Του Παναγιώτη Μήλα
Θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και εικονογράφος, ετών 30. Μετά την Κομοτηνή και τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, ακολούθησαν τα Σεπόλια και η Δραματική Σχολή Δήλος και τέλος η Πατησίων στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών.
Αυτό είναι σε 35 λέξεις το βιογραφικό του Γιάννη Αποσκίτη που φέτος μπορούμε να απολαύσουμε την πρώτη σκηνοθεσία του, στην Πλάκα, στο δικό του έργο «Μαύρη Μαγεία ή Άσε τους νεκρούς να πεθάνουν», στο Θέατρο Μπέλλος.
Εκτός από τη «Μαύρη Μαγεία» έχει γράψει τα θεατρικά έργα: «Οι Προβοκάτορες» και «Οι Φίλοι». Επίσης τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ «Underdog», «Covidiots», «Αυτοί που μένουν».
Ως δραματουργός έχει συνεργαστεί στις παραστάσεις «Ο εχθρός της Τάξης», «Το Ανθρώπινο Δυναμικό» και «Αβελάρδος και Ελοΐζα».
Τέλος έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε παραστάσεις και θεατρικά αναλόγια: «Τρούφα», «Αγγέλα» και «Διάλογος».
Παράλληλα όμως και ως εικονογράφος – εικαστικός έχει δύο προσωπικές εκθέσεις στο ενεργητικό του, καθώς και εικονογραφήσεις σε βιβλία και κόμικ.
Πλούσια δραστηριότητα στο βιογραφικό του Γιάννη Αποσκίτη. Πολλές οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, αλλά και τα επαγγελματικά απρόοπτα σαν αυτό που σχεδόν εξαφάνισε τον χρόνο που είχε προγραμματίσει για τη συνέντευξή μας.
Προτιμήσαμε λοιπόν αντί να ακυρώσουμε τη συνάντησή μας να την περιορίσουμε σε χρόνο και να πούμε λίγα και καλά…
Ας τον ακούσουμε λοιπόν.
Γιάννη, πού και πότε γεννήθηκες; Πού μεγάλωσες;
*Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1994, μεγάλωσα σε διάφορες περιοχές κυρίως στα βόρεια προάστια, σε μια ελληνική Suburbia. Μένω και εργάζομαι στην Αθήνα.
Ποια είναι η πρώτη σου μνήμη από θεατρική παράσταση;
*Η πρώτη μου μνήμη από θεατρική παράσταση; Πέραν από το θεατρικό εργαστήρι που ξεκίνησα στο νηπιαγωγείο – στο οποίο το πρώτο τραγούδι που μάθαμε ήταν για τα παπούτσια μας που δεν είχαν κορδόνια και έκαναν «χριτς χρατς» – ήταν μια παιδική εκδοχή του «Κύκλου με την Κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ – πάλι εκεί κάπου στο νηπιαγωγείο έχω την αίσθηση.
Σε ποια ηλικία είπες «Θα γίνω σκηνοθέτης»;
*Δεν έχω πει κάτι τέτοιο. Ακόμα και τώρα που έγινα τριάντα.
Ποιες είναι οι τρεις λέξεις που σημαίνουν για σένα θέατρο;
*Τελετή, παιχνίδι, ελευθερία.
Υπάρχει ζωή για σένα χωρίς θέατρο;
*Ναι, υπάρχει! Αυτή την περίοδο ίσως όχι τόσο, με όλη αυτή την καταπληκτικά καταθλιπτική πραγματικότητα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι το θέατρο θα μου είναι άχρηστο κάποια στιγμή, όπως και η τέχνη συλλήβδην.
Τι κόστος πληρώνει σήμερα ο καλλιτέχνης για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα;
*Λεφτά, κυρίως. Είτε κυριολεκτικά (με τόση ιδιωτική εκπαίδευση στον τομέα αυτό) είτε ως διαφυγόντα κέρδη, είτε μισθολογικά αργότερα. Γενικά η τοποθέτηση της πολιτείας πάνω στο ζήτημα είναι οριακά τιμωρητική απέναντι στους καλλιτέχνες.
Πες μας δυο λόγια για τη «Μαύρη Μαγεία» που ανεβάζεις και φέτος στο Θέατρο «Μπέλλος»…
*Είναι ένα «συλλογικό» έργο – από μένα και από τους ηθοποιούς της παράστασης – το οποίο προσπαθεί να αποτυπώσει από πολλές μεριές τη σκοτεινή ελληνική πραγματικότητα.
Πότε εμπνεύστηκες το συγκεκριμένο έργο;
*Τότε που έψαχνα να βρω τρόπο να φύγω από το πατρικό μου, ακούγοντας το αιρετικό αθηναϊκό ντουέτο «Νεκροτσουλήθρα» και διαβάζοντας κάποια διηγήματα του Chuck Palhaniuk.
Πως ανταποκρίθηκες σε αυτή την πρώτη σκηνοθεσία σου;
*Έκανα τις σωστές επιλογές μπροστά στις δυσκολίες και δεν θα τα κατάφερνα χωρίς τα άτομα που δούλεψαν σε αυτή την παραγωγή – τους ηθοποιούς και τους υπόλοιπους συντελεστές – ήταν όλοι υποστηρικτικοί.
Ποιοι είναι οι ήρωες του έργου;
*Πρόκειται για μια κωμωδία καταστάσεων όπου μια δυσλειτουργική οικογένεια έχει αφήσει ένα παιδί μόνο στο σπίτι να παίζει με επικίνδυνα πράγματα.
Ποιες παθογένειες της ελληνικής οικογένειας θίγει η παράσταση «Μαύρη Μαγεία»;
*Δεν ξέρω, προσπαθώ να το τοποθετήσω με γλώσσα τόση ώρα, αλλά θα πω ότι τελικά η «Μαύρη Μαγεία ή Άσε τους νεκρούς να πεθάνουν» μιλάει για τα φαντάσματα των ονείρων των γονιών μας.
Τι άλλο ετοιμάζεις φέτος;
*Θα έχω συνεργασίες ως συγγραφέας σε κάποιες πολύ ωραίες θεατρικές παραγωγές, εν προκειμένω στο «Ιβάν εναντίον Ιβάν», μια διασκευή ενός διηγήματος του Γκόγκολ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (σκηνοθεσία: Σωτήρης Ρουμελιώτης). Προς την άνοιξη με ένα νέο πρωτότυπο έργο μου με τίτλο «Νοχαβελάνδη» (σκηνοθεσία: Γιώργος Βουρδαμής). Και τέλος σε μια ακόμη δουλειά – έκπληξη που δεν έχει ανακοινωθεί, αλλά πιστεύω θα έχει φοβερό ενδιαφέρον.
Γιάννη σε ευχαριστώ γι’ αυτή τη σύντομη συνομιλία μας.
*Κι εγώ ευχαριστώ. Δυστυχώς μια απρόοπτη εξέλιξη με ανάγκασε να αλλάξω το πρόγραμμά μου. Όμως μια άλλη φορά θα τα ξαναπούμε…
***
