Μαριάνθη Κυρίου: Πιστεύω ότι έρχεται φέτος μια χρονιά δράσης

50
Μαριάνθη Κυρίου: Αυτό που περιμένω είναι να γυρίσουμε σελίδα και να επανέλθει η ζωή μας στην κανονικότητα.

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Συζήτηση με τη Μαριάνθη Κυρίου

«Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς εύκολα σε τι χάνει και τι κερδίζει. Δύσκολο να το προσδιορίσει ακριβώς γιατί η ζωή είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι.
Έτσι το βλέπω. Σαν τροχό της τύχης, που καθημερινά κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε. Την τελευταία περίοδο όμως – σίγουρα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο – ο Covid 19 μάς άλλαξε ριζικά τη ζωή και αυτό έχει φανεί παγκοσμίως. Κυρίως αυτό που ΕΧΑΣΑ και με ζόρισε είναι η ελευθερία μου, με ό, τι αυτό συνεπάγεται.
Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, κλειστήκαμε πάρα πολύ μέσα. Ήταν κάτι έξω από τις δικές μας συνήθειες. Έτσι έχασα πολύ απ’ τον ελεύθερο χρόνο μου, έχασα την επικοινωνία μου και την επαφή μου με τους ανθρώπους και πολλές φορές έχασα και την ψυχική μου γαλήνη.
Ακόμα έχασα και την εργασία μου. Καθαρά πρακτικά πράγματα. Είχα κλείσει αρκετά project. Εμείς οι καλλιτέχνες δεν έχουμε μόνιμη εργασία και με τον Covid έκλεισαν τα πάντα. Έκλεισαν τα θέατρα. Όλα τα project ακυρώθηκαν. Και τα τέσσερα που είχα κλείσει σε μια περίοδο, που ήταν ήδη δύσκολη.
Δύσκολα τα πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο. Οπότε αυτό μου αφαίρεσε, κατά κάποιον τρόπο και το δικαίωμα να κάνω αυτό που αγαπάω. Γιατί επίσης εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε το επάγγελμά μας, αλλά είναι κι αυτό που αγαπάμε συνάμα. Είναι και το χόμπι μας. Είναι και τα δύο μαζί.
Δεν είχα εύκολα τρόπο εκτόνωσης και διαφυγής, καθώς η δουλειά μου είναι και τρόπος εκτόνωσης και διαφυγής για μένα.
Επίσης έχασα την αγκαλιά με τους ανθρώπους. Την χάσαμε την αγκαλιά. Όλοι οι άνθρωποι… Χάσαμε την πραγματική επαφή.
Γίναμε πιο καχύποπτοι. Είμαστε εξωστρεφής λαός και έχουμε γίνει ξαφνικά εσωστρεφής.

***

Σίγουρα απ’ αυτή την κατάσταση και από την μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας μπορώ να πω ότι είχα και κέρδη.
ΚΕΡΔΙΣΑ περισσότερο ουσιαστικό χρόνο με την οικογένειά μου, κάνοντας πράγματα δημιουργικά είτε μέσα στο σπίτι, είτε έξω απ’ αυτό, τον τελευταίο καιρό που μπορούσαμε να βγούμε από…
Επίσης έγιναν πολλά σημαντικά ξεκαθαρίσματα και με πράγματα μέσα στο σπίτι που ήταν καιρός να γίνουν, αλλά και με ανθρώπους και με σχέσεις. Γίνανε ξεκαθαρίσματα.
Πέσανε και πολλές μάσκες… Ο κόσμος άλλαξε. Οπότε ναι, έγινε ένα ξεσκαρτάρισμα και σε σχέσεις αλλά και σε συνήθειες, σε πρότυπα που είχα και δεν με εξυπηρετούσαν εμένα πια. Οπότε κι αυτά τα πέταξα από πάνω μου και ελάφρυνα.
Όταν παίρνεις απόσταση απ’ τα πράγματα, βλέπεις ακριβώς τι χρειάζεται και επίσης βλέπεις και τι σου είναι και περιττό.
Επίσης κέρδισα – με όλη αυτή την κατάσταση, όσο δύσκολη και να ‘ταν – κέρδισα περισσότερες αρετές. Όπως είναι η αποδοχή και η ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη για το ότι είμαι υγιής.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Ο Covid 19 μάς έκανε να επαναπροσδιοριστούμε. Οπότε νοιώθω ευγνωμοσύνη που είμαι υγιής και για όλα αυτά που έχω.
Φυσικά δεν είμαστε άτρωτοι. Δεν είμαστε παντοδύναμοι. Και ο Covid μάς έφερε πάλι σε μια κατάσταση ώστε να σεβαστούμε λίγο περισσότερο το σώμα μας, να σκεφτούμε περισσότερο και να εμπιστευόμαστε και να ακούμε το σώμα περισσότερο.
Παρ’ ότι δεν φοβήθηκα τον Covid 19, συγκλονίστηκα όμως πολύ από την συνολική εικόνα. Είναι σημαντικό να βλέπουμε τη γενική εικόνα και όχι ο καθένας αυτό που εξυπηρετεί το «μικροσυμφέρον» του…

***

Γενικά έχω μάθει στη ζωή μου να μην έχω προσδοκίες και να μην περιμένω πράγματα μ΄ αυτήν την έννοια. Οι προσδοκίες είναι μια μεγάλη φενάκη. Φέρνουν απογοήτευση. Κι αυτό το αποφάσισα απ’ όταν γέννησα τον πρώτο μου γιό.
Ήταν η απόλυτη στιγμή ευτυχίας. Είπα τότε ότι θα ζήσω χωρίς προσδοκίες. Μάλιστα λίγους μήνες πριν είχα χάσει τον πατέρα μου. Και εδώ ήρθε ο τροχός της τύχης. Έχασα έναν δικό μου άνθρωπο και μετά από λίγο καιρό ήρθε ένας άλλος το ίδιο πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου.
Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Αυτό που περιμένω από την χρονιά που έρχεται σίγουρα είναι να γυρίσουμε σελίδα απ’ το κεφάλαιο του Covid 19. Να επανέλθει η ζωή μας σε μια κανονικότητα.
Να πάρουμε όμως κι εμείς την ευθύνη. Να ζούμε πιο συνειδητά και πραγματικά και να μην χάνουμε την μεγάλη εικόνα για το δικό μας «μικροσυμφέρον».
Ασφαλώς δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους η μεγάλη εικόνα. Το καλοκαίρι που πέρασε κάηκε η μισή Ελλάδα, έγινε τεράστια οικολογική καταστροφή. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η κλιματική αλλαγή ήδη έχει ξεκινήσει.
Πώς είναι δυνατόν να μην τα λάβουμε αυτά υπόψη μας;
Να μην μας αγγίζουν τέτοια γεγονότα;
Νομίζω δεν είναι δυνατόν να μην μας αγγίζουν.
Εγώ είμαι ανθρωποκεντρική γενικά. Πιστεύω πάρα πολύ στην θετική δύναμη των ανθρώπων και ελπίζω σ’ αυτήν.
Επίσης αντιτίθεμαι πάρα πολύ στην οκνηρία και στην παθητικότητα. Αυτό είναι μεγάλο κουσούρι.
Αντιμάχομαι την οκνηρία και την παθητικότητα. Οπότε αυτό που περιμένω και αυτό που θέλω για τον επόμενο χρόνο είναι: Ώρα για δράση.
Να δράσει ο καθένας μόνος του ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί αν χρειαστεί.
Πιστεύω και ελπίζω ότι θα είναι μια χρονιά δράσης. Ο κόσμος το ‘χει ανάγκη αυτό και νομίζω ότι σε αρκετά έχει αρχίσει, ξεκινάει να δρα, ξεσηκώνεται σε πολλά πράγματα.
Και αυτό το οφείλουμε στα παιδιά μας αλλά και σε μας…

***

Αυτή την περίοδο η Μαριάνθη Κυρίου κάνει πρόβες για μια παράσταση «Αναλόγιο» που σκηνοθετεί η Αθηνά Κεφαλά. Συμμετέχει και η Ελένη Τζώρτζη. Πρόκειται για ένα έργο της Άννας Δαμιανίδη με τον τίτλο «Μάνα και κόρη» και μουσική του Κώστα Καλδάρα. Θα παρουσιαστεί στο φουαγιέ του «Τριανόν» από το Σάββατο 13 Νοεμβρίου.
Η Μαριάνθη στον ελεύθερο χρόνο της γράφει στίχους τραγουδιών και σε λίγο καιρό θα μπει στο στούντιο για να ηχογραφήσω το πρώτο της τραγούδι με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών.
Παράλληλα διδάσκει και σε δυο ομάδες με θεατρικά παιδικά workshop.