35.8 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Ευωδιαστό “Ποπ Κορν” θα μυρίσει και πάλι από τους Repente, στο “Άβατον”

Γράφουν οι Παναγιώτης Μήλας – Ειρήνη Αϊβαλιώτου

«Σε αυτή την ιστορία έχουμε τη Σάμερ, τον Γουίντερ και την Α. Όλα ξεκίνησαν επειδή κάποια στιγμή, σε κάποια δύσκολη φάση της ζωής τους, οι ήρωές μας για κάποιο απροσδιόριστο λόγο αναρωτήθηκαν το ίδιο πράγμα»…

Το έργο «Ποπ Κορν» της Αγνής Χιώτη, που παρουσιάστηκε στο BoB Theatre Festival 2016 τον περασμένο Μάιο, επιστρέφει τώρα από τη Θεατρική Ομάδα Repente / Dominus Productions, στο θέατρο «Άβατον», στον Κεραμεικό, από την Τετάρτη 1η Μαρτίου 2017 και θέτει για άλλη μια φορά το ερώτημα: «Να ζει κανείς ή να μη ζει;».
Ιδού η απορία. Ο Σαίξπηρ καταπιάστηκε με τούτο το πρόβλημα, και ο φίλος μας ο Άμλετ, ο ήρωας από το ομώνυμο θεατρικό του, αντιπροσωπεύοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα, αποτυπώνει αριστοτεχνικά αυτή την αναρώτηση τού σκεπτόμενου ανθρώπου για τη ζωή, τον σκοπό και την αξία της, τον αγώνα για τη διατήρησή της και το κατά πόσο αξίζει να γίνεται με τόσο πενιχρό στα μάτια μας αποτέλεσμα. Τελικά αξίζει να υπάρχει κανείς; Τι λέτε;

Η παράσταση είναι μοντέρνα, ευρηματική, πολύ διασκεδαστική και συναρπαστικά νεανική. Η γραφή της εκπέμπει ευαισθησία και συγκίνηση. Κοιτάζει την περιπέτεια της ζωής και το φλερτ με την αυτοκτονία με βλέμμα άλλοτε θυμόσοφο, άλλοτε υπονομευτικό, πάντα όμως με βάθος και με μια λοξή και αστείρευτη κωμικότητα.
Πολλές φορές, πολλοί άνθρωποι, για πολλούς λόγους, λόγω πολλών καταστάσεων, έχουν βρεθεί να αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα. Πώς ο έρωτας αλλάζει τα σχέδιά μας; Πώς η φιλία μπορεί να σε κάνει να μετατοπίσεις τους στόχους σου; Τι θα ήμασταν χωρίς την αγάπη;

Τους ρόλους, δηλαδή τη Σάμερ, τον Γουίντερ και την Α, υποδύονται οι ηθοποιοί Χάρης Χιώτης, Καλή Δάβρη, Αγνή Χιώτη. Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι της Αγνής Χιώτη, η σκηνογραφική και ενδυματολογική επιμέλεια της Μαρίας Φιλίππου, τους φωτισμούς έχει αναλάβει ο Χάρης Χιώτης, τη μουσική γράφει η Αναστασία Μανιάτη, την κίνηση επιμελείται η Αρετή Πασχάλη, χρέη βοηθού σκηνοθέτη τελεί ο Γιάννης Παπαθανασίου και φωτογράφος της παράστασης είναι ο Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης.
Όπως έγραψε η Ειρήνη Αϊβαλιώτου στο catisart.gr για την πρώτη εκδοχή της παράστασης, «η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αγνή Χιώτη, σε μια ακόμη επίδειξη του αστείρευτου ταλέντου της, γράφει μια σύγχρονη κωμωδία, το «Ποπ Κορν», συνδυάζοντας την εύθραυστη ισορροπία του έρωτα με το εύστοχο σχόλιο για την κατάθλιψη και την παράλληλη καταγραφή των συμπτωμάτων μιας διπλής απόπειρας αυτοκτονίας.

Πρόκειται για μία σύγκρουση ανάμεσα στον έρωτα και στο θάνατο.
»Το «Ποπ Κορν» είναι ένα έργο που με νεανική φυσικότητα στοχεύει να αναδείξει τον ψυχισμό του σύγχρονου -και μη- ατόμου, σε καταστάσεις καταπιεστικές και αναγκαίες που του επιβάλλεται να τις αντιμετωπίσει, με ένα αποτέλεσμα που ακροβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, το λογικό και το παράλογο, δημιουργώντας ένα συνονθύλευμα αυτών, φερμένο στη σκηνή από τρία αστεία και χαριτωμένα πλάσματα. Η κωμωδία είναι πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και οι μελαγχολικές σκιές της κάνουν τη διαφορά.

Μέσω της τέχνης

»Η δύναμη της τέχνης οφείλεται στο γεγονός ότι μας δίνει την ευκαιρία να νιώσουμε μια ψυχολογική και πνευματική ακεραιότητα γιατί υπάρχει ένα έμφυτο «θεραπευτικό» στοιχείο στη διαδικασία της. Ένας από τους λόγους που η τέχνη είναι τόσο σημαντική για τη ζωή μας είναι ότι μας προσφέρει την εμπειρία να αφοσιωθούμε σε κάτι μη υλικό. Η ίδια η έκφραση της ατομικότητάς μας, μέσω της τέχνης, μας επιτρέπει να συνδεθούμε με πράξεις και συνήθειες που έχουν εδραιώσει άλλοι πριν από εμάς και να ξαναβρούμε τη σχέση με την κοινωνία που ζούμε.
»Ο ποιητής μας Κωνσταντίνος Καβάφης στην ποίησή του διαχειρίζεται το συναίσθημα της κατάθλιψης: «Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω». Τάσεις φυγής, αίσθημα του μη ανήκειν, υπερευαισθησία απέναντι στη στυγνή πραγματικότητα, ασφυκτικοί κοινωνικοί κλοιοί. Η αυτοκτονικότητα έχει αφήσει ισχυρότατο αποτύπωμα στην τέχνη. Βέβαια, η αυτοκτονία στην τέχνη δεν έχει -ούτε πρέπει απαραιτήτως να έχει- ιδιαίτερη συνάφεια με την αυτοκτονία στη ζωή: η πρώτη είναι, εκ των πραγμάτων, πιο εξιδανικευμένη, πιο αποσπασματική, πιο αινιγματική. Η αυτοκτονία στην τέχνη ενδύεται συχνά έναν μανδύα αλληγορίας, είναι μεταφορική και συμβολική. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πολλές από τις γνήσιες υπαρξιακές αγωνίες που συνδέονται με την αυτοκτονία δεν μεταφέρονται συχνά αυτούσιες στο θέατρο ή στο χειρόγραφο. Η τέχνη μπολιάζεται με τα σημάδια της κάθε εποχής και προχωρεί.

Κατάθλιψη – σάτιρα

»Η Αγνή Χιώτη στο έργο της με τον αθώο του και παραπλανητικό τίτλο προσεγγίζει το δίπολο κατάθλιψη – σάτιρα. Αποθάρρυνση, απομόνωση, απώλεια εμπιστοσύνης στον εαυτό, απόλυτη απουσία επιθυμιών. Τι νόημα έχει αυτό ή το άλλο; αναρωτιέται. Οι ήρωές της σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, μάχονται και ταυτόχρονα παραιτούνται. Φλερτάρουν με τη ζωή όσο και με την απεγνωσμένη έξοδο από αυτή. Ακολουθεί μία τεράστια μάχη θέλησης, πριν από το ευρηματικό φινάλε.
Η συγγραφέας μεταφέρει ανάλαφρα στη σκηνή την μπωντλαιρική πλήξη ως καρπό μιας αγωνίας που φυλακίζει τον άνθρωπο, που σκοτεινιάζει τη μέρα, που αναγγέλλει την κακοκαιρία, που μεταβάλλει τη ζωντάνια σε βάρος, ταυτίζοντάς τη με μια μελαγχολική ροπή αλλά και με έντονα χιουμοριστική – ανατρεπτική διάθεση.

O θεατής συνεπαίρνεται απ’ τη φρεσκάδα της παράστασης, κυκλώνεται απ’ την ατμόσφαιρά της, τα μπαλόνια του σκηνικού, τον ρομαντισμό, τα τραγούδια, το «ζεστό» ποπ κορν και συμμετέχει στο κλίμα της χαράς και της συγκίνησης που ξεχύνεται με την έναρξή της.
Στη συγκεκριμένη ιστορία έχουμε τρεις ήρωες, τη Σάμερ, τον Γουίντερ και τον Κύριο Α. Όλα ξεκίνησαν επειδή κάποια στιγμή, σε κάποια δύσκολη φάση της ζωής τους, οι ήρωές μας για κάποιο απροσδιόριστο λόγο αναρωτήθηκαν το ίδιο πράγμα… «Να ζει κανείς ή να μη ζει;». Πολλές φορές, πολλοί άνθρωποι, για πολλούς λόγους, λόγω πολλών καταστάσεων έχουν βρεθεί να αναρωτιούνται το ίδιο.
Η Σάμερ είχε τη φαεινή ιδέα της αυτοκτονίας. Η σκέψη όμως να αυτοκτονήσει μόνη της δεν της ήταν αρεστή. Γι’ αυτό έβαλε μια αγγελία στο Διαδίκτυο. Αν υπήρχαν κι άλλοι με την ίδια επιθυμία, τους καλούσε να επικοινωνήσουν μαζί της. Όσοι ενδιαφέρθηκαν πέρασαν από συνέντευξη. Η Σάμερ επέλεξε έναν από αυτούς, τον Γουίντερ. Το όνομα είναι αληθινό ή «πλάκα κάνεις»; Ο Γουίντερ είναι ο αντίποδάς της, η άλλη όψη του νομίσματος, το Γιν και το Γιανγκ. Το φαινόμενο των εποχών του χρόνου έχει και αυτό τη Γιν πλευρά του (Χειμώνας) και τη Γιανγκ πλευρά του (Καλοκαίρι). Η προσεκτική και ισορροπημένη μίξη των δύο αντίθετων αυτών στοιχείων οδηγεί στην αρμονία. Βήμα βήμα παρακολουθούμε την εξέλιξη της γνωριμίας, τον τρόπο που οι δύο ήρωες αλληλοεπηρεάζονται, τα συναισθήματα που έχτισαν τη σχέση τους.
Την αυτοκτονία σου την επιλέγεις. Επιλέγεις τη ζωή που θέλεις να ζήσεις ή να απολέσεις. Εν τω μεταξύ μπορεί να κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας. Πώς ο έρωτας αλλάζει τα σχέδιά μας; Πώς η φιλία μπορεί να σε κάνει να μετατοπίσεις τους στόχους σου; Τι θα ήμασταν χωρίς την αγάπη; Τελικά ποια επιλογή είναι πιο δύσκολη; Nα ζει κανείς ή να μη ζει; Η αδιάλυτη δύναμη της ζωής, η διαμόρφωση της ύπαρξης, τα όρια και τα περιθώρια του νέου ανθρώπου ξεδιπλώνονται στην παράσταση με εκρηκτικό στυλ και παιδιάστικη έξαψη.

»Το «Ποπ Κορν», έργο μελαγχολικό και κωμικό συνάμα, ανοίγει δρόμους για σκέψεις και συμπεράσματα.
Μια παράσταση που άξιζε να γίνει, αξίζει να υποστηριχθεί, αξίζει να τη δούμε και να τη χειροκροτήσουμε».

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αγνή Χιώτη
Σκηνογραφική – Ενδυματολογική Επιμέλεια:
Μαρία Φιλίππου
Φωτισμοί: Χάρης Χιώτης
Μουσική: Αναστασία Μανιάτη
Κινησιολογία: Αρετή Πασχάλη
Βοηθος σκηνοθέτης: Γιάννης Παπαθανασίου
Φωτογραφίες/artwork:
Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης
Οργάνωση Παραγωγής:
Θεατρική Ομάδα Repente / Dominus Productions

Ηθοποιοί: Χάρης Χιώτης, Καλή Δάβρη, Αγνή Χιώτη

Πληροφορίες

Θέατρο “Άβατον”
Πρεμιέρα 1 Μαρτίου 2017
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη και Πέμπτη, ώρα 21:00
Τιμές Εισιτηρίων: 10 ευρώ
Τηλέφωνο: 210 – 341.26.89

Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου. Επίσης στο viva.gr, στο Public, στο Seven spots, στο Reload, στο MediaMarkt, στο 11876 και τέλος στα Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

* Το θέατρο “Άβατον” βρίσκεται στην οδό Ευπατριδών 3, στον Κεραμεικό. Πολύ κοντά στον ομώνυμο σταθμό του μετρό.

Το παρακάτω κείμενο για το «Ποπ Κορν», δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2016, στο catisart.gr
https://www.catisart.gr/index.php/2010-03-28-10-49-51/4249-pop-korn

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -