Μαρία Τσιμά: Kάνω ασκήσεις αντοχής στη νέα πραγματικότητα…

62

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Μαρία Τσιμά

Στην Κεφαλονιά ακούγαμε από παιδιά τη φράση: Πριν σεισμού και μετά σεισμόν. Στο σχολείο είχαμε μάθει: προ Χριστού και μετά Χριστόν. Η ισοπέδωση επινοεί μια νέα αριθμητική για το νησί και τους ανθρώπους του. Έναν άλλο σταθμό που αλλάζει την μικρή προσωπική ή τη μεγάλη ιστορία.
Έτσι φέτος αρχίζω να ξαναμετράω. Προ κορονοϊού και μετά. Σίγουρα χάνονται (ενεργητικός ενεστώτας) όλες οι σταθερές που έχουμε. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχουμε, δεν αγγίζουμε , δεν επιτρέπουμε στους άλλους να μας αγγίξουν, δεν βλέπουμε τους γονείς μας, δεν συναντάμε τους φίλους μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας, σταματάνε οι πρόβες και οι παραστάσεις, δεν κυκλοφορούμε ελεύθερα, είμαστε ώρες κολλημένοι σε μια οθόνη, 14ημερες καραντίνες λόγω κρουσμάτων, τρόμος, πανικός στα νοσοκομεία, οι δικοί μας άνθρωποι να δίνουν τιτάνιο αγώνα για να υπάρξουν, αγαπημένοι φίλοι ή συνεργάτες να φεύγουν χωρίς κάποιον να τους κρατάει το χέρι, άκλαυτοι στο τελευταίο ταξίδι.
Ο θάνατος να ένα μικρό κίτρινο ανθρωπάκι με δάκρυ στο messenger. Οι πόλεις ρημαγμένες και έρημες τη νύχτα με περιπολίες αστυνομικών να γιγαντώνουν τον κίνδυνο, η απροκάλυπτη βία εναντίον νέων ανθρώπων, οι μεγάλες ανατροπές στην παιδεία, στη υγεία, στην εργασία, οι κάθε λογής αντιεπιστημονικές και μεσαιωνικές απόψεις για το εμβόλιο, η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, οι γυναικοκτονίες, οι αποκαλύψεις για βιασμούς, σεξουαλικές κακοποιήσεις, και αποπλανήσεις ανηλίκων στο χώρο του θεάτρου και του αθλητισμού.
Μετά ακολουθεί η επιστροφή σε μια «κανονικότητα», που δεν υπήρχε ποτέ. Ξέρω μόνο ότι μέχρι σήμερα 12.604 συνάνθρωποί μας είναι νεκροί στη χώρα μας και 3.917.924 στο παγκόσμιο χωριό μας. Κι αυτή είναι μια νέα αριθμητική απρόβλεπτη γιατί ακόμα η πανδημία δεν έχει σταματήσει. Πολλές φορές χάνω το θάρρος μου, το κουράγιο μου και κάνω ασκήσεις αντοχής στη νέα πραγματικότητα

Δεν ξέρω αν κέρδισα κάτι. Κρατάω δυνατές στιγμές με τους δικούς μου ανθρώπους, την αγάπη της Ελευθερίας, κάποιες βόλτες στο λόφο του Αρδηττού, κάτι αξημέρωτες βιντεοκλήσεις με φίλους, τα δημιουργικά πιάτα καραντίνας με τον Θεόφιλο και την Κυριακή, τις πόρτες του Νίκου, το Μικρό Μοναστηράκι του Σταμάτη, την 4η έκδοση της νουβέλας «Το Λιθόστρατο» από το Στερέωμα. Την ταράτσα στα Πατήσια που μαζευτήκαμε 14 γυναίκες για δημιουργήσουμε μια συλλογικότητα, που επιδιώκει να συνεισφέρει στην καταπολέμηση των έμφυλων στερεοτύπων και της έμφυλης βίας, που βιώνουν οι γυναίκες στο χώρο της τέχνης (WOMA). Την πρωτοβουλία «Τέχνη και Σχολείο» για την ένωση των δυνάμεων μαθητών / εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών μέσα στο ζοφερό τοπίο της ανεργίας και του αποκλεισμού. Τις τηλεδιασκέψεις με τους σπουδαστές από τις δραματικές σχολές για να μπορέσουμε να κρατήσουμε ζωντανό το ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία στη σκηνή. Τις φωνές όλων των ανθρώπων από το χώρο του αθλητισμού και του θεάτρου που ξεπέρασαν το φόβο και απαίτησαν την απόδοση δικαιοσύνης. Τις νέες συλλογικότητες στο χώρο μας που απαιτούν εργασία, αξιοπρέπεια και συσπείρωση γύρω από το ΣΕΗ, και τέλος τη φωνή της Μάγδας Φύσσα: «Παύλο μου, τα κατάφερες, γιε μου!» Και την δήλωση της: «Κερδίσαμε ένα κομμάτι. Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη»!

Ελπίζω να μην έχουμε κι άλλες απώλειες. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Να είμαστε γεμάτοι αγάπη γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν την ανάγκη μας. Να μην ξαναγυρίσουμε στα παλιά. Να βρούμε έναν πραγματικό λόγο για να μιλήσουμε για το σήμερα. Χρειάζεται κάποιος χρόνος. Να δράσουμε συλλογικά. Ακόμα είμαστε στην καρδιά του ανεμοστρόβιλου.

***

Θέλω να βρεθώ στη Κεφαλονιά 30 και 31 Ιουλίου στον αρχαιολογικό χώρο του Κάστρου του Αγ. Γεωργίου με την παράσταση «Κεφαλονίτικες Ιστορίες» σε σύνθεση κειμένων και σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη μαζί με την Νικολέτα Βλαβιανού, την Αμαλία Αρσένη, τον Κυριάκο Μαρκάτο και τον Κώστα Χαριτάτο. Να ακουστούν εκεί οι φωνές του Αντρέα Λασκαράτου και του Σπύρου Σκιαδαρέση. Άνθρωποι πρωτοπόροι και ταλαιπωρημένοι από τους συντηρητικούς και την καθεστηκυία τάξη είχαν όπλα τους τις ιστορίες, τις καταγγελίες και το χιούμορ!
Περιμένω στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ την ηχογράφηση των μονολόγων «Ίσια Δικαιώματα» από τις αγαπημένες μου συναδέλφους: Λήδα Πρωτοψάλτη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Χριστίνα Μαξούρη, Στέλλα Γκίκα και Ζαχαρούλα Οικονόμου σε σκηνοθεσία Μαρίας Μιχαήλ.