«Θα κλείσω με μια προσωπική μου αναφορά, με μια δημόσια εξομολόγηση.
Εγώ, γεννήθηκα στη δεκαετία του ’50, σε μια συνηθισμένη μεσοαστική οικογένεια στο κέντρο της πόλης.
Ανδρώθηκα στη 10ετία του ‘60.
Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι σε κάτι διέφερα από άλλους ανθρώπους.
Πώς το κατάλαβα;
Όταν στα μουσεία, που εγώ λατρεύω την αρχαία Ελλάδα από μικρό παιδί, προσκολλιόμουν στα αγάλματα τα ανδρικά και όχι τα γυναικεία.
Άρα κάτι με τραβούσε από τη φύση μου.
Διάβαζα Καβάφη και Λαπαθιώτη και ταυτιζόμουν με αυτούς τους σπουδαίους δημιουργούς.
Έκλαιγα κρυφά, γιατί έπρεπε να κρύψω κάτι, που ντρεπόμουν γι’ αυτό και δεν μπορούσα να το πω ούτε στους γονείς μου.
Έγινα ένα εσωστρεφές, ένα μελαγχολικό παιδί που έγραφε ποιήματα.
Μεγάλωσα όμως έφτιαξα ισχυρές σχέσεις, δεσμούς, σπουδαίους συντρόφους, οι οποίοι σήμερα είναι η ακριβή μου οικογένεια, μαζί με τα αδέλφια μου.
Αυτά τα κρυφά δάκρυα με οδηγούν σήμερα στα 68 μου χρόνια να αγωνίζομαι για να μην κλάψουν άλλα παιδιά στο μέλλον, για να είναι ευτυχισμένα, για να μη φοβηθούν να πουν τι είναι, τι τους ελκύει, με ποιους θέλουν να ζήσουν. Επιτέλους είμαστε όλοι άνθρωποι».
***
Με αυτές τις 180 λέξεις ολοκλήρωσε την ομιλία του στη Βουλή ο Σπύρος Μπιμπίλας, ειδικός αγορητής της Πλεύσης Ελευθερίας, του νομοσχεδίου για την ισότητα στο γάμο.
Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2024.
Ο ομιλητής απέσπασε το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα, όχι μόνο από τα βουλευτικά έδρανα, αλλά και από τα έδρανα της κυβέρνησης.
Το νομοσχέδιο πέρασε με 176 «Υπέρ» και 76 «Κατά». Ψήφισαν 254 βουλευτές. Δύο ψήφισαν «Παρών».
Ήταν μια ιστορική μέρα για την Ελλάδα.
