Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου
Η αντίδραση στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν υπήρξε μια πραγματική σεισμική έκρηξη. Οι άνθρωποι είτε την επαίνεσαν με ενθουσιασμό είτε την αντιμετώπισαν ως βεβήλωση ενός ιερού κειμένου. Ο Νόλαν κατηγορήθηκε ότι διασκεύασε το έπος για να το κάνει προσιτό και «woke» για ένα σύγχρονο κοινό, καταστρέφοντας έτσι έναν πυλώνα του δυτικού πολιτισμού. Ο πολιτιστικός πόλεμος έφτασε στην Τροία…
Κατά τη γνώμη μου και προσπαθώντας να δω με νηφαλιότητα το έργο, oι τυχόν αστοχίες ξεκινούν από τη συνεργάτιδα του σκηνοθέτη που μετέφρασε την Οδύσσεια.
Σίγουρα η ταινία δεν είναι Κουροσάβα, αλλά την απόλαυσα με τους δικούς της όρους ως ένα κινηματογραφικό θέαμα. Αν δεν είναι «πιστή» στην πηγή της, δεν είμαι σίγουρη πώς θα μπορούσε να είναι, δεδομένης της πολυπλοκότητας του έργου του Ομήρου.
Πραγματικά δεν με νοιάζει αν ο Κρίστοφερ Νόλαν παρέμεινε απόλυτα πιστός στον Όμηρο ή αν ανέλαβε δημιουργικές καλλιτεχνικές ελευθερίες. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι ότι έφερε τον Όμηρο πίσω στη φαντασία του κόσμου. Αν η ταινία του ωθήσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν στην Οδύσσεια, να ανακαλύψουν την Ιλιάδα, ή να εξερευνήσουν περαιτέρω τους θησαυρούς της κλασικής λογοτεχνίας, τότε έχει ήδη πετύχει κάτι εξαιρετικό. Οποιοδήποτε έργο τέχνης που στέλνει τους ανθρώπους πίσω στην πηγή έχει, κατά τη γνώμη μου, κάνει μια γνήσια συνεισφορά στον πολιτισμό.
