Η Μπριζίτ Μπαρντό έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025 σε ηλικία 91 ετών, νικημένη από τον καρκίνο.
Η Μπριζίτ Ανν-Μαρί Μπαρντό γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1934. Ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου και τραγουδίστρια. Επίσης ήταν ένθερμη ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Μπριζίτ Μπαρντό.
Μύθος και σύμβολο του σεξ των δεκαετιών 1950 και 1960, ήταν αστέρι παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας, ιέρεια και μούσα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της εποχής.
Έμβλημα της γυναικείας χειραφέτησης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, έφερε επανάσταση στα ήθη, περνώντας από γυναίκα-παιδί σε femme fatale, ελεύθερη και προκλητική, ενζενί και ελευθεριάζουσα, σε μια εποχή μεταπολεμική και συντηρητική.
Με 48 ταινίες στο ενεργητικό της και περισσότερα από 80 τραγούδια σε 21 χρόνια καριέρας, η Μπριζίτ Μπαρντό, πασίγνωστη επίσης με τα αρχικά της, BB («Μπεμπέ»), ήταν μια από τις γνωστότερες Γαλλίδες καλλιτέχνιδες παγκοσμίως.
***
Η Μπριζίτ Μπαρντό [Brigitte Anne-Marie Bardot], ήταν ένθερμη ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ιδρυτής και πρόεδρος του ομώνυμου Ιδρύματος.
Είναι γνωστό ότι το 1968, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκωλ είχε δηλώσει πως η Μπριζίτ Μπαρντό φέρνει στη χώρα τόσο συνάλλαγμα, όσο και η αυτοκινητοβιομηχανία Renault.
Την ίδια εποχή επειδή ο ντε Γκωλ εκτιμούσε την απλότητα, την ειλικρίνεια και το χιούμορ της, τής πρότεινε να ποζάρει για την προτομή της «Μαριάν», του συμβόλου της γαλλικής δημοκρατίας. Εκείνη δέχτηκε. Την προτομή φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αζλάν.
Το 1962, ξεκινά την πρώτη της μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, θέτοντας τον εαυτό της στη μάχη κατά του επώδυνου πιστολιού που χρησιμοποιούσαν τότε για τη θανάτωση των ζώων στα σφαγεία. Βλέποντας τις συνθήκες θανάτου των ζώων, αποφάσισε να γίνει χορτοφάγος και να αγωνιστεί προς την κατεύθυνση αυτή.
Το 1973, έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα για την τελευταία της ταινία, «L’ Histoire très bonne et très joyeuse de Colinot trousse-chemise», της Νίνα Κονπανέζ, μετά από 21 χρόνια καριέρας, 50 ταινίες και 80 τραγούδια, μην αντέχοντας πλέον την υπερέκθεσή της στα μίντια και το ίδιο το σινεμά, η Μπριζίτ Μπαρντό αποσύρθηκε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα.
Αποφάσισε να αφοσιωθεί πλέον σε ένα άλλο πάθος που είχε φωλιάσει μέσα της από καιρό: την υπεράσπιση των ζώων.
Κάποια χρόνια πριν είχε δηλώσει:
«Είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, έχω μια μύτη και ένα στόμα, έχω αισθήματα και σκέψεις, αλλά η ζωή μου γίνεται ανυπόφορη. Η ψυχή μου δεν μου ανήκει πια. Για μένα, το βεντετιλίκι είναι μια βιτρίνα. Δεν μπορώ να ζήσω όπως επιθυμώ. Η ύπαρξή μου είναι απλά υπόγεια. Ναι, θέλω να αισθανθώ τον φρέσκο αέρα σπίτι μου, δεν μπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας φωτογράφος καθισμένος στη στέγη απέναντι. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή μου για τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου ανήκουν».
Πρώτα βήματα στην υπεράσπιση των ζώων
Το 1977, η Μπαρντό ξεκίνησε μια μεγάλη καμπάνια αναχωρώντας για τους πολικούς πάγους του Καναδά, στο Μπλακ-Σαμπλόν, ώστε να καταγγείλει τη θανάτωση μωρών φώκιας για τη γούνα τους. Το ταξίδι της κρατά πέντε ημέρες, γνωρίζοντας μεγάλη προβολή από τον Τύπο.
Μετά την επιστροφή της στη Γαλλία, κατάφερε να ψηφιστεί η απαγόρευση του εμπορίου προϊόντων με δέρμα φώκιας νεότερης των τεσσάρων εβδομάδων, χάρις κυρίως της υποστήριξης από τον τότε Πρόεδρο της χώρας, Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν.
Μετά την εκστρατεία της στον Καναδά, το 1978, η Μπαρντό κυκλοφορεί στην αγορά ένα βιβλίο για παιδιά με τίτλο «Noonoah, η μικρή λευκή φώκια», το οποίο και διηγείται τη ζωή ενός μωρού φώκιας που σώθηκε από τους κυνηγούς χάρις σε έναν Εσκιμώο.
Το 1982, επιστρέφει ειδικά για την περίσταση στα στούντιο, για να ηχογραφήσει το τραγούδι, αφιερωμένο στα ζώα, το Toutes les bêtes sont à aimer, ένα τραγούδι που γνώρισε μικρή επιτυχία.
Κατόπιν το 1985, ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν, αλλά η Μπαρντό αρνήθηκε.
Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό
Το 1986, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό, ένας οργανισμός στρατευμένος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, ο οποίος χρηματοδοτείται από την ίδια.
Τα κύρια πεδία δραστηριοποίησης του ιδρύματος σχετίζονται με: τη μάχη κατά της αιχμαλωσίας άγριων ζώων για την τοποθέτησή τους σε τσίρκο και ζωολογικούς κήπους, για τις συνθήκες σφαγής των ζώων, για την καταπολέμηση της ιπποφαγίας, για την κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα, για την καταπολέμηση της κακομεταχείρισης και του παράνομου κυνηγιού, για την εξάλειψη των αγώνων με ζώα (όπως οι ταυρομαχίες και κοκορομαχίες), καθώς και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την εγκατάλειψη των οικόσιτων ζώων.
Κατά την περίοδο 1989-1992, η Μπαρντό παρουσίασε τις εκπομπές «SOS Animaux», οι οποίες αποσκοπούσαν στην ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υποφέρουν τα ζώα. Γυρίστηκαν 13 εκπομπές που γνώρισαν μεγάλη ακροαματικότητα.
Τo 2001, η οργάνωση PETA, απένειμε στην Μπαρντό ένα βραβείο, το «Ανθρωπιστικό Βραβείο PETA», σαν αναγνώριση των αγώνων της υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, και κυρίως για την προσπάθειά της για την προστασία της φώκιας.
Το 2002, και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, η Μπαρντό κάλεσε τον κόσμο σε μποϊκοτάρισμα των νοτιοκορεάτικων προϊόντων, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατανάλωση του κρέατος σκυλιών και γατιών στη Νότια Κορέα. Η ίδια υποστήριξε πως την κίνησή της αυτή ακολούθησαν πολλές χιλιάδες απειλητικά γράμματα.
Κατόπιν, το 2003, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Un cri dans le silence», όπου εξέφραζε το σύνολο των προσωπικών της ιδεών για τη ζωή. Η ηθοποιός έκανε εκτενή αναφορά στον πόλεμο του Ιράκ και καταδίκαζε τη γαλλική ελευθερία η οποία είχε συρρικνωθεί.
Καταπιάστηκε επίσης με τη «σεξουαλική ασυδοσία της κοινωνίας», καταδίκασε ορισμένους εκπαιδευτικούς αποκαλώντας τους «αστέγους της εκπαίδευσης» και καταφέρθηκε εναντίον ορισμένων ανέργων ονομάζοντάς τους «τεμπέληδες χαραμοφάηδες».
Επίσης καταδίκασε τα Gay Pride, καθώς επίσης τη μουσουλμανική εορτή Αϊντ ελ-Κεμπίρ και τους παράνομους μετανάστες. Τον Ιούνιο του 2004 καταδικάστηκε για την προώθηση ρατσιστικών αντιλήψεων.
Το 2006, συνέχισε τη σταυροφορία της ενάντια στο κυνήγι της φώκιας. Πήγε και πάλι για τον Καναδά μετά από 30 χρόνια, παρά το γεγονός ότι ο αριστερός της γοφός είχε προσβληθεί από αρθριτικά και ήταν αναγκασμένη να μετακινείται με πατερίτσες.
Εξέφρασε την επιθυμία να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της χώρας, Στήβεν Χάρπερ, ο οποίος όμως αρνήθηκε. Ωστόσο δεν παράτησε την προσπάθεια και οργάνωσε συνέντευξη Τύπου στην Οτάβα, έχοντας στο πλάι της νέους συμμάχους, τον Πωλ ΜακΚάρτνεϊ και την Πάμελα Άντερσον.
Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2007, η Μπαρντό, εκνευρισμένη που το όνομά της συνδέθηκε με το κόμμα του Ζαν Μαρί Λε Πεν, υποστήριξε ότι ποτέ δεν υπήρξε μέλος ούτε του Εθνικού Μετώπου ούτε κανενός άλλου κόμματος, και ανακοίνωσε πως δεν θα ψηφίσει, καθώς, σύμφωνα με την ίδια, κανένας από τους 12 υποψηφίους δεν έδειχνε ευαισθησία στα ζητήματα που αφορούν τα ζώα.
Το 2008, δικαστήριο στο Παρίσι καταδίκασε την ηθοποιό σε δύο μήνες φυλάκιση με αναστολή και 15.000 ευρώ πρόστιμο με την κατηγορία ότι προέβη σε δηλώσεις που υποκινούσαν το ρατσιστικό μίσος, εξαιτίας ενός γράμματος που είχε στείλει στον Νικολά Σαρκοζί όταν εκείνος ήταν Υπουργός Εσωτερικών, στο οποίο και καταδίκαζε μια μουσουλμανική τελετή στην οποία σφάζονταν ζώα.
Επίσης εξέφρασε την άποψη ότι οι μουσουλμάνοι εξαπλώνονταν ταχύτατα στη Γαλλία και επιθυμούν να επιβάλλουν τον τρόπο ζωής και τις αντιλήψεις τους στο γενικότερο πληθυσμό.
Η δίκη έληξε στις 3 Ιουνίου 2008, με τη δικαστική αρχή να δηλώνει πως βαρέθηκε να καταδικάζει την Μπαρντό για το ίδιο ζήτημα ξανά και ξανά…
Πηγή: Wikipedia
