Του Παναγιώτη Μήλα
«Ένας άνθρωπος ο οποίος φέρει όλη την κουλτούρα και την ευγενή παράδοση του νησιού του, της Κεφαλονιάς, η οποία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ο εξαίρετος ηθοποιός Κυριάκος Μαρκάτος είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερος, ένας καλλιτέχνης χαρισματικός, που μόλις τον γνωρίσεις θα σου προκαλέσει εντύπωση με τις αντιλήψεις του, τις γνώσεις του, τη φιλικότητά του και το πολύπλευρο ταλέντο του».
Αυτά τα λόγια έγραψε η Ειρήνη Αϊβαλιώτου στον πρόλογο της συνέντευξης που δημοσιεύθηκε εδώ στο Catisart τον Ιούλιο του 2022.
Ακριβώς: «Ένας καλλιτέχνης χαρισματικός» είναι ο Κυριάκος Μαρκάτος. Γι’ αυτό και μόνο άξιζε μια συνάντηση μαζί του με αφορμή το έργο «Χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα στο οποίο συμπρωταγωνιστεί με τη Μαρία Τσιμά και το οποίο θα παρουσιάσουν σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη στο Θέατρο «ΕλΕρ», στην οδό Φρυνίχου στην Πλάκα.
Στη συνέντευξή του, το 2022, ο Κυριάκος μιλώντας για το μέλλον του στην Τέχνη είχε πει ότι έχει στόχο να είναι ενεργό μέλος της και να μπορεί να πατήσει πιο σταθερά μέσα σε αυτήν. Επίσης είχε υπογραμμίσει ότι δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του μακριά από την τέχνη.
***
Περπατώντας στον πανέμορφο πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και συνεχίζοντας στη Φρυνίχου – λίγο πιο πάνω από το Θέατρο Τέχνης – έφτασα στο ανανεωμένο «ΕλΕρ» λίγο πριν αρχίσει ο Κυριάκος την πρόβα για το «Χελιδόνι» και εκεί κάναμε τη συνομιλία μας.
Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στο «Χελιδόνι» και τι ήταν αυτό που σε προσέλκυσε στο έργο;
*«Το χελιδόνι» το έβαλα στο wishlist των έργων που ήθελα να παίξω, από την πρώτη στιγμή που το διάβασα. Θίγει τόσα πολλά ζητήματα: Το πένθος, την απώλεια, το χιούμορ, τη διαφορετικότητα, τη βία, την κατανόηση, τη συγχώρεση, όλα αυτά κατάφερε ο Κλούα να τα χωρέσει σε 63 σελίδες. Δεν θα μπορούσα να αντισταθώ με τίποτα.
Το έργο αγγίζει το θέμα της βίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Πώς σε επηρεάζει προσωπικά αυτή η διάσταση του έργου;
*Οι περισσότεροι θεωρούν πως η βία δεν συμβαίνει στη χώρα μας αλλά κάπου στα βάθη της Ανατολής, σε τριτοκοσμικά κράτη. Είναι όμως έτσι;
Μπαίνω πολλές φορές στα σχόλια δημοσιεύσεων στα social media και δεν πιστεύω αυτά που διαβάζω. Μίσος, θυμός, άνθρωποι εύχονται καρκίνο σε άλλους ανθρώπους απλά και μόνο επειδή έχουν διαφορετική άποψη από τη δική τους.
Ο βασικότερος ίσως λόγος που ασχολούμαι με το θέατρο είναι αυτός: να μιλάω μέσα από τους ρόλους μου για τα θέματα που πάσχει η κοινωνία μας, όχι για να κουνήσω το δάχτυλο αλλά με την ελπίδα πως ένας θεατής μπορεί να βγει από την αίθουσα, λίγο καλύτερος άνθρωπος.
Ο χαρακτήρας του Ραμόν που υποδύεσαι κουβαλά ένα βαθύ τραύμα. Πώς τον προσεγγίζεις ως ηθοποιός;
*Όπως κάθε ρόλο που ερμηνεύω, με αλήθεια. Δεν μπορώ να μπω στα «παπούτσια» του Ραμόν μιας και δεν έχω βιώσει κάτι τέτοιο αλλά σίγουρα υπάρχουν χαρακτηριστικά σε αυτόν που μου είναι γνωστά και με γοητεύουν.
Η ανάγκη του να συνδεθεί, να πενθήσει, να θυμηθεί αλλά και να γίνει αποδεκτός είναι τα κοινά μας σημεία.
Στη σκηνή συναντάσαι με τη Μαρία Τσιμά και τον Γιάννη Αναστασάκη, δύο πολύ καταξιωμένους και έμπειρους ηθοποιούς. Πώς είναι αυτή η συνεργασία;
*Είναι δικοί μου άνθρωποι και νιώθω ευγνωμοσύνη που τους συνάντησα στη ζωή μου. Ο Γιάννης ήταν ο πρώτος μου σκηνοθέτης ως επαγγελματίας ηθοποιός το 2013. Το 2021 ξαναβρεθήκαμε στις «Κεφαλονίτικες ιστορίες» και εκεί γνώρισα και τη Μαρία. Την ήξερα φυσικά μιας και είμαστε και οι δύο «κουρλοί» Κεφαλονίτες, αλλά σε εκείνη τη δουλειά τη γνώρισα καλύτερα και αμέσως αποκτήσαμε μια πολύ ωραία και σπάνια σχέση.
Είμαι τυχερός που συνεργάζομαι με αυτούς τους ανθρώπους –και την υπόλοιπη ομάδα φυσικά- γιατί δεν είναι μόνο η εμπειρία που κερδίζω από αυτούς αλλά και ο σεβασμός και το «μεράκι» που έχουν απέναντι στο θέατρο και τη ζωή γενικότερα.
Το έργο γράφτηκε με αφορμή την επίθεση στο Pulse nightclub το 2016. Πιστεύεις ότι το θέατρο μπορεί να ανοίξει τέτοιες δύσκολες συζητήσεις, στην παρούσα χρονική στιγμή;
*Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, για μένα τουλάχιστον. Σε μια εποχή που η παιδεία καταρρέει, το μίσος, ο θυμός και η βία χτυπάνε κόκκινο, οι τέχνες είναι η μόνη διέξοδος.
Οι τέχνες λειτουργούν ως ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Αναδεικνύουν τα προβλήματα, τις αντιφάσεις και τις αδικίες.
Μόνον αν αναγνωρίσεις ότι κάτι είναι άρρωστο είσαι σε θέση να το θεραπεύσεις.
Εσύ, ως νέος ηθοποιός, τι κρατάς από αυτή τη δουλειά;
*Αν μιλάμε για τη δουλειά του «Χελιδονιού», κρατάω αυτό το συναίσθημα της ασφάλειας, της χαράς και της ανυπομονησίας να πάω στην πρόβα για να ανακαλύψω κάτι καινούργιο για αυτήν την ιστορία, για αυτούς τους ανθρώπους.
Όταν συναντάς όμορφους ανθρώπους, μόνο θετικό μπορεί να είναι το αποτύπωμα.
Πες μας δυο τρία πράγματα που ξέρεις για σένα;
*Αυτή η ερώτηση που μου κάνεις ειλικρινά με παιδεύει πολύ. Συνειδητοποιώ πως δεν ξέρω και πολλά. Αναθεωρώ συνέχεια πράγματα και σταθερές που είχα.
Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος και προς εμένα αλλά και προς τους γύρω μου.
Σίγουρα γίνεσαι καλύτερος και προς τους γύρω σου. Γι’ αυτό σε ευχαριστούμε και ευχόμαστε καλή …πτήση στο «Χελιδόνι» σας.
*Κι εγώ ευχαριστώ το Catisart για τη φιλοξενία.
***
«Το Χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα, ένα κοινωνικό δράμα σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη
