Του Παναγιώτη Μήλα
Για να δει την ελληνική σημαία να ανεβαίνει στον μεσαίο ιστό του Ολυμπιακού Σταδίου της Βαρκελώνης και για να ακούσει τον εθνικό μας ύμνο πριν από 25 χρόνια έπρεπε να ματώσει.
Η Βούλα Πατουλίδου την Πέμπτη 6 Αυγούστου 1992 έκοψε πρώτη το νήμα στα 100 μέτρα με εμπόδια γυναικών στους 25ους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Όπως μετέδιδαν τότε τηλεόραση και ραδιόφωνα:
«Η Πατουλίδου στον τελικό, μετά τα 60 μ. βρέθηκε μέσα στην τετράδα, όταν στο τελευταίο εμπόδιο η Αμερικανίδα Γκέιλ Ντίβερς, η οποία ήδη είχε πάρει το χρυσό στα 100 μ., μπερδεύτηκε και έπεσε κάτω. Τότε η Ελληνίδα πρωταθλήτρια, βάζοντας όση δύναμη της είχε απομείνει, πετάχτηκε μπροστά, ξεπέρασε τη Βουλγάρα Γιορντάνκα Ντόνκοβα, κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, που έμεινε τρίτη με 12.70 και την Αμερικανίδα Λαβόνα Μαρτίν, που έμεινε δεύτερη με 12.69. Η Πατουλίδου έπεσε πρώτη στον τερματισμό με 12.64. Ήταν το πρώτο χρυσό που κέρδιζε η Ελλάδα σε αγώνισμα του στίβου από τους Ολυμπιακούς του 1912 όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Τσικλητήρας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς».
Να θυμίσω ότι εκείνα τα χρόνια για να ανέβεις στο βάθρο των νικητών και για να ακούσεις τον εθνικό ύμνο της χώρας σου δεν γινόταν κλήρωση. Τώρα και ο εθνικός ύμνος καταργείται – αρχής γενομένης από το δημοτικό σχολείο – και η αριστεία μπαίνει στην αποθήκη αφού δια της κλήρωσης – πάλι εξ απαλών ονύχων – θα επιλέγονται οι πρώτοι.
Τότε για να νικήσεις έπρεπε να λιώσεις στην προπόνηση, έπρεπε να ξεχάσεις τι θα πει προσωπική ζωή, έπρεπε να αφιερώσεις και το τελευταίο σου κύτταρο στην προσπάθεια για να ανέβεις στην κορυφή. Αυτό το έκανε με προγραμματισμό, αφοσίωση και απόλυτη πειθαρχία η Πατουλίδου.
Φυσικά, η Βούλα δεν νίκησε επειδή έπεσε η Ντίβερς. Ακόμη και όσοι ασχολούνται – έστω – ερασιτεχνικά με τον κλασικό αθλητισμό μπορούν να αναζητήσουν – στις ειδικές ιστοσελίδες – αναλύσεις που κάνουν Αμερικανοί και Βρετανοί ειδικοί επιστήμονες – εργομέτρες οι οποίοι «ακτινογραφούν» όλα τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων και δημοσιεύουν τις μελέτες τους τέσσερα χρόνια μετά τη διεξαγωγή τους. Το ίδιο έγινε και με τα 100 μέτρα με εμπόδια της Βαρκελώνης το 1992. Οι αναλύσεις αυτές αποστόμωσαν τους όποιους αμφισβητίες. Όλα λοιπόν αποδεικνύουν αυτό που φαίνεται και δια γυμνού οφθαλμού: Η Πατουλίδου θα κέρδιζε, ακόμη κι αν δεν έπεφτε η Ντίβερς. Η Αμερικανίδα – όπως περιέγραφαν σε ραδιόφωνα και κανάλια – «μπερδεύτηκε και έπεσε κάτω». Μπερδεύτηκε επειδή «άκουγε» τον βηματισμό της Βούλας. Έπεσε κάτω, επειδή «ένιωθε» την ανάσα της Πατουλίδου.
Διερωτώνται κάποιοι: Ναι, αλλά αν δεν έπεφτε;
Μα, ο αγώνας γι’ αυτό είναι «μετ’ εμποδίων». Αν δεν ήταν τότε θα ήταν ένα άλλο αγώνισμα. Η πτώση είναι μέσα στις αναμενόμενες εξελίξεις του αγώνα. Αλλά και πάλι οι αναλύσεις των επιστημόνων – εργομετρών έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα.
Το 2012 – είκοσι χρόνια μετά τον θρίαμβο της Πατουλίδου – πήγαμε στη Βαρκελώνη και είχαμε την τύχη να επισκεφθούμε το Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων (Joan Antonio Samaranch Olympic & Sports Museum). Μουσείο που όμοιό του ούτε στον ύπνο μας δεν έχουμε δει – ούτε φυσικά έχουμε φτιάξει – εδώ στην Ελλάδα. Μάλιστα τότε και μόνο με το άκουσμα του ονόματος «Βούλα Πατουλίδου», άνοιγαν πόρτες, άνοιγαν αγκαλιές και όλοι μας χάριζαν τις αναμνήσεις τους από εκείνη την ημέρα της νίκης και έστελναν την αγάπη τους στην Ελληνίδα Ολυμπιονίκη.
Εδώ φυσικά το αντίθετο: Περιφρόνηση, απαξίωση, εμπαιγμός. Όμως η Βούλα ξέρει από εμπόδια. Ξέρει πώς να τα υπερπηδά. Ξέρει όμως να αποφεύγει και τις τρικλοποδιές. Η Βούλα ξέρει τη συνταγή και κάνει αυτό που τραγουδάει η φίλη της Φωτεινή Βελεσιώτου. Ξέρει ποια μέθοδο να ακολουθεί ώστε:
«Άγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε
εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα».
Αυτό η Βούλα Πατουλίδου το απέδειξε στη μετέπειτα πορεία της και το αποδεικνύει μέχρι σήμερα σε κάθε πόστο που αναλαμβάνει, σε κάθε έργο που της αναθέτουν. Με τέχνη, πίστη και σχεδιασμό επιδιώκει και φθάνει στο τελικό της στόχο πάντα με επιτυχία.
***
Μάλιστα, όπως διάβαζα πριν από λίγες ημέρες σε ένα σχόλιο στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» με την υπογραφή Β. Βεγ., «η αντιπεριφερειάρχης Βούλα Πατουλίδου, τραβάει «το κουπί» στον Οργανισμό Τουριστικής Προβολής και Μάρκετινγκ του Νομού Θεσσαλονίκης εδώ και αρκετό καιρό αγόγγυστα, κρατώντας όπως πάντα, αρκετά χαμηλό προφίλ και φέρνοντας μόνο θετικά αποτελέσματα».
***
Μακάρι να μαθαίναμε όλοι να τραβάμε κουπί, να αγωνιζόμαστε σκληρά και να ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια «σαν τη Βούλα, βρε γαμώτο»…
