Υπάρχει κάτι άδικο με τα σκυλιά και τις γάτες.
Μπαίνουν στις ζωές μας χωρίς να κάνουν θόρυβο…
κι ύστερα, χωρίς να το πάρουμε είδηση, γίνονται μέρος του σπιτιού.
Μαθαίνουν τις συνήθειές μας.
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά.
Έρχονται και ξαπλώνουν δίπλα μας χωρίς να κάνουν ερωτήσεις.
Γερνούν δίπλα μας ενώ εμείς συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μας περιμένει ο χρόνος.
Και μια μέρα, παρατηρούμε μια μουσούδα που ασπρίζει.
Ένα βήμα λίγο πιο αργό.
Έναν ύπνο πιο βαθύ.
Έναν διαφορετικό τρόπο να ανεβαίνουν τα σκαλιά.
Εκεί είναι που μας χτυπάει.
Τους αγαπάμε για ένα κομμάτι της ζωής μας…
αυτοί όμως μας αγαπούν σχεδόν σε όλη τη δική τους.
Ίσως γι’ αυτό η παρουσία τους μας αγγίζει τόσο βαθιά.
Μας θυμίζουν κάτι που ξεχνάμε πολύ συχνά και με τους ανθρώπους:
δεν είναι επειδή κάποιος είναι εδώ σήμερα
που θα είναι εδώ και αύριο.
Οπότε αν το σκυλί σου έρθει να ακουμπήσει το κεφάλι του πάνω σου απόψε…
αν η γάτα σου αποφασίσει να κοιμηθεί ακριβώς στη θέση που ήθελες να καθίσεις…
άφησέ το να γίνει.
Μια μέρα, ακριβώς αυτές οι μικρές στιγμές θα είναι που θα σου λείψουν.
— Jason Lapointe
