Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…
Γράφει η Αγγελική Πετροπετσιώτη
Για το τι έχασα και τι κέρδισα τα δύο τελευταία χρόνια είναι δύσκολο να τα απαντήσω έτσι απλά, μου έρχονται στο νου καταστάσεις που έζησα και με επηρέασαν αρνητικά, είδα όμως και τη θετική πλευρά της κατάστασης αυτής.
Αν και στο Λονδίνο όπου ζω δεν είναι τόσο απαγορεύτηκα κι απογοητευτικά τα πράγματα με τον ιό όπως στην Ελλάδα, εδώ κάναμε όλοι συχνές επισκέψεις σε πάρκα με τις παρέες μας, ανά πάσα στιγμή συναντιόμασταν δεν δίναμε λόγο γράφοντας μηνύματα για να βγούμε από το σπίτια μας, δεν είχαμε πρόστιμα και τόσες απαγορεύσεις, δεν θεωρείτε βασικό προσόν το εμβόλιο για να κάνει κάποιος μία αίτηση για δουλειά κι ευτυχώς δεν υπάρχει ο διαχωρισμός στους ανθρώπους σε εμβολιασμένους κι ανεμβολίαστους.
Έτσι έχει η κατάσταση μέχρι σήμερα εδώ, το αύριο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς. Παρόλα αυτά ένιωσα σίγουρα έναν περιορισμό με το lockdown, κάποια πράγματα έχασα και κάποια κέρδισα.
ΕΧΑΣΑ
Πρώτα από όλα έχασα την ελευθερία μου με το να μη μπορώ να ταξιδέψω κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω, ένιωσα έναν εγκλωβισμό. Ένιωσα να ασφυκτιώ μη μπορώντας να εκφραστώ καλλιτεχνικά καθώς τα θέατρα ήταν κλειστά, ακυρώθηκαν projects που είχα δρομολογήσει. Επίσης χάθηκε η ανθρώπινη επαφή και ένιωσα περιορισμό, η επικοινωνία τις περισσότερες φορές ήταν και είναι ακόμα μέσο internet, που ευτυχώς σε τέτοιες στιγμές είναι μια παρηγοριά να μπορεί κάποιος να μιλάει, να εκφράζετε, ακόμα και να δουλεύει από το σπίτι.
Δυσκολεύτηκα στο να μη μπορώ να αγκαλιάσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, χάθηκε η επαφή και οι καθημερινές μου συνήθειες σε σχέση με τη ζωή και την τέχνη. Το lockdown και ο εγκλεισμός έφτασε σε σημείο συνήθειας με αποτέλεσμα την αποξένωση. Δεν σταμάτησα να εμπνέομαι και να κάνω όνειρα, μα δεν μπορούσα να κάνω πλάνα. Τα πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο είναι δύσκολα γενικά, τα τελευταία δύο χρόνια έφτασε να είναι σχεδόν ακατόρθωτα. Σχεδιάζεις ένα project και δουλεύεις πάνω σε αυτό, αλλά δεν έχεις την ακριβή ημερομηνία, δεν μπορείς εύκολα να την προγραμματίσεις λόγο της κατάστασης.
Τώρα κάπου στο βάθος τα πράγματα φαίνονται να ανοίγουν. Ας ελπίσουμε! Την άνοιξη του 2021 έχασα μία πολύ καλή φίλη, έναν άνθρωπο που πίστεψε και στήριξε τα όνειρά μου και τις προσπάθειες μου στην Αγγλία, την Μαρία Αντίπα, ιδρύτρια της Γκαλερί ANDIPA πάνω από 50 χρόνια στο Λονδίνο. Ηθοποιός η ίδια μου έδωσε απλόχερα τα φώτα της μέσα από της εμπειρίες της. Η περίοδος αυτή για μένα ήταν πάρα πολύ δύσκολη συναισθηματικά, η Μαρία ήταν η οικογένεια μου, την έβλεπα αρκετές φορές την εβδομάδα κι έτσι καθώς ήμασταν δύσκολα εκείνη την περίοδο δεν επιτρεπόταν να είμαι κοντά της τις τελευταίες της ώρες. Αυτό μου στοίχησε πάρα πολύ. Οι εμπειρίες της και η ενέργεια της μου άνοιξαν δρόμο, είδα με την πιο θετική ματιά τις δυσκολίες, μου μετέδωσε πολλά και ουσιαστικά πράγματα, θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο που έφυγε με τους αγγέλους. Ευτυχώς παρηγοριά για μένα ο αγαπητός Acoris Andipa ο γιος της Μαρίας, διευθυντής και ιδιοκτήτης του χώρου/ γκαλερί ANDIPA, ο οποίος συνεχίζει με ζήλο και όραμα τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες κι εξελίσσει με μοντέρνα ματιά τον υπέροχο αυτό χώρο που για μένα ήταν, είναι και θα είναι χώρος έκφρασης κι έμπνευσης.
ΚΕΡΔΙΣΑ
Κέρδισα χρόνο με τον εαυτό μου, κάτι πολύ δύσκολο όταν ήμαστε στην κανονικότητα με τους ρυθμούς της καθημερινότητας να τρέχουν και τις μεγάλες αποστάσεις του Λονδίνου. Στο lockdown μου δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσω στιγμές χαλάρωσης, γέμισα τις μπαταρίες μου με ενέργεια, διάβασα περισσότερο και κέρδισα περισσότερο χρόνο να τακτοποιήσω αρχεία, να ανανεώσω το σπίτι μου το χώρο που ζω κι εργάζομαι καλλιτεχνικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Βρήκα τρόπους να κάνω τις αποδράσεις μου. Δημιούργησα δυο projects και είχα χρόνο για περισσότερη άσκηση ως λάτρεις της yoga. Ξεκαθάρισα ανθρώπινες σχέσεις, πέταξα βαλίτσες που λένε, αυτό βέβαια μπορεί και να οφείλετε στο ότι μεγαλώνω ηλικιακά κι έχω άλλες ανάγκες πια.
Κέρδισα επίσης ανθρώπινες σχέσεις, είδα με άλλη ματιά τη ζωή και νιώθω ευγνώμων για τα απλά πράγματα, απολαμβάνω περισσότερο έναν καφέ ή ένα ποτήρι κρασί, μία κουβέντα με έναν φίλο.
ΠΕΡΙΜΕΝΩ
Είμαι θετικός άνθρωπος και θέλω να πιστεύω ότι όταν θα έρθουμε στην κανονικότητα πια, θα είμαστε πιο σκεπτόμενοι, πιο ανθρώπινοι και πιο αποφασιστικοί.
Περιμένω να πραγματοποιηθούν όνειρα, να εκφραστώ καλλιτεχνικά, να αναγνωρίζονται οι δουλειές και ο κόπος γενικά. Ρισκάρω στη ζωή μου και δέχομαι να πληρώσω το όποιο τίμημα με θετική πλευρά και άποψη. Περιμένω να ανοίξουμε καλλιτεχνικά με όραμα και αλήθεια να δοθούν επιχορηγήσεις και να στηρίζετε η τέχνη, ο πολιτισμός μας. Να υπάρχει υγεία σωματική και ψυχική. Θα ήθελα να μπορούμε να λειτουργούμε πιο ψύχραιμα και να δίνουμε βοήθεια στους πιο αδύναμους συνανθρώπους μας. Να μάθουμε να ακούμε πιο πολύ και να μιλάμε λιγότερο, να διαβάζουμε περισσότερο και να ταξιδεύουμε πολύ έστω και νοητά!
Στις δυσκολίες πρέπει να ψάχνουμε τη ρωγμή που πηγάζει το φως για να μπορέσουμε να αποδράσουμε. Το φως βγαίνει μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό, από εμάς τους ίδιους παίρνουμε κουράγιο.
«Υπάρχει μία ρωγμή σε όλα. Από εκεί είναι που μπαίνει μέσα το φως» [Leonard Cohen]
***
Αυτή την περίοδο η Αγγελική συμμετέχει στην έρευνα και την διαχείριση της παραγωγής για τη παράσταση «The Crack» σε σκηνοθεσία της Anna Furse η οποία είναι και η καλλιτεχνική διευθύντρια του Athletes of the Heart στο Λονδίνο. Επίσης δουλεύει για τη νέα της θεατρική δουλειά που θα παρουσιαστεί το ερχόμενο καλοκαίρι στο Λονδίνο.
