Χωρίς κατηγορία

Έλλη Κυριακίδου. Μας αποχαιρέτησε μια Λεμεσιανή, η αγαπημένη «Νόνα» από τη σειρά «8 λέξεις»…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η γιαγιά από το «Μπρούσκο», η «Νόνα» από τη σειρά «8 λέξεις», μας αποχαιρέτισε… Η σπουδαία Κυπρία ηθοποιός Έλλη Κυριακίδου έσβησε ήρεμα.

Τον θάνατό της γνωστοποίησε η κόρης της, Κούλα, η οποία ανέφερε στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ότι η Έλλη Κυριακίδου έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020 στις 11.00 π.μ.

 

 

Η αγαπημένη ηθοποιός γεννήθηκε το 1931 στη Λεμεσό. Στα 15 της παντρεύτηκε ενώ μέχρι τα 19 της απέκτησε τρία κορίτσια, και λίγο αργότερα γεννήθηκε και η τέταρτη κόρη της, η ηθοποιός Ντόρις Κυριακίδου. Φοίτησε στην Ιδιωτική Σχολή Λεμεσού Μέσης Εκπαίδευσης (6ο Γυμνάσιο Λεμεσού) και στη Δραματική Σχολή Στανισλάβσκι.
Το 1952 πήρε την απόφαση να εμφανιστεί στο θέατρο, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, παίρνοντας το βάπτισμα του πυρός με την Κυπριακή Σκηνή και τον “Πειρασμό” του Ξενόπουλου. Τρία χρόνια αργότερα της γίνεται πρόταση από το Κυπριακό Θέατρο να παίξει στο έργο «Βαθιές είναι οι ρίζες μας» με τον Ανδρέα Μούστρα και ένα χρόνο μετά μεταναστεύει στο Κογκό.
Επέστρεψε το 1960 και μέχρι το 1962 που ιδρύθηκε ο Οργανισμός Θεατρικής Αναπτύξεως Κύπρου συνεργάστηκε με τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» και το Κυπριακό Θέατρο.
Από εκεί άρχισε μια θεατρική πορεία που κράτησε 57 χρόνια στο σανίδι μέχρι το 2009 που αποχαιρέτησε το θεατρικό κοινό με το έργο «Περσόνα» του Μπέργκμαν, που η ίδια επέλεξε.

 

***

 

 

 

Συνεργάστηκε με το ΡΙΚ σε ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές, όπως και με την ΕΡΤ και τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έπαιξε σε επιθεωρήσεις, κωμωδίες, οπερέτες, δράματα και τραγωδίες. Έλαβε μέρος σε έργα κλασικών συγγραφέων και νεότερων καθώς και Κυπρίων.

***

Τη βαθύτατη θλίψη του για τον θάνατο της αγαπητής ηθοποιού Έλλης Κυριακίδου, η οποία υπηρέτησε το κυπριακό θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση για περισσότερο από πέντε δεκαετίες, εξέφρασε, σε ανακοίνωση του, το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας της Κύπρου.

 

 

«Η Έλλη Κυριακίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό και πρωτοβγήκε στο θέατρο τη δεκαετία του 1950. Κατά τη διάρκεια της λαμπρής της σταδιοδρομίας στο θέατρο, συμμετείχε σε σημαντικές παραστάσεις του Οργανισμού Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου, του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές, αλλά και στον κινηματογράφο. Αξέχαστοι είναι οι ρόλοι που ενσάρκωσε σε επιθεωρήσεις και κυπριώτικα σκετς, ρόλοι οι οποίοι την έκαναν ιδιαίτερα αγαπητή στο ευρύ κοινό και την καθιέρωσαν ως μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της», σημειώνει το Υπουργείο.

***

Τον τελευταίο καιρό η γνωστή ηθοποιός νοσηλευόταν ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Οι λεπτομέρειες αναφορικά με την κηδεία της Έλλης Κυριακίδου θα ανακοινωθούν από την οικογένεια.

  • Πηγή: philenews
Παναγιώτης ΜήλαςΈλλη Κυριακίδου. Μας αποχαιρέτησε μια Λεμεσιανή, η αγαπημένη «Νόνα» από τη σειρά «8 λέξεις»…
Περισσότερα

Tο καινούργιο βιβλίο του Μάριου Λεβέντη, «Πόστερ», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οδός Πανός

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Οι Εκδόσεις Οδός Πανός παρουσιάζουν το καινούργιο βιβλίο του Μάριου Λεβέντη «Πόστερ». Ένας από τους πιο σημαντικούς νέους των γραμμάτων, συνεχίζει με ένα ελκυστικό έργο της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

Για το έργο:

Στην παρακμή της ευτυχίας που αποκαθηλώνει τη γαλήνη μας, ο Μάριος Λεβέντης περιοδεύει στην Ελλάδα των λέξεων με το θίασο της υπομονής. Εξιτάρει τη ματαιότητα στο φωτεινό θεατράκι της ανθρώπινης ύπαρξης και κάνει «αφίσα» τη θαλπωρή στους ευπαθείς στύλους της προτεραιότητάς μας.

Για τον συγγραφέα:

Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε το 1997. Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Σπουδάζει στη Φιλοσοφική Αθηνών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Κάνει συγγραφικό ντεμπούτο το 2015. Έκτοτε παραδίδει έναν τίτλο τον χρόνο. Έργα του ανέδειξαν οι Εκδόσεις Διάνυσμα, Γαβριηλίδης και Οδός Πανός όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

«Ένα έργο αληθινό εκ της ζωής μας!» / Γιώργος Χρονάς

  • Στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και τα ψηφιακά καταστήματα των Εκδόσεων Οδός Πανός.
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουTο καινούργιο βιβλίο του Μάριου Λεβέντη, «Πόστερ», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οδός Πανός
Περισσότερα

«Προαναγγελία»: Έκθεση νέων Ελλήνων χαρακτών στο χώρο τέχνης ΕΚΤόΣ

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών ανοίγει τον εκθεσιακό της χώρο, ΕΚΤόΣ, για τη νέα εικαστική χρονιά και προσκαλεί το κοινό στην έναρξη του Project/Nέοι καλλιτέχνες.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 ξεκινά με την ομαδική έκθεση «Προαναγγελία» στην οποία ο κάθε καλλιτέχνης που συμμετέχει στο project, παρουσιάζει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της δουλειάς του, προαναγγέλλοντας το περιεχόμενο του συνόλου.

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι: Ματίνα Γεωργά, Ευστρατία Μαχαιρίδη, Λευτέρης Βελέτζας, Τάνια Γκούρα, Βάντα Μαυροείδη και Ράνια Φραγκουλίδου.

 

 

Η Ματίνα Γεωργά σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το 2010 τελείωσε το δεύτερο πτυχίο στον τομέα της. Σήμερα εργάζεται ως σκηνογράφος στο θέατρο και διδάσκει ζωγραφική σε παιδιά και ενήλικες

Η Ευστρατία Μαχαιρίδη είναι διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός του ΑΠΘ και κάτοχος Μεταπτυχιακού στις Μεταλλικές Κατασκευές (Imperial College, Λονδίνο, 2008). Το 2019 αποφοίτησε από το εργαστήριο Χαρακτικής της ΑΣΚΤ.

Ο Λευτέρης Βελέτζας σπούδασε Καλές Τέχνες στην Accademia di Belle Arti di Firenze και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Π.Δ.Μ. Η καλλιτεχνική του ενασχόληση αφορά ιδιαίτερα τη χαρακτική και τη φωτογραφία ενώ μελετά τον τρόπο πρόσληψης του έργου τέχνης σε σχέση με το προσωπικό βλέμμα του παρατηρητή.

H Τάνια Γκιούρα το 2005 πήρε το πτυχίο της στη ζωγραφική από το τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το 2011 στη χαρακτική της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.  Από το Φεβρουάριο έως το Δεκέμβριο του 2010 πραγματοποίησε το πρόγραμμα ανταποδοτικών υποτροφιών στο  εργαστήριο της χαρακτικής, στη Σχολή Καλών Τεχνών, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ.

Η Βάντα Μαυροειδή αποφοίτησε από το τμήμα Χημείας του Α.Π.Θ. το 2004 και από το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. το 2011 με κατεύθυνση ζωγραφική. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα και σκηνογραφίας, σκηνοθεσίας και ενδυματολογίας στο τμήμα θεατρικών σπουδών Α.Π.Θ. καθώς και στο διατμηματικό μεταπτυχιακό της Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ. “προστασία, συντήρηση και αποκατάσταση μνημείων και έργων τέχνης”. Από το 2011 εργάζεται στην εκπαίδευση.

Η Ράνια Φραγκουλίδου αποφοίτησε το 1999 από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. με κατεύθυνση τη Ζωγραφική και ακολούθως το 2009 από την Κατεύθυνση της Χαρακτικής. Τα έτη 2002-2003 υπήρξε μεταπτυχιακή υπότροφος του Ι.Κ.Υ. για την εκπόνηση καλλιτεχνικού έργου (ζωγραφική) στην Ελλάδα. Βραβεύτηκε έξι φορές για το καλλιτεχνικό της έργο σε Ελλάδα, Ιαπωνία, Πορτογαλία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Ρουμανία.

Οι εκθέσεις και οι εκδηλώσεις θα αναρτώνται στην ιστοσελίδα www.haraktes.gr προκειμένου να παρακολουθούνται από απόσταση ή ετεροχρονισμένα.

Το Project / Νέοι καλλιτέχνες υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

 

Πληροφορίες

ΕΚΤόΣ

Χώρος Τέχνης

Ι. Δροσοπούλου 17Α, Κυψέλη, Αθήνα

Ώρες Λειτουργίας: Τετάρτη και Παρασκευή 18:00 – 21:00, Σάββατο: 12:00 – 15:00

Διάρκεια έκθεσης: 17 Σεπτεμβρίου – 17 Οκτωβρίου 2020

 

 

Οδηγίες

Στο πλαίσιο προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί από τη νόσο COVID-19 δεν θα πραγματοποιηθούν εγκαίνια. Επίσης, δεν θα βρίσκονται περισσότεροι από τρεις επισκέπτες στον εκθεσιακό χώρο.

Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Προαναγγελία»: Έκθεση νέων Ελλήνων χαρακτών στο χώρο τέχνης ΕΚΤόΣ
Περισσότερα

Εισβολέας – Ραπ α λα Γκρεκ στην Τεχνόπολη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Μετά είκοσι χρόνια, τα πολλά “πρόσωπα” ενός από τους κορυφαίους Έλληνες rappers δεν χρειάζονται συστάσεις. Προερχόμενος από την hip hop μάνα της Αθήνας, το Γαλάτσι, ήταν εκεί από την αρχή δίνοντας φωνή σε μια ολόκληρη γενιά.

Και επειδή, όπως λέει κι ο ίδιος, η μουσική είναι μία και δεν έχει όρια, από το 2010 ξεκινά να παντρεύει την hip hop με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά και μας συστήνει το ραπ-μπέτικο. Το Ώπα λαλα, η Μπανιστηρτζού, το Μπαχαλιάζομαι και τόσο άλλα, ξεσηκώνουν το κοινό σε κάθε ζωντανή του εμφάνιση και θεμελιώνουν το crossover της ελληνικής μουσικής με το ραπ.

Πέρσι το καλοκαίρι κυκλοφορεί το άλμπουμ Λιάκος vs Εισβολέας, όπου καταθέτει ολοκληρωμένα τη δική του crossover μουσική πρόταση, συνεχίζοντας με τα πολύ πρόσφατα singles Σαν φωτιά και Λάθη Μετράω.

Την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2020 στην Τεχνόπολη, ο Λιάκος πάει ένα βήμα παραπέρα. Όπως σημειώνει:

«Η καραντίνα ήταν για μένα ο κινητήριος μοχλός να επιχειρήσω να φέρω ακόμη πιο κοντά το ραπ στις ελληνικές και μεσογειακές μελωδίες. Πήρα τη γνωστή ομάδα που τόσα χρόνια με συντροφεύει μουσικά και διαμορφώσαμε ένα ακουστικό σετ με βασικά όργανα το μαντολίνο, το βιολί, την κιθάρα, το πιάνο και τα κρουστά.

Και εγένετο “ραπ α λα γκρεκ”!

Είναι σίγουρα κάτι άλλο από αυτό που έχετε συνηθίσει από μένα ως σήμερα. Γνώριμο, αλλά συνάμα διαφορετικό!»

Συμμετέχουν οι:
Ηλίας Παπανικολός (Εισβολέας): τραγούδι, ρίμες
Σεμέλη Παπαβασιλείου: τραγούδι
Βαγγέλης Καραπέτρος: μαντολίνο, βιολί
Σπύρος Βρυώνης: κιθάρα
Νικόλας Κανάς: πιάνο
Αντώνης Βλάσσης: κρουστά

Ηχοληψία: Βασίλης Φαλάρας (Deafone Parrot)

Εικαστικά: Jean p.inked

Παραγωγή: Fishbowl Music Tank

Εισβολέας
Ραπ α λα Γκρεκ

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Ώρα έναρξης: 21:00
Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:30

Μείνετε συντονισμένοι στο facebook event της συναυλίας
https://www.facebook.com/events/2450879705202356/

Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 12 ευρώ

Σημεία Προπώλησης
Η πώληση εισιτηρίων γίνεται αποκλειστικά ηλεκτρονικά από το viva.gr (θα ανακοινωθεί σύντομα) και το δίκτυο μεταπωλητών του. Συγκεκριμένα:

Ηλεκτρονικά: www.viva.gr
Τηλεφωνικά: στο 11876
Φυσικά σημεία
Reload, Καταστήματα Wind, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Πολυχώρος Yoleni’s (Σόλωνος 9), αθηνόραμα.gr.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Δεν θα λειτουργήσουν τα ταμεία την ημέρα της συναυλίας.
Η προπώληση γίνεται αποκλειστικά ηλεκτρονικά από το viva.gr και το δίκτυο μεταπωλητών του.
Η συναυλία είναι αποκλειστικά για καθήμενους.
Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο και έξοδο από την Τεχνόπολη. Η είσοδος πραγματοποιείται από τις οδούς Ιάκχου (διαζώματα Β & Δ και τραπέζια) και Περσεφόνης (διαζώματα Α, Γ1 & Γ2 και θέσεις ΑμεΑ).

Αναλυτικά οι όροι χρήσης στο:
https://athens-technopolis.gr/index.php/el/oroi-eisitirion

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΕισβολέας – Ραπ α λα Γκρεκ στην Τεχνόπολη
Περισσότερα

«Πέρσες». Δείτε την τραγωδία του Αισχύλου στη σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η τραγωδία «Πέρσες» (αυθεντικός αρχαίος τίτλος: Πέρσαι), το σπουδαιότερο αντιπολεμικό έργο του Αισχύλου, θεωρείται η παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία. Επίσης είναι η πρώτη τραγωδία που αντλεί τη θεματολογία της από ιστορικά γεγονότα (και μάλιστα μόνο κατά επτά χρόνια προγενέστερα από την παρουσίασή της στο κοινό): πραγματεύεται την οδύνη των Περσών όταν πληροφορούνται για τη συντριπτική ήττα τους στη Σαλαμίνα.

***
EΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ – Παρασκευή 6 Αυγούστου 1999

 

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Πάνος Μουλλάς
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Βογιατζής
Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική έρευνα και σύνθεση: Σπύρος Σακκάς
Κίνηση: Δημήτρης Παπαϊωάννου, Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Άτοσσα Μαρία Κατσιαδάκη
Αγγελιοφόρος Ακύλλας Καραζήσης
Δαρείος Σοφοκλής Πέππας
Ξέρξης Φάνης Μουρατίδης

Χορός
Γιάννης Αναστασάκης
Νίκος Αρβανίτης
Άκης Βλουτής
Θωμάς Βούλγαρης
Τάσος Γιαννόπουλος
Μανόλης Δραγάτσης
Νίκος Ζορμπάς
Δημήτρης Ζορμπαλάς
Δημήτρης Ήμελλος
Δημήτρης Καλαντζής
Δημήτρης Κανέλλος
Ακύλλας Καραζήσης
Κωστής Καλλιβρετάκης
Σπύρος Κουβαρδάς
Μιχάλης Μαρίνος
Φάνης Μουρατίδης
Γιάννης Παπαδόπουλος
Προκόπης Πολίτης
Γιάννης Σιαμσιάρης
Ευάγγελος Χρήστου

 

 

Ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν σκηνοθέτης του θεάτρου και ηθοποιός, που άφησε έντονο το στίγμα του στο ελληνικό θέατρο.

Τεννήθηκε στην Αθήνα (Καλλιθέα) στις 12 Οκτωβρίου του 1944. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια παρακολούθησε θεατρικά μαθήματα στο Μαξ Ράινχαρτ Σέμιναρ (Max Reinhardt Seminar) της Βιέννης και στη Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη στην Αθήνα. Για τα παιδικά του χρόνια και την πρώτη του επαφή με το θέατρο είχε πει σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα “Καθημερινή”:

Μικρός ήμουν το καλό παιδί στην οικογένεια, από σύμβαση. Κλειστός, εσωστρεφής. Ήταν σαν να είχα ένα σύννεφο μπροστά μου. Είχα ανάγκη να διαλυθεί. Όταν ασχολήθηκα με το θέατρο κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη ευκολία είναι η ιδιάζουσα σκηνική συμπεριφορά, γιατί αρέσει. Πρέπει, όμως, να είναι μεγάλου βεληνεκούς ο καλλιτέχνης για να είναι το ιδιάζον, κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Καλύτερα, λοιπόν, να το σβήσεις, να αρχίσεις από την αρχή και να προσπαθήσεις να είσαι κανονικός. Μεγάλη λέξη. Τι είναι το κανονικός; Ξέρω ‘γω; Κανονικός. Αυτό.

Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στο ρόλο της Γιαγιάς, στον Κυριακάτικο Περίπατο του Ζορζ Μισέλ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, την Έλλη Λαμπέτη και την Ελεύθερη Σκηνή, σε μια προσπάθεια ανανέωσης της επιθεώρησης. Τα χρόνια αυτά, έπαιξε πολλούς ρόλους του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου, μεταξύ άλλων: τον Άλφρεντ, στις Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης του Χόρβατ, την επώνυμη ηρωίδα στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, τον Ευρυπίδη στους Βατράχους του Αριστοφάνη, τον Ταρτούφο, στον Ταρτούφο του Μολιέρου κ.ά.

Το 1981 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου Η Σκηνή, με τη συνεργασία έξι ακόμα ηθοποιών. Σκηνοθέτης έγινε από ανάγκη.

Είχαμε σκεφτεί κάποιον άλλον για τη Σκηνή. Μετά είπαμε, όμως, πώς θα μας σκηνοθετήσει κάποιος που δεν μας ξέρει; Κάπως έτσι έγινε κι έπεσα στα βαθιά. Αναγκάστηκα, δηλαδή, να δεχτώ κάτι που συνέβαινε. Από τότε είχα τον εαυτό μου ως ηθοποιό σε δεύτερη μοίρα, παρότι υπήρχαν στιγμές που απελευθερωνόταν ο ηθοποιός κι είχε κάποιες καλές στιγμές. (Lifo)

Από το 1982 έως το 1987 σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: Η Σπασμένη στάμνα του Χάινριχ φον Κλάιστ, Οι Αγροίκοι του Κάρλο Γκολντόνι, Συμφορά από το πολύ μυαλό του Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, Σε φιλώ στη μούρη… του Γιώργου Διαλεγμένου, για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν το 1987.

Το 1988 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα Νέα Σκηνή, όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών παρουσίασε συστηματικά έργα που καλύπτουν το τρίπτυχο: κλασικό έργο, σύγχρονο έργο αιχμής και νεοελληνικό έργο. Το 1989 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στον Θείο Βάνια του Άντον Τσέχωφ (Βάνιας) και το 1991 στο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ Ρίπερ, Ντένε, Φος (Φος), που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Παράλληλα, το 1989, στην απαρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος, σκηνοθετώντας την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Μία Αντιγόνη κλειστού χώρου, όπου κυριάρχησε «η ένταση του τραγικού ψιθύρου». Με τους μαθητές του συνεχίζει τη διερεύνησή του στις απαρχές του ελληνικού θεάτρου, ανεβάζοντας την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία Κατσούρμπος του Γεωργίου Χορτάτζη.

Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει ένα ακόμα σύγχρονο ελληνικό έργο, τη σατιρική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη – Ελένης Χαβιαρά Με δύναμη από την Κηφισιά. Ακολουθούν επιτυχημένες παραστάσεις όπως: Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου (1996), Ελένη του Ευριπίδη (1996) σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, η πολυβραβευμένη Νύχτα της κουκουβάγιας του Γιώργου Διαλεγμένου (1998), Οι Πέρσες του Αισχύλου (1999) και Τέφρα και σκιά του Χάρολντ Πίντερ (2000). Το 2001 ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Σάρα Κέην, το Καθαροί πια, όπου κρατά τον ρόλο του Τίνκερ. Το 2003, σκηνοθετεί το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη Σ’ εσάς που με ακούτε και για δεύτερη φορά έργο της Σάρα Κέην, το Crave (Λαχταρώ).

Ακολουθεί το 2004 ένας δεύτερος Μολιέρος (Το Σχολείο των γυναικών) και τον επόμενο σκηνοθετεί και παίζει σ’ ένα ακόμα έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, το Bella Venezia, για το οποίο αποσπά το βραβείο Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής Κάρολος Κουν. Το 2006 κλείνει το Φεστιβάλ Επιδαύρου με την Αντιγόνη του Σοφοκλή σε νέο ανέβασμα, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η ίδια παράσταση ανοίγει το Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Το 2007 ανεβάζει και πρωταγωνιστεί στην Ήμερη του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Ακολουθούν τρία θεατρικά έργα: το Ύστατο σήμερα του Χάουαρντ Μπάρκερ, το Θερμοκήπιο του Χάρολντ Πίντερ και Ο Τόκος του Δημήτρη Δημητριάδη, τα οποία σκηνοθετεί και ανεβάζει ο ίδιος στο ανακαινισμένο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, που αποτελεί τη θεατρική του στέγη.

Τον Αύγουστο του 2012 αποθεώνεται στην Επίδαυρο μετά το τέλος της πρεμιέρας του Μολιερικού Αμφιτρύωνα, που έμελλε να είναι και το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε. Τον Απρίλιο του 2013 θα επανερχόταν στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Κυκλάδων με το Θερμοκήπιο του Χάρολντ Πίντερ, με ανανεωμένο καστ και τον ίδιο να ερμηνεύει τον ρόλο του Ρουτ. Η πρεμιέρα είχε προγραμματιστεί για τις 8 Απριλίου, αλλά λόγω αδιαθεσίας του οι παραστάσεις ακυρώθηκαν.

Οι εμφανίσεις του στον κινηματογράφο υπήρξαν λιγοστές. Συμμετείχε σχεδόν αποκλειστικά σε ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μεγάλη φιλία (Τα οπωροφόρα της Αθήνας, Αθήνα-Κωνσταντινούπολη, Beautiful people, Ονειρεύομαι τους φίλους μου, Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα, Βαριετέ, Μελόδραμα). Έπαιξε, επίσης, στις ταινίες Ανατολική Περιφέρεια του Βασίλη Βαφέα, Ρόζα του Χριστόφορου Χριστοφή και Ακροπόλ του Παντελή Βούλγαρη.

Ο Λευτέρης Βογιατζής έφυγε από τη ζωή στις 2 Μαΐου 2013, χτυπημένος από την επάρατο νόσο. Αφοσιωμένος στην τέχνη του, γνωστός για την πειθαρχία και τις κοπιαστικές πρόβες που αφιέρωνε στην κάθε παράσταση. Το κάθε ένα από τα έργα που σκηνοθετούσε ήταν δουλεμένο στην εντέλεια και αποτελούσε θεατρικό γεγονός. Καλλιτέχνης που επέλεγε πάντοτε τον δύσκολο δρόμο για να κάνει θέατρο, για τον Λευτέρη Βογιατζή ο κάθε συγγραφέας, κάθε έργο, ήταν άλλη μια συνάντηση, άλλος ένας κόσμος, άλλη μια απόπειρα να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. «Λειτουργεί μια περίεργη συμμαχία κάθε φορά, γίνεται μια αλληλεπίδραση. Ο συγγραφέας σε κάνει να ανακαλύψεις πράγματα για τον εαυτό σου και μετά περπατάς πάνω στα δικά σου χνάρια, τα οποία όπως παραδέχθηκες χάρη σ’ αυτόν. Τα έργα που κάνω είναι σαν να έχουν τελειώσει. Δεν έχω και καλή μνήμη» ανέφερε σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Το Βήμα.

Είπε…

Για τη σημερινή Ελλάδα
Δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα. Είναι συνηθισμένος ο πυρήνας των ανθρώπων σε λειτουργίες συμφεροντολογικές. Είναι διχασμένοι οι άνθρωποι. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί ένας κριτικός θεάτρου να γράψει τα καλύτερα για τους φίλους του, χωρίς να το πιστεύει. Να το υποστηρίζει, χωρίς να το πιστεύει. Με την ίδια ευκολία που απογειώνει μετριότητες, καταβαραθρώνει αυτούς που αξίζουν. Έτσι, οι άνθρωποι χάνουν το γούστο τους. Δεν έχουν πια γούστο κι αυτό γίνεται συνήθεια. (Lifo)

Για τις ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν
Δεν με συγκινούν τα ωραία. Με συγκινεί η χώρα μου, γιατί την έχω συνηθίσει… Είχα κάθε ευκαιρία, και πολύ καλές καλλιτεχνικά, να φύγω εξωτερικό. Σχεδόν δεν θέλησα. Έβρισκα τρόπους να μην πηγαίνω. Θα ήταν ενδιαφέρον να πήγαινα, αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι έχω λύσει κάτι βασικό εδώ. Μια φορά, ένα πολύ μεγάλο θέατρο μου έκανε μια πρόταση και μου έστειλε ηθοποιούς να διαλέξω. Όταν τους είδα, έκανα την πολύ ηλίθια σκέψη ότι με αυτούς θα έχω τελειώσει την παράσταση σε δεκαπέντε μέρες. Μα, είναι δυνατόν να κάνω εγώ παράσταση σε δεκαπέντε μέρες; (Lifo)

Για τον χαρακτήρα του
Είμαι απρόβλεπτος, γιατί δεν ξέρω εμένα. Δεν ξέρω τι μπορεί να κρύβω μέσα μου… Άλλες φορές υποκύπτω στη μοιραία κούραση κι άλλες με πιάνει ορμή ξεκινήματος.

Για την τελειομανία του
Δεν υπάρχει τελειομανία. Η τελειομανία είναι κάτι στείρο… Η λεπτομέρεια είναι η ραχοκοκαλιά. Χωρίς τη λεπτομέρεια, το επίκεντρο, η βάση, δεν αποκτά φως. Το ένα είναι βοηθός του άλλου. Κάποτε μπορεί να έλεγα ασχολούμαι με λεπτομέρειες και χάνω την ουσία. Δεν υπάρχει αυτό. Σημασία έχει ο τρόπος που ασχολείσαι με ό,τι ασχολείσαι. Και όχι μια γενική εντύπωση του τι είναι σωστό και τι είναι καλό. (Το Βήμα)

Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Πέρσες». Δείτε την τραγωδία του Αισχύλου στη σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή
Περισσότερα

Το «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη έρχεται τον Απρίλιο στο Από Μηχανής

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

-Αν δεν κάνω λάθος, θέλετε να παντρευτείτε τη γυναίκα μου.
-Ναι… Με την άδειά σας, φυσικά.

Το Από Μηχανής Θέατρο, από την Παρασκευή 24 Απριλίου 2020 και κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 18:00 και Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, παρουσιάζει το κορυφαίο ψυχολογικό θρίλερ του Άντονι Σάφερ «Σλουθ» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.
Στους δύο ήρωες του έργου απολαμβάνουμε τον σκηνοθέτη της παράστασης Σωτήρη Χατζάκη και το Δημήτρη Μυλωνά, δύο καλλιτέχνες με σημαντική διαδρομή στο χώρο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας οι οποίοι συναντιούνται επί σκηνής για πρώτη φορά σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που συναρπάζει. Μία θεατρική σύμπραξη που αναμένεται με ενδιαφέρον.

Το «Σλουθ» παίχτηκε για περισσότερες από 2.300 παραστάσεις στο West End του Λονδίνου και περίπου 2.000 παραστάσεις στο Broadway. Κέρδισε το Βραβείο Τόνι ως το καλύτερο έργο για το 1970. Δύο χρόνια αργότερα διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Μάνκιεβιτς με τους Μάικλ Κέιν στο ρόλο του Μίλον Τιντλ και τον Σερ Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Άντριου Γουάικ. Ο Ολίβιε κέρδισε το βραβείο των Κινηματογραφικών Κριτικών της Νέας Υόρκης και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ.

 

 

Λίγα λόγια για το έργο

Η σύγκρουση δύο ανδρών με επίκεντρο μια γυναίκα μετατρέπει τη σκηνή σε ένα πεδίο «μάχης» μεταξύ του απατημένου συζύγου και του εραστή της γυναίκας του, ο οποίος διεκδικεί να την παντρευτεί. Με γενναίες δόσεις φλεγματικού χιούμορ και την ατμόσφαιρα ενός στιβαρού αστυνομικού έργου, το συναρπαστικό θεατρικό του Άντονι Σάφερ εξελίσσεται σε ένα συμφωνημένο μεταξύ των ηρώων «παιχνίδι» όπου όλα επιτρέπονται: οι ρόλοι εναλλάσσονται, η πραγματικότητα θολώνει, η μεταμόρφωση αντανακλά την αλήθεια.
Σε αυτήν την κωμικοτραγική αρένα που έχει στηθεί, η κοινωνική καταξίωση, η σεξουαλική υπεροχή, η αγωνία της φθοράς του χρόνου γίνονται οι καταλύτες που παρακινούν τους δύο άντρες σε ένα μυστήριο παιχνίδι αλληλοεξόντωσης… δίχως επιστροφή!
Θα υπάρξει άραγε νικητής;
Το μυστηριώδες αυτό θεατρικό παιχνίδι που συνέθεσε πριν από περίπου 40 χρόνια ο Σάφερ, γοητεύει διαχρονικά τον θεατή. Γραμμένο το 1970, παρέμεινε το κορυφαίο του Βρετανού συγγραφέα και αυτό που τον έκανε διάσημο.
Σύμφωνα με σημείωμα του ίδιου του Άντονι Σάφερ, το μυστικό της επιτυχίας του «Σλουθ» βρίσκεται στο ότι το έργο ουσιαστικά διακωμωδεί τις αστυνομικές ιστορίες κι εν γένει το αστυνομικό μυθιστόρημα ενώ ταυτόχρονα, όπως σημείωσε ο κριτικός Κλάιβ Μπαρνς της Νέας Υόρκης, «περιέχει και αναδεικνύει όλες τις αρετές του αστυνομικού θρίλερ παραμένοντας έτσι το καλύτερο δείγμα θρίλερ που γράφτηκε ποτέ».

 

 

Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης αναφέρει σχετικά για την παράσταση:
«Δύο άντρες στη σκηνή. Ο ένας καλεί στο σπίτι του τον εραστή της γυναίκας του, ο άλλος ανταποκρίνεται και τον επισκέπτεται.
Δύο μαχητές πρόσωπο με πρόσωπο. Και αρχίζει το παιχνίδι. Με πρόσχημα τη γυναίκα, μια άλλη γυναίκα, το χρήμα, την κοινωνική δύναμη, την ταξική θέση, την καταγωγή, τη γοητεία, την ψυχική αντοχή, τη συναισθηματική ανθεκτικότητα, το παιχνίδι θα εξελιχθεί άγριο αλλά και αστείο, αδυσώπητο, αλλά και κωμικό. Οι δύο παίχτες παίζουν το ρόλο του θύτη και του θύματος, του θηρευτή και του θηράματος εναλλάξ. Μεταμφιέζονται, αλλάζουν όψη, ψυχισμούς, συμπεριφορές και πεποιθήσεις. Τίποτα δεν μένει σταθερό, γιατί όλα υπηρετούν το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι του φωτός, μέσα στο αιώνιο σκοτάδι. Οι δύο μαχητές, όπως οι σκακιστές, προβλέπουν τις άμεσες αλλά και τις κατοπινές κινήσεις αγνοώντας ότι η ζωή, είναι τελικά ο πιο απρόβλεπτος παίχτης.
Γι’ αυτό και θα έχουν – στο έξοχο έργο του Άντονι Σάφερ – το τέλος που αξίζει στα απελπισμένα και γι’ αυτό παιγνιώδη πνεύματα, αυτού του σκληρού αμετακίνητου κόσμου».

Συντελεστές

Μετάφραση: Αντώνης Σολωμού
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνικά: Έρση Δρίνη
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια κίνησης: Κική Μπάκα
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Χούντας
Παίζουν:
Σωτήρης Χατζάκης
Δημήτρης Μυλωνάς

Πληροφορίες

Μια παραγωγή του Από Μηχανής Θεάτρου

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη και Κυριακή στις 18:00
Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων:
Σάββατο και Κυριακή: 18 €
Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων/ΑμεΑ): 15 €
Τετάρτη και Παρασκευή:15 €
Μειωμένο: (Φοιτητικό/Ανέργων/ΑμεΑ) 12€
Ατέλεια (Τετάρτη): 5 €

Προπώληση εισιτηρίων:
ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Τηλέφωνο κρατήσεων : 210 5232097

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

Από Μηχανής Θέατρο
www.amtheater.gr
Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τκ 10436
Τηλέφωνο: 210 5232097
Προπώληση:viva.gr
Ώρες ταμείου και επικοινωνίας: Καθημερινά 10:00 – 22:00
info@amtheater.gr

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΤο «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη έρχεται τον Απρίλιο στο Από Μηχανής
Περισσότερα

Η “Αρχή του Αρχιμήδη”: Όταν μια αγκαλιά κι ένα φιλί μπορεί να οδηγήσουν στην απώλεια της ελευθερίας

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου

«Κάθε σώμα βυθισμένο σε ρευστό δέχεται άνωση ίση με το βάρος του ρευστού που εκτοπίζει»

Στη σημερινή εποχή παρατηρείται ένας βομβαρδισμός από αναρίθμητες πληροφορίες και άπειρα δεδομένα. Ο άνθρωπος καλείται να ορθώσει ανάστημα και να στηριχθεί στην πολύτιμη «κοινή λογική» ώστε να μην αποπροσανατολίζεται ούτε να χειραγωγείται. Το φωτεινό πνεύμα του Αρχιμήδη είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ένα αποδυτήριο πισίνας

Μπαίνοντας στο ωραιότατο θέατρο Skrow, στο Παγκράτι, το κτισμένο αριστοτεχνικά μέσα στο βράχο, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το σκηνικό. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αναδημιουργία ενός αποδυτηρίου πισίνας, που στέκεται ανάμεσα στις δύο πλευρές με τα καθίσματα του κοινού. Η πρώτη σειρά, όπου βρέθηκα να κάθομαι, ήταν τόσο κοντά στην πλοκή που κυριολεκτικά, αν δεν μας χώριζε ένα κατασκευασμένο όρυγμα, θα μπορούσα να αγγίξω και να επεξεργαστώ τα σκηνικά αντικείμενα. Μετά την ενδιαφέρουσα αυτή αρχή, ήμουν πολύ περίεργη να προχωρήσουμε στη δράση.

 

 

Φόβοι και προκαταλήψεις

Η «Αρχή του Αρχιμήδη» παρακολουθεί τρία μέλη του προσωπικού ενός κολυμβητηρίου που παραδίδει μαθήματα κολύμβησης στα παιδιά της περιοχής. Η πόλη επλήγη πρόσφατα από ένα συμβάν σεξουαλικής παρενόχλησης που έλαβε χώρα στην τοπική παιδική κατασκήνωση. Οι γονείς είναι ανάστατοι. Οι ψίθυροι ακόμα δεν έχουν καταλαγιάσει.
Ο Τζόρντι, ένας εκ των δύο δασκάλων, κάποια στιγμή δίνει μια αγκαλιά και ένα φιλί σ’ ένα αγοράκι που κλαίει γιατί φοβάται το νερό και δε θέλει να κολυμπήσει χωρίς σωσίβιο.
Πρόκειται για μια τρυφερή κίνηση ενθάρρυνσης ενός καλού δασκάλου; Για μια απρεπή κίνηση με υποβόσκουσα σεξουαλική πρόθεση;
Η κίνηση αυτή ίσως αποκαλύπτει περισσότερα για τον παρατηρητή απ’ ό,τι για τον δράστη. Ποιος είναι αυτός που κοιτάει; Από ποια οπτική; Μια κίνηση, που θα αποτελέσει αφορμή για μια αλληλουχία εκρηκτικών συζητήσεων και καταστάσεων και θα φέρει στην επιφάνεια υποψίες, προκαταλήψεις και φόβους. Το μόνο που μένει είναι να πάρουμε θέση… Ή και να παραμείνουμε αμέτοχοι.

Στο facebook

Ο Τζόρντι κατηγορείται όταν ένα κοριτσάκι λέει στη μαμά του ότι τον είδε να φιλάει στο στόμα το αγοράκι. Η «είδηση» αναρτάται από τη μητέρα του κοριτσιού σε σελίδα των γονιών στο facebook και η λασπολογία του ονόματος του προπονητή παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Η λάσπη μπαίνει στον ανεμιστήρα. Το υποτιθέμενο γεγονός -υποτιθέμενο γιατί η πληροφορία δεν έχει διασταυρωθεί- αναμεταδίδεται και ο αγαπημένος προπονητής ξαφνικά μεταμορφώνεται σε απειλή. Η απουσία των γονιών αλλά και του ίδιου του αγοριού από τη δράση δεν είναι τυχαία.
Ο επικοινωνιακός και γεμάτος αυτοπεποίθηση Τζόρντι είναι μακράν ο πιο έμπειρος από τους δύο προπονητές, αν κι έχει την τάση να μιλάει πολύ, να καπνίζει κρυφά στα αποδυτήρια (πολύ κακώς) και να δείχνει σημάδια ανωριμότητας. Επίσης κανείς δεν γνωρίζει συγκεκριμένα στοιχεία για την προσωπική του ζωή. Είναι ένας αξιόπιστος δάσκαλος;
Μπορούμε πραγματικά να πιστέψουμε ό,τι ακούμε και βλέπουμε; Πόσο καλά μπορούμε να γνωρίζουμε κάποιο άλλο άτομο με το οποίο συνεργαζόμαστε; Οι προκαταλήψεις μας μήπως μας εμποδίζουν να δούμε τη συνολική εικόνα; Αναρωτιόμαστε αν ένας προπονητής παιδιών είναι ομοφυλόφιλος; Κι αν ναι, αυτό τι μπορεί να σημαίνει;
Η Άννα, η υπεύθυνη του κολυμβητηρίου, προσπαθεί να διαλευκάνει την καταγγελία για ανάρμοστη συμπεριφορά προς το παιδί. Το άγχος της ενισχύεται από την απειλητική επίσκεψη ενός ανήσυχου πατέρα ο οποίος έχει ανακαλύψει την κατηγορία μέσω του Facebook. Καθώς η ήδη τεταμένη κατάσταση αρχίζει να γίνεται σπειροειδής, αποκαλύπτονται λεπτομέρειες και πληροφορίες από μια συζήτηση που έγινε κυριολεκτικά μέσα σε ένα… ντουλάπι.

 

Οι οπτικές του έργου

Αποτελεί ένα ενδιαφέρον στοιχείο του έργου το γεγονός ότι η αφήγηση δεν είναι γραμμική, αλλά κατά τακτά χρονικά διαστήματα μάς γυρνά πίσω ώστε να παρακολουθήσουμε τμήματα της συνομιλίας που έχει προηγηθεί, από διαφορετική οπτική γωνία αυτή τη φορά.
Αυτά τα «άλματα του χρόνου» παρέχουν μια βαθύτερη κατανόηση των χαρακτήρων και είναι έξυπνα δεμένα μεταξύ τους. Πρόκειται ουσιαστικά για «αλληλεπικαλύψεις» που διαχωρίζουν αποτελεσματικά την ιστορία και χτίζουν μια αυξανόμενη αίσθηση ανησυχίας.

Η ασυνήθιστη δομή του έργου υποστηρίζεται δεξιοτεχνικά από τη διανομή των ρόλων (Άγγελος Μπούρας, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρία Φιλίνη) που απογειώνει την παράσταση και καθηλώνει.
Κάθε χαρακτήρας έχει απίστευτο βάθος, παρουσιάζοντας διαφορετικές όψεις της προσωπικότητάς του όσο η δράση προχωρά.
Το συναισθηματικό μέγεθος του Τζόρντι είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Περνά από την αλαζονεία, την υψηλή αυτοεκτίμηση, τη σιγουριά, την επιπολαιότητα, την ανευθυνότητα, στην ανασφάλεια, στο φόβο και τον πανικό. Ο χαρακτήρας διατηρείται διφορούμενος, ακραίος και σκοτεινός μέχρι το τέλος ως προς τα κίνητρά του, αφήνοντας στο θεατή τη λύση του αινίγματος.

Το έργο εγείρει ερωτήματα γύρω από την εμπιστοσύνη, τις φιλικές και συναδελφικές σχέσεις, τη φύση της αλήθειας, τη συμπεριφορά του δασκάλου προς το μαθητή, το φόβο που τροφοδοτούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το στρες του γονέα, τις σεξουαλικές επιλογές, τις σύγχρονες νευρώσεις και το πώς οι συνθήκες μπορούν να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις μας.

Ο σκηνοθέτης Βασίλης Μαυρογεωργίου δημιουργεί μια τολμηρή και έξυπνη παράσταση, που ενισχύει το ρεαλισμό και την αμεσότητα.

Πρόκειται για μια παράσταση με υψηλό συναισθηματικό επίπεδο και μεγάλες εντάσεις παιγμένη σε μικρό χώρο. Από μια άποψη έχεις την αίσθηση ότι κοιτάς αδιάκριτα από ένα φεγγίτη μέσα σε ένα μικρό χώρο.

Με ένα προκλητικό θέμα και άψογη αφηγηματική δομή, η «Αρχή του Αρχιμήδη» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου αποτελεί μια συγκλονιστική θεατρική εμπειρία.

Η λογοτεχνική ποιότητα της μετάφρασης της πεπειραμένης Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, οι δημιουργικές μεταβάσεις των σκηνών, η επιμέλεια των σκηνικών της Θάλειας Μέλισσας όπου σχεδόν μυρίζεις το χλώριο της πισίνας, τα πειστικά κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη, οι αριστοτεχνικοί φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου, ο ήχος και η μουσική σε επιμέλεια Γιάννη Σορώτου που γίνονται μέρος του δράματος, ρίχνουν φως σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται.

 

 

Οι ερμηνείες

Ο δικαίως βραβευμένος Μιχάλης Συριόπουλος είναι ακατανίκητος σ’ αυτό το ρόλο. Με κύρος και μέτρο θέτει τον Τζόρντι πάνω σε στέρεους άξονες, αποδεικνύοντας περίτρανα πως είναι υπερταλαντούχος.
Εξαιρετικός, με έντονη παρουσία και εγκυρότητα, είναι και ο Άγγελος Μπούρας στο ρόλο του μετρημένου συναδέλφου, που είναι πάντα προσεκτικός, συγκροτημένος και με την κατάλληλη δόση αυτοκυριαρχίας.
Ο Σεραφείμ Ράδης, απέριττος και εσωτερικός, παίζει με ευχέρεια το ρόλο του πατέρα.
Η Μαρία Φιλίνη είναι εκπληκτική, όπως πάντα. Έγκριτη η ερμηνεία της στο ρόλο της Άννας, μιας γυναίκας με σύνθετους ψυχολογικούς κλυδωνισμούς και προσωπικούς δαίμονες.

Ο πανικός

Παρακολουθώντας το θεατρικό έργο του βραβευμένου συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό αναρωτιόμαστε, όπως αναφέρει και η μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, “για το αν φτάσαμε στην εποχή που ο όχλος, στο όνομα της οποιασδήποτε «ασφάλειας», πραγματικής ή φανταστικής, εκτοπίζει και αντικαθιστά το σκεπτόμενο άτομο; Φτάσαμε στην εποχή του εκφασισμού των δημοκρατικών κοινωνιών μας;”.

Όταν οι άνθρωποι δεν αισθάνονται πλέον ασφαλείς, ο πανικός μπορεί να οδηγήσει στην απολυτότητα, το συντηρητισμό, την εσωστρέφεια και την παράνοια και είναι δύσκολο να πει κανείς μέχρι πού μπορεί να φτάσουν τα όρια του “πολιτικώς ορθού”.

Έμαθα ότι η παράσταση θα παιχτεί και στη Θεσσαλονίκη. Ίσως να περιοδεύσει κιόλας. Όσοι απολαμβάνουν το θέατρο που αποτελεί τροφή για σκέψη και σχολιασμό, αυτή την παράσταση πρέπει να τη δουν.

Ο συγγραφέας δεν δίνει έτοιμες απαντήσεις αλλά μας καλεί να πάρουμε θέσεις και να αναλογιστούμε σε τι είδους κοινωνία θέλουμε να ζούμε, αναδιατυπώνοντας μια σύγχρονη Αρχή του Αρχιμήδη:

Kάθε σώμα που βυθίζεται στη λάσπη
των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης,
χάνει από την ελευθερία του τόση,
όση επιθυμεί η κοινή γνώμη
που την εκτοπίζει.

Η «Αρχή του Αρχιμήδη» θέτει έναν προβληματισμό που αποτελεί μείζον θέμα για τη σημερινή κοινωνία. Πολύ ορθώς ο Βασίλης Μαυρογεωργίου επιλέγει να επαναλάβει τις σκηνές παιγμένες από διαφορετική οπτική γωνία της σκηνής, ακριβώς για να δείξει ότι πολλά εξαρτώνται από την οπτική που τα εξετάζεις.

Σε μια παλαιότερη γενιά ήταν φυσικό για έναν ενήλικα να παρηγορήσει ένα μικρό παιδί που βρισκόταν σε συγκινησιακή φόρτιση, να του δώσει την ασφάλεια μιας καθησυχαστικής αγκαλιάς και ίσως ένα στοργικό φιλί. Σήμερα, σε έναν κόσμο που βρίθει από ειδήσεις για κακοποίηση παιδιών και παιδεραστία, αυτό που ήταν κάποτε μια ενστικτώδης αντίδραση μπορεί να κρίνεται ως ακατάλληλο και ύποπτο.
Όποια και αν είναι η αλήθεια της κατηγορίας εναντίον του Τζόρντι, το ερώτημα είναι αν, στην κοινωνία μας, με την αυξανόμενη καχυποψία, η αποφυγή ενός υποτιθέμενου κινδύνου αξίζει να σβήσει την ανθρωπιά μας και αν ο φόβος μπορεί να οδηγήσει στο «κυνήγι των μαγισσών».
Η «Αρχή του Αρχιμήδη» έίναι έργο δυνατού και προφητικού συμβολισμού. Μπορεί να ιδωθεί και ως μια μελέτη για το πώς οι άνθρωποι αντιδρούν σε μια κατάσταση, τόσο ατομικά όσο και όταν είναι οργανωμένοι σε μια ομάδα.

Ο άνθρωπος καλείται να στηρίζει ένα σύστημα το οποίο τον συνθλίβει αλλά και που πρέπει να αναγκαστεί να πιστέψει ότι τον αντιπροσωπεύει. Στην αγωνία του βρίσκεται η προσπάθεια να συλλάβει και να εξηγήσει αυτό που τον ξεπερνά. Η συσσώρευση αυτής της αγωνίας είναι σαν τη νόσο που απλώνεται και εξασθενεί το κοινωνικό γίγνεσθαι. Η προσπάθεια να συλλάβουμε το «γιατί» παραμένει βασική προϋπόθεση της ύπαρξής μας.

Είμαστε άραγε έτοιμοι να πιστέψουμε έναν γονέα που δεν έχει βάλει ποτέ τα πόδια του στην πισίνα και τα λόγια ενός πεντάχρονου κοριτσιού; Να παραβιάσουμε προσωπικές ελευθερίες και με συνοπτικές διαδικασίες να κρίνουμε ένοχο έναν άνθρωπο;

Συντελεστές

Συγγραφέας: Josep Maria Miró (*Βραβευμένος με το Premi Born de Teatre Award, 2011)
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σκηνογράφος: Θάλεια Μέλισσα
Ενδυματολόγος: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Φωτιστής: Στέλλα Κάλτσου
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Σορώτος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Καλή Βοϊκλή

Παίζουν: Άγγελος Μπούρας, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρία Φιλίνη

Η παράσταση επιχορηγήθηκε απ’ το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού τη θεατρική περίοδο 2018-19

Πληροφορίες

Φωτογραφίες: © Γιάννης Καραμπάτσος

Trailer: © Πάτροκλος Σκαφίδας

Θέατρο skrow
Αρχελάου 5, Παγκράτι
210 7235842

Ο συγγραφέας

Ο Ζουζέπ Μαρία Μιρό είναι απόφοιτος του τμήματος Σκηνοθεσίας και Δραματουργίας του Institut del Teatre (Ινστιτούτο Θεάτρου) της Βαρκελώνης και του τμήματος Δημοσιογραφίας του UAB (Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης). Έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τα έργα Η γυναίκα που έχανε όλα τα αεροπλάνα, Καπνός, Nerium Park, Η αρχή του Αρχιμήδη, Gang Bang, Άγρια εποχή και άλλα.

Για το έργο του έχει αποσπάσει πολλά βραβεία στην Ισπανία, μεταξύ αυτών έχει τιμηθεί δύο φορές και με το σπουδαίο Βραβείο Born.

Τα έργα του έχουν ανέβει σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι ΗΠΑ, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Αγγλία, η Ρωσία, η Κροατία, το Πουέρτο Ρίκο, η Ελλάδα και η Κύπρος, ενώ έχουν διαβαστεί υπό τη μορφή θεατρικού αναλογίου στην Ιταλία, στη Γαλλία (Παρίσι, Νορμανδία, Φεστιβάλ Mousson d’Eté και La Comédie Française), στη Ρωσία και στην Ελλάδα (4ο Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Θεατρικών Αναλογίων). Επιπλέον, έχει υπογράψει τη δραματουργική επεξεργασία πολλών έργων.

Επίσης, ο Μιρό έχει σκηνοθετήσει δικά του έργα, ενώ έχει διατελέσει βοηθός σκηνοθέτη δίπλα σε ονόματα όπως ο Ξαβιέ Αλμπερτί, ο Ξαβιέ Πουζολράς και η χορογράφος Ζερμάνα Σιβέρα. Από το 2013, είναι μέλος της επιτροπής ανάγνωσης του Εθνικού Θεάτρου της Καταλονίας (TNC).

Το έργο του Άγρια εποχή ανέβηκε το 2018 στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Καταλονίας (Βαρκελώνη)

Ο Ζ.Μ. Μιρό στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, ανέβηκε τη σεζόν 2014-2015 στο Θέατρο Αργώ το έργο του Η Αρχή του Αρχιμήδη, που έκανε πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου 2015, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά. Τον Φεβρουάριο του 2018 ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο Αυλαία) το Nerium Park από την Ομάδα ριSκο στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Ανοιχτή Σκηνή – Θεατρικές φωνές της πόλης» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Οικονόμου.

Την 1/2/2019 ανέβηκε στο Θέατρο Skrow Η αρχή του Αρχιμήδη σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου και με τον Μιχάλη Συριόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από κοινό και κριτικούς και επαναλήφθηκε από τις 3 Οκτωβρίου 2019 στο ίδιο θέατρο.

Ο Ζ.Μ. Μιρό στην Κύπρο

Στις 24 Απριλίου του 2015, έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο «Διόνυσος» της Λευκωσίας, στην Κύπρο, το Nerium Park, σε μετάφραση της μεταφραστικής ομάδας Els de Paros και σκηνοθεσία Λέανδρου Ταλιώτη, και τον Νοέμβριο του 2016 Η αρχή του Αρχιμήδη ανέβηκε στο Θέατρο Διόνυσος της Λευκωσίας και πάλι σε σκηνοθεσία Λέανδρου Ταλιώτη.

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ “Αρχή του Αρχιμήδη”: Όταν μια αγκαλιά κι ένα φιλί μπορεί να οδηγήσουν στην απώλεια της ελευθερίας
Περισσότερα

Federico Garcia Lorca – Μικρή μπαλάντα των τριών ποταμών

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ
πορτοκαλιές και λιόδεντρα διασχίζει.

Τα δυο ποτάμια της Γρανάδας

απ’ το χιόνι στα στάρια κατεβαίνουν.

‘Αι αγάπη,
που ‘φυγε και δεν έρχεται!

Ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ
γένια έχει χρώμα του ροδιού.
Τα δυο ποτάμια της Γρανάδας
το ‘να θρηνεί, τ’ άλλο ματώνει.

‘Αι αγάπη
που ‘φυγε μες στον αγέρα!

Για τις βαρκούλες με πανιά
έχει η Σεβίλλια δρόμο,
μα στης Γρανάδας το νερό
λάμνουν μονάχα οι στεναγμοί.

‘Αι αγάπη,
που ‘φυγε και δεν έρχεται!

Γουαδαλκιβίρ, πύργος ψηλός
κι άνεμος στις πορτοκαλιές.
Πυργίσκοι, ο Ντάουρο κι ο Χενίλ,
νεκροί πάνω στα τέλματα.

‘Αι αγάπη,
που ‘φυγε μες στον αγέρα!

Ποιος θα πει το νερό πως σηκώνει
φωσφορίζουσαν ατμίδα από κραυγές!

‘Αι αγάπη,
που ‘φυγε και δεν έρχεται!

Φέρε πορτοκαλάνθι, ελιά
Ανδαλουσία, στις θάλασσές σου.

‘Αι αγάπη,
πού ‘φυγε μες στον αγέρα!

  • Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1899, στο χωριό Φουέντε Βακιέρος, κοντά στη Γρανάδα. Οι γονείς του ήταν παλιοί γαιοκτήμονες της Ανδαλουσίας και το πατρικό του σπίτι ήταν τριγυρισμένο από λιοστάσια κι αμπέλια. Αυτή η περιοχή της Ισπανίας διαφέρει από την υπόλοιπη χώρα για το κλίμα και την εύφορη γη της. (…) Μέσα σ’ αυτό το χώρο μεγάλωσε ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Και το κλίμα και το χρώμα αυτού του περίγυρου το διατήρησε πάντα ζωντανό στην ποίησή του, με τους χορούς και τα τραγούδια του, με τους θρύλους και τις παραδόσεις του, με την ανάμνηση ερώτων από τα πρώτα γυμνασιακά χρόνια. Στην ίδια λαϊκή παράδοση της Ανδαλουσίας έχει τις ρίζες του και το θέατρό του. Αλλά ο Λόρκα είναι πάνω απ’ όλα τραγουδιστής. Οι βιογράφοι του λένε, πως, πριν τυπώσει τις συλλογές του, απήγγειλε τα ποιήματά του σαν ένα είδος αυτοσχεδιασμού, όπως οι ριμναδόροι των μεσαιωνικών χρόνων.

Ο Γουαδαλκιβίρ (ισπανικά: Guadalquivir), Baetis στα λατινικά ή al-wādi al-kabīr στα αραβικά είναι το πέμπτο μεγαλύτερο σε μήκος ποτάμι στην Ιβηρική χερσόνησο και το δεύτερο μακρύτερο ποτάμι με όλο το μήκος του στην Ισπανία. Βρίσκεται στη νότια Ισπανία, έχει μήκος 657 χιλιόμετρα και αποστραγγίζει μια έκταση περίπου 58.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σήμερα είναι πλωτός μέχρι τη Σεβίλλη (εμπορικό λιμάνι) ενώ τη ρωμαϊκή εποχή έφθαναν μεγάλα πλοία μέχρι την Κόρδοβα. Έχει πολλές τεχνητές λίμνες για άδρευση και για παροχή υδροηλεκτρικής ενέργειας.

Ιστορία

Πρώτες αναφορές στον ποταμό γίνονται από τον Ηρόδοτο ο οποίος μας περιγράφει τα ταξίδια των Ιώνων Φωκαιέων σε περιοχές πέρα των Ηράκλειων στηλών στην αρχαία Ταρτησσό, παίρνοντας πληροφορίες και από τους Φοίνικες, οι οποίοι είναι από τους πρώτους που έχουν ιδρύσει εκεί αγκυροβόλιο και διαπραγματεύονται πολύτιμα μέταλλα. Ενός ποταμού που για την εποχή του ήταν ένα πολύ μεγάλο εμπορικό λιμάνι με μεταφορές χρυσού και χαλκού από τις κελτικές χώρες, όπως μας αναφέρει, ο αρχαίος ιστορικός Έφορος. Κατόπιν οι Ρωμαίοι τον 2ο π.X. αιώνα διαπλέουν το ποταμό και ιδρύουν την πόλη «Ίσπαλις» (σημερινή Σεβίλλη), κατασκευάζουν ναυπηγεία και η εμπορική κίνηση των πλοίων στο ποτάμι ανεβαίνει στα ύψη. Ο Στράβων τον αναφέρει στα γεωγραφικά «ο ποταμός Βαίτης» (Baetis όπως τον ονόμαζαν οι Ρωμαίοι) και γράφει ότι είναι πλωτός και πυκνοκατοικημένος.

Ο Παυσανίας στο βιβλίο του «Ηλιακά Β» τον περιγράφει σαν τον μεγαλύτερο ποταμό της Ιβηρικής που στο στόμιό του (σχηματίζει δέλτα), υπάρχει μια μεγάλη πόλη. Κατά την αραβική κατοχή (712-1248) οι Μαυριτανοί κατασκευάζουν στο ποτάμι πέτρινες αποβάθρες και τον γνωστό Τόρρε ντελ Όρο (Χρυσός Πύργος), στη Σεβίλλη για να ενισχύσουν την άμυνα και τον έλεγχο του ποταμού. Τον 13ο αιώνα ο βασιλιάς Φερδινάνδος ο τρίτος επεκτείνει τα ναυπηγεία. Μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, η Σεβίλλη με το παραποτάμιο λιμάνι της έγινε το οικονομικό κέντρο της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Με τα χρόνια όμως, η πλοήγηση στο ποτάμι λόγω των προσχώσεων γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Σήμερα με την κατασκευή τεχνητού καναλιού, η Σεβίλλη έχει εμπορικό παραποτάμιο λιμάνι.

Πηγές και ροή

Οι πηγές του ποταμού Γουαδαλκιβίρ βρισκόταν κατά την ιστορία σε διάφορα μέρη. Η υπάρχουσα διχογνωμία για τις πηγές του ποταμού παίρνει τέλος με τη δημοσίευση μιας μελέτης της Υδρογραφικής Υπηρεσίας το 1977 που δίνει την πραγματική θέση των πηγών του ποταμού στην οροσειρά της Σιέρα ντε Καθόρλα στον δήμο Quesada της περιοχής της Χαέν, αντί της τοποθεσίας της οροσειράς La Sagra στο δήμο Huéscar της Γρανάδας. Πηγάζει σε ύψος 1.400 μ. στη νότια Ισπανία στην Ανδαλουσία και ρέει προς τα δυτικά διασχίζοντας εύφορες πεδιάδες και μεγάλες πόλεις όπως Κόρδοβα, Σεβίλλη, Σανλούκαρ και καταλήγει στον Ατλαντικό ωκεανό μέσα από μία ελώδη περιοχή, τη γνωστή Λας Μαρίσμας (προστατευόμενη περιοχή από βάλτους, ρηχά νερά, και αμμόλοφους, μέρος των οποίων από το 1969 θεωρείται Εθνικό πάρκο), στον κόλπο του Κάδιθ.

Παραπόταμοι

Ο ποταμός Genil είναι ο κύριος παραπόταμος του ποταμού Γουαδαλκιβίρ στην Ανδαλουσία, Ισπανία. Πηγάζει από βουνά της Σιέρρα Νεβάδα. Άλλοι παραπόταμοι είναι: Aguascebas, Cerezuelo, Guadiana Menor, Guadalbullón, Guadajoz, Corbones, Guadaíra, Guadiana Menor, Borosa, Aguamulas, Guadalimar, Jándula, Yeguas, Guadalmellato, Guadiato, Bembézar, Viar, Rivera de Huelva, Guadiamar.

Πολιτιστική κληρονομιά

Γεφύρια, νερόμυλοι, μοναστήρια, μονοπάτια, ποιήματα είναι τα δείγματα της ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή του ποταμού από τα βάθη των αιώνων. Δείγματα που χαρακτηρίζουν μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Μερικά χαρακτηριστικά ιστορικά μνημεία:

  • Ο Χρυσός Πύργος
    Οι μύλοι του Γουαδαλκιβίρ
    Η ρωμαϊκή γέφυρα της Κόρδοβα
    Γέφυρα Αλαμίγιο δημιουργία του Σ. Καλατράβα

Υγροβιότοποι του Γουαδαλκιβίρ γνωστοί με την ονομασία “Las Marismas” είναι μια φυσική ελώδης πεδινή περιοχή, με επιφάνεια περίπου 2.000 τ.χλμ., στο δέλτα του ποταμού, στην Ανδαλουσία (νοτιοδυτική Ισπανία). Περίπου είκοσι αιώνες πριν, οι υγροβιότοποι ήταν μια μεγάλη λιμνοθάλασσα, γνωστή ως “Lacus Ligustinus” (λατινικά), στο στόμιο του ποταμού Γουαδαλκιβίρ. Αργότερα με το πέρασμα του χρόνου, με την εναπόθεση των ιζημάτων του ποταμού και με την αύξηση της ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή δημιουργήθηκαν οι προσχώσεις, οι οποίες έδωσαν την θέση τους στις υπάρχουσες σημερινές λίμνες με τα μικρά νησάκια.
Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) το 1969, αγόρασε ένα τμήμα των βάλτων από την ισπανική κυβέρνηση για να προστατεύσει το φυσικό κάλλος της περιοχής.

Ποιητές, άφησαν τη δική τους σφραγίδα:

Ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ

πορτοκαλιές και λιόδεντρα διασχίζει.

Τα δυο ποτάμια της Γρανάδας

απ’ το χιόνι στα στάρια κατεβαίνουν

— Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μικρή Μπαλάντα Των Τριών Ποταμών

Oh gran río, gran rey de Andalucía,

De arenas nobles ya que no doradas!

(Ω, μεγάλο ποτάμι, τρανέ βασιλιά της Ανδαλουσίας

των ευγενών αρρένων/άμμων, που πια δεν χρυσαφίζουν!)

— Λουίς δε Γκόνγκορα, Γρανάδα

Te vi en Cazorla nacer;

hoy, en Sanlúcar morir. Un borbollón de agua clara,

debajo de un pino verde, eras tú, ¡qué bien sonabas!”

— Αντόνιο Ματσάδο, Nuevas canciones (1924)

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουFederico Garcia Lorca – Μικρή μπαλάντα των τριών ποταμών
Περισσότερα

Δείτε τις νέες φωτογραφίες από τη “Σινε-παρμένη”

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Από το Φεστιβάλ Αθηνών στο Θέατρο Αργώ

“Η σινε-παρμένη”, μία παράσταση που παρακολουθήσαμε σε αγαπημένους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας τον Ιούνιο του 2019 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, βασίζεται στη νουβέλα “Η αφηγήτρια ταινιών” του Χιλιανού συγγραφέα Hernán Rivera Letelier (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση Λένας Φραγκοπούλου).

 

 

Είναι η ιστορία ενός μικρού και φτωχού κοριτσιού από τα νιτροχώρια της Χιλής, τους οικισμούς που έχτιζαν οι μεγάλες ξένες εταιρείες εξόρυξης νιτρικών αλάτων στην έρημο Ατακάμα. Το κορίτσι αποκτά ιδιαίτερη σχέση με τον κινηματογράφο, καθώς οι δικοί της, μην μπορώντας να πληρώσουν περισσότερα από ένα εισιτήριο, στέλνουν εκείνη να παρακολουθεί ταινίες, ώστε μετά να τους τις αφηγείται. Η θαυμαστή αφηγηματική και παραστατική ικανότητα που αναπτύσσει το κοριτσάκι μαγεύει σιγά σιγά όλο το χωριό και η αφήγηση γίνεται πολύτιμη καταφυγή μέσα στο περιβάλλον της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

***

Video trailer:

 

 

Είδος: Κοινωνικό

Συντελεστές

Μετάφραση: Λένα Φραγκοπούλου

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Θανάσης Χαλκιάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Επιμέλεια κίνησης: Μαριέλα Νέστορα

Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Σχεδιασμός βίντεο: Ελένη Μητροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Βακάλη

Φωτογραφίες: Άρης Αντωνίου

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Ερμηνεύουν: Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Θρασυβουλίδη, Θανάσης Χαλκιάς

 

 

Πληροφορίες

Παραστάσεις:

Από 3 Ιανουαρίου 2020 έως 5 Απριλίου 2020

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Σάββατο 19:00

Κυριακή 19:00

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική είσοδος: 13€, Φοιτητικό: 10€, Ανέργων: 8€, Aτέλειες: 5€

 

 

Προπώληση εισιτηρίων:

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Διάρκεια παράστασης: 80’ χωρίς διάλειμμα

Facebook Page: https://goo.gl/51fQHo

Υπεύθυνη Επικοινωνίας:

Χρύσα Ματσαγκάνη

E: chrysamtg@gmail.com

Θέατρο Αργώ

Ελευσινίων 15, Αθήνα
Στάση Μετρό: Μεταξουργείο
τηλ. 694 7466304, 210 5201684

 

Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΔείτε τις νέες φωτογραφίες από τη “Σινε-παρμένη”
Περισσότερα

«Νίκος Καββαδίας | 11.01.1910 | ένα ταξίδι Τέχνης με αφετηρία τον Πειραιά» στην Γκαλερί του Νότου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Η Γκαλερί του Νότου, Κουντουριώτου 152, στον Πειραιά, εγκαινιάζει το Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020 και ώρα 13:00 – 16:00 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα:

Νίκος Καββαδίας | 11.01.1910 | ένα ταξίδι Τέχνης με αφετηρία τον Πειραιά

Η έκθεση διαρκεί από 11 Ιανουαρίου έως 1η Φεβρουαρίου 2020.

 

 

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Τριάντα εννέα σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του ποιητή των θαλασσών, Νίκου Καββαδία.

Η έκθεση εγκαινιάζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών και Βουλευτή Επικρατείας κ. Παναγιώτη Θεοδωρικάκο.

 

 

Η έκθεση εγκαινιάζεται το μεσημέρι (13:00 – 16:00), δίνοντας την ευκαιρία στο φιλότεχνο κοινό, όχι μόνο να έρθει σε επαφή με την Τέχνη, αλλά και με τον Πειραιά, μια και η Γκαλερί του Νότου βρίσκεται σε νευραλγικό του σημείο, λίγα μέτρα μακριά από το Δημοτικό Θέατρο, το Δημαρχείο και μελλοντικό σταθμό μετρό.

 

 

Η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης, Όλγα Λατουσάκη, επισημαίνει στο κείμενό της για την έκθεση:
Γεννήθηκε στη Ρωσία, μεγάλωσε στον Πειραιά και έζησε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένας ασυρματιστής, ένας διανοούμενος πλήρως εξοικειωμένος με τις σκληρές συνθήκες ζωής των ναυτικών, «ιδανικός εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των θαλάσσιων πόντων», ένας ταξιδιώτης που όταν μένει ελεύθερος από τις βάρδιες και δεν τριγυρίζει στα κακόφημα μπαρ και σπίτια, διαβάζει Baudelaire, Ουράνη και Καρυωτάκη και μελετά τη ζωγραφική της Σχολής του Παρισιού.

Ο λόγος για τον Νίκο Καββαδία, ή αλλιώς Πέτρο Βαλχάλα, Α. Ταπεινό – όπως υπέγραφε αρχικά – «Μαραμπού» – από το ομώνυμο ποίημά του – ή, για τα πιο κοντινά του πρόσωπα, Κόλλια. Ό,τι κι αν λεγόταν από τον κόσμο των Αθηναίων διανοουμένων και των κλασικών ποιητών για τον ίδιο, εκείνος ήταν μια τρυφερή, ευαίσθητη ψυχή.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον ζωγράφο και φίλο του, Βασίλη Σπεράντζα, τον οποίο ο ποιητής ενέπνευσε σημαντικά κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Καββαδίας ήταν «μια φωτεινή αχτίδα σε ένα σκληρό κόσμο». Τα καράβια και η θάλασσα αποτελούσαν το πρόσχημά του για το όνειρο, την φυγή από την πραγματικότητα, το μέσον για την άπιαστη έννοια του απείρου.

 

 

Φυσικά, στο έργο του διόλου αμελητέα δεν είναι και η έννοια της μοναξιάς και της έλλειψης συντροφικότητας, στοιχείο πολύ κοινό και γνώριμο σε όλους τους ναυτικούς. Η γυναίκα στο έργο του Καββαδία αποτελεί έναν από τους πιο κεντρικούς άξονες και αναφέρεται σε εκείνη τόσο μέσω του θαυμασμού, όσο και μέσω του πάθους, της νοσταλγίας αλλά και συχνά του ανεκπλήρωτου.

 

 

Ο Νίκος Καββαδίας [ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και ναυτικός], γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910, (Ουσουρίσκ, Ρωσία) και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1975, (Αθήνα).

Τα ποιήματα «Φάτα Μοργκάνα», «Μαραμπού», «Γυναίκα», «Αντινομία», «Θεσσαλονίκη» εμπεριέχουν έντονα τη γυναικεία παρουσία και την αίσθηση της απουσίας και της αναζήτησης μιας χαμένης ή άγνωστης αγάπης.

Για τον Σεφέρη, ο Καββαδίας ήταν ο καλύτερος χειριστής της ελληνικής γλώσσας. Τα μέρη του πλοίου, τα λιμάνια και τα φυσικά φαινόμενα περιγράφονται με μέσα φανερά επηρεασμένα από λογοτεχνικά κείμενα πολύ παλαιότερων συγγραφέων.

Φαίνεται πως η διασταύρωση του ψημένου στην αρμύρα της θάλασσας ναυτικού και του θαυμαστή Ελλήνων και ξένων “poètes maudits”, το μείγμα λαϊκότητας και εκλεπτυσμού συνέθεσαν μια νεορομαντική γραφή με έντονα ρεαλιστικά στοιχεία και ναυτικούς ιδιωματισμούς, διαφοροποιώντας τον Καββαδία από τη γνωστή έως τότε ποίηση και θέτοντάς τον σε πλήρη αντιδιαστολή με τον αριστοκρατισμό και την πλήξη, με μια κουλτούρα άνευ προηγουμένου.

Ο Καββαδίας έπλεε τότε σε επικίνδυνα νερά, αυτή τη φορά μεταφορικά. Την εποχή του ’40, θέματα όπως τα ναρκωτικά, οι πόρνες, τα αφροδίσια, ο ρατσισμός προς τους έγχρωμους και η προστυχιά των λιμανιών της εποχής ήταν απορριπτέα και δακτυλοδεικτούμενα.

Σε αυτά τα χρόνια, με την παράλληλη σκληρή εμφύλια διαμάχη, η ποίηση του Καββαδία και συγκεκριμένα η συλλογή «Πούσι» χαρακτηρίστηκε, μεταξύ άλλων και από το δημοσιογράφο και κριτικό της εποχής Αιμίλιο Χουρμούζιο, ως «ποίηση της φυγής», απολιτίκ και αποσπασμένη από την πραγματικότητα. Εύκολες ετικέτες από όσους δεν αισθάνονταν το θαμπό σε μια εποχή αμιγώς ομιχλώδη.

 

 

Η επαφή του ποιητή με την τέχνη δεν τελείωσε φυσικά στη μελέτη και τις συγγραφικές επιρροές. Λόγω της έντονης εικονοποιίας του έργου του, η ποιητική του συλλογή «Πούσι», είναι πλαισιωμένη εικαστικά από ξυλογραφίες του Μόραλη, του Τάσου, του Βακαλό, του Κορογιαννάκη, του Δήμου και πολλών άλλων. Στο εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής του «Τραβέρσο» δεσπόζει έργο του Γιάννη Μόραλη, ενώ έργα του Γιάννη Τσαρούχη, παιδικού φίλου και συμμαθητή του Καββαδία, έχουν συνδιακοσμήσει την ποιητική συλλογή «Πούσι», αλλά και ένα από τα πεζά του ποιητή, τη «Βάρδια».

Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν αργότερα από μεγάλους συνθέτες, όπως οι Θάνος Μικρούτσικος, Γιάννης Σπανός, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Μαρίζα Κωχ κ.α., οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν τους στίχους του Καββαδία να τραγουδιούνται έως και σήμερα. Ο ίδιος έφυγε στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, μην προλαβαίνοντας να ζήσει την απήχηση που πάντοτε ήλπιζε να έχει η ποίησή του στο ευρύ κοινό.

Θα ήταν λάθος μεγάλο να θυμόμαστε το Νίκο Καββαδία ως έναν «ναυτικό ποιητή» ή έναν «θαλασσόλυκο με καλή πένα». Η επιφανειακή θεματογραφία του ίσως να ήταν η θάλασσα, ο λόγος του όμως διαπερνά τον αναγνώστη, τον κάνει να ξεχάσει τις άγνωστες λέξεις και τους ναυτικούς όρους και να γοητευτεί από την αλήθεια του. Λανθάνον θέμα αποτελούσε πάντα η ουτοπία· η προσωπική ουτοπία του ποιητή με την οποία ο ίδιος σπρώχνει τους ανθρώπους προς την τόλμη, το θάρρος και την αναζήτηση. Όπως, εξάλλου, έχει πει και ο μεγάλος συνθέτης και άνθρωπος Θάνος Μικρούτσικος, «αν παρομοιάζαμε τον Καββαδία με έναν εικαστικό πίνακα, ο πίνακας μπορεί να ήταν γεμάτος με ναύτες και καράβια ρεαλιστικά ζωγραφισμένα, όμως σίγουρα κάποιο από τα ψάρια θα πετούσε έξω από το νερό».

 

 

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Lydia Z., Zaxaroula Bongard, Αθανασία Αγοραστίδου, Βασιλική Αντωνοπούλου, Ρένα Βαλλιάνου, Ρούλα Βασιλάκη, Λίζα Μέρλιν Βασιλάτου, Φανή Γαβαλά, Παλίντα Γεωργουλάκου, Μαρία Διακοδημητρίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Έλενα Καλαποθάκου, Λεωνίδας Καμπανάκης, Μαρία Καραγεωργίου, Αθηνά Κάρκα, Δομνίκη Καστανάκη, Γιώργος Καστανάκης, Στέλλα Κατεργιαννάκη, Χριστίνα Κατεργιαννάκη, Δώρα Κεντάρχου, Ιάκωβος Κολλάρος, Γιάννης Κόρμπος, Αγγελική Κώσταλου, Νίκος Λεοντόπουλος, Νίκη Μιχαηλίδου, Δήμητρα Μπακογιαννάκη, Αγγελική Μπόμπορη, Όθωνας Ξενικουδάκης, Αριστέα Παναγιωτακοπούλου, Καίτη Πανάγου, Μαριέττα Παπαγεωργίου, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Αγγελική Παπακωνσταντίνου, Δώρα Πασαλόγλου, Κατερίνα Σακελλαρίδη, Αθηνά Τζέη, Μαίρη Τριβιζά, Ελένη Τσιλιλή, Όλγα – Αικατερίνη Τσουρή.

 

 

Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 16 σελίδων, ο οποίος διανέμεται δωρεάν.

Την ημέρα των εγκαινίων θα παρουσιαστεί PERFORMANCE σε επιμέλεια της βραβευμένης σκηνοθέτιδας και ηθοποιού Μαρίας Κατσιώνη στην οποία εκτός της ίδιας συμμετέχουν οι ηθοποιοί Γεωργία – Ταϋγέτη Καραμέρου και Χρήστος Γλυκός.

 

 

Πληροφορίες

Concept–Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com // dimitriolazarou@gmail.com

Επιμέλεια &κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη

Δημιουργικό – Επιμέλεια καταλόγου & εντύπων: Σοφία Παπαδοπούλου
Επιμέλεια video έκθεσης και ραδιοφωνικού σποτ: Τάσος Πέτσας (TasosP.)
Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή
Εγκαίνια: Σάββατο 11 Ιανουαρίου και ώρα 13:00 – 16:00

Διάρκεια έκθεσης: 11 Ιανουαρίου έως 1η Φεβρουαρίου 2020

 

 

Facebook links της έκθεσης:

https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

https://www.facebook.com/dimitrislazarou1969/

Γκαλερί του Νότου
Κουντουριώτου 152
18535 Πειραιάς
τ.: 210 4122912
info@gallerytounotou.gr
www.facebook.com/GalleryTouNotou/
www.instagram.com/gallerytounotou_kapsiotis/145 62
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 14:00 & 17:00 – 21:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00 –15:00

  • Είσοδος ελεύθερη
Ειρήνη Αϊβαλιώτου«Νίκος Καββαδίας | 11.01.1910 | ένα ταξίδι Τέχνης με αφετηρία τον Πειραιά» στην Γκαλερί του Νότου
Περισσότερα