Αυτό το κείμενο γράφεται εν μέσω των πανηγυρισμών για την πρόκριση της Αργεντινής στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν ξαφνικά σε χτυπάει η συνειδητοποίηση ότι το τέλος πλησιάζει. Ότι ο αποψινός αγώνας μπορεί να είναι ο τελευταίος του Λιονέλ Μέσι σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν έχει σημασία πια το να κερδίσει ή να χάσει. Δεν χρειάζεται αυτό το τρόπαιο για να αποδείξει τίποτα. Σημασία έχει το να γίνεις μάρτυρας του τελικού κεφαλαίου του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού ταξιδιού που έχουμε δει ποτέ. Για χρόνια, συνήθισα τόσο πολύ να ακούω για τον Μέσι σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο που ξέχασα ότι ο χρόνος μας προλαβαίνει όλους -ακόμα και εκείνον. Αυτό είναι το τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο, και ίσως η τελευταία μας ευκαιρία να τον δούμε να φοράει τη φανέλα της Αργεντινής. Μια μέρα θα αποσυρθεί, αφήνοντας πίσω ένα ερώτημα που κανείς δεν θα απαντήσει ποτέ πραγματικά: Πού βρίσκουμε άλλον έναν Μέσι; Ποιος θα μπορούσε άραγε να καλύψει αυτό το κενό; Ποιος θα μας δώσει ποτέ ξανά την ίδια αίσθηση κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα;
Απόλαυσε τώρα κάθε άγγιγμα, κάθε πάσα, κάθε γκολ. Γιατί πολύ σύντομα θα λέμε στην επόμενη γενιά πόσο τυχεροί ήμασταν που ζήσαμε τον Λιονέλ Μέσι. Ακόμα και όσοι δεν ξέρουμε από ποδόσφαιρο.
ΕΙΡ.Α.
