Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026. Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 83 ετών ο ηθοποιός Χρήστος Πολίτης που δημιούργησε το «Απλό Θέατρο» και τον αγαπήσαμε στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη.
Γεννήθηκε ως Χρήστος Πιατουλάκης στις 27 Δεκεμβρίου 1942, στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου και μεγάλωσε, με καταγωγή από το χωριό Καβούσι Ρεθύμνης. Έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο Χρήστος Πολίτης.
Πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες.
Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.
Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965). Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο «Δέκα μικροί νέγροι» (1965-1966).
Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα «Πολύ κακό για το τίποτα» (1968) και «Τσάι και συμπάθεια» (1969).
Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο («Χοηφόροι – Ευμενίδες» του Αισχύλου και «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη»).
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990), μαζί με τον Αντώνη Αντύπα. Ο θίασός τους είχε στόχο τη θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρ. Πολίτη ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Συνεργάστηκε με την Αντιγόνη Βαλάκου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Αλέξη Μινωτή, τον Αλέξη Σολομό, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.
Μετά την αποχώρησή του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλέξη Μινωτή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε «Το λιοντάρι του χειμώνα» του Τζ. Γκόλντμαν, κατά τη θεατρική περίοδο 1997-98.
***
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου «Λεωφόρος του μίσους» και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες «Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών».
Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία «Το κορίτσι του 17». Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις.
Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
***
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977).
Τη δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου Η λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη «Λάμψη» υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία, δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.
Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
