Cat Is Art

Παναγιώτα Βιτετζάκη: “Για ό,τι αγάπησες, θα πληρώσεις το τίμημα”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Μπορεί την ελκυστική Παναγιώτα Βιτετζάκη να την έχετε δει στην τηλεόραση, όπου, όπως μαθαίνω, αρέσει πολύ, το θέμα όμως είναι να την παρακολουθήσετε και στο θέατρο. Πρόκειται για ένα κορίτσι νέο, όμορφο, καλλίγραμμο, με εκπληκτική κίνηση, δροσερό και εκφραστικό πρόσωπο. Αυτό όμως που τη χαρακτηρίζει περισσότερο είναι ένα μεγάλο υποκριτικό ταλέντο και μια αφοσίωση στην τέχνη της.
Ήταν η έκπληξη που μας περίμενε στην πρεμιέρα του έργου «Blink» του Φιλ Πόρτερ, σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη και σκηνοθεσία Τάσου Πυργιέρη, στο θέατρο “Faust”. Στην παράσταση η Παναγιώτα Βιτετζάκη και o Θάνος Λέκκας υποδύονται τη Σόφι και τον Τζόνα, δύο νέους στην πρώτη μετεφηβική τους νιότη οι οποίοι μετακόμισαν από την επαρχία στο Νότιο Λονδίνο για να αποδράσουν από τα οικογενειακά τους τραύματα. Είναι ένα έργο για τη νέα γενιά, παγκόσμιο. Ένα έργο που μας αφορά όλους.

Ο ρόλος της Σόφι είναι σημαντικός και εξαιρετικά απαιτητικός, μια ερμηνευτική πρόκληση θα έλεγα. Η ταλαντούχα Παναγιώτα Βιτετζάκη, με την ελπιδοφόρα της εμφάνιση, μάς δείχνει το φωτεινό και αισιόδοξο πρόσωπο μιας χαριτωμένης προσωπικότητας. Η ερμηνεία της είναι αυθόρμητη, άμεσα ευθύβολη, γεμάτη από την αρετή της νεότητας. Έχει θεατρική ωριμότητα, χιούμορ και συγκινητική ειλικρίνεια. Μπορεί η Σόφι να είναι ένα κορίτσι με κατάθλιψη, κατάφωρα ερωτευμένο με τον νεκρό πατέρα του και ανίκανο να συνδεθεί με άλλον άνθρωπο αλλά η παράσταση έχει τόσα αναπάντεχα γεγονότα, μυστικά και ανατροπές που δεν φαντάζεστε… Η παρουσία της ήταν τόσο συναρπαστική, που μας επιτρέπει να περιμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια της σταδιοδρομίας της.

Η Παναγιώτα με εντυπωσίασε ευχάριστα και σε αυτή τη συνέντευξη καθώς, αφενός με το χαρισματικό της λέγειν και αφετέρου με τις γνώσεις της, πείθει ως προς το γιατί η παράσταση που με τόσο πάθος ετοίμασαν με τον σκηνοθέτη της Τάσο Πυργιέρη και τον συμπρωταγωνιστή της Θάνο Λέκκα, έχει λόγο ύπαρξης στην τόσο γεμάτη θεατρική Αθήνα του 2020.

Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στην 24ωρη παράσταση «Μερσιέ και Καμιέ» του Σάμιουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2013, στο εκπαιδευτικό-διαδραστικό πρόγραμμα «Θέμα Χημείας» από την ομάδα Θεατρόνιο σε σκηνοθεσία Γιάννη Ράμου, και στις παραστάσεις «Δεν είμαι φλαμίνγκο» του Πέτρου Κουμπλή, «Ραβδί ή λυχνάρι» του Δημήτρη Κωνσταντάρα, «Ο συνήγορος» του Τζον Μόρτιμερ, «Η συμμορία των πέντε» του Γκράχαμ Λίνεχαν και «Ζητείται ψεύτης» του Δημήτρη Ψαθά. Επίσης συμμετείχε στις ταινίες μικρού μήκους «Humphrey» του Στέφανου Γκέκα και «Το σπίτι» του Βασίλη Δήμου, και στις τηλεοπτικές σειρές «Ζωή μου», «ΑR3NA», «Έγκλημα και πάθος», «Για πάντα παιδιά», «Η Επιστροφή» και «Έρωτας Μετά».

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη ζωή της, την απόφασή της να ακολουθήσει το δρόμο του θεάτρου, την τέχνη και την τεχνολογία αλλά και για το τι οφείλει στην τηλεόραση.

Στην υποκριτική, όπως μου αποκάλυψε, την οδήγησε πρώτα η συστολή της που για αρκετά χρόνια την κρατούσε κλεισμένη στη γυάλα της. Η υποκριτική ήταν ένα μέσο για να βιώσει καταστάσεις που δεν τολμούσε να ζήσει στην πραγματικότητα. Επίσης η μεγάλη της αγάπη για τον άνθρωπο. “Αγαπώ βαθιά τον άνθρωπο και τα παθήματά του”, υπογραμμίζει. “Είναι μεγάλη παρηγοριά το θέατρο. Ακόμα και αν δεν δίνει απαντήσεις, είναι λυτρωτικό το να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος σε αυτό που νιώθεις -σε αυτό που σου συμβαίνει”.

 

 

* Ο πατέρας μου ήταν αξιωματικός και έπαιρνε μεταθέσεις. Έτσι γεννήθηκα στην Αθήνα για να ξαναγυρίσω στα 15 μου. Στο ενδιάμεσο έμεινα στην Αλεξανδρούπολη, στο Σιδηρόκαστρο, στο Μεγάλο Πεύκο, στην Τρίπολη, στην Ξάνθη, στη Θεσσαλονίκη και στη Χίο. Η καταγωγή μου είναι από Χανιά και Τρίπολη.

– Ποιες είναι οι πιο αγαπημένες αναμνήσεις από την παιδική σου ηλικία;

* Τα πρωινά διακοπών στο αρκαδικό χωριό της μητέρας μου, στο Πράσινο. Σπουργίτια στη συκιά του παραθύρου μου, ήχος από το σιδεράδικο του παππού μου στον κάτω όροφο και από τα κατσαρολικά στην κουζίνα. Ήξερα πως το φαγητό είχε ξεκινήσει να γίνεται. Ελληνικός καφές περίμενε όλη την οικογένεια (τα παιδιά χορταίναμε και με τη μυρωδιά) και κατεβαίναμε να πάρουμε θέσεις για πρωινό χαρτάκι! Είναι μια εικόνα που μου έδινε δύναμη σε κάθε ξένο τόπο που έμενα. Έκλεινα τα μάτια μου και μου προσέφερα την ψευδαίσθηση πως ήμουν εκεί. Αυτό ήταν το μοναδικό σπίτι για εμένα μέχρι τώρα.

– Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολούθησες στη ζωή σου;

* «Ο Θάνατος του Εμποράκου».

– Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στην απόφαση να ασχοληθείς με την υποκριτική;

* Ήταν δύο πράγματα: Πρώτα η δειλία μου που για αρκετά χρόνια με κράταγε κλεισμένη στη γυάλα μου. Η υποκριτική ήταν ένα μέσο για μένα να ζήσω καταστάσεις που δεν τολμούσα να ζήσω στην πραγματικότητα. Επίσης η μεγάλη μου αγάπη για τον άνθρωπο. Αγαπώ βαθιά τον άνθρωπο και τα παθήματά του. Είναι μεγάλη παρηγοριά το θέατρο. Ακόμα και αν δεν δίνει απαντήσεις, είναι λυτρωτικό το να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος σε αυτό που νιώθεις -σε αυτό που σου συμβαίνει.

– Υπήρξαν δάσκαλοι που σε βοήθησαν να πάρεις αυτή την απόφαση;

* Ήταν πολύ προσωπική υπόθεση. Απλά το ήξερα από πάντα. Αντίθετα, υπήρξαν πολλοί στον δρόμο μου που με απέτρεπαν από αυτήν την απόφαση.

 

 

– Τι είναι το «Blink» του Φιλ Πόρτερ στο οποίο παίζεις και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Faust, από τις 10 Ιανουαρίου 2020, σε σκηνοθεσία Τάσου Πυργιέρη;

* Το Blink είναι ένα νεανικό έργο που αναφέρεται στην ιδιόμορφη σχέση που συνάπτουν δύο νέοι μέσω μιας κάμερας ενδοεπικοινωνίας.

– Το «Blink», σε όποια χώρα κι αν παίχτηκε, πήρε διθυραμβικές κριτικές. Ειδικά οι Έλληνες θεατές για ποιο λόγο πρέπει να δουν την παράσταση;

* Πιστεύω πως δεν θα έπρεπε να στριμώξουμε την απήχηση αυτού του έργου σε γεωγραφικά όρια. Είναι ένα έργο για το πρόβλημα της γενιάς μου, παγκόσμια. Για την αναπηρία μας να συνδεθούμε ουσιαστικά. Έχουμε εκπαιδευτεί να συνάπτουμε σχέσεις μέσω τεχνολογίας. Βολευόμαστε εκεί. Και μένουμε εκεί. Με αφορά. Μας αφορά! Είναι πρόβλημα. Είναι η μάστιγα της εποχής μας. Τουλάχιστον ας το αναγνωρίσουμε αυτό. Μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για πιο ανθρώπινα χρόνια.

– Ποια είναι η Σόφι, ο χαρακτήρας που υποδύεσαι στην παράσταση;

* Είναι ένα νεαρό κορίτσι με κατάθλιψη, κατάφωρα ερωτευμένο με τον νεκρό πατέρα της και ανίκανο να συνδεθεί με άλλον άνθρωπο.

 

 

– Μπορεί κάποτε να έρθει ο καιρός που η ανάγκη να βρεθούν δύο άνθρωποι ταυτόχρονα στο ίδιο δωμάτιο θα είναι παρελθόν;

* Ήδη έχει έρθει ο καιρός που μπορεί να μην έχει εξαλειφθεί αυτή η ανάγκη, αλλά οπωσδήποτε έχει περιοριστεί δραματικά. Η ρομαντική μου φύση όμως με κάνει να ελπίζω πως ο κόσμος ανάποδα να έρθει, ο άνθρωπος πάντα θα έχει ανάγκη την ανθρώπινη επαφή.

– Υπάρχει αγάπη δίχως εγγύτητα και επαφή;

* Φυσικά. Νομίζω η αγάπη δεν έχει να κάνει με αυτό.

– Γιατί σχέσεις δυνατής αγάπης συχνά δεν λειτουργούν;

* Εγώ θα έλεγα σχέσεις δυνατού έρωτα πως είναι πολύ δύσκολο να λειτουργήσουν. Έτσι και αγαπήσεις, δεν ξεαγαπάς. Η αγάπη πάντα εκεί θα είναι. Απλά μπορεί να μην είναι αρκετή αν δεν υπάρχουν και άλλα πράγματα ώστε να συνεχίσεις (σε ερωτικό επίπεδο).

– Πώς θα μας περιέγραφες τη σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης;

* Ο Τάσος Πυργιέρης καταπιάνεται με τα πάντα με έναν παιδικό, αθώο και ανάλαφρο τρόπο. Και αυτό νομίζω πως λειτούργησε πολύ εξισορροπητικά ως αντίβαρο στην αρρώστια και στο σκοτάδι του έργου. Δε χρειάζεται πάντα να κραυγάζουμε αυτό που μας καίει. Καμιά φορά μπορεί να χρειάζεται απλά να δώσουμε χρόνο να επεξεργαστούν τις σπίθες που ανάψαμε.

– Τι μήνυμα θα ήθελες να απευθύνεις στον συμπρωταγωνιστή σου, Θάνο Λέκκα;

* Ο Θάνος είναι ένα χαρισματικό πλάσμα που απλά κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Είναι ένα αερικό. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν μπήκα στην Δραματική του Ωδείου Αθηνών. Τουλάχιστον ο πρώτος που θυμάμαι. Ύστερα από εκείνον το χάος (χαχα). Μεγάλη η χαρά μου να συναντώ στην εποχή μας και άλλους ανθρώπου άλλης εποχής.

– Πώς είναι η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Τάσο Πυργιέρη;

* Είμαστε σαν παλιόπαιδα που παίζουν, ευχαριστιούνται, πέφτουν, σηκώνονται, διαφωνούν, τα ξαναβρίσκουν και όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα της κοινής τους λαχτάρας για το παιχνίδι και της πάντα καλής τους πρόθεσης.

 

 

– Ποιος πιστεύεις ότι πρέπει να είναι ευρύτερα ο ρόλος του θεάτρου στις εποχές που διανύουμε;

* Σε κάθε εποχή θα πρέπει να ενεργοποιεί την κριτική σκέψη και να λειτουργεί με κάποιο τρόπο λυτρωτικά (είτε προσφέροντας παρηγοριά, είτε γέλιο, είτε…).

– Μεταξύ έμφυτου ταλέντου και σκληρής δουλειάς, ποιο στοιχείο, κατά τη γνώμη σου, βαρύνει καθοριστικά στην απόδοση ενός ρόλου;

* Μεγαλώνοντας παρατηρώ πως πιο καθοριστικό και από τα δύο είναι τα βιώματα. Τουλάχιστον για μένα. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το να βγαίνεις από το safe zone σου και να πλουτίζεις τη δεξαμενή των εμπειριών σου.

– Πιστεύεις ότι η ελευθερία έκφρασης στην τέχνη είναι απεριόριστη ή με κάποιο τρόπο ο καλλιτέχνης οφείλει να θέτει όρια και με ποια κριτήρια;

* Πιστεύω πως ο καθένας είναι τόσο ελεύθερος όσο το αντέχει.

– Ως νέα ηθοποιός μέσα από τις μέχρι τώρα συνεργασίες σου, έχεις γίνει αποδέκτης γενναιοδωρίας από συναδέλφους σου και συνεργάτες μεγαλύτερης ηλικίας και ενδεχομένως πλουσιότερης εμπειρίας;

* Θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο ως προς τις επαγγελματικές και φιλικές μου συναναστροφές.

– Ποιος ρόλος παρουσιάζει για σένα τη μεγαλύτερη πρόκληση και βαθμό δυσκολίας, ένας δραματικός ή ένας κωμικός;

* Στην τηλεόραση βρίσκω τους κωμικούς ρόλους δυσκολότερους, ενώ στο θέατρο νομίζω το αντίθετο.

– Στο ημερολόγιό σου ποια μέρα της ζωής σου θα μείνει ανεξίτηλη;

* Δεν θα αναφερθώ στο συμβάν γιατί στ’ αλήθεια δεν έχει καμιά σημασία αλλά στο τι μου πυροδότησε αυτό. Ήταν το κομβικό σημείο της ζωής μου που με ξεπαρθένεψε ψυχικά. Με σκλήρυνε αλλά με όπλισε και με θάρρος. Πια δεν φοβάμαι τόσο. Όχι πως δεν ξαναέρθουν άσχημα πράγματα, αλλά η υποδοχή μου σε αυτά έχει αλλάξει. Και μέσα σε όλα αυτά κατάφερα να κρατήσω την πίστη μου (στους ανθρώπους, σε εμένα, στον Θεό, σε ό,τι…). Και αυτό είναι τόσο αισιόδοξο!

– Η ζωή του ηθοποιού έχει αγωνίες, έρευνα, ψάξιμο για ακροάσεις, απογοητεύσεις και συνεχές τρέξιμο. Το αντέχεις;

* Για ό,τι αγάπησες, θα πληρώσεις το τίμημα.

– Για ποιον μεγάλο ηθοποιό θα έλεγες «αχ και να μπορούσα να παίξω έτσι»;

* Δεν «ζηλεύω» ερμηνείες, «ζηλεύω» στάσεις ζωής. Για παράδειγμα, θα έλεγα για έναν άνθρωπο σαν τον χαρακτήρα του Ζορμπά «αχ και να μπορούσα να ζήσω έτσι».

– Υπάρχει, κατά τη γνώμη σου, διαχωρισμός ποιοτικού και εμπορικού θεάτρου;

* Το μόνο που με αφορά είναι να βρίσκω αλήθεια. Ας είναι και σε σχολικό σκετς.

– Στην τηλεόραση τι χρωστάς;

* Συναντήσεις με πολύ όμορφους ανθρώπους, εκπαίδευση υποκριτικής με κάμερα που την αγαπώ πολύ και δεν διδάσκεται τόσο στις σχολές και φυσικά οικονομική ανεξαρτησία που το θέατρο δεν μπορεί πάντα να προσφέρει.

– Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, συγγενείς ή φίλοι, των οποίων η γνώμη σε επηρεάζει;

* Γενικά είμαι ανοιχτή, οπότε και αφήνω εξωτερικά ερεθίσματα να με επηρεάζουν.

– Πώς θα περιέγραφες λακωνικά τον εαυτό σου;

* Δυνατή. Υπεραναλυτική. Δύστροπη ερωμένη. Αφοσιωμένη φίλη. Αθεράπευτα ρομαντική.

– Τι είναι αυτό που εκτιμάς περισσότερο σε έναν φίλο ή σε ένα συνεργάτη;

* Σε φίλο το ήθος. Σε συνεργάτη η καλλιτεχνική του αρτιότητα. Και γενικά αυτό στο οποίο υποκλίνομαι μπροστά, είναι η ταπεινοφροσύνη.

– Θέλεις να μας περιγράψεις μια συνηθισμένη μέρα σου; Υπάρχει ελεύθερος χρόνος και πώς τον αξιοποιείς;

* Δεν υπάρχει ακριβώς αυτό που λέμε «συνηθισμένη μέρα» γιατί τα ωράριά μας αναδιαμορφώνονται κάθε εβδομάδα. Και δυστυχώς ούτε αρκετός ελεύθερος χρόνος υπάρχει αλλά μένω στο κέντρο οπότε και μου εξασφαλίζω καθημερινά έστω και έναν σύντομο περίπατο στην Ακρόπολη, πράγμα που μου υπενθυμίζει πως η ζωή είναι ωραία, αρκεί να ξέρεις πού να κοιτάξεις.

– Ποια είναι η σχέση σου με την τεχνολογία;

* Αν δεν έκανα αυτό το επάγγελμα δεν θα είχα νομίζω σχεδόν τίποτα. Μου πήρε χρόνο να αποδεχτώ πως είναι ένα ισχυρό μέσο προβολής της δουλειάς μας. Και αν θες να το χρησιμοποιήσεις μόνο ως τέτοιο είναι βοηθητικό. Φυσικά υπάρχουν και αρνητικά… Γενικά όμως θα έλεγα πως είμαι παλιάς κοπής γυναίκα και προτιμώ την ανθρώπινη επαφή. Εξού και το blink στη ζωή μου!

 

 

– Τι θα ήθελες να ευχηθείς για τον καινούργιο χρόνο;

* Να βρει τον κάθε άνθρωπο αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο. Και να νοιαστούμε λίγο παραπάνω και για την ευτυχία του δίπλα μας. Γιατί, όπως λέει ο Καζαντζάκης, «αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ».

– Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Τσέχωφ, Τολστόι, Στρίντμπεργκ, Τένεσι Ουίλιαμς, Καζαντζάκης και τόσοι άλλοι…

– Ποια είναι τα προσεχή σχέδιά σου;

* Να βρω περισσότερο τον εαυτό μου και να προσπαθήσω να του δώσω ό,τι λαχταρά και ό,τι του αξίζει.

– Τέλος, ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

* Νομίζω πως είμαι ασφυκτικά διαχυτική μαζί τους. Τα λατρεύω. Δεν έχω τον χρόνο και τον χώρο για να έχω κάποιο ζωάκι αλλά έχω μια ορχιδέα που της μιλάω και την αγαπώ πολύ (ακούγεται «σπούκι» η αλήθεια είναι…).

– Ευχαριστώ πολύ.

*Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Θάνος Λέκκας: “Ο έρωτας είναι ένα άλμα πάνω από το κανονικό του καθενός”

 

 

Το έργο “Blink” του Φιλ Πόρτερ, σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη, σκηνοθετεί ο Τάσος Πυργιέρης. Παίζουν οι ηθοποιοί Παναγιώτα Βιτετζάκη και Θάνος Λέκκας. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο Faust από τις 10 Ιανουαρίου 2020.

Ο σκηνοθέτης Τάσος Πυργιέρης μάς μιλά για το «Blink»

 

 

Το έργο

Το Blink είναι η ιστορία δύο νέων ανθρώπων, της Σόφι και του Τζόνα, οι οποίοι ζουν στο σύγχρονο Νότιο Λονδίνο. Δύο νέοι στην πρώτη μετεφηβική τους νιότη οι οποίοι μετακόμισαν στη μεγάλη πόλη από την επαρχία για να αποδράσουν από τα οικογενειακά τους τραύματα. Κατοικούν στο ίδιο κτήριο και ξεκινούν μέσω μιας κάμερας- οθόνης ενδοεπικοινωνίας μια ιδιόρρυθμη κι ανομολόγητη σχέση. Είναι ο τρόπος τους να εκφράσουν το ερωτικό τους ενδιαφέρον. Ένα ατύχημα στο δρόμο θα τους φέρει πιο κοντά, αναγκάζοντάς τους να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο. Το πόσο κοντά θα έρθουν όμως, είναι το βασικό ζήτημα που θέτει το έργο. Το ερώτημα αν η Σόφι και ο Τζόνα είναι ικανοί να ομολογήσουν και να ζήσουν έναν έρωτα.

Η ανικανότητά τους να επικοινωνήσουν, η αναπηρία τους να εκφράσουν την ερωτική τους επιθυμία, και η ανάγκη επιστράτευσης ενός ηλεκτρονικού γκάτζετ ώστε να ανακαλύψει ο ένας τον άλλον, αν και ούτε αυτό δίνει τη λύση και ουσιαστικά ενισχύει την αποξένωση, όλα μαζί και καθένα ξεχωριστά συνοψίζουν τις προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις της εποχής μας, και μιας γενιάς που μεγαλώνει στις χαώδεις και απρόσωπες μεγαλουπόλεις αντιμετωπίζοντας την καθημερινότητα της με απάθεια, ανίκανη να κάνει το επόμενο βήμα.

“Blink”: Την ιδιόρρυθμη κι ανομολόγητη σχέση δύο νέων σκηνοθετεί ο Τάσος Πυργιέρης

Ο συγγραφέας

Ο Φιλ Πόρτερ, γεννημένος το 1977, είναι βραβευμένος Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και λιμπρετίστας. Τα έργα του απευθύνονται κυρίως στο νεανικό κοινό καθώς οι ήρωες τους είναι σχεδόν πάντα νέοι. Το Blink έκανε πρεμιέρα στις 2 Αυγούστου 2012 στο Traverse Theatre στο Εδιμβούργο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Soho Theatre στο Λονδίνο. Το 2014 παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του ετήσιου Brits Off Broadway Festival στη Νέα Υόρκη. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

 

 

Οι συντελεστές

Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης
Ηθοποιοί: Παναγιώτα Βιτετζάκη και Θάνος Λέκκας
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Δραματολόγος: Σέβη Ματσακίδου
Καλλιτεχνική σύμβουλος: Ελένη Γκίνη
Κίνηση: Βασίλης Σκαρμούτσος
Ειδικός συνεργάτης: Ειρήνη Ιορδανίδου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου, Μικαέλα Ζώτου
Φροντιστήριο: Βασιλική Τσιλιγκρού
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Δ/vση φωτογραφίας trailer: Γιώργος Δασκαλόπουλος
Νομικός Συνεργάτης: Δημήτρης Καλοχαιρέτης
Παραγωγή: Α.Μ.Κ.Ε «Ο κύβος»

Πληροφορίες

Θέατρο Faust – Καλαμιώτου 11 & Αθηναΐδος 12, Αθήνα
210 3234095
Από 10 Ιανουαρίου έως 2 Φεβρουαρίου 2020
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο 21:00 Κυριακή 18:00
Διάρκεια παράστασης 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων
12 € κανονικό
10 € φοιτητικό
5 € ατέλειες

 

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΠαναγιώτα Βιτετζάκη: “Για ό,τι αγάπησες, θα πληρώσεις το τίμημα”

Related Posts