Κατά τον Χρυσό Αιώνα της Ολλανδίας τον 17ο αιώνα, η μικρή πόλη του Ντελφτ παρήγαγε μια ξεχωριστή σχολή ζωγράφων. Απεικόνιζαν ήρεμες, καθημερινές σκηνές με αριστοτεχνικό φως και προοπτική. Ο Γιοχάνες Βερμέερ έγινε ο πιο διάσημος. Το έργο του «Άποψη του Ντελφτ» δείχνει την πόλη να λάμπει κάτω από έναν απέραντο ουρανό.
Τον 17ο αιώνα, οι συνθήκες που επικρατούν στο καλβινιστικό Delft των μικροβιοτεχνών και των εμπόρων και παρά τους πρώιμους δεσμούς των κατοίκων του με το δυναστικό Οίκο της Οράγγης δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τις αντίστοιχες των υπολοίπων πόλεων της άρτι απελευθερωμένης από τον ισπανικό ζυγό Ολλανδίας (με μόνη ίσως εξαίρεση την αριστοκρατική Χάγη).
Οι τεχνοτροπικές ομοιότητες που συγκροτούν τη θρυλούμενη Σχολή δεν εξαρτώνται από μια μεταφυσικά οριζόμενη «ατμόσφαιρα» ενός τόπου αλλά από το ιστορικό περιβάλλον του οποίου οι μεταβολές, αν μελετηθούν επαρκώς, αποκαλύπτουν συχνά περισσότερες τοπικές αποκλίσεις παρά συγκλίσεις.
Τυπικότερο παράδειγμα ο Vermeer του οποίου τα πρώιμα έργα που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, όπως ο μεγάλος πίνακας του Εδιμβούργου με τίτλο Ο Χριστός στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας, δύσκολα εντάσσονται στη Σχολή του Delft, όπως και τα έργα του καραβατζιστή «προπάτορα» των γηγενών καλλιτεχνών Leonaert Bramer ή οι πίνακες του «Ραφαήλ των αγελάδων» Paulus Potter (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι εντελώς αμφίβολο αν έζησε έστω λίγους μήνες σε αυτή την πόλη). Μια τόσο βραχύβια συνύπαρξη καλλιτεχνών δύσκολα συγκροτεί μια τοπική παράδοση.
Και δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι ο ίδιος ο Vermeer και η Σχολή του ξεχάστηκαν εντελώς για περίπου δύο αιώνες, για να «επανανακαλυφθούν» την εποχή του ιμπρεσιονισμού (λόγω του ανανεωμένου ενδιαφέροντος για τον χρωματικό τους πλούτο) αλλά και των κοινωνικών διεκδικήσεων (λόγω της αναπαραγωγής στα έργα τους του καθημερινού περιβάλλοντος των απλών ανθρώπων).
