30.2 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Εύα Σιμάτου, το αρχέτυπο της γοητείας

Tης Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Κάθε φορά που πάω να παρακολουθήσω μια παράσταση, σε ένα θέατρο που γνωρίζω κι εμπιστεύομαι τις επιλογές του, νιώθω την απόλαυση κάποιου ο οποίος ανακαλύπτει μια καταπακτή και κατεβαίνει σε ένα παλιό υπόγειο, ανέγγιχτο από το χρόνο, γεμάτο από πανέμορφα αντικείμενα, ξέχειλο από θαύματα και στο οποίο βλέπεις να ξετυλίγονται μπροστά σου, σαν σε ονειροφαντασία, οι ιστορίες των ανθρώπων που κάποτε έζησαν εκεί, ενώ οι αισθήσεις σου πλημμυρίζουν από τις φωνές και τις μυρουδιές τους… Αισθάνομαι να παρακολουθώ την αγάπη… Αυτή τη φορά σε ένα από τα πιο σοβαρά θέατρα της Αθήνας, εκτός από την εξαίσια παράσταση «Η Τσερλίνε Και Το Σπίτι Των Κυνηγών», ανακάλυψα και έναν ακόμα θησαυρό, μια σπουδαία ηθοποιό. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, την ανακάλυψα ξανά, καθότι την Εύα Σιμάτου πριν από περίπου ένα χρόνο την είχα δει στο «Innerview» του Αλέξη Σταμάτη, αλλά και σε άλλες θεατρικές δουλειές παλαιότερα. Έχει πρωταγωνιστήσει στις παραστάσεις «Ο ύμνος στους Θεούς ας πάει» στο Θέατρο Τέχνης, «Η Τέντα» στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας – Β’ Σκηνή, «Τίτος Ανδρόνικος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Θέατρο Τέχνης, «Σπασμένη καρδιά» του Τζων Φορντ στο Θέατρο της Άνοιξης, «Όνειρα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και στο έργο του Γιώργου Βέλτσου «Αυτοκρατορία» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Όταν κάποια από τα θεατρικά πρόσωπα που βλέπω επιστρέφουν με την άγρια πρόθεση να παραμείνουν, συμβαίνει τότε αυτό που οι σοφοί ονομάζουν επιφάνεια. Εμπειρία που μπορεί να αποδειχτεί σαρωτική και αποκαλυπτική ή απλώς επιβεβαιώνει κάποιες υπερπολύτιμες βεβαιότητές μου. Η Εύα Σιμάτου είναι αριστούχος απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης και του Theatre Arts Instructor στο Deree, The American College of Greece. Σπούδασε στο City University του Λονδίνου Κοινωνιολογία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Έκανε μεταπτυχιακό στην Κριτική και Διαχείριση Τέχνης. Έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο της Άγκυρας Şinasi Sahnesi, ερμηνεύοντας όλους τους κύριους γυναικείους ρόλους της παράστασης «Όνειρα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Προξενείου της Άγκυρας και απέσπασε τιμητική διάκριση από το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Ethos της Άγκυρας. Έπαιξε στο Φεστιβάλ Βαλκανικού Θεάτρου στην Προύσα, που οργάνωσε το Εθνικό Θέατρο της Τουρκίας, εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Επιλέχθηκε ανάμεσα σε 2.000 υποψηφίους και παρακολούθησε το πρόγραμμα Contemporary Drama της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης (RADA). Έπαιξε στο Southbank Centre στο Λονδίνο το «Innerview» του Αλέξη Σταμάτη. Έχει ανοιχτή συνεργασία με το University of Washington διδάσκοντας Ελληνικό Θέατρο στο πλαίσιο του προγράμματος study abroad. Επίσης έχει βραβευθεί με το χρυσό μετάλλιο τιμής από την UNESCO. Ένα ιδεώδες βιογραφικό για μια νέα γυναίκα ιδεατή πάνω στο αρχέτυπο της γοητείας, για μια καλλιτέχνιδα με λεπτότητα, δύναμη, φυσικότητα και ατόφιο ταλέντο. Μια αστραφτερή ηθοποιό που μιλά δίχως στόμφο και μεγαλοστομίες. Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε, τοποθετείται πάνω σε θέματα που αφορούν την εποχή μας και την τέχνη της, τα μεγάλα ταξίδια με τους οδοδείκτες τους, την έλλειψη ενοχών, τις συμπεριφορικές πηγές των ρόλων. Την παρατηρώ… Το πρόσωπό της έχει μια νοσταλγική φλέβα, το βάδισμά της αυτοπεποίθηση και ο τρόπος που κουβαλά το σώμα της δείχνει απίστευτη σιγουριά. Το στυλ της κάνει τα κεφάλια να γυρνάνε στο διάβα της. Αν ήταν ένδυμα θα ήταν κάτι φιλικό και απαλό στην αφή, με λαμπερά και καλαίσθητα σχέδια. Με χρώματα ζωηρά και καθαρά, άλικο σαν αίμα, πράσινο σαν μαγιάτικο φύλλο, ασημί και χρυσό ντελικάτο σαν λεπτοκαμωμένο υδατογράφημα. Στην παράσταση «Η Τσερλίνε Και Το Σπίτι Των Κυνηγών», σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, υποδύεται τη Μελίττα Έντενγκουντ, μια φτωχή ηρωίδα, τρωτή και επίμονη. Ως μοναδικός θετικός δορυφόρος του έργου εισβάλλει σε ένα σπίτι σκοτεινό και ασφυχτικό, αποζητώντας να ζήσει τον έρωτα και να γνωρίσει το σώμα της και τον εαυτό της μέσα από αυτήν την εμπειρία. Σχεδόν υπνωτική, σου μεταδίδει και την παραμικρή απόχρωση του χαρακτήρα. Η Εύα, εύθραυστα μεγαλοπρεπής, χαρισματική μέχρι το μεδούλι, φτιαγμένη απ’ το υλικό των ονείρων, με το μοναδικό ερμηνευτικό της τρόπο, ευαίσθητο και οξυδερκή, μας ζητά να σκεφτούμε τι σημαίνει να ζεις μια ζωή που να αξίζει τον κόπο. Δείτε τη στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας.

Διαβάστε τη συνέντευξη.

Ποιες όμορφες αναμνήσεις έχεις κρατήσει από την παιδική σου ηλικία;

* Τα αυτοσχέδια τραγούδια της μητέρας μου, τις ατελείωτες ονειροφαντασίες μου, τα μεγάλα ταξίδια στο εξωτερικό που έκανα με τους δικούς μου…

Το να ασχοληθείς με την υποκριτική υπήρξε αναπόφευκτο;

* Αναγκαίο μάλλον θα έλεγα.

Υπάρχουν δάσκαλοι που τους θυμάσαι με ευγνωμοσύνη;

* Επιλεγμένοι κλασικοί λογοτέχνες, δύο δάσκαλοί μου από το δημοτικό, ένας από το γυμνάσιο, από το Θέατρο Τέχνης ο Δημήτρης Οικονόμου και από τα πρώτα μου θεατρικά βήματα η Μαρίνα Γεωργίου.

Έχεις ακόμη τον ίδιο ενθουσιασμό της αρχής;

* Έχω ακόμη μια πολύ ισχυρή εσωτερική φωνή.

Παίζεις στη φετινή παράσταση του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας «Η Τσερλίνε Και Το Σπίτι Των Κυνηγών», που αποτελεί μια διασκευή της «Διήγησης της Υπηρέτριας Τσερλίνε», από το αριστούργημα του Χέρμαν Μπροχ «Οι Αθώοι» σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού στο πλευρό της Μπέττυς Αρβανίτη. Ποιος είναι ο ρόλος σου;

* Ο ρόλος της Μελίττας Έντενγκουντ, η οποία ως μοναδικός θετικός δορυφόρος του έργου εισβάλλει σε ένα σπίτι σκοτεινό και ασφυχτικό αποζητώντας να ζήσει τον έρωτα και να γνωρίσει το σώμα της και τoν εαυτό της μέσα από αυτήν την εμπειρία.

Ποια είναι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο έργο και ποια η εποχή του; Τι κοινό έχει με το σήμερα;

* Το έργο διαδραματίζεται στον Μεσοπόλεμο. Σε μία ιστορική περίοδο κρίσης. Οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής κρίσης που θίγει την ατομική αξιοπρέπεια… Όσο για τα κοινά που μοιράζεται η κοινωνία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης με τη δική μας… και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για κοινωνίες που ψάχνουν να βρουν την ταυτότητά τους. Επίσης, πέρα από την οικονομική κρίση η οποία καταφέρνει να θίξει εις βάθος την αίσθηση αξιοπρέπειας του ατόμου, μιλάμε για κοινωνίες που εμποτίζονται από το αίσθημα της ντροπής και της ενοχής και που βρίσκουν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού άοπλο στο να αμυνθεί γιατί του λείπει η ουσιαστική παιδεία.

Πόσο «αθώοι» είναι οι ήρωες του Μπροχ; Η αδιαφορία και η ανοχή αθωώνει τον άνθρωπο;

* Η συλλογή διηγημάτων στην οποία ανήκει και η «Διήγηση της Υπηρέτριας Τσερλίνε» τιτλοφορείται στα ελληνικά οι «Αθώοι», αλλά σε άλλες γλώσσες ο τίτλος μεταφράζεται αλλιώς. Στα αγγλικά -ας πούμε- η μετάφραση είναι «The Guiltless», δηλαδή αυτοί που δεν έχουν ενοχές. Έτσι λοιπόν αποκτά άλλη σημασία ο τίτλος. Η αδιαφορία και η ανοχή στρέφεται πάντα τελικά εις βάρος του ίδιου του ανθρώπου.

Πώς νιώθεις που δουλεύεις σε ένα θέατρο το οποίο λειτουργεί επιτυχώς και αδιαλείπτως από το 1987, προσφέροντας ποιότητα στο κοινό, και στο πλάι μιας πρωταγωνίστριας με κύρος, όπως η Μπέττυ Αρβανίτη;

* Δεν είναι τυχαία η ιστορία αυτού του θεάτρου που κλείνει του χρόνου μια εξαιρετικά επιτυχημένη τριακονταετία. Πιστεύω ότι αυτή η επιτυχία βασίζεται πάντα στην πολύ αυστηρή επιλογή έργων, σκηνοθετών, ηθοποιών και συντελεστών, γι’ αυτό και θεωρώ την πρόταση που μου έγινε ιδιαίτερα τιμητική. Όσο για την Μπέττυ Αρβανίτη, είναι μια διακεκριμένη έμπειρη ηθοποιός, με ισχυρό υποκριτικό «θέλω» και αξιοθαύμαστη σκηνική δύναμη.

Πώς λειτούργησε η συνεργασία με τον Γιάννη Καλαβριανό, έναν από τους πιο ελπιδοφόρους σκηνοθέτες της γενιάς του, και ποια ήταν η σκηνοθετική του προσέγγιση;

* Όπως έγραψε και ο ίδιος στο σκηνοθετικό σημείωμα του προγράμματος, «ο τρόπος εργασίας κατά τη διάρκεια των προβών δεν ήταν ο συνηθισμένος. Αφού διαβάσαμε ενδελεχώς το κείμενο του Μπροχ, έγιναν οι ελάχιστες δυνατές συζητήσεις για να ορισθεί μία εκδοχή χαρακτήρων και κινήτρων τους και πολύ γρήγορα οι ηθοποιοί έμαθαν ολόκληρο το κείμενο και ανέβηκαν στη σκηνή. Σιγά σιγά και με αφετηρία ένα σχεδιάγραμμα κινήσεων οδηγηθήκαμε μέσω της αντίστροφης διαδικασίας σε πιο σύνθετες εκδοχές ανθρώπων». Από κάθε τρόπο δουλειάς, αν είναι κανείς ικανός ηθοποιός, μπορεί να αντλήσει και να πλουτίσει στον τομέα της επαγγελματικής εμπειρίας. Η συνεργασία με τον Γιάννη ήταν πολύ ζωντανή και ενδιαφέρουσα.

Το κωμικό ενέχει τραγικότητα και το αντίθετο, κατά τη γνώμη σου;

* Η ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα που βιώνει κανείς, αλλά και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργεί είναι πάντα σύνθετες, ποτέ μονοδιάστατες, πάντα ενδιαφέρουσες και πολλές φορές αντιφατικές. Δεν είναι τυχαίος ο όρος «κωμικοτραγικό». Δεν πιστεύω στην απόλυτη διχοτόμηση: το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο, το κωμικό και το τραγικό. Συχνά τα όρια είναι δυσδιάκριτα, οι αποχρώσεις πολύπλοκες και το μείγμα πολύ γοητευτικό.

Ποιο είναι το δικό σου σύνθημα που θα ήθελες να ακουστεί;

* «L’ amour court les rues»… Το είδα μπροστά μου γραμμένο σε ένα σοκάκι στο Παρίσι.

Το θέατρο ως εμπειρία είναι από μόνο του μια αμοιβή;

* Απόλυτα. Αλλά ταυτόχρονα έχει και ισχυρό αντίτιμο.

Οι επιλογές είναι ένας τομέας που επίσης απαιτεί ταλέντο;

* Οι επιλογές μας σφραγίζουν την πορεία μας και την εξέλιξή μας. Είναι οδοδείκτες. Επίσης, επαληθεύουν τον χαρακτήρα μας. Δεν ξέρω τι σημαίνει ταλέντο. Πιστεύω ότι χρειάζεται ευστροφία, διαίσθηση και να είναι αληθινός κανείς σε σχέση με τα πραγματικά του θέλω.

Ποιοι ρόλοι ασκούν έλξη επάνω σου;

* Οι πιο σύνθετοι. Αυτοί που υφίστανται τις μεγαλύτερες αλλαγές. Οι υπερβατικοί.

Όταν καλείσαι να ενσαρκώσεις έναν αρνητικό χαρακτήρα, πόσο εύκολο είναι να απενεργοποιήσεις τον προσωπικό σου ηθικό κώδικα και να τον προσεγγίσεις χωρίς να τον κρίνεις;

* Ποτέ δεν κρίνεις όταν παίζεις. Η δουλειά μας δεν είναι να κρίνουμε τον ρόλο, είναι να τον υπερασπιστούμε. Δεν καλούμαστε να κοιτάξουμε τον ρόλο από έξω και να τον χαρακτηρίσουμε, καλούμαστε να μπούμε όσο πιο βαθιά μέσα στο ρόλο γίνεται, να τον κατανοήσουμε εις βάθος και να βρούμε τις συμπεριφορικές πηγές του.

Τι προσδοκίες έχεις από τους μαθητές στους οποίους διδάσκεις θέατρο; Να γίνουν σωστοί θεατές, λόγου χάριν;

* Να καταλάβουν ότι το θέατρο δεν είναι μόνο λόγος, αλλά το αποτέλεσμα μιας ψυχοδυναμικής διαδικασίας μέσα στην οποία θα πρέπει να είναι βουτηγμένος ο ηθοποιός ανά πάσα στιγμή. Ότι δε φτάνει απλώς να αρθρώσεις τον λόγο ως ηθοποιός, αλλά θα πρέπει να διεισδύσεις σε όλα αυτά τα ενδότερα του ανθρώπου που τον αναγκάζουν να παράγει λόγο. Εάν δεν ασκήσουν το επάγγελμα, τότε τα παραπάνω μπορούν να αποτελέσουν τα κριτήριά τους από τη θέση των θεατών.

Λειτουργείς με το συναίσθημα ή με τη λογική;

* Δεν πιστεύω ότι μπορεί κανείς να αποσπάσει το ένα από το άλλο. Προσπαθώ πάντα να βρίσκω τις προσωπικές μου ισορροπίες ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο πόλους.

Πώς θα ήθελες να είσαι επαγγελματικά, καλλιτεχνικά και προσωπικά σε δέκα χρόνια από τώρα;

* Πλήρης. Με ό, τι κι αν σημαίνει αυτό.

Τι ωραίο θα ήθελες να δανειστείς;

* Μία αρτ ντεκό καρφίτσα. Ένα πανωφόρι εποχής.

Ο καλλιτέχνης συχνά παίρνει ρίσκα. Δεν το φοβάσαι αυτό;

* Αγαπώ την ασφάλεια. Η δουλειά μου πολλές φορές κοντράρει με τον χαρακτήρα μου. Αλλά αυτή η «κόντρα» είναι μια ενδιαφέρουσα συνθήκη.

Συχνά εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου.

Τι διαβάζεις αυτή την εποχή;

* Οδηγούς ευρωπαϊκών πόλεων για το επικείμενο ταξίδι.

Τι απεχθάνεσαι;

* Την καταπάτηση του προσωπικού μου χώρου. Το πατρονάρισμα. Τον μιμητισμό. Την αγένεια, την αυταρέσκεια, την αχαριστία, την ημιμάθεια.

Τι θαυμάζεις;

* Τις προσωπικότητες με ουσία, τη μόρφωση, την καλαισθησία, τη γενναιοδωρία. Τη φύση. Τους ανθρώπους με μεγάλο συναισθηματικό εύρος.

Με τι διασκεδάζεις;

* Με τα ταξίδια, με τους φίλους, με μουσική, με σινεμά, με σκέψεις, με βιβλία…

Τι σε συγκινεί;

* Το νοιάξιμο. Οι μαγικές στιγμές.

Τι σε έχει κάνει (κάποτε) να… ντραπείς;

* Η αγένεια των άλλων.

Ποιους θαυμάζεις στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο;

* Τους αληθινούς δημιουργούς. Αυτούς που ξέρουν να ακούν την προσωπική εσωτερική τους φωνή και να τη μετουσιώνουν σε τέχνη.

Έχεις ένα ιδιαίτερα καλλίγραμμο σώμα, ασκείσαι;

* Απότοκο πολλών χρόνων κλασικού μπαλέτου. Από τότε που το σταμάτησα, έχω μια «ελεύθερη» σχέση με τη γιόγκα.

Μίλησέ μας και για το κατοικίδιό σου!

* Από πολύ μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου με έναν σκύλο στον κήπο μας –συνήθως λυκόσκυλο. Λίγο πριν φύγει ο τελευταίος μου σκύλος, ο Νταλί, επέτρεψε σε μία κεραμιδόγατα να γεννήσει στον κήπο μας. Από αυτή τη γέννα έζησαν δύο μικρά. Ο Τάκης έφυγε πέρσι. Η Μιράντα είναι δέκα. Μια κούκλα τρίχρωμη που φέρει το παρατσούκλι Σοφία Λόρεν.

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας «Η Τσερλίνε Και Το Σπίτι Των Κυνηγών». Ως Μελίττα Έντενγκουντ

«Η ΤΣΕΡΛΙΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ»

Η φετινή παράσταση του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, αποτελεί μια διασκευή της “Διήγησης της υπηρέτριας Τσερλίνε”, από το αριστούργημα του Χέρμαν Μπροχ, “Οι Αθώοι”, σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού με την Μπέττυ Αρβανίτη.

* Γερμανία, Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η Τσερλίνε, μια πολύ ικανή αλλά πανούργα υπηρέτρια, μας παρουσιάζει τον εφιάλτη της ζωής που έζησε υπηρετώντας για δεκαετίες την οικογένεια της Βαρόνης Ελβίρας, μεγαλώνοντας τη νόθα κόρη της και αγαπώντας στα κρυφά τον Βαρόνο. Έχοντας περάσει μια ολόκληρη ζωή στη σκιά της Βαρόνης, περιμένει υπομονετικά να πάρει την εκδίκησή της και φτιάχνει έναν κόσμο μυστηριώδη, γεμάτο υποψίες, δυνατούς έρωτες, κρυφούς εραστές, ιδιότυπο χιούμορ και ζήλια. Μας αφηγείται και ξαναζεί τη μυστηριώδη ιστορία ενός σπιτιού που έμεινε κλειστό και χωρίς επικοινωνία με τον έξω κόσμο για περισσότερο από 30 χρόνια. Όταν εμφανίζεται ο Αντρέας, ένας επίδοξος ενοικιαστής, ο φρέσκος αέρας της πραγματικότητας θα παρασύρει τα πάντα. Η κάθε γυναίκα θα προσπαθήσει να τον πάρει με το μέρος της, κατηγορώντας τις άλλες. Εκείνος όμως θα ερωτευθεί τη μικρή Μελίττα, μια αθώα κοπέλα που γνώρισε τυχαία και θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τη διάλυση του σπιτιού. Ενός σπιτιού καθημερινών ανθρώπων που έχουν συνηθίσει στην τάξη, που αγαπάνε μέχρι θανάτου, που γελούν, σαρκάζουν, αδιαφορούν, αρνούνται να συνδιαλαγούν με την πραγματικότητα και που δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται έξω από την πόρτα τους. Όταν όμως ανοίξει αυτή η πόρτα, έρχονται αντιμέτωποι για πρώτη φορά με το πρόσωπο του φασισμου. Του φασισμού που πατώντας και εκμεταλλευόμενος αυτήν ακριβώς την αδιαφορία τους, έχει επικρατήσει στον κόσμο. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσουν. Και τότε η Τσερλίνε, θα ξαφνιαστεί ακόμη και με τον ίδιο της τον εαυτό. «Παράξενο, είπε το ένα κομμάτι της ψυχής μου, στο άλλο».

* Το κείμενο αποτελεί διασκευή του μυθιστορήματος του Χέρμαν Μπροχ, «Η Τσερλίνε».

Ο Αυστριακός συγγραφέας, ένας από τους κορυφαίους του προηγούμενου αιώνα, μετά τα αριστουργήματά του «Οι Υπνοβάτες» και «Ο Θάνατος του Βιργίλιου», συγκέντρωσε στο ιδιότυπο αυτό μυθιστόρημα, κείμενα που ξεκίνησαν να γράφονται το 1917 και ολοκληρώθηκαν το 1949. Οι ήρωές του, βυθισμένοι στις προσωπικές τους ιστορίες, ερωτεύονται, ζηλεύουν, θυμούνται, επιτίθενται ο ένας στον άλλον και παραμένουν θεατές των εξελίξεων, «αθώοι» για ό, τι συμβαίνει γύρω τους, άρα συνένοχοι για την επερχόμενη βαρβαρότητα.

* Ο Γιάννης Καλαβριανός, ένας από τους πλέον ταλαντούχους σκηνοθέτες της νέας γενιάς, συνεργάζεται για πρώτη φορά με το θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και την Μπέττυ Αρβανίτη, σχεδόν 25 χρόνια μετά το ανέβασμα του πέμπτου κεφαλαίου των «Αθώων» του Μπροχ, όταν είχε παρουσιαστεί σαν μονόλογος με την Αλέκα Παΐζη και τίτλο: «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε».

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Βασίλης Πουλαντζάς – Ελένη Βαροπούλου (για το κεφάλαιο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε»)
Διασκευή: Στρατής Πασχάλης
Δραματουργική επεξεργασία-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Διδασκαλία κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριέττα Σπηλιοπούλου
Παίζουν:
Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Κατσιαδάκη, Κώστας Βασαρδάνης, Σύρμω Κεκέ, Εύα Σιμάτου
Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας
Εναρξη παραστάσεων 28 Οκτωβρίου
Ημέρες κι ώρες παραστάσεων: Tετάρτη στις 8.00 μ.μ., Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 9.00 μ.μ. και Κυριακή στις 8.00 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή γενική είσοδος 13 ευρώ
Σάββατο και Κυριακή 18, ειδικές κατηγορίες 16 ευρώ

“ΘΕΑΤΡΟ της ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ”
ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ 18 – ΚΥΨΕΛΗ
ΤΗΛ.: 210 8838727

Με την Μπέττυ Αρβανίτη σε σκηνή από την παράσταση

Το θέατρο

Η Θεατρική Εταιρία «ΠΡΑΞΗ» με βασικούς εμπνευστές την ηθοποιό Μπέττυ Αρβανίτη και τον Βασίλη Πουλαντζά, ξεκίνησε το 1987 τη δική της πορεία αναζήτησης.
Η ανάγκη για έκφραση οδηγεί στο βίωμα, κι εκείνο όταν πραγματώνεται, ανοίγει σχισμές μέσα από τις όποιες προβάλλουν καινούργια ερωτήματα και νέες επιθυμίες. Αυτή η ιδιαίτερη καλλιτεχνική λειτουργία αντλεί την αλήθεια μέσα από την επώδυνη και αυθεντική διαδικασία, τη ζωντανή πράξη που χάνεται. Αυτό είναι όμως το θέατρο, η πιο εφήμερη από όλες τις τέχνες.
Έτσι δημιουργήθηκε το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας με δύο Σκηνές (Α΄ και Β), στις οποίες έχουν παρουσιαστεί περισσότερα από 60 έργα του κλασικού και σύγχρονου παγκόσμιου θεάτρου όπως επίσης και Ελλήνων δημιουργών. Η Β΄ Σκηνή έχει λειτουργήσει ταυτόχρονα και ως ένα φυτώριο νέων σκηνοθετών και ηθοποιών.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -