29.5 C
Athens
Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2024

«Οδός Ολύμπου 12». Ο μυθολογικώς σατυρικός Τσιφόρος από τη θεατρική ομάδα “Αίολος”

Στο ξενοδοχείο “Όλυμπος”, στην οδό Ολύμπου 12, οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι ζουν μεγάλες στιγμές. Τύφλα να ‘χει το Χόλλυγουντ και η Τσινετσιτά μεριά… Την παράσταση με τίτλο «Οδός Ολύμπου 12», βασισμένη στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου παρουσιάζει η γνωστή για τις εξαιρετικές διασκευές της θεατρική ομάδα “Αίολος”.
Ενώ η ζωή τους κυλά μέσα στα καθημερινά προβλήματα και την ανέχεια τσουπ βγάζουν φτερά τσουφ αποκτούν παλάτια τσιφ δεν πεθαίνουν ποτέ. Κι όλα αυτά γιατί κόλλησε ο ανελκυστήρας στον τελευταίο όροφο και την είδαν και το είπαν «ουρανό». Και να σου η ποτηρολαντζού η Ήβη να τα σερβίρει τα θεάκια και τα γαμησιάτικα του Δία καλά κρατούν.


Ο αντιπαθέστατος κύριος Πόλεμος – του ρου του του – και η Αθηνά-Νανά, παρθένα, μέχρι αηδίας στα καλύτερά τους. Ο κούτσαβλος ο Ήφαιστος, που η γυναικούλα του η Αφροδίτη, τον εκανε πανελλήνιο ρεζίλι και κερατά, είχει πάει για κάτι παλιοσίδερα και επέστρεψε την κατάλληλη στιγμή. Η Ελενάρα, η κουκλάρα, ο Ηρακλής και κάτι άλλα ρεταλάκια περισσευούμενα, ο μέγας αλά κέφα θεός Διονυσσάκης, ο άνευ χαρτοφυλακίου, Ερμής Ερμόπουλος, ο Λελλές Αχιλλεύς, από καλήν οικογένεια και άλλοι… Παρ’ τ’ αβγό και κούρευ’ το.
Το ανδρόγυνο-ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, οι αχθοφόροι, η ρεσεψιονίστ, η καθαρίστρια την έχουν καταβρεί. Μα και θεός να είσαι τη βαριέσαι την πλήρη τελειότητα αδερφέ μου και κοπιάρεις τους θνητούς για να ‘χει ενδιαφέρον η ζωούλα σου. Θες τον καυγά σου, την απάτη σου, την χυλόπιττά σου, τη θνητότητά σου. Να ζεις, να παλεύεις για κάτι . Άρα «τ’ είναι θεός τι μη θεός και τι τ αναμεσό τους». Ο Σεφέρης αποδίδει στα νέα ελληνικά τον στίχο του Ευριπίδη (Ἑλένη, στ. 1137): «ὅ, τι θεός ἤ μή θεός ἤ τό μέσον, τίς φησ’ ἐρευνήσας βροτῶν», δηλαδή: ποιος άνθρωπος μπορεί να βρει και να πει τι είναι θεός. Όλα είναι μια απάτη της αιωνιότητας.

Ένα μεγάλο βιβλίο και σε όγκο και σε ουσία είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ του Νίκου Τσιφόρου. Όταν η ομάδα ΑΙΟΛΟΣ μου πρότεινε -μας εξηγεί ο σκηνοθέτης και δάσκαλος Βασίλης Ανδρέου– να δουλέψουμε ξανά, έπειτα από τον Ταχτσή και τον Λόρκα μας, και μου έδωσαν να διαβάσω Τσιφόρο ετρελλάθηκα και είπα: «ω θεέ μου». Ακολούθησε από τον Μάρτιο του 2015 διασκευή και μια και δυο και τρεις φορές με την πολύτιμη βοήθεια των ηθοποιών και της Σοφίας Καστρησίου. Μια πιστή, ακριβής διασκευή, που προσπαθεί να αποδώσει το στοιχείο της χαρμολύπης, που διέπει το έργο του ευφυούς Τσιφόρου. Αυτή η καυστική, σκληρή, έξω καρδιά στάση του απέναντι στην εξουσία, τους άρχοντες, τους κερατάδες, το θάνατο, την ανέχεια, το σνομπισμό, έχει πάντα μια λύπη αφόρητη για το αναπόφευκτο. Μια ομάδα, που πετά κυριολεκτικά, είναι οι Αιολείς και τους ευχαριστώ για την ευκαιρία, που μου έδωσαν να περάσω τόσο μα τόσο όμορφα αυτό το χρόνο. Ο Σπύρος Παρασκευάκος, ο σταθερός μας συνεργάτης, γεμίζει με ήχους και μελωδίες, με ό, τι μπορείς να φανταστείς, τον Όλυμπό μας. Ο Στέλιος Κοτίδης, ο σκιτσογράφος και σκηνογράφος μας, δίνει μια ψευδαίσθηση ονείρου, που μας τρελαίνει. Ο Νίκος Καρδώνης μας ντύνει και μας αλλάζει τα φώτα. Αυτό το έργο ήθελε να απενοχοποιήσει την ιερή βλακεία, παλμό, καλή καρδιά και ξερό ψωμί. Επιστροφή που λέω κι εγώ στην παιδική μας σύνταξη. Αυτή τη σύνταξη τη χρωστάμε στους εαυτούς μας. «Να σου κοτσάρω ένα ένσημο χαράς» που θα ‘λεγε και ο Ερμής Ερμόπουλος, ο ψυχοπομπός μας…

«Έξυσε το μούσι του ο Ησίοδος και άρχισε να γράφει: «Εν αρχή ήτο το χάος». Πάντα είναι το χάος και παντού.

– Ξέρετε τι θα του κάνω εγώ αυτουνού, του πατέρας σας του Ουρανού;
– Τι καλέ μαμά;
– Θα του κόψω…θα του κόψω… (ο Ροΐδης το λέει «πάσαν πατρότητος ελπίδα»)
– Όχι μαμά.
– Μωρέ θα του τα κόψω. Τι δηλαδη; Άσε που μ’ έχει αναστενάξει, αλλά θα γενάμε σερί και δε θα έχουμε παιδιά στο σπίτι;
Φρικιάσανε τα παιδιά, «όχι, δεν γίνονται τέτοια», πετάχτηκε όμως ο νεότερος ο Κρόνος, και λέει της μάνας του, της Γης:
– Εγώ.
– Θα το κάνεις βρε;
– Φσσσς! Και είμαι στο δρεπάνι καλύτερος από σκοπευτής του Τέξας.
Έτσι, φίλε μου, σβήνει η δόξα των δυνατών. Πολλές φορές με μια δρεπανιά».

«Για τον Όλυμπο βέβαια, ξέρουμε όλοι. Έδρα της Εταιρίας των Θεών το ψηλότερο βουνό της Ελλάδος, ο Μακεδονικός Όλυμπος έγινε «δώμα Θεών»… Στο βουνό δημιουργήθηκε ένας συνοικισμός με ανάκτορα, ένα είδος σαν το Μπέβερλυ Χιλλ του Χόλυγουντ… Κατασκευαστής εργολαβικά ο Ήφαιστος.

Φαίνεται ότι έξω από τα ανάκτορά τους τα προσωπικά, οι Ολύμπιοι είχανε και ένα κοινό λίβινγκ ρουμ, όπου και την βγάζανε ζάχαρη… Ελλείψει πιάνου ή ραδιοπικάπ στέρεο, έπαιζε λύρα ο Απόλλων. Ντιζέζ οι Μούσες. Μπαργούμαν η Ήβη, που κέρναγε την αμβροσία χωρίς σόδα. Αργότερα επειδή τα μούσκευε, μπάρμαν έγινε ο Γανυμήδης, όστις και ήτο και κατά πως λέγουσι κοινώς, και λιγάκι… συκιά… Άμα μερακλωνόταν ο Ζεύς, αντί να βγάλη καμιά καραμπιστόλα να ρίχνη, αμόλαγε κεραυνούς… Μεγάλο Αυλαρχείο να κάνη ανακοινώσεις δεν υπήρχε, αλλά τις παραγγελίες τις μεταβίβαζε ο Ερμής…. Οι μικρότεροι Θεοί, κάτι της καρπαζιάς, είχανε φτηνότερα δωμάτια και δεν μπαίνανε εύκολα στα μεγάλα… όχι να γινόμαστε το ένα μας πρώτοι και ρετάλια. …Επί των θεϊκών δωμάτων επιτρεπόντουσαν μόνο «νόμιμοι έρωτες μεταξύ των Θεών». Τις ζαβολιές τους τις κάναν αλλού και φαίνεται ότι από κει θεσπίστηκε η συνήθεια της γκαρσονιέρας… Οι μεταφορές θεών γινόντουσαν αστραπιαία, έτσι καύσιμα, μεταφορικά αυτοκίνητα, πολεμικά καράβια και τέτοια δεν επιβάρυναν τον προϋπολογισμό… Σώματα ασφαλείας δεν υπήρχανε… ΚΥΠ υπήρχε, αλλά δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα ποιος την διηύθυνε, διότι αυτά κρατιούνται μυστικά και άμα φανερώνονται δεν είναι πια ΚΥΠ, είναι ρεζίλι… Επίσης, μυστικά κοντύλια δεν είχανε….
Γενικά όπως σε όλα τα ανάκτορα, καλά περνάγανε και σκοτούρες δεν είχανε οι Θεοί, εκτός από τίποτα κρεβατομουρμούρες της Ήρας και τίποτα διαφωνίες μεταξύ τους».

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Βασίλης Ανδρέου
Διασκευή: Ομάδα Αίολος
Ηθοποιοί: Ανδρέας Κανελλόπουλος, Άρης Κανέλλος, Γιώργος Μακρής, Μαρία Νικητοπούλου, Φαίδρα Παπανικολάου, Νατάσα Σφενδυλάκη
Μουσική: Σπύρος Παρασκευάκος
Κοστούμια: Νίκος Καρδώνης
Σκίτσα: Στέλιος Κοτίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου

Πληροφορίες

Τίτλος: «Οδός Ολύμπου 12»
Βασισμένο στην «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου
Θεατρική Ομάδα Αίολος

Από Δευτέρα 14/3
και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9:15
Θέατρο του Νέου Κόσμου

Αντισθένους 7 και Θαρύπου Αθήνα /Νέος Κόσμος

Τηλ. +302109212900

* Νίκος Τσιφόρος: Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1909. Δύο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα έντεκά του χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεαττύδα. Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε αλλά ο Νίκος δεν απογοητεύτηκε. Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια. Ως το 1939 άλλαζε συνέχεια επάγγελμα, αλλά συνέχιζε να γράφει δημοσιεύοντας κείμενά του σε διάφορα έντυπα. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1944 όταν ο θίασος του Δημήτρη Χορν και της Μαίρης Αρώνη αποφάσισε να ανεβάσει στο θέατρο Ακροπόλ το θεατρικό έργο του Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων». Τέσσερα χρόνια αργότερα, την περίοδο 1948-49 έκανε και την πρώτη του ταινία, η οποία προβλήθηκε με τον τίτλο «Τελευταία αποστολή», σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του.

Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες (Φιλελεύθερος, Βήμα, Ελεύθερος Κόσμος) και περιοδικά (Τραστ, Ρομάντσο, Ταχυδρόμος, Πάνθεον), ενώ έγραψε πάνω από 40 θεατρικά έργα και περισσότερα από 80 σενάρια. Κάποια αυτά τα έγραψε μόνος του και άλλα σε συνεργασία, κυρίως με τον Πολύβιο Βασιλειάδη, με τον οποίο δημιούργησαν ένα από τα πιο σημαντικά δίδυμα θεατρικών συγγραφέων.

Ο Τσιφόρος πέθανε στις 6 Αυγούστου 1970.

Ο Τσιφόρος για τη Μυθολογία του: “Δεν έχει σημασία αν η θρησκεία των προγόνων μας πέθανε ή αν την εδολοφόνησε το σκοτεινό Βυζάντιο. . . Σημασία έχει ότι τούτη η γη που μας τρέφει και που πάνω της ευλογάμε τον σημερινό Θεό, έχει γαλουχηθεί και μεγαλώσει η ίδια με τους κάμπους, τα βουνά, τα δάση, τον ουρανό και τη θάλασσά της, με την μαρμάρινη θρησκεία των πατέρων μας που “πρέπει να την ξέρουμε πριν από κάθε άλλη. Για τούτο γράφτηκε η Μυθολογία αυτή. Το αστείο της είχε την σκοπιμότητα να τη κάνει ευχάριστη και όχι “σχολαστική”. . . Και, μεταξύ μας, μ’ αρέσει που την έγραψα…”.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -