Ο Στάθης Σταμουλακάτος υποδύεται τον «Θεόφιλο Καλλιγά» στην τηλεοπτική σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς». Ακολουθούν αποσπάσματα από μια συνέντευξη που έδωσε εδώ στο Catisart, στην Ειρήνη Αϊβαλιώτου το 2013. Στο τέλος του κειμένου υπάρχει ο σύνδεσμος με το κείμενο ολοκληρωμένο έτσι όπως αναρτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 2013.
***
Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Το θέατρο είναι μια δύναμη πάντα έτοιμη να βάλει τον άνθρωπο να σκεφτεί τον άνθρωπο. Να αλλάξει το θεατή αφού δει μια παράσταση, επειδή την έχει δει.
Ο ηθοποιός που σας παρουσιάζω παρακάτω εδώ και δέκα χρόνια κάνει ακριβώς αυτό. Αγγίζει τις καρδιές, φωτίζει το σκότος της ψυχής μας. Τον θεωρώ τεχνίτη ηθοποιό, γιατί δημιουργεί πάντα χαρακτήρες καθαρούς και πολυσύνθετους ταυτόχρονα.
Ο Στάθης Σταμουλακάτος έχει το χάρισμα του γνήσιου δημιουργού, που μπορεί μέσα από το φόβο, τον πόνο, τα συναισθήματα, που σ’ αυτόν είναι πάντα παρόντα, να σε παρασύρει με την ερμηνεία του να συμμετάσχεις στον κόσμο του.
Δεν ομιλώ υπό το βάρος καμιάς ιδιότητας. Όμως αυτός ο ηθοποιός με ξαφνιάζει. Με αποστομώνει. Με αφοπλίζει. Το γεγονός ότι δεν επιθυμεί να προβάλλεται τον κάνει ξεχωριστό. Τον καθιστά έναν ανεκτίμητα πολύτιμο λίθο του θεάτρου μας. Είναι αθόρυβος και αξιοπρεπής. Συνεπής στην αξιοπρέπειά του. Ανεπιτήδευτος και σεμνός.
Από τους ικανούς εκείνους λειτουργούς του θεάτρου που η τέχνη κινητοποιεί κι αυτοί ανταποκρίνονται ξεπερνώντας τους εαυτούς τους.
ΜΕΣΣΗΝΙΑ – ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ
Γεννήθηκα στην Αθήνα, τον Απρίλιο του 1972. H καταγωγή της μητέρας μου είναι από τη Μεσσηνία και του πατέρα μου από την Κεφαλονιά.
ΤΑ ΦΙΛΙΑΤΡΑ
* Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής μου τα έζησα στη Μεσσηνία. Με μεγάλωσε ουσιαστικά η γιαγιά μου, γιατί η μητέρα μου εργαζόταν και έμεινα μέχρι τριών χρονών μαζί της στα Φιλιατρά. Αργότερα, από την πρώτη Ιουνίου, όταν τελείωναν τα σχολεία τότε, μέχρι και την πρώτη Σεπτεμβρίου, κάθε καλοκαίρι ήμουν εκεί. Τρεις μήνες. Ήταν ωραία γιατί έμαθα σε έναν άλλο τρόπο ζωής, αφού τα Φιλιατρά είναι και μία αγροτική περιοχή. Η οικογένειά μου είχε πολλά χωράφια και ήμουν όλη την ημέρα σ’ αυτά μαζί με τον παππού μου.
ΜΑΣΤΟΡΑΣ ΠΑΠΠΟΥΣ
* Ο παππούς μου ήταν χτίστης. Από τους παλιούς χτίστες, μάστορας που είχε χτίσει τα μισά Φιλιατρά. Τότε αυτή ήταν μια πολύ δημιουργική τέχνη. Με έπαιρνε μαζί του σε κάποιες δουλειές που έκανε, και τώρα που περνάω όταν κατεβαίνω, μεγάλος πια, τα ξαναβλέπω όλα αυτά τα σπίτια. Έχουν περάσει πολλά χρόνια αλλά τα θυμάμαι.
Η ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ
* Το θέατρο δεν μπορώ να πω ότι προέκυψε στη ζωή μου από μικρή ηλικία. Κάποια στιγμή, όταν απολύθηκα από το στρατό, γιατί υπηρέτησα αμέσως όταν τελείωσα το σχολείο, δεκαεννέα χρονών, δεν πήρα αναβολή, τότε σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε να κάνω θέατρο και υποψιάστηκα ότι θα μου ταίριαζε. Δεν είχα συμμετάσχει σε παραστάσεις από πριν. Απλώς μου άρεσε η υποκριτική. Παρακολουθούσα ως παιδί πολύ κινηματογράφο, όχι τόσο θέατρο. Σιγά σιγά όταν άρχισα να ωριμάζω, κατάλαβα ότι η υποκριτική μου πηγαίνει.
ΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ
* Είχα σταματήσει το σχολείο. Κι εκείνη την εποχή, αν δεν είχες βγάλει το λύκειο, δεν σε έπαιρνε καμία σχολή. Εκτός αν ήσουν εξαιρετικό ταλέντο αλλά εγώ είχα περάσει και την ηλικία. Μου έμεναν λοιπόν δύο τάξεις. Ήταν και κάπως δύσκολα τα πράγματα, γιατί δεν είχα οικονομική δυνατότητα. Η μητέρα μου μού είπε: «Αν το θέλεις πάρα πολύ, θα βρεις μια δουλειά, θα πηγαίνεις στο νυχτερινό σχολείο και θα σε βοηθάω κι εγώ όσο μπορώ». Λοιπόν αυτό μου έδωσε μια δύναμη κι ένα κίνητρο. Πήγα στο βραδινό, παράλληλα δούλευα και πήγαινα και στη δραματική σχολή. Δηλαδή έκανα αυτά τα τρία μαζί. Ήταν δύο χρόνια από τη ζωή μου πολύ δύσκολα αλλά και πολύ δημιουργικά.
Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
*Μπήκα μεγάλος στη δραματική σχολή, στα είκοσι τέσσερά μου. Μπορώ να πω ότι μου έκανε καλό αυτό, γιατί αν είχα μπει στο δεκαοχτώ μπορεί να μην είχα την ίδια πορεία. Στα δεκαοχτώ ψάχνεσαι ακόμα, πηδάς απ’ το ένα κλαρί στο άλλο, δεν ξέρεις τι θέλεις. Η ηλικία που μπήκα νομίζω ότι ήταν η πιο σωστή, γιατί είχα πλέον κατασταλάξει στο τι ήθελα κι είπα «θα το κάνω και θα το φτάσω μέχρι το τέλος».
Δηλαδή ήταν ένας στόχος ζωής. Γνώριζα ήδη ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, σε αντίθεση με πολλά παιδιά που μπήκαν στη σχολή και δεν ήξεραν πού μπαίνανε. Θυμάμαι ότι ήμουν ο μεγαλύτερος στην τάξη μου και τα παιδιά, οι συμμαθητές μου, πιστεύανε ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μία σχολή θα είναι εύκολα τα πράγματα, θα γίνουν ηθοποιοί. Τελικά μπορώ να σας πω ότι από το τμήμα μου, που ξεκινήσαμε τριάντα άτομα, δύο με τρία άτομα εξασκούν σήμερα το επάγγελμα.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ..
* Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο Κώστας Καζάκος. Σε κάποιες συζητήσεις που κάναμε, μου έδωσε να καταλάβω μερικά πράγματα, τα οποία θεωρώ ακόμα μεγαλύτερο μάθημα κι απ’ την υποκριτική την ίδια.
ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΠΑΤΣΗΣ, ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ…
* Ο Γεννάδιος Πάτσης, ο οποίος ήταν ένας καθηγητής που είχε έρθει από την Τασκένδη εκείνη την εποχή, ήταν επίσης ένας πολύ καλός δάσκαλος. Πάνω από όλα ήταν ένας καλός άνθρωπος. Μας έκανε στο πρώτο έτος αυτοσχεδιασμό. Από αυτόν τον άνθρωπο πήρα πολλά.
Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ
* Το βράδυ της αποφοίτησης, λέω στον εαυτό μου «ωραία, εντάξει, τώρα έφτασες στο σκοπό σου, τι όμως γίνεται από δω και πέρα». Δεν γνώριζα κανέναν έξω, ήμουν σε μία Σχολή πολύ …κλειστή, δεν κάναμε παραστάσεις όπως κάνουν τα παιδιά του Εθνικού Θεάτρου ή άλλων σχολών, που μετέπειτα μεταπηδούν στην επαγγελματική σκηνή.
Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
* Εκείνο το βράδυ είχα απογοητευτεί κυριολεκτικά. Την επόμενη μέρα το πρωί, μου τηλεφωνεί μια συμμαθήτρια από τη σχολή του Καζάκου και μου λέει ότι ζητάνε στο θέατρο «Επί Κολωνώ» ηθοποιό για ένα μικρό ρόλο στην παράσταση «Η κατάρα των πεινασμένων» του Σαμ Σέπαρντ. Ήταν η πρώτη μου παράσταση. Τη σκηνοθετούσε η Ελένη Σκότη. Πέρασα την ακρόαση, με πήρε η Ελένη, που τότε είχε βοηθό της τον Γιώργο Παλούμπη και έπαιξα για πρώτη φορά στο θέατρο.
ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΡΟΛΟΣ
* Είχα πάει για ένα μικρό ρόλο, μέσα σε ένα δύο μήνες όμως πήρα ένα ρόλο μεγαλύτερο. Δηλαδή με άλλαξε η Ελένη Σκότη. Ίσως είδε κάποια στοιχεία σε μένα. Μπήκα λοιπόν στην ομάδα του «Επί Κολωνώ» από εκείνη την παράσταση και έμεινα. Σήμερα κλείνω δέκα χρόνια.
ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ
* Η δουλειά που κάνουμε στο «Επί Κολωνώ» είναι μεθοδική. Υπάρχει μια γραμμή και όλοι την ακολουθούν με αφοσίωση. Δεν είναι τόσο απλό να είσαι άμεσος στη σκηνή, δεν είναι τόσο εύκολο να το κάνεις. Είναι πολύ πιο πολύπλοκο…
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ
*Αισθάνομαι τυχερός που βρέθηκα μέσα στην τέχνη και διπλά τυχερός που είμαι σ’ αυτή την ομάδα, την ομάδα «Νάμα». Αλλά τυχερός που άλλαξε ρότα η ζωή μου και μπήκα μέσα στην τέχνη. Είναι σαν αυτό που λέμε προ Χριστού και μετά Χριστόν. Η ζωή μου πριν από την τέχνη και μετά. Ήμουν ένας άλλος άνθρωπος, δεν μπορώ να εξηγήσω πώς, αλλά ήμουν άλλος. Έγινε μια μεγάλη στροφή.
ΤΟ ΓΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΝΓΚ
* Ο κάθε άνθρωπος έχει δύο αντίθετους πόλους. Είναι το γιν και το γιανγκ. Υπάρχουν όμως και διαβαθμίσεις. Ο άνθρωπος, για μένα, διαμορφώνεται από το πού μεγαλώνει, πώς μεγαλώνει, ποιοι τον μεγαλώνουν, ποιος είναι ο περίγυρός του, τι ερεθίσματα θα πάρει από το σχολείο, από την οικογένεια. Όλα αυτά θα τον διαμορφώσουν, μέχρι κάποια ηλικία που θα φτιάξει πλέον ένα χαρακτήρα, που θα είναι έτοιμος να βγει στην κοινωνία. Είναι διαφορετικό να μεγαλώνεις σε μια μεγαλοαστική κοινωνία και διαφορετικό να μεγαλώνεις στις φαβέλες τις Βραζιλίας. Όχι πως δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν θέλουν να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους, αλλά όταν περιτριγυρίζεσαι από εγκληματικά στοιχεία, από κακές παρέες, δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις, πρέπει κάτι να υπάρχει και μέσα σου.
ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ
* Η διαδικασία των δοκιμών στο «Επί Κολωνώ» ξεκινάει από αυτοσχεδιασμούς πάνω σε βασικές γραμμές που δίνει η σκηνοθέτις μας Ελένη Σκότη κι από εκεί και πέρα της προτείνουμε κι εμείς ιδέες. Άλλα τα κρατάμε, είτε προτείνουμε στη συνέχεια κάτι άλλο, αντιπροτείνει πάνω σ’ αυτό που παρουσιάζουμε και σιγά σιγά αρχίζει και διαμορφώνεται ο αυτοσχεδιασμός, ύστερα από πολλές προσπάθειες, σε παράσταση.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΤΗ
* Η Ελένη Σκότη θέλει να της προτείνεις, ακόμα και αν οι προτάσεις σου δεν είναι και τόσο σωστές. Αυτό βασικά είναι αυτοσχεδιασμός. Δεν ακολουθεί άλλους σκηνοθέτες που έχουν κάτι στο μυαλό τους και κατευθύνουν τους ηθοποιούς σαν να είναι μαριονέττες. Θα κάνεις εσύ αυτό, θα σηκωθείς από την καρέκλα, θα καθίσεις στο τραπέζι. Αυτός για μένα δεν είναι ηθοποιός, είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που του δίνεις μία εντολή να πάει από εδώ εκεί, από το άλφα στο βήτα κι από το βήτα στο γάμα, χωρίς να υπάρχει μέσα η δική του άποψη γι’ αυτό που κάνει.
Η ΟΜΑΔΑ «ΝΑΜΑ»
* Είμαι ευτυχισμένος με αυτό που κάνω, παρά τις δυσκολίες, παρ’ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Το θέατρο και η ομάδα «Νάμα» ήταν και είναι κάτι απίστευτο για τη ζωή μου. Με κρατάνε σε ισορροπία.
ΡΟΛΟΙ
* Ονειρεύομαι τους ρόλους που μπορώ! Ίσως να ονειρεύομαι πολλούς, αλλά το θέμα είναι ποιους μπορώ να κάνω. Είναι μια πρόκληση όλοι οι ρόλοι. Μέχρι στιγμής, δεν πιστεύω ότι έχω κάνει κάτι τρομακτικά δύσκολο.
Η ΤΕΧΝΗ ΣΗΜΕΡΑ
* Σήμερα, στην εποχή της κρίσης, δεν οφείλει μόνο το θέατρο, οφείλει γενικά η τέχνη. Αν και εγώ υπηρετώ το θέατρο, το βλέπω λίγο πιο σφαιρικά. Όλες οι μορφές τέχνης πρέπει να δώσουν αυτή τη στιγμή κάτι παραπάνω. Ο κόσμος δεν πηγαίνει σε εκθέσεις ζωγραφικής, σε μουσεία. Σε εκθέσεις γλυπτικής νομίζω ότι πηγαίνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι. Αυτοί που τους ενδιαφέρει πραγματικά και ασχολούνται.
ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
* Το θέατρο στον τόπο μας είναι πληθωριστικό, όπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα. Όταν ανεβαίνουν περίπου πεντακόσιες παραστάσεις στην Αθήνα και ο κόσμος, αυτός που πάει θέατρο, υπολογίζεται ότι είναι γύρω στις εξήντα με εβδομήντα χιλιάδες, αν τους διαιρέσετε βλέπετε ότι δεν μπορούμε να έχουμε τόσα πολλά θέατρα, δεν γίνεται. Η Νέα Υόρκη, από μόνη της, στο Broadway και off Broadway, έχει πολύ λιγότερα.
ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ
* Υπάρχουν πάρα πολλοί ηθοποιοί. Και για όλους αυτούς τους ανθρώπους από τη μία καταλαβαίνω πραγματικά ότι το να κάθονται στο σπίτι τους δεν βγάζει πουθενά, οπότε συγκροτούν ομάδες και κάνουν μία παράσταση. Αλλά αυτό από την άλλη, σε πόσες από αυτές τις πεντακόσιες παραστάσεις θα πάει το κοινό; Οι άλλες πώς θα αντέξουνε;
ΕΜΠΟΡΙΚΟΤΗΤΑ
* Το πότε πετυχαίνει μια παράσταση είναι υποκειμενικό. Άλλοι θα σας πουν όταν γίνεται sold out στο θέατρο είναι μία καλή παράσταση. Για μένα νομίζω ότι πρέπει να έχει κυρίως καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αλλά να έχει και κάποια ψήγματα εμπορικότητας. Διαφορετικά το να κάνεις τέχνη για να κάνεις τέχνη δεν ξέρω σε τι ωφελεί. Ποιο είναι το νόημα να πηγαίνεις σε μια παράσταση που δεν την καταλαβαίνεις; Πρέπει να ‘χει κι από τα δύο. Δεν είναι κακό να είναι και κάτι εμπορικό.
«ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ»
* Η πρώτη ταινία που έχω κάνει είναι ο «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη. Πρόκειται για ένα ασπρόμαυρο αστικό δράμα. Ήταν αρκετά δύσκολα για μένα, γιατί δεν είχα ξανακάνει ποτέ κινηματογράφο. Έχουν άλλους κώδικες, από αυτούς κάποιοι μου άρεσαν, κάποιοι δεν μου άρεσαν. Γι’ αυτό όταν κάποιος με ρώτησε πώς μου φάνηκε, του απάντησα «ρώτα με όταν θα κάνω τη δεύτερη ταινία». Δεν μπορώ να συγκρίνω το θέατρο με τον κινηματογράφο γιατί αυτή είναι η μοναδική ταινία στην οποία έχω παίξει.
ΠΕΦΤΟΥΜΕ…
* Να κάνουμε μια καινούργια αρχή τώρα με την κρίση; Δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια καινούργια αρχή, δεν ξέρω καν αν έχουμε φτάσει, αυτό που λέμε, στον πάτο του πηγαδιού ή ακόμα πέφτουμε. Κατά τη γνώμη μου, ακόμα πέφτουμε. Δεν έχει τελειώσει αυτό το πράγμα.
Η ΚΡΙΣΗ
* Δεν αισθάνομαι αισιόδοξος με την κρίση. Πώς θα γίνει μια καινούργια αρχή; Πάνω σε τι βάσεις; Όταν ακόμα υπάρχουν, απ’ ό,τι μαθαίνω, τρία εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας… Ποιοι να κάνουμε μία καινούργια αρχή; Τα άλλα εφτά εκατομμύρια και τα τρία εκατομμύρια πού θα τα αφήσουμε; Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αισιόδοξος με αυτό που συμβαίνει.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
* Άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία μεγάλος. Μπορώ να πω ότι άρχισα να διαβάζω από τη στιγμή που μπήκα στη σχολή. Αγαπώ την κλασική λογοτεχνία. Όλους τους Ρώσους συγγραφείς, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, και πιο πολύ τους θεατρικούς συγγραφείς, δηλαδή Γκόγκολ, Τσέχωφ. Ο Τσέχωφ, εκτός από πολύ μεγάλα θεατρικά, έχει γράψει και σπουδαία λογοτεχνικά έργα.
ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ
* Ένα θεατρικό έργο από μόνο του, όταν πρόκειται να το αναλύσεις, πρέπει να διαβάσεις. Κάτι που κάνουμε απαραιτήτως στην ομάδα «Νάμα». Χρειάζεται να ψάξεις, να πάρεις πληροφορίες που να σε παραπέμπουν. Είναι σαν να παίρνεις ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο, για το οποίο πρέπει να ανατρέξεις σε άλλες πηγές, σε άλλα βιβλία, που δεν είναι οπωσδήποτε λογοτεχνικά.
ΔΟΥΛΕΙΑ
* Έχω μια δύσκολη καθημερινότητα. Πέρα από το θέατρο δουλεύω και σε μια πρωινή εργασία εδώ και δεκαεφτά χρόνια. Την άρχισα πριν ακόμα ασχοληθώ με το θέατρο, δεν την έχω εγκαταλείψει ποτέ. Γιατί μόνο με το θέατρο δεν μπορείς να επιβιώσεις. Οπότε δουλεύω και τα πρωινά.
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ
* Αν απογοητεύομαι ποτέ; Όχι, δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύομαι γιατί δεν θα ήμουνα εδώ, δεν θα έκανα αυτή την πορεία που έχω κάνει, δεν θα πήγαινα ποτέ να τελειώσω το νυχτερινό, να υλοποιήσω τα όνειρά μου. Ακόμα και αν σαν άνθρωπος απογοητεύομαι, αυτό είναι για πάρα πολύ λίγο. Θέλω να προσφέρω στο θέατρο. Ελπίζω να τα καταφέρω, παρά τις αντίξοες συνθήκες.
ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
* Δεν έχω αυτό που λένε μερικοί, να βγάλω πολλά χρήματα. Με ενδιαφέρει μόνο να υπηρετώ το θέατρο και να μπορώ να επιβιώνω με μια αξιοπρέπεια, με μια ποιότητα.
ΔΑΡΒΙΝΟΣ
* Πιστεύω πως αυτά τα χρόνια που θα έρθουν, τα τρία – τέσσερα επόμενα χρόνια, θα είναι πολύ σημαντικά χρόνια για όλους μας. Δυστυχώς επιβεβαιώνεται αυτό που είχε πει ο Δαρβίνος, οι πιο ισχυροί θα αντέξουνε εις βάρος των ανίσχυρων. Τελικά, είναι λίγο ζούγκλα αυτά που ζούμε τώρα. Σιγά σιγά η δαρβινική θεωρία έχει περάσει στους ανθρώπους… Οι αδύναμοι θα γίνουν ακόμα πιο αδύναμοι, δεν ξέρω πού θα καταλήξουν και οι δυνατοί θα επικρατήσουν.
ΕΝΑ PIT BULL
* Έχω ένα θηλυκό pit bull, αλλά δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά που ακούγονται για αυτή τη φυλή. Είναι πολύ κοινωνικοποιημένη, πολύ φιλική.
ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ
* Αυτό το σκυλί το πήρα ένα χρόνο αφότου έχασα τη μητέρα μου. Όταν πέθανε η μητέρα μου, επειδή τον πρώτο χρόνο ήταν πάρα πολύ δύσκολο για μένα κι επειδή ήθελα από μικρός να αποκτήσω ένα σκυλί, το υιοθέτησα και αυτό μου άλλαξε τη ζωή. Μου πήρε πάρα πολύ από τον πόνο που είχα.
ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΖΩΟ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ
* Αληθεύει ότι όταν χαϊδεύεις ένα σκύλο, μία γάτα, είναι σαν να σου παίρνει κάτι, σαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω σου. Είναι θεραπεία η συμβίωση με τα ζώα. Εμένα με βοήθησε πολύ το σκυλί και δεν νομίζω ότι θα μείνω, από δω και πέρα, δίχως ζώο στη ζωή μου. Θα ήθελα πολύ να φτάσω μέχρι το τέλος της ζωής μου με κάποιο ζώο δίπλα μου.
***
Ακολουθεί το τραγούδι του Χάρη Βαρθακούρη από τη σειρά “Να μ’ αγαπάς”.
***
Οι φωτογραφίες είναι από την τηλεοπτική σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς».
***
Ακολουθεί η συνέντευξη έτσι όπως δημοσιεύθηκε εδώ στο Catisart στις 3 Ιανουαρίου 2013.
