Του Παναγιώτη Μήλα
Από πού σε ξέρω, Βλάση;
*Φαντάζομαι από τις «Λέξεις των Άλλων», εκεί με γνώρισε αρκετός κόσμος.
Να σου θυμίσω όμως ότι σε γνώρισα τον Ιανουάριο του 2013 στην κωμωδία οι «Αδελφές» του Ιανού Σβάρνα στο θέατρο «Πειραιώς 131».
-Επίσης τον Φεβρουάριο του 2018 στο «Σύγχρονο Θέατρο» στο «Reservoir Dogs».
-Στο «550» του Σταμάτη Πακάκη στο εξαιρετικό θέατρο «Faust» τον Οκτώβριο του 2019.
-Στο μοναδικό «Ντόμινο» της Ζωής Ρηγοπούλου στο «Θέατρο της Ημέρας», τον Νοέμβριο του 2019.
-Και φυσικά, όπως είπες, στις «Λέξεις» του Μάνου Θηραίου σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά, τον Μάρτιο του 2025. Ένα έργο που συνεχίζεται και φέτος.
Όμως, αντί για τις λέξεις των άλλων καλύτερα να ακούσουμε τις δικές σου λέξεις με αφορμή το έργο «Η Φώκια» του Μάνου Θηραίου το οποίο συνσκηνοθετείς με τον συγγραφέα.
***
Στην αρχή ας πάμε λίγο πιο παλιά, Βλάση. Πες μου ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;
*Ήταν στο Δη.Πε.Θε. Βόλου, όταν ακόμη ήμουν στη Δραματική Σχολή, μέσα από την παράσταση «Τα μαξιλάρια της συμφοράς» του Ευγένιου Τριβιζά.
Ποια παράσταση σε έκανε να πεις «το θέατρο είναι ο δρόμος μου»;
*Δεν θεωρώ ότι υπήρξε μια παράσταση που να με έκανε να πω «το θέατρο είναι ο δρόμος μου». Περισσότερο νιώθω ότι έχω μια βαθιά ανάγκη να εκφράζομαι. Αυτή η ανάγκη άλλοτε βρίσκει χώρο στο θέατρο, άλλοτε στη φωτογραφία και πολλές φορές σε ουσιαστικές συζητήσεις με ανθρώπους που αγαπώ.
Πώς είναι να κάνεις παράσταση και μισή παραγωγή στην Αθήνα το 2026;
*Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα με είχε καταβάλει το άγχος, για να είμαι ειλικρινής. Μετά όμως σκέφτηκα ότι μαζί με τον Μάνο Θηραίο στήνουμε κάτι που μας εκφράζει πραγματικά. Κάθε καινούργια παραγωγή θέλει χρόνο για να βρει τον δρόμο της. Δεν μπήκα σε αυτή τη διαδικασία για να πλουτίσω, αλλά για να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο. Και αυτή η σκέψη με ηρέμησε.
Ποια είναι η σχέση σου με τον συγγραφέα και συνσκηνοθέτη Μάνο Θηραίο;
*Ξεκίνησε ως μια καθαρά επαγγελματική σχέση, όταν μου πρότεινε να συμμετάσχω στις «Λέξεις των Άλλων». Από την αρχή υπήρξε μια αμοιβαία εκτίμηση για αυτό που κάνει ο καθένας μας. Κι ας έγινε μόλις πέρυσι, έχω την αίσθηση ότι έχουν περάσει πέντε χρόνια με όλα όσα έχουν συμβεί μέσα σε αυτό το διάστημα. Πλέον έχω την τιμή να τον αποκαλώ φίλο μου.
Ποια είναι η καλύτερη στιγμή που έχεις κρατήσει από την προηγούμενη παράσταση, τις «Λέξεις των Άλλων»; Ενδεχομένως ένα σχόλιο ή μια αντίδραση που σε συγκίνησε ιδιαίτερα.
*Δεν λειτουργώ ακριβώς έτσι με τα σχόλια, είτε είναι θετικά είτε αρνητικά. Προσπαθώ να κρατώ μια απόσταση. Περισσότερο εστιάζω σε αυτό που νιώθω όσο βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή ξέρω κάθε φορά πού βρίσκομαι υποκριτικά και πώς έχει πάει πραγματικά η κάθε παράσταση.
Μονόλογος από 1η του Μάρτη. Υπάρχει «μοναξιά» στη σκηνή;
*Στα καμαρίνια υπάρχει μοναξιά. Πάνω στη σκηνή όμως δεν είμαι μόνος. Εκεί έχω μαζί μου τον νεογέννητο γιο μου και όλους τους σημαντικούς «άλλους» της ζωής μου.
Η παράσταση είναι ένα πρελούδιο για την ενηλικίωση ή για τη σχέση πατέρα / γιου;
*Θα έλεγα και τα δύο. Αν όμως έπρεπε να το περιγράψω με μια λέξη, θα το έλεγα περισσότερο μια φούγκα παρά ένα πρελούδιο. Διαφορετικές φωνές και σχέσεις μπλέκονται μεταξύ τους -η ενηλικίωση, η σχέση πατέρα και γιου, η μνήμη- και προχωρούν μαζί.
Μπορείς να μας πεις μια φράση από το έργο που εσύ ξεχωρίζεις;
*«Μόνος και μαζί του, στην ίδια θάλασσα».
Όταν πρωτοδιάβασες το κείμενο, τι σκέφτηκες;
*Η πρώτη μου σκέψη ήταν πόσο δύσκολο έργο θα έχω μπροστά μου -και ταυτόχρονα πόσο πολύ μου αρέσει.
Είναι ένα ξεκάθαρα ψυχαναλυτικό κείμενο;
*Δεν το βλέπω ως ξεκάθαρο ψυχαναλυτικό κείμενο. Για μένα είναι πιο πολύ ψυχογραφικό -μια ματιά στις σκέψεις και τα συναισθήματα του χαρακτήρα.
Πώς σκέφτεσαι τη συνέχεια μετά τις «Λέξεις» και τη «Φώκια»;
*Είναι νωρίς για λεπτομέρειες, αλλά όλα δείχνουν ότι του χρόνου τέτοια εποχή θα έχουμε κάτι καινούργιο να μοιραστούμε.
Θα είστε σταθερά μαζί με τον έτερο του διδύμου, τον Μάνο Θηραίο;
*Το ελπίζω!
Βλάση, σε ευχαριστώ πολύ που χάρισες στους αναγνώστες του Catisart τις δικές σου λέξεις.
*Κι εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
***
Μάνος Θηραίος και Βλάσης Πασιούδης παρουσιάζουν την «Φώκια» τους στο «Άβατον»
