Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Η Νεφέλη Μπλαντζούκα είναι ένας καταλύτης ταλέντου και έμπνευσης. Απλή, λιτή, αυθόρμητη και με έντονα ερευνητική διάθεση, εμφανίζει μια ήρεμη σιγουριά. Το ταλέντο χωρίς έμπνευση είναι σαν ένας άψογος μηχανισμός χωρίς καύσιμο. Η έμπνευση χωρίς ταλέντο μπορεί να οδηγήσει σε αρχικές ιδέες, αλλά δυσκολεύεται στην τεχνική υλοποίηση.
Η Νεφέλη εμβαθύνει σε αυτόν τον δημιουργικό συνδυασμό ταλέντου και έμπνευσης.
Την παρακολούθησα στην παράσταση «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Δέσποινας Ρεμεδιάκη, στο θέατρο «Φούρνος». Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η ετοιμότητά της επί σκηνής, όπως και το χάρισμα να κάνει την ιδιωτική μνήμη, το πάθος, την απώλεια και τον παραλογισμό, και ακόμη και τις πιο ασήμαντες αδυναμίες, να φαίνονται ευγενείς, συγκινητικές και πανανθρώπινες.
Τα παιδικά της χρόνια ήταν πολύχρωμα, γεμάτα συναισθήματα και έντονες εικόνες. «Έχω μεγαλώσει βλέποντας πολλές εικόνες χορού, τραγουδιού, πόνου, χαράς με την πρώτη ευκαιρία», εκμυστηρεύεται στο catisart.gr. Το θέατρο τη γοήτευε από παιδί. Την κέρδισε πιο πολύ σαν ένστικτο παρά σαν μία συνειδητή απόφαση. Σαν κάτι που υπήρχε ήδη μέσα της, πριν ακόμα αποκτήσει τα εργαλεία να το αναγνωρίσει.
Η διαδρομή της «Φαλακρής τραγουδίστριας» είναι μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσει ποτέ, γιατί αποτέλεσε την πρώτη της επαγγελματική δουλειά στο θέατρο.
Με τη συνεργάτιδά της και επίσης ηθοποιό Μαρία Σπηλιώτη πήραν την απόφαση να ιδρύσουν τη δική τους θεατρική ομάδα, το «Yin Theatre». Με έναν τρόπο, αυτή η παράσταση ήταν και η πρώτη τους δημόσια σύσταση ως ομάδα και ως δημιουργοί. Η διαδικασία μέχρι να ανέβει η παράσταση δεν ήταν καθόλου εύκολη. Μέσα στους μήνες της προετοιμασίας όμως υπήρξαν στιγμές πραγματικής καλλιτεχνικής χαράς, γέλιου, ελευθερίας και βαθιάς σύνδεσης. «Και τελικά αυτό είναι που κρατάω περισσότερο από όλα», σημειώνει.
Σταδιακά συνειδητοποίησε πως η Κυρία Μάρτιν -η ηρωίδα που υποδύεται στην παράσταση- είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στη συνήθεια και την επανάληψη, χωρίς να επικοινωνεί ουσιαστικά. Δεν έχει ισχυρή αποτύπωση της δικής της φωνής και συχνά επαναλαμβάνει πράγματα μόνο και μόνο για να γίνει αρεστή και αποδεκτή.
Εξακολουθούμε να συζητάμε για την παράσταση και μου αποκαλύπτει πως μάλλον θα συνεχιστεί και το φθινόπωρο. «Αυτά που λέει ο Ιονέσκο μέσα από την υπερβολή συμβαίνουν ακόμη και σήμερα στις ερωτικές σχέσεις», επισημαίνει.
Η σχέση μεταξύ ηθοποιού και ρόλου αποτελεί τον πυρήνα της υποκριτικής τέχνης, όπου ο καλλιτέχνης μεταμορφώνεται για να ενσαρκώσει έναν χαρακτήρα. «Ο ρόλος δεν είναι μόνο ο ηθοποιός, ούτε ο ηθοποιός μόνο ο ρόλος», τονίζει. «Η ουσία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος επιλέγει να δει, να πλησιάσει και να ζωντανέψει έναν χαρακτήρα», προσθέτει.
Η διαδικασία των δοκιμών είναι ο χώρος όπου οι ιδέες συγκρούονται δημιουργικά για να βρεθεί η χρυσή τομή και να αναδειχθεί η αλήθεια του κειμένου. Η Νεφέλη πιστεύει πως η σχέση ηθοποιού – σκηνοθέτη βασίζεται πρωτίστως στην εμπιστοσύνη. «Για να μπορέσει ένας ηθοποιός να εκτεθεί, να δοκιμάσει και να πάρει ρίσκα, χρειάζεται να αισθάνεται ασφάλεια μέσα στη διαδικασία», υπογραμμίζει. Γι’ αυτό άλλωστε -θα συμπληρώσουμε- πως ο ηθοποιός δεν είναι απλό εργαλείο, αλλά συνδημιουργός που φέρνει το δικό του βίωμα, ένστικτο και αυτοσχεδιασμό στο έργο.
Νεφέλη, πού γεννήθηκες, πού μεγάλωσες και τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;
*Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Η καταγωγή μου είναι από την Αλευράδα, ένα χωριό κοντά στο Αγρίνιο στο οποίο βέβαια δεν έχω ζήσει, ούτε έχω επισκεφτεί πολλές φορές. Παρ’ όλα αυτά μου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη του να έχω ένα σπίτι σε ένα χωριό, μια δεύτερη ασφάλεια έξω από την Αθήνα. Ίσως γι’ αυτό προσπαθώ κάπως τα τελευταία χρόνια να το δημιουργήσω μόνη μου.
Εδώ και έξι καλοκαίρια επισκέπτομαι κάθε χρόνο την Ικαρία και νιώθω πως όπου και να πηγαίνω θέλω σίγουρα να καταλήγω εκεί μια φορά το χρόνο και να είναι για μένα το δικό μου χωριό που εγώ η ίδια διάλεξα.
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύχρωμα, γεμάτα συναισθήματα και έντονες εικόνες. Αυτό που σίγουρα δεν μπορώ να ξεχάσω γιατί έχει γίνει κομμάτι μου, είναι ο τρόπος που διασκέδαζε η οικογένειά μου στις μαζώξεις. Έχω μεγαλώσει βλέποντας πολλές εικόνες χορού, τραγουδιού, πόνου, χαράς με την πρώτη ευκαιρία.
Τότε ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να συμμετάσχω σε αυτό αλλά ήμουν ένας πολύ καλός παρατηρητής που το αγάπησα αυτό στην πορεία. Είναι πολύ ζωντανό και ανθρώπινο στα μάτια μου. Αυτή λοιπόν η λαϊκή εξωστρέφεια που έχω ζήσει θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου.
Πώς ξεκίνησες με το θέατρο και την υποκριτική; Ποια υπήρξαν τα ερεθίσματα και οι αφορμές;
*Η ανάγκη μου για θέατρο ξεκίνησε από το δημοτικό σχολείο, μέσα από τη θεατρική ομάδα του σχολείου, που τότε ήταν επιλογή δραστηριότητας. Για να είμαι ειλικρινής, ήταν μια ανάγκη που γεννήθηκε εντελώς αυθόρμητα μέσα μου. Κανείς από την οικογένειά μου δεν είχε σχέση με το θέατρο ώστε να μου δώσει ερεθίσματα η να με κατευθύνει προς αυτό. Ξεκίνησα με μεγάλο ενθουσιασμό, όμως στην πορεία δυσκολευόμουν πολύ. Ήμουν ένα αρκετά ντροπαλό παιδί και είχα μεγάλη δυσκολία με την έκθεση. Δεν ήμουν το παιδί που ξεχώριζε εύκολα ή που θα το διάλεγαν για μεγάλους ρόλους και ποιήματα στις γιορτές.
Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα του θεάτρου με γοήτευε βαθιά. Θυμάμαι να περνάω έξω από τα θέατρα και να στέκομαι λίγα δευτερόλεπτα κοιτάζοντας τις μαρκίζες χωρίς τότε να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς γιατί.
Νομίζω πως το θέατρο με κέρδισε πιο πολύ σαν ένστικτο παρά σαν μία συνειδητή απόφαση. Σαν κάτι που υπήρχε ήδη μέσα μου, πριν ακόμα αποκτήσω τα εργαλεία να το αναγνωρίσω.
Υπήρξε ηθοποιός που σε έκανε να πεις «αυτό θέλω να γίνω»;
*Δεν υπήρξε ποτέ ένας συγκεκριμένος ηθοποιός που να κοιτούσα και να έλεγα «αυτό θέλω να γίνω». Λειτουργώ πολύ με την έμπνευση χωρίς να έχω κάποιον συγκεκριμένα σαν καθαρό πρότυπο. Βλέπω το αποτέλεσμα είτε αυτό είναι μια ταινία, μια παράσταση, ή μια σειρά και αν πραγματικά χαθώ στην ιστορία και ξεχάσω ότι βλέπω κάτι που δεν είναι αλήθεια το θαυμάζω βαθιά και νιώθω πως αυτός είναι ο τρόπος που θα ήθελα και εγώ κάποτε να αγγίζω έναν θεατή. Όμως είμαστε άνθρωποι και όχι σύμβολα. Μπορεί να θαυμάσω κάποιον σε έναν ρόλο και σε μια άλλη δουλειά να μη νιώσω το ίδιο. Και αυτό είναι κάτι που μου φαίνεται πολύ φυσικό.
Ποιος ήταν ο πρώτος ρόλος που έπαιξες;
*Αν θυμάμαι καλά ο πρώτος ρόλος που έπαιξα ήταν στην Πέμπτη Δημοτικού. Ήμουν ένας από τους Αχαρνιώτες στους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη.
Φέτος σε είδαμε στην παράσταση «Φαλακρή τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Δέσποινας Ρεμεδιάκη, στο θέατρο «Φούρνος». Πώς ήταν η εμπειρία της παράστασης;
*Όλη η διαδρομή της «Φαλακρής τραγουδίστριας» είναι μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ, γιατί αποτέλεσε την πρώτη μου επαγγελματική δουλειά στο θέατρο. Μέσα σε αυτή τη σεζόν κρύβονται για μένα πολύ μεγάλα και ουσιαστικά πράγματα.
Μαζί με τη συνεργάτιδά μου και ηθοποιό Μαρία Σπηλιώτη πήραμε την απόφαση να ιδρύσουμε τη δική μας θεατρική ομάδα, το «Yin Theatre». Με έναν τρόπο, αυτή η παράσταση ήταν και η πρώτη μας δημόσια σύσταση ως ομάδα και ως δημιουργοί.
Η Δέσποινα Ρεμεδιάκη υπήρξε καθηγήτριά μας στη Σχολή και τη θαυμάζαμε βαθιά τόσο ως καλλιτέχνιδα όσο και ως άνθρωπο. Όταν της προτείναμε να συνεργαστούμε, μας έφερε σε επαφή με το έργο του Ιονέσκο και νιώσαμε αμέσως πως θέλαμε να μπούμε βαθιά σε αυτόν τον κόσμο.
Η διαδικασία μέχρι να ανέβει η παράσταση δεν ήταν καθόλου εύκολη. Υπήρξαν πολλές δυσκολίες και στιγμές που φτάσαμε στα όριά μας και αναρωτηθήκαμε αν πρέπει να συνεχίσουμε. Αυτό που μας κράτησε ήταν η σχέση μας με το έργο, η χημεία της ομάδας και η κοινή ανάγκη να φτάσουμε μέχρι το τέλος.
Μέσα σε αυτούς τους μήνες υπήρξαν στιγμές πραγματικής καλλιτεχνικής χαράς, γέλιου, ελευθερίας και βαθιάς σύνδεσης. Και τελικά αυτό είναι που κρατάω περισσότερο από όλα.
Ποιος ήταν ο ρόλος που υποδύθηκες και πώς θα τον σκιαγραφούσες;
*Στο έργο υποδυόμουν την Κυρία Μάρτιν, έναν χαρακτήρα που δεν προσπάθησα ποτέ να προσεγγίσω ρεαλιστικά, όπως ίσως θα έκανα σε ένα διαφορετικό κείμενο. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και τη δουλειά που κάναμε με τη Δέσποινα Ρεμεδιάκη, προσπαθούσα να καταλάβω ποια είναι η θέση αυτής της γυναίκας μέσα σε αυτό το “τραπέζι” και τι πραγματικά αναζητά.
Σταδιακά συνειδητοποίησα πως η Κυρία Μάρτιν είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στη συνήθεια και την επανάληψη, χωρίς να επικοινωνεί ουσιαστικά. Δεν έχει ισχυρή αποτύπωση της δικής της φωνής και συχνά επαναλαμβάνει πράγματα μόνο και μόνο για να γίνει αρεστή και αποδεκτή, ακόμη κι αν βαθιά μέσα της αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω της.
Όσο περνούσαν οι πρόβες και οι παραστάσεις, ένιωθα πως καταλάβαινα όλο και περισσότερο αυτή τη γυναίκα μέσα από τις σχέσεις που δημιουργούνταν επί σκηνής. Και ίσως αυτό ήταν για μένα το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του ρόλου.
Πόσο επίκαιρος είναι ο Ιονέσκο σήμερα; Τι σας έκανε να νιώσετε ότι το έργο αυτό συνομιλεί τόσο έντονα με το σήμερα;
*Θεωρώ πως η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας είναι κάτι που πάντα θα προβληματίζει τις κοινωνίες, άλλες γενιές περισσότερο και άλλες λιγότερο. Νομίζω πως ο Ιονέσκο μέσα από το παράλογο φωτίζει ακριβώς αυτή την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας. Από αυτά που εγώ παρατηρώ στον κόσμο, θεωρώ συγκεκριμένα ότι το πρόβλημα της επικοινωνίας έχει να κάνει με το ότι σχεδόν ποτέ δεν ακούμε πραγματικά τον άνθρωπο που μιλάει.
Κοινωνικά έχω βρεθεί πολλές φορές στη θέση να νιώθω πως ο απέναντί μου απλώς θέλει κάπου να πει αυτά που θέλει, χωρίς να έχει πραγματική διάθεση για διάλογο ή να μάθει τη δική σου γνώμη. Ή μου μιλάει επειδή θέλει να του πω αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει.
Αυτό είναι κάτι που είχαμε συζητήσει πάρα πολύ και μέσα στην ομάδα, ειδικά γύρω από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Με τον συνάδελφό μου, τον Απόστολο Ζωναρά, που υποδυόταν τον κύριο Μάρτιν, αναγνωρίζαμε συχνά πως αυτά που λέει ο Ιονέσκο μέσα από την υπερβολή συμβαίνουν ακόμη και σήμερα στις ερωτικές σχέσεις.
Άνθρωποι βρίσκονται με συντρόφους, περνούν χρόνια μαζί τους, επενδύουν με έναν τρόπο, ενώ στην πραγματικότητα δεν παραδέχονται τη σχέση ή τα δικά τους κενά. Τα ζευγάρια πολλές φορές βιάζονται να προχωρήσουν στις “επόμενες κινήσεις” μόνο και μόνο για να καλύψουν αυτά τα κενά. Νομίζω λοιπόν πως όλα αυτά τα ζητήματα παραμένουν πολύ επίκαιρα.
Μπορεί η Τέχνη να αποδώσει Δικαιοσύνη;
*Ειλικρινά, δεν ξέρω αν η τέχνη μπορεί πραγματικά να αποδώσει Δικαιοσύνη. Πιστεύω πως για να αλλάξει ή να μετατοπιστεί συνειδητά ένας άνθρωπος, μια αντίληψη ή μια κατάσταση, πρέπει πρώτα και ο ίδιος να θέλει. Η τέχνη όμως σίγουρα είναι ένα μέσο μέσα από το οποίο ακούγονται και εκφράζονται πράγματα, ενώ μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε κάτι από άπειρες οπτικές γωνίες. Ένας άνθρωπος με τελείως κλειστό μυαλό, δυστυχώς, νομίζω πως δύσκολα μετατοπίζεται, ό,τι κι αν του δείξεις. Για ένα σύνολο ανθρώπων όμως που είναι ανοιχτοί σε ερεθίσματα, η τέχνη μπορεί πραγματικά να κάνει θαύματα.
Τι είναι αυτό που σου δίνει έμπνευση και δύναμη;
*Είμαι άνθρωπος που μου αρέσει πολύ να αναγνωρίζω τους κόπους και την προσπάθεια άλλων ανθρώπων στον δικό τους στόχο ακόμα και αν αυτό δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο. Οποιονδήποτε γνωστό ή φίλο ξέρω που δείχνει αφοσίωση, πειθαρχία, σεβασμό στον εαυτό του και βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από εμένα τον παρακολουθώ και εμπνέομαι από εκείνον. Κάθε φορά που νιώθω πως χάνω λίγο τον στόχο ή την πίστη μου, ξέρω πού να στραφώ για να θυμηθώ γιατί ξεκίνησα και να συνεχίσω. Ίσως να είναι και ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο πολύ τις συνεντεύξεις και τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων.
Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;
*Αυτή τη στιγμή η βασική μου προτεραιότητα είναι η θεατρική μας ομάδα που δημιουργήσαμε με τη Μαρία Σπηλιώτη. Η «Φαλακρή τραγουδίστρια» κατά πάσα πιθανότητα θα επανέλθει για μερικές παραστάσεις το φθινόπωρο, ενώ δουλεύουμε ήδη πάνω στο επόμενο έργο μας, το οποίο είναι εμπνευσμένο από τη μέθοδο του Θεόδωρου Τερζόπουλου. Νιώθω πως βρίσκομαι σε μια περίοδο έντονης αναζήτησης και εξέλιξης, τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά, και αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να συνεχίσω να δημιουργώ με ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει κοινή γλώσσα, εμπιστοσύνη και κοινό όραμα.
Ποιοι είναι οι ρόλοι που ονειρεύεσαι να παίξεις;
*Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο ρόλο που αντιμετωπίζω σαν «όνειρο ζωής». Συνήθως συνδέομαι πιο οργανικά με χαρακτήρες μέσα από τη διαδικασία και όχι μέσα από μια ιδέα που έχω χτίσει από πριν. Παρ’ όλα αυτά, από τη Σχολή δέθηκα πολύ με τον ρόλο της Μπλανς από το «Λεωφορείον ο Πόθος», που δουλεύαμε στο πρώτο έτος. Είναι ένας χαρακτήρας που μέχρι σήμερα με συγκινεί και με ενδιαφέρει να μελετήσω κι άλλο λόγω της πολυπλοκότητάς του. Επίσης με ελκύουν πολύ τα κλασικά κείμενα και κάποια στιγμή θα ήθελα να δοκιμάσω να ερμηνεύσω μια γυναίκα από τον κόσμο του Τσέχοφ. Δεν το βλέπω σαν αυτοσκοπό, αλλά είναι κάτι που θα μου έδινε χαρά να το συναντήσω καλλιτεχνικά.
Ο ρόλος μάς επιλέγει ή τον επιλέγουμε;
*Θεωρώ πως αυτή η σχέση λειτουργεί αμφίδρομα. Από τη μια, ο ηθοποιός επιλέγει έναν ρόλο μέσα από αυτά που τον συγκινούν ή του καθρεφτίζουν εκείνη τη στιγμή. Από την άλλη όμως, πιστεύω πως ένας ρόλος μπορεί πραγματικά να σε «επιλέξει» μόνο αν είσαι ανοιχτός να έρθεις σε επαφή με κάτι διαφορετικό από εσένα ή από αυτά που έχεις φανταστεί μέχρι τότε. Νομίζω πως κάπου στη μέση συναντιούνται αυτά τα δύο γιατί ο ρόλος δεν είναι μόνο ο ηθοποιός, ούτε ο ηθοποιός μόνο ο ρόλος. Η ουσία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο κάθε άνθρωπος επιλέγει να δει, να πλησιάσει και να ζωντανέψει έναν χαρακτήρα.
Αν δεν ήσουν ηθοποιός, τι θα ήσουν;
*Πιστεύω πως όλοι έχουμε διαφορετικές κλίσεις και ταλέντα και πως ανάλογα με το πού θα επενδύσει ο καθένας τον χρόνο και την ενέργειά του, μπορεί να εξελιχθεί σε διαφορετικά πράγματα. Εγώ ασχολούμαι ήδη με πράγματα εκτός θεάτρου, όπως η οικογενειακή μας επιχείρηση στην εστίαση. Ωστόσο αν δεν είχα ακολουθήσει το θέατρο, θεωρώ πως πάλι θα με τραβούσε κάτι που να σχετίζεται βαθιά με τον άνθρωπο. Θα μου άρεσε πολύ να είμαι ψυχοθεραπεύτρια.
Ποια πιστεύεις ότι είναι η ιδανική σχέση ηθοποιού – σκηνοθέτη;
*Πιστεύω πως η σχέση ηθοποιού – σκηνοθέτη βασίζεται πρωτίστως στην εμπιστοσύνη. Για να μπορέσει ένας ηθοποιός να εκτεθεί, να δοκιμάσει και να πάρει ρίσκα χρειάζεται να αισθάνεται ασφάλεια μέσα στη διαδικασία. Η απάντησή μου αυτή βασίζεται κυρίως στη δική μου αντίληψη καθώς είμαι ένας άνθρωπος που αν νιώσω ότι θα κριθώ για οτιδήποτε κλείνει ολοκληρωτικά το σύστημά μου. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ εξίσου σημαντικά την ιεραρχία, τα όρια και τον αμοιβαίο σεβασμό μέσα σε αυτή τη σχέση. Πιστεύω πως η δημιουργική ελευθερία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν και οι δύο πλευρές γνωρίζουν τον ρόλο και την ευθύνη τους.
Υπάρχει ποίημα που έχεις διαβάσει και ποτέ δεν ξεχνάς;
*Αγαπώ πολύ την ποίηση και υπάρχουν πολλά ποιήματα που κατά καιρούς με έχουν αγγίξει. Αν όμως υπάρχει ένα ποίημα στο οποίο επιστρέφω ξανά και ξανά, αυτό είναι η «Ιθάκη» του Κωνσταντίνου Καβάφη. Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτό, καταλαβαίνω λίγο περισσότερο την αξία της διαδρομής. Μου θυμίζει πως οι δυσκολίες, οι φόβοι και οι ανατροπές δεν είναι κάτι έξω από το ταξίδι, αλλά μέρος του ίδιου του δρόμου που έχουμε επιλέξει να ακολουθήσουμε.
Τι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις και τι να χαμογελάσεις;
*Η αλήθεια είναι πως το χαμόγελο είναι η πρώτη μου αντίδραση σχεδόν στα πάντα οπότε θα έλεγα ότι η συνάντηση με έναν άλλον άνθρωπο είναι το πιο απλό που θα με έκανε να χαμογελάσω ακόμη και αν δεν είμαι και σε τόσο ευχάριστη διάθεση. Όσο για το δάκρυ, αυτό παραμένει για μένα αρκετά μυστηριώδες. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτό που μου το προκαλεί, γιατί συχνά εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένω. Μπορεί να έρθει σε μια προφανώς συγκινητική στιγμή, αλλά μπορεί και να με βρει ξαφνικά μέσα από μια εικόνα, μια ανάμνηση, ένα τραγούδι ή μια ανθρώπινη ιστορία.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου σημείο στην πόλη;
*Είναι αρκετά τα μέρη στην Αθήνα που απολαμβάνω ειδικά στο κέντρο της πόλης αλλά έχω παρατηρήσει πως έχω αδυναμία στα νότια προάστια που μεγάλωσα και ζω.Κάνω συχνά μια συγκεκριμένη παραθαλάσσια διαδρομή χειμώνα – καλοκαίρι με το αμάξι, συνήθως ξεκινώντας απ’ τη Γλυφάδα μέχρι τη Βάρκιζα ή και πιο κάτω. Όσες φορές και να κάνω αυτή τη διαδρομή πάντα θα έχω την ίδια αίσθηση ηρεμίας και επανασύνδεσης με τον εαυτό μου.
Υπάρχει κάποια μικρή καθημερινή ιεροτελεστία που ακολουθείς;
*Η μοναδική καθημερινή ιεροτελεστία που ακολουθώ με απόλυτη συνέπεια είναι να παραγγέλνω τον καφέ μου πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι. Η αλήθεια είναι πως έχω μεγάλη αδυναμία στον καφέ και αποτελεί ίσως το μοναδικό πράγμα που χρειάζομαι με το που ανοίξω τα μάτια μου για να αρχίσω να λειτουργώ ως άνθρωπος. Εξίσου σημαντικό βέβαια είναι και το πρωινό μου. Είμαι απ’ τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να μείνουν πολλές ώρες νηστικοί μετά το ξύπνημα οπότε φροντίζω να φάω όσο πιο σύντομα γίνεται.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;
*Αυτή την περίοδο διαβάζω το βιβλίο «Ο Ήρωας της Διπλανής Πόρτας» του Robin Sharma. Έχω αδυναμία στα βιβλία που με βάζουν σε διαδικασία σκέψης και αυτοπαρατήρησης και είναι κάτι που θέλω να το καλλιεργώ για πάντα.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο με το οποίο συμβιώνεις;
*Η αλήθεια είναι πως έχω μεγαλώσει με γάτες. Νομίζω ότι με αυτό το ζώο πάντα είχα ιδιαίτερη χημεία. Επειδή ο παππούς και η γιαγιά μου έμεναν σε κτήμα μαζευόντουσαν πολλές γάτες που τις ταΐζαμε και έτσι εγώ πέρασα φάσεις να τις βλέπω να γεννάνε, να τους μεγαλώνω τα γατάκια, να τους δίνω ονόματα, να παίζω κτλ. Επειδή είμαι μοναχοπαίδι, οι γάτες μού κρατούσαν πολλή συντροφιά στα παιδικά μου χρόνια. Οπότε τώρα συνειδητά ζω και εγώ με τη γάτα μου, τη Ζιζέλ. Είναι η πρώτη φορά που παίρνω απόφαση να έχω μια γάτα μόνο μέσα στο σπίτι. Πάντα ήθελα να τις έχω και ελεύθερες να βγαίνουν έξω και να μπαίνουν και στο σπίτι φροντίζοντάς τες και παρέχοντας όλα τα απαραίτητα για την υγεία τους. Όμως επειδή μια φορά κινδύνεψα να τη χάσω, συνειδητοποίησα πως προτιμώ να την έχω κοντά μου και ασφαλή μέσα στο σπίτι. Λατρεύω τη Ζιζέλ και θεωρώ πως έχουμε αναπτύξει μια πραγματικά ξεχωριστή σχέση.
Νεφέλη, σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την πλούσια συνομιλία μας.
*Κι εγώ ευχαριστώ για τις φιλοξενία στο Catisart.
***
«Φαλακρή τραγουδίστρια». Χιούμορ, παραλογισμός αλλά και υπαρξιακή ανησυχία
