Μελίνα Σκούφου: Όσο άντεχα παρακολουθούσα τα γεγονότα…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Μελίνα Σκούφου

Τι Κέρδισα και τι Έχασα τη χρονιά που πέρασε, τι περιμένω…

*Τον Σεπτέμβριο έχασα, όπως και όλοι μας, τη δυνατότητα να κυκλοφορώ εκτός σπιτιού χωρίς μάσκα. Εύχομαι και περιμένω τη στιγμή που θα απαλλαγούμε από τις μάσκες και τις αποστάσεις.

*Τον Νοέμβριο η εργασία μου μεταφέρθηκε διαδικτυακά και είχα να επινοήσω τρόπους να συνεχίσω να εργάζομαι διδάσκοντας στα τμήματα θεάτρου ενηλίκων της Συμμορίας του Ήλιου και συντονίζοντας την ομάδα του Σωματείου Καλυψώ, ενώ η φύση της δουλειάς μας σχετίζεται άμεσα με τη σωματική και οπτική επαφή, τις εκφράσεις των ανθρώπων. Τα διαδικτυακά εργαστήρια για παιδιά που διοργανώσαμε είχαν μεγάλη απήχηση. Ήταν μια ευκαιρία μέσω διαδικτύου να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους από διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.

*Προς τα τέλη Νοεμβρίου έχασα για δύο εβδομάδες τη δυνατότητα να κυκλοφορώ εκτός σπιτιού, καθώς ο άνθρωπος που ζω μαζί διαγνώστηκε με covid και βρέθηκα σε αναγκαστική αυστηρή καραντίνα. Κάποιες στιγμές ήταν μεγάλη η αγωνία και για την υγεία αυτού του ανθρώπου, αλλά και η αναμονή της δικιάς μου νόσησης. Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου και το κέρδισα: δεν νόσησα, δεν κόλλησα κορονοϊό, διαπιστώνοντάς το με εβδομαδιαία μοριακά τεστ.

Όλη τη χρονιά εμπλουτίστηκε το λεξιλόγιό μου με όλες αυτές τις νέες λέξεις και φράσεις: καραντίνα, αντιγόνα, αντισώματα, κρούσματα, νέα μέτρα, rapid test, self test, απαγόρευση κυκλοφορίας, άδεια μετακίνησης, κ.ά.

Όμως, η πιο συγκλονιστική εμπειρία ήταν ότι παρέμεινα μεταξύ καναπέ και κρεβατιού για τρεις μήνες, έπειτα από επέμβαση ρουτίνας που όμως στην περίπτωσή μου είχε επιπλοκές με τα εσωτερικά ράμματα, τα οποία δεν απορροφούσε ο οργανισμός μου, σαν μια μορφή δυσανεξίας που εξηγήθηκε ως δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα που αντιμετώπισε ως ξένο σώμα αυτά τα ράμματα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος σχεδόν -ή χωρίς το σχεδόν- υπερκινητικός, διαρκώς βρίσκω κάτι να κάνω. Πήρα χαρτιά και μαρκαδοράκια και ξεκίνησα να σχεδιάζω, ήταν κάτι να κάνω, κινώντας τα χέρια μου, ένας τρόπος να αποτυπώσω την εσωτερική μου κίνηση και ένας τρόπος να διατηρήσω ενεργό το κίνητρό μου για δημιουργία.

Μέσα σε όλα αυτά συνέβαιναν οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις από το ελληνικό #me_too του ελληνικού θεάτρου. Όσο άντεχα παρακολουθούσα τα γεγονότα και συμμετείχα σε συζητήσεις που αφορούσαν την Σχολή απ’ όπου αποφοίτησα.

Τέλος Ιανουαρίου έχασα μία πολύ καλή μου φίλη και σύντροφο, τη γάτα μου Πλάτωνα, με την οποία συμβιώναμε 16 χρόνια – και τολμώ να πω – φτιάξαμε μαζί μια οικογένεια. Ήμουν άρρωστη και είχα να πάω τη γάτα στο γιατρό, με όλη την αγωνία για την υγεία της. Της είχα μιλήσει λίγες εβδομάδες πριν, την είχα αποχαιρετήσει χωρίς να είναι εμφανώς άρρωστη και μάλιστα της είπα ότι πια είμαι καλά και μπορεί να «φύγει» αν το επιθυμεί.

Ακολούθησαν δύο ακόμα δυσκολότερες εβδομάδες, όπου διαγνώστηκα με βακτηριδιακή λοίμωξη λόγω της δυσανεξίας στα ράμματα. Είχα δέκατα, συχνά αισθανόμουν το σώμα μου να καίει, κάποιες ημέρες δεν είχα δύναμη να σηκώνομαι από το κρεβάτι, ούτε να σχεδιάζω, ούτε να εργάζομαι διαδικτυακά, ούτε να βλέπω ταινίες, σχεδόν με δυσκολία έβρισκα τη δύναμη να αναπνέω. Ήταν στιγμές που πραγματικά φοβόμουν αν θα επιβίωνα. Όταν μπορούσα έβαζα εικόνες της φύσης σε βίντεο και κοιτούσα λαγκάδια, καταρράχτες, τον ήλιο, ζωάκια. Μέσα σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές εμφανίστηκε απ’ το πουθενά μία γάτα από τη γειτονιά, η οποία ήρθε και μου συμπαραστάθηκε ξαπλώνοντας για ώρες καθημερινά στα πόδια μου, ενώ εγώ πάλευα να ανασάνω. Την υιοθέτησα και την ονόμασα Χαρά. Ευχαριστώ τις γάτες Σωκράτη, Batman και Ντίνα γιατί και αυτές αφοσιωμένες γουργούριζαν δίπλα και πάνω μου δίνοντάς μου αγάπη, δύναμη και βοήθεια στη θεραπεία. Παράλληλα, πήρα πολλά φάρμακα και έγινα καλά.
Κατάλαβα τη φίλη μου τη Βίκυ που χάσαμε πριν ένα χρόνο από καρκίνο, τι εννοούσε όταν έλεγε ότι κουράζεται όταν σηκώνεται και πάει προς την τουαλέτα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πριν πώς ένιωθε, τώρα το βίωσα με άλλο τρόπο.

Κι όταν ήρθε η ώρα να σταθώ ξανά όρθια, βίωσα τον πόνο στα ισχία μου, στη μέση μου, καθώς το σώμα μου είχε ατονήσει πολύ από την ασθένεια και την ακινησία. Πολύ σύντομα κατάφερα να επαναφέρω το σώμα μου και να γυμνάζομαι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την εμπειρία, από την αρχή μέχρι την πλήρη ανάρρωσή μου.

***

Γνώρισα νέους ανθρώπους μέσω ενός μεταπτυχιακού συμβουλευτικής ψυχοσωματικής υγείας που ξεκίνησα και μοιραστήκαμε μαζί πτυχές της ζωής μας. Επίσης, οι σχέσεις με τους διαδικτυακούς μαθητές μου φέτος ήταν διαφορετικές, καθώς όλοι βρισκόμασταν μέσα στην κρίση της πανδημίας και βρίσκαμε ένα καταφύγιο στις καλλιτεχνικές μας δημιουργίες κάθε εβδομάδα από τα σπίτια μας. Τους ευχαριστώ πολύ!

Το μεγαλύτερο κέρδος της χρονιάς είναι ότι βρήκα ένα μέρος μέσα μου στο οποίο ήμουν εγώ με εμένα, αντιμέτωπη με τον πραγματικό φόβο του θανάτου και τα ζητήματα της ζωής. Σε αυτό το μέρος είναι κρυμμένα όλα μου τα όνειρα, η πίστη, η θέληση για ζωή, η ανάγκη να γίνομαι χρήσιμη, είναι η χαρά μου, η ευγνωμοσύνη μου, οι φόβοι μου. Επισκέφτηκα αυτό το μέρος πολλές φορές τη χρονιά που πέρασε, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να μεταφέρω με λόγια. Είναι ένα μέρος που συνάντησα ξανά την ψυχή μου γυμνή, όπως έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν σε πραγματικά κρίσιμες και δύσκολες στιγμές. Αναρωτήθηκα σε ποια μέρη θέλω να ταξιδέψω και μάλιστα μήνες μετά γιόρτασα υγιής πια τα γενέθλιά μου στη Σαντορίνη, την οποία ήθελα πολύ να επισκεφτώ για πρώτη φορά.

Από όλο αυτό που βιώνουμε από την πανδημία: μου έλειψε το θέατρο, το σινεμά, να κυκλοφορώ ελεύθερα ως όποια ώρα θέλω έξω τα βράδια, τα ταβερνάκια, οι φίλοι, οι εκδρομές, τα φιλιά και αγκαλιές με όλους, μια υπέροχη συναυλία, οι πρόβες, τα μαθήματα που διδάσκω χωρίς περιορισμούς.
Αυτή τη στιγμή που γράφω περιμένω πώς και πώς τις διακοπές του Αυγούστου, τις βουτιές στη θάλασσα, να γεμίσω με εικόνες τις φύσης και να χαλαρώσω.

Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που με στηρίξανε συνειδητά αλλά και όλους που σχετιστήκαμε τη χρονιά που πέρασε, ο καθένας με βοήθησε με το δικό του τρόπο σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές.

***
Ευχαριστώ τον Παναγιώτη Μήλα που μου ζήτησε να μιλήσω για τη χρονιά που πέρασε μέσα από τα ρήματα Κέρδισα, Έχασα, Περιμένω.
Εύχομαι από καρδιάς πλήρη ανάρρωση στην αγαπημένη Ειρήνη Αϊβαλιώτου.
Τους ευχαριστώ και τους δύο πολύ για τη στήριξή τους όσα χρόνια γνωριζόμαστε.

***

Η Μελίνα Σκούφου έχει ιδρύσει τη «Συμμορία του Ήλιου»

https://www.symmoriatouiliou.gr/

εργαστήριο σωματικής και θεατρικής έκφρασης στα Άνω Πετράλωνα όπου διδάσκει σε εργαστήρια για ενήλικες και παιδιά, έχει σκηνοθετήσει θεατρικές παραστάσεις, συνεργάζεται με το Σωματείο Καλυψώ συντονίζοντας ομάδες ψυχικής και σωματικής έκφρασης. Στον ελεύθερο της χρόνο διαβάζει, γράφει, ζωγραφίζει, ταξιδεύει.