Όνειρο μέσα σε όνειρο

 

Της Μαρίας Γεωργαντά

Καλημέρα.

Συγγνώμη, σε ξύπνησα. Προσπαθούσα, να μην κουνηθώ λεπτό από τη θέση μου, αλλά μάλλον κάποια άτσαλη κίνησή μου σε τρόμαξε. Εκτός κι αν φταίνε οι καθαρίστριες στα διπλανά δωμάτια, που μαζεύουν υπολείμματα ξένων ερώτων.

Μήπως θες, να κοιμηθείς κι άλλο; Μπορώ, να σου κρατάω τα μάτια κλειστά με την παλάμη μου. Παγώνει και γίνεται πιο σκοτεινή, όταν ο χρόνος στην κλεψύδρα μας τελειώνει. Θα είσαι έτσι σε απόλυτο σκοτάδι. Μπορώ, να σου τραγουδήσω τραγούδια, που σου άρεσαν παιδί ή να σου ψιθυρίσω παραμύθια με λόγια, που δεν σου έχω ακόμα πει. Μη φοβάσαι. Όνειρο θα είναι. Θα σου φιλήσω το άνοιγμα των βλεφάρων σου στο τέλος του.

  • Ησύχασε.
  • Καλημέρα. Σε είχε πάρει ο ύπνος και εγώ μιλούσα μόνη μου. Θέλεις πρωινό; Θα το φας, όμως, γιατί την προηγούμενη φορά έφυγες βιαστικός. Θα το φας, για να είσαι δυνατός, γιατί ξέρεις, δεν μου αρέσει, αν πετάω μόνη. Εσένα; Όχι…
  • …….
  • Θυμάσαι τους ελαφοκυνηγούς; Τους είδα στον ύπνο μου. Χορεύανε μαζί με τα ελάφια και εκείνα στέκονταν στα δύο τους πόδια… περίεργο, ε; Μα πριν τελειώσει ο χορός, οι ρόλοι άλλαξαν. Τα ελάφια είχαν πάρει τα όπλα και τα είχαν κάνει κομμάτια. Μόνο που αιμορραγούσαν. Γιατί συνοφρυώθηκες; Και όπου έσταζε αίμα, φύτρωναν τριαντάφυλλα. Παράξενο όνειρο, δεν βαριέσαι.

Και ακόμα σε βλέπω, να κοιμάσαι. Γιατί;

 

  • Δεν κοιμάμαι. Σε ακούω.
  • Τι έχει εκεί που είσαι;
  • Εδώ είμαι. Εσένα έχω. Αγκαλιά.
  • Θα σου γράψω καλύτερα. Θα σε παραπλανήσω με ιστορίες αλλιώτικες, να αφεθείς σε ήρωες σαγηνευτικούς. Οι αλήθειες στα μυθιστορήματα είναι πάντα συναρπαστικές.
  • Τι θες, να μου πεις, ψυχή μου;
  • Θα το διαβάσεις. Μην είσαι ανυπόμονος! Σου υπόσχομαι, ότι δεν θα σταθείς σε καμία ουρά!
  • Γιατί διστάζεις;
  • Γιατί αν σου πω, θα θες, να ανταποδώσεις την ατάκα. Και δεν θα μπορείς. Και θα φύγεις. Και θα με αφήσεις εδώ μόνη μου με ένα συναίσθημα, που δεν θα ξέρω, τι να το κάνω.
  • ……
  • Στα μυθιστορήματα όλα αντέχουν.
  • Άδικα αναστατώνεσαι. Ξέρω. Καταλαβαίνω. Και είμαι εδώ. Μένω.
  • Τελείωσε το μελάνι! Όχι τώρα, ρε γαμώτο! Έχεις στυλό; Μολύβι; Πένα; Κάτι που να γράφει, τέλος πάντων! Καπνίζεις; Δεν σε έχω ρωτήσει ποτέ. Μάλλον όχι, πάντα μοσχομυρίζεις. Κάπνιζες ποτέ; Θες, να καπνίσεις τώρα; Μπόλικα, όμως. Χρειάζομαι τη στάχτη σου. Θα γράψω έτσι.
  • Είναι απολαυστική η απελπισία σου! Θα ηρεμήσεις;
  • Έχεις ακούσει, που λένε «Πάντοτε άδοξα τελειώνουν τα παράφορα»;
  • Όχι. Δεν πιστεύω σε κανένα τέλος. Άσε, που «τα παράφορα» αναζωογονούν, ούτε καν ημιτελή δεν είναι. Βρίσκονται στην αρχή τους πάντα.
  • Πάντα;
  • Θα ‘πρεπε να το ‘ξερες…
  • Ναι. Δεν έχει σημασία. Γιατί δεν γράφει το ρημάδι;
  • Αντί να ζεσταίνεις με την ανάσα σου το στυλό, έλα κοντά μου.
  • Όχι, πρέπει να μάθεις!
  • Συνέχισε με τα χείλη όσα ξεκίνησαν τα χέρια…
  • Δεν καταλαβαίνεις. Είναι σημαντικό.
  • Εντάξει, άστο! Φεύγω.
  • Περίμενε!
  • Δεν έχω άλλο χρόνο.
  • Μα αφού είπες, ότι «τα παράφορα δεν έχουν τέλος»…
  • Σκότωσες τη μαγεία, όμως, ψάχνοντας λόγια που δεν χρειάζονται…
  • Δεν ήθελα αυτό. Όχι αυτό.
  • Αντίο!
  • ….

Γιατί σε βλέπω, να κοιμάσαι ακόμα και να είμαι στην αγκαλιά σου;

  • Έχουμε χρόνο, κοιμήσου ψυχή μου!
  • Όνειρο ήταν;
  • Ποιο; Τι σε τρόμαξε;
  • Δεν μου είπες «αντίο»;
  • Πότε;
  • Προσπαθούσα κάτι, να σου πω και…
  • Ένα φιλί και πάει – πέρασε! Έλα ξανά αγκαλιά. Κοιμήσου λίγο ακόμα.
  • Όνειρο μέσα σε όνειρο, πώς γίνεται;
  • ΑΥΤΟ είναι όνειρο. Ό,τι ζούμε. Άσε τα άλλα -με τα μάτια κλειστά- σε όσους δεν τολμούν.
  • …. (αγκαλιά)….

( «…All that we see or seem. Is but a dream within a dream» Edgar Allan Poe)

  • Πίνακας: Edward Hopper – Hotel Room

1931

Oil on canvas. 152.4 x 165.7 cm

Museo Nacional Thyssen-Bornemisza, Madrid