Αποδράσεις

Χωρίς προβλήματα στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η μελέτη για τη βελτίωση της επισκεψιμότητας των μνημείων, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, για τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση, απασχόλησε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, το οποίο και γνωμοδότησε ομόφωνα θετικά για την εφαρμογή της.
Μετά το πέρας της συνεδρίασης η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη δήλωσε ότι «όταν ολοκληρωθεί το έργο, η εμπειρία της επίσκεψης στον Ιερό Βράχο, όχι μόνο για τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση, αλλά για το ευρύ κοινό θα είναι διαφορετική. Θα υποδέχονται τους επισκέπτες ομαλές ανθεκτικές και σταθερές επιφάνειες, εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη και ασφαλή κίνηση, ενώ τα αμαξίδια θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα και όχι γραμμικά. Έτσι θα γίνεται αντιληπτός ο ελεύθερος, κατά την αρχαιότητα, χώρος».

 

 

 

 

Η αρχαία χωρική συγκρότηση της Ακρόπολης δεν είναι εύκολα αντιληπτή στον σημερινό επισκέπτη, ο οποίος εκλαμβάνει το σύνολο, ως μια ανώμαλη και δύσβατη πλατεία με μαρμάρινα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, που περιέργως το κάτω μέρος τους είναι άτεχνο και ευτελές με συχνά έκδηλα συμπτώματα καλπάζουσας φθοράς. Λιγότεροι είναι εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι το ευτελές μέρος ήταν αφανές και καλά προστατευμένο μέσα σε τεχνητές εδαφικές διαμορφώσεις, ανταποκρινόμενες σε μια πανάρχαια μνημειακής κλίμακας λειτουργική οργάνωση μεγάλης ιστορικής, αρχαιολογικής και αισθητικής αξίας.

Προβλέπεται ακόμη η δημιουργία νέων διαδρομών και η επίστρωση των υφιστάμενων, η δημιουργία πλατωμάτων για την καλύτερη θέαση των μνημείων, ενώ θα προστατευτούν τα ίδια τα μνημεία, στα σημεία που φέρουν λαξεύματα και αρχαιολογικά τεκμήρια.

Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ οι νέες διαδρομές θα αναπτυχθούν σε ευθείες και τεθλασμένες γραμμές, ενώ θα αποφευχθούν καμπύλες κατά τον σχεδιασμό. Τόσο οι διάδρομοι των επισκεπτών όσο και τα πλατώματα θα πρέπει να διαστρωθούν με το ίδιο υλικό. Η χρωματική διαφοροποίηση θα αξιοποιείται μόνο για τη δήλωση τον αρχαίων οδεύσεων. Ως εκ τούτου, θα διακρίνεται χρωματικά μόνον η οδός Παναθηναίων (δηλαδή το τμήμα της διαδρομής από τα Προπύλαια έως τη ΒΑ γωνία του Παρθενώνα) και αργότερα η βόρεια οδός, ενώ όλα τα πλατώματα και οι συμβατικές διαδρομές θα αποδίδονται, με άλλη απόχρωση υλικού. Επίσης, θα επισημανθούν με διαφοροποίηση υλικού ή χρώματος τα όρια σημαντικών – αλλά αθέατων μέχρι στιγμής- κτισμάτων επί του βράχου. Προτείνεται να διατηρηθεί και η δυνατότητα κίνησης αμαξιδίων ΑΜΕΑ και στην περιοχή νοτίως του Παρθενώνα.

 

 

 

 

Οι νέες διαστρωματώσεις θα φέρουν μέσο πάχος 8 εκατοστών. Θα επιλεγούν υλικά, με μεγάλη αντοχή, συμβατά με τα μνημεία. Η τελική επιλογή θα γίνει έπειτα από αξιολόγηση δοκιμαστικών εφαρμογών επιτόπου.

Επιγραμματικά οι κατηγορίες των εργασιών που περιλαμβάνονται στην παρούσα μελέτη είναι οι κάτωθι:
• Αφαίρεση σαθρών, καθαρισμός
• Επισκευή και επίστρωση υφιστάμενων διαδρομών, από σκυρόδεμα
• Κατασκευή νέων διαδρόμων κίνησης και η επίστρωσή τους με αρχιτεκτονικό σκυρόδεμα
• Επιστρώσεις περιοχών με υδατοπερατό σκυρόδεμα ή άλλο μαλακό υλικό
• Βελτίωση επιφάνειας πλατωμάτων με γαρμπίλι

 

 

Η τεκμηρίωση των αρχαιολογικών πληροφοριών της μελέτης θα ακολουθήσει τα σχέδια των Stevens και Κορρέ, ενώ θα τηρηθούν τα οριζοντιογραφικά και υψομετρικά δεδομένα ώστε το αποτέλεσμα να μπορεί να ενταχθεί αρμονικά στη μελλοντική επέκταση του έργου. Η σχετική μελέτη εκπονήθηκε με χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση στο πλαίσιο του συνολικού χορηγικού προγράμματος που αφορά στην αναβάθμιση των προσφερομένων υπηρεσιών στην Ακρόπολη των Αθηνών.

Παναγιώτης ΜήλαςΧωρίς προβλήματα στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση
Περισσότερα

Τα λοιμοκαθαρτήρια στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα: Το παράδειγμα της Σύρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Σύρος 1837. Η παλιά πόλη της Σύρου βρίσκεται στον αριστερό λόφο.

του Enid M. Slatter, BSc, Illustrations Assistant, Institute for the History of Medicine

Η παραμονή στο λοιμοκαθαρτήριο έχει οριστεί: “πιθανότητα να αρρωστήσεις με πανούκλα”… ένα σοβαρό μειονέκτημα για τις απολαύσεις μιας περιοδείας στην Ανατολή [1]. Η εικονογράφηση (Εικ. 1) δείχνει το πολυσύχναστο λιμάνι της Σύρου (τότε ονομαζόταν Σύρα) το 1837. Το νησί βρίσκεται στο κέντρο των Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Αθήνας. Κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, είχε παραμείνει ουδέτερη και είχε σε μεγάλο βαθμό επωφεληθεί από την αύξηση του εμπορίου και από τους πολλούς πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί.

Η πόλη διαιρούνταν στα δύο: την παλιά Ρωμαιοκαθολική άνω πόλη, χτισμένη σε ένα κωνικό λόφο όπου βρισκόταν ένα μοναστήρι των Καπουτσίνων, εμφανίζεται πάνω από μια σειρά ανεμόμυλων, τα νέα κτίρια της χαμηλότερα χτισμένης πόλης στα δεξιά, όπου το μεγαλύτερο μέρος των προσφύγων Ελλήνων εμπόρων έζησε, εξαπλώθηκε κατά μήκος της προκυμαίας, με τα παζάρια και κρηπιδώματα, που εξυπηρετούσαν τα πολλά υψηλά τρίκαρτα σκάφη. Στα ανατολικά της Σύρου, σε ένα παρόμοιο κωνικό λόφο, υψώνεται η παλιά ελληνική πόλη της Ερμούπολης. Στα δεξιά της εικόνας, μπροστά από την εκκλησία, βρισκόταν το επιβλητικό σπίτι του Richard Wilkinson, του Βρετανού πρόξενου. Εξαιτίας του καλού λιμανιού της, ένας από τα καλύτερα στην Ελλάδα, με ένα φάρο και δωρεάν λιμάνι, η Σύρα γρήγορα απέκτησε μεγαλύτερη σημασία στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε σε τρεις δεκαετίες από 5.000 σε πάνω από 21.000 το 1838 και διπλασιάστηκε ξανά από τα μέσα της δεκαετίας του 1840. Όλα ο εμπορικά πλοία από την Εγγύς Ανατολή έδεναν εκεί, καθώς και τακτικές μετακινήσεις επιβατών μεταξύ τέτοιων σημαντικών περιοχών όπως η Μασσαλία, η Αλεξάνδρεια και η Κωνσταντινούπολη. Εφόσον όλα τα εμπορεύματα και πρόσωπα προερχόταν από την Εγγύς Ανατολή ήταν υποχρεωτικό να υποβάλλονται σε μια περίοδο απομόνωσης πριν από την είσοδο στην Ευρώπη, απαιτούνταν μια τοποθεσία για ένα μεγάλο και σωστά οργανωμένο λοιμοκαθαρτήριο. Το αρχικό λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα ωστόσο, ήταν μέχρι τα τέλη του 1839 ή αρχές του 1840, που μια κομψή εγκατάσταση υγιεινής άνοιξε για χρήση των ταξιδιωτών, αλλά που απείχε πολύ από το επιθυμητό​​. Η Εικόνα 2 δείχνει τη θέση του κτιρίου απέναντι τον όρμο της πόλης και η Εικόνα 3 δείχνει τη στοά και βόρειο-ανατολικά γωνία, όπως φαίνεται από το εσωτερική αυλή.
Η λέξη “Λαζάρ” στα Αγγλικά προέρχεται από την ιστορία του άρρωστου επαίτη Λάζαρου της Καινής Διαθήκης (Λουκά, XVII, 20) και χρησιμοποιείται από το Μεσαίωνα για να περιγράφουν έναν άρρωστο ή φτωχό, ειδικά το “βρώμικο” λεπρό. Τέτοιοι άνθρωποι ήταν για φροντίδα σε απομόνωση σε ένα λαζάρ-κοιτώνα, ή λαζάρ-σπίτι, το οποίο στο πέρασμα του χρόνου, άλλαξε στην ιταλική λέξη “Lazzaretto” (Λαζαρρέττο) με την εξειδικευμένη έννοια μιας εγκατάστασης για καραντίνα σε περιπτώσεις που υπήρχε υποψία για πανούκλα. Σε ένα τέτοιο μέρος κρατούνταν οι ταξιδιώτες από την Ανατολή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ήταν δυνατόν να να περάσουν την περίοδο της καραντίνας πάνω σε πλοίο αλλά συνήθως ο ταξιδιώτης παρέμενε στο επίσημο λοιμοκαθαρτήριο. Αυτό μπορεί να ήταν τίποτα περισσότερο από ένα παλαιό σκαρί αγκυροβολημένο μακριά από τα υπόλοιπα πλοία, αλλά οι καλύτερες εγκαταστάσεις ήταν παρόμοιες με ένα μοναστήρι ή φυλακή – μια απομονωμένη κοινότητα πίσω από έναν ψηλό τοίχο.
Γκραβούρα εποχής
Τα λοιμοκαθαρτήρια συστάθηκαν για πρώτη φορά στην Ιταλία τον δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο αιώνα, στη συνέχεια σε όλους τους εμπορικούς λιμένες κατά μήκος της ευρωπαϊκής μεσογειακής ακτογραμμής και επίσης γύρω από τις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας. Η πανούκλα, μια ενδημική ασθένεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν ιδιαίτερα μεταδοτική. Για το λόγο αυτό, οι άνθρωποι και αγαθά που προέρχονταν από αυτή την περιοχή απομονώνονταν για μια περίοδο καραντίνας σε λοιμοκαθαρτήριο προτού να τους επιτραπεί να συνεχίσουν τα ταξίδια τους. Εμπόρευμα και προσωπικά αντικείμενα απολυμαίνονταν με συνεχή αερισμό και καπνισμό. Ορισμένα αντικείμενα όπως το βαμβάκι, το άχυρο, τα φτερά και πάνω απ’ όλα το χαρτί θεωρήθηκαν σημαντικές πηγές για λοίμωξη. Βιβλία και σκίτσα καλλιτεχνών ήταν κρεμασμένα στον αέρα και εξερχόμενα γράμματα απολυμαίνονταν με διάφορους τρόπους – με εμβάπτισή τους σε ξύδι, για παράδειγμα ή με κράτημά τους στην τσιμπίδα πάνω από αναθυμιάσεις θείου. Τότε ένα κουτί ή μια εξουσιοδοτημένη σφραγίδα, τοποθετούνταν ώστε να δείχνουν ότι η απολύμανση είχε ολοκληρωθεί. Το μήκος της παραμονής για τους ταξιδιώτες εξαρτιόταν εάν είχαν έλθει από περιοχή όπου η πανούκλα μαινόταν ή είχαν έρθει “καθαροί”. Η διαμονή τους μπορεί να ήταν μόνο για λίγες μέρες ή για την πλήρης “καραντίνα” (σαράντα ημέρες).
Το βασικό σχέδιο ενός λοιμοκαθαρτηρίου περιελάμβανε μια σειρά από χτισμένα δωμάτια που σχημάτιζαν μια τετράγωνη κεντρική αυλή ή κήπο, που επέτρεπε τόσο τη δωρεάν κυκλοφορία του αέρα όσο και την προστασία από βροχή. Οι διαμένοντες ήταν υποτίθεται υποχρεωμένοι να εκθέτουν τον εαυτό τους και τα ρούχα τους στον αέρα κάθε μέρα, αλλά και τα δωμάτια ήταν τοποθετημένα έτσι ώστε να διατηρούν το κάθε ένοικο χωριστά και ένας φύλακας, ή φύλακες, σύμφωνα με τον αριθμό, χρησιμοποιούνται για την επιβολή αυτών των μέτρων. Στα στρατηγικά σημεία, όπως στις άκρες του κτίσματος υπήρχε ένας πύργος όπου σαν σε ένα στρατόπεδο φυλακή, η συνολική έκταση θα μπορούσε να παρακολουθείται από το διοικητή και τους φύλακες. Ο διοικητής ο ίδιος συνήθως καταλάμβανε τα πάνω δωμάτια. Μερικές φορές υπήρχαν δωμάτια πάνω από τα κελιά τα οποία χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες για τα εμπορεύματα σε καραντίνα. Σε μια σωστά μελετημένη εγκατάσταση μπορούσε να υπάρχει επίσης ένα νοσοκομείο με μόνιμο γιατρό, ένα παρεκκλήσι και νεκροταφείο με έναν εφημέριο, φύλακες για να επιβάλουν τους κανονισμούς της καραντίνας και να επαναφέρουν στην τάξη σε ανάρμοστες συμπεριφορές από τις κατώτερες τάξεις στρατιωτών ή ναυτών που βαριόταν κατά την καραντίνα, μια φυλακή και ουσιώδεις εγκαταστάσεις πλυσίματος και περιοχές απολύμανσης. Ένα πανδοχείο ή μαγειρείο, όπου τροφή θα μπορούσε να παρασκευαστεί, θα μπορούσε επίσης να υπάρχει εντός του συγκροτήματος, ή ακριβώς έξω από αυτό. Για απασχόληση να υπάρχουν κήποι και χώροι υποδοχής, όπου επισκέπτες θα μπορούσαν να ειδωθούν και να μιλήσουν πίσω από ένα συρμάτινο πλέγμα.
Η περιορισμένη διάρκεια ζωής σε λοιμοκαθαρτήριο πρέπει πράγματι να ήταν πολύ κουραστική για τα άτομα με λίγους προσωπικούς πόρους και ένα δωμάτιο με ψείρες, καθαρή δυστυχία. Τα ταξίδια για την Ανατολή, ωστόσο, σπάνια γίνονταν με ανενημέρωτους τουρίστες και οι ταξιδιώτες ήταν ενημερωμένοι: “θα σκεφτόσασταν… να γράψετε ένα βιβλίο ή … το ημερολόγιο σας … εκεί δεν υπάρχει κανένα μέρος όπως το με το Lazarett. Με τον τρόπο αυτό λογικά θα απασχολείται τον εαυτό σας, αντί γκρινιάζοντας για τον απαραίτητο περιορισμό, η κάθε μέρα που θα περνάει θα φέρνει με το νέα ευχαρίστηση, δίνοντας την αίσθηση ότι δεν είναι πεταμένος χρόνος” [2] Οι ταξιδιώτες ήταν κυρίως έμποροι, επιστήμονες, αρχαιολόγοι, ή ζωγράφοι τοπίων. Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το χρόνο ως πλεονέκτημα. Ο φυσιοδίφης Hugh Edwin Strickland (1811-53), ενώ κατά την παραμονή στο πρώτο λοιμοκαθαρτήριο (ένα αλιευτικό σκάφος) στον Πειραιά το 1835, αύξησε τη συλλογή κοχυλιών του. “Εγώ γενικά ξεκίναγα την ημέρα με ένα κυνήγι εντόμων” είπε. “Πήρα τότε τον παλιό φύλακα στο σκάφος και πηγαίναμε σε έναν τετράγωνο πυλώνα χτισμένο από τον Θεμιστοκλή στην είσοδο του λιμανιού, εκεί έστελνα το γέρο να πιάσει αχινούς και πεταλίδες για το πρωινό, ενώ έκανα μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά και συχνά έφερνα σπίτι μια πλούσια συγκομιδή κοχυλιών.” [3] Ο Charles Fellows (1799-1860), ένας ταξιδιώτης και αρχαιολόγος, με το νεαρό καλλιτέχνη βοηθό του George Scharf jr (1820-1895), έπειτα από τέσσερα μήνες συνεχή ταξίδια πάνω σε άλογο, κοιμόνταν είτε στη δική τους σκηνή ή στο δημόσιο “χάνι” ή πανδοχείο της Ανατολής, ήταν χαρούμενος όταν εγκαταστάθηκαν στη συγκριτική άνεση του νέου λοιμοκαθαρτηρίου στη Σύρα τον Ιούνιο του 1840. Ο Fellows έγραψε στις σημειώσεις του, έβαλε τις σκέψεις του σε σειρά και ξεκίνησε την προετοιμασία του υλικού για το βιβλίο που θα έγραφε. Ο Scharf σχεδίασε με μελάνι τα σκίτσα του και χρωμάτισε τις απόψεις που επρόκειτο να απεικονιστούν στο βιβλίο. Ο Scharf είπε πως το απόγευμα “Περιπλανιόμασταν στα βράχια στην ακτή, αλλά εκτός απ’ αυτό, ποτέ δεν αφήσαμε το δωμάτιό μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η πανσέληνος μας προκαλούσε να καθίσουμε στο μικρό τετράγωνο μπροστά από τη σειρά των σπιτιών μέχρι τις δέκα ή τις έντεκαΗ περασμένη βδομάδα της παραμονής μας εμπλουτίστηκε από την άφιξη μιας ομάδας Γερμανών, των οποίων οι νυχτερινές συναυλίες μας έδωσαν πολύ ικανοποίηση.” [4] Ο Scharf επίσης περιγράφει τον φύλακα που ήταν υπεύθυνος για αυτούς. Αυτός ήταν “ένας πολύ διασκεδαστικός τύπος, που μιλούσε ελληνικά και γνώριζε μόνο έναν πολύ περιορισμένο αριθμό ιταλικών και αγγλικών, αλλά οι χειρονομίες παντομίμας ήταν διπλά εκφραστικές και διασκεδαστικές”. Ωστόσο, όταν αυτός παρουσιάστηκε, προφανώς για πληρωμή, μετά την αποδέσμευσή τους (και βέβαια τη δική του), ο φύλακας ντύθηκε “σε μια εξαιρετικά όμορφη ελληνική φορεσιά, η οποία ήταν σε μεγάλη αντίθεση με τα άθλια κουρέλια τα οποία είναι διασκορπισμένα στο λοιμοκαθαρτήριο”.
Στην αρχή του δέκατου ένατου αιώνα, η Ελλάδα αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία απλωνόταν κατά μήκος ολόκληρης της νότιας και της ανατολικής ακτής της Μεσογείου και της ενδοχώρας, βόρεια, να περιλαμβάνει τα Βαλκάνια και την Ουγγαρία. Το 1828, η Ελλάδα έγινε ένα ανεξάρτητος έθνος και θεσμοθέτησε νόμους καραντίνας για επιβολή κράτησης σε λοιμοκαθαρτήριο στον καθένα που φθάνει από τουρκικά εδάφη. Η Ελλάδα ωστόσο ακόμη θεωρείτο μέρος της Ανατολής σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ταξιδιώτες που επέστρεφαν στο σπίτι μέσω αυτής της χώρας έπρεπε πάραυτα, να υποβληθούν σε μια δεύτερη περίοδο καραντίνας – για παράδειγμα στην Τεργέστη ή στη Μάλτα. Τα πρώτα ελληνικά λοιμοκαθαρτήρια χτίστηκαν σε Ύδρα, Σπέτσες, Αίγινα και Σύρα. Όταν η Αθήνα έγινε η έδρα της κυβέρνησης στο 1834, μια νέα ευρύχωρη εγκατάσταση χτίστηκε πίσω από το τελωνείο στο λιμάνι του Πειραιά, αντικαθιστώντας το ταλαιπωρημένο αλιευτικό σκάφος στην οποία ο Strickland είχε διαμείνει. Παρά το γεγονός ότι ο Πειραιάς πήρε τελικά το εμπόριο μακριά από τη Σύρα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1830 και για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια η Σύρα ήταν “το μεγάλο εμπορικό κέντρο”“το Λίβερπουλ της μοντέρνας αναγεννημένη Ελλάδας” [5]
Ο πρώτο λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα, χτισμένο κοντά στο λιμάνι, φαίνεται να ήταν πολύ άσχημα κατασκευασμένο και από τα τέλη της δεκαετίας του 1830, είχε στην πραγματικότητα γίνει πασίγνωστο για τις απαίσιες συνθήκες υπό τις οποίες ο άτυχος ταξιδιώτης στεγαζόταν. Ο John Carne (1789-1844), ταξιδιώτης και καλλιτέχνης, έδωσε την ακόλουθη κατάθεση το 1837:

Τα πιο άθλια από τα σπίτια της Σύρας θα ήταν τέλεια σε άνεση σε σύγκριση με το εσωτερικό του λοιμοκαθαρτηρίου, το οποίο αποτελεί ντροπή για τη Σύρο και ντροπή στην Αγγλία η οποία της επιτρέπει να υπάρχει ακόμη και μία ημέρα περισσότερο. Οι τοίχοι είναι γυμνός βράχος, τα δάπεδα είναι βράχος, μόνο μια σανίδα βρίσκεται σε ένα μέρος, τέσσερα εκατοστά από το πάτωμα και πάνω σε αυτή είναι τα κρεβάτια [6]. Οι αρουραίοι τρέχουν μέσα και έξω κατά δεκάδες. Το κτίριο κατακλύζεται από αυτούς και κάθε πράγμα, διατάξεις, ρούχα, σκίτσα κρεμιούνται από την οροφή για ασφάλεια από τις επιδρομές τους. Όταν έβρεχε, έσταζε χωρίς τέλος. Οι κρατούμενοι ήταν μισοβρεγμένοι. Τέτοια κατάσταση δεν είχα ξαναδεί ποτέ. [7]

Εικόνα 2
1840, θέα από το λόφο πάνω από τη Σύρα. Το λοιμοκαθαρτήριο φαίνεται στα δεξιά του όρμου.

 

 

Τον επόμενο χρόνο, τον Αύγουστο του 1838 κατά τη συνεδρίαση της Βρετανικής Ένωσης για την Προαγωγή της Επιστήμης, αυτό το λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα ξεχώρισε από τον Dr John Bowring (1792-1872) ως παράδειγμα του κινδύνου που υποβαλλόταν οι ταξιδιώτες στο όνομα του κανονισμού υγιεινής. Ο Bowring είχε επισκεφθεί την Ανατολή για λογαριασμό της κυβέρνησης για να ενημερωθεί για τις εμπορικές σχέσεις και είχε ιδιαίτερα ψάξει το θέμα για τους κανονισμούς καραντίνας και τις εγκαταστάσεις. Εκφράστηκε ιδιαίτερα έντονα για το θέμα των ανθυγιεινών λοιμοκαθαρτηρίων γενικά και ισχυρίστηκε ότι συχνά οι άνθρωποι εισερχόταν σε τέτοιους χώρους σε τέλεια υγεία, αλλά ενώ υποβάλλονταν σε καραντίνα, αρρώσταιναν με πανούκλα ή άλλες ασθένειες όπως δυσεντερία και πέθαιναν ακόμα ως αποτέλεσμα. “Στο λοιμοκαθαρτήριο της Σύρου”, όπως είπε συγκεκριμένα, “όπου οι βιαιοπραγίες είναι τερατώδεις, και όπου το τελευταίο χρονικό διάστημα δεν ήταν καν στεγανή στέγη για να καταφύγει κάποιος, εγώ έχω δει άτομο να βγαίνει από το δωμάτιο του, με τα ενδύματά του κατεστραμμένα από αρουραίους και το πρόσωπο παραμορφωμένο από τα πολυπληθή ζωύφια.” [8]

Το θέμα της απομόνωσης, συχνά συζητιόταν μεταξύ των ταξιδιωτών, ήταν σίγουρα ένας λόγος που έπρεπε να εξεταστεί πριν από το ταξίδι, όπως και η άνεση και η δαπάνη για τους εμπλεκόμενους. Στο Εγχειρίδιο του Murray, απαραίτητο οδηγό για όλους τους ταξιδιώτες, συνιστάται “Η Ύδρα έχει ένα από τα καλύτερα λοιμοκαθαρτήρια στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα νέο ευρύχωρο κτίριο. Τα δωμάτια είναι καλά, σωστά διατεταγμένα, καθαρά και καλά αεριζόμενα. Το λοιμοκαθαρτήριο στην Αίγινα είναι επίσης καλό και οι προμήθειες πολύ φθηνότερες από ό,τι στην Ύδρα”. [9] Από την άλλη πλευρά, παραθέτοντας “Β” (πιθανώς Bowring), αυτό προειδοποιούσε: “Το λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα είναι αποτρόπαιο και θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποφεύγεται.”
Ο Βρετανός πρόξενος στη Σύρα, Richard Wilkinson, ήταν καλά ενήμερος για την αξιοθρήνητη κατάσταση της εγκατάστασης, η οποία σαφώς δε θα μπορούσε να επιτραπεί να συνεχιστεί. Ήταν πράγματι επείγον τα άβολα, ανθυγιεινή και ανεπαρκή κτίρια να αντικατασταθούν από μια νέα κατασκευή, αντάξια της ανόδου της πόλης με την αύξηση της κυκλοφορίας και ευημερίας. Σε μια επιστολή της 10ης Οκτωβρίου 1838 ο Wilkinson έγραψε: “Το  λοιμοκαθαρτήριο της Σύρα είναι σε πολύ άθλια κατάσταση. Ορισμένες επισκευές έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό και είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να κατασκευάσει ένα νέο από την άλλη πλευρά του λιμανιού απέναντι από την πόλη” [10] Συνέχισε, όμως, με την προϋπόθεση: “Το σχέδιο έγινε και εγκρίθηκε αλλά η οικονομική κατάσταση του Ελληνικού Δημοσίου είναι τέτοια, που μπορεί περάσει κάποιος χρόνος πριν αυτό το πολύ αναγκαίο κτίριο ανεγερθεί.” Παρ’ όλα αυτά στις 9 Απριλίου 1839, τέθηκε η θεμέλιος λίθος με την ανάλογη τελετή, έχοντας καταβάλει ο βασιλιάς [11] τα απαραίτητα κεφάλαια.
Η σπουδαιότητα του λοιμοκαθαρτηρίου μπορεί να κατανοηθεί υπολογίζοντας τον αριθμό των υπόλοιπων αναγκαίων κτιρίων που πρέπει να ανεγείρονταν στην πόλη, ώστε να συμβαδίζουν με την ταχεία επέκταση. Το γεγονός ότι ο βασιλιάς διέθεσε χρήματα για αυτό δεν είναι λιγότερο αξιοσημείωτο. Πρέπει να τονίσουμε ότι η Αθήνα έγινε η πρωτεύουσα της Ελλάδας το 1834 και επεκτάθηκε, όταν η παλιά τουρκική πόλη είχε κατεδαφιστεί. Ο Πειραιάς δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας τόπος αποβίβασης με μια στάση για τις άμαξες πριν τα πέντε μίλια ταξίδι να η πρωτεύουσα. Ο νέος βασιλιάς ήταν πολύ αντιδημοφιλής στους ανθρώπους και κατακρίθηκε πολύ για το κτίριο του μεγάλου παλατιού (τώρα Βουλή), που άρχισε το 1836 και δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι στα τέλη του 1843. Βοηθώντας το κυρίως Ρωμαιοκαθολικό νησί της Σύρας σε αυτό το έργο, αυτός ο  Ρωμαιοκαθολικός μονάρχης μπορεί να είδε την ευκαιρία της απόκτησης υποστήριξης για τον εαυτό του, καθώς επίσης και να ενθαρρύνει τις εμπορικές σχέσεις. Σε αυτό σίγουρα δικαιώθηκε. Μέσα ένα συγκριτικά σύντομο χρονικό διάστημα, οι τελωνειακοί φόροι που συλλέγονταν στη Σύρα συνέβαλλαν ένα μεγάλος μέρος τους στα ελληνική έσοδα. Αλλά ο Wilde, καταδικάζοντας τις δαπάνες των £150.000 για βασιλικό παλάτι, είπε: “Από πού προέρχονται τα χρήματα; Ίσως μια λύση σε αυτό το ερώτημα μπορεί να βρεθεί μετά από την εξέταση των στοιχείων στις δαπάνες του δανείου που εγκρίθηκε από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία για την αναγέννηση του δημόσιου ταμείου του πρωχευμένου βασιλείου.” [12] Η ίδια απάντηση μπορεί κάλλιστα να ισχύει για την πραγματική πηγή των χρημάτων για το νέο λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα και η Αγγλία, ως εκ τούτου, θα μπορούσε έμμεσα να συμμετείχε.

Ο Fellows και ο Scharf θα διέμεναν στην Αθήνα στην επιστροφή για το σπίτι από την Τουρκία. Επίτηδες πέρασαν τις δύο εβδομάδες την περίοδο της καραντίνας στο νέο λοιμοκαθαρτήριο στη Σύρα αντί στον Πειραιά. Ο Fellows ενδέχεται να είχε μάθει για την αλλαγή στη Σύρα μέσω της γνωριμίας του με τον Αντιπρόξενο στη Ρόδο, που ήταν ο αδελφός του Richard Wilkinson. Κατά την άφιξή του, ο Fellows έγραψε μια επιστολή στις 5 Ιουνίου 1840 στον εκδότη του John Murray jr. Υπάρχουν δύο αντίγραφα από αυτή την επιστολή, μια σε ένα λεπτό χαρτί, σχισμένο σε αρκετές πλευρές, δείχνοντας ότι πέρασε απολύμανση χωρίς να έχει ανοιχτεί. Σε αυτό υπάρχει η ειδική σήμανση από τη Σύρα με ένα ανοιχτό στεφάνι από φύλλα του τύπου που χρησιμοποιούνταν παντού το 1840.[13] Προτού περιγράψει τα ταξίδια και τις ανακαλύψεις του, ο Fellows έγραψε: “Η καραντίνα και η ύπαρξη ενός κανονικού ταχυδρομικού σήματος σηματοδοτεί την είσοδό μας στον ευρωπαϊκό κόσμο. Κανένα περιστατικό πανούκλας δεν έχει συμβεί σε όλη την Τουρκία κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2 χρόνων. Ως εκ τούτου η παραμονή εδώ είναι 14 μέρες και πιθανώς μόνο μία ημέρα ή δύο στην Τεργέστη. Πιστεύω ότι κανένας από την ομάδα μας θα είχε δυσαρεστηθεί εάν ήταν περισσότερο, αλλά έχουμε πολύ αλώνισμα για το καλαμπόκι μας” [14] Προφανώς βρήκε το μέρος τόσο άνετο όσο και καθαρό, ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς είχε υποφέρει φοβερά από τις επιθέσεις εντόμων.

 

Ο Fellows, ένας πλούσιος και ισχυρός άνδρας, σίγουρα θα είχε μείνει στα καλύτερα δωμάτια που ήταν διαθέσιμα. Ο Scharf έδωσε μια περιγραφή τους και πρόσθεσε κάποιες λεπτομέρειες: “Τα διαμερίσματα είναι μια σειρά από χαμηλά δωμάτια με ένα πόρτα, παράθυρα και καμινάδα, περίπου δώδεκα σε μια σειρά, κάθε πόρτα είναι αριθμημένη και στρέφεται σε διάφορες κατευθύνσεις. Είχαμε ευτυχώς έναν πολύ άνετο φύλακα για να μας παρακολουθεί και να μας αποτρέψει από να ακουμπήσουμε άλλους ανθρώπους. Χωρίς αυτόν δεν μας επιτρέπεται να πλησιάσουμε άλλους και κατά την απουσία του είμαστε κλειδωμένοι στο δωμάτιό μας.” Τα δωμάτια ήταν άδεια για να διευκολύνουν τον καπνισμό, αλλά όπως οι περισσότεροι ταξιδιώτες, είχαν τα κρεβάτια τους με αυτούς. Πρόσθετα έπιπλα θα μπορούσε να είχαν προστεθεί και γεύματα προέρχονταν από το παρακείμενα πανδοχεία. Ο Galton σημείωσε τις αλλαγές. [15]
Στην αρχή του Σεπτεμβρίου του 1840, ο Francis Galton, με δύο νέους φίλους, ήταν σε καραντίνα στο νέο λοιμοκαθαρτήριο στην επιστροφή στο σπίτι του από μια γρήγορη ξενάγηση στη Βιέννη, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη και πριν από την είσοδό του στο Trinity College στο Cambridge. Δήλωσε ότι τα κτίρια της καραντίνας δημιουργούσαν ένα μεγάλο τετράγωνο στο κέντρο του οποίου υπήρχε ένα αρχαίος βωμός, βρέθηκε πρόσφατα στην Τήνο, ένα κοντινό νησί. Τα δωμάτιά του “ανοικτά στο πίσω με ένα χαρούμενο σκεπαστό μπαλκόνι που κοίταξε στη θάλασσα“. Αυτό ήταν ένα από τα δώδεκα μεταξύ των δύο τελικών πύργων. Περιέγραψε το φύλακα με το ραβδί, αλλά πρόσθεσε: “Η παραβίαση της καραντίνας είναι ένα πολύ σοβαρό αδίκημα. Ένας στρατιώτης θα πυροβολούσε ένα άτομο χωρίς έλεος αν αυτός ήταν ο μόνος τρόπος πρόληψής της”. Ωστόσο οι δέκα ημέρες ανάπαυσης στη Σύρα “Απασχολούσα τον εαυτό μου και πέρναγα ευχάριστα“. Όταν ήταν ο καιρός για “πρακτική”, ο ιατρός αξιωματικός τους παρέταξε και κοίταξε τις γλώσσες τους, τότε τους είπε να τον μιμηθούν “όταν αυτός άρχισε να χτυπάει απότομα τον εαυτό του κάτω από την αριστερή μασχάλη του με το δεξί χέρι και κάτω από τη δεξιά μασχάλη με το αριστερό του χέρι. Ομοίως επί τους αριστερά και δεξιά βουβώνες. Αυτό ήταν για να αποδείξει ότι δεν υπήρχαν αδενικά οιδήματα της “βουβωνικής” πανούκλας εκεί. Τότε ο ίδιος τίναξε καθένας μας θερμά από το χέρι και ήμασταν ελεύθεροι.”» [16]
Μία εβδομάδα αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1840 ο εβραίος φιλάνθρωπος Moses Montefiore (1784-1885) και η ομάδα του έφτασαν στο σταθμό απομόνωσης στη Σύρα από την Αλεξάνδρεια. Αν και είχαν φθάσει νωρίτερα μέσα στην ημέρα, ένα άρρωστο άτομο εν πλω είχε καθυστερήσει την άφιξή τους στο λοιμοκαθαρτήριο μέχρι να σκοτεινιάσει, οπότε το προσωπικό είχε αποσυρθεί και οι νέες αφίξεις (περίπου μια ντουζίνα άτομα) αφέθηκαν να περάσουν τη νύχτα σε “δύο οικτρά σκοτεινά δωμάτια “. Την επόμενη ημέρα, ωστόσο χάρη στην παρέμβαση του γαμπρού του Βρετανού προξένου, η ομάδα του Montefiore στεγάστηκε σε “διαμερίσματα για τους ευγενείς. Πολύ άνετα δωμάτια, σε όμορφη τοποθεσία, με μια ωραία θέα στην πόλη και λιμάνι”. [17] Η γραμματέας του, ο γλωσσολόγος, ο Dr Louis Loewe, τα ονόμαζε μόνο “τα καλύτερα διαμερίσματα”. [18] Αυτά ήταν πιο πιθανό να ήταν στη σειρά των δώδεκα δωματίων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Ολόκληρη η ομάδα είχε πραγματοποιήσει “spoglio” τη πρώτη μέρα, το οποίο τους έδωσε τη δυνατότητα φύγουν λίγες ημέρες νωρίτερα από ό,τι οι υπόλοιποι. Το Spoglio συνίστατο στο να κάνεις μπάνιο και το άμεσο ντύσιμο με ολοκαίνουρια ενδύματα τα οποία ήταν σε καπνισμό για μισή ώρα. Ο Galton το έκανε αυτό για να φύγει νωρίτερα από τη δεύτερη καραντίνα στην Τεργέστη, αλλά ο Fellows και ο Scharf δεν φαίνεται να ήθελαν να επωφεληθούν από αυτή τη δυνατότητα στο λοιμοκαθαρτήριο.
Εικόνα 3
Η βορειοανατολική γωνιά από την αυλή, 1840.
Ήταν μόλις πάνω από ένα έτος από την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου, όταν αυτοί οι ταξιδιώτες πέρασαν την καραντίνα τους στη νέα εγκατάσταση. Ένα συγκρότημα τόσο μεγάλο όσο το λοιμοκαθαρτήριο θα έπαιρνε φυσικά κάποιο χρόνο να ολοκληρωθεί και η αρχική εμπειρία του Montefiore και το γεγονός ότι οι τρεις νεαροί άνδρες φαίνεται να είχαν μείνει στο ίδιο μπλοκ όπως οι πλουσιότεροί τους και πιο σημαντικοί συμπατριώτες τους, υποδηλώνει ότι το κτίριο ήταν ακόμη ημιτελές. Παρόλα αυτά, σίγουρα υπήρχε η κομψή αυλή με το διακοσμητικό γλυπτό κοντά στην πλευρά της ακτής στη σειρά των δωματίων που έχουν ήδη περιγραφεί. Το σκίτσο του Galton (Εικ. 3) δείχνει μια όμορφη πρόσοψη και μια μαρμάρινη σκάλα στη βορειοανατολική γωνιά. Αυτά σίγουρα οδηγούσαν στα διαμερίσματα του εφόρου και στους χώρους υποδοχής για τους διακεκριμένους επισκέπτες, πιθανώς ακόμη και ο βασιλιάς όταν ήρθε στο νησί στις αρχές Οκτωβρίου για να γιορτάσει την ονομαστική του εορτή. Η σκάλα που έδινε πρόσβαση κατευθείαν στον πάνω όροφο εξασφάλιζε κάποια προστασία από πιθανό μολυσμένο αέρα στο επίπεδο του εδάφους και ήταν ως εκ τούτου, πρακτική καθώς και επιβλητική. Ο Montefiore είχε βρει το οικοδόμημα επαρκώς άξιο για διάκριση ώστε να φωτίζεται με δικά του έξοδα ως τιμή κατά την επίσκεψη του Βασιλιά Όθωνα. [19]
Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, τα λοιμοκαθαρτήρια για την παραμονή των ταξιδιωτών από την Ανατολή είχαν καταστεί άνευ αντικειμένου. Ο Usborne στον Οδηγό του που δημοσιεύθηκε το Σεπτέμβριο του 1840, αναφώνησε: “Εγώ σκοπεύω να περάσω την επόμενη καραντίνα μου εκεί, θα έχω την ευκαιρία να βρω τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά μετά την περιπλάνησή μου στην Ανατολή”.[20] Ο ίδιος είχε πάρει πρωινό με τους φίλους του στην αυλή “τηρώντας φυσικά μια αξιοσέβαστη απόσταση από αυτούς και τρώγοντας σε ξεχωριστό τραπέζι”. Οι φίλοι του ήταν πολύ χαρούμενοι “λόγω της επιείκειας του Wilkinson” που είχαν τη δυνατότητα να διασκεδάζουν κωπηλατώντας στα γύρω γειτονικά ακατοίκητα νησιά και να πυροβολούν τα κουνέλια. Ως απόδειξη οι ενημερωμένες πληροφορίες του Fellows, οι άριστες συνθήκες στα νέα κτίρια αναγνωρίστηκαν στον Οδηγό του Murray, που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 1840 με τη δήλωση: “Το λοιμοκαθαρτήριο τα τελευταία χρόνια κατέστη ένα από τα καλύτερα στην Ανατολή”, [21] διορθώνοντας έτσι τη νωρίτερα καταδίκη. Η νέα έκδοση του 1854 έδωσε στη Σύρα υπερηφάνεια και θέση στη λίστα των συνιστώμενων: ​​”Θα είναι χρήσιμο για τους [ταξιδιώτες] να θυμόμαστε ότι τα καλύτερα λοιμοκαθαρτήρια στην Ανατολή είναι εκείνα της Σύρας, του Πειραιά, της Κέρκυρας και της Μάλτας”. [22]

 

Βιβλιογραφία:

  1. Murray’s Hand-book for travellers in Greece, new ed., London, 1854, p. 13.
  2. T. H. Usborne, A new guide to the Levant-., London, 1840, pp. 83-84.
  3. Sir William Jardine, Memoirs ofHugh Edwin Strickland, London, 1858, p. cxlii.
  4. MS. diary in the British Library; by courtesy of the British Library Board. Scharf (later Sir George)became the first director of the National Portrait Gallery. He also accompanied Fellows on the Second Xanthian Expedition to Turkey in 1843-44.
  5. W. R. Wilde, Narrative ofa voyage to Maderia.. ., Dublin, 1840, vol. 2, p. 436. William Robert Wills Wilde (later Sir William) (1815-76) was a surgeon of Dublin and an Irish antiquary. He was the father of Oscar Wilde.
  6. The same arrangement as rooms in a Turkish khan or inn, used for overnight stays, each occupant supplying his own furnishings and bedding and providing his own meals.
  7. John Carne, Syria, the Holy Land, Asia Minor, . . ., London, [ 1836-38], pt 2 [1837], p. 37.
  8. John Bowring, Observations on the oriental plague and on quarantine,. Edinburgh, 1813, p. 13. Bowring (later Sir John) was a physician, traveller, and linguist.
  9. Murray’s Hand-book for travellers in the Ionian sands, Greece, Turkey, . . ., London, 1840, p. 16.
  10. Arthur T. Holroyd, The quarantine laws, . . ., London, 1839, p. 45.
  11. King Otho (1815-67), second son of King Ludwig I of Bavaria; first king of Greece, 1832-62.
  12. Wilde, op. cit., note 5 above, vol. 2, p. 444.
  13. The leaves may be olive, the symbol of peace and a tree grown on the island, or laurel, the classical symbol of honour. When King Otho visited Syra in October 1840, the streets were strewn with laurel, and children carried laurel branches.
  14. Ι wish to thank John Murray Ltd for kind permission to quote Fellows’s letter. John Murray jr (1808-92) was the son of John Murray, founder of the publishing house. Fellows (later Sir Charles) discovered thirteen ancient cities in south-west Turkey and organized two expeditions to Lycia to bring the “Xanthian Marbles” to the British Museum.
  15. Francis Galton, MS. diary of a holiday in 1840; in University College London (Galton Papers 66).
  16. Sir Francis Galton, Memoirs ofmy life, London, 1908, pp. 53-54. Galton (1822-191 1), founder of the science of eugenics, was the cousin of Charles Darwin. His friends were a Dr Russell (aged twenty), and William Bowman (1816-92), knighted in 1884, who became the first president of the Ophthalmic Society.
  17. Sir Moses Montefiore, Diaries of Sir Moses and Lady Montefiore, …, edited by Louis Loewe, London, 1850, vol. 1, p. 263. Moses Haim Montefiore was knighted in 1846.
  18. Louis Loewe, The Damascus affair. Diary … July-November 1840, Ramsgate, 1940, p. 39. Loewe (1809-88; PhD Berlin) accompanied Sir Moses on his travels, 1839-74.
  19. Ibid., p. 43.
  20. Usborne, op. cit., note 2 above, p. 83.
  21. Murray, op. cit., note 9 above, p. 375.
  22. Murray, op. cit., note I above, p. 14.

Πηγή

The new lazaretto at Siros (Syra), Greece, in 1840 – Medical History (Cambridge University Press)[Medical History, 1984, 28: 73-80.]

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤα λοιμοκαθαρτήρια στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα: Το παράδειγμα της Σύρου
Περισσότερα

Η Μικρή Γοργόνα της Κοπεγχάγης και η ιστορία της

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ένα πανέμορφο χάλκινο άγαλμα, καθόλου επιβλητικό μιας και το ύψος του φτάνει μόλις τα 1,25 μέτρα, που παρ’ όλα αυτά έχει γίνει σύμβολο της Δανίας και προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες. Ζυγίζει 175 κιλά, κάθεται σ’ ένα βράχο στο λιμάνι της Κοπεγχάγης και κοιτάζει με θλίψη τη θάλασσα. Κατασκευάστηκε το 1913 και αποτελεί φόρο τιμής στον Δανό παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Μία πρίμα μπαλαρίνα έγινε το πρόσωπο του αγάλματος, ενώ για το σώμα πόζαρε η γυναίκα του δημιουργού. Έχει υποστεί βανδαλισμούς πολλές φορές, έχει κοπεί και κλαπεί το κεφάλι, του έχουν κόψει το δεξί χέρι, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις έχει αποκατασταθεί.

Η Μικρή Γοργόνα είναι ένα χάλκινο άγαλμα από τον Έντβαρντ Έρικσεν, που απεικονίζει μια γοργόνα. Το γλυπτό εμφανίζεται σε ένα βράχο δίπλα στο ποτάμι στο Langelinie, στην Κοπεγχάγη.

Βασισμένο στο παραμύθι με το ίδιο όνομα από τον Δανό συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, το μικρό, κομψό και οικείο άγαλμα είναι ένα από τα εμβλήματα της Κοπεγχάγης και αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει δημοφιλής στόχος για παραποίηση από βανδάλους και πολιτικούς ακτιβιστές.

«Η Γοργόνα» είναι ένα από τα εμβληματικά αγάλματα που συμβολίζουν πόλεις, όπως το Μάνεκεν Πις στις Βρυξέλλες, το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη και του Χριστού του Λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι πόλεις χρησιμοποιούν τα αγάλματα για συμβολικό σκοπό, όπως το Μέρλιον της Σιγκαπούρης.

 

 

Ιστορία

Το άγαλμα είχε ανατεθεί το 1909 από τον Καρλ Τζεικόμπσεν, γιο του ιδρυτή της Κάρλτσμπερκ, ο οποίος ήταν γοητευμένος από ένα μπαλέτο από το παραμύθι του Βασιλικού Θεάτρου της Κοπεγχάγης και ζήτησε από την μπαλαρίνα, την Ελέν Πράις, να γίνει μοντέλο για το άγαλμα. Ο γλύπτης Έντβαρντ Έρικσεν δημιούργησε το χάλκινο άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1913. Το κεφάλι του αγάλματος μοντελοποιήθηκε από την Πράις, αλλά καθώς η μπαλαρίνα δεν συμφωνούσε να ποζάρει γυμνή, τότε η γυναίκα του γλύπτη, Έλιν Έρικσεν, χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του σώματος.

Το Συμβούλιο της Κοπεγχάγης φρόντισε τη μεταφορά του αγάλματος στη Σανγκάη κατά τη διάρκεια της Expo 2010 (Μάιος-Οκτώβριος) στο δανέζικο Περίπτερο, ήταν η πρώτη φορά που μεταφέρθηκε επίσημα από τη θέση του από τότε που εγκαταστάθηκε σχεδόν περίπου έναν αιώνα νωρίτερα. Ενώ το άγαλμα ήταν μακριά στη Σανγκάη ένα πιστό αντίγραφο εμφανιζόταν πάνω στο βράχο της λίμνης της Κοπεγχάγης που είναι κοντά στους Κήπους του Τίβολι. Οι αξιωματούχοι της Κοπεγχάγης θεώρησαν ότι η μετακίνηση του αγάλματος αρκετά μακριά από το λιμάνι θα αποθαρρύνει τους βανδαλισμούς και θα αποτρέψει τους τουρίστες από την αναρρίχηση επάνω σε αυτό, αλλά από τον Μάιο του 2014, το άγαλμα παραμένει σε στεγνή ξηρά μέσα στο νερό.

 

 

Βανδαλισμοί

Αυτό το άγαλμα έχει υποστεί ζημιά και έχει παραμορφωθεί πολλές φορές από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, για διάφορους λόγους, αλλά έχει αποκατασταθεί όλες τις φορές.

Στις 24 Απριλίου 1964, το κεφάλι του αγάλματος κόπηκε και κλάπηκε από πολιτικοποιημένους καλλιτέχνες της Καταστασιακής Διεθνούς, μεταξύ των οποίων και ο Γιον Νας. Το κεφάλι ποτέ δεν βρέθηκε και ένα νέο κεφάλι δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε στο άγαλμα. Στις 22 Ιουλίου 1984, κόπηκε το δεξί χέρι και επιστράφηκε δύο ημέρες αργότερα, από δύο νέους άνδρες. Το 1990, σε μια προσπάθεια να κοπεί το κεφάλι του αγάλματος, έμεινε σε αυτό μια τομή 18 εκ. στο λαιμό.

 

 

Το παραμύθι

Η Μικρή Γοργόνα (δανικά: Den lille havfrue‎) είναι παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και είναι για μια γοργόνα που είναι διατεθειμένη να παρατήσει τη ζωή της στη θάλασσα και την ταυτότητά της ως γοργόνα, για να αποκτήσει ανθρώπινη ψυχή.

Το παραμύθι εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1837 και έχει διασκευαστεί σε διάφορα μέσα, συμπεριλαμβανομένου σε μουσικό θέατρο, άνιμε και σε μία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney.

 

 

Πλοκή

Η Μικρή Γοργόνα ζει σε ένα υποθαλάσσιο βασίλειο με το χήρο πατέρα της (το βασιλιά της θάλασσας), τη χήρα γιαγιά της και τις πέντε μεγαλύτερες αδελφές της, οι οποίες έχουν μεταξύ τους ένα χρόνο διαφορά. Όταν μια γοργόνα γίνεται δεκαπέντε ετών, της επιτρέπεται να κολυμπήσει στην επιφάνεια για πρώτη φορά, για να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο, και όταν οι αδελφές μεγαλώσουν αρκετά, η καθεμιά από αυτές επισκέπτεται τον πάνω κόσμο μία φορά κάθε χρόνο. Όταν η καθεμία επιστρέφει, η Μικρή Γοργόνα ακούει με λαχτάρα τις διάφορες περιγραφές τους για τον κόσμο που κατοικείται από ανθρώπους.

Όταν έρχεται η σειρά της Μικρής Γοργόνας, αναδύεται στην επιφάνεια, παρακολουθεί μια γιορτή γενεθλίων πάνω σε ένα πλοίο προς τιμήν ενός όμορφου πρίγκιπα, και τον ερωτεύεται από μια απόσταση ασφαλείας. Μια βίαιη καταιγίδα ξεσπά, το πλοίο βυθίζεται, και η Μικρή Γοργόνα σώζει τον πρίγκιπα από πνιγμό. Τον μεταφέρει αναίσθητο στην ακτή κοντά σε ένα ναό. Εκεί, περιμένει μέχρις ότου μια νεαρή γυναίκα από το ναό και οι δεσποινίδες της τον βρίσκουν. Προς απογοήτευσή της, ο πρίγκιπας δε βλέπει ποτέ τη Μικρή Γοργόνα ή δε συνειδητοποιεί καν ότι εκείνη ήταν που του έσωσε τη ζωή.

Η Μικρή Γοργόνα γίνεται μελαγχολική και ρωτά τη γιαγιά της αν οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν για πάντα. Η γιαγιά της της εξηγεί ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής από τα 300 χρόνια των γοργονών, αλλά όταν οι γοργόνες πεθαίνουν γίνονται αφρός στη θάλασσα και παύουν να υπάρχουν, ενώ οι άνθρωποι έχουν μια αιώνια ψυχή που ζει στον παράδεισο. Η Μικρή Γοργόνα, επειδή νιώθει λαχτάρα για τον πρίγκιπα και για μια αιώνια ψυχή, επισκέπτεται τη μάγισσα της θάλασσας σε ένα επικίνδυνο κομμάτι του ωκεανού. Η μάγισσα τη βοηθά πρόθυμα πουλώντας της ένα μαγικό φίλτρο που της δίνει πόδια με αντάλλαγμα τη γλώσσα και την όμορφη φωνή της, μιας και η Μικρή Γοργόνα έχει τη πιο σαγηνευτική φωνή στον κόσμο. Η μάγισσα προειδοποιεί τη Μικρή Γοργόνα ότι άπαξ και γίνει άνθρωπος, δε θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει στη θάλασσα. Η κατανάλωση του μαγικού φίλτρου θα την κάνει να νιώθει σαν να περνάει μέσα από το σώμα της σπαθί, αλλά όταν ανακάμψει, θα έχει δύο ανθρώπινα πόδια και θα είναι ικανή να χορεύει όπως κανένας άλλος άνθρωπος. Πάντως, θα αισθάνεται διαρκώς ότι περπατάει πάνω σε αιχμηρά μαχαίρια, και τα πόδια της θα ματώνουν τρομερά. Επιπλέον, θα αποκτήσει μια ψυχή μόνο αν κερδίσει την αγάπη του πρίγκιπα και τον παντρευτεί, μόνον τότε ένα κομμάτι της ψυχής του θα εισρεύσει μέσα της. Διαφορετικά, κατά την αυγή της πρώτης μέρας αφού παντρευτεί κάποια άλλη, η Μικρή Γοργόνα θα πεθάνει από πληγωμένη καρδιά και θα διαλυθεί σαν αφρός πάνω στα κύματα.

Αφού καταλήξει σε συμφωνία με τη μάγισσα, η Μικρή Γοργόνα κολυμπάει στην επιφάνεια κοντά στο παλάτι του πρίγκηπα και πίνει το μαγικό φίλτρο. Εντοπίζεται από τον πρίγκιπα, ο οποίος μαγεύεται από την ομορφιά και τη χάρη της, αν και είναι άλαλη. Περισσότερο από όλα, του αρέσει να τη βλέπει να χορεύει, και εκείνη χορεύει για εκείνον παρόλο που με κάθε βήμα της την κάνει να υποφέρει από πολύ έντονους πόνους. Σύντομα, η Μικρή Γοργόνα γίνεται η αγαπημένη συντροφιά του πρίγκιπα και τον συνοδεύει σε πολλές από τις εξόδους του. Όταν οι γονείς του πρίγκιπα τον παροτρύνουν να παντρευτεί τη γειτονική πριγκίπισσα σε ένα προσυμφωνημένο γάμο, ο πρίγκιπας λέει στη Μικρή Γοργόνα ότι δε θα το κάνει, διότι δεν είναι ερωτευμένος με την πριγκίπισσα. Συνεχίζει να λέει ότι μπορεί μονάχα να αγαπήσει τη νεαρή γυναίκα από το ναό, για την οποία πιστεύει ότι τον έσωσε. Αποδεικνύεται ότι η πριγκίπισσα από το γειτονικό βασίλειο είναι το κορίτσι του ναού, μιας και στάλθηκε στο ναό για την εκπαίδευσή της. Ο πρίγκιπας δηλώνει τον έρωτά του για εκείνην και ο βασιλικός γάμος ανακοινώνεται αμέσως.

Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα γιορτάζουν το γάμο τους σε ένα γαμήλιο πλοίο, και τότε η καρδιά της Μικρής Γοργόνας ραγίζει. Σκέφτεται όλα όσα έχει θυσιάσει και όλο τον πόνο που υπέμενε για τον πρίγκιπα. Απελπίζεται, σκεπτόμενη για το θάνατο που την περιμένει, αλλά πριν από την αυγή, οι αδελφές της βγαίνουν έξω από το νερό και της φέρνουν ένα μαχαίρι που τους έδωσε η μάγισσα της θάλασσας με αντάλλαγμα τα μακριά, όμορφα μαλλιά τους. Αν η Μικρή Γοργόνα σκοτώσει τον πρίγκιπα και το αίμα του τρέξει στα πόδια της, θα γίνει ξανά γοργόνα, όλη της η ταλαιπωρία θα λάβει τέλος, και θα ζήσει όλη της τη ζωή στον ωκεανό με την οικογένειά της.

Πάντως, η Μικρή Γοργόνα δεν καταφέρνει να σκοτώσει τον κοιμισμένο πρίγκιπα δίπλα στην καινούργια του νύφη, και πέφτει από το πλοίο στη θάλασσα μαζί με το μαχαίρι τη στιγμή που ξεσπά η αυγή. Το σώμα της διαλύεται σε αφρό, αλλά αντί να σταματήσει η ύπαρξή της, αισθάνεται το ζεστό ήλιο και ανακαλύπτει ότι μεταμορφώθηκε σε ένα λαμπρό και αιθέριο πνεύμα, στη θυγατέρα του αέρα. Ενώ η Μικρή Γοργόνα ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα, χαιρετιέται από άλλες θυγατέρες που της λένε ότι έγινε σαν μια από αυτές, διότι προσπάθησε με όλη της την καρδιά να αποκτήσει μια αθάνατη ψυχή. Λόγω της ανιδιοτέλειάς της, της δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει τη δική της ψυχή με το να κάνει καλές πράξεις για την ανθρωπότητα για 300 χρόνια και μια μέρα θα ανέβει στη Βασιλεία του Θεού.

Έκδοση

“Η Μικρή Γοργόνα” γράφτηκε το 1836 και πρωτο-εκδόθηκε από τον C.A. Reitzel στην Κοπεγχάγη στις 7 Απριλίου 1837 στο Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling. Tredie Hefte. 1837 (Παραμύθια που Λέγονται για τα Παιδιά. Πρώτη Συλλογή. 1837). Η ιστορία επανεκδόθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1849 ως μέρος του Eventyr. 1850 (Παραμύθια. 1837) και ξανά το Δεκέμβριο του 1862 ως μέρος του Eventyr og Historier. Første Bind. 1862 (Παραμύθια και Ιστορίες. Πρώτο Μέρος. 1862).

Συζήτηση για το τέλος

Κάποιοι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι η τελευταία ακολουθία με το ευτυχισμένο τέλος της είναι αφύσικη προσθήκη. Ο Γιάκομπ Μπόγκλιντ και η Περνίλε Χέεγκαρντ τονίζουν: “Μία από τις κρίσιμες πτυχές που πρέπει να αντιμετωπίσει κάθε αντίληψη είναι η τελευταία ακολουθία της ιστορίας, στην οποία η μικρή γοργόνα, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, λυτρώνεται από μια άμεση καταδίκη και γίνεται αποδεκτή στην πνευματική σφαίρα, όπου “οι θυγατέρες του αέρα” παρευρίσκονται. Σε αυτήν, προφανώς υποσχέθηκε την “αθάνατη ζωή”, που ήταν το κύριο κίνητρό της να αποκτήσει — μαζί με τον πρίγκιπα φυσικά. Αυτό το τέλος έχει μπερδέψει τους κριτικούς επειδή η αφήγηση που προηγείται δείχνει μάλλον ένα τραγικό συμπέρασμα παρά ευτυχισμένο”.

Ο αρχικός τίτλος κατά τη συγγραφή της ιστορίας ήταν “Οι Θυγατέρες του Αέρα”, πνεύματα που ο Άντερσεν τα θεωρούσε ότι μάζευαν ψυχές κάνοντας για τριακόσια χρόνια καλές πράξεις. Μια από τις “θυγατέρες του αέρα” του Άντερσεν εξηγεί στη μικρή γοργόνα ότι “μια γοργόνα δεν έχει αθάνατη ψυχή, ούτε μπορεί να αποκτήσει, εκτός κι αν κερδίσει την αγάπη ενός ανθρώπου. Στη δύναμη του άλλου στηρίζεται η δική της αιώνια μοίρα. Αλλά οι θυγατέρες του αέρα, παρόλο που δεν έχουν αθάνατη ψυχή, μπορούν, από τις δικές τους καλές πράξεις, να προμηθευτούν μια για τον εαυτόν τους. Πετάμε σε θερμές χώρες, και δροσίζουμε τον αποπνικτικό αέρα που καταστρέφει το ανθρώπινο είδος με το λοιμό. Διατηρούμε το άρωμα των λουλουδιών, για να διαδίδουμε υγεία και αποκατάσταση. Αφότου έχουμε κοπιάσει για τριακόσια χρόνια κάνοντας καλές πράξεις, λαμβάνουμε αθάνατη ψυχή και παίρνουμε μέρος στην ευτυχία της ανθρωπότητας. Εσύ, φτωχή μικρή γοργόνα, έχεις προσπαθήσει με όλη σου την καρδιά να κάνεις αυτό που εμείς κάναμε: έχεις υποφέρει και υπέμενες και σήκωσες τον εαυτόν σου στον κόσμο του πνεύματος από τις καλές σου πράξεις: και τώρα, με το να κοπιάσεις για τριακόσια χρόνια με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να αποκτήσεις αθάνατη ψυχή”.

Αυτός ο επίλογος επικρίθηκε από κάποιους ακαδημαϊκούς και κριτικούς. Η Πάμελα Λύντον Τράβερς, συγγραφέας του βιβλίου Μαίρη Πόππινς και διακεκριμένη σχολιαστής λαογραφίας, έγραψε: “Αυτό το τελευταίο μήνυμα είναι πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε άλλο που παρουσιάζεται στην ιστορία. Η ιστορία προέρχεται από βικτοριανές ηθικές ιστορίες που γράφτηκαν για να τρομάξουν τα παιδιά, για να έχουν καλύτερη συμπεριφορά… ένας χρόνος αφαιρείται όταν ένα παιδί κάθεται φρόνιμο και ένα δάκρυ κυλάει και μια μέρα προστίθεται όταν ένα παιδί είναι άτακτο; Άντερσεν, αυτό είναι εκβιασμός. Και τα παιδιά το ξέρουν και δε λένε τίποτα. Υπάρχει μεγαλοψυχία για εσένα”. Ο Άντερσεν, πάντως, ένιωσε ότι ο διορθωμένος του επίλογος στον οποίο η γοργόνα ενδυναμώνεται, για να κατορθώσει να αποκτήσει αθάνατη ψυχή μέσα από τη δική της αποστολή, ήταν μια αδιαμφισβήτητα καλυτέρευση από το αρχικό τέλος, το οποίο ολοκληρωνόταν στη διάλυση της γοργόνας σε αφρό. Το 1837, ο Άντερσεν έγραψε σε ένα φίλο του: “Δεν έχω επιστρέψει στη γοργόνα να αποκτήσει αθάνατη ψυχή η οποία θα εξαρτάται από ένα εξωγήινο πλάσμα, από τον έρωτα ενός ανθρώπου, όπως ο ντε λα Μοτ Φοκέ στην Ούντινε. Είμαι σίγουρος ότι είναι λάθος! Δε θα εξαρτιόταν περισσότερο από τύχη; Δε θα αποδεχτώ κάτι τέτοιο σε αυτόν τον κόσμο. Έχω επιτρέψει στη γοργόνα μου να ακολουθήσει έναν πιο φυσικό, ένα πιο θείο μονοπάτι”.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ Μικρή Γοργόνα της Κοπεγχάγης και η ιστορία της
Περισσότερα

Λονδίνο: Η Αγγελική Πετροπετσιώτη μάς δίνει την εικόνα της πόλης μετά τα μέτρα για τον Covid-19

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Λονδίνο, Μάρτιος 2020
Αυτή η άνοιξη δεν μπήκε το ίδιο όμορφα και ρομαντικά όπως άλλες χρονιές.
Το Λονδίνο συνήθως αυτή την εποχή είναι υπέροχο με τα καταπράσινα πάρκα γεμάτα από κόσμο, τους χρωματιστούς κήπους, τα δέντρα ανθισμένα στις γειτονιές και ο κόσμος ένα ατέλειωτο κύμα στους δρόμους και γενικά το Λονδίνο είναι μία πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Τα θεάματα και η τέχνη κυριαρχούν κι εμπνέουν και σου δίνει μία απίστευτη αίσθηση ελευθερίας.

 

 

Όλα αυτά κι άλλα πολλά όμορφα πράγματα κυριαρχούσαν στην πόλη μέχρι πριν από λίγες μέρες, καθώς με την εμφάνιση του covin-19 και στο όνομα της πανδημίας η πόλη μετατράπηκε σε ένα έρημο σκηνικό με στοιχεία εγκατάλειψης. Στην ουσία κατέρρευσε απότομα καθώς τα μέτρα έπρεπε να μπουν νωρίτερα για να προστατευτούν οι πολίτες, στην αρχή η παρουσίαση της κατάστασης ήταν σαν να επρόκειτο για μια απλή ίωση, τα σχολεία ανοιχτά μέχρι και την περασμένη Παρασκευή 20 Μαρτίου, τα θεάματα, τα εστιατόρια, οι pubs και όλα τα καφέ στους κανονικούς ρυθμούς, τα τρένα πριν από 4 μέρες ήταν ασφυκτικά γεμάτα, άργησαν πάρα πολύ να λάβουν μέτρα και ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει με γρήγορους ρυθμούς.
Τα μέτρα της τελευταίας στιγμής έφεραν τον πανικό στους πολίτες κι ο χρόνος σταμάτησε μετατρέποντας το Λονδίνο σε σκηνικό από ταινία τρόμου. Μία πόλη με παλμούς δυνατούς έφτασε να αναπνέει με δυσκολία. Τα πάρκα έρημα και οι δημόσιοι χώροι άδειοι. Στο φόβο για την τυχόν μετάδοση του ιού ο κόσμος κινείται με τρόμο, η απόγνωση στο βλέμμα, αμίλητοι όλοι σε προσπερνούν με κινήσεις σπασμωδικές μέσα από τις μάσκες και τα γάντια, αδειάζουν τα super market καταναλώνοντας ακόμα και προϊόντα που ίσως να μην αγόραζαν ποτέ. Παρατηρώ έκπληκτη τα άδεια ράφια των μεγάλων super market, τις ελλείψεις των φαρμακείων και την υστερία που υπάρχει.
Στο εργασιακό περιβάλλον έχουν γίνει πολλές αλλαγές, πολλοί δουλεύουν από το σπίτι και πολλοί έχασαν τις δουλειές τους. Το NHS (το δημόσιο σύστημα υγείας) δεν μπορεί να δεχτεί ασθενείς μόνο εάν είσαι κυριολεκτικά σε πολύ άσχημη κατάσταση, αυτό μου προκαλεί ανασφάλεια.
Αν και οι μετακινήσεις μου είναι πολύ λίγες κι αυτές μόνο για να αγοράσω τα απαραίτητα και για να πάω στη δουλειά, σήμερα Σάββατο 21 Μαρτίου, το μεσημέρι έπρεπε να πάω στον πολυσύχναστο δρόμο την Oxford Circus που βρίσκεται στο κέντρο του Λονδίνου, όλα μοιάζουν και κινούνται σε slow motion, περπατούσα μόνη σε ένα έρημο τοπίο με σκουπίδια παντού και μετά βίας έβλεπα να περπατούν 10 ακόμα άτομα, τα εμπορικά καταστήματα από σήμερα σχεδόν όλα κλειστά, οι σταθμοί του Metro δεν ήταν όλοι ανοιχτοί και τα τρένα λειτουργούσαν με αραιά δρομολόγια. Μπήκα σε ένα μαγαζί να αγοράσω κάτι και η υπάλληλος με ενημέρωσε ότι τα μαγαζιά θα κλείσουν για 3 μήνες. Στη συνέχεια χρειάστηκε να ρωτήσω για ένα δρόμο που έψαχνα μα όσους προσπάθησα να σταματήσω για να ρωτήσω έτρεχαν να φύγουν, κανείς δεν σταμάτησε, ο φόβος “μετάλλαξε” τον άνθρωπο σε αυτή την πόλη. Η ζωή έχει αλλάξει απότομα και δραματικά, η επιβίωση φαντάζει πολυτέλεια. Μία σιωπή παντού.
Παρατήρησα επίσης και το αντίθετο, άνθρωποι από το κοινωνικό και εργασιακό μου περιβάλλον όταν τους συναντώ το πρώτο πράμα που με ρωτούν είναι αν είμαι καλά και τελειώνουν με τη φράση stay safe και χαμογελούν, τους βλέπεις να έχουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν, είναι πιο ζεστοί, αυτό είναι το αισιόδοξο και το θετικό κομμάτι αυτής της δύσκολης δοκιμασίας που περνάμε κι ελπίζω αυτή η εμπειρία να μας κάνει πιο ανθρώπινους.
Δεν υπάρχουν πλάνα και δεν διαρκούν τα όνειρα, χάθηκε πολύτιμος χρόνος, χάνονται άνθρωποι, χάθηκε η αίσθηση της ελευθερίας και της έμπνευσης. Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να είμαστε προσεχτικοί για εμάς και για τους δίπλα μας, ας μη μεταφερόμαστε άσχετα, να μένουμε σπίτι για να μπορέσουμε να διώξουμε το συντομότερο τον εφιάλτη.
Δεν ακούμε γέλια πια.
Επιθυμώ μιαν άνοιξη.

 

Η Αγγελική Πετροπετσιώτη είναι ηθοποιός και ζει τα τελευταία 6 χρόνια στο Λονδίνο

 

  • Στην αρχική φωτογραφία, η άδεια Oxford circus, ο πιο πολυσύχναστος μέχρι τώρα δρόμος του Λονδίνου.
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΛονδίνο: Η Αγγελική Πετροπετσιώτη μάς δίνει την εικόνα της πόλης μετά τα μέτρα για τον Covid-19
Περισσότερα

Ο Στύλος της Πανώλης στην οδό Graben της Βιέννης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

 

Η στήλη της πανούκλας θεωρείται μια από τις πιο εκλεκτές και μεγαλοπρεπείς γλυπτικές συνθέσεις της αυστριακής πρωτεύουσας. Βρίσκεται στο κέντρο της Βιέννης, στην οδό Graben.

 

 

 

Ένας εντυπωσιακός και πολυσύχναστος πεζόδρομος είναι ο Graben, με πολυτελή καταστήματα, καφέ ζαχαροπλαστεία, πωλητές που ψήνουν κάστανα, ενώ στο μέσο περίπου ξεχωρίζει ο Στύλος της Πανώλης, ο οποίος παρουσιάζει έναν άγγελο και έναν άγιο να επιβλέπουν την εξόντωση μιας μάγισσας που συμβολίζει την πανώλη, ενώ ο αυτοκράτορας φτερωτός προσεύχεται.

 

 

Το εντυπωσιακό σύμπλεγμα στήθηκε έπειτα από μια θανατηφόρο επιδημία πανούκλας το 1679 και αποτελεί ένα σύμβολο μνήμης και ευγνωμοσύνης στους αγίους για τη διάσωση του αυστριακού λαού από την επιδημία. Τότε ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α’ υποσχέθηκε να δημιουργήσει μια καλλιτεχνική σύνθεση που θα διαιώνιζε τη μνήμη αυτών που πέθαναν από αυτή την ανίατη ασθένεια.

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΟ Στύλος της Πανώλης στην οδό Graben της Βιέννης
Περισσότερα

Ανακαλύψτε τη μαγεία των Χριστουγέννων με ειδικά χριστουγεννιάτικα μενού και εκπλήξεις εν πτήσει

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Όμιλος Lufthansa ταξιδεύει τους επιβάτες στις πιο όμορφες χριστουγεννιάτικες αγορές της Ευρώπης σε Μόναχο, Βιέννη και Ζυρίχη.
– Οι Lufthansa, Austrian Airlines και SWISS γλυκαίνουν τους επιβάτες τις γιορτές με ειδικά χριστουγεννιάτικα μενού και πολλές εκπλήξεις εν πτήσει.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και οι Lufthansa, Austrian Airlines και SWISS, αεροπορικές εταιρείες του Ομίλου Lufthansa, ταξιδεύουν τους επιβάτες από όλη την Ευρώπη στις πιο όμορφες χριστουγεννιάτικες αγορές, όπως αυτές σε Μόναχο, Βιέννη και Ζυρίχη, που θα εντυπωσιάσουν τους λάτρεις των Χριστουγέννων. Ειδικά χριστουγεννιάτικα μενού και πολλές άλλες εκπλήξεις περιμένουν όλους όσοι επιλέξουν τα ταξιδέψουν με τις πτήσεις των Lufthansa, Austrian και SWISS, για να τους βάλουν για τα καλά στο κλίμα των γιορτών.

 

 

Από τις αρχές Δεκεμβρίου, η SWISS κακομαθαίνει τους επιβάτες με παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες λιχουδιές, προσφέροντας σε όλους τους επιβάτες “Weihnachtsguetzli” (χριστουγεννιάτικα μπισκότα), ενώ σε επιλεγμένες ημέρες οι επιβάτες θα απολαύσουν “Grittibänzen” (γλυκά ψωμάκια) και gingerbread. Επίσης, καθόλη τη διάρκεια των γιορτών θα διατίθεται μεγάλη γκάμα γιορτινών μενού. Από την άλλη, η Austrian Airlines σερβίρει στους επιβάτες punch, το παραδοσιακό ζεστό ποτό των χριστουγεννιάτικων αγορών της Βιέννης, ενώ όλο το Δεκέμβριο και στην αρχή της νέας χρονιάς οι επιβάτες θα απολαμβάνουν μανταρίνια ως μια εναλλακτική υγιεινού σνακ εν πτήσει.

Σε επιλεγμένες πτήσεις της η Austrian Airlines θα προσφέρει σε όλους τους επιβάτες έναν σοκολατένιο Άγιο Βασίλη. Αντίστοιχα, η Lufthansa θα προσφέρει στους επιβάτες της παραδοσιακά πιάτα όπως ψητή χήνα με κόκκινο λάχανο και dumplings, χριστουγεννιάτικη σοκολάτα και μπισκότα. Τέλος, όλες οι αεροπορικές εταιρείες θα κάνουν δώρο σε όλους τους μικρούς ταξιδιώτες ένα λούτρινο αρκουδάκι με χριστουγεννιάτικο σκούφο.

Στη Χριστουγεννιάτικη αγορά του Μονάχου οι επισκέπτες που αγαπούν τα ρουστίκ, γιορτινά διακοσμημένα ξύλινα σπιτάκια και τις κλασικές γαστρονομικές επιλογές, μπορούν να κάνουν μία βόλτα στην “Christkindlmarkt” στη Marienplatz, όπου σίγουρα θα μπουν σε γιορτινό mood πίνοντας παραδοσιακό ζεστό κρασί και τρώγοντας ψημένα αμύγδαλα. Όσοι θέλουν κάτι πιο ρομαντικό μπορούν να επισκεφτούν τη χριστουγεννιάτικη αγορά και τον Κινέζικο Πύργο στη μέση των Αγγλικών Κήπων: Όταν χιονίζει, τα αμέτρητα χριστουγεννιάτικα σπιτάκια συνθέτουν ένα εντυπωσιακό λευκό τοπίο, το οποίο οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν με μια βόλτα με άμαξα.

 

 

Στη Βιέννη, με τους γιγάντιους πολυελαίους να φωτίζουν τους δρόμους και τις πολλές συναρπαστικές αγορές, η μοναδική αισθητική των κτηρίων της αυστριακής πρωτεύουσας δίνει στη “Wiener Weihnachtstraum” (Βιενέζικο Χριστουγεννιάτικο Όνειρο), τη μεγαλύτερη και παλιότερη χριστουγεννιάτικη αγορά της πόλης, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Το εντυπωσιακά φωταγωγημένο Δημαρχείο της πόλης και το στολισμένο πάρκο λούζουν την αγορά με φως και λάμψη, δημιουργώντας την τέλεια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Όσοι αναζητούν μια ιδιαίτερη εμπειρία, δεν έχουν παρά να επισκεφτούν ένα από τα ζωντανά κονσέρτα στην “Wintermarkt am Riesenradplatz”, που γίνονται στο πλαίσιο της διοργάνωσης “The Prater Rocks”, της ομώνυμης δημοφιλούς αγοράς, που φέτος συμπληρώνει την 10η επέτειό της και γιορτάζει με ένα πλούσιο ψυχαγωγικό πρόγραμμα για μικρούς και μεγάλους.

Τέλος, η SWISS ταξιδεύει τους επιβάτες σε ένα από τα πιο φιλόξενα χριστουγεννιάτικα χωριά της Ελβετίας. Στο Bellevue, δίπλα στη λίμνη της Ζυρίχης και υπό την εκθαμβωτική εικόνα της Όπερας, το “Zürcher Wienachtsdorf” (χριστουγεννιάτικο χωριό της Ζυρίχης) συμπληρώνει τέλεια το γιορτινό σκηνικό. Διάφοροι σχεδιαστές εκθέτουν ιδιαίτερα έργα στους πάγκους της αγοράς, ενώ το παγοδρόμιο προσκαλεί τους επισκέπτες να κάνουν πατινάζ και να παίξουν curl, ενώ όλοι οι επισκέπτες μπορούν να βρουν όλων των ειδών τις λιχουδιές. Για όσους αναζητούν κάτι πιο ήρεμο, η παραδοσιακή αγορά “Dörfli Weihnachtsmarkt” στην παλιά πόλη της Ζυρίχης είναι ιδανική επιλογή. Εδώ, οι πάγκοι της αγοράς ξεχειλίζουν από χειροποίητες δημιουργίες συνθέτοντας ένα μικρό, γιορτινό μικρόκοσμο στη μέση της Niederdorf, κάνοντας τους πάντες να ανυπομονούν για τα Χριστούγεννα.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΑνακαλύψτε τη μαγεία των Χριστουγέννων με ειδικά χριστουγεννιάτικα μενού και εκπλήξεις εν πτήσει
Περισσότερα

Απόπλους, διάπλους και «Περίπλους» στις Βρυξέλλες με το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Του Παναγιώτη Μήλα

 

Για ένα υποβρύχιο δεν υπάρχουν εμπόδια. Ένα υποβρύχιο έχει τον τρόπο του να βρίσκει λιμάνι όποτε αυτό είναι απαραίτητο – ακόμη και σε περιοχές που δεν πάει το μυαλό σου ότι υπάρχει θάλασσα.

Οι Βρυξέλλες, όπως και οι περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες – εκτός της Αθήνας – έχει το ποτάμι της, έχει και το λιμάνι της. Επομένως ένα υποβρύχιο που σέβεται την αποστολή του δεν θα μπορούσε παρά να κάνει έναν απόπλου, έναν διάπλου και ένα περίπλου μέχρι να φτάσει στο στόχο του.

Το συγκεκριμένο υποβρύχιο αντί για λιμάνι επέλεξε να καταπλεύσει στον …«Μπακάκο» των Βρυξελλών. Δηλαδή στο βασικό σημείο συνάντησης όχι μόνο όλων των Ελλήνων της πόλης αλλά και όλων των ανθρώπων της πολιτικής, του πνεύματος και της τέχνης που ζουν, δρουν και επισκέπτονται αυτή την ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Αναφέρομαι στον Πολυχώρο «Περίπλους» ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε ένα αρχοντικό κτήριο στο κέντρο της ευρωπαϊκής συνοικίας (στον άξονα Συμβούλιο – Επιτροπή – Κοινοβούλιο). Εκεί χτυπάει η ελληνική καρδιά και προβάλλονται οι δημιουργίες Ελλήνων συγγραφέων και καλλιτεχνών από το 1992.

Είναι ο Πολυχώρος που διαθέτει ελληνικά βιβλία και έργα τέχνης. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και έχει το όνομα «Périple ll Arts et Lettres Helléniques».

 

 

Ο «Περίπλους» οργανώνει λογοτεχνικές συναντήσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφίας καθώς και χειροποίητων κοσμημάτων. Αποτελεί πόλο συνάντησης, πολιτιστικής ανταλλαγής και εκπροσώπησης των ελληνικών Καλών Τεχνών στις Βρυξέλλες.

Έχει κερδίσει ένα ευρύ πολυεθνικό κοινό όπου όλες οι εθνικότητες της Ε.Ε. και όχι μόνο είναι παρούσες.

Εκεί κανείς μπορεί να βρει πολλά λογοτεχνικά βιβλία, παιδική λογοτεχνία, ιστορικά βιβλία, Λεξικά, Ταξιδιωτικούς Οδηγούς και ελληνικά μουσικά CD – DVD. Ακόμη για τους φίλους των τεχνών υπάρχουν κοσμήματα, διακοσμητικά, γλυπτά και πίνακες.

Πρόκειται για έναν Πολυχώρο στον οποίο υπάρχει μεγάλη ποικιλία αντικειμένων υψηλής ποιότητας.

Ακόμη και οι πολύ βιαστικοί μπορούν να προμηθευτούν εκεί εισιτήρια για διάφορες παραστάσεις ή μουσικές εκδηλώσεις που γίνονται στις Βρυξέλλες.

 

***

 

 

Αυτόν τον χώρο λοιπόν επέλεξε η δημοσιογράφος Σεμίνα Διγενή για να υπογράψει το πρώτο της βιβλίο: Το «Κίτρινο Υποβρύχιο». Μαζί της θα έχει όλες τις θρυλικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής που συνάντησε στο δημοσιογραφικό της ταξίδι. Στις σελίδες του βιβλίου της ο αναγνώστης θα βρει ακόμα και τα μέλη μιας παράξενης – υπαρκτής – ελληνικής οικογένειας, τους πρωταγωνιστές αδιέξοδων ερώτων και τους υπαίτιους τραυμάτων που δεν έκλεισαν ποτέ.

Όλοι αυτοί, τη βοήθησαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο και να μας δώσει τα παρασκήνια μιας ταραχώδους προσωπικής και δημοσιογραφικής διαδρομής, στις εφημερίδες και στην τηλεόραση. Πρόκειται για μια ζωή και μια καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες.

***

 

 

Το «Κίτρινο Υποβρύχιο», ύστερα από πολλές αναδύσεις και καταδύσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, τώρα θα καταπλεύσει και στις Βρυξέλλες για μια βραδιά της Σεμίνας. Εκεί η συγγραφέας θα υπογράψει το βιβλίο στους φίλους που θα την συναντήσουν στον Πολυχώρο «Périple ll Arts et Lettres Helléniques».

 

***

Η συνάντηση αυτή με τη Σεμίνα Διγενή, τις Εκδόσεις Πατάκη και το «Κίτρινο Υποβρύχιο θα γίνει την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2019 στις 6 το απόγευμα

*

«Périple ll Arts et Lettres Helléniques»

115 rue Froissart, 1040 Bruxelles

Τηλέφωνο: (+322) 230 93 35

Email: periple@periple.eu

Με το μετρό, στάση στον σταθμό «Schuman»

Παναγιώτης ΜήλαςΑπόπλους, διάπλους και «Περίπλους» στις Βρυξέλλες με το «Κίτρινο Υποβρύχιο» της Σεμίνας Διγενή
Περισσότερα

Στο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού και της Αιγιάλης το Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Αμοργός, η Αιγιάλη, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Θολαρίων Αμοργού και το Aegialis Hotel και Spa έχουν ετοιμαστεί για να υποδεχθούν το 17ο Διεθνές Συνέδριο Αμοργού για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό «ΥΠΕΡΙΑ» και το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού.

Το Συνέδριο επιδιώκει την προώθηση του πολιτισμού και του αειφόρου τουρισμού της Αμοργού, της περιφέρειας των Κυκλάδων και της Ελλάδας, καθώς και τη διαφύλαξη του τοπικού και διεθνούς περιβάλλοντος.

Ο κύριος στόχος του Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι να δημιουργήσει μία διεθνή πλατφόρμα, που θα συμβάλει στον παγκόσμιο τουρισμό μέσω των οπτικοακουστικών μέσων.

***

 

 

Η Ειρήνη Γιαννακοπούλου, ο Νικήτας Γιαννακόπουλος, ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, η Ελένη Κουντουρουπή, η Καλλιώβη Γιαννακοπούλου – Λουλουργά και ο Σταύρος Λουλουργάς για άλλη μια χρονιά με σκληρή δουλειά και με τη συμπαράσταση των συνεργατών τους δημιούργησαν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την απρόσκοπτη διεξαγωγή του Συνεδρίου και του Φεστιβάλ.

***

Το Συνέδριο και το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν στην Αμοργό από την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου ως την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019.

Το 17ο Διεθνές Συνέδριο Αμοργού «ΥΠΕΡΙΑ» για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό είναι αφιερωμένο στο «Πολιτιστικό Περιβάλλον» και θα εστιάσει:

• Στη Γαστρονομία
• Στην Οικολογία
• Στην Αγροτική Αρχιτεκτονική Αμοργού και στην Unesco.

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες]

 

 

***

Το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι αφιερωμένο στο Γάλλο σκηνοθέτη Λικ Μπεσόν για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη της Αμοργού χάριν στη διάσημη ταινία του «Απέραντο Γαλάζιο», και έχει προσκληθεί να παραστεί ως επίτιμος καλεσμένος.

***

Το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι μέλος της CIFFT (Comité International des Festivals du Film Touristique), της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φεστιβάλ με 18 μέλη και έδρα τη Βιέννη.

Τα μέλη της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ είναι:

Ιωάννης Μελιτόπουλος (Producer, Screenwriter), Ελλάδα.
-John Driedonks (Senior Lecturer), Ολλανδία.
-Alison Womack (Jury Member), Πορτογαλία.
Παναγιώτης Παπουτσάκης (Screenwriter/Copywriter), Ελλάδα.
-Hugo Marcos (CIFFT General Secretariat), Πορτογαλία.
-Mladen Velimirovic (Director and Screenwriter) Serbia / U.K.
-Αρίσταρχος Παπαδανιήλ (Producer / Animation Director), Ελλάδα.
-Santi Valldepérez (Filmmaker, Tourism Marketing specialist and Director of Terres Travel Festival), Spain.

 

Όλες οι προβολές και οι διαλέξεις θα είναι ανοιχτές στους κατοίκους και στους επισκέπτες της Αμοργού ώστε να συλλέξουν πληροφορίες για τις τρέχουσες εξελίξεις στους τομείς του πολιτισμού και του τουρισμού που θα βοηθήσουν στην τουριστική ανάπτυξη της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στην οποία ανήκει η Αμοργός.
Οι εκδηλώσεις διοργανώνονται από το Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Αμοργού σε συνεργασία με τον Δήμο Αμοργού και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

***

 

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες]

 

 

***

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα του 17ου Διεθνούς Συνεδρίου Πολιτισμού και Τουρισμού ΥΠΕΡΙΑ και του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού 31 Οκτωβρίου – 5 Νοεμβρίου 2019.

***

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

**

08:00 – 10:00 Πρωινό
09:30 – 10:00 Ξενάγηση στο Lalon Idor Spa
10:15 Επίσκεψη στο παραδοσιακό χωριό Θολάρια και την εκκλησία Θολαρίων
-Επίδειξη παραδοσιακών χορών από το χορευτικό συγκρότημα του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού.
-Επίσκεψη σε Παραδοσιακό Σπίτι στα Θολάρια (σε δύο ομάδες)
12:00 Προαιρετικό: Πεζοπορία από το χωριό Θολάρια στο χωριό Λαγκάδα
12:30 Αναχώρηση με λεωφορείο από τα Θολάρια στο χωριό Λαγκάδα
-Καλωσόρισμα και κέρασμα από τη Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού στο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο «Τρατάρισμα»
-Μεσημεριανό γεύμα στο «Τρατάρισμα»
14:45 Αναχώρηση για το ξενοδοχείο
17:00 Συνάντηση για καφέ στην αίθουσα «Namaste»
18:00 Τελετή Έναρξης
-Χαιρετιστήριες ομιλίες:
-Ελένη Κουντουρούπη, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών, Παρουσιάστρια των εκδηλώσεων
-Σταμάτης Γιαννακόπουλος, Γενικός Διευθυντής Ξενοδοχείου Aigialis Hotel & Spa, Οικοδεσπότης
-Ειρήνη Γιαννακοπούλου, Πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού και Ιδρύτρια του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού
-Ελευθέριος Καραΐσκος, Δήμαρχος Αμοργού
-Εκπρόσωπος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου
-Εκπρόσωπος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού
-Προβολή Ταινίας «Αμοργός – Ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον» από την Irina Khangoshvili στην αίθουσα «Elysia»

-«Ειδικό αφιέρωμα στην ταινία Απέραντο Γαλάζιο» από την Ελένη Βουτσά, Διευθύντρια Μάρκετινγκ
-«Το Πολιτιστικό τοπίο – Μια αλληλεπίδραση μεταξύ του ανθρώπινου στοιχείου και του φυσικού Περιβάλλοντος» από την Ελένη Μεθοδίου, Αρχαιολόγο, Ειδικό στους Διεθνείς Οργανισμούς
-«Οι κατηγορίες της UNESCO» από την Ελένη Μεθοδίου, Αρχαιολόγο, Ειδικό στους Διεθνείς Οργανισμούς
-«Πολιτισμός και Τουρισμός· δύο διαφορετικές προτεραιότητες» από τον Κωνσταντίνο Μαργαρίτη, Δημοσιογράφο.
21:00 Δείπνο καλωσορίσματος στο εστιατόριο «Ambrosia Gallery»

 

Παράλληλες εκδηλώσεις

 

15:50 – 17:00 «Oktoberfest, Μόναχο 1972-1978» Ταινίες από το Ινστιτούτο Goethe στην αίθουσα «Elysia»
16:00 – 17:00 Εργαστήριο Ζωγραφικής και Ψηφιδωτού από τη Βάσω Ζάχου στην αίθουσα «Anatolia»
16:00 – 17:00 Μάθημα Γιόγκα με τη Miriam στην αίθουσα «Ananda»

**

ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

**

08:00-09:00 Πρωινό
09:10 Αναχώρηση από το ξενοδοχείο και επίσκεψη στη 1.000 ετών Μονή Χοζοβιώτισσας
11:30 Αναχώρηση από τη Μονή για το νότιο τμήμα του νησιού.
-Επίσκεψη στον Ελληνιστικό Πύργο Αγίας Τριάδος.
-«Επιχείρηση Βελανιδιά», από τον Lonais Jallais, Οδηγό Βουνού
-Καλωσόρισμα και κέρασμα από τη Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού στο εστιατόριο «Πύργος» Μεσημεριανό γεύμα στην ταβέρνα «Μαρουσώ»
15:15 Αναχώρηση για το ξενοδοχείο
17:00 «Ειδικό αφιέρωμα στα άτομα με περιορισμένη κινητικότητα στη σύγχρονη κοινωνία» στην αίθουσα «Elysia»
Προβολές ταινιών:
1. «Ο αδελφός μου» από τον Θοδωρή Παπαδουλάκη
2. «Ντοκιμαντέρ για τις Ειδικές Ανάγκες» – Πρεμιέρα στην Ελλάδα, από τον Hany M. Ali
3. «Δεν θέλουμε το ‘δυσ’ στη λειτουργικότητά μας» – Πρεμιέρα στην Ελλάδα, από τον Reddy Hemanth Kumar
4. «Το παρόν» από τον Jacob Frey
5. «Με τις Αισθήσεις» – Πρεμιέρα στην Ελλάδα, από την 7 Stream Media
6. «Άτομο με ειδικές ανάγκες» – Πρεμιέρα στην Ελλάδα, από την Orcun Bas
*
Συζήτηση στρογγυλής τράπεζας: «Άτομα με Περιορισμένη Κινητικότητα και Απασχόληση», με συντονίστρια την Alison Womack, Ακτινολόγο
18:15 Διάλειμμα για καφέ στην αίθουσα “Namaste”
18:30 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών -1ο Μέρος
«Τουριστικό Μάρκετινγκ και Νέα Μέσα: Ποίηση και Σερφ», ομιλία από τον Santi Valldepérez, Ειδικό στο Τουριστικό Μάρκετινγκ και Διευθυντή του Φεστιβάλ Ταξιδίων «Terres»
19:00 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών- 2ο Μέρος
-«Ο Στόχος που έχει τεθεί από τον Πελάτη και οι προκλήσεις για την επίτευξή του, από την οπτική γωνία της Παραγωγής και του Πελάτη», ομιλία από την Ομάδα της ταινίας Staycation
20:00 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών – 3ο Μέρος
21:00 Δείπνο στο εστιατόριο «Ambrosia Gallery»

 

Παράλληλες εκδηλώσεις

 

16:00 – 17:00 Εργαστήριο Ζωγραφικής και Ψηφιδωτού από τη Βάσω Ζάχου στην αίθουσα «Anatolia»
16:00 – 17:00 Μάθημα Γιόγκα με τη Miriam στην αίθουσα «Ananda»

**

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

**

08:00 – 09:00 Πρωινό
09:15 Αναχώρηση για τη Χώρα, την πρωτεύουσα της Αμοργού
-Ομαδική φωτογραφία στην τοποθεσία «Καλογερικό» με θέα το «Απέραντο Γαλάζιο»
-Επισκέψεις στο Αρχαιολογικό και το Λαογραφικό Μουσείο
11:30 Αναχώρηση για το λιμάνι Καταπόλων
-Επίσκεψη στο Ελαιουργείο της Αμοργού
-Επίσκεψη στην εκκλησία «Παναγία Καταπολιανή», κάτω από την Αρχαία πόλη Μινώα
-Μάθημα μαγειρικής: «Ο παραδοσιακός Μουσακάς» από τη Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού στο εστιατόριο «Καπετάν Δήμος»
-Μεσημεριανό γεύμα στο εστιατόριο «Καπετάν Δήμος»
14:30 Αναχώρηση για το ξενοδοχείο
17:00 Συνάντηση για καφέ στην αίθουσα “Namaste”
17:15 «Καυτή Γαστρονομία: Πέτρινοι Φούρνοι και η παράδοση του φουρνίσματος στις Κυκλάδες: Μια ματιά στην αρχιτεκτονική, τις συνταγές και την τέχνη» από την Άννα Μαυρουδή, Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών Κυκλάδων
17:30 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών – 1ο Μέρος
-«Το Εικονικό έναντι του Πραγματικού», ομιλία από τον John Driedonks, Ανώτερο Λέκτορα
-«Ένα γράμμα – Μια ιστορία: Μια Διήγηση για τον Τουρισμό και τον Πολιτισμό μέσω Κινουμένων Σχεδίων», από τον Αρίσταρχο Παπαδανιήλ, Παραγωγό και Διευθυντή Κινουμένων Σχεδίων
18:30 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών – 2ο Μέρος
-«Η δημιουργική χρήση του βίντεο στην προώθηση λιγότερο δημοφιλών προορισμών. Η περίπτωση του Τουρισμού της Riga», από τον Vairis Strazds, Δημιουργικό Διευθυντή του Τουριστικού Οδηγού “Insider’s”
19:15 Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού: Προβολή ταινιών – 3ο Μέρος
21:00 Δείπνο στο εστιατόριο «Ambrosia Gallery»

 

Παράλληλες εκδηλώσεις

 

16:00 – 18:00 Προβολή της ταινίας «Απέραντο Γαλάζιο» στην αίθουσα «Elysia»
16:00 – 17:00 Εργαστήριο Ζωγραφικής και Ψηφιδωτού από τη Βάσω Ζάχου στην αίθουσα «Anatolia»
16:00 – 17:00 Μάθημα Γιόγκα με τη Miriam στην αίθουσα «Ananda»

 

**

ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

**

08:00 – 09:30 Πρωινό
09:30 17ο Διεθνές Συνέδριο Πολιτισμού και Τουρισμού ΥΠΕΡΙΑ 2019 στην αίθουσα «Elysia»
-«Προγονικές μνήμες», Ταινία για το Νησί Κύθνος
-«Συμπόσιο με τον Αριστοφάνη», ομιλία από τον Παναγιώτη Μήλα, Δημοσιογράφο
-Προβολή ταινίας «Αμοργός – Διαδρομή Πρόκληση 2018»
11:00 Παρουσίαση και Γευσιγνωσία προϊόντων της Κύθνου και της Πάρου
12:00 Πεζοπορία από το ξενοδοχείο σε κοντινό Ελαιώνα για την εμπειρία Συγκομιδής Ελαιών
-«Ελαιόλαδο – Ένας σημαντικός παράγοντας της Ελληνικής Γαστρονομίας», από την Ειρήνη Γιαννακoπούλου.
-Μεσημεριανό πικνίκ
-Ελεύθερος χρόνος για εξερεύνηση της Αιγιάλης ή για αναζωογόνηση στο «Lalon Idor» Spa
15:30 Μεταφορά από το λιμάνι της Αιγιάλης στο ξενοδοχείο
17:30 Συνάντηση για καφέ στην αίθουσα «Namaste»
18:00 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού – Τελετή απονομής
20:00 Ομαδική Φωτογράφιση Νικητών
21:00 Αποχαιρετιστήριο Δείπνο

 

***

 

 

 

Παράλληλες εκδηλώσεις

 

13:30 –17:30 «Το κουτί της Πανδώρας», «Μ», Ταινίες από το Ινστιτούτο Goethe στην αίθουσα «Elysia»
16:00 – 17:00 Εργαστήριο Ζωγραφικής και Ψηφιδωτού από τη Βάσω Ζάχου στην αίθουσα «Anatolia»
16:00 – 17:00 Μάθημα Γιόγκα με τη Miriam στην αίθουσα «Ananda»
-Εκθέσεις Τέχνης στο ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa κατά τη διάρκεια του ΥΠΕΡΙΑ:
-Εκθέσεις Ζωγραφικής από τους Ιωάννα Χαμάκου, Ιωάννα Τσαχτσιρλή, Μιχαήλ Παπαδόπουλο και Matthias Bechly
-Έκθεση Ζωγραφικής και Ψηφιδωτών εικόνων από τη Βάσω Ζάχου
-Έκθεση Φωτογραφίας από τη Μαρεύη Δεναξά
-Γλυπτά από τον Νίκο Καρπούζη

***

Όλες οι θεραπείες στο Κέντρο Θαλασσοθεραπείας και Ομορφιάς «Lalon Idor Spa» θα προσφέρονται με έκπτωση 15%

***

Η ενότητα «Άτομα με Περιορισμένη Κινητικότητα» υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.
Τα συγχρηματοδοτούμενα έργα του ασχολούνται κυρίως με την εκπαίδευση και την απασχόληση στην Ελλάδα. Οι βασικοί στόχοι του αφορούν την ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού, δραστηριότητες για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ), τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης & της Δια Βίου Μάθησης, την ευαισθητοποίηση για την περιβαλλοντική εκπαίδευση, τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας.

*

Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ.

Παναγιώτης ΜήλαςΣτο απέραντο γαλάζιο της Αμοργού και της Αιγιάλης το Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Περισσότερα

Στην Αιγιάλη το 17ο Συνέδριο «ΥΠΕΡΙΑ» και το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Αμοργού, με τη συμμετοχή του Δήμου Αμοργού, και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, ανακοίνωσαν ότι το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού θα πραγματοποιηθεί στην Αιγιάλη από την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου ως και την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2019.

 

Το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι αφιερωμένο στον Γάλλο σκηνοθέτη Λυκ Μπεσόν για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη της Αμοργού χάριν στη διάσημη ταινία του «Απέραντο Γαλάζιο».

Το Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού είναι μέλος της CIFFT (Comite International des Festivals du Film Touristique), μιας Διεθνούς Ομοσπονδίας Φεστιβάλ με έδρα τη Βιέννη.

 

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Λυκ Μπεσόν είναι ο δημιουργός της διάσημης ταινίας «Απέραντο Γαλάζιο».

Όλες οι προβολές και οι διαλέξεις θα είναι ανοιχτές στους κατοίκους και στους επισκέπτες της Αμοργού ώστε να συλλέξουν πληροφορίες για τις τρέχουσες εξελίξεις στους τομείς του πολιτισμού και του τουρισμού που θα βοηθήσουν στην τουριστική ανάπτυξη της περιφέρειας.

Στον χώρο διεξαγωγής του Φεστιβάλ υπάρχει πρόσβαση σε ΑΜΕΑ.

Παράλληλα θα λάβει χώρα το 17ο Διεθνές Συνέδριο «ΥΠΕΡΙΑ» 2019 για τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό, αφιερωμένο στο «Πολιτιστικό Τοπίο» και θα εστιάσει: Στη Γαστρονομία, στην Οικολογία, στην Αγροτική Αρχιτεκτονική της Αμοργού και στην Unesco.

Το Συνέδριο που έχει ως στόχο την προώθηση του πολιτισμού και του αειφόρου τουρισμού της Αμοργού, της Περιφέρειας των Κυκλάδων και της Ελλάδας, καθώς και τη διαφύλαξη του τοπικού και διεθνούς περιβάλλοντος, θα λάβει χώρα στο «Ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa», στην Αιγιάλη.

Φέτος για τέταρτη φορά στην ιστορία του, ο θεσμός «Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού», φιλοξενεί μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα «Τα άτομα με ειδικές ανάγκες στη σύγχρονη Κοινωνία». Η ενότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρωπίνου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.

Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν:

• Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας,
• Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση,
• Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και
• Στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ).

Η προβολή ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό ενώ παράλληλα εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ.

 

***

 

Παναγιώτης ΜήλαςΣτην Αιγιάλη το 17ο Συνέδριο «ΥΠΕΡΙΑ» και το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Αμοργού
Περισσότερα

Σπιναλόγκα: Πολύ κοντά η ένταξή της στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Θέμα χρόνου είναι πλέον να μπει στην τελική ευθεία το αίτημα ένταξης της Σπιναλόγκας στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, αίτημα που κατατέθηκε τον περασμένο Ιανουάριο.

Την περασμένη εβδομάδα, όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου Αντώνης Ζερβός, στην περιοχή βρέθηκε εκπρόσωπος της UNESCO, για την επιτόπου αυτοψία.

Η Teresa Colletta στη διάρκεια της παραμονής της, συναντήθηκε με στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκπροσώπους τοπικών φορέων και υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Πολιτισμού.

Ο ρόλος της Victoria Hislop στην υπόθεση

Συνάντηση πραγματοποίησε και με τη συγγραφέα του βιβλίου «Το Νησί», Victoria Hislop, που όπως εξήγησε ο κ. Ζερβός, έχει βοηθήσει σημαντικά και στη διεκδίκηση της ένταξης της Σπιναλόγκας στον κατάλογο των μνημείων κληρονομιάς της UNESCO.

Tι ζήτησε να αλλάξει η εκπρόσωπος της UNESCO;

Σύμφωνα με τον δήμαρχο Αγίου Νικολάου για το φάκελο της Σπιναλόγκας, η εκπρόσωπος της UNESCO έκανε, προφορικά, δύο παρατηρήσεις.

«Η κ. Colletta έβαλε κάποια ζητήματα τα οποία νομίζω ότι αντιμετωπίζονται εύκολα. Ζήτησε να επεκταθεί η περιοχή ζώνης επιρροής του μνημείου σε όλο τον κόλπο της Ελούντας μέχρι το κανάλι. Όλη δηλαδή τη Χερσόνησο της «Κολοκύθας» που εμείς είχαμε περιλάβει κατά το ήμισυ στην πρότασή μας.

Επίσης, έκανε πρόταση να εξετάσει το υπουργείο το ενδεχόμενο να υπάρξει διαχωρισμός της τιμής του εισιτηρίου σε ζώνες, με στόχο να περιοριστεί η μεγάλη προσέλευση τα μεσημέρια. Είπε δηλαδή αν είναι εφικτό, να αυξηθεί το εισιτήριο τις μεσημβρινές ώρες και να μειωθεί τα πρωινά και τα απογεύματα, για να μην παρατηρείται συγκεκριμένες ώρες κοσμοσυρροή, όπως γίνεται τώρα τις μεσημβρινές ώρες.

Αυτό είναι ουσιαστικό, σωστό και θα βοηθήσει, όπως θα βοηθήσει και η μορφοποίηση ενός προγράμματος στα καΐκια. Ναι μεν υπάρχει, αλλά θα πρέπει να γίνει πιο συγκεκριμένο, προκειμένου να είναι ελέγξιμος ο αριθμός των επισκεπτών και να αποφεύγεται η κοσμοσυρροή».

Τη Σπιναλόγκα τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία, επισκέπτονται ετησίως περισσότερα από 350 χιλιάδες άτομα, ενώ πέρυσι έφτασαν τις 413 χιλιάδες.

Φέτος, μέχρι αυτή την ώρα ο αριθμός είναι στις 400 χιλιάδες και όπως είπε ο κ. Ζερβός στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αναμένεται να φτάσει τα περσινά επίπεδα.

Τον Ιούνιο του 2020 η ψηφοφορία για το ελληνικό αίτημα

O δήμαρχος Αγίου Νικολάου εξήγησε ότι έως τις αρχές Νοεμβρίου υπολογίζεται ότι θα φτάσουν οι παρατηρήσεις της κυρίας Colleta και γραπτώς, έως το τέλος Φεβρουαρίου 2020 θα πρέπει να έχει υποβληθεί ο συμπληρωματικός φάκελος, ενώ το αίτημα θα τεθεί προς ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση της UNESCO τον Ιούνιο του 2020 στην Κίνα.

Το νησί

Η Σπιναλόγκα είναι μικρό νησί κοντά στην Ελούντα στην Ανατολική Κρήτη. Η Σπιναλόγκα έχει γίνει γνωστή σαν το νησί των λεπρών, αφού εδώ απομονώνονταν οι λεπροί από την Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα μέχρι το 1957.

Σήμερα τη Σπιναλόγκα επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι χιλιάδες τουρίστες με καραβάκια από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα και την Πλάκα για να ξεναγηθούν στα ερειπωμένα της κτήρια, που με κόπο προσπαθεί η Αρχαιολογική Υπηρεσία να συντηρήσει.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, τους καλοκαιρινούς μήνες η Σπιναλόγκα δέχεται 1.200 – 1.500 επισκέπτες καθημερινά και είναι ο πιο επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στην Κρήτη μετά την Κνωσό.

Η καίρια θέση της βραχονησίδας Σπιναλόγκα για τον έλεγχο και την προστασία του λιμανιού της Ελούντας δεν θα μπορούσε παρά να σημαδέψει τη Σπιναλόγκα με μία πολυτάραχη ιστορία γεμάτη σκληρές μάχες και πολύ ανθρώπινο πόνο.

Σήμερα Σπιναλόγκα ονομάζουμε μονάχα το μικρό νησί, αλλά οι Ενετοί με το όνομα αυτό αποκαλούσαν και τη μεγάλη χερσόνησο Νησί ή Κολοκύθα που ενώνεται με την Ελούντα με ένα στενό ισθμό.

Αναφέρεται ότι η Κολοκύθα ήταν ενωμένη με τη Σπιναλόγκα (γι’ αυτό μοιράζονταν το ίδιο όνομα), αλλά το 1526 οι Ενετοί άνοιξαν διώρυγα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το μικρό αυτό νησί.

Η πληροφορία αυτή προέρχεται από τον Ενετό χαρτογράφο Vincenzo Coronelli και την αναφέρουμε με κάθε επιφύλαξη για την ακρίβειά της. Πάντως το νησί απέχει από την Κολοκύθα μόνο 170 μέτρα και τα νερά είναι αβαθή, οπότε είναι πιθανό οι Ενετοί πράγματι να προχώρησαν στο έργο αυτό προκειμένου να δημιουργήσουν ένα απόρθητο νησί – φρούριο.

Το όνομα Σπιναλόγκα προέκυψε γύρω στο 13ο αιώνα με νονούς τους Ενετούς κατακτητές, οι οποίοι αφού δεν είχαν εξοικείωση με την ελληνική γλώσσα παρέφθειραν (παράφρασαν) το τοπωνύμιο «στην Ολούντα» σε Σπιναλόντε αρχικά (13ος αιώνας) και αργότερα σε Σπιναλόγκα. Όχι τυχαία βέβαια, γιατί το Σπιναλόγκα τους ήταν ήδη γνωστό από μία νησίδα στη Βενετία, τη σημερινή Τζιουντέκα (Εβραϊκή).

Μια άλλη ερμηνεία του ονόματος Σπιναλόγκα, το θέλει να έχει προκύψει από το σχήμα της νησίδας που θυμίζει μακρύ αγκάθι (σπίνα=αγκάθι, λόνγκα=μακρύ), μία θεωρία που δεν την ενστερνίζονται πολλοί.

Αρκετά αργότερα το 1957 παρουσιάστηκε ένα άλλο όνομα για τη νησίδα, το όνομα Καλυδών, σαν μια ανεπιτυχής προσπάθεια για να αντικατασταθεί το λατινογενές Σπιναλόγκα με ένα ελληνοπρεπές όνομα.

Πώς να πάτε στη Σπιναλόγκα

Για να πάτε στη Σπιναλόγκα θα πάρετε το καραβάκι από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα ή την Πλάκα.

Από τον Άγιο Νικόλαο τα καραβάκια αναχωρούν το πρωί και εκτός από τη μεταφορά στη Σπιναλόγκα, προσφέρουν γεύμα και κολύμπι στις παραλίες πίσω από την χερσόνησο Κολοκύθα, πριν επιστρέψουν το απόγευμα στον Άγιο Νικόλαο.

Από το λιμάνι της Ελούντας όλους τους καλοκαιρινούς μήνες κάθε μισή ώρα φεύγει καΐκι που θέλει 20 λεπτά για να φτάσει στο νησί, ενώ συχνά το θαλασσινό ταξίδι συμπεριλαμβάνει και το γύρο της χερσονήσου Κολοκύθας.

Καΐκια φεύγουν επίσης από το χωριουδάκι Πλάκα λίγο βορειότερα από την Ελούντα. Η διαδρομή από εδώ είναι η συντομότερη, 7 λεπτά περίπου, γιατί η Πλάκα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη Σπιναλόγκα.

  • Πηγή: ΑΠΕ, www.explorecrete.com
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΣπιναλόγκα: Πολύ κοντά η ένταξή της στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO
Περισσότερα