“Τα γατάκια φτερνίζονται, ένα φάρμακο θα ήθελα”.
Είναι κάτι που οι κτηνίατροι αντιμετωπίζουν συχνά. Κάποιος να μπει μέσα στο ιατρείο, χωρίς τον ασθενή, να πάρει φάρμακο για το προφανές σύμπτωμα. Κάτι αντίστοιχο είναι οι διαδικτυακές ερωτήσεις, “τι φάρμακο να δώσω για το φτέρνισμα;” κ.λπ.
Ας κάνουμε δύο τρεις ερωτήσεις:
– Ψύλλους έχουν; (συνήθως έχουν και μάλιστα πολλούς, που τους πίνουν το αίμα και τους προκαλούν στρες, ανησυχία, δερματική φλεγμονή και έχουν αναιμία).
– Φάρμακα για παράσιτα του πεπτικού έχουν πάρει; (συνήθως δεν έχουν πάρει και συνήθως έχουν παράσιτα με συνέπεια να μην έχουν σωστή θρέψη, βάρος, δύναμη).
– Τι τα ταΐζεται; (συνήθως μια κακής ή μέτριας ποιότητας τροφή, “είναι και πολλές γιατρέ” μαζί ή χωρίς αποφάγια σε βρώμικα μπολ νερού, φαγητού).
– Έχετε στειρώσει κάποια από τα ενήλικα; (μπα, οπότε το πρόβλημα ανακυκλώνεται αφού άρρωστες μάνες θα γεννάνε άρρωστα γατάκια).
Χωράνε πολλές ακόμα ερωτήσεις αλλά το θέμα είναι ότι ο ασθενής που θέλει το φάρμακο δεν είναι μόνο ο ασθενής – μύξα αλλά ένας οργανισμός στο σύνολό του, του οποίου πρέπει να διορθώνονται όλα τα θέματα για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στα προβλήματά του με ή χωρίς φάρμακα.
Ο κτηνίατρος πωλητής φαρμάκων (όχι πως δεν το έχω κάνει και εγώ) το μόνο που καταφέρνει είναι να ενθαρρύνει την άγνοια του πελάτη – ιδιοκτήτη και να εκθέτει τον εαυτό του επίσης αφού η ίαση θα εξαρτάται και από μεγάλη δόση τύχης. Στο τέλος τέλος, αν δεν πεις και τα πράγματα με το όνομά τους, εκείνος που την πληρώνει είναι αυτός που χρειάζεται σωστή θεραπεία και δεν την παίρνει… το γατάκι που φταρνίζεται, το σκυλάκι που ξύνεται κ.λπ. κ.λπ.
Από τον κτηνίατρο Μανώλη Βορρίση
- Στις φωτογραφίες, γάτες από τη Σύρο
