Αποδράσεις

Το Άμστερνταμ με το λαμπερό 7ο Φεστιβάλ Φωτός μετατρέπεται σε μια εντυπωσιακή αίθουσα τέχνης

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Όταν σπούδαζα στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά είχαμε και το μάθημα «Οργανωτική Εργοστασίων» με καθηγητή τον Φρίξο Λέτσα. Ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια ήταν αυτό που αναφερόταν στον φωτισμό.

Ο καθηγητής μάς είχε παρουσιάσει έρευνες που είχαν γίνει και που φανέρωναν τα θετικά αποτελέσματα του καλού φωτισμού στην ψυχολογία των ανθρώπων.

 

 

Αυτά πριν πολλά χρόνια, σήμερα που η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, όλα είναι πιο εύκολα προκειμένου να αξιοποιηθεί η προσφορά του φωτισμού τα έργα των ανθρώπων.

 

***

 

 

Στον τομέα αυτό οι Ολλανδοί έχουν ξεπεράσει ακόμη και την περίφημη πόλη του φωτός, το Παρίσι. Συγκεκριμένα από το 2012 διοργανώνουν κάθε Δεκέμβριο και Ιανουάριο το «Amsterdam Light Festival». Φέτος λοιπόν είμαστε στην 7η χρονιά αυτού του Φεστιβάλ το οποίο διαρκεί μέχρι και τις 20 Ιανουαρίου 2019.

Η επιτροπή διοργάνωσης διάλεξε έργα τέχνης στην αιχμή της τεχνολογίας τα οποία δημιούργησαν από κοινού καλλιτέχνες, σχεδιαστές και αρχιτέκτονες για να φωτίσουν την πόλη και τα κανάλια της.

Το θέμα που δόθηκε φέτος στους καλλιτέχνες ήταν η περίφημη φράση του Μάρσαλ Μακλιούαν «The medium is the message» (Το μέσον είναι το μήνυμα). Τα 29 έργα τέχνης που εγκαταστάθηκαν είναι αναμμένα από τις 5 το απόγευμα ως τις 11 το βράδυ και την έκθεση μπορεί κανείς να την περιδιαβεί είτε περπατώντας, είτε πάνω σε ποδήλατο, είτε με βάρκα.

 

 

Οι τίτλοι μερικών έργων: «Aftereal» από τον Γιασουχίρο Τσίντα, «Shadow Scrapes» από τον Μάρκους Νοϊστέτερ, «Transmission» από τον Σερζ Σουμέικερ, «Continuum» από τον Σεμπάστιαν Κάιτ, «Antenna Sud» από τη Μικέλα Μπόνζι, «Waiting» από τον Φρανκ Φόολε, «All the light you see (is from the past)» από την Αλίσια Έγκερτ, «Spider on the bridge» από την καλλιτεχνική ομάδα LAPS, «Starry Night» από τους Ιβάνα Γέλιτς και Πάβλε Πέτροβιτς, «Light a wish» από OCE Group.

 

 

Επίτιμος προσκεκλημένος αυτής της χρονιάς είναι ο Γερόεν Χένεμαν, ο οποίος σχεδίασε για την έκθεση την εγκατάσταση «Two Lamps», καθώς και τη μικρότερη εκδοχή «One lamp».

Το Φεστιβάλ Φωτός το εγκαινίασε η δήμαρχος της πρωτεύουσας της Ολλανδίας Φέμκε Χάλσεμα.
Για πρώτη φορά φέτος, οι επισκέπτες ψηφίζουν ποια θεωρούν πιο ενδιαφέρουσα εγκατάσταση και, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του φεστιβάλ (20-21 Ιανουαρίου) θα δοθεί το Βραβείο Κοινού.

 

***

 

 

Αυτό που γίνεται στο Άμστερνταμ είναι κάτι που θα μπορούσαμε να το ζήσουμε και να το χαρούμε και στην Αθήνα. Το ελληνικό θέατρο έχει την τύχη να έχει στις τάξεις του εξαιρετικούς σχεδιαστές φωτισμού. Τυχαία αναφέρω μόνο κάποια ονόματα που ήρθαν στο νου μου: Ελευθερία Ντεκώ, Μελίνα Μάσχα, Κατερίνα Μαραγκουδάκη, Λευτέρης Παυλόπουλος, Σάκης Μπιρμπίλης… Αντίστοιχα υπάρχουν μεγάλα ονόματα στο χώρο των αρχιτεκτόνων και των εικαστικών που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το βαρύ κλίμα που υπάρχει στην Πρωτεύουσα.

 

***

 

Ήδη τον δρόμο αυτό τον είχε δείξει από το 2004 ο διάσημος σκηνοθέτης μας, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο οποίος είχε την ιδέα να προχωρήσει στον φωτισμό του Παρθενώνα.

Σε συνέντευξη που μου είχε δώσει για την εφημερίδα «Ναυτεμπορική» μου είχε πει σχετικά:

«Ο Παρθενώνας έχει επιβιώσει… Τον έβλεπα όμως άσχημα αξιοποιημένο και αυτό με πλήγωνε βαθιά». Δεν μπορούσα να τον φανταστώ έγχρωμο όπως ήταν αρχικώς. Δηλαδή μου αρέσει τώρα. Ήταν πολύ οφθαλμοφανές ότι έπρεπε τη νύχτα να φωτιστεί σωστά και εγώ ζήτησα τον καλύτερο στον κόσμο ο οποίος και έγινε πολύ φίλος μου. Είναι ο διάσημος Γάλλος φωτιστής Pierre Bideau, γνωστός για τον φαντασμαγορικό φωτισμό του Πύργου του Eiffel. Ο Bideau ήρθε το 2001, δούλεψε και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε κάθε μέρα. Το ξεχνάνε όμως σήμερα πολλοί ότι ξεκίνησε από δική μου πρωτοβουλία. Αλλά μου παραστάθηκε τότε, το 2004, ένας σύλλογος που ίδρυσα. Λεγόταν «Φίλοι της Αθήνας».

 

 

»Γράφτηκαν τότε πολλά ονόματα με μικρή συμβολή. Όμως μαζεύτηκαν αρκετά χρήματα για να καλυφθούν τα έξοδα του έργου για το νυκτερινό φωτισμό των μνημείων της Ακροπόλεως (Παρθενώνα, Ερέχθειο, Προπύλαια), για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, για το Ναό του Ηφαίστου (Θησείο), για το μνημείο Φιλοπάππου, για τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, της Πύλης του Αδριανού, του Λυκαβηττού και της Βουλής. Τα μέλη του σωματείου μαζί με τον χρηματοοικονομικό όμιλο UBS ανέλαβαν τη χρηματοδότηση ενώ το έργο υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου της Αθήνας. Η μελέτη από τον Pierre Bideau είχε ως στόχο να μην βλέπουμε το βράδυ τον Παρθενώνα φωτισμένο από …κάποιους προβολείς, αλλά να τον βλέπουμε έχοντας την αίσθηση ότι τον λούζει το φως της ημέρας, το φως του Αττικού ουρανού».

 

***

 

Ας ελπίσουμε ότι ο δρόμος που άνοιξε ο Μιχάλης Κακογιάννης το 2001 και που τον ακολούθησαν το 2012 οι Ολλανδοί, να βρει μιμητές και στη σημερινή Αθήνα.

Παναγιώτης ΜήλαςΤο Άμστερνταμ με το λαμπερό 7ο Φεστιβάλ Φωτός μετατρέπεται σε μια εντυπωσιακή αίθουσα τέχνης
Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στο συριανό τοπίο…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μια βόλτα στη φύση δίνει νόημα στην ύπαρξη, μια βόλτα αρκεί για να μας μεθύσει με εικόνες στιγμιαίες, σπάνιες, με μυρωδιές που θα ξαλαφρώσουν το άλγος της ψυχής μας. Μια μικρή ή μεγαλύτερη βόλτα μέσα στη φύση μας αναγεννά, μας ηρεμεί, μας χαλυβδώνει.
Για εμάς που ζούμε στα νησιά, η λιτή νησιωτική φύση είναι το βάλσαμό μας. Στο πέλαγος και στα βουνά, στα γκρεμνά και στις χαράδρες, στα πουλιά που συντροφεύουν τον αέρα, στα κελαϊδίσματα, στις ψιχάλες της βροχής που μας ξυπνούν από το λήθαργο, στο φύσημα του αέρα που μας δίνει νέα πνοή, στο σπάνιο χιόνι και στον εκτυφλωτικό ήλιο, στην ανάδυσή του τα πρωινά και στο μαγικό βύθισμά του στη θάλασσα το ηλιοβασίλεμα, εκεί βρίσκεται η ισορροπία μας.
Η Απάνω Μεριά, το τελευταίο συριανό τοπίο είναι το απόθεμα της ψυχικής ηρεμίας, είναι το γυναικείο χάδι μπροστά στο θάνατο, είναι ένας μοναδικός φυσικός και παραδοσιακός βιότοπος…

  • Πηγή: 36ο ΤΕΥΧΟΣ ΕΥΠΛΟΙΑ – Γενάρης 2018

https://eyploia.gr/

eirini aivaliwtouΤο τελευταίο αντίο στο συριανό τοπίο…
Περισσότερα

…Αναζητώντας τον γεωλογικό θησαυρό της νήσου Σύρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Από την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ) Σύρου – «Απάνω Μεριά»:

Χάρη σε κάποιους ξένους καθηγητές Γεωλογίας που, τις τελευταίες δεκαετίες, επισκέπτονται τακτικά το νησί της Σύρου μαζί με τους φοιτητές τους, αντιληφθήκαμε τη γεωλογική σημασία του νησιού μας. Οι επιστήμονες αυτοί μας μίλησαν με θέρμη για τα γεωλογικά μνημεία του νησιού και μας εξήγησαν ότι η Σύρος αποτελεί ένα υπαίθριο γεωλογικό μουσείο. Έτσι γεννήθηκε μέσα μας η ιδέα της κήρυξης του νησιού σε Γεωπάρκο από την UNESCO. Για τον λόγο αυτό κινητοποιήσαμε την τοπική κοινωνία και εδώ και τρία χρόνια συναντιόμαστε, σε τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε δυο μήνες περίπου), σε μια μεγάλη και Ανοιχτή Συνέλευση των κατοίκων της Σύρου, όπου κουβεντιάζουμε και συναποφασίζουμε «για το τι έχει γίνει και τι μέλλει γενέσθαι».
Για την προώθηση της ιδέας αυτής δημιουργήσαμε, πριν από ένα χρόνο, μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ) με την επωνυμία «Απάνω Μεριά», η οποία ως σκοπούς έχει, την κήρυξη, προστασία, διατήρηση και λειτουργία του Γεωπάρκου. Η ΚοινΣΕπ εργάζεται επίσης για την ενίσχυση δραστηριοτήτων του τοπικού πληθυσμού, σχετικών με τον γεωλογικό, αρχαιολογικό, πεζοπορικό τουρισμό, αγροτουρισμό και την παραγωγή τοπικών βιολογικών προϊόντων (κηπευτικά, μέλι, κρασί, τυροκομικά).
Σημειωτέον ότι και οι 25 συμμετέχοντες στην ΚοινΣΕπ δουλεύουμε εθελοντικά για την επιτυχία της και μας ενδιαφέρει να δώσουμε κίνητρα επαγγελματικά σε νέους, ανέργους, αγρότες ή επιστήμονες, ώστε να καθιερωθεί στις συνειδήσεις των κατοίκων η σημαντικότητα του όλου εγχειρήματος.

Το όραμα αυτό άρχισε ήδη να υλοποιείται με τη συνεργασία του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης με την ΚοινΣΕπ «Απάνω Μεριά». Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής υπήρξε η υποβολή από τον Δήμο πρότασης για χρηματοδοτικό πρόγραμμα –το οποίο έχει ήδη εγκριθεί – και σκοπό έχει τη δημιουργία Γεωλογικού Μουσείου και την αποκατάσταση των μονοπατιών που οδηγούν σε θέσεις μεγάλου γεωλογικού ενδιαφέροντος.
Συνεργαζόμαστε επίσης, και σε διάφορα επίπεδα, με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου (δημιουργία βάσης δεδομένων για ψηφιακές περιηγήσεις με GPS, κατασκευή συλλέκτη ατμοσφαιρικής υγρασίας για άρδευση και παραγωγή αγροτικών προϊόντων), με τη Διεύθυνση Δασών Κυκλάδων στο θέμα των μονοπατιών, την Αναπτυξιακή Εταιρεία Κυκλάδων, το Εμπορικό Επιμελητήριο, τους φορείς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, την Αρχαιολογική Υπηρεσία, το WWF, την Ορνιθολογική και όσες οργανώσεις εμπλέκονται στο “Θαλάσσιο Πάρκου Γυάρου” που συνδέεται άμεσα με το νησί της Σύρου, επίσης την “Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού”, τους “Φίλους της Φύσης”, το “Δίκτυο Αειφορικών Νήσων Δάφνη” καθώς και πανεπιστημιακές Γεωλογικές Σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού (καθηγητές και φοιτητές) που επισκέπτονται συχνά το νησί για γεωλογική μελέτη επί του πεδίου…

  • Πηγή: 36ο ΤΕΥΧΟΣ ΕΥΠΛΟΙΑ – Γενάρης 2018

https://eyploia.gr/

eirini aivaliwtou…Αναζητώντας τον γεωλογικό θησαυρό της νήσου Σύρου
Περισσότερα

Αμοργός. Η Αιγιάλη γιορτάζει τα Φώτα με τον Μέγα Αγιασμό και τους παραδοσιακούς λουκουμάδες

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Όπως κάθε χρόνο στο λιμάνι της Αιγιάλης, στην Αμοργό, πραγματοποιείται ο Μέγας Αγιασμός των υδάτων.
Σχεδόν κάθε χρόνο ο καλός καιρός είναι μέρος της παράδοσης.

 

 

Πάντα τα αγόρια και οι άντρες του χωριού βουτάνε στα… παγωμένα νερά για να πιάσουν τον Τίμιο Σταυρό.

Φυσικά μέρος της παράδοσης είναι και οι λουκουμάδες που προσφέρονται σε όσους παρακολουθούν την τελετή.

Οι ιερείς στη συνέχεια ευλογούν όχι μόνο τα καΐκια των ψαράδων και το Blue Star Naxos που συνδέει το νησί με τον Πειραιά, αλλά και τα σπίτια του οικισμού, ακολουθώντας το τυπικό της ημέρας…

***

 

ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ «ΑΜΒΡΟΣΙΑ»

Υλικά

1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
100 γραμμάρια φρέσκια μαγιά ή δύο μικροί φάκελοι ξηρή μαγιά
½ κουταλάκι του τσαγιού αλάτι
5 κουταλιές ζάχαρη
Ούζο ή άρωμα βανίλιας
Περίπου 2 ½ φλιτζάνια νερό.

*

Παρασκευή

Διαλύετε τη μαγιά, το αλάτι και τη ζάχαρη στο νερό, το οποίο πρέπει να είναι ζεστό. Προσθέστε σιγά σιγά το αλεύρι και το ούζο (ή βανίλια), χτυπώντας με το χέρι ή μίξερ χειρός, μέχρι να γίνει το μείγμα παχύ, αλλά όχι νερουλό, δημιουργώντας φυσαλίδες. Αφήστε το καλυμμένο να φουσκώσει για τουλάχιστον 1-2 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου. Στη συνέχεια, τηγανίζετε βαθιά κουταλιές από το μείγμα μέχρι να γίνουν μικρές τραγανές κροκέτες. Σερβίρετέ τα ζεστά, βουτηγμένα σε σιρόπι και πασπαλίστε τα με σουσάμι και κανέλα. Σιρόπι: 2 φλιτζάνια ζάχαρη, 2 ½ φλιτζάνια νερό – τα βράζετε με φλούδα πορτοκαλιού και ένα ραβδί κανέλας για μισή ώρα σε χαμηλή θερμοκρασία. Στο τέλος να προσθέσετε ένα φλιτζάνι μέλι. Εναλλακτικά μπορείτε να πασπαλίσετε τους λουκουμάδες και με κοπανισμένο καρύδι.

*

Η παραπάνω συνταγή ανήκει στον σεφ του εστιατορίου Ambrosia Gallery το οποίο περιλαμβάνεται στις εγκαταστάσεις του Aegialis Hotel & Spa. Θυμίζουμε ότι ο πυρήνας της αμοργιανής κουζίνας έγκειται κυρίως στη μεγάλη ποικιλία των εποχικών λαχανικών, φρούτων και γαλακτοκομικών προϊόντων. Έχοντας έντονο το μεσογειακό στοιχείο, προστίθεται το χαρακτηριστικό της υγείας και της ισορροπίας, καθιστώντας τα αμοργιανά πιάτα νόστιμα αλλά και απλά. Τα περισσότερα προϊόντα που χρησιμοποιούνται στις συνταγές του εστιατορίου Ambrosia Gallery, όπως ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές κλπ., προέρχονται από τις βιολογικές καλλιέργειες του Aegialis Hotel & Spa.

Παναγιώτης ΜήλαςΑμοργός. Η Αιγιάλη γιορτάζει τα Φώτα με τον Μέγα Αγιασμό και τους παραδοσιακούς λουκουμάδες
Περισσότερα

Οι “ανώνυμοι” ουρανοξύστες του ’70 στο Νέο Ψυχικό

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Επιμέλεια: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Γιατί άραγε δεν έχουμε ουρανοξύστες στην Ελλάδα;

“Εξαιτίας της χαμηλής δόμησης φθάσαμε στο οξύμωρο σχήμα από τη μία να θρηνούμε την έλλειψη του πράσινου στις πόλεις μας και από την άλλη να περιορίζουμε όσο μπορούμε τα ύψη των κτηρίων. Προτιμούμε τη μεγάλη κάλυψη ως και στο 70% αντί να θεσπίσουμε ως μέγιστη κάλυψη το 25%. Έτσι, τα σπίτια μας ασφυκτιούν από παντελή έλλειψη πρασίνου», είχε απαντήσει κάποτε ο αρχιτέκτονας Ιωάννης Βικέλας, όταν ρωτήθηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σε ημερίδα για τους ουρανοξύστες και το σύντομο -συντομότατο για την ακρίβεια- πέρασμά τους από την Αθήνα. Ο Ιωάννης Βικέλας ήταν κατηγορηματικός: Όχι μόνον υπερασπίστηκε αυτόν τον αρχιτεκτονικό τύπο ως κατάκτηση του σύγχρονου ανθρώπου αλλά διατύπωσε τη διαφωνία του για το χαμηλό ύψος δόμησης των αθηναϊκών κτηρίων, που επιβάλλει την οριζόντια επέκταση της πόλης με την εκμετάλλευση κάθε σπιθαμής γης. Επακόλουθο, κατά τον ίδιο, η απουσία ανοιχτών ελεύθερων χώρων και χώρων πρασίνου.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

Τα υψηλά κτήρια μπορούν να υπάρξουν στην Αθήνα, αρκεί όμως να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην αισθητική τους. Η παιδεία μας μας έχει μάθει να βλέπουμε μόνο τα μνημεία. Η παράδοση όμως δεν είναι μονοσήμαντη. Η μαζική, η ανώνυμη, η λαϊκή αρχιτεκτονική, η αρχιτεκτονική των προαστίων, η αρχιτεκτονική της πολυκατοικίας βγαίνει μέσα από την κοινωνία και επειδή όλοι ανήκουμε σ’ αυτήν σε αυτήν, οφείλουμε να ενδιαφερθούμε ώστε να δούμε και να μάθουμε πού χτίζει ο κόσμος και πώς χτίζει, τι είδους περιβάλλον δημιουργεί. Να μάθουμε να τα κρίνουμε όλα ισότιμα, αντικειμενικά, χωρίς προκαταλήψεις ή ιδεοληψίες, χωρίς τις παρωπίδες που μου έχουν βάλει οι σπουδές μας. Παράδοση μπορεί να είναι εκεί που κατοικείτε κι εκεί που κατοικούμε. Εκεί που βρίσκεται η καθημερινότητά μας.

Ένα νεοκλασικό σαραβαλιασμένο με σανίδια καρφωτά στα παντζούρια του λέει πολλά πράγματα για το πώς ήταν η Αθήνα, μιλάει για αυθεντικότητα και γνησιότητα. Μια πολυκατοικία στα Εξάρχεια, ένα αστικό μέγαρο στη Βασιλίσσης Αμαλίας, ένα εξοχικό στο Σούνιο και μια βίλα στα Βριλήσσια επίσης μπορούν να έχουν αυθεντικότητα και γνησιότητα, δέσιμο και αρμονία με το περιβάλλον. Όπως και ένα συγκρότημα με ουρανοξύστες στα βόρεια προάστια.

Δεν είναι λίγα τα οφέλη που θα μπορούσαν να προκύψουν από την «εις ύψος» επέκταση της πόλης, όπως θα έλεγε και ο Λα Κορμπυζιέ. Η κατανομή του πληθυσμού σε υψηλότερα κτήρια προσφέρει ανάσες αποσυμφόρησης στο ήδη «πνιγμένο» από κατοικίες αττικό τοπίο, ενώ με την υπάρχουσα κατάσταση χάνεται η ευκαιρία για πράσινη ανάπτυξη, είτε κυριολεκτικά, με τις δεντροστοιχίες γύρω από τις κατακόρυφα συγκροτήματα, είτε μεταφορικά, με κτήρια που πληρούν οικολογικές προδιαγραφές εξοικονόμησης ενέργειας.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

Η Αθήνα δεν είναι μια πόλη που πάντα μας καταπλακώνει με τον τρόπο που πολλοί τη σκέφτονται. Δεν είναι μια άκαρδη, αβίωτη, απάνθρωπη τσιμεντούπολη. Πλείστα παραδείγματα το αποδεικνύουν.

Πρόσφατα σε επίσκεψη στο Νέο Ψυχικό, σε σπίτι φίλων, συνάντησα τις εμβληματικές παρουσίες των πανύψηλων πολυκατοικιών της «στέγης των εκπαιδευτικών». Προκαλούν καμία προσβολή ή αλλοίωση στο περιβάλλον; Αντιθέτως, η αισθητική τους συμβάλλει αποφασιστικά στη βελτίωση της εικόνας του άμεσου και έμμεσου περιβάλλοντος. Άπλετοι ελεύθεροι χώροι, θέα, κύρος, ικανοποιητικοί χώροι με πράσινο. Λειτουργικότητα, άνεση, απλότητα στο εσωτερικό.

Ευκαιρία να αναφέρουμε εδώ τα ονόματα των αρχιτεκτόνων: Σταύρος & Άγγελος Βασιλείου (The Teachers’ House was designed by architects Stavros and Angelos Vaseiliou). Είναι από τις λίγες φορές που μαθαίνουμε τα ονόματα των δημιουργών μιας από τις “ανώνυμες” ψηλές πολυκατοικίες.

 

Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr

 

***

 

Με αφορμή το ενδιαφέρον άρθρο του Χάρη φαν Φέρσεντααλ στην εφημερίδα “Καθημερινή” (Δεκέμβριος του 2012) είναι ευκαιρία να δούμε ένα απ’ τα λίγα ίσως υλοποιημένα παραδείγματα κατοικιών στην Ελλάδα, βασισμένο στις αρχές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας. Παραθέτουμε παρακάτω το κατατοπιστικό άρθρο:

“Εκεί ψηλά, στο Νέο Ψυχικό…
Οι αθηναϊκοί «ουρανοξύστες» της «στέγης των εκπαιδευτικών»
Του Χάρη φαν Φέρσεντααλ

Ο κύριος Λεωνίδας δεν έψαξε για το διαμέρισμά του. Tο αντίθετο μάλλον. Hταν ακόμα μαθηματικός στο Λύκειο των Αγίων Αναργύρων όταν ένα πρωινό στις αρχές του ’70 βρήκε στο γραφείο του μια εγκύκλιο από το συνεταιρισμό των εκπαιδευτικών. Λίγα χρόνια αργότερα θα ανηφόριζε στο Νέο Ψυχικό με τη γυναίκα του, τα τρία παιδιά τους και ένα δάνειο απ’ το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Σήμερα, η «στέγη των εκπαιδευτικών» αποτελεί ενδιαφέρουσα παραφωνία στην αφιλόδοξη, χαμηλής κλίμακας αρχιτεκτονική της περιζήτητης αθηναϊκής suburbia (*). Δύσκολα θα την έλεγες όμορφη αλλά, ακόμα και έτσι, τα 56 μέτρα των 15 ορόφων του μεγαλύτερου πύργου, με την απρόσκοπτη θέα μέχρι τη θάλασσα, αρκούν για να προκαλέσουν παροξυσμό στους παραπονεμένους εδώ λάτρεις των high-rise κτιρίων – ή, τουλάχιστον, να αγγίξουν όσους συγκινούνται από τις αξίες που μπορεί να κουβαλάει μια ογκώδης κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αν κάθε σπίτι όντως μιλάει για κάποιο συγκεκριμένο τύπο ζωής, αυτές εδώ οι μοντέρνες πολυκατοικίες χρησιμοποιούν ένα ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα λεξιλόγιο.

Eνα διακοσμητικό μοτίβο από ροζ, σομόν και καφέ πλάκες –που μάλλον αποτυγχάνουν να μεταδώσουν μια πιο παιχνιδιάρικη διάθεση– καθώς και μια σειρά γκρίζοι δακτύλιοι από τη βάση μέχρι την επίπεδη στέγη τονίζουν τον οριζόντιο άξονα του πύργου. Μοιάζει σχεδόν σαν να ντρέπεται για το ύψος του. Τουλάχιστον, σε αντίθεση με τα ξαδέρφια του στη Δύση, μπορεί να περηφανεύεται για τις πιο γενναιόδωρες βεράντες του.

Καθισμένος σε μια μπεζ πολυθρόνα, ο κύριος Λεωνίδας, για χρόνια διαχειριστής του μπλοκ Γ’, διηγείται την ιστορία της «στέγης». Ανατρέχει στα τέλη του ‘60 όταν ένας φιλόλογος της Λεοντείου με το όνομα Νικόλαος Σταματόπουλος ταξίδεψε στην Ιταλία. «Εντυπωσιασμένος από τα εκεί συγκροτήματα εργατικών κατοικιών έβαλε μπρος μαζί με ομάδα συναδέλφων την ιδέα κατασκευής ενός αντίστοιχου συγκροτήματος στην Αθήνα», θυμάται. Αγνωστο παραμένει αν ο Σταματόπουλος εμπνεύστηκε από το ιδεώδες μιας μοντέρνας εκπαιδευτικής ουτοπίας.
Σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Σταύρο και Aγγελο Ι. Βασιλείου στο πλαίσιο του χουντικού αναπτυξιακού νόμου «Α.Ν. 395/68 Περί του Yψους των Οικοδομών και της Ελευθέρας Δομήσεως», που προέβλεπε ψηλά κτίρια 12-28 κατοικήσιμων ορόφων, το συγκρότημα ολοκληρώθηκε σε πείσμα πολλών εργολαβικών δυσκολιών και μιας χρεοκοπίας. Τα αρχικά σχέδια περιελάμβαναν σειρά καταστημάτων στο ισόγειο καθώς και roof garden, αλλά εγκαταλείφθηκαν.

 

Φωτογραφία από το epress-fasx.blogspot.com

 

«Σήμα κατατεθέν»

Μαζί με τους «δίδυμους πύργους» στο βορινό μέτωπο, αποτελεί μέχρι και σήμερα ορόσημο της περιοχής και αναγνωρίσιμο σημάδι για τους οδηγούς στη μονοκόμματη Μεσογείων. Με τα χρόνια ο «εκπαιδευτικός» χαρακτήρας της «στέγης» αλλοιώθηκε. «Οι δάσκαλοι λιγόστεψαν. Μπήκαν σύζυγοι, κουμπάροι, παιδιά», λέει ο κύριος Λεωνίδας. Διατηρεί όμως μέχρι σήμερα την τριμελή διαχειριστική επιτροπή, το συμβούλιο εποπτείας και τον θυρωρό.

Ο σεισμός του ‘81 προκάλεσε ρωγμές σε ένα απ’ τα κτήρια, το οποίο στη συνέχεια ενισχύθηκε με την προσθήκη εξωτερικού κελύφους. Οι προσόψεις ανανεώθηκαν προ-Ολυμπιακά χάρη στο χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα ανάπλασης. Εσωτερικά όμως τα σημάδια του χρόνου δεν κρύβονται.
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, φωτογραφίες από τα έξι εγγόνια του συνταξιούχου πλέον κυρίου Λεωνίδα κρέμονται στον τοίχο του καθιστικού. Δύο απ’ τα τρία παιδιά του, όλοι γιατροί, έχουν σήμερα διαμερίσματα στον 8ο και 10ο όροφο. Ο ίδιος απ’ την αρχή επέλεξε ένα σπίτι πιο κοντά στη γη.
«Δεν αρέσουν σε όλους τα ψηλά διαμερίσματα», λέει χαμογελώντας. «Πολλοί παραπονιούνται πως ζαλίζονται». – Πηγή άρθρου: Καθημερινή

(*) προάστια

Φωτογραφία από το epress-fasx.blogspot.com

  • Αρχική φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου / catisart.gr
eirini aivaliwtouΟι “ανώνυμοι” ουρανοξύστες του ’70 στο Νέο Ψυχικό
Περισσότερα

…περὶ λύχνων ἁφάς

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Επιμέλεια κειμένου: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

  • περὶ λύχνων ἁφάς: την ώρα που ανάβουν τα λυχνάρια

Περί λύχνων αφάς, είναι η μαγική εκείνη ώρα που παίρνει να σκοτεινιάζει. Το φυσικό φως του ήλιου χάνεται σιγά σιγά. Είναι τότε που ανάβουμε (αφάς) τα λυχναράκια.

Είναι μια φορτισμένη στιγμή αυτή, η περί λύχνων αφάς, από αρχαιοτάτων χρόνων. Δόθηκε σ’ αυτήν ο τύπος της ιεροτελεστίας. Το βιώνουμε στον εσπερινό, εκεί που λέει: “ο ήλιος εβασίλευσεν…”. Είναι η λειτουργική – λατρευτική πράξη. Έρχεται η νύχτα, λοιπόν, και μαζί της ανέρχονται οι πρώτες μας σκέψεις…«Περί λύχνων αφάς» ήταν η φράση που προσδιόριζε παραστατικά το σούρουπο, όταν γινόταν η αφή (άναμμα) των λυχναριών. Κάποτε ένας αξιωματικός παρήγγειλε σε ένα στρατιώτη του: «Περί λύχνων αφάς, ελθέ μεθ’ ημών». Σε λίγο όμως κατέφθασε ο στρατιώτης αγριεμένος και πασαλειμμένος με λάδια. Είχε καταλάβει τη διαταγή ως εξής: «Περί λύχνον αν φας, ελθέ με θυμόν»

Το σούρουπο

Ο δημόσιος φωτισμός της πρωτεύουσας συνδέεται με τη σύσταση του Δήμου Αθηναίων το 1835, οπότε κρεμάστηκαν στους κεντρικούς δρόμους φανάρια λαδιού, τα οποία φρόντιζε ένας φανοκόρος και τα άναβε το σούρουπο, ανεβασμένος σε μία ξύλινη σκάλα που μετέφερε στον ώμο. Τα πρώτα λαδοφάναρα του Δήμου δεν ήταν περισσότερα από δεκαπέντε. Η αύξησή τους ήταν ραγδαία, ούτως ώστε το 1840 ήταν ογδόντα, το 1842 έγιναν εκατό και το 1850 έφθασαν τα διακόσια. Η αύξηση των φανών δημοτικού φωτισμού συνοδεύθηκε από αισθητική και λειτουργική αναβάθμισή τους. Παραγγέλθηκαν χυτοσιδηροί φανοστάτες, στη βάση των οποίων υπήρχε ανάγλυφη η μορφή της θεάς Αθηνάς όρθιας με κράνος, δόρυ και ασπίδα.
Με την πάροδο του χρόνου τα φανάρια λαδιού αντικαταστάθηκαν από λάμπες πετρελαίου. Από το τέλος του 1862 έκανε την εμφάνισή του στους κεντρικότερους δρόμους ο «δι’ αερίου φωτισμός» για δημόσιο και ιδιωτικό φωτισμό, αλλά μόνο κατά τις νυκτερινές ώρες. Από το 1873 γενικεύθηκε η χρήση του αεριόφωτος και οι φανοί λαδιού και αερίου πέρασαν σε αχρηστία. Η παροχή αεριόφωτος από το εργοστάσιο της οδού Πειραιώς επεκτάθηκε σε όλη την πόλη και τα φανάρια το 1886 είχαν ανέλθει σε χίλια.
Από το 1889 χρονολογείται το πρώτο διάταγμα που έδινε άδεια «παραγωγής και παροχής ηλεκτρικού φωτός και ηλεκτρικής δυνάμεως εν Αθήναις».

Τα φανάρια της Αθήνας

Από τα πρώτα φανάρια του Δήμου είχαν απομείνει ελάχιστα, κυρίως έξω από εκκλησίες. Μέχρι την τελευταία ανακαίνιση της πλατείας Μοναστηρακίου σώζονταν δύο έξω από το ναό της Παντάνασσας, τα οποία ξηλώθηκαν και έκτοτε αγνοείται η τύχη τους. Ένα υπάρχει στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου στο Ριζόκαστρο και ακόμη δύο βρίσκονται έξω από τη Χρυσοσπηλιώτισσα, στην οδό Αιόλου. Σε αυτά τα φανάρια έχουν αντικατασταθεί από άλλα μεγαλύτερα, ωστόσο οι βάσεις διατηρούν την αρχική τους μορφή.

Μαύρο σκοτάδι

Δημόσιος φωτισμός στην Αθήνα στη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου δεν υπήρχε, ούτε βέβαια και στα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21, στα χρόνια δηλαδή της απελευθέρωσης. Μόλις έπεφτε ο ήλιος, μαύρο σκοτάδι κάλυπτε ολόκληρη την πόλη και στους δρόμους οι κάτοικοι κρατούσαν φανάρια ή πυρσούς αναμμένους για να κάνουν τις διαδρομές τους, ιδίως τις ημέρες που δεν υπήρχε πανσέληνος.

Η πρώτη οργανωμένη απόπειρα δημόσιου φωτισμού αποφασίστηκε να οργανωθεί από τη Δημογεροντία Αθηνών, με την ευκαιρία της άφιξης του νεαρού βασιλιά Όθωνα στην πρωτεύουσα. Το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1833, ημέρα άφιξης και διαμονής του βασιλιά στην Αθήνα, οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να φωταγωγήσουν το μνημείο της Ακρόπολης ολόκληρη τη νύχτα. Mε βάση τον σχεδιασμό που είχε γίνει, οι Αθηναίοι πολίτες άναψαν, σε επιλεγμένα σημεία, τεράστιες φωτιές γύρω από τον ιστορικό αυτό χώρο, φωτίζοντας τον Παρθενώνα, τις Καρυάτιδες και τα Προπύλαια. Οι φωτιές έκαιγαν ολόκληρη τη νύχτα και το μνημείο ήταν ορατό όχι μόνο από την πόλη, αλλά και από όλα τα γειτονικά χωριά του λεκανοπεδίου.

Λαδολύχναρα

Τις δάδες και την ανυπαρξία οργανωμένου συστήματος φωτισμού στην πρωτεύουσα διαδέχθηκαν τα λαδολύχναρα και οι λάμπες πετρελαίου, και κάπου εκεί, στις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισαν να αντικαθίστανται από τις λάμπες και τα φανάρια του γκαζιού…

Τα κλασικά φανάρια, τοποθετημένα στην κορυφή ενός σιδερένιου στύλου, χρησίμευαν ως φάροι για τους ηρωικούς διαβάτες που στην κυριολεξία ριψοκινδύνευαν τις νύχτες στα σοκάκια και τα καλντερίμια της Αθήνας. Το φως των γκαζοφάναρων, με αναιμικό αντιφέγγισμα, δεν έφτανε για να φωτίσει τις λακκούβες των δρόμων, όπου έπεφταν οι διαβάτες.

Όμως για να λειτουργήσουν τα γκαζοφάναρα ήταν απαραίτητη η ύπαρξη των φανοκόρων, οι οποίοι ήταν δημοτικοί υπάλληλοι που είχαν την υποχρέωση να ανάβουν τα φανάρια.

Αθόρυβες σκιές μόλις άρχιζε να νυχτώνει, γλιστρούσαν από στύλο σε στύλο, άνοιγαν με το καμάκι τους την κλούβα του γκαζιού και έδιναν τη φλόγα που φώτιζε τους δρόμους.

«Εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος»

Η Αθήνα, λοιπόν, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα φωτιζόταν από το γκάζι, το φωταέριο. Είχαμε όμως μπει για τα καλά στην εποχή του ηλεκτρισμού, και με τη χώρα χρεοκοπημένη ήταν δύσκολο να υπάρξουν πρωτοβουλίες για τέτοιες επενδύσεις…

Με πρωτοβουλία όμως ενός άγνωστου στο ευρύ κοινό ανθρώπου, που ήταν διευθυντής του Φωταερίου, του Κ. Δεκώστα, δημιουργήθηκε το πρώτο «εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος» σε οικόπεδο που αγοράστηκε από την Εταιρεία του Φωταερίου στην οδό Πανεπιστημίου! Όταν εγκαταστάθηκαν τα μηχανήματα, άρχισε δειλά δειλά η παραγωγή ρεύματος, που διοχετευόταν σε κτήρια τα οποία βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από το εργοστάσιο.

Η εταιρεία απευθύνθηκε άμεσα στον Δήμο Αθηναίων ζητώντας να υπογράψουν νέα σύμβαση, η οποία θα της έδινε το δικαίωμα να προχωρήσει στον ηλεκτροφωτισμό των κεντρικών πλατειών και των μεγάλων δρόμων.

Το θαύμα της τεχνολογίας

Την ίδια εποχή, το 1887, εμφανίζεται και ο ανταγωνισμός. Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύεται Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο επιτρεπόταν «η παραγωγή και παροχή του ηλεκτρικού φωτός και ηλεκτρικής δυνάμεως εν Αθήναις εις την “Γενική Εταιρείαν Εργοληψιών”». Ιδιοκτήτες της εταιρείας, οι γνωστοί τότε βιομήχανοι Βλάγκαλης και Μάτσαλ. Το εργοστάσιο εγκαταστάθηκε στη γωνία Πανεπιστημίου και Αγχέσμου (νυν Βουκουρεστίου), και τα μηχανήματα είχαν ισχύ παραγωγής αρχικά 150 kw.

O ηλεκτρισμός ενθουσίασε τους κατοίκους, οι οποίοι επισκέπτονταν την έδρα της εταιρείας για να δουν το θαύμα της τεχνολογίας. Οι εφημερίδες μιλούν για «παντοδυναμία του Μάγου ηλεκτρισμού, μετ’ ον πολύ θα καταργήση την χρήσιν του ξύλου και του ξυλάνθρακος ως καυσίμου ύλης πληρών αυτός πάσας τας χρείας του ανθρώπου».

Κεντρικά ξενοδοχεία, μεγάλα καφενεία, ανάκτορα, υπουργεία και πολυτελείς κατοικίες συνδέονται πρώτα στο δίκτυο και ακολουθούν οι τράπεζες, τα εμπορικά καταστήματα και οι βιοτεχνίες. Ένα χρόνο αργότερα, η παραγωγή αυξήθηκε σε ισχύ 400 kw, προβληματίζοντας έντονα τους υπευθύνους «της Εταιρείας Αεριόφωτος», που έβλεπαν τον ανταγωνισμό ολοένα να αυξάνεται.

Οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προέρχονται από το πλούσιο υλικό μονογραφίες και κείμενα του ιστορικού ερευνητή και δημοσιογράφου Λευτέρη Σκιαδά.

Φτωχοδιάβολοι

Σήμερα, μέρες μεγάλης οικονομικής κρίσης, οι εκτεταμένες κλοπές μετάλλων, κυρίως χαλκού, από τα καπάκια των υπονόμων μέχρι τα χερούλια των σπιτιών, φαίνεται να αποδίδουν πολλά χρήματα. Παρόμοια φαινόμενα υπήρξαν στην προηγούμενη μεγάλη οικονομική κρίση, στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Μόνο που στόχος τότε ήταν οι ηλεκτρικοί λαμπτήρες, τους οποίους ξεβίδωναν και έκλεβαν, ως προϊόν πολυτελείας εκείνη την εποχή, τους οποίους πωλούσαν σε διάφορους κλεπταποδόχους σε εξευτελιστικές τιμές και στη συνέχεια οι τελευταίοι τους διοχέτευαν σε επαρχιακές πόλεις.

Εντύπωση είχε προκαλέσει στις αστυνομικές αρχές πως γύρω από τα σημεία που γίνονταν οι κλοπές δεν υπήρχαν ίχνη υποδημάτων, αλλά γυμνών ποδιών, με συνέπεια οι υποψίες να στραφούν στους επαρχιώτες φτωχούς αλήτες νεαρής ηλικίας, τους λεγόμενους και φτωχοδιάβολους… Οι ομάδες που δρούσαν ήταν πολυπληθείς. Οι περισσότεροι λειτουργούσαν ως τσιλιαδόροι βαστώντας «καραούλι» στις γωνιές και τρεις εξ αυτών έκαναν τη «δουλειά». Ανεβαίνοντας ο ένας στην πλάτη του άλλου, ξεβίδωναν τους λαμπτήρες με εξαιρετική επιτηδειότητα και κινήσεις αίλουρων. Ελάχιστα λεπτά της ώρας διαρκούσε η κάθε επιχείρηση και εντός δύο ωρών είχαν βυθίσει στο σκοτάδι μια ολόκληρη γειτονιά.

∼•∼

eirini aivaliwtou…περὶ λύχνων ἁφάς
Περισσότερα

Μια θρυλική βίλα στους ανθόκηπους της πόλης περιμένει από την Αθήνα να την αποκαταστήσει

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Στην οδό Πατησίων, στο ύψος της κάθετης οδού Καυταντζόγλου, συναντάμε την εγκαταλελειμμένη Βίλα Κλωναρίδη. Όμορφη, επιβλητική, παρακμιακή, αφημένη να παλεύει μόνη της με τη φθορά του χρόνου και την αδιαφορία.

Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον δείγμα του εκλεκτικισμού των αρχών του 20ού αιώνα, όταν τα Πατήσια ήταν ακόμα γεμάτα κυπαρισσώνες, περιβόλια και ανθόκηπους, ενώ εδώ κι εκεί πρόβαλαν εξοχικές επαύλεις πλούσιων Αθηναίων, που ξεκαλοκαίριαζαν στην ολόδροση -τότε- περιοχή. Τα σχέδια της βίλας αποδίδονται στον Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλερ. Λίγα μέτρα πιο κάτω υψωνόταν ο τρούλος του ναού του Αγίου Λουκά, που ήταν έργο του ίδιου, και ολοκληρώθηκε το 1870.

 

Η Βίλα τη νύχτα (φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου)

 

Αν κι έχει χαρακτηριστεί διατηρητέα από τον Δήμο Αθηναίων, εδώ και πολλά χρόνια, στέκει ερειπωμένη, με έντονα τα σημάδια της αποσύνθεσης και των βανδαλισμών, με σφραγισμένη πόρτα, παραβιασμένα παράθυρα και τοίχους γεμάτους σημάδια και άτεχνα γκράφιτι.

Η Βίλα βρισκόταν δίπλα στο εργοστάσιο Κλωναρίδη, καθώς εκείνη την εποχή συνηθιζόταν οι εργοστασιάρχες να διαμένουν κοντά στα εργοστάσιά τους για να επιβλέπουν τις εργασίες. Χαρακτηριστικά της είναι η συμμετρία, το μεγαλοπρεπές ύφος, το πρόστυλο, το μπαλκόνι με τις παλούστρες και το κοκκινωπό χρώμα. Διέθετε πλούσιο εσωτερικό και εξωτερικό ζωγραφικό διάκοσμο, φιλοτεχνημένο από αξιόλογους καλλιτέχνες της εποχής. Η σημερινή της μορφή διαμορφώθηκε ύστερα από αρκετές προσθήκες και επεκτάσεις, που επιβάλλονταν λόγω της αύξησης των μελών της οικογένειας Κλωναρίδη.
Όταν το εργοστάσιο πέρασε στην ιδιοκτησία του Καρόλου Φιξ, η βίλα συνέχιζε να κατοικείται από την οικογένεια Κλωναρίδη. Αργότερα, παραχωρήθηκε επίσημα, με τη διαθήκη του Φιξ, στους απογόνους της οικογένειας Κλωναρίδη και κατοικήθηκε μέχρι το 1999.

 

Νυχτερινή λήψη από τη γράφουσα

 

Η περιοχή Κλωναρίδου βρίσκεται στο τετράγωνο το οποίο σχηματίζουν η Λεωφόρος Ιωνίας και οι οδοί Πατησίων, Καυταντζόγλου και Σαρανταπόρου. Οριοθετείται μεταξύ των παραλλήλων αφενός της οδού Πατησίων, αφετέρου της νοητής γραμμής του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Και εμφανίζεται με το όνομα «Κλωναρίδου» από τις αρχές του 20ου αιώνα. Το όνομα προσέλαβε από την ύπαρξη του ομώνυμου εργοστασίου στην περιοχή Ζυθοποιίας «Κ. Κλωναρίδου» που υφίστατο στην περιοχή Πατησίων και Καυταντζόγλου. Η ζυθοποιία ιδρύθηκε γύρω στα 1900. Ανήκε στον Βαυαρό Κάρολο Φιξ συνεταιρικά με τους αδερφούς Μιλτιάδη και Ερρίκο Κλωναρίδη. Περιμετρικά της υπήρχαν μπιραρίες και κέντρα αναψυχής. Τη δεκαετία του 1930 το εργοστάσιο εξαγοράστηκε από την αντίστοιχη εταιρεία Ζυθοποιίας του Καρόλου Φιξ, η οποία άλλαξε τη χρήση του εργοστασίου, ως αποθήκης και παγοποιίας. Σήμερα διασώζεται ένα μικρό τμήμα του αρχικού οικοδομήματος. Παράλληλα με το εργοστασιακό συγκρότημα, αρχικά ευρίσκετο εκεί και η έπαυλη Κλωναρίδη.

Στην αστική συγκοινωνία η περιοχή εξυπηρετείται από το σταθμό μετρό Κάτω Πατησίων και από γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.

Εξοχικές επαύλεις

Στις εξοχές των Αθηνών οικοδομούνται στα τέλη του 19ου αιώνα πολυτελείς επαύλεις πλούσιων αστών της πρωτεύουσας, σχεδιασμένες τις περισσότερες φορές από εξέχοντες αρχιτέκτονες της εποχής. Τα κτήρια αυτά ακολουθούν κατά κύριο λόγο το ρεύμα του νεοκλασικισμού, που επικρατεί την περίοδο αυτή στον ελληνικό χώρο, με μια διάθεση χαλαρότητας όμως ως προς την απόδοση των αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών του, ακριβώς γιατί δεν κατασκευάζονται ως κύριες κατοικίες ενταγμένες στον πολεοδομικό ιστό της πόλης. Άλλωστε, δεν λείπουν και οι ιδιοκτήτες που επιλέγουν για τα εξοχικά τους ιδιαίτερες και άγνωστες στον ελληνικό χώρο αρχιτεκτονικές μορφές, τις οποίες θαυμάζουν στα επαγγελματικά ταξίδια τους στην Ευρώπη.

Μια από αυτές τις εξοχές λοιπόν, μακριά από το κέντρο της πόλης, αποτελούσε το προάστιο Πατήσια, με τους μεγάλους ανθόκηπους, τους αμπελώνες και τα περιβόλια. Εκεί, οικοδομείται λίγα χρόνια πριν από τη στροφή στον 20ο αιώνα, η προαστιακή έπαυλη που έχει μείνει στην ιστορία από το όνομα του δεύτερου ιδιοκτήτη της ως βίλα Κλωναρίδη ή Κλωναρίδου. Το διώροφο, με συμπαγή όγκο, οικοδόμημα έχει ψηλά ανοίγματα διαρθρωμένα συμμετρικά σε όλες τις όψεις του, ενώ επιβλητικό είναι το πρόπυλο της εισόδου που δημιουργεί και το μοναδικό εξώστη του κτηρίου στον όροφο. Η μορφή του μοιάζει πολύ με το κτήριο που κτίστηκε το 1880, και βρίσκεται μερικές εκατοντάδες μέτρα νοτιότερα, στην οδό Πατησίων 146 και Χανίων.

 

Διαλυμένη πόρτα αγροκτήματος, στην πίσω πλευρά της Βίλας. Φωτογραφία: Ειρήνη Αϊβαλιώτου

 

Εντυπωσιακός ήταν ο διάκοσμος της Βίλας τόσο στις όψεις, με έντονα στοιχεία του εκλεκτικισμού, όσο και στο εσωτερικό. Έτσι, οι εξωτερικές επιφάνειες χαρακτηρίζονται από τον πλούσιο αλλά όχι υπερβολικό κεραμοπλαστικό διάκοσμο, που εμπνέεται από την ελληνική ιστορική παράδοση αλλά και από δυτικότροπα στυλ, με τη διαχωριστική ανάμεσα στις στάθμες, οδοντωτή ταινία, τα ανθεμωτά ακροκέραμα κατά μήκος της δίριχτης στέγης, τα μπαλούστρα στον εξώστη (ίδια με αυτά που σχεδιάζει περίπου την ίδια περίοδο ο Τσίλερ στα νεοκλασικά αρχοντικά της πόλης) αλλά και τα μπαλούστρα του δώματος από την πρώτη φάση της επέκτασης της οικίας. Το χρώμα του πηλού συνδυάζεται άψογα με το κόκκινο χρώμα των επιχρισμάτων, όπως με δυσκολία διακρίνουμε σήμερα, ενώ το περίγραμμα και των τεσσάρων όψεων του κτηρίου τονιζόταν από γραπτή ταινία στο χρώμα της ώχρας. Αυτή η αρμονία των γήινων, ζεστών χρωμάτων και των υλικών δομής της εξοχικής βίλας εξάπτει τη φαντασία μας για ένα ταξίδι στο παρελθόν, όταν η έπαυλη έστεκε υποβλητικά μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον γεμάτο από λιόδεντρα, φοίνικες και εσπεριδοειδή.

Η βίλα έχει κριθεί διατηρητέα, διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα προαστικής έπαυλης των Πατησίων στις αρχές του αιώνα μας.

Για τις μνήμες της περιοχής και την παραπλήσια οδό Τσίλερ γράφει ο Νίκος Βατόπουλος στην “Καθημερινή”: “Από μακριά αναγνώρισα το πιο ψηλό, το διώροφο, που διασωζόταν ακόμη, αλλά ήταν ένα φάντασμα του εαυτού του. Ο σοβάς εκείνης της παλιάς ώχρας είχε καλυφθεί με βάρβαρο σαγρέ. Ο απέριττος εξώστης υπήρχε ακόμη και μπορούσα να αναγνωρίσω το παλιό κάγκελο, που θύμιζε τα πολύ παλιά σχέδια, τα προ του 1880. Τα μαρμάρινα φουρούσια ήταν εκεί, αλλά αυτό που έβλεπα δεν θύμιζε το παλιό ευγενές σπιτάκι. Δύο ψευδο-ρουστίκ σκέπαστρα, καλυμμένα με κεραμίδια, στον όροφο, αλλοίωναν τη συμμετρία και έδιναν μια ψευδή εικόνα. Αλλά και τα σπιτάκια που θυμόμουν, αριστερά και δεξιά, είχαν φύγει. Το ωραίο πήλινο στηθαίο, δίπλα στο διώροφο, είχε μπαζωθεί, η πλαϊνή ταράτσα είχε χαθεί και αυτό που έβλεπα τελικά ήταν μια εκβαρβαρισμένη εκδοχή μιας σπάνιας και, κάποτε, αυθεντικής σειράς λαϊκών νεοκλασικών σπιτιών”.

Αν κι έχει χαρακτηριστεί από τον Δήμο Αθηναίων ως διατηρητέα, είναι σήμερα ερειπωμένη, με τα παράθυρα και τις πόρτες σφραγισμένα όπως όπως και τους πλαϊνούς τοίχους γεμάτους συνθήματα. Διασώζονται ελάχιστα απ’ τα ακροκέραμα της στέγης, τα οποία – όπως και τα κολονάκια της μπροστινής βεράντας – σχεδιάστηκαν απ’ το διάσημο Τσίλερ.

Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν ακόμα η αραιοκατοικημένη περιοχή των Πατησίων ήταν γεμάτη αγρούς, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένα λιτά και καλαίσθητα κτίσματα εδώ κι εκεί, όπως είναι ο ναός του Αγίου Λουκά, η έπαυλη και το εργοστάσιο εριουργίας της οικογένειας Δρακόπουλου (πάνω στην Πατησίων και τα δύο). Η βίλα Κλωναρίδη στέγασε την οικογένεια του Ερρίκου Κλωναρίδη μέχρι και το 1977.

Η οικογένεια

Ο Ε. Κλωναρίδης μαζί με τον αδερφό του, Μιλτιάδη και τον Έκτορα Δρακούλη ίδρυσαν το εργοστάσιο Μ. & Ε. Κλωναρίδη το 1903. Βρισκόταν δίπλα ακριβώς στη Βίλα Κλωναρίδη, μεταξύ της οδού Πατησίων και του λεγόμενου «Θηρίου», που αποτελούσε τον Ηλεκτρικό της εποχής αλλά και δίπλα στο κοσμικό κέντρο «Ουράνιος», που ήταν προορισμός διασκέδασης για τους Αθηναίους.

Το 1930 πέρασε στα χέρια του Καρόλου Ιωάννου Φιξ, ιδρυτή της ζυθοποιίας Φιξ, η οποία μονοπωλούσε πλέον την ελληνική αγορά. Παρά τον ανταγωνισμό των δύο επιχειρηματιών, ο Κλωναρίδης συνέχισε να διατηρεί μετοχές στο εργοστάσιο που ανήκε τώρα στον Φιξ, ενώ ο Φιξ παραχώρησε επίσημα στη διαθήκη του τη βίλα της οικογένειας Κλωναρίδη στους απογόνους της. Και κάπως έτσι, από τη συνύπαρξη του εργοστασίου του Φιξ και της βίλας Κλωναρίδη, προέκυψε το όνομα του σημερινού πάρκου, που εφάπτεται της οδού Πατησίων αλλά ρημάζει κι αυτό.

Το εργοστάσιο του Φιξ λειτούργησε ως αποθήκη πρώτα. Ύστερα με μόνο αντικείμενο την παραγωγή πάγου ως το 1983, όταν η εταιρεία Φιξ χρεοκόπησε. Το 1991 περιήλθε στην περιουσία του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος και το κατεδάφισε το 2000, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, που στέγαζαν τις πολιτιστικές δραστηριότητες των παιδιών τους στο χώρο του και που επιθυμούσαν τη διατήρηση ενός σημαντικού δείγματος της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της Αθήνας. Το ίδιο βίαια κι ανεξήγητα – κάποια χρόνια νωρίτερα – κόπηκε το ρεύμα (1987) αλλά και το νερό (1999) στη Βίλα Κλωναρίδη, ενώ η μια από τις δύο κόρες του Ε. Κλωναρίδη, Τζούλια, ζούσε ακόμα εκεί.

Μέσα στη βίλα έζησε η οικογένεια του Ερρίκου Κλωναρίδη μέχρι το 1977. Είχε δύο κόρες, την Ασπασία και την Τζούλια, από τις οποίες η μια παντρεύτηκε, αλλά έχασε νωρίς τον σύζυγό της, ενώ η άλλη -η Τζούλια- με τα σκυλιά της έμεινε ανύπαντρη και μόνη της μέσα στη βίλα. Το 1987 ο Δήμος Αθηναίων της έκοψε το ρεύμα και για περίπου δώδεκα χρόνια έζησε μέσα στο σπίτι χωρίς ρεύμα. Το 1999 ο Δήμος της έκοψε και το νερό. Αυτό ήταν και το τελειωτικό χτύπημα για την παρουσία της εκεί.
Στη συνέχεια η βίλα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε, ενώ κατά καιρούς βρήκαν σε αυτή πρόχειρη στέγη άστεγοι και λαθρομετανάστες. Σήμερα βρίσκεται σε κακή κατάσταση, αν και επισήμως έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέα.
Προσφάτως ο Δήμος Αθηναίων ανακοίνωσε ότι προτίθεται να προχωρήσει σε ανακαίνιση του κτηρίου και στη μετατροπή του σε πολιτιστικό κέντρο, προκειμένου να συμβάλει στην αναβάθμιση της περιοχής. Για το σκοπό αυτό κάλεσε φοιτητές του Πολυτεχνείου, οι οποίοι θα κάνουν τις μελέτες δωρεάν. Παρόμοιες εξαγγελίες έχουν υπάρξει και στο παρελθόν. Η ελπίδα ωστόσο πεθαίνει τελευταία.

 

Ο Ερρίκος Κλωναρίδης μέσα στην οικία του. Πίσω και αριστερά του διακρίνεται μία συλλογή με ποτήρια μπίρας από κασσίτερο

 

Η αποκατάσταση της Βίλας Κλωναρίδη είναι καθήκον του Δήμου Αθηναίων, στην ιδιοκτησία του οποίου και ανήκει. Αυτό δεν μπορεί να καθυστερεί. Υπάρχει ένα επιτακτικό χρέος τιμής στην ιστορία αυτής της πόλης.

 

eirini aivaliwtouΜια θρυλική βίλα στους ανθόκηπους της πόλης περιμένει από την Αθήνα να την αποκαταστήσει
Περισσότερα

Καλά Χριστούγεννα. Ευχές με κάλαντα των Κυκλάδων

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Για σένα κόρη όμορφη ήρθαμε να τα πούμε,
και τα καλά Χριστούγεννα για να σου ευχηθούμε.

*

Φέρτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε,
και του χρόνου να σας πούμε φέρτε μας κρασί να πιούμε.

*

Το εξώφυλλο της δεκαπενθήμερης παιδικής έκδοσης “Η εφημεριδούλα της Θείας Λένας”, την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου του 1954.

Αν έχεις κόρη όμορφη βάλε τη στο τσιμπίδι,
και κρέμασε την αψηλά να μην τη φαν οι ψύλλοι.

*

Φέρτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε,
και του χρόνου να σας πούμε φέρτε μας κρασί να πιούμε.

*

Σ’ αυτό το σπίτι που ‘ρθαμε καράβια ‘ν’ ασημένια,
του χρόνου σαν και σήμερα να ‘ναι μαλαματένια.

*

Φέρτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε,
και του χρόνου να σας πούμε φέρτε μας κρασί να πιούμε.

*

Για σένα κόρη όμορφη ήρθαμε να τα πούμε,
και τα καλά Χριστούγεννα για να σου ευχηθούμε.

*

Φέρτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε,
και του χρόνου να σας πούμε φέρτε μας κρασί να πιούμε.

*

ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

*

Στη βασική φωτογραφία: Κάλαντα στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Αθήνα, 1953 © Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη, Δημήτριος Χαρισιάδης.

Παναγιώτης ΜήλαςΚαλά Χριστούγεννα. Ευχές με κάλαντα των Κυκλάδων
Περισσότερα

Η Παναγιά η Χοζοβιώτισσα μας περιμένει και στη γιορτή της, και το Πάσχα, και κάθε μέρα του Θεού…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Μέσα στο απέραντο γαλάζιο η Αμοργός γιορτάζει κάθε χρόνο στις 20 και στις 21 Νοεμβρίου την πολιούχο και προστάτιδα του νησιού, την Παναγία Χοζοβιώτισσα. Τη γιορτάζει όμως και το Πάσχα αλλά κάθε μέρα του Θεού…

Στα 300 μέτρα από τη θάλασσα, στο βουνό του Προφήτη Ηλία, δεσπόζει κατάλευκο ένα μικρό θαύμα της ανθρώπινης φύσης: η Μονή της Παναγίας. Εδώ επικρατεί η κατάνυξη, οι πνευματικές συνευρέσεις και συνθέσεις. Από εδώ το βλέμμα αχόρταγο ακτινογραφεί το απόλυτο λουλακί της θάλασσας, τους θεόρατους βράχους και τα δροσερά περιβόλια των καλόγερων.

Ορατή μόνο από τη θάλασσα, η Μονή αποτελεί ένα μοναδικό δημιούργημα της ανθρώπινης θέλησης κόντρα στα φυσικά στοιχεία. Σαν ένα γιγάντιο χέρι να τη ζωγράφισε στο βράχο, η θέα της προκαλεί δέος και θαυμασμό και κάνει τον επισκέπτη να αναρωτιέται πώς τον 10ο αιώνα κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Ελλάδας.

Η λαϊκή παράδοση λέει ότι η εικόνα της Παναγίας, από την οποία και ονομάστηκε η Μονή, ήρθε με θαυμαστό τρόπο από το Χόζοβο ή Χόζοβα της Παλαιστίνης.

 

 

 

Σύμφωνα με τις διηγήσεις, η θαυματουργή εικόνα έφτασε, κατά την εποχή της εικονομαχίας, από τα Χόζοβα της Παλαιστίνης στη θέση της παραλίας «Αγία Άννα». Λέγεται ότι ήταν μέσα σε μια βάρκα, απεσταλμένη από μια ευσεβή γυναίκα, που ήθελε να σώσει την εικόνα από την καταστροφή. Είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι η τοποθεσία που βρίσκεται η Χοζοβιώτισσα, και που ονομαζόταν δαιμονότοπος, μοιάζει καταπληκτικά με τον τόπο από όπου ξεκίνησε.

Προς τιμήν της Παναγίας, οι Αμοργιανοί ξεκίνησαν την κατασκευή μιας εκκλησίας. Όμως κάθε πρωί, έβλεπαν ό,τι είχαν κτίσει την προηγούμενη μέρα να είναι την επομένη γκρεμισμένο. Μέχρι που μια μέρα είδαν τα εργαλεία τους κρεμασμένα σε μία σμίλη ψηλά σε απάτητο σημείο του βράχου, το οποίο και έλαβαν σαν θέλημα της Παναγίας: να κτίσουν το εκκλησάκι της εκεί ψηλά στην αετοφωλιά. Έτσι, έχτισαν το εκπληκτικό αυτό κτήριο, και στο ίδιο αυτό ύψος, ακόμη και την εκκλησία. Τα κελιά των μοναχών, τα μαγειρεία, οι αποθήκες και όλοι οι υπόλοιποι χώροι της μονής είναι υπόσκαφοι, ενώ στο εσωτερικό της φυλάσσονται ανεκτίμητοι εκκλησιαστικοί θησαυροί: βυζαντινές εικόνες και χειρόγραφα ευαγγέλια.

Το Μοναστήρι είναι κτισμένο με τέτοιο τρόπο, που ήταν πάντα ένα απόρθητο φρούριο. Η μικρή του είσοδος ήταν σχεδόν 10 μέτρα από το έδαφος, ενώ υπήρχε ξύλινη κρεμαστή σκάλα που έμπαινε μέσα. Η μια πλευρά του Μοναστηριού είναι ο φυσικός βράχος, ενώ το φαρδύτερο σημείο του κτηρίου είναι 5 μέτρα. Από ένα μεγάλο άνοιγμα ψηλά, έπαιρναν και παίρνουν με βίντζι τα υλικά και τα εφόδια. Στο κτήριο υπάρχουν επίσης αρκετά κελιά: κουζίνα, τραπεζαρία, πατητήρι, φούρνος.

 

 

Υπάρχει ακόμη και μουσείο όπου φυλάσσονται σπάνια κειμήλια. Η Μονή είχε πολύ μεγάλη περιουσία στην Αμοργό και σε όλη την Ελλάδα, όμως το 1954 ένα μεγάλο μέρος μοιράστηκε στους ντόπιους.

Η Μονή ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1088 από το Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, που βρισκόταν τότε στην Πάτμο, καθώς χρηματοδότησε και την ανακαίνιση του Αγίου Ιωάννου. Για το λόγο αυτό τα Μοναστήρια θεωρήθηκαν αδελφικά, και είχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στενές σχέσεις που όμως ατόνησαν και χάθηκαν, εξαιτίας του κινδύνου που αντιμετώπιζαν στις μετακινήσεις τους λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Κάποτε στο Μοναστήρι διέμεναν 100 καλόγεροι. Σήμερα, ζουν μόνο δύο μοναχοί και ο ηγούμενος.
Την παραμονή της μεγάλης γιορτής της Παναγίας, στις 20 Νοεμβρίου, πάντα γίνεται Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός.

 

 

 

 

Ακολουθεί φαγητό στον χώρο της Μονής με παραδοσιακή φάβα και ελιές. Ο κόσμος που επιθυμεί, μπορεί να διανυκτερεύσει στο Μοναστήρι. Είναι μια μοναδική εμπειρία, καθώς το να βρεθείς εκεί πάνω τη νύχτα, νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στον ουρανό, και γίνεσαι ένα με τα άστρα που ακουμπούν το βράχο.

Στις 9 το βράδυ της παραμονής, ξεκινά η παράκληση η οποία διαρκεί έως τα ξημερώματα ανήμερα της Παναγίας. Αφού ολοκληρωθεί η παράκληση προσφέρεται στους πιστούς μπακαλιάρος κοκκινιστός με πατάτες.

Στις 5 το πρωί – ανήμερα της γιορτής, στις 21 Νοεμβρίου – τελείται η Μεγάλη Πανηγυρική Θεία Λειτουργία η οποία ολοκληρώνεται γύρω στις 9.30 με 10 π.μ. Αμέσως μετά μοιράζονται στους πιστούς παστέλι και πολλά άλλα γλυκά, ενώ ακολουθεί φαγητό με τηγανιτά ψάρια.

 

 

 

Το ξημέρωμα προσφέρει ένα μοναδικό θέαμα, τον ήλιο που ανατέλλει μέσα από τη θάλασσα, δίνοντας στα νερά απίστευτα χρώματα. Η γιορτή είναι μεγάλη και προσελκύει κόσμο από όλη την Ελλάδα.
Κάτω από το Μοναστήρι, η παραλία της Αγίας Άννας είναι πολύ γνωστή για τα πεντακάθαρα νερά της και το εκκλησάκι θεωρείται από τα πιο δημοφιλή για γάμους. Στο σημείο αυτό γυρίστηκε και η ταινία «Το Απέραντο Γαλάζιο», που έκανε την Αμοργό γνωστή σε όλο τον κόσμο.

 

Η Παναγιά η Χοζοβιώτισσα γιορτάζεται, αυτό το διήμερο, και σε κάθε γωνιά του νησιού.

Παναγιώτης ΜήλαςΗ Παναγιά η Χοζοβιώτισσα μας περιμένει και στη γιορτή της, και το Πάσχα, και κάθε μέρα του Θεού…
Περισσότερα

Το 16ο ΥΠΕΡΙΑ στην Αιγιάλη στήριξε: Γαστρονομία, Πολιτισμό, Τουρισμό και ταινίες μικρού μήκους

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η παράδοση καλά κρατεί στην Αιγιάλη της Αμοργού για 16η χρονιά. Το Διεθνές Συνέδριο ΥΠΕΡΙΑ και το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού έγιναν πλέον θεσμός που έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ήδη το ΥΠΕΡΙΑ που ολοκληρώθηκε (31 Οκτωβρίου έως 5 Νοεμβρίου 2018) ήταν το 16ο, ενώ το Φεστιβάλ ταινιών ήταν το 9ο.

 

Υποδοχή των συνέδρων του 16ου ΥΠΕΡΙΑ στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού των Αγίων Αναργύρων στα Θολάρια, με τοπικούς χορούς και τον Σταμάτη Γιαννακόπουλο να μαγεύει τους πάντες με το βιολί του.

 

 

Φέτος όλα ξεκίνησαν από τα Θολάρια με τη Δοξολογία στην εκκλησία των Αγίων Ανάργυρων που εόρταζαν την Πέμπτη 1η Νοεμβρίου 2018.

Ακολούθησε περιήγηση στον οικισμό, παραδοσιακοί χοροί στην αυλή του ναού και γεύμα από τον Σύλλογο Γυναικών Αμοργού, στο Πνευματικό Κέντρο Θολαρίων.

Στη συνέχεια οι σύνεδροι και οι παριστάμενοι ακολούθησαν το πεζοπορικό μονοπάτι προς το χωριό Λαγκάδα και ήλθαν σε πρώτη επαφή με το φυσικό τοπίο, την αρχιτεκτονική και τη χλωρίδα και πανίδα της εποχής. Στη Λαγκάδα, έγινε επίδειξη παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων γλυκισμάτων, από τη Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού.

 

 

Η Ελένη Κουντουρούπη, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού.

 

Το απόγευμα την τελετή έναρξης του Φεστιβάλ τουριστικών ταινιών με θέμα «Γαστρονομία -πολιτισμός και τουρισμός», άνοιξε η κυρία Ελένη Κουντουρούπη, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αμοργού.

Στη συνέχεια ο δήμαρχος Αμοργού, Νικόλαος Φωστιέρης, καλωσόρισε τους παριστάμενους και επισήμανε τον ρόλο του Φεστιβάλ στην ανάδειξη του πολιτισμού και του τουρισμού στην Αμοργό.

 

Η πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του 16ου ΥΠΕΡΙΑ, κυρία Ειρήνη Γιαννακοπούλου (αριστερά), μαθαίνει τα μυστικά της κυκλαδίτικης κουζίνας στις εγγόνες της.

 

 

Η πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής, κυρία Ειρήνη Γιαννακοπούλου, παρουσίασε και χαιρέτισε τους 150 συνέδρους, κινηματογραφιστές, επιστήμονες, δημοσιογράφους, ταξιδιωτικούς πράκτορες, φοιτητές δημοσιογραφίας και κινηματογράφου, εκπροσώπους της πολιτείας, από 25 χώρες του κόσμου.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο έπαρχος και εκπρόσωπος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, κ. Ι. Μαργαρίτης και ο κ. Μ. Παράβαλος, διευθυντής της διεύθυνσης Κυκλάδων του Υπουργείου Τουρισμού. Η κυρία Αργυρώ Μεσημέρη, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αμοργού, ενημέρωσε το κοινό για την προβολή και τη θεματολογία που ακολούθησε.

 

***

 

Οι βραβευθέντες σκηνοθέτες του 9ου Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού σε αναμνηστική φωτογραφία στην αίθουσα προβολών.

 

Το Φεστιβάλ άνοιξε με την προβολή 5 ταινιών του ειδικού αφιερώματος «Νέοι, Γυναίκες και εργασία» και με τις ομιλίες: «Η επιρροή του σύγχρονου πολιτισμού στη γαστρονομία, τον τουρισμό, και την επιχειρηματικότητα: ένα νέο μοντέλο που προωθεί τη γυναικεία και νεανική εργασία» της Ελένης Ράμμου και «Από το παγκόσμιο στο τοπικό: η περίπτωση των Κυκλάδων» της Άννας Μαυρουδή – εκπαιδευτικού, περιφερειακής συμβούλου Νοτίου Αιγαίου, αντιπρόεδρου Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών Κυκλάδων.

 

***

 

Φέτος, για τρίτη φορά στην ιστορία του, το Διεθνές Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μικρού Μήκους Αμοργού, φιλοξένησε μια ιδιαίτερη ενότητα με θέμα «Νέοι και εργασία, γυναίκες και εργασία».

Η ενότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν: Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση, Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ). Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος ήταν δωρεάν για το κοινό. Εξασφαλίσθηκε η πρόσβαση σε ΑμεΑ.

***

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου και του Φεστιβάλ, παρουσιάστηκαν οι ομιλίες: «Η καθημερινή διατροφή μας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα» του Γ. Κακαβά, διευθυντή του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών, «Κατασκευές και κτίσματα του παραδοσιακού αγροτικού βίου και διατροφική κληρονομιά», «Η σύμβαση της UNESCO για τη διαφύλαξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» της Ελένης Μεθοδίου, αρχαιολόγου, εκπροσώπου του Υπουργείου Πολιτισμού, «Γαστρονομική κληρονομιά της Αμοργού: ένα μονοπάτι για την προστασία μιας εύθραυστης ομορφιάς» του Φ. Φερρέρο, δημοσιογράφου, ιατρού διαιτολόγου (Ιταλία), «Βότανα και ευεξία – τα φαρμακευτικά φυτά της Αμοργού και η γαστρονομία» του Δ. Περδετζόγλου, φαρμακοποιού, βοτανολόγου (Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης), «Κινηματογράφος και Γαστρονομία» της Ειρήνης Καρώνη, ιστορικού, «Μαγειρεύοντας ταινίες» του Ρόμπυ Εκσιέλ, κριτικού κινηματογράφου, «Η γαστρονομία και η προοπτική τουριστικής ανάπτυξης ενός τόπου» της Άννας Κλαδιά, δημοσιογράφου, «Η ελιά και η παραγωγή λαδιού στην Αμοργό» της Κατερίνας Μαρινάκη, δημοσιογράφου, λαογράφου.

 

 

Ο Νικήτας Γιαννακόπουλος πανέτοιμος να ενημερώσει τους συνέδρους για τη συγκομιδή και την επεξεργασία του ελαιοκάρπου.

 

 

Τις επόμενες ημέρες οι συμμετέχοντες επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας και του Αγίου Γεωργίου Βαλσαμίτη, το Αρχαίο Υδρομαντείο, τον ελληνιστικό πύργο της Αγίας Τριάδας και περιηγήθηκαν στο νότιο μέρος του νησιού. Επισκέφθηκαν τη Χώρα, το Αρχαιολογικό και το Εκκλησιαστικό Μουσείο, το παραδοσιακό ελαιοτριβείο και τον ελαιώνα στην Αιγιάλη.

***

Παράλληλα, 21 φοιτητές παρακολούθησαν μαθήματα τουριστικής δημοσιογραφίας και κινηματογράφου.

 

Ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, τεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Συνεδρίου ΥΠΕΡΙΑ με τη σύζυγό του Ελένη Κουντουρούπη, τα πέντε παιδιά τους και τη μητέρα του Ειρήνη Γιαννακοπούλου, πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου και οικοδέσποινα του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa.

 

Η Λέσχη Γαστρονομίας Αμοργού ανέλαβε την παρουσίαση και την παρασκευή παραδοσιακών συνταγών και εδεσμάτων καθώς και κάποια από τα γεύματα που προσφέρθηκαν.

 

 

Η αίθουσα προβολών στο Aegialis Hotel & Spa και τα βραβεία για τους νικητές του Διεθνούς Φεστιβάλ Αμοργού.

 

 

Φέτος, στο φεστιβάλ υποβλήθηκαν 520 ταινίες από τις οποίες επιλέχθηκαν 200 για να διαγωνισθούν. Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ προβλήθηκαν 26 ταινίες από 20 χώρες (Ελλάδα, Αφρική, Ισπανία, Πορτογαλία, Τσεχία, Ρουμανία, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, Μ. Βρετανία, ΗΠΑ, Δανία, Περού, Γεωργία, Μολδαβία, Κόστα Ρίκα, Νορβηγία, Σερβία, Αυστρία, Γερμανία και Καζακστάν). Διαγωνίστηκαν στις ακόλουθες κατηγορίες: ελληνικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και τουριστικές ταινίες.
Η Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ με μέλη από Ολλανδία, Πορτογαλία, Πολωνία, Αγγλία και Ελλάδα, ψήφισαν τις καλύτερες ταινίες και απένειμαν τα βραβεία σε 35 ταινίες 3 κατηγοριών, με διάφορες υποκατηγορίες: με την παρουσία των παραγωγών, σκηνοθετών και συντελεστών, μπροστά στο κοινό και την κριτική επιτροπή. Βραβεύτηκαν 35 ταινίες.

***

Το Συνέδριο Γαστρονομίας συνδιοργανώθηκε με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου ενώ το φεστιβάλ Κινηματογράφου Αμοργού με το Δήμο Αμοργού. Οι εργασίες διεξήχθησαν στις αίθουσες του ξενοδοχείου Aegialis Hotel & Spa.

 

***

 

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ: El Amor Existe. Santiago del Teide by Carlos Hernández

 

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΑΝ

 

***

Tourism Section

Adventure Tourism Category

1st Prize: The Seeker – A Journey of Awakening by Neeraj Mishra & Atul Khandar
2nd Prize: Midgard Adventure – winter (South Iceland) by Miha Avguštin

Cultural Tourism Category

1st Prize: The Powerful Soul of Hong Kong by Marco Sansalone

Events, Fairs and Congress

1st Prize: Greece MERAKI 2018 – teaser by Gustavo Neves

Gastronomic Tourism Category

1st Prize: RTE From Farm to Table by João Viegas
2nd Prize: Generation with a cause by Dorian Walker

Hotels & Resorts Category

1st Prize: Love Summer by João da Silva
2nd Prize: Belvedere – Follow the wind by Theo Papadoulakis

Nature and Rural Tourism Category

1st Prize: Kazakhstan – Kyrgyzstan by Guillaume Juin
2nd Prize: Radol’ca by Rožle Brega

Sports Tourism Category

1st Prize: CARS by João Viegas

Tourism Destinations – Cities Category
1st Prize: El Amor Existe. Santiago del Teide by Carlos Hernández
2nd Prize: Flamenco Madrid by Santiago Alcazar

Tourism Destinations – Country Category

1st Prize: Dinner with Georgia by Dima Chkheidze
2nd Prize: From Cuba with Love by António Aleixo

Tourism Destinations – Regions Category

1st Prize: The route of fate by Román Parrado
2nd Prize: Madeira Pass by João Viegas

Tourism Services Category

1st Prize: Faroe Islands Translate by Rune Hørslev
2nd Prize: The Hardest Job by Nils Keller

 

***

 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΡΑΒΕΙΟ: Tourism Destinations – Regions Category: Madeira Pass by João Viegas.

 

Documentary Section

Adventure, Expeditions & Travelling Category

1st Prize: The White Maze by Matthias Mayr
2nd Prize: Moscow: Your Survival Guide by Helen Etkina

Arts, Music & Culture Category

1st Prize: Voyager Colors of Peru by Erik Wieder

Environment & Ecology Category

1st Prize: Tubbataha: A National Treasure by Don Falsario II
2nd Prize: Once Hamoun by Mohammad Ehsani

Ethnography & Society Category

1st Prize: Kalimera Men Beirut by Rawad Germanos
2nd Prize: The Untold Story of Baralikadu by Sumant Mali

Gastronomy & Enotourism Category

1st Prize: In Vino Veritas / the History of Greek Wine by Constantinos Tseklenis

History & Heritage Category

1st Prize: CĂLĂRAȘI – A Land by the gate of heaven by Dumitru Grosei

Nature & Wildlife Category

1st Prize: Escape to Costa Rica – Jungle Story by Libor Spacek
2nd Prize: The fight for the Arctic by Andreas Ewels

Sports & Recreation Category

1st Prize: We are the Rovers by Antonin Michaud-Soret

Sustainable and Responsible Tourism Category

1st prize: Unforgettable journey #15 (A rivers trip) by Aleksey Berdennikov

*

National Section

Tourism Category

The Best Greek Film:

Greece-A 365 Day Destination by Andonis Theocharis Kioukas

Documentary Category

The Best Greek Documentary:

Corfu – Gift of Gods by Irina Khangoshvili

Tourism Category

The Best Greek Tourism Film:

Magic island Screener by Dimitris Katsimiris

 

***

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΙΑ 2018

Παναγιώτης ΜήλαςΤο 16ο ΥΠΕΡΙΑ στην Αιγιάλη στήριξε: Γαστρονομία, Πολιτισμό, Τουρισμό και ταινίες μικρού μήκους
Περισσότερα