Cat Is Art

Κώστας Βασαρδάνης: Ο φόβος είναι ανασταλτικός. Δε φυλάει κανένα έρμο. Τη μισώ αυτή τη φράση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Ειλικρινής, ετοιμόλογος, ευχάριστος, αξιαγάπητος και με μια ξεχωριστή φυσικότητα που σπάει τον πάγο, ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ηθοποιών που έχουν την τύχη να διαθέτουν εξαιρετικό ταλέντο, ποιότητα και ευελιξία και να ανταποκρίνονται επάξια τόσο σε ανάλαφρους ρόλους όσο και σε δραματικούς. Προσωπικά, θαυμάζω ιδιαίτερα τις υποκριτικές του δυνατότητες, την καλλιέργειά του, το κοφτερό μυαλό του, την αυτοπειθαρχία του, το σεβασμό του στο κοινό, τη συνέπεια και την καλλιτεχνική ψυχή του και τον παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή του «Απλού Θεάτρου» και του «Αμόρε».

Ο Κώστας Βασαρδάνης σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου «Εμπρός». Ως ανιψιός της Νένας Μεντή και εγγονός του συνθέτη Σπήλιου Μεντή, ομολογεί ότι η μουσική και το θέατρο ασκούσαν διαρκώς πάνω του μεγάλη σαγήνη, κάτι που σήμερα μετουσιώνει στις πάντα αξιόλογες και πολύπλευρες ερμηνείες του στο θέατρο, την τηλεόραση αλλά και τον κινηματογράφο.

Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Πάνο Παπαδόπουλο στο «Μια Ζωή Θέατρο» του Ντέιβιντ Μάμετ, Θοδωρή Αμπαζή στις «Σοφολογιότατες» του Μολιέρου, Αντώνη Αντύπα στον «Ξεριζωμό» του Μπράιαν Φρίελ, στις «Επτά Λογικές Απαντήσεις» του Λεωνίδα Προυσαλίδη και στο «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ, Ρούλα Πατεράκη στην παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» – «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, Άννα Κοκκίνου στις «Ιστορίες του Δημήτρη Χατζή», Έφη Θεοδώρου στο «Μάρα/Σαντ» του Πέτερ Βάις, Άντζελα Μπρούσκου στον «Τίτο Ανδρόνικο» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Βίκυ Γεωργιάδου στον «Πουπουλένιο» του Μάρτιν Μακ Ντόνα και στα «Μικροπράγματα» του Έντα Γουόλς, Θανάση Σαράντο στο «Ο Σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» του Μάριους Φον Μάγιενμπουργκ, Σοφία Φιλιππίδου στο «Καθώς ψυχορραγώ» (2017), και πολλούς ακόμη.

Έχει τιμηθεί με το Βραβείο «Δημήτρης Χορν» το 2004 για την ερμηνεία του στην παράσταση «Ο Ξεριζωμός» του Μπράιαν Φρίελ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα.

Έχει παίξει επίσης -μεταξύ άλλων- στις παραστάσεις «Τερέζ Ρακέν» (2019), «Μελίσσια» (2018) Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλερ Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος”, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (2018) Εθνικό Θέατρο Rex Σκηνή “Μαρίκα Κοτοπούλη”, «Προμηθέας Δεσμώτης» (2018) Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» (2016- 2017), «Άλκηστη» (2017) Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, «Καθώς ψυχορραγώ» (2017), «Έξι μέρες για τη Σφενδόνη» (2016), «Ζαν Ζενέ, Σκοινοβάτης: Μια Ανάγνωση επί Σκηνής» (2016), «Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών», «Άμλετ» (2015), «Ο επιθεωρητής έρχεται» (2012), «Περικλής» (2011) Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλερ Κεντρική Σκηνή, «Η μητέρα του σκύλου» (2010) Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλερ Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος”, «Γλυκό πουλί της νιότης» (2010) Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλερ Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος”, «Ορέστης» (2010) Εθνικό Θέατρο, «Τίτος Ανδρόνικος» (2010) Εθνικό Θέατρο Rex Σκηνή “Μαρίκα Κοτοπούλη”, «Μαρά / Σαντ» (2010) Εθνικό Θέατρο-Κτήριο Τσίλερ Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος”, «Βαβυλωνία» (2009) Εθνικό Θέατρο.

Στην «Ψυχολογία Συριανού Συζύγου» (2018) του Εμμανουήλ Ροΐδη, που ερμήνευσε και σκηνοθέτησε ο ίδιος με έναν εξαιρετικό τρόπο γεμάτο χιούμορ, απελπισία και τρυφερότητα, έκανε μια εκπληκτική απόδοση ενός σημαντικότατου έργου της νεοελληνικής λογοτεχνίας, δίνοντας ρεσιτάλ ηθοποιίας.

Ο ταλαντούχος ηθοποιός με τις υψηλού επιπέδου ερμηνείες επιδιώκει συνεργασίες μέσα από ισότιμες σχέσεις και με μακράς διάρκειας δοκιμές και πιστεύει πως κάθε ρόλος, ακόμα και ο μικρότερος, είναι μια πρόκληση που απαιτεί πολλή δουλειά αλλά και έρευνα.

Αφοσιωμένος στην τέχνη του και με διάθεση να τιμήσει κάθε νέο ρόλο που αναλαμβάνει, αντιλαμβάνεται τη δουλειά του σαν μια τέχνη διαρκώς εξελισσόμενη μέσα από την άσκηση.

Περισσότερο ενδιαφέρων, γοητευτικός και ικανός απ’ όσο νομίζει, με τη βαθιά του φωνή και το διαπεραστικό του βλέμμα, μας δίνει με την παρουσία του στη σκηνή κάτι το απροσδόκητα λαμπερό και συνάμα οικείο.

Ο Κώστας Βασαρδάνης έχει μπει ήδη από καιρό στο παιχνίδι των πρωτοκλασάτων και η ενσυναίσθησή του τον έχει οδηγήσει να βρει το σημείο που αβίαστα τέμνονται η εγγενής ζεστασιά με το πολύμορφο ταλέντο.

Στη συνομιλία μας μάς μιλά για τη σταδιοδρομία του, για την τέχνη, για το επάγγελμα του ηθοποιού. “Εξίσου σημαντικό με τη σπουδή της υποκριτικής είναι να ξέρει (ο νέος ηθοποιός) τι έχουν δημιουργήσει και οι καλλιτέχνες των άλλων τεχνών: Στη ζωγραφική, στη λογοτεχνία, στη μουσική, στο χορό”, τονίζει. “Αυτό που ονομάζουμε ευρύτερη παιδεία. Δεν μπορείς να θέλεις να γίνεις ηθοποιός και να μην έχεις ακούσει το «Χτύπημα της μοίρας» του Μπετόβεν, ή να μην έχεις διαβάσει Ντοστογιέφσκι ή Παπαδιαμάντη”, συμπληρώνει.

Η ευχή του είναι μία και μόνη: “Να γίνει όντως σημαντικό βήμα για την επίλυση της κλιματικής αλλαγής. Να οργανωθούμε με κάποιον τρόπο και να δούμε το πρόβλημα”.

Τη θεατρική περίοδο που έρχεται θα δούμε τον Κώστα στην παράσταση “Ο άνθρωπος του γελά” του Βίκτωρος Ουγκώ σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή.

Επίσης στο Θέατρο του Νέου Κόσμου στο εμβληματικό έργο του Tenesse Williams, “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι”, ίσως το ποιητικότερο έργο του συγγραφέα, με αυτοβιογραφικές αναφορές και ιδιαίτερα φορτισμένο «παρελθόν», σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου.

 

 

*Είσαι αρκετά χρόνια στο θέατρο, έχεις τιμηθεί με το Βραβείο Χορν, έχεις παίξει σε πολλές και σπουδαίες παραστάσεις, έχεις συνεργαστεί με τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες και από ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, είσαι περιζήτητος. Πώς νιώθεις για όσα έχεις καταφέρει μέχρι τώρα στο θέατρο;

– Όντως αρχίζει πια και σχηματίζεται μια πορεία κάποιων χρόνων, μια επαγγελματική διαδρομή. Μέσα από τα λάθη, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις συναντήσεις με ηθοποιούς και κάποιους σκηνοθέτες, νιώθεις πως ωριμάζεις σκηνικά και ότι η δουλειά αυτή είναι ένα σχετικά σταθερό σημείο αναφοράς. Οι δυσκολίες που κάθε φορά παρουσιάζονται επί σκηνής μπορούν πια να αντιμετωπιστούν με μεγαλύτερη ηρεμία και τόλμη…

*Μπορείς να φανταστείς πώς θα ήταν η ζωή σου σήμερα αν δεν είχες επιλέξει το επάγγελμα του ηθοποιού;

– Δεν μπορώ εύκολα να το φανταστώ, όχι. Χρειάζομαι το θέατρο για να εκφράζομαι, να παίζω, να πειθαρχώ, να ασκούμαι, να επικοινωνώ. Πάνω στη σκηνή είσαι ταυτόχρονα εσύ και ένας άλλος. Κάτω από τα λόγια υπάρχουν οι σκέψεις μου, οι εμπειρίες μου, τα ανεκπλήρωτα και τα εκπληρωμένα.

*Έχεις κάνει λάθη στη σταδιοδρομία σου; 

-Αναμφίβολα έχω κάνει λάθη. Και ως προς το πώς έπαιξα κάποιες φορές και ως προς πράγματα που δεν τόλμησα…

*Μήπως τελικά τα λάθη μας οδηγούν στο σωστό;

Τα λάθη νομίζω μας οδηγούν στον… οραματισμό του σωστού. Εννοώ ότι τα πολύ βαθιά “λάθη” δεν ξέρω αν μπορούμε να τα διορθώσουμε. Μπορούμε όμως να σχηματίσουμε μια αίσθηση του ορθότερου και να την πολιορκούμε!

 

 

*Υπάρχει τύχη ή είναι κρυμμένη γνώση;

-Νομίζω πως υπάρχει τύχη υπό την έννοια κάποιων ευνοϊκών συγκυριών, ναι. Όμως δεν την αξιολογώ ως πολύ σημαντικό παράγοντα για να φτάσεις στους στόχους σου. Πιο σημαντικό θεωρώ έναν ισχυρό χαρακτήρα. Ισχυρό με την έννοια ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις «σφαλιάρες» και την όποια επιτυχία. Και βεβαίως μεγάλη σημασία έχουν και οι ικανότητες, ή αυτό που ονομάζουμε ταλέντο.

*Ποιος από τους ρόλους που έχεις ερμηνεύσει μέχρι σήμερα είναι πιο κοντά στο δικό σου χαρακτήρα;

– Δεν μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω κάποιον. Οι ρόλοι που μας «τυχαίνουν» έχουν κάτι από εμάς. Είτε διότι τους συμβαίνουν πράγματα που έχουν συμβεί και σε μας είτε διότι τους συμβαίνει κάτι που θα θέλαμε να μας συμβεί. Ακούγεται ίσως λίγο μεταφυσικό αλλά δε θεωρώ τυχαίο το ποιοι ρόλοι σε «συναντούν» στην πορεία σου στο θέατρο.

 

 

*Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι τώρα σε παράσταση;

-Νομίζω πως οι πιο προκλητικοί ρόλοι είναι οι μεγάλοι σε έκταση. Κακά τα ψέματα απαιτούν δυνάμεις, αντοχή, συγκέντρωση.

*Το κοινό είναι παρτενέρ ή αντίπαλος;

-Και τα δύο. Εξαρτάται και από τη σύνθεση του κοινού κάθε βράδυ. Υπάρχουν βράδια που νιώθεις ένα κοινό ωραίας αύρας. Και άλλα όχι τόσο… Καμιά φορά βέβαια μας φταίμε εμείς και τα ρίχνουμε στο κοινό! Εμείς δεν παίξαμε όπως θα θέλαμε και λέμε τις γνωστές φράσεις όπως: «Όλο κουνιόντουσαν», «όλο βήχανε», «αμάν αυτά τα κινητά», «είχε κακό μάτι κάτω» και άλλα παρόμοια…
Όσο περισσότερο όμως συνειδητοποιεί ο ηθοποιός ότι ο θεατής έχει έρθει στο θέατρο γιατί έχει ανάγκη να ξεφύγει από μια τραυματική εν πολλοίς καθημερινότητα, να δει μια ιστορία, ένα παραμύθι λυπητερό ή αστείο, να σκεφτεί πιο ουσιαστικά για τα όσα τον απασχολούν, να συγκινηθεί, τόσο περισσότερο νομίζω πως αρχίζει να βλέπει το κοινό ως σύμμαχο…

 

 

*Πώς νιώθεις όταν αρχίζει η διαδικασία των προβών για μια νέα παράσταση;

-Εξαρτάται αρκετά από το ρόλο που έχω να παίξω. Έχω πάντα μια πρώτη αίσθηση του αν αυτό που θα παίξω μπορώ άκοπα να το κάνω, χωρίς πολλή ταλαιπώρια… Όχι βεβαίως ότι το άκοπο βγαίνει πάντα σε καλό και το κοπιαστικό σε κακό. Καμιά φορά το «Τα καλά κόποις κτώνται» ισχύει 100%. Άλλες πάλι όχι… Παιδεύεσαι και το αποτέλεσμα δεν είναι αντάξιο των κόπων σου. Είναι και συγκυρίες: Ποιος σκηνοθετεί (και σε επίπεδο ικανοτήτων αλλά και χαρακτήρα), ποιοι παίζουν μαζί σου.
Πέραν αυτών αισθάνομαι συνήθως χαρά και προσμονή για την παράσταση που πρόκειται να φτιαχτεί. Ακόμα κι αν είμαι κουρασμένος από τη σεζόν ή δύσκολα στην υπόλοιπη ζωή μου.

*Και ποια είναι τα συναισθήματά σου όταν η παράσταση τελειώνει;

-Συνήθως ανακουφίζομαι. Μια παράσταση είναι αναμφίβολα χαρά και δημιουργικότητα αλλά είναι και ευθύνη και οι εμμονές του ηθοποιού αρκετές. Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια ίσως έχω και ένα αίσθημα μιας μικρής μελαγχολίας αλλά όχι για πολύ γιατί έρχεται η επόμενη παράσταση…

*Το νεανικό κοινό τι ερεθίσματα έχει; Το απασχολεί η ποιότητα;

-Δεν νομίζω πως είναι ένα το νεανικό κοινό. Ένα κομμάτι του το απασχολεί η ποιότητα, ναι, ένα άλλο κινείται σε πιο mainstream περιοχές (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό), και υπάρχει κι ένας αριθμός νέων ανθρώπων εντελώς αποπροσανατολισμένων: Υποχείρια των γρήγορων ρυθμών του διαδικτύου, της γρήγορης εναλλαγής εικόνων, γενικότερα του γρήγορα καταναλώσιμου. Κάπως έτσι. Έχω την εντύπωση πως είναι μια πολύ ανάμεικτη εποχή. Απ’ όλα έχει το παζάρι… Ανέκαθεν ίσχυε αυτό, τώρα ίσως περισσότερο.

*Τι θα ήθελες να πεις σε κάποιον που θέλει σήμερα να δώσει εξετάσεις σε δραματική σχολή και να σταδιοδρομήσει ως ηθοποιός;

-Θα ήθελα να του πω κάτι που κινδυνεύει να ακουστεί παλιομοδίτικο ή ξαναειπωμένο αλλά νομίζω πως ειδικά στις μέρες μας είναι απαραίτητο: Εξίσου σημαντικό με τη σπουδή της υποκριτικής είναι να ξέρει τι έχουν δημιουργήσει και οι καλλιτέχνες των άλλων τεχνών: Στη ζωγραφική, στη λογοτεχνία, στη μουσική, στο χορό. Αυτό που ονομάζουμε ευρύτερη παιδεία. Δεν μπορείς να θέλεις να γίνεις ηθοποιός και να μην έχεις ακούσει το «Χτύπημα της μοίρας» του Μπετόβεν, ή να μην έχεις διαβάσει Ντοστογιέφσκι ή Παπαδιαμάντη. Να μην ξέρεις ποια είναι η Πίνα Μπάους. Να μην έχεις δει πώς η Μέριλ Στριπ στις «Ώρες» αντιμετωπίζει την επερχόμενη καταστροφή βλέποντας τον Εντ Χάρις να της μιλάει σκαρφαλωμένος στο περβάζι του παραθύρου, έτοιμος να βουτήξει στο κενό… Και τόσα άλλα!

 

 

*Το άγχος της επιβίωσης μπορεί να γίνει ανασταλτικός παράγοντας για τη δημιουργικότητα;

-Με έναν τρόπο νομίζω πως ναι. Δηλαδή αναγκάζεσαι κάποιες φορές να συνεργαστείς και σε συνθήκες που δεν είναι και οι πιο ταιριαστές στα γούστα σου. Βέβαια κάποιες φορές αυτές οι αντιξοότητες μπορεί και να αποδειχτούν χρήσιμες. Τη δημιουργικότητα στη δίνει ο τρόπος που βλέπεις την τέχνη σου σίγουρα αλλά και η πραγματικότητα μιας συνεργασίας. Είναι μια ευαίσθητη ισορροπία.

*Έχεις φίλους στο θεατρικό χώρο; Με τους συμμαθητές σου στη Σχολή κάνετε παρέα;

-Από τη Σχολή φιλίες δεν έχω, όχι. Από το θέατρο ναι.

*Με ποιους χαρακτήρες ανθρώπων δυσκολεύεσαι να συνεργαστείς;

-Με δυσκολεύουν οι κριτικοί και οι ανυπόμονοι. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχω υποπέσει κι εγώ και στα δύο αυτά λάθη… Επίσης κατά καιρούς με δυσκολεύουν συνεργάτες που με κάποιον τρόπο με παραπέμπουν σε κάποιον συγγενή μου με τον οποίον έχω άλυτα ζητηματά (-κια)…

*Εκτός από ηθοποιός, ως θεατές γνωρίζουμε ότι είσαι και σπουδαίος πιανίστας. Τι ρόλο παίζει η μουσική στη ζωή σου από την παιδική σου ηλικία;

-E όχι δα και σπουδαίος! Θα μας ακούσουν οι επαγγελματίες φίλοι μου μουσικοί και θα γελάνε. Είμαι ένας καλός ερασιτέχνης… Αγαπώ πολύ τη μουσική κι έχω μαζί της μια σχέση που κρατάει χρόνια. Η μουσική είναι στ’ αλήθεια ένα μυστήριο. Ο παππούς μου, από την πλευρά της μητέρας μου, ήταν ένας πολύ ωραίος τραγουδοποιός των δεκαετιών ’50 και ’60. Ο Σπήλιος Μεντής. Αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου, κι εκείνη εμένα, και νομίζω πως με κάποιον τρόπο επειδή αγαπούσε πολύ τον άντρα της μου πέρασε την αγάπη για τη μουσική. Αλλά εκτός απ’ αυτήν την εξήγηση, ένιωθα από μικρός μια καλή σχέση με τη μουσική, μια άμεση αντίληψη των κανόνων της κατά κάποιον τρόπο. Όταν ένα μικρό παιδί δεν βλέπει την ώρα να πάει σε σπίτι που έχει πικάπ για να ακούσει τις σονάτες του Μότσαρτ σημαίνει ότι το παιδάκι αυτό έχει πυροβοληθεί κάπως από τη μούσα…

 

 

*Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

-Ως έναν ημιπαράφρονα που τελευταία στιγμή τη γλιτώνει… («Γέλια»)…

*Τι θεωρείς αντιαισθητικό και χυδαίο;

-Ό,τι γίνεται με μοναδικό σκοπό το κέρδος και στα γρήγορα.

*Τι σημαίνουν για σένα οι λέξεις «φόβος» και «θυμός»;

-Ο φόβος είναι νομίζω μόνο ανασταλτικός παράγοντας στη ζωή. Ο φόβος δε φυλάει κανένα έρμο. Τη μισώ αυτή τη φράση. Ο θυμός από την άλλη μπορεί να είναι κινητήριος δύναμη αλλά άμα γίνει… μανιέρα σε πισωγυρίζει. Χάνεις ενέργεια έχοντας μια ψευδή αίσθηση ενεργητικότητας και πυγμής.

 

 

*Οι λέξεις «αγάπη» και «έρωτας»;

-Αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν νομίζω, ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό, ότι υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από τις δύο αυτές λέξεις. Ο εγωισμός είναι εχθρός και των δύο λέξεων. Ο έρωτας πιστεύω πως έχει σκοτεινές περιοχές και τα ζευγαράκια που κάθονται στο φεγγαρόφωτο και κοιτάνε τη θάλασσα είναι ένα κομμάτι της υπόθεσης… Η αγάπη ίσως είναι πιο υγιής κατάσταση. Νομίζω όμως ότι είναι συγκοινωνούντα δοχεία η αγάπη και ο έρωτας. Πού αρχίζει και πού τελειώνει το καθένα δεν είναι εύκολο να πεις πολλές φορές. Με ας πούμε πιο ξεκάθαρο διαχωριστικό το σεξ. Εντάξει ναι. Αυτά προς το παρόν. Τα υπόλοιπα σε δέκα χρόνια!

*Πώς θα ήθελες να είσαι σε δέκα χρόνια από τώρα;

-Καταρχάς θα ήθελα να βρίσκομαι στη ζωή. Τούτου δοθέντος θα ήθελα να είμαι σε καλή σχέση με τους ανθρώπους μου και τη δουλειά μου.

*Ποιο βιβλίο θα ήθελες να πάρεις μαζί σου σε διακοπές;

-Το πήρα μαζί μου ήδη και το διάβασα! Το «Καραβοφάναρο στο Μαύρο Νερό» του Ιρλανδού Κολμ Τομπίν. Με συγκίνησε πολύ: Το παρελθόν, το παρόν των σχέσεων μιας οικογένειας. Καταλύτης ο επικείμενος θάνατος του γιου από AIDS. To συστήνω ανεπιφύλακτα. Η εξαιρετική μετάφραση είναι της Αθηνάς Δημητριάδου. Εκδόσεις Gutenberg. Οι σελίδες 303, 304 από τα πιο συγκινητικά πράγματα που έχω διαβάσει.

 

 

*Αν βρισκόσουν τώρα μπροστά σε ένα παράθυρο, τι τοπίο θα ήθελες να έβλεπες;

-Έχω ζήσει όλη μου τη ζωή στην πόλη. Στο κέντρο της. Υπάρχει μέσα μου αυτή η γοητεία της μεγαλούπολης, ξέρετε… Η γοητεία του όχι αυτονόητα όμορφου… Των τρόλεϊ, του δρόμου της γειτονιάς με τις πολυκατοικίες να ορθώνονται αριστερά και δεξιά, του φωταγωγού, του ζεστού καλοκαιριού που μπορεί να έχεις ξεμείνει στην Αθήνα και να διασχίζεις την άδεια Ιπποκράτους και πολλές άλλες τέτοιες εικόνες… Παρ’ όλα αυτά τον τελευταίο καιρό έχω μεγάλη ανάγκη το όμορφο τοπίο. Να βλέπεις από το παράθυρό σου, λοιπόν, το Πεδίον του Άρεως το θεωρώ μεγάλη τύχη…

*Ποιος είναι ο αγαπημένος σου στίχος;

-Είναι αρκετοί. Έρχονται δύο στο μυαλό μου πρώτοι: «όσα ποτέ δεν είπαμε αυτά δε λησμονιούνται», «κλαίω γιατί σε ξέχασα και όχι που δε σ’ έχω». Νομίζω πως και οι δύο ανήκουν στον Μιχάλη Γκανά και είναι από το «Λιανοτράγουδο».

 

 

*Ποια ευχή θα ήθελες να κάνεις;

-Η ευχή μου ξεκάθαρα αυτή τη στιγμή είναι μία και μόνη: Να γίνει όντως σημαντικό βήμα για την επίλυση της κλιματικής αλλαγής. Να οργανωθούμε με κάποιον τρόπο και να δούμε το πρόβλημα.

*Έχεις αποκτήσει κάποιο κατοικίδιο;

-Όχι ακόμα. Αγαπώ πολύ τα σκυλιά και τις γάτες. Τα χαζεύω στο δρόμο, με συγκινούν πολύ κάτι βιντεάκια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο που δείχνουν ζώα σε στιγμές μεγάλης τρυφερότητας ή αλληλεγγύης. Σαστίζω με την τόσο αβίαστη σχέση που αναπτύσσει ένα μωράκι με ένα ζώο… Χωρίς κανένα φόβο… Αλλά μάλλον ακόμα με φοβίζει ή με κουράζει η δέσμευση να ζεις με ένα κατοικίδιο.

*Ευχαριστώ πολύ.

-Κι εγώ ευχαριστώ.

Φωτογραφίες: catisart.gr

∼∼∼

  • Διαβάστε παλαιότερη συνέντευξη του Κώστα Βασαρδάνη στο catisart.gr

Κώστας Βασαρδάνης, πείσμα, πούπουλο και μαγεία

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΚώστας Βασαρδάνης: Ο φόβος είναι ανασταλτικός. Δε φυλάει κανένα έρμο. Τη μισώ αυτή τη φράση

Related Posts