Χθες, 16 Αυγούστου 2025, αποχαιρετήσαμε σε μια σεμνή τελετή στη λιτή αίθουσα του Αποτεφρωτηρίου Ριτσώνας την αγαπημένη ηθοποιό Σοφία Σεϊρλή. Πλήθος συναδέλφων της παρευρέθηκαν, παρά τη μακρινή απόσταση και παρά τις διακοπές.
Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε, η θεατρική της κόρη Ιώβη Φραγκάτου μέσα σε μια ατμόσφαιρα διάχυτης συγκίνησης.
Για χρόνια προσπαθούσε να με πείσει να της μιλάω στον ενικό. Αλλά το «κυρία Σεϊρλή μου», με το οποίο της απευθυνόμουν για πολύ καιρό, είχε μέσα του τόση τρυφερότητα όσο σεβασμό είχε και η σχέση. Αντίο σας «κυρία Σεϊρλή μου». Αφήνετε δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια του θεάτρου μας. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.
Ειρήνη Αϊβαλιώτου
***
Ο αποχαιρετισμός από την Ιώβη Φραγκάτου
«Σήμερα, αν και μέσα στο Δεκαπενταύγουστο, ένα πλήθος φίλων ήρθε να σε αποχαιρετήσει. Όλοι ήρθαν για σένα.
Αγαπημένη μας Σοφία,
Πώς θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα ερχόμασταν σήμερα εδώ, 16 Αυγούστου, για να σε αποχαιρετήσουμε;
Και πώς θα περνούσε ποτέ από το μυαλό μου ότι θα μιλούσα τώρα για σένα, εκπληρώνοντας την επιθυμία που είχες εκφράσει – χωρίς εγώ να το γνωρίζω – στην πολύ καλή σου φίλη Κατερίνα, πως ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ θα έφευγες, θα ήθελες να πει τον επικήδειό σου η Ιώβη (η θεατρική σου κόρη, όπως με αποκαλούσες).
Όταν κάποια στιγμή, όμως, Σοφία μου… Όχι τώρα. Όχι τόσο νωρίς, τόσο πρόωρα, τόσο αιφνίδια.
Τι να πρωτοπώ εγώ για σένα; Να μιλήσω για τις θεατρικές σου δημιουργίες; Για την ομορφιά σου; Τις κατακτήσεις σου; Τη δοτικότητά σου; Το χιούμορ σου;
Συναντηθήκαμε πριν από 18 χρόνια, όταν κάναμε προετοιμασία για τις εξετάσεις του Εθνικού, και από τότε δεν χωριστήκαμε ποτέ. Είναι, για όλους τους φίλους σου, αδιανόητη και αβάσταχτη η απώλειά σου.
Έφυγες, όμως, ακμαία. Δεν είχες μια αργόσυρτη, παρακμιακή αποχώρηση που – όπως μου είχες πει – δεν θα ήθελες με τίποτα. Έφυγες γεμάτη ζωντάνια και όρεξη. Χαρούμενη και ευδιάθετη για τις δουλειές που σε περίμεναν αυτόν τον χειμώνα.
Αποφασισμένη, όπως μου τόνισες στην τελευταία μας συνομιλία – ούτε δέκα μέρες πριν –, να ανανεωθείς, να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και να κάνεις πολλά ταξίδια.
Ελπίζω και εύχομαι, εκεί που ταξιδεύει τώρα η ψυχή σου, να βλέπει με πόση αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό μιλάει τόσος κόσμος για σένα.
Θα μας λείψεις πολύ. Θα σε θυμάμαι για πάντα».
