Στάθης Μαντζώρος: Αυτό με την πανδημία το αφήσαμε να συμβεί…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει ο Στάθης Μαντζώρος

Κέρδισα την συνειδητοποίηση, ότι αυτό που συμβαίνει με τη πανδημία δεν έγινε τυχαία. Το προετοιμάζαμε ή το αφήσαμε να συμβεί. Ο πλανήτης δεν μας ανήκει όσο και εάν αυτό θέλουμε να πιστεύουμε.

Καλό είναι ο καθένας να κάνει τον απολογισμό του και όλοι μαζί να προσπαθήσουμε για την σωτηρία γιατί υπάρχει και η τεχνογνωσία και το χρήμα.
Λείπει μόνο ο σεβασμός για την ισορροπία της φύσης.

*

Με σόκαρε η εικόνα των άδειων θεάτρων και των ανθρώπων να περπατούν με μάσκες και να κοιτάνε προς τα κάτω. Ο φόβος τού να σηκώσουν το κεφάλι σε όλα τα επίπεδα.
Χάθηκα στο «γιατί» και αποφάσισα να επικεντρωθώ στο «τι κάνω τώρα».

*

Κέρδισα δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά μου και την γυναίκα μου. Ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε φανταστικούς κόσμους για να φύγουμε από τις οθόνες.
Κάναμε πολλές βόλτες στου Φιλοπάππου καταλήγοντας στην Ακρόπολη και αυτό ήταν μια παρηγοριά.

Διάβασα βιβλία και είδα ταινίες που χρωστούσα στον εαυτό μου και ασχολήθηκα δημιουργικά με την γη καλλιεργώντας και ακούγοντας τα φυτά.

*

Τελικά δεν είναι η πρώτη φορά ούτε και η τελευταία όπου η ανθρωπότητα δοκιμάζεται. Πάντα, θα υπάρχει τρόπος για να πηγαίνει μπροστά μέσα από όλες τις αντιξοότητες. Και εδώ που τα λέμε κάθε τέλος σε εισαγωγικά είναι μια αρχή και μια επανεκκίνηση.

*

Ο πλανήτης δεν μας ανήκει. Επαναλαμβάνω: Μάς δανείστηκε και οφείλουμε να τον παραδώσουμε στους επομένους. Όχι χειρότερο! Εάν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τον διορθώσουμε θα είναι ευχής έργον.