Κωστής Παλαμάς, Το σπίτι μου

στη μοναξιά και στη σιωπή,

γύρω μια πράσινη ραχούλα…

—Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη

τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ

με τα παλάτια και τους κήπους.

—Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,

όλο το κύμα το φιλεί,

κρινόσπαρτ’ είναι η αμμουδιά του.

—Δε θα το χτίσω εκεί.

Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,

σκίζει μια χέρσα απλοχωριά,

1σκληρά τη δέρνει τ’ αγριοκαίρι

και ο λίβας τη χτυπά,

μια στράτα χιλιοπατημένη,

τον καβαλάρη νηστικό,

τον πεζοδρόμο διψασμένο

θάφτει στον κουρνιαχτό.

—Εκεί το σπίτι μου θα χτίσωμε μια βρυσούλα στην αυλή·

πάντα η γωνιά του θα καπνίζει

κι η θύρα του ανοιχτή.