Ο Χρήστος Πολίτης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026.
Ο αποχαιρετισμός του θα γίνει την Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στη Ριτσώνα, το απόγευμα στις 4.
Επιθυμία της οικογένειας είναι η τελετή να πραγματοποιηθεί σε κλειστό κύκλο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
***
Η συνέντευξη του Χρήστου Πολίτη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής», πριν από 42 χρόνια. Στις 8 Ιανουαρίου 1984 και στη σελίδα 33.
Δόθηκε στον δημοσιογράφο Χρήστο Σιάφκο.
***
Χρήστος Πολίτης: Τεχνάσματα για την τέχνη
Γράφει ο Χρήστος Σιάφκος
«Ο κόσμος ερχόταν να δει τον star Χρήστο Πολίτη να κάνει τον ωραίο και έβλεπε “Γυάλινο Κόσμο”, “Καλντερόν”, “Πανώρια”. Νόμιζε πως θα καμάρωνε την αρσενική Βουγιουκλάκη και παρακολουθούσε το “Ήταν όλοι τους παιδιά μου”, του Μίλερ».
Τέχνασμα για να κερδίσει η ποιότητα. Τέχνασμα που σημαδεύει την οριστική μεταστροφή που έκανε ο Χρήστος Πολίτης πριν από δέκα σχεδόν χρόνια εγκαταλείποντας οριστικά το εμπορικό θέατρο.
Ήταν η εποχή που ο Πολίτης μαζί με τον Αντώνη Αντύπα δημιούργησαν το «Απλό Θέατρο».
Η εποχή που οργώνοντας την επαρχία και χρησιμοποιώντας σαν δόλωμα την δημοτικότητα του «σταρ» προσπαθούσαν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό σε ένα αλλοτριωμένο κοινό.
Ο Χρήστος Πολίτης, που προτίμησε να εγκαταλείψει τη δόξα και το χρήμα που του πρόσφεραν οι εμπορικοί θίασοι στην κορυφή της καριέρας του και να υπηρετήσει το ρεπερτόριο, λέει για το ξεκίνημά του:
«Ξεκίνησα από το Ηράκλειο. Οι γονείς μου φτωχοί, αριστεροί. Τα παιδικά μου βιώματα έβγαιναν από μια κοινωνία που δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Η πορεία που ακολουθούσαν όλοι προδιαγραμμένη. Εγώ πηγαίνοντας στο γυμνάσιο ήμουν ήδη η εξαίρεση. Παράλληλα όμως ήμουν και η μειονότητα».
Κάποτε παίζει σε μία σχολική παράσταση και ξεχωρίζει. Μετά από αυτό αποφασίζει να γίνει ηθοποιός.
«Καταρχήν υπήρχε το πρόβλημα επιβίωσης. Έκανα ταινίες και έπαιξα σε εμπορικούς θιάσους. Με ονόμασαν, από πλευράς δημοτικότητας, «αρσενική Βουγιουκλάκη». Κάποτε με κάλεσαν στο Εθνικό. Έπαιξα μεγάλους ρόλους εκεί αλλά κάποια στιγμή έφυγα. Διέκρινα έναν κίνδυνο. Η ρουτίνα μπορεί να αχρηστεύσει τον ηθοποιό. Από εμένα δεν εκπορευόταν τίποτα. Μπορούσα να είμαι ένας καλός ή ένας κακός ερμηνευτής. Τίποτα άλλο».
Τότε ακριβώς δημιουργεί με τον Αντύπα το «Απλό Θέατρο». Στόχος τους η θεατρική αποκέντρωση.
«Το πρόβλημά μου δεν ήταν να βολευτώ σαν άτομο μέσα στο σύνολο. Με κυνήγαγε ένας περίεργος δονκιχωτισμός. Είχα την αφέλεια πως μπορούσα να φτιάξω τον κόσμο. Σκεφτήκαμε ότι η επαρχία καταπιεζόταν από τους θιάσους των σταρς που την λυμαίνονταν και εξαργύρωναν την δημοτικότητα τους αδιαφορώντας για το τι προσφέρουν στον κόσμο».
Και έτσι δημιουργείται ένα νέο θεατρικό σχήμα. Ο Πολίτης βάζει σ’ αυτό την φήμη του. Διαλέγουν ένα καλό έργο. Το εισιτήριο είναι πάμφθηνο. Μόλις 60 ή 40 δρχ. αντί 120.
«Για μένα ήταν η αρχή ενός πολιτικού αγώνα. Ή αν θέλεις η αρχή του αγώνα ενός καλλιτέχνη για να τα βγάλει πέρα με το συγκεκριμένο χρέος του».
Για 10 χρόνια γυρίζουν στην επαρχία. Δίνουν 700 παραστάσεις με πέντε έργα κερδίζουν ηθικά αλλά χάνουν χρήματα.
Σε κάποιο σημείο και ενώ οι περιοδείες συνεχίζονται βγαίνουν ορισμένα συμπεράσματα. Είναι αδύνατον να συνεχιστεί η συνεχής περιφορά στην επαρχία. Γίνεται συνείδηση ότι η προσφορά δεν είναι πια ουσιαστική. Η κόπωση αρχίζει να εξαντλεί.
Οι περιοδείες τελειώνουν οριστικά. Ο Πολίτης και ο Αντύπας χρεώνονται, βρίσκουν 5 εκατομμύρια, κτίζουν το «Απλό Θέατρο» και συνεχίζουν την πραγμάτωση της αποκέντρωσης. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης τους δίνουν κουράγιο.
«Το πιστέψαμε αλλά δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Ο Δήμος Καλλιθέας έδωσε κάποιες προφορικές υποσχέσεις που όμως δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι πέρσι μπήκαμε μέσα 1.700.000 δρχ.».
Ακούγεται συνέχεια ότι υπάρχει κρίση στο θέατρο. Μήπως αυτή η κρίση είναι που επηρεάζει και τα περιφερειακά θέατρα;
«Σίγουρα υπάρχει κρίση και στην πλατεία και στη σκηνή. Δεν υπάρχουν έργα και το κοινό είναι αποπροσανατολισμένο. Επίσης το καλλιτεχνικό υλικό είναι αδύναμο. Υπάρχουνε νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί που ο αγώνας για επιβίωση όμως τους βγάζει από τους στόχους τους.
»Οι νέοι προτιμούν την τηλεόραση και το γεμάτο θέατρο από το να κονταροχτυπηθούν για την ποιότητα με τον βασικό. Κανείς δεν ονειρεύεται πια να παίξει Άμλετ. Όλοι αγωνιούν να μπουν στα σαλόνια».
Σε παρένθεση θα μπορούσαμε να πούμε ότι και ο Πολίτης ακολούθησε για μεγάλο διάστημα το δρόμο του εμπορικού θεάτρου για να λύσει το βιοποριστικό πρόβλημα. Άσχετα αν αργότερα πήρε άλλο δρόμο.
Αλλά ο ηθοποιός συνεχίζει την κριτική του και την στρέφει προς το κοινό:
«Ο κόσμος προτιμά χώρους που δεν θα τον προβληματίσουν. Όλοι θέλουν να πάνε κάπου για να “σπάσουν πλάκα”. Ε, αυτή η κατάσταση δημιουργεί πλούσιου στην τσέπη και φτωχούς στο μυαλό. Κάποιοι όμως προσφέρουν, κάποιοι κάνουν θέατρο. Νομίζω ότι αυτά τα θέατρα πρέπει να βοηθηθούν και τα κριτήρια είναι γνωστά».
Εδώ πια μπαίνει ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει;
«Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει χρέος και καθήκον να συμπαρασταθεί και να ενημερώσει τους δημότες. Ας μην ξεχνάμε ότι το θέατρο είναι προοδευτικό. Η ίδια η τέχνη από τη φύση της είναι προοδευτική».
