«…Να πολεμήσεις μέχρι ν’ αφήσεις την τελευταία σου πνοή.
Από τον ίδιο σου τον εαυτό εν τέλει να νικηθείς και μετά να κοιμηθείς για πάντα.
Τι ύπνος, τι θάνατος… Μόνο έτσι γλιτώνεις τους πόνους…»
Γράφει η Θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
***
Ο Ανδρέας Φλουράκης βρίσκεται στην πιο εμπνευσμένη φάση της δραματουργίας του. Μετά τη μεταγραφή του έργου Ριχάρδος ΙΙΙ* του Ουίλιαμ Σαίξπηρ μας προτείνει μία νέα ανάγνωση του κλασικού Άμλετ.
Και ενώ στο Ριχάρδος ΙΙΙ* η εκμετάλλευση της ανθρώπινης φιλοδοξίας περιορίζεται στο παρασκήνιο του ελληνικού θεάτρου και βγαίνει η δυσωδία της στην επιφάνεια που καμία μάσκα δεν μπορεί να καλύψει τη μυρωδιά της, στο Άμλετ* τα γεωγραφικά όρια επεκτείνονται στην Ευρώπη και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Οι σύγχρονοι δραματουργοί δεν έχουν στερέψει από ιδέες και μεταγράφουν τους κλασικούς. Έχουν επίγνωση ότι οι «κλασικοί» είναι το εφαλτήριο για δράση, αντίδραση και αντίσταση.
Παράδειγμα, ο Νορβηγός δραματουργός Jon Fosse (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2023) που έχει μεταγράψει την Ορέστεια του Αισχύλου μεταξύ άλλων.
Η υπόθεση του Άμλετ* εξελίσσεται στα γραφεία μίας πολυεθνικής εταιρείας στη Δανία. Τα ονόματα των πρωταγωνιστών και κάποιες ρήσεις τους είναι δανεισμένα από το σαιξπηρικό κείμενο, αλλά στην ουσία του, το έργο του Φλουράκη, αποτελεί ένα έντονο πολιτικό σχόλιο για τη σύγχρονη κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση στον πλανήτη Γη.
Ο νεαρός Άμλετ καλείται να διαχειριστεί τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του, τον γάμο της μητέρας του και την αποκάλυψη ότι ο θάνατος του πατέρα δεν οφείλεται σε φυσικά αίτια, αλλά ότι δολοφονήθηκε από τον Κλαύδιο, νυν σύζυγο της Γερτρούδης.
Γερτρούδη και Κλαύδιος γνωρίζουν την αλήθεια, μία μητέρα ζητά δικαίωση, και ο ευαίσθητος Άμλετ νικά (;) το «κακό» με κόστος τον ίδιο του τον εαυτό.
Η εξουσία του χρήματος δεν έχει περιθώρια για μελοδραματισμούς, για δικαιοσύνη, για ελευθερία. Η ηθική, η επιμονή στην αλήθεια και τη δικαίωση, είναι μονόδρομος που οδηγεί τους ευαίσθητους και ονειροπόλους να αναπνέουν μέσα από λευκούς τοίχους.
Η σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη προτείνει μία παράσταση που δρα τόσο επί σκηνής όσο και εκτός.
Δίνει έμφαση στα κυνικά στοιχεία του έργου, καθώς και στο έντονο δηλητηριώδες χιούμορ που το διαπερνά. Τολμά να κοιτάξει κατάματα την αθλιότητα σου σύγχρονου κόσμου και να διδάξει μία εκδοχή πολιτικού θεάτρου που δεν χειραγωγεί, αλλά ερευνά και αναζητά την αλήθεια της νέας γενιάς που έχει όραμα και ήθος.
Ο Άμλετ του Χρήστου Διαμαντούδη έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός νέου ανθρώπου, ρομαντικού, υπερβολικά σκεπτόμενου, ηθικού που αναζητά τον εαυτό του, την αλήθεια, τα πατήματα του στη ζωή.
Ο Κωνσταντίνος Κάππας υποδύεται με άνεση έναν κυνικό, μοχθηρό και χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό Κλαύδιο.
Η Καλλιρρόη Μυριαγκού είναι μία Γερτρούδη με έντονη σεξουαλικότητα, δυναμική γυναίκα και συνάμα τρυφερή μητέρα.
Η Κωνσταντίνα Λάλλου μας χαρίζει μία αισθησιακή, έξυπνη και γήινη Οφηλία.
Η Αντωνία Γκούβη υποστηρίζει με επαγγελματισμό και ευφράδεια λόγου τη μητέρα που αναζητά δικαιοσύνη παρά την ηχητική παρέμβαση του κοινού.
Οι Σίμος Κωστάκογλου (φύλακας, Λαέρτης), Δημήτρης Κουστολίδης (Οράτιος, γιατρός ) και Χαράλαμπος Παυλίδης (Πολώνιος, φάντασμα) δίνουν σε κάθε ρόλο ξεχωριστή προσωπικότητα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Έλλη Εμπεδοκλή, η οποία δημιούργησε ένα μοντέρνο και ρεαλιστικό σκηνικό με τις στιλιστικές της επιλογές να ταιριάζουν τόσο με τους ρόλους όσο και με την προσωπικότητα των ηθοποιών.
Την κίνηση των ηθοποιών έχει επιμεληθεί η Φαίδρα Νταϊόγλου, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται μία άρτια «χορογραφία» επί σκηνής.
Σε αυτή την παράσταση δυναμικό και ουσιαστικό ρόλο έχουν οι φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη και η πρωτότυπη μουσική του Κώστα Νικολόπουλου ιδιαίτερα στις σκηνές που εμφανίζεται το φάντασμα του δολοφονημένου πατέρα και στις συγκρούσεις αξιών και απόψεων.
Η συνεργασία των Φλουράκη και Μοσχοχωρίτη δείχνει πως υπάρχει επαγγελματική «χημεία» μεταξύ τους, που αντέχει στον χρόνο.
Η συμπαραγωγή των ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, Σερρών και της Animatheater δημιούργησε μία σύγχρονη παράσταση που «μιλά» σε όλους τους θεατές και θέτει προβληματισμούς που αφορούν όλους μας.
Η κατάρρευση μιας γέφυρας, η οποία προκαλεί τροχαίο δυστύχημα και τον θάνατο δεκάδων παιδιών συγκαλύπτεται, οι μηχανισμοί της εξουσίας αποποιούνται τη δική τους ευθύνη.
Διάφοροι συνειρμοί έρχονται στο μυαλό μας, καθώς η πλοκή εξελίσσεται. Κάποτε, υπήρξε ο αστεροειδής Β 612 η πατρίδα του Μικρού Πρίγκηπα, σήμερα η νέα πολυβιταμίνη ΒΙ-ΕΞ 55, «σε κάψουλες και αναβράζοντα δισκία …βοηθά στη φυσική παραγωγή ενέργειας».
Κάποτε, ένας τολμηρός και πρωτοπόρος αρχιτέκτονας, οραματιστής της «ηλεκτρονικής πολεοδομίας», ο Τάκης Ζενέτος (1926–1977), ρίχνεται στο κενό, καθώς οι σύγχρονοι του δεν μπορούν να αντιληφθούν και να στηρίξουν το όραμά του και η ψυχική του υγεία κλονισμένη από τον θάνατο του ανιψιού του Διομήδη Κομνηνού, μαθητή λυκείου και εθελοντή τραυματιοφορέα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 1973. Η Τέχνη προσπαθεί να εκφραστεί δυναμικά. Καλή σας θέαση!
***
Ο ΑΜΛΕΤ* από τον Ανδρέα Φλουράκη και την Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη στο θέατρο «ΕλΕρ»
