«Αυτό είναι χάλια» από τον Poshichi | όλες οι εικόνες χρησιμοποιούνται με άδεια
Ο Poshichi είναι ένας Ιάπωνας καλλιτέχνης που δημιουργεί εικόνες καθημερινής ζωής σε στυλ nihonga. Τα ψηφιακά αποδομένα, αναχρονιστικά έργα τέχνης συχνά παρουσιάζουν τη γάτα του καλλιτέχνη σε παιχνιδιάρικα, χιουμοριστικά σκηνικά που είναι, κατά καιρούς, ήσυχα και στοχαστικά, ενώ άλλες φορές ιδιότροπα, ακόμη και σουρεαλιστικά. Μιλήσαμε με τον καλλιτέχνη για το υπόβαθρό του, το καλλιτεχνικό του στυλ και, το σημαντικότερο, τη γάτα του.
Στο «Λάθος» μια γυναίκα σκύβει μπροστά σε μια γάτα στη βροχή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι ήταν μια πλαστική σακούλα
Ο Poshichi μεγάλωσε γύρω από την τέχνη. Ο παππούς του διατηρούσε ένα μικρό κατάστημα κορνιζών στην αγροτική Ιαπωνία, ενώ η γιαγιά του είχε πτυχίο καλών τεχνών και ήταν καθηγήτρια καλών τεχνών. Φανατικός σχεδιαστής, ο Ποσίτσι φαινόταν ότι ήταν προορισμένος να γίνει καλλιτέχνης. Αλλά η ζωή δεν είναι πάντα τόσο απλή.
Ο επίδοξος καλλιτέχνης πήγε σε λύκειο καλών τεχνών, αλλά δυσκολεύτηκε. «Μια αφίσα στην οποία αφιέρωσα τον περισσότερο χρόνο ήταν η μόνη που δεν επιλέχθηκε για διαγωνισμό», μας είπε ο καλλιτέχνης. «Δεν έχω πραγματικά όμορφες αναμνήσεις». Έτσι, ο Ποσίτσι εγκατέλειψε την τέχνη ως καριέρα και αποφάσισε να βρει μια «κανονική» δουλειά γραφείου.
Αλλά συνέχισε να συνδέεται με την τέχνη, ιδιαίτερα μετά την επιμονή ενός φίλου του που τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να σχεδιάζει, έστω και μόνο ως χόμπι. Πριν από δύο χρόνια, ο Ποσίτσι υιοθέτησε μια γάτα που είχε διασωθεί και τότε τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. «Μέχρι τότε, δεν έβρισκα τη ζωή ευχάριστη, οι μέρες μου φαίνονταν μη ρεαλιστικές και δεν είχα καμία ελπίδα για το μέλλον. Ευχόμουν οι μέρες να περνούσαν γρήγορα και ζωγράφιζα εικόνες που εξέφραζαν αυτά τα σκοτεινά, ζοφερά συναισθήματα. Ξέρω ότι είναι κλισέ, αλλά από τότε που υιοθέτησα τη γάτα μου, έχω βρει πολλές στιγμές χαράς».
Αυτές οι στιγμές χαράς έχουν γίνει η έμπνευση για πολλές από τις πρόσφατες, χιουμοριστικές εικόνες του Poshichi. «Ένιωσα την ανάγκη να διατηρήσω αυτές τις στιγμές, γι’ αυτό και άρχισα να τις αποτυπώνω στα έργα τέχνης μου».
Στο «Καθαρισμός του Βούδα», δύο Βούδες καθαρίζουν τον εμετό μιας θεϊκής γάτας
Στο «Ας παίξουμε μια τελευταία φορά», μια φιγούρα εμπλέκεται σε ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού, το οποίο σίγουρα δεν θα είναι το τελευταίο
