19.5 C
Athens
Κυριακή 19 Μαΐου 2024

Μη χάσετε την αριστουργηματική “Τσερλίνε” του Μπροχ στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

«Ο άνθρωπος είναι φτηνός,

Κι η μνήμη του γεμάτη τρύπες»
Τσερλίνε (Hermann Broch)

Στο μυθιστόρημά του “Οι Αθώοι” ο Χέρμαν Μπροχ μας δίνει την πιο βαθιά και πιο έγκυρη έκφραση της βιωματικής γνώσης του ναζισμού. Αναλύει το ναζισμό πριν από την πολιτική του επικράτηση, καταδεικνύοντας την ύπαρξή του στην καθημερινή ζωή και τις διαπροσωπικές σχέσεις των κοινωνικών στρωμάτων που -ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση- τον εξέθρεψαν.
Η ιδέα που διαπερνά τους “Αθώους” είναι η εσωτερική κατάρρευση της Γερμανίας, η πολιτική, κοινωνική και ατομική απάθεια, μετά την ήττα του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία θα οδηγήσει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. O Μπροχ αφήνει να διαφανεί το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στην κοινωνική συνοχή ενός κόσμου που αργοπεθαίνει και προαγγέλλει την επερχόμενη αποσύνθεση. Οι ήρωές του, εμπνευσμένοι από την όπερα του Μότσαρτ «Don Giovanni» (Δον Ζουάν: ισπανιστί Δον Χουάν. Θρυλικός Ισπανός ιππότης προερχόμενος από ευγενή οικογένεια της Σεβίλλης. Ο θρύλος του ενέπνευσε συγγραφείς, συνθέτες και ποιητές), ζουν και δρουν χωρίς συνείδηση των κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών των πράξεών τους, αμέτοχοι στα όσα συμβαίνουν γύρω τους, εμμονικά ανυποψίαστοι, ασυγχώρητα άστατοι, “αθώοι” και συνάμα συνένοχοι στην επερχόμενη βαρβαρότητα. Είναι ένας νέος τύπος “πολιτών του 20ού αιώνα”, που φέρνει στο νου τη σημερινή πραγματικότητα της αδιαφορίας και της πολιτικής απάθειας. Ο Μπροχ δημιουργεί, αναδημιουργεί, μεταπλάθει, κατασκευάζει ή και διαλύει μύθους.

Η φετινή παράσταση του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας αποτελεί μια διασκευή της «Διήγησης της υπηρέτριας Τσερλίνε», από το αριστούργημα αυτό του Μπροχ «Οι Αθώοι», σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού με την Μπέττυ Αρβανίτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η υπόθεση

Γερμανία, Δημοκρατία της Βαϊμάρης, λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Τσερλίνε, μια πολύ ικανή αλλά πανούργα υπηρέτρια, παρουσιάζει στο κοινό τον εφιάλτη της ζωής που έζησε υπηρετώντας για δεκαετίες την οικογένεια της Βαρόνης Ελβίρας, μεγαλώνοντας τη νόθα κόρη της και αγαπώντας στα κρυφά τον Βαρόνο. Έχοντας περάσει μια ολόκληρη ζωή στη σκιά της Βαρόνης, περιμένει στωικά να πάρει την εκδίκησή της και φτιάχνει έναν κόσμο μυστηριώδη, γεμάτο υποψίες, δυνατούς έρωτες, κρυφούς εραστές, ιδιότυπο χιούμορ και άφθονη ζήλια. Μας αφηγείται και ξαναζεί την πολύπλοκη, σιβυλλική ιστορία ενός σπιτιού που έμεινε κλειστό και χωρίς επικοινωνία με τον έξω κόσμο για περισσότερο από 30 χρόνια. Όταν εμφανίζεται ο Αντρέας, ένας επίδοξος ενοικιαστής, ο φρέσκος αέρας της πραγματικότητας θα παρασύρει τα πάντα. Η κάθε γυναίκα θα προσπαθήσει να τον πάρει με το μέρος της, κατηγορώντας τις άλλες. Εκείνος όμως θα ερωτευθεί τη μικρή Μελίττα, μια αγνή, φτωχή κοπέλα που γνώρισε τυχαία και θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τη διάλυση του σπιτιού. Ενός σπιτιού καθημερινών ανθρώπων που έχουν συνηθίσει στην τάξη, που αγαπάνε μέχρι θανάτου, που γελούν, σαρκάζουν, αδιαφορούν, μισούν, αρνούνται να συνδιαλαγούν με την πραγματικότητα και που δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται έξω από την πόρτα τους. Όταν όμως ανοίξει αυτή η πόρτα, έρχονται αντιμέτωποι για πρώτη φορά με το ειδεχθές πρόσωπο του φασισμού. Του φασισμού που πατώντας και εκμεταλλευόμενος αυτήν ακριβώς την αδιαφορία τους, έχει επικρατήσει στον κόσμο. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσουν.

Χέρμαν Μπροχ

Ο Χέρμαν Μπροχ σε συμπόσιο στο Yale
Αυστριακός εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος το 1886 στη Βιέννη, ο Μπροχ σπουδάζει κλωστοϋφαντουργία στο φημισμένο ινστιτούτο της πόλης και από το 1907 εργάζεται στην αντίστοιχη οικογενειακή επιχείρηση. Το 1909 παντρεύεται τη Franziska von Rothermann και το 1910 αποκτούν έναν γιο, τον Hermann Friedrich Broch de Rothermann. Το 1925, όταν ήταν 40 ετών, σπουδάζει φιλοσοφία και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1927 πουλάει την επιχείρηση του πατέρα του και ξεκινά τη συγγραφή του σπουδαιότερου ίσως έργου του, που είναι η τριλογία «Οι υπνοβάτες» και το οποίο εκδίδεται το 1932. 1. Πάσενοβ ή ο Ρομαντισμός, 1888 2. Ες ή η Αναρχία, 1903 3. Χούγκεναου ή ο Ρεαλισμός, 1918, είναι οι υπότιτλοι των τριών τόμων, με τους οποίους ο Μπροχ θέλει εξαρχής να αποκαλύψει στον αναγνώστη το πεδίο όπου θα «ασκήσει», θα αναπτύξει τη λογοτεχνία και μάλιστα με όλα τα εκφραστικά μέσα: ποίηση, δοκίμιο, μυθιστορηματική αφήγηση του 19ου αιώνα χρησιμοποιούνται για να διαλύσουν και να επανασυστήσουν το μυθιστόρημα που υποτάσσει και τη μορφή του σε αυτό που περιγράφει: τη διάλυση των αξιών.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ο Μπροχ μαζί με τους Αϊνστάιν, Τόμας Μαν και Στέφαν Τσβάιχ ιδρύουν οργάνωση με στόχο την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την αυθαιρεσία των φασιστικών καθεστώτων και τον Μάρτιο του 1938, με την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, ο Μπροχ συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Φίλοι δραστηριοποιούνται για την αποφυλάκισή του -ανάμεσά τους και το μεγάλο λογοτεχνικό του πρότυπο, ο Τζέιμς Τζόις- τα καταφέρνουν κι έπειτα από σύντομη διαμονή στην Αγγλία και με τη βοήθεια του ζεύγους Ρούσβελτ, στις 10 Οκτωβρίου του 1938, εγκαθίσταται στην Αμερική, όπου και θα πεθάνει το 1951, στο Κονέκτικατ, ύστερα από καρδιακή προσβολή.

“Οι Αθώοι”

Οι “Αθώοι” δεν είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε μια κι έξω. Ο συγγραφέας επανερχόταν σ’ αυτό ενσωματώνοντας μικρές ιστορίες και διηγήματα. Στην ουσία αποτελεί συρραφή διηγημάτων τα οποία συνδέονταν χαλαρά στην αρχή μεταξύ τους, έως ότου στην τελική μορφή του βιβλίου ο Μπροχ αποφάσισε προκειμένου να τα συμπεριλάβει σ’ έναν τόμο να τους δώσει μια συνεκτική μορφή. Όπως και στους “Υπνοβάτες”, έτσι κι εδώ ακολουθεί την ίδια τακτική, με φιλοσοφικές ιδέες και ποιητικές φόρμες, που φέρνουν στο νου χορικά αρχαίας τραγωδίας, να αποτελούν σημαντικό μέρος του βιβλίου. Ο Μπροχ δεν είναι βολικός και ακύμαντος συγγραφέας. Η πρόζα του πενιχρή μεν σε μυθιστορηματική εξέλιξη, είναι πλούσια εν τούτοις σε εικονογραφική απεικόνιση, σχεδόν υπνωτική. Οι περιγραφές του μεταδίδουν και την παραμικρή λεπτομερή απόχρωση μιας εικόνας, γεγονός που οδηγεί τον αναγνώστη σε σκέψεις για το ποια σημασία, ποιον υπαινιγμό του συγγραφέα πρέπει να προσέξεις για να μη χάσεις κάποια σημαντική λεπτομέρεια που θ’ αποκαλύψει την επόμενη εικόνα. Ο Μπροχ δεν είναι για βιαστικούς, καθότι δεν πρόκειται για συγγραφέα περιπετειώδους διαδοχής εικόνων και καταστάσεων μόνον, αλλά κυρίως ιδεών. Η ιδέα που διαπερνά τους “Αθώους” είναι η εσωτερική κατάρρευση της Γερμανίας, η πολιτική, κοινωνική και ατομική αταραξία, μετά την ήττα του Ά Παγκόσμιου Πολέμου, η οποία θα οδηγήσει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.
Στους «Αθώους», στο ιδιότυπο αυτό μυθιστόρημα, συγκέντρωσε κείμενα που ξεκίνησαν να γράφονται το 1917 και ολοκληρώθηκαν το 1949.

Οι ήρωές του, βυθισμένοι στις προσωπικές τους ιστορίες, ερωτεύονται, ζηλεύουν, θυμούνται, επιτίθενται ο ένας στον άλλον, εκδικούνται και παραμένουν θεατές των εξελίξεων, «ανύποπτοι» για καθετί που διαδραματίζεται στην κοινωνία, συμμετέχοντας επομένως σε όσα εγκληματικά πρόκειται να συμβούν.

Τα σπέρματα του φασισμού

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου κυριαρχείται από την ιστορία της δόλιας υπηρέτριας Τσερλίνε, της ηλικιωμένης βαρόνης και της θυγατέρας της Χίλντεγκαρντ και της φτωχής κοπέλας Μελίττα. Είμαστε στην εποχή μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο του 1914-18. Για τον Μπροχ, ο οποίος στοχάζεται μέσω του ήρωα, η ήττα αυτή θα μπορούσε να σημάνει την επιστροφή σε πνευματικότερες αξίες προκειμένου ξανά ο άνθρωπος να χριστεί δημιουργός έργων που δεν θα διαπνέονται από την αγάπη του χρήματος και του κέρδους, μια απελευθέρωση, όπως λέει, από τη φιλοκτημοσύνη που ποτέ όμως δεν προέκυψε. Ο ήρωας συλλογίζεται πως ο Θεός στέλνει τον πληθωρισμό για να εξολοθρεύσει τα εργοστάσια και το εμπόριο, να τα εξαλείψει από προσώπου γης, ώστε να ανταποκριθεί, όπως εν μέρει πίστευε, στη βούληση του Δημιουργού ένας απελευθερωμένος από το χρήμα κόσμος από τεχνίτες και ολιγαρκείς αγρότες, «από του νυν έως του αιώνος». Ασφαλώς του άρεσε να φαντάζεται έτσι.
Το έργο «Οι Αθώοι», που, όπως και ο «Θάνατος του Βιργιλίου», ολοκληρώθηκε στην Αμερική, σχετίζεται με τη βιωματική γνώση του συγγραφέα σχετικά με τον ναζισμό. Πρόκειται για μια σχέση που άρχισε πριν ο ίδιος συλληφθεί από την Γκεστάπο και αποφυλακιστεί αργότερα. Έχουμε ανάγλυφο το ιστορικό του ναζισμού, πριν ακόμα από την επικράτησή του στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας και κατόπιν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Εξετάζεται ο ναζισμός στα αρχικά του στάδια, όταν η κοινωνία με την ανοχή της, την αδιαφορία της, την αμέλειά της, την αμεριμνησία της, την αναλγησία της, την αστοχασιά της, την αναισθησία της, την ανεμελιά ή την προτροπή της, επέτρεψε ή και συνέβαλε στην επικράτησή του. Από τη βαθύτητα που απορρέει από τις προσωπικές σχέσεις, ο Μπροχ τοποθετεί τους ήρωές του μέσα στην πραγματικότητα να δρουν με ελεγχόμενη συνείδηση, απαθείς και αμέτοχοι, δίχως καμιά κοινωνική συνείδηση. Οι ήρωες του Μπροχ δεν δίνουν δεκάρα για την αλληλουχία των πράξεών τους αλλά και την απόρροια της απραξίας τους. Όλη αυτή η κατάσταση θυμίζει σαφώς την εποχή που βιώνουμε ήδη ως άτομα και ως κοινωνία, έτσι ώστε αυτή η παράσταση καθίσταται περισσότερο επίκαιρη και σημαντική από πότε…

Ο Αυστριακός συγγραφέας στην «Τσερλίνε» φανερώνει τα σπέρματα του φασισμού στην κοινωνική πρακτική, στην καθημερινή ζωή και στις διαπροσωπικές σχέσεις των κοινών ανθρώπων που ανεξάρτητα, από την πολιτική τους τοποθέτηση, τον υπέθαλψαν και τον εξέθρεψαν. Το βιβλίο αυτό αποτελεί σταθμό στη σύγχρονη λογοτεχνία.

Η παράσταση και οι ηθοποιοί

Ο Γιάννης Καλαβριανός, ένας από τους πλέον ταλαντούχους σκηνοθέτες της νέας γενιάς, συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και την Μπέττυ Αρβανίτη, σχεδόν 25 χρόνια μετά το ανέβασμα του πέμπτου κεφαλαίου των «Αθώων» του Μπροχ, όταν η ανταγωνιστική, αδίστακτη, μοχθηρή Τσερλίνε είχε παρουσιαστεί εν είδει μονολόγου από την Αλέκα Παΐζη και με τίτλο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα.
Η Τσερλίνε είναι ένα συνώνυμο του αβγού του φιδιού, μια νοσηρή ατμόσφαιρα, μια αράχνη που πλέκει τον ιστό της επιδέξια και καταπίνει τους πάντες. Η μόνη που θα επιβιώσει, εγκυμονώντας το τερατώδες νεογνό κάθε μορφής βαρβαρότητας.
Η Μπέττυ Αρβανίτη, ερμηνεύοντάς την, «τσακίζει κόκαλα». Η υπηρέτρια που κατέχει όλα τα μυστικά, η κλειδοκράτορας της οικογένειας και του σπιτιού, η απόλυτη κυρία και κυρίαρχος. Μια αβυσσαλέα προσωπικότητα, μια γυναίκα πανούργα, ύπουλη, αδίστακτη, που ραδιουργεί και ενεργεί με εωσφορική αίγλη και ατσάλινη ψυχρότητα. Μόνο με την κρουστή, πυκνή και παγερή φωνή της υπηρέτριας και με την αποφασιστική κίνηση των χεριών της κατορθώνει και δημιουργεί δέος. Απόλυτα συντονισμένη και ακριβής στη σκηνή που «ετοιμάζει» τη Μελίττα, καθώς και στη σκηνή του τέλους. Τότε που η Τσερλίνε ξαφνιάζεται ακόμη και με τον ίδιο της τον εαυτό: «Παράξενο, είπε το ένα κομμάτι της ψυχής μου, στο άλλο».

Η Μαρία Κατσιαδάκη ως Βαρόνη δίνει φυσικές διαστάσεις αισθαντικότητας, κωμικότητας, απλότητας, αφέλειας αλλά και υστεροβουλίας στο χαρακτήρα. Έχει τη σφραγίδα του μέτρου, της ζωντάνιας και της αξιοπρέπειας. Εξαίρετη!
Ο Κώστας Βασαρδάνης θαυμάσιος όπως πάντα. Για άλλη μια φορά ο σημαντικότατος ηθοποιός μας, με την πλούσια χρωματική κλίμακα ταλέντου, δίνει τον τραχύ και δύσκολο αγώνα της τέχνης και βγαίνει νικητής. Ευσυνείδητη, κοπιώδης και υποδειγματική εργασία ικανού και αληθινού ηθοποιού. Του αξίζουν πολλά «μπράβο» για τη δημιουργική του ερμηνεία με τις εσωτερικές εντάσεις. Μια ερμηνεία – κατάθεση ταλέντου και ψυχής.
Τη Σύρμω Κεκέ θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω έκπληξη αν δεν τη γνώριζα εδώ και τόσα χρόνια. Ενσάρκωσε τη Χίλντεγκαρντ με αυτοπεποίθηση και αυθεντικότητα, με ψυχραιμία και γνησιότητα, με ενότητα και σωστές εκρήξεις. Είναι μια ηθοποιός που με την παρουσία της στη σκηνή δηλώνει ότι γι’ αυτήν η τεχνική δεν έχει κρυφές πλευρές, καθότι με χαρακτηριστική άνεση μετατρέπεται σε εύπλαστο όργανο έκφρασης ή κατάθεσης και των πλέον αδιόρατων μεταπτώσεων.
Η Εύα Σιμάτου εκφράζει, ως Μελίττα, τη θεία τρυφερότητα, το δισταγμό, την καλοσύνη, τη θηλυκότητα, τη ζεστασιά, τον έρωτα και την αγωνία του. Σπαρακτική, αδύναμη, ανυποψίαστη, αθώα, εγκλωβισμένη, στοχεύει κατευθείαν στον πυρήνα της πικρής, θρυμματισμένης και προδιαγεγραμμένης μοίρας της. Ορίζει το πέρασμα στην ομορφιά και τη θυσία. Υπέροχη!

Οι συντελεστές

Πολλούς επαίνους οφείλουμε στους εικαστικούς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου, την καθαρή και αρμονική διδασκαλία κίνησης από την Αλεξία Μπεζίκη, τη μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου που έδωσε μεταφυσικές προεκτάσεις στις δραματικές σκηνές και το δυναμικής αμεσότητας τραγούδι από τον Γιώργο Γλάστρα. Σαφής και η συμβολή της έμπειρης βοηθού του Γιάννη Καλαβριανού, Μαριέττας Σπηλιοπούλου, στο άψογο αποτέλεσμα.
Οι σκηνογραφικές λύσεις της Ελένης Μανωλοπούλου είχαν πλούτο, νόημα και ποιητική υπόσταση. Τα δε κοστούμια της, με τη μοναδική και αξεπέραστη καλαισθησία τους, έντυσαν με αρμονικούς συνδυασμούς χρωμάτων τους ηθοποιούς αλλά ήταν και εξυπηρετικά της δράσης.
Συνολικά φροντισμένη η μετάφραση (Βασίλης Πουλαντζάς – Ελένη Βαροπούλου, για το κεφάλαιο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε») και η διασκευή (Στρατής Πασχάλης) επέτρεψαν να μείνει αθέατη η επεξεργασία και συνάμα ακέραιη η θεατρική απόδοση.

O Γιάννης Καλαβριανός σκηνοθετικά δίνει τη σφραγίδα της θεατρικής του ωριμότητας και της υψηλής διαίσθησής του. Διεισδύει με άνεση, ευρηματικότατα και ευαισθησία στο βαθύτερο υπόστρωμα της αγωνιώδους προβληματικής του Μπροχ και της περίπλοκης αρχιτεκτονικής του. Η παράσταση που έστησε είναι άξια των καλύτερων επιτευγμάτων του σύγχρονου ελεύθερου θεάτρου. Δίνει συνοχή, θέρμη, αμεσότητα στο έργο. Καταφέρνει να καταδείξει το πνεύμα της εποχής, το υπόβαθρο των μικροαστικών μαζών, την επικίνδυνη ανεδαφικότητά τους. Μια σπουδαία δουλειά, που προσφέρει στον θεατή τη δυνατότητα, ακόμη και αν δεν έχει διαβάσει το βιβλίο, που είναι και το πιθανότερο, να “μεταλάβει” το διαχρονικό κείμενο του Μπροχ.

Η ιστορία

Ιστορικά, το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), γνωστότερο ως NSDAP, Ναζιστικό Κόμμα, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών ή απλά Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, είναι το πολιτικό κόμμα που οδηγήθηκε στην εξουσία της Γερμανίας με την καθοδήγηση του Αδόλφου Χίτλερ το 1933. Ο όρος Ναζί είναι μια συντόμευση των γερμανικών λέξεων (NA)tionalso(ZI)alismus (Εθνικοσοσιαλισμός) – η ιδεολογία του NSDAP. Το NSDAP όρθωσε το Τρίτο Ράιχ (Τρίτο Κράτος) μετά τη δημοκρατική εκλογή του ως γερμανική κυβέρνηση το 1933. Τον Αύγουστο του 1919, ύστερα από Σύνοδο της Γερμανικής Εθνοσυνέλευσης για την εγκαθίδρυση νέου Συντάγματος στη χώρα, η οποία έγινε στην πόλη Βαϊμάρη (Weimar), εγκαθιδρύθηκε στη χώρα νέο, κοινοβουλευτικό καθεστώς, χωρίς Μονάρχη, το οποίο επονομάζεται Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Το νέο καθεστώς αντιμετώπισε εξαρχής σημαντικά προβλήματα, προερχόμενα τόσο από την αριστερά όσο και από την άκρα δεξιά. Το βασικό πρόβλημα, όμως, προερχόταν από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που ήταν ιδιαίτερα ταπεινωτικοί για το γερμανικό έθνος, όσο και από τις επακόλουθες πολεμικές αποζημιώσεις που απαιτούνταν – κυρίως από την πλευρά της Γαλλίας από τη Γερμανία.

Ντροπή και αδιαφορία

Από τη μια η ντροπή των Γερμανών για την ήττα που υποδαυλιζόταν από τους εθνικοσοσιαλιστές και από την άλλη η αδιαφορία και η κοντόφθαλμη νοοτροπία των μικροαστών για τα κοινά εξέθρεψαν ένα τέρας. Το ναζιστικό κόμμα καταφέρνει να εισχωρήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και να παρακολουθεί τον πληθυσμό.
Την ίδια περίοδο και η Τσερλίνε ζει τον εφιάλτη της δίχως να το αντιλαμβάνεται. Μας διηγείται αποσπασματικά τη ζωή της, με την αποσπασματικότητα που έχουν τα όνειρα. Στο τέλος, αφού εξοντώσει κάθε ίχνος ζωής γύρω της, εκπλήσσεται με το διττό υλικό ερέβους και ακτινοβολίας από το οποίο είμαστε όλοι πλασμένοι.

Απαθείς μπροστά στην ξένη οδύνη, ασυγχώρητα αδιάφοροι για το δικό μας πεπρωμένο και των παιδιών μας, ανεύθυνοι για το εγώ στον άνθρωπο και για την ψυχή του. Είναι αδιάφορο ποιος πρώτος θα συρθεί κάτω από το σπαθί του δημίου. Σήμερα εσύ, αύριο εγώ!
Είναι καιρός να δούμε την παράσταση «Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών» γιατί η ατμόσφαιρα μυρίζει βλακεία και ανία!

Ταυτότητα παράστασης

«Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών»

Hermann Broch
Μετάφραση: Βασίλης Πουλαντζάς – Ελένη Βαροπούλου (για το κεφάλαιο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε»)
Διασκευή: Στρατής Πασχάλης
Δραματουργική επεξεργασία-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Διδασκαλία κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριέττα Σπηλιοπούλου
Παίζουν:
Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Κατσιαδάκη, Κώστας Βασαρδάνης, Σύρμω Κεκέ, Εύα Σιμάτου
Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας

Πληροφορίες

Θέατρο Oδού Κεφαλληνίας
Ημέρες κι ώρες παραστάσεων: Tετάρτη στις 8.00 μ.μ. Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 9.00 μ.μ. και Κυριακή στις 8.00 μ.μ.
Πληροφορίες: Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, τηλ. 210.8838727
Προπώληση – ηλεκτρονική πώληση: www.viva.gr, www.public.gr
Τιμές εισιτηρίων:
κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή γενική είσοδος 13 ευρώ,
Σάββατο και Κυριακή 18, ειδικές κατηγορίες 16 ευρώ

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -