Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Ο «pop star» της λογοτεχνίας, Εντουάρ Λουί, αγαπητός στο βιβλιόφιλο κοινό, μετά τις διασκευές των κειμένων του σε θεατρικά έργα, απόκτησε θαυμαστές και στον χώρο του θεάτρου.
Από την παράσταση «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ – vol. Athens» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού σκηνή «Κατίνα Παξινού» το 2019 σε μετάφραση Μιχάλη Αρβανίτη και σκηνοθεσία Ηλία Αδάμ μέχρι σήμερα, αρχές 2026, παρουσιάζονται τα έργα του «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», «Αλλαγή: μέθοδος» και «Η Μονίκ δραπετεύει», στις ελληνικές θεατρικές σκηνές.
Μπαίνοντας στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», μας υποδέχονται οι υπέρτιτλοι: «Ήταν σίγουρη πως άξιζε μια άλλη ζωή, πως αυτή η ζωή υπήρχε κάπου αφηρημένα, σε έναν εικονικό κόσμο, πως ένα τίποτα θα αρκούσε για να την αγγίξει, ζωή στον πραγματικό κόσμο ήταν αυτό που ήταν κατά λάθος».
Ένα ακόμη αυτοβιογραφικό έργο θα ξετυλιχτεί μπροστά μας σε λίγο. Ο Λουί δίνει φωνή στη μητέρα του, μέσα από αυτή, δίνει φωνή σε όλες τις γυναίκες, σε εκείνες που από επιλογή ή από ανάγκη ή επειδή έτυχε ή επειδή αναγκάστηκαν, έμειναν μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους, γεννώντας κα μεγαλώνοντας παιδιά, χωρίς να διεκδικήσουν κάτι για εκείνες. Η λαχτάρα για ευτυχία, για ελευθερία, για αποδοχή, κάποια στιγμή θα γίνει ορμητικό ποτάμι που θα δώσει στο βασανισμένο πλάσμα ανάσα ζωής.
Η μετάφραση της Στέλας Ζουμπουλάκη επιτρέπει τους εσωτερικούς κραδασμούς να εκφραστούν με ρέουσα γλώσσα χωρίς να παρεκκλίνουν από το πρωτότυπο κείμενο.
Ο Αλέξανδρος Σωτηρίου διασκευάζει και σκηνοθετεί με ξεκάθαρο στόχο να «μιλήσει» για την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, αγκαλιάζοντας με τρυφερότητα τους χαρακτήρες του έργου. Επειδή είναι βασανισμένα πλάσματα, έχει έναν λόγο παραπάνω, να τα αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια, να τα στηρίξει να σταθούν στα πόδια τους. Απέναντί του και απέναντί τους η αδιάφορη κοινωνία, η ομοφοβία, η ενδοοικογενειακή βία. Και ναι, καταφέρνουν να επιβιώσουν, να νικήσουν, να αναπνεύσουν οξυγόνο.
Τη σκηνοθετική πρόταση του Σωτηρίου υλοποιούν οι Κέννυ Μακλέλαν, σκηνογράφος-ενδυματολόγος, Νίκος Σωτηρόπουλος, σχεδιασμός φωτισμών και Αλέξανδρος Καζάκος, μουσική που θα δημιουργήσουν ένα εικαστικό σύμπαν στο οποίο, μητέρα και γιος, θα μιλήσουν, θα βοηθηθούν και θα κερδίσουν ελευθερία και ανεξαρτησία.
Η Ελένη Κοκκίδου είναι η γυναίκα που της έμαθαν να μη μιλά, να σωπαίνει και να υπομένει. Αλλά, ήρθε η στιγμή, που «ίσιωσε» το σώμα, που δυνάμωσε η ψυχή και έκανε το μεγάλο άλμα προς την ελευθερία. Η Κοκκίδου γνωρίζει να χειρίζεται τον λόγο, τις εκφράσεις του προσώπου της, οπότε, είδαμε μία πραγματική μεταμόρφωση επί σκηνής, από άβουλο πλάσμα, να εμπνέει δυναμισμό.
Ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος είναι ο γιος, ο μη αποδεχτός γιος λόγω της σεξουαλικότητάς του. Όμως, κατάφερε να ξεχωρίσει. Στο παίξιμο του Γεωργόπουλου διακρίναμε αμεσότητα και ειλικρίνεια.
Μία παράσταση για την αποδοχή της ξεχωριστής προσωπικότητας του καθενός από εμάς πέρα από το φύλο και την κοινωνική ταυτότητα. Πως θέλουμε να αλλάξουν οι άλλοι, αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς; Κανείς δεν θα μας δώσει την προσοχή που θέλουμε, κανείς δεν θα μας αποδεχθεί όπως είμαστε, αν εμείς παραμείνουμε νωθροί και βολεμένοι στην κλάψα και τη μιζέρια μας.
Ας θυμηθούμε τα λόγια του Μαχάτμα Γκάντι: «Πρέπει να είσαι η αλλαγή που επιθυμείς να δεις στον κόσμο».
***
«Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας», σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Σωτηρίου στο «Καρέζη»
