Τζίνη Παπαδοπούλου: Ελπίζω ότι αφήσαμε πίσω τα δύσκολα…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Τζίνη Παπαδοπούλου

ΕΧΑΣΑ

Σε υπαρξιακό επίπεδο έχασα πολλά. Έχασα την δουλειά μου – κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Έχασα τους φίλους και τους συναδέλφους μου. Έχασα την ανθρώπινη επαφή με την πλήρη έννοια.
Έχασα τις βόλτες, τα ομαδικά τραπέζια, τις πρόβες, το άγγιγμα, τα φιλιά, τα ασυγκράτητα γέλια.
Την χρονιά που μας πέρασε έχασα το πρόγραμμά μου. Η δουλειά μου έχει την ιδιαιτερότητα να ξεκινά το βράδυ, γεγονός που σημαίνει ότι από τις 18.00 και μετά ( ή και νωρίτερα αν είχα απογευματινή) έμπαινα σε «λειτουργία» θεατρική. Αυτό χάθηκε με τα lockdown που έκλεισαν τις θεατρικές σκηνές για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό που έχασα – συνεπεία του προηγούμενου – ήταν οι συνάδελφοί μου και οι φίλοι μου. Βέβαια διατηρήσαμε όλους τους εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, αλλά όπως και να ‘χει, δεν ήταν το ίδιο.

Τζίνη Παπαδοπούλου: Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το Θέατρο από την Πολιτεία, δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας…

Το μόνο θετικό που έχασα ήταν…κιλά! Στα πλαίσια μιας υγιεινής διατροφής και ενός πολύ συγκεκριμένου βιορυθμού, χάθηκαν κάποια κιλά απ ‘τα οποία προσπαθούσα να απαλλαγώ!

ΚΕΡΔΙΣΑ

Σ’ αυτά που κέρδισα θα βάλω πρώτα τον χρόνο με την οικογένειά μου. Μπορέσαμε να συναντηθούμε, να διασκεδάσουμε όλοι μαζί, να μοιραστούμε πολύτιμες στιγμές. Με τους φρενήρεις ρυθμούς της «προ lockdown» καθημερινότητας, κάτι τέτοιο προϋπέθετε μεγάλη οργάνωση.
Κέρδισα επίσης χρόνο για να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν και ανακάλυψα και άλλες ξεχασμένες συνήθειες που με αναζωογόνησαν. Ήταν μια ευκαιρία να δω τη ζωή μου από μια άλλη σκοπιά και να σκεφτώ για το μέλλον.
Κέρδισα ακόμα την ανακάλυψη των ορίων μου σε μια ακραία αγχωτική συνθήκη. Αποδείχτηκε ότι είχα μεγάλα αποθέματα υπομονής και θάρρους, ακόμα κι όταν όλα ήταν πιεστικά και αφόρητα.
Κέρδισα και μια πολύτιμη εμπειρία της χρήσης του ίντερνετ ως μέσου επικοινωνίας, διδασκαλίας, δουλειάς, κοινωνικότητας, που με έφερε σε επαφή με το μέσο του μέλλοντός μας! Με συγκίνησε ιδιαίτερα η επιμονή και η προσήλωση των μαθητών μου στις σχολές υποκριτικής που διδάσκω, που, παρ’όλη την παραδοξότητα της συνθήκης, δεν έπαψαν να προσπαθούν και να αποδίδουν.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Τη χρονιά που έρχεται περιμένω πολλά, αλλά είμαι πολύ επιφυλακτική στο κατά πόσον αφήσαμε πίσω μας τον εφιάλτη. Επίσης ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το Θέατρο από την Πολιτεία, δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας…
Θέλω να ελπίζω ότι αφήσαμε πίσω τα δύσκολα αλλά το βέβαιο είναι πως τίποτα δεν θα μείνει το ίδιο. Αυτό το τρομερό κοινό βίωμα θα μας ακολουθεί για χρόνια. Περιμένω λοιπόν με περιέργεια και αγωνία να δω πώς θα αποτυπωθεί στην καθημερινότητά μας αλλά και ειδικότερα στην τέχνη μου.
Στα πιο πεζά, περιμένω μια καλοκαιρινή συνεργασία που θα μου δώσει τη δυνατότητα να συνεργαστώ με ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ και να δοκιμαστώ σε ένα είδος που σέβομαι και αγαπώ πολύ.
Πληροφορίες προσεχώς…