιχία από 15 δέντρα Αριές, ένα προστατευμένο «ξέφωτο» που προσφέρει αίσθηση γαλήνης και ιδιωτικότητας
  • Πρώην Θέατρο «Αλίκη»: Είναι ένας εγκαταλελειμμένος χώρος υπαίθριου θεάτρου
  • Η οδός Ηρώων: πρόκειται για έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο με τις προτομές των αγωνιστών του 1821
  • Η κεντρική πλατεία του πάρκου: αποτελεί το σημείο σύγκλισης όλων των αξόνων του πάρκου. Εκεί βρίσκεται το Θέατρο Άλσους Πεδίου Άρεως, το κτήριο του οποίου αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του Μεσοπολέμου.
  • Η πλατεία Πρωτομαγιάς: είναι η οροφή του υπόγειου χώρου στάθμευσης και η οροφή του βυθισμένου τμήματος της οδού Μουστοξύδη. Διατηρεί αναψυκτήριο, τουαλέτες, μικρό υπαίθριο θέατρο
  • «Green Park»: είναι τοποθετημένο στο νότιο άκρο του Πάρκου επί της οδού Μαυρομματαίων. Το κτήριό του αποτελεί επίσης, αντιπροσωπευτικό δείγμα της εποχής του Μεσοπολέμου με διακοσμητικά στοιχεία Art Nouveau.
  • Αναψυκτήριο «Γαρδένια»: βρίσκεται στο πρώτο μεγάλο πλάτωμα που συναντά ο επισκέπτης στο εσωτερικό του πάρκου, στη σύγκλιση των αξόνων που ξεκινούν από την είσοδο της οδού Μαυρομματαίων Β. Κων/νου και την οδό Ηρώων.

Βιβλιογραφία:
Παυλόπουλος Δημήτρης, «Το Πεδίον του Άρεως», ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, www.attiko-prasino.gr, Βικιπαίδεια

• Αρχική εικόνα: Φωτογραφία από την παράσταση “Ερπετό Γλυκόπικρο”, που δόθηκε στο Πεδίον του Άρεως τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2019.

  • Διαβάστε περισσότερα:

Αναζητώντας ένα “Ερπετό γλυκόπικρο” στο Πεδίον του Άρεως

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠεδίον Άρεως – Η ιστορία ενός αθηναϊκού πάρκου
Περισσότερα